Przerwana audycja radiowa ebook

Katarzyna Obodzinska

Przerwana

audycja

radiowa

Przerwana audycja radiowa

Text © Katarzyna Obodzińska, 2026

Redakcja: Magdalena Zielonka

Korekta: Angelika Kotowska

BOOKEA POLAND sp. z o.o.

Romana Dmowskiego 3/9

50-203 Wrocław

www.lavapublishing.pl

Wydrukowano w Europie

ISBN: 978-83-68590-47-0

Katarzyna Obodzinska

Przerwana

audycja

radiowa

Kobietom,

których ran nie ukoi czas

Prolog

Konkursy… Któż z nas nie lubi ich wygrywać? Jedne wymagają niewiele trudu, w inne trzeba włożyć nieco wysiłku. Gdy z reguły pierwszy etap jest prosty, kolejny wymaga nakładu pracy. Pola znalazła się w nieodpowiednim miejscu o niewłaściwym czasie, a może wręcz przeciwnie, może nic nie dzieje się bez przyczyny? Udział w konkursie miał być tylko niewinną rozrywką w walce o nagrody. Jednak prowadzone intuicją odkrycia stawiają w położeniu, w którym złoty środek nie istnieje.

Czy posępne zakończenie roku jest zapowiedzią pomyślności w nowym, czy odwrotnie – wróży początek udręki? Czy może przydarzyć się coś gorszego? Lub raczej – co gorszego może się przydarzyć?

1.

Widok prószącego śniegu przyciągnął Alicję do okna. Przystanęła na chwilę zamyślona, obserwując zza firany delikatnie opadające na dachy pobliskich zabudowań płatki śniegu. Kiedyś uwierzyłaby w magię życzenia wypowiedzianego w czasie pierwszych opadów śniegu, rozpoczynających sezon otoczony świąteczną aurą. Mimo wszystko przebiegło jej przez myśl kilka małych próśb adresowanych prosto w stronę nieba. Z westchnieniem odeszła od okna i podeszła do szafy. Włożyła dawno zapomniany czerwony płaszcz, przewracając zawartość szuflady w poszukiwaniu białych rękawiczek do kompletu z czapką. „Prawdziwa Mikołajka”, pomyślała, zerkając przed wyjściem na swoje odbicie w lustrze.

Pełna obaw, czy poradzi sobie bez pomocy specjalisty, podjęła decyzję o zakończeniu psychoterapii. Ostatnia sesja była symbolicznym podsumowaniem tego, co udało się jej osiągnąć przez rok terapii i co stanowiło naukę, jak być własnym psychoterapeutą poprzez zgromadzenie wiedzy, na której może opierać się w przyszłości. Niedokończone tematy zostały domknięte, nastąpiła pora pożegnań. Mimo zapewnień o możliwości przedłużenia spotkań Alicja postanowiła zaprzeć się w sobie i podejmować wysiłki poza gabinetem, w końcu życie pewnie jeszcze nie raz skonfrontuje ją z trudną do zaakceptowania rzeczywistością… Po wymianie ciepłych słów i czułym objęciu z terapeutką na pożegnanie opuszczała pomieszczenie gotowa walczyć o szczęście i stawiać czoła wyzwaniom czyhającym za rogiem. Przystanęła, wypuszczając powietrze z płuc, i ostatni raz z ciepłem w oczach spojrzała na terapeutkę, żałując, że profesja ta nie pozwala nawiązać przyjacielskich relacji poza pokojem zwierzeń. Zamykając drzwi, miała nadzieję na rozpoczęcie nowego etapu w życiu. Po wyjściu wybrała nieznaną sobie dotychczas trasę, dając tym samym losowi możliwość zauważenia tej sposobności. Choć okolicę zdążyła poznać dość dobrze, dopiero teraz zorientowała się, że w pobliżu znajduje się pasmanteria. W tej oto chwili poczuła, jak los zakpił z niej już w pierwszych minutach odrodzenia. „Odpuszczanie tego, co wcześniej było raniące, postrzeganie spraw w innym świetle, zdolność do uczuciowej otwartości”, powtarzała w myślach, przepędzając czarne chmury.

Nie cierpiała wypatrywania męża przez okno. Gdy mijały kolejne kwadranse, a Dominik wciąż się nie pojawiał, nachodziło ją przeświadczenie, że wydarzyło się coś złego. Świadomy obaw żony, gdy coś go zatrzymało w pracy, zazwyczaj wysyłał SMS-y, że będzie później. Zerknęła na komórkę, ale nie dostrzegła żadnej wiadomości. Zmartwiła się jeszcze bardziej. Powinien był być pół godziny temu. W ich życiu dosyć już było przeszkód do pokonania. Jak mawiała, przeprawa choćby przez najkrótszą trasę w ciemności, bez orientacji w terenie, bez przewodnika czy błysku światła jest wydłużona w czasie, a podsycana strachem – niekiedy wręcz niemożliwa do przejścia. Dominik był jej opoką. Wreszcie droga rozświetliła się i dostrzegła samochód zbliżający się do podjazdu. Krótki sygnał domofonu dał znać o otwarciu kodem drzwi do klatki schodowej i chwilę później już czekała na niego u progu mieszkania. Rzuciła mu się w objęcia, jakby nie widziała go przez kilka dni, tuląc czulej niż zwykle.

– Oho, ktoś tu się stęsknił – zauważył, nie pozostając bierny.

Powstrzymała się od pytań typu: „Co tak długo?”.

– Mam nadzieję, że jesteś głodny – powiedziała zamiast tego.

Zapach pieczonych przepiórek w białym winie rozprzestrzeniał się po całym mieszkaniu, dotarł nawet do garderoby, gdzie odwieszał marynarkę. Postawiła na stole pieczołowicie przygotowany posiłek udekorowany plastrami pomarańczy. Sycili się, popijając całość odrobiną pozostałego wina. Kiedy Alicja zanosiła puste talerze do zlewu, Dominik wstał od stołu i na chwilę zniknął w przedpokoju. Kiedy wrócił, objął ją od tyłu, wyciągając dłoń, na której mieściło się czarne pudełeczko z fioletową przykrywką.

– Dla mnie? – Była zaskoczona. Wytarła mokre ręce i odwróciła się w jego stronę. – Co to takiego? – nie kryła ciekawości.

– Sama zobacz.

2.

Pola obudziła się wczesnym rankiem niewyspana, mimo że miała całe łóżko tylko dla siebie, a może właśnie dlatego, że już nie umiała spać sama. Odkąd zamieszkała z Robertem, każdy dzień był przygodą we dwoje. Tak zakochana jeszcze nie była. Wprowadziła się do niego zaledwie po trzech miesiącach znajomości. Zostawiła wszystko za sobą, zmieniając okolicę, pracę, mieszkanie. Wizja szczęśliwego życia u boku czarującego mężczyzny przysłoniła jej nieco rzeczywistość, tworząc obietnicę czegoś niezwykłego, co zdarza się tylko raz w życiu.

Nie znosiła tych comiesięcznych zebrań pracowniczych przypadających w pierwszą środę miesiąca, zaczynających się zawsze kwadrans po siódmej. Był grudzień i w tym miesiącu wyjątkowo miało się odbyć również dodatkowe spotkanie podsumowujące cały rok pracy. „Odeśpię, jak wrócę”, pomyślała. Choć pracowała tam niespełna trzy miesiące, czuła się integralną częścią zespołu, mimo że nie było idealnie, bowiem praca z samymi kobietami często kończyła się nieporozumieniami, a przekazywane informacje docierały do niej w zmienionej formie. Mogła ufać jedynie Oliwii, z którą rozumiały się bez słów.

Upieczone dzień wcześniej babeczki czekoladowo-korzenne z powidłami czekały przykryte ścierką kuchenną. Pola włożyła je do największego pojemnika, jaki miała, i otulając się szerokim szalem w kratę, wyszła do pracy. Ciemność rozświetlały uliczne latarnie. Dobrze, że miała blisko, dzięki temu nie zdążyła zmarznąć na kość. Na miejscu czekała już Sandra, kierowniczka. Zaraz po Poli dotarły cztery pozostałe pracownice. Ich czerwone policzki wskazywały wyraźnie na poranny chłód.

Po porównaniu efektów sprzedaży z innymi butikami w rejonie, omówieniu strategii cross selling, polegającej na maksymalizowaniu zysków z jednej transakcji, oraz informacji o wyrobieniu budżetu i premii uznaniowej z tego tytułu Sandra oznajmiła, że ma jeszcze jedną nowinę.

– Anetko, powiesz sama? – zwróciła się do jednej z dziewczyn.

– Moje drogie, opuszczam was – poinformowała koleżanki, z którymi dogadywała się umiarkowanie dobrze.

Dziewczyny spojrzały na siebie pytająco.

– Dostałam awans na kierownika regionu – zdradziła z nieskrywaną satysfakcją.

– Gratulacje – odparły niemal chórem, niezachwycone jednak faktem wyróżnienia kogoś tak obłudnego.

– Od kiedy? – zapytała Oliwia.

– Od pierwszego stycznia.

– Wiadomo już, kto przychodzi na miejsce Anety? – zaciekawiła się Pola.

– No i właśnie tu jest pewien problem… – Sandra spojrzała na nią ozięble.

Po ostatnich scysjach przeczuwała, że i tym razem nie obejdzie się bez niespodzianek.

– Firma nie ma czasu na szkolenie nowego pracownika, dlatego miejsce Anety zajmie dziewczyna z innego sklepu. W związku z tym, że Aneta pracuje na trzy czwarte etatu i nie dostałyśmy dodatkowych godzin, a nie możemy zmienić tej dziewczynie formy zatrudnienia podczas trwania umowy – rozłożyła ręce z geście bezradności – jesteśmy zmuszone zabrać tę ćwiartkę tobie. Z końcem roku kończy ci się trzymiesięczny okres próbny, prawda? – zaakcentowała.

Pola zaniemówiła. Oliwia spojrzała na nią ze współczuciem. Praca w butiku z biżuterią nie była spełnieniem marzeń, ale ogłoszenie pojawiło się akurat w momencie przeprowadzki, kiedy miała za dużo spraw na głowie. Obiecała sobie, że będzie rozglądać się za czymś bardziej odpowiednim, tymczasem trzy miesiące zleciały nie wiadomo kiedy.

– Co ty na to? – dopytywała przełożona.

– Muszę to przemyśleć – odpowiedziała dyplomatycznie, zdając sobie sprawę, że w tej chwili nie ma na oku nic innego.

– Daj znać do jutra, czy mam kogoś szukać na twoje miejsce – oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu.

3.

– Żartujesz?!

– A wyglądam, jakbym żartowała?

– Rzeczywiście, nie wyglądasz najlepiej.

– Dzięki…

Pola opowiedziała Oliwii o narastających z minuty na minutę problemach. Lubiły pracować razem. Nie żeby się migały – mogły wykonywać swoje obowiązki w miłym towarzystwie, liczyć na siebie w nieprzewidzianych sytuacjach z trudnymi klientami oraz dzielić się zadaniami w nawale pracy bez poganiania czy patrzenia sobie na ręce. Przedostatni dzień roku przyciągnął tłumy niezdecydowanych lub robiących zakupy na ostatnią chwilę kobiet. Czas do połowy pracy zleciał błyskawicznie.

Sandra przyszła na swoją zmianę nieco wcześniej, przyłapując swoje podwładne na rozmowie. Jej złowieszcza mina rozśmieszyła duet, który z trudem utrzymał powagę do czasu jej zniknięcia na zapleczu. Przebrana w firmowe wdzianko uchyliła drzwi, wsadzając głowę w szczelinę, jakby dziewczyny były na podsłuchu.

– Pola, mogę cię prosić?

– Już idę – zareagowała, przerywając czynności.

Jej umysł przeskakiwał z jednej myśli na drugą; od próby utrzymania pracy i mieszkania, przez całkowitą zmianę trybu życia, aż po chęć zrobienia Robertowi krzywdy tępym narzędziem.

– Jestem. – Stanęła przed kierowniczką nieco zgarbiona.

Mimo chęci płaczu i wykrzyczenia przełożonej pełnych inwektyw żalów zebrała się w sobie i postanowiła rzeczowo odpowiadać na pytania, szczypiąc się w nogę i zamykając tym sposobem wentyl, którym uchodziły gniew i płacz. Przybrała najbardziej neutralną minę, na jaką mogła się w tej chwili zdobyć.

– Przemyślałaś sprawę? – Nie wstając z krzesła biurowego, zmierzyła ją apatycznym wzrokiem, dając do zrozumienia, że ta decyzja jest jej całkowicie obojętna.

– Tak. Zostaję – poinformowała krótko bez wdawania się w polemikę.

– Mhm. W takim razie podpisz nową umowę. – Podała jej pismo, przeglądając w tym czasie swoją prywatną komórkę, mimo że na podglądzie kamery wyraźnie było widać wzmożony ruch na sali sprzedaży.

Pola, na stojąco, z miejsca podpisała dokument, uświadamiając sobie realną obniżkę pensji, która ledwo pokryje czynsz i opłaty, po czym wróciła na sklep.

Pod okiem Sandry i jej miny przypominającej dziecko, któremu zabrano zabawkę, praca nie należała do najprzyjemniejszych. Zawsze coś było nie tak. Natomiast stałe klientki zdążyły już polubić Polę za jej uśmiech i szczere doradztwo.

– Szuka pani czegoś konkretnego? – Sandra właśnie odezwała się do jednej z nich.

– Nie, nie, ja do tej pani. – Kobieta wskazała na Polę.

Oliwia odwróciła głowę, aby nie zaśmiać się Sandrze prosto w twarz, kiedy ta aż poczerwieniała ze złości.

Przyjaciółki rozstały się na skrzyżowaniu. Oliwia wyjeżdżała do domu, mając w planach powitanie nowego roku z babcią. Z nikim się nie spotykała, pomimo że była śliczną dziewczyną o rudych włosach, z piegami na nosie dodającymi jej uroku. W czerwieni lub odcieniu zielonej butelki jej twarz wręcz promieniała. Znalezienie drugiej połowy było tylko kwestią czasu. Z urodą współgrał charakter. Miała łagodne usposobienie, biła od niej siła taktu. Do ludzi odnosiła się z szacunkiem. Trzymała nerwy na wodzy, czego Pola jej zazdrościła. Zamiast wyszukanych życzeń noworocznych na odchodne ku zadziwieniu Poli zrobiła im selfie, co było zupełnie nie w jej stylu. Oliwia nie lubiła się fotografować, to Julka miała w zwyczaju uwieczniać wszystko. Jej telefon przepełniony był zdjęciami.

Pola wracała do kawalerki, snując wizję, jak Robert z bukietem wyszukanych kwiatów czeka na nią, by odwołać wszystko i paść na kolana, błagając o wybaczenie. Zamiast tego weszła do środka z rachunkiem za prąd i zawiadomieniem o nieznacznej podwyżce opłat za ciepło od 1 stycznia. Uruchomiła laptopa, wystawiając na sprzedaż wejściówkę na imprezę sylwestrową, po czym wyjęła umowę najmu i zaczęła szukać punktu o wypowiedzeniu. Miała miesiąc na znalezienie czegoś tańszego. Zadzwoniła do najemcy, informując go o rezygnacji. Nie był zachwycony.

Po tym, jak ojczym zrobił jej karczemną awanturę po kolizji pożyczonym samochodem i odciął ją od dostępu do środków finansowych, z góry odrzuciła zwrócenie się o pomoc do rodziców. Jej przybrany brat rozkręcał interes i urodziło mu się dziecko, więc z prośbą o pożyczkę dała sobie spokój. Wściekłość narastała. Zamiast znaleźć obrotnego faceta, musiała trafić na synka z bogatego domu, który nie omieszkał korzystać z niewysychającego źródełka. „Niektórzy to mają dobrze”, pozazdrościła, jednocześnie fukając na siebie, jak to dobrze zawdzięczać coś wyłącznie sobie.

Rzeczy Roberta walały się po podłodze. Ze złości kopnęła karton z drobiazgami, chwilowo odczuwając ulgę. Do północy przeglądała ogłoszenia w poszukiwaniu dodatkowego źródła dochodu. Telefon milczał jak zaklęty. Z trudem powstrzymała się przed wybraniem jego numeru.

4.

Pola przygotowała paterę smakołyków i otworzyła butelkę czystej wódki kupioną specjalnie na tę okazję. Zrobiła sobie słabego drinka w proporcji jeden do sześciu i w wygodnym dresie rozsiadła się przed telewizorem. Prezenterzy poszczególnych stacji, przystrojeni w błyskotki niczym choinka w bombki, witali się z widzami i obwieszczali najlepszą zabawę w Gdańsku, Warszawie i we Wrocławiu, prześcigając się w zapowiedziach artystów śpiewających rokrocznie te same, godne pożałowania piosenki. Na myśl o spędzeniu Sylwestra z Polsatem dopadło ją rozgoryczenie. Korzystając z łazienki, spojrzała w lustro, przekornie wystawiając sobie język. Nie mogła na siebie patrzeć. Ochlapała twarz, wklepała krem nawilżający i z kuferkiem kosmetycznym oraz trzykrotnie powiększającym lusterkiem na nóżce usiadła przed telewizorem, gdzie przy występie Maryli Rodowicz z aureolą na głowie robiła sobie wyzywający makijaż. Założyła sukienkę mini w modne w tym sezonie dwustronne cekiny i spięła włosy w niesforny kok. „Żałuj”, pomyślała, patrząc na efekt końcowy.

Wraz z następnym drinkiem proporcje zostały wyrównane, a z kolejnym odwrócone. Alkohol zaczął uderzać jej do głowy. Poczuła, jak procenty w niej wirują, więc dała się ponieść nogom przed lustro w holu. Widząc swoje odbicie, miała wrażenie, że porusza się niczym subtelna baletnica na pokazie tanecznym. W rzeczywistości jej nieskoordynowane ruchy przypominały odganianie owadów. Omal nie poślizgnęła się na dywanie, wykonując akrobacje rodem z cyrku.

5.

Pola nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać. Gorzki smak w ustach błagał o ratunek. Jednym haustem pochłonęła szklankę wody. Wzięła gorący prysznic, łudząc się, że zmyje z siebie pozostałości makijażu i swąd upokorzenia. Przetarła zaparowane lustro, odsłaniając swoje upadłe oblicze. „Nigdy więcej alkoholu”, z niesmakiem przywołała się do porządku. Nie była w stanie niczego przełknąć. Wróciła do łóżka. Ból głowy odbierał dokładnie każdy dźwięk. Echo w jej umyśle przywoływało monolog skarg i zażaleń. Nakryła się poduszką jak mała dziewczynka, próbując zagłuszyć poczucie wstydu.

– Spowiedź do toalety, oto jak większość z nas spędziła dzisiejszy poranek. Myślisz, że dostali rozgrzeszenie? – zapytał z szelmowskim uśmiechem Cezary na antenie swoją współprowadzącą. – Oświadczyny, narodziny… jednak bardziej jesteśmy ciekawi, czy… a raczej co głupiego zrobiliście w tę magiczną noc. Czekamy na kompromitujące opowieści. Dzwońcie…

Na znak rozpoczynającego się programu w tle rozbrzmiewała czołówka z numerem telefonu. Po przeplatanych ze sobą fragmentach utworów wpasowanych w klimat robienia głupot, takich jak Mój dom wariatów Lady Pank, Nienormalny świat Śmierci Klinicznej, Kiedy rozum śpi Budki Suflera czy Głupi świat Małgorzaty Ostrowskiej, rozległy się pierwsze opowieści słuchaczy.

– Chciałem być romantyczny, więc wrzuciłem dziewczynie pierścionek zaręczynowy do kieliszka z szampanem, ale była tak pochłonięta fajerwerkami za oknem, że go nie zauważyła i wypiła zawartość do dna. Pojechaliśmy na pogotowie. Chyba nie muszę mówić, jak to się skończyło? Dodam tylko, że po dezynfekcji powiedziała „tak”.

– Fuuuj – obruszyła się Alicja, odruchowo marszcząc nos.

– No nie przy jedzeniu! – skwitował jak na zawołanie prowadzący, ukradkiem jedzący czekoladowe ciasteczko z dziurką. – Tylko może nie opowiadajcie tej historii wnukom… Kupa śmiechu! – Uniósł talerzyk ze słodkościami, proponując je współprowadzącej, która z niesmakiem pokiwała przecząco głową.

– Mimo wszystko serdecznie gratulujemy… medykom. Z pewnością świąteczne dyżury należą do ich ulubionych… – powiedziała. – A może gdybyś kupił pierścionek z nieco większym oczkiem, wówczas nie dałoby się go nie zauważyć? – zapytała filuternie.

Cezary wydał z siebie dźwięk naśladujący kaszel.

– Ale z ciebie franciszka.

– Co? – Nie zrozumiała.

– Franca!

– Cześć, jak masz na imię? – powitała perlistym tonem głosu kolejnego słuchacza.

– Yyy…Wolałbym pozostać anonimowy.

– Ja też! – zażartowała.

– Zaraz dowiemy się dlaczego…

– Wcześniej wróciłem z imprezy. Nocowałem u kumpla. Pomyliłem drzwi i zamiast do jego pokoju wszedłem do sypialni rodziców. Przyłapałem ich na figlowaniu. Wolałbym tego nie pamiętać, ale jak na złość byłem trzeźwy…

– No masz! Tego nie da się odzobaczyć… – solidaryzował się Cezary. – Nie ma jak to wrócić z imprezy zadowolonym z powodu braku upojenia alkoholowego i po czymś takim mieć ochotę się skuć – wyraził markotnym głosem.

– Z pewnością kac moralny jest gorszy od syndromu dnia następnego – zawyrokowała Alicja.

– Jaki z tego wniosek?… Lepiej, aby urwał się film, niż oglądać tani erotyk ze starymi kumpla w rolach głównych! – spuentował Cezary.

– Halo, halo? Opowiedz nam swoją historię. – Alicja zaprosiła oczekującą na linii słuchaczkę.