Osiem uderzeń serca ebook i audiobook

Od autorki

Ksi­ążka za­wie­ra tre­ści, któ­re mogą być ob­ci­ąża­jące emo­cjo­nal­nie dla nie­któ­rych czy­tel­ni­ków. Po­ja­wia­ją się w niej mo­ty­wy gwa­łtu, prze­mo­cy sek­su­al­nej, scen zbli­żeń, a ta­kże trud­ne emo­cje i wąt­pli­we za­cho­wa­nia bo­ha­te­rów.

Tekst ma na celu uka­za­nie zło­żo­no­ści ludz­kich do­świad­czeń, a nie ich glo­ry­fi­ka­cję.

Pro­si­my o roz­wa­gę przy lek­tu­rze i za­dba­nie o wła­sny kom­fort psy­chicz­ny.

Nie­któ­re błędy sta­ją się ko­ńcem, inne zaś po­cząt­kiem.

Dla tych, któ­rzy po­tra­fi­li od­na­le­źć mi­ło­ść tam, gdzie nie mia­ła pra­wa się po­ja­wić…

Prolog

Cho­ciaż drzwi win­dy za­mknęły się za mną chwi­lę temu, wci­ąż nie po­tra­fi­łem zro­bić na­wet kro­ku. By­łem rów­nie pod­nie­co­ny, co zde­ner­wo­wa­ny. Cho­le­ra, może na­wet odro­bi­nę oszo­ło­mio­ny. Tak, by­łem ku­rew­sko oszo­ło­mio­ny, ale to uczu­cie było przy­jem­ne.

Spo­co­ne pal­ce za­ci­snąłem na skó­rza­nej tecz­ce, któ­rą ku­pi­łem le­d­wie wczo­raj, pach­nia­ła no­wo­ścią, po­dob­nie zresz­tą jak to miej­sce.

Po­pra­wi­łem kra­wat, wzi­ąłem głębo­ki od­dech i w ko­ńcu ru­szy­łem przed sie­bie dłu­gim, sze­ro­kim ko­ry­ta­rzem.

Krok za kro­kiem.

Z ka­żdą chwi­lą co­raz bar­dziej pew­ny sie­bie i swo­je­go suk­ce­su.

Jak lew, któ­ry ma przed sobą ofia­rę za­pędzo­ną w miej­sce, z któ­re­go nie mo­żna już uciec.

Wszy­scy uśmie­cha­li się do mnie i wi­ta­li ze mną, jak­bym był Bo­giem. To był mo­ment, w któ­rym obie­ca­łem so­bie, że to miej­sce będzie świ­ąty­nią.

Ko­ścio­łem.

A ja będę bó­stwem, do któ­re­go będą się co­dzien­nie mo­dlić.

Za­trzy­mu­jąc się przed drzwia­mi ga­bi­ne­tu z przy­mo­co­wa­ną do nich zło­tą ta­blicz­ką, na któ­rej wy­gra­we­ro­wa­ne było moje na­zwi­sko, po­czu­łem dresz­cze. Przy­jem­ne i po­bu­dza­jące.

Oto ja.

Ethan Mo­ore i moje kró­le­stwo.

Rozdział 1

Ethan

– Pa­nie Mo­ore! Pa­nie Mo­ore! – Usły­sza­łem za ple­ca­mi pi­skli­wy głos mo­jej asy­stent­ki. – Pro­szę za­cze­kać!

Jej nie­bo­tycz­nie wy­so­kie szpil­ki stu­ka­ły ryt­micz­nie o mar­mu­ro­wą po­sadz­kę, co do­pro­wa­dza­ło mnie do sza­le­ństwa. Ci­ągle tyl­ko to upo­rczy­we stuk-puk, jak­by nie mo­gła cho­dzić na pal­cach. Albo boso. Może war­to do­rzu­cić to do sta­tu­tu fir­my, by w przy­szło­ści unik­nąć ta­kich sy­tu­acji. Za­mie­rza­łem po­my­śleć o tym głębiej jesz­cze tego dnia.

Za­trud­ni­łem Do­lo­res, po­nie­waż jej po­przed­nicz­ka ode­szła za­raz po tym, jak z całą sta­now­czo­ścią oznaj­mi­łem, że nie zo­sta­nę ani jej mężem, ani nie spło­dzę z nią gro­mad­ki prze­uro­czych dzie­ciacz­ków, o któ­rych od za­wsze ma­rzy­ła. Zda­je się, że nad­mie­ni­łem rów­nież – być może nie­co za ostro – by nie bra­ła zbyt po­wa­żnie tego, że wy­grzmo­ci­łem ją na swo­im biur­ku.

Wie­lo­krot­nie.

– Ethan! – wrza­snęła na­gle Do­lo­res.

Przy­sta­nąłem, a po­tem bar­dzo po­wo­li od­wró­ci­łem się do niej, za­ci­ska­jąc moc­no szczęki. Na sa­mym po­cząt­ku wspó­łpra­cy usta­li­li­śmy, że będzie się do mnie zwra­cać per pan. Wie­rzy­łem, że przy tym po­zo­sta­nie­my, bo Do­lo­res była nie­zwy­kle pro­fe­sjo­nal­na. Była też żmi­ją, nie­ste­ty.

Nie po­gry­waj so­bie ze mną, ślicz­not­ko.

Spo­dzie­wa­łem się zo­ba­czyć na jej bu­źce choć odro­bi­nę skru­chy za ten wy­buch nie­kon­tro­lo­wa­nej zło­ści i za to, że po­wie­dzia­ła do mnie po imie­niu, ale nic ta­kie­go nie do­strze­głem. Wręcz prze­ciw­nie, wy­da­wa­ła się nie­zwy­kle za­do­wo­lo­na, że w ko­ńcu uda­ło jej się przy­kuć moją uwa­gę.

– Do­lo­res – wark­nąłem złow­ro­go, mru­żąc oczy. – Prze­stań, do dia­bła, wrzesz­czeć. Przy­po­mi­nam ci, że dla mnie pra­cu­jesz. Na two­je miej­sce cze­ka kil­ka kan­dy­da­tek, któ­re chęt­nie zaj­mą się moim gra­fi­kiem.

Ko­bie­ta za­mru­ga­ła, trze­po­cząc rzęsa­mi, któ­re śmia­ło mo­gły­by być pie­przo­ną za­sło­ną prysz­ni­co­wą, a po­tem od­rzu­ci­ła dłu­gie czar­ne wło­sy w tył i prych­nęła.

Prych­nęła. Na. Mnie.

– Pa­nie Mo­ore – od­pa­rła, ła­pi­ąc się pod boki – igno­ru­je mnie pan od ty­go­dnia. Nie od­po­wia­da na moje uprzej­me „dzień do­bry” ani na we­so­łe „do zo­ba­cze­nia ju­tro”. Ma­ile, któ­re wy­sy­łam, też pan igno­ru­je. Mu­sia­łam od­wo­łać już dwa wa­żne spo­tka­nia – wy­tknęła mi.

Ca­łkiem mo­żli­we, że nie pa­mi­ęta­łem już na­wet, kie­dy ostat­ni raz się z nią przy­wi­ta­łem. Albo z kim­kol­wiek in­nym, jed­nak nie była to spra­wa, któ­ra spędza­ła­by mi sen z po­wiek. Po­dob­nie jak to, że do jej obo­wi­ąz­ków na­le­ża­ło rów­nież od­wo­ły­wa­nie mo­ich cho­ler­nych spo­tkań. Wzi­ąłem głębo­ki wdech i chwy­ci­łem na­sa­dę nosa, sta­ra­jąc się po­zbyć na mo­ment Etha­na Chuj­ka i przy­wo­łać Etha­na Pro­fe­sjo­nal­ne­go. Spoj­rza­łem na nią, a na­stęp­nie wy­mu­si­łem uśmiech, ma­jąc świa­do­mo­ść, że wła­śnie ro­bi­li­śmy przed resz­tą pra­cow­ni­ków wi­do­wi­sko stu­le­cia.

– Dzień do­bry, Do­lo­res – po­wie­dzia­łem. – I do zo­ba­cze­nia ju­tro – do­da­łem, a na­stęp­nie ru­szy­łem w kie­run­ku win­dy.

Nie sły­sza­łem już jej krzy­ków ani tym bar­dziej stu­ko­tu tych okrop­nych szpi­lek, ale za to mia­łem oka­zję po­dzi­wiać za­sko­czo­ne twa­rze Mar­ka i Bra­dleya, gdy ich mi­ja­łem. Na szczęście za­bra­kło im od­wa­gi, by się ode­zwać. Ina­czej urządzi­łbym tu rzeź.

Gdy drzwi win­dy się za mną za­mknęły, ogar­nęło mnie na­głe uczu­cie ulgi. W ko­ńcu by­łem sam, a to za­czy­na­ło mi co­raz bar­dziej od­po­wia­dać. Po­lu­bi­łem sa­mot­no­ść, a ona po­lu­bi­ła mnie. Było nam ra­zem cho­ler­nie do­brze. Jak w ide­al­nym zwi­ąz­ku, z tą ró­żni­cą, że nie czu­łem pre­sji, by się za bar­dzo sta­rać.

Ja­dąc au­tem do apar­ta­men­tu, zro­zu­mia­łem, że chy­ba nic mnie już nie cie­szy­ło ani nie spra­wia­ło, że czu­łem chęć ry­wa­li­za­cji, któ­ra do nie­daw­na była dla mnie mo­to­rem na­pędo­wym. Ma­son bez­czel­nie su­ge­ro­wał, że prze­cho­dzę kry­zys wie­ku śred­nie­go, ale prze­cież ja wca­le nie by­łem… No do­bra, by­łem w śred­nim wie­ku, ale kry­zys? U czter­dzie­sto­lat­ka? Przy­stoj­ni i bo­ga­ci mężczy­źni nie cier­pią na coś ta­kie­go jak kry­zys wie­ku śred­nie­go. Ma­son dia­gno­zo­wał w ten spo­sób ka­żde­go star­sze­go od sie­bie fa­ce­ta. Nie, to z pew­no­ścią nie było to. Ten stan od za­wsze ko­ja­rzył mi się z pi­ęćdzie­si­ęcio­let­ni­mi idio­ta­mi, któ­rzy ku­po­wa­li so­bie nowe fury, a żony wy­mie­nia­li na znacz­nie młod­sze. Ja od kil­ku lat trzy­ma­łem się spraw­dzo­nych mo­de­li aut, a moje re­la­cje z ko­bie­ta­mi mo­żna było okre­ślić jako dość chłod­ne. Nie chcia­łem się przy­wi­ązy­wać. Raz po­pe­łni­łem ten błąd i już ni­g­dy nie dam się na­brać na „mi­ło­ść”. Van sku­tecz­nie mnie do niej znie­chęci­ła, nisz­cząc ka­żdą iskrę na­dziei, jaka się wte­dy we mnie tli­ła. Te­raz ży­łem we­dług wła­snych za­sad. Nie chcia­łem mieć żony ani tym bar­dziej dzie­ci. No i do­sta­łem też nie­zwy­kle cen­ną lek­cję pod ty­tu­łem: „Nie wkła­daj fiu­ta w ko­bie­tę, któ­rej pła­cisz”.

Za pra­cę, nie za seks.

Wje­cha­łem na pod­ziem­ny par­king i za­par­ko­wa­łem Asto­na Mar­ti­na na jed­nym z trzech z na­le­żących do mnie miejsc. Po pra­wej stał mój czer­wo­ny Mu­stang z ty­si­ąc dzie­wi­ęćset sze­śćdzie­si­ąte­go pi­ąte­go roku, a po le­wej, rów­nie le­ci­wy, Pon­tiac GTO.

Moje skar­by.

Moje dzie­ci.

Je­dy­ne, bo na samą myśl o praw­dzi­wym po­tom­stwie do­sta­wa­łem skrętu ki­szek.

W apar­ta­men­cie przy­wi­ta­ła mnie ci­sza, zresz­tą jak ka­żde­go dnia. Nie była ani przy­kra, ani zło­wiesz­cza, jak mo­gło­by się wy­da­wać. Rzu­ci­łem skó­rza­ną tecz­kę na czar­ną ka­na­pę i, lu­zu­jąc kra­wat, skie­ro­wa­łem się pro­sto do bar­ku, by na­lać so­bie po­dwój­ną whi­sky.

Ofi­cjal­nie je­steś al­ko­ho­li­kiem, Mo­ore.

Pi­łem, ob­ser­wu­jąc pa­no­ra­mę mia­sta przez roz­ci­ąga­jące się od podło­gi do su­fi­tu okno, a jed­no­cze­śnie za­sta­na­wia­łem się, dla­cze­go nie po­tra­fię się już cie­szyć z rze­czy, któ­re kie­dyś były dla mnie naj­wa­żniej­sze. Któ­re sta­no­wi­ły pod­wa­li­ny mo­je­go suk­ce­su. Mia­łem prze­cież na swo­im kon­cie wie­le wy­gra­nych spraw, by­łem wła­ści­cie­lem kan­ce­la­rii, któ­ra przy­no­si­ła kro­cie, je­ździ­łem luk­su­so­wym au­tem i mo­głem mieć ka­żdą ko­bie­tę, któ­rą tyl­ko ze­chcia­łem.

Co, do kur­wy nędzy, było ze mną nie tak?

Do­pi­łem al­ko­hol i po­sze­dłem do ła­zien­ki. Zim­ny prysz­nic za­wsze wy­rzu­cał z mo­jej gło­wy głu­pie my­śli. Tym ra­zem było po­dob­nie.

Z ręcz­ni­kiem na bio­drach wró­ci­łem do sa­lo­nu i wów­czas roz­dzwo­nił się mój te­le­fon. Na wy­świe­tla­czu po­ja­wi­ła się uśmiech­ni­ęta gęba Ma­so­na. Nie­chęt­nie, ale ode­bra­łem, pa­mi­ęta­jąc, że gdy ostat­nim ra­zem zi­gno­ro­wa­łem jego pró­by kon­tak­tu – po­sta­no­wił mnie od­wie­dzić.

– Cze­go chcesz?

– Chęt­nej cip­ki – ode­zwał się we­so­ło.

Nie było dnia, bym nie ana­li­zo­wał, ja­kim cu­dem on mógł być ci­ągle tak za­do­wo­lo­nym z sie­bie kre­ty­nem. Za ka­żdym ra­zem na­su­wa­ła mi się tyl­ko jed­na od­po­wie­dź – nar­ko­ty­ki.

– Wy­bacz, nie mam żad­nej – burk­nąłem, de­cy­du­jąc się na jesz­cze jed­ne­go drin­ka przed snem.

Słu­cha­jąc idio­tycz­ne­go re­cho­tu tego ko­lo­ro­we­go pa­ja­ca, pod­sze­dłem do bar­ku i do­la­łem so­bie al­ko­ho­lu.

– Wiem, wiem – rzu­cił bez­tro­sko. – Po­my­śla­łem, że może masz ocho­tę wy­sko­czyć na mia­sto? Na drin­ka?

– Wła­śnie go piję. W domu.

Ma­son jęk­nął ni­czym dziec­ko sfru­stro­wa­ne tym, że mat­ka za­bro­ni­ła mu cze­goś na­praw­dę eks­cy­tu­jące­go, a po­tem wes­tchnął dłu­go i prze­ci­ągle. Wie­dział, że mnie tym de­ner­wu­je, dla­te­go to ro­bił. Cza­sem mia­łem wra­że­nie, że młod­szy Scott uwa­żnie śle­dził oto­cze­nie wy­łącz­nie po to, by się do­wie­dzieć, cze­go lu­dzie szcze­rze nie­na­wi­dzą, a po­tem bez­czel­nie to wy­ko­rzy­sty­wać i ob­ser­wo­wać ich na­ra­sta­jącą fru­stra­cję.

Tak jak te­raz.

Jęki za­wo­du i oka­zy­wa­nie jaw­ne­go nie­za­do­wo­le­nia do­pro­wa­dza­ły mnie do sza­łu. Nie tyl­ko u Ma­so­na.

– Oli­ver ma men­tal­no­ść osiem­dzie­si­ęcio­lat­ka podłączo­ne­go do wi­ta­mi­no­wej kro­plów­ki, Ty­ler nie­spo­dzie­wa­nie po­sta­no­wił zo­stać mo­no­ga­mi­stą – wy­li­czył smęt­nie. – A ty – tu zro­bił krót­ką pau­zę, jak­by za chwi­lę miał paść żart wie­czo­ru – ty, dro­gi Etha­nie, prze­cho­dzisz kry­zys i uda­jesz, że nie cie­szą cię wy­jścia z kum­pla­mi. To nie­spra­wie­dli­we!

– Nie prze­cho­dzę żad­ne­go kry­zy­su! – wrza­snąłem do te­le­fo­nu i jed­nym hau­stem opró­żni­łem szkło, by po chwi­li od­sta­wić je z hu­kiem na sto­lik. – Je­stem zmęczo­ny! ZMĘCZO­NY!

– Ale z cie­bie nu­dziarz – oświad­czył Ma­son, po czym do­dał: – A kry­zys prze­cho­dzisz.

Gdy­by był te­raz obok mnie, naj­praw­do­po­dob­niej urwa­łbym mu łeb. Albo cho­ciaż język. Co­kol­wiek, co by go uci­szy­ło.

– Je­stem od­po­wie­dzial­ny, rano mam spo­tka­nie.

I wów­czas na­su­nęła mi się myśl: kie­dy wła­ści­wie gdzieś wy­sze­dłem? Na­wet tego nie pa­mi­ęta­łem. Być może było to wte­dy, gdy ten świ­rus zor­ga­ni­zo­wał spo­tka­nie w noc­nym klu­bie, ści­ąga­jąc na nie swo­je­go bra­ta, Ty­le­ra i mnie. Wca­le nie ba­wi­łem się do­brze.

– Je­den drink. – Nie da­wał za wy­gra­ną. – Wy­lu­zu­jesz się, może po­de­rwiesz ja­kąś faj­ną la­skę.

– Nie in­te­re­su­ją mnie pa­nien­ki wy­rwa­ne w klu­bie.

To była je­dy­nie po­ło­wicz­na praw­da. Ko­bie­ty mnie in­te­re­so­wa­ły, na­wet bar­dzo, ale tyl­ko te, któ­rym mo­głem za­pła­cić i do­stać do­kład­nie to, cze­go ocze­ki­wa­łem. Od daw­na ko­rzy­sta­łem z usług eks­klu­zyw­nej agen­cji to­wa­rzy­skiej miesz­czącej się w jed­nym z eli­tar­nych noc­nych klu­bów – i było mi z tym do­brze. Wy­jątek sta­no­wi­ło grzmo­ce­nie głu­piut­kiej asy­stent­ki w ka­żdym mo­żli­wym miej­scu w moim ga­bi­ne­cie. Wci­ąż tego ża­łu­ję. Lep­szym roz­wi­ąza­niem było ku­po­wa­nie cza­su do­świad­czo­nej pro­sty­tut­ki. Ko­bie­ty pra­cu­jące w agen­cji były pi­ęk­ne, in­te­li­gent­ne i nie­jed­no­krot­nie to­wa­rzy­szy­ły mi nie tyl­ko w łó­żku, ale i w wa­żnych spo­tka­niach biz­ne­so­wych. Nie mia­łem w zwy­cza­ju psuć cze­goś, co do­sko­na­le dzia­ła­ło. Nie by­łem kre­ty­nem.

– Jak chcesz. – Ma­son wes­tchnął te­atral­nie. – Ale je­śli zmie­nisz zda­nie, będę tam, gdzie za­wsze.

Po dru­giej stro­nie na­sta­ła ci­sza.

– Kur­wa! – za­kląłem, a Scott par­sk­nął śmie­chem.

Prze­ci­ska­jąc się przez roz­ba­wio­ny tłum, pró­bo­wa­łem do­trzeć do scho­dów. Ma­son oczy­wi­ście jak zwy­kle za­szył się na gó­rze, bo – jak twier­dził – „Miej­sce Boga jest po­wy­żej chmur”.

Gdy tu je­cha­łem, wszyst­ko we mnie krzy­cza­ło, że to naj­głup­szy po­my­sł, na jaki mo­głem się zgo­dzić, ale cia­ło nie­chęt­nie wspó­łgra­ło z ro­zu­mem, dla­te­go wy­szy­ko­wa­łem się w eks­pre­so­wym tem­pie i za­mó­wi­łem tak­sów­kę.

A te­raz czu­łem, że będę tego ża­ło­wał.

Loży pil­no­wał łysy ochro­niarz. Dziw­ne, nie przy­po­mi­na­łem so­bie, by był tu ostat­nim ra­zem. Mężczy­zna przy­wi­tał się ze mną le­d­wo za­uwa­żal­nym ski­nie­niem gło­wy i od­su­nął, bym mógł do­łączyć do tego czub­ka w ko­lo­ro­wych ciu­chach. Wi­dok Ma­so­na i jego sze­ro­kie­go uśmie­chu po­zba­wił mnie ja­kich­kol­wiek złu­dzeń, że mó­głbym się tego dnia do­brze ba­wić. Szczęście in­nych nie­sły­cha­nie dzia­ła­ło mi na ner­wy.

– Przy­ja­cie­lu! – Ge­stem wska­zał na sto­lik. – Za­pra­szam!

Mój wzrok po­wędro­wał do bu­tel­ki Ma­cal­la­na i kil­ku pu­stych szkla­nek. Tuż obok do­strze­głem rów­nież szkla­ną tacę, a na niej dwie rów­niut­ko usy­pa­ne bia­łe ście­żki.

Czy­li mia­łem ra­cję, jego zbyt en­tu­zja­stycz­ne po­de­jście do ży­cia wy­ni­ka­ło z ćpa­nia. Przez mo­ment na­wet mu po­zaz­dro­ści­łem, ale po­tem do­sze­dłem do wnio­sku, że być może był tak samo nie­za­do­wo­lo­nym z ży­cia skur­wie­lem jak ja. Ró­żni­ca po­le­ga­ła na tym, że on zna­la­zł spo­sób na by­cie szczęśli­wym. Ja nie. Tkwi­łem za to w czar­nej du­pie. Dość głębo­ko.

Usia­dłem i bez sło­wa si­ęgnąłem po bu­tel­kę, a gdy na­la­łem nam obu al­ko­ho­lu, Ma­son roz­sia­dł się wy­god­niej i po­dzi­ęko­wał mi ski­nie­niem gło­wy. Nie­na­wi­dzi­łem, gdy mi się tak przy­glądał.

– Masz ochro­nia­rza – stwier­dzi­łem, bio­rąc pierw­szy łyk cu­dow­nie cierp­kie­go pły­nu. – I sie­dzisz na… – skrzy­wi­łem się, nie mo­gąc uwie­rzyć wła­snym oczom – …tro­nie?!

– Co mogę po­wie­dzieć, to mój pry­wat­ny raj – od­pa­rł dum­nie, omia­ta­jąc wzro­kiem lożę. – Dla­cze­go mia­łbym nie urządzić go we­dle swo­je­go gu­stu? Czy nie o to w ży­ciu cho­dzi, by czuć się… do­brze?

Mia­łem ocho­tę wy­łu­pić so­bie oczy szpi­kul­cem do lodu, gdy pa­trzy­łem na obi­ty czer­wo­nym plu­szem fo­tel, na któ­rym Ma­son sie­dział roz­wa­lo­ny jak król. Bar­dzo chcia­łem, by le­żąca obok nie­go zło­ta ko­ro­na była je­dy­nie wy­two­rem mo­jej wy­obra­źni, ale zna­łem go, nie mo­głem mieć zwi­dów. Dla­te­go, nie ana­li­zu­jąc zbyt do­głęb­nie sy­tu­acji, bez sło­wa opró­żni­łem szkło, by od razu si­ęgnąć po do­lew­kę. By­łem wy­jąt­ko­wo spi­ęty i dziw­nie prze­wra­żli­wio­ny. Prze­ska­ki­wa­łem wzro­kiem mi­ędzy tym idio­tą a tacą, któ­ra po­ły­ski­wa­ła ku­sząco tuż pod moim no­sem.

Kie­dy ostat­ni raz wci­ągnąłem kre­skę? Lata temu. A kie­dy czu­łem spo­kój? Nie pa­mi­ęta­łem.

– Da­waj. – Si­ęgnąłem po tacę, co Ma­son skwi­to­wał gło­śnym, rżącym śmie­chem. W jego oczach ta­ńczy­ły te cho­ler­ne iskier­ki, któ­re po­ja­wia­ły się tam, gdy uda­ło mu się na­mó­wić dru­gą oso­bę do cze­goś złe­go.

Su­cho­ść w ustach i po­twor­ny ból gło­wy. Oto, co czu­łem.

Pra­gnąłem otwo­rzyć oczy, mimo iż mia­łem świa­do­mo­ść, że ten śmia­ły ruch może sko­ńczyć się wy­mio­ta­mi. Albo śmier­cią.

Jęk­nąłem, czu­jąc wi­bru­jący w mo­jej kie­sze­ni te­le­fon. Z tru­dem prze­kręci­łem się na ple­cy i po nie­go si­ęgnąłem.

– Tak? – wy­char­cza­łem, mla­ska­jąc przy tym jak pies, któ­re­mu ktoś nie dał wody przez kil­ka dni. Mu­sia­łem umyć zęby.

– Pa­nie Mo­ore! – Pi­skli­wy głos Do­lo­res z miej­sca przy­pra­wił mnie o ciar­ki, a mój mózg za­czął nie­przy­jem­nie pul­so­wać. – Wie pan, któ­ra jest go­dzi­na?

Ko­cha­niut­ka, nie mam na­wet po­jęcia, któ­ry mamy rok.

– Nie – przy­zna­łem i z tru­dem prze­łk­nąłem śli­nę.

– Do­cho­dzi trze­cia po po­łud­niu! Nie przy­je­chał pan do kan­ce­la­rii i nie ode­brał dwu­na­stu po­łączeń od Sama, a ta­kże ośmiu ode mnie. Mark wy­słał kil­ka wa­żnych ma­ili, ale oczy­wi­ście nie do­stał od­po­wie­dzi. Pana klient wy­sze­dł stąd… hmm… – Za­my­śli­ła się. – Nie­po­cie­szo­ny pa­ńską nie­obec­no­ścią, a ja mu­sia­łam wy­słu­chi­wać jego pre­ten­sji!

– A czy nie za to ci pła­cę? – wy­sa­pa­łem, pró­bu­jąc unie­ść gło­wę, ale była jak cho­ler­ny ka­mień.

– Nie! I przy­po­mi­nam, że je­stem je­dy­ną ko­bie­tą w pana oto­cze­niu, któ­rej nie in­te­re­su­je pa­ński fiut, tyl­ko pra­ca. PRA­CA! Któ­rą z ja­kie­goś po­wo­du pan mi unie­mo­żli­wia, będąc wred­nym, po­zba­wio­nym uczuć dup­kiem!

– Do­lo­res?

– Tak, pa­nie Mo­ore? – Mó­głbym przy­si­ąc, że prze­wró­ci­ła ocza­mi, choć sta­ra­ła się brzmieć na spo­koj­ną.

– Do wi­dze­nia. – Roz­łączy­łem się.

Da­łem so­bie jesz­cze kil­ka mi­nut, by zmu­sić cia­ło do ru­chu, aż w ko­ńcu uchy­li­łem po­wie­ki, a wte­dy moim oczom uka­zał się ciem­ny su­fit. Wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że by­łem u sie­bie w sy­pial­ni. To na­pa­wa­ło opty­mi­zmem. Ale chwi­lę pó­źniej kątem oka do­strze­głem obok sie­bie ruch. To zde­cy­do­wa­nie nie na­pa­wa­ło opty­mi­zmem.

– Mogę li­czyć na kawę?

Zdu­szo­ny głos Ma­so­na mo­men­tal­nie mnie otrze­źwił. Po­de­rwa­łem się z miej­sca, ale zro­bi­łem to zbyt gwa­łtow­nie, więc do­słow­nie se­kun­dę pó­źniej le­ża­łem już na podło­dze, z ca­łych sił pró­bu­jąc nie umrzeć.

– Chy­ba nie… – do­dał z wes­tchnie­niem.

Usia­dłem i pierw­sze, co zo­ba­czy­łem, to za­do­wo­lo­na gęba Ma­so­na Scot­ta. Le­żał roz­wa­lo­ny na moim łó­żku, na do­da­tek w sa­mych bok­ser­kach.

– Ma­son, wy­jazd stąd, za­nim stra­cę cier­pli­wo­ść – wark­nąłem, roz­ma­so­wu­jąc skro­nie i jed­no­cze­śnie ob­ser­wu­jąc, jak Scott po­wo­li wsta­je z łó­żka i osten­ta­cyj­nie po­pra­wia po­ran­ny wzwód, pusz­cza­jąc mi przy tym oko. Gdy­bym nie czuł się jak pa­dli­na, roz­kwa­si­łbym mu czasz­kę.

Ma­son nie­zno­śnie po­wo­li po­zbie­rał swo­je po­roz­rzu­ca­ne ubra­nia i, mi­nąw­szy mnie, wy­sze­dł z sy­pial­ni.

Co, u dia­bła, wy­da­rzy­ło się ze­szłe­go wie­czo­ru? Ostat­nie, co za­pa­dło mi w pa­mi­ęć, to blon­dyn­ka sia­da­jąca mi na ko­la­nach. Resz­ta była mgli­stym wspo­mnie­niem ci­ągłe­go pi­cia i głu­pich żar­tów Scot­ta.

Opa­dłem na podło­gę i przy­mknąłem po­wie­ki, po­sta­na­wia­jąc, że gdy tyl­ko doj­dę do sie­bie, za­mó­wię dla Do­lo­res ogrom­ny bu­kiet kwia­tów.

Albo trzy.

Za­słu­ży­ła.

A po­tem się stąd wy­nio­sę.

Za­słu­ży­łem.

Rozdział 2

Ethan

Nie po­ja­wi­łem się w kan­ce­la­rii przez dwa ko­lej­ne dni, li­cząc, że moja asy­stent­ka nie­co się uspo­koi, a ja wy­trze­źwie­ję. Po­ku­si­łem się rów­nież o za­mó­wie­nie trzech tu­zi­nów her­ba­cia­nych róż i po­sła­nie ich wprost pod nos Do­lo­res. Ko­bie­ta w od­po­wie­dzi na mój hoj­ny gest za­dzwo­ni­ła, po­dzi­ęko­wa­ła, przy oka­zji też na­zy­wa­jąc mnie dup­kiem do kwa­dra­tu, a po kil­ku gło­śnych wes­tchnie­niach oznaj­mi­ła, że tak prze­or­ga­ni­zo­wa­ła mój gra­fik, abym miał kil­ka dni wol­ne­go.

Sie­dząc na ka­na­pie i sącząc whi­sky, bez­my­śl­nie ga­pi­łem się w ekran te­le­wi­zo­ra, roz­my­śla­jąc nad sen­sem wła­sne­go ży­cia. Po­wi­nie­nem być szczęśli­wy, spe­łnio­ny i zde­cy­do­wa­nie mniej roz­chwia­ny emo­cjo­nal­nie, ale wca­le tak nie było. Dzień zle­wał się z nocą. Suk­ce­sy, pie­ni­ądze, wpły­wy. Szem­ra­ne in­te­re­sy, obok któ­rych wca­le nie prze­cho­dzi­łem obo­jęt­nie. Wręcz prze­ciw­nie, przy­ci­ąga­ły mnie po­dob­nie jak biz­nes­me­ni o wąt­pli­wej re­pu­ta­cji, z któ­ry­mi ocho­czo wspó­łpra­co­wa­łem.

Mój te­le­fon wy­pluł z sie­bie dźwi­ęk wia­do­mo­ści, tym sa­mym od­su­wa­jąc kre­ty­ńskie my­śli o tym, ja­kim to je­stem podłym czło­wie­kiem.

Va­nes­sa: Chcę po­ga­dać.

Prych­nąłem pod no­sem na samo wspo­mnie­nie mo­jej by­łej na­rze­czo­nej. Nie było jej przy mnie, gdy nie­mal stra­ci­łem fir­mę. Bez mru­gni­ęcia okiem za­bra­ła wszyst­kie swo­je rze­czy i znik­nęła z mo­je­go ży­cia, a te­raz chcia­ła po­ga­dać. Od kil­ku mie­si­ęcy kręci­ła się koło mnie, jak­by dys­kret­nie da­wa­ła znać, że znów jest za­in­te­re­so­wa­na.

Z obrzy­dze­niem rzu­ci­łem te­le­fon na ka­na­pę i wró­ci­łem do uża­la­nia się nad sobą, co naj­praw­do­po­dob­niej tak bar­dzo mnie zmęczy­ło, że za­snąłem, bo obu­dzi­ło mnie do­pie­ro upo­rczy­we pu­ka­nie do drzwi i to­wa­rzy­szący mi odór al­ko­ho­lu. Cała moja ko­szul­ka była nim prze­si­ąk­ni­ęta, a obok mnie le­ża­ła pu­sta szklan­ka.

– Pi­ęk­nie, kur­wa – mruk­nąłem i, od­le­pia­jąc od sie­bie prze­si­ąk­ni­ęty ma­te­riał, wsta­łem, by otwo­rzyć.

Va­nes­sa. Jej dłu­gie ja­sne wło­sy prze­rzu­co­ne przez jed­no ra­mię po­ły­ski­wa­ły lek­ko, kon­tra­stu­jąc z czer­wie­nią su­kien­ki, któ­rą na sie­bie wło­ży­ła. Była pi­ęk­na. Na­dal tak samo atrak­cyj­na jak przed laty. Pa­trzy­ła na mnie nie­pew­nie, za­ci­ska­jąc szczu­płe pal­ce na to­reb­ce, co po­wie­dzia­ło mi, że była rów­nież zde­ner­wo­wa­na.

– Ethan… – Skrzy­wi­ła się, gdy jej wzrok spo­czął na moim tor­sie. – Co ci się sta­ło?

Zer­k­nąłem na sie­bie.

– Nic – od­pa­rłem chłod­no. – Co tu­taj ro­bisz? – do­da­łem szorst­ko, na­wet nie uda­jąc, że spra­wi­ła mi swo­ją wi­zy­tą ra­do­ść. Pa­trze­nie na nią na­dal po­tęgo­wa­ło dziw­ny ból w oko­li­cach ser­ca. Nie­oczy­wi­sty, ale na tyle upo­rczy­wy, że pra­gnąłem się go po­zbyć jak naj­szyb­ciej.

– Chcę po­roz­ma­wiać. – Za­uwa­ży­łem, jak z tru­dem prze­łk­nęła śli­nę. – Tyl­ko chwi­lę…

Wie­dzia­łem, że nie od­pu­ści, dla­te­go od­su­nąłem się i wpu­ści­łem ją do środ­ka. Gdy mnie mi­ja­ła, po­czu­łem de­li­kat­ną woń jej per­fum, do­kład­nie tę samą, któ­ra to­wa­rzy­szy­ła jej, gdy by­li­śmy ra­zem. Mój żo­łądek nie­spo­dzie­wa­nie ści­snął się na to wspo­mnie­nie. To nie był żal, chy­ba rów­nież nie tęsk­no­ta. Po pro­stu wspo­mnie­nie ży­cia, któ­re wio­dłem, ma­jąc ko­goś u boku. Ono było z po­zo­ru spo­koj­ne, ale czy lep­sze?

Va­nes­sa ro­zej­rza­ła się po sa­lo­nie, jak­by była tu pierw­szy raz w ży­ciu, a prze­cież do­sko­na­le zna­ła mój apar­ta­ment. Ka­żdy jego pie­przo­ny kąt. Od­kąd ode­szła, nie zmie­ni­ło się w nim pra­wie nic, z wy­jąt­kiem sy­pial­ni, któ­ra z dnia na dzień z ja­snej i przy­tul­nej sta­ła się czar­na i przy­gnębia­jąca. Pa­so­wa­ła do mnie.

– Na­pi­jesz się cze­goś? – za­pro­po­no­wa­łem, ale od­mó­wi­ła, więc wska­za­łem jej ge­stem, by za­jęła miej­sce na ka­na­pie.

Sam rów­nież usia­dłem, jed­nak na tyle da­le­ko, by nie czuć jej bli­sko­ści. Nie chcia­łem tego.

Van mil­cza­ła przez chwi­lę, zu­pe­łnie jak­by zbie­ra­ła my­śli w sen­sow­ną ca­ło­ść, a po chwi­li spoj­rza­ła na mnie i po­wie­dzia­ła:

– Tęsk­nię.

Jed­no krót­kie sło­wo. To, na któ­re cze­ka­łem przez wie­le mie­si­ęcy po na­szym roz­sta­niu. Nie­na­wi­dzi­łem sa­me­go sie­bie za to, że w tym mo­men­cie moje ser­ce za­bi­ło szyb­ciej.

– Wiem, wiem, że to dla cie­bie nie­spo­dzie­wa­ne, ale… – Przy­mknęła po­wie­ki, a gdy znów je otwo­rzy­ła, do­strze­głem w nich daw­ną Va­nes­sę. Ko­bie­tę, dla któ­rej kie­dyś by­łem w sta­nie zro­bić wszyst­ko. W któ­rej by­łem za­ko­cha­ny. – Nie po­tra­fię już dłu­żej tłam­sić tego w so­bie. Nie po­tra­fię i chy­ba… nie chcę. – Jej głos był prze­pe­łnio­ny re­zy­gna­cją, jak­by przy­cho­dząc tu, wie­dzia­ła, że i tak nic nie wskó­ra.

– Tęsk­nisz… – po­wtó­rzy­łem za­my­ślo­ny.

– Tak – przy­tak­nęła na­tych­miast.

Mó­głbym po­wie­dzieć, że ja rów­nież za nią tęsk­ni­łem, że wy­cze­ki­wa­łem dnia, w któ­rym sta­nie w pro­gu mo­ich drzwi i po­wie, że chce wró­cić. Tak wła­śnie było kie­dyś. Te­raz? Te­raz zaj­mo­wa­ła nie­wiel­kie miej­sce w moim ser­cu. Skra­wek po­kry­ty ku­rzem. Tam wła­śnie była. A obok niej upcha­ne spo­czy­wa­ły żal, zra­nio­na duma, całe cier­pie­nie i mi­ło­ść do niej.

– Mam ci przy­po­mnieć, jak zo­sta­wi­łaś mnie, gdy tyl­ko po­ja­wi­ły się kło­po­ty?

Skrzy­wi­ła się.

– A może przy­szłaś, że­bym ci przy­po­mniał… coś zu­pe­łnie in­ne­go? – spy­ta­łem ochry­płym gło­sem. Po­chy­li­łem się, wpa­tru­jąc w nią in­ten­syw­nie. – Tego ci w ży­ciu bra­ku­je, praw­da? – ci­ągnąłem. – Po­rząd­ne­go rżni­ęcia? To dla­te­go tu­taj je­steś? Mam przy­wi­ązać cię do łó­żka i pie­przyć? Mam ci przy­po­mnieć, jak skam­la­łaś o mo­je­go fiu­ta? Jak bła­ga­łaś, by wzi­ąć go do… – Wy­mow­nie zer­k­nąłem na jej war­gi.

Van otwo­rzy­ła sze­ro­ko oczy i roz­chy­li­ła usta, za­sko­czo­na moją bez­po­śred­nio­ścią.

Co? Nu­dziarz Scott nie za­pew­niał ci ta­kiej roz­ryw­ki?

– Nie… Nie, Chry­ste, nie! – Po­trząsnęła gło­wą, a po­tem na­gle wsta­ła i po­sła­ła mi nie­na­wist­ne spoj­rze­nie. – My­śla­łam, że… My…

W kil­ku kro­kach zna­la­złem się tuż przy niej.

– Oska­rży­łaś mnie o wie­le pa­skud­nych rze­czy, Van – syk­nąłem za­ja­dle, z ra­do­ścią ob­ser­wu­jąc ma­lu­jące się na jej twa­rzy po­czu­cie winy. – Co? – rzu­ci­łem drwi­ąco. – Nie mia­łaś po­jęcia, że o tym wiem?

– Ja…

– Dam ci do­brą radę. – Po­chy­li­łem się nad nią tak, że na­sze twa­rze nie­mal się sty­ka­ły. – Znik­nij. Nie przy­cho­dź tu wi­ęcej ani nie dzwoń do mnie. Za­po­mnij, że w ogó­le ist­nia­łem.

W jej oczach za­lśni­ły łzy, ale one nie ro­bi­ły już na mnie wra­że­nia.

Wy­pro­sto­wa­łem się i od­su­nąłem, wsu­wa­jąc dło­nie do kie­sze­ni dre­so­wych spodni. Obo­jęt­no­ść na mo­jej twa­rzy po­ja­wi­ła się jak na za­wo­ła­nie.

– Za­mknij za sobą drzwi, gdy będziesz wy­cho­dzi­ła… – za­wie­si­łem wzrok na jej de­kol­cie – …ko­cha­nie.

Wy­szła, a mnie ogar­nęło nie­spo­dzie­wa­ne uczu­cie ulgi. Zu­pe­łnie jak­bym po­zbył się ba­la­stu, któ­ry ci­ążył mi przez kil­ka lat. Być może Va­nes­sa wła­śnie nim była – ci­ęża­rem, któ­ry nie po­zwa­lał mi ru­szyć do przo­du? Po na­szym roz­sta­niu rzu­ci­łem się w wir pra­cy, by na­pro­sto­wać spra­wy kan­ce­la­rii. Nie mo­głem stra­cić mo­je­go do­rob­ku przez je­den głu­pi błąd. Nie mia­łem cza­su na my­śle­nie o ko­bie­cie, któ­ra z dnia na dzień po­rzu­ci­ła mnie, bo prze­ra­zi­ło ją, że mo­że­my zo­stać bez pie­ni­ędzy. Ha­ro­wa­łem jak wół, by moja po­zy­cja znów sta­ła się nie­za­chwia­na, i w ko­ńcu się uda­ło. Od tam­tej pory ota­cza­łem się wy­łącz­nie ko­bie­ta­mi, któ­re nie były za­in­te­re­so­wa­ne uczu­cia­mi, a mia­ły je­dy­nie umi­lić mi czas swo­im cia­łem.

Ni­g­dy tego nie ża­ło­wa­łem.

Ko­lej­ne dni spędzi­łem na ka­na­pie, pi­jąc, je­dząc chi­ńsz­czy­znę za­mó­wio­ną z baru za ro­giem oraz cie­sząc się ni­czym nie­zmąco­ną ci­szą. Przez chwi­lę po­my­śla­łem na­wet, że mó­głbym tak żyć. Lek­ko, bez­tro­sko, ale za to z przy­jem­nym szu­mem w gło­wie wy­wo­ła­nym al­ko­ho­lem. To by­ła­by miła od­mia­na, zwa­żyw­szy na tryb ży­cia, jaki pro­wa­dzi­łem od lat.

Zbyt in­ten­syw­ny.

Zbyt gło­śny.

Zbyt dra­pie­żny.

Wje­żdża­jąc win­dą na dwu­dzie­ste pi­ętro, czu­łem się, jak­by ktoś za­mknął mnie w klat­ce. Kie­dyś prze­pe­łnia­ła mnie ener­gia i chęć do dzia­ła­nia. Do wal­ki. Do ry­wa­li­za­cji. A w tym mo­men­cie? Cho­le­ra, tego dnia się du­si­łem, a gdy me­ta­lo­we drzwi się przede mną roz­su­nęły, mia­łem ocho­tę uciec. Gdy­by nie Sam, któ­ry już na mnie cze­kał, pew­nie to wła­śnie bym zro­bił. Jego spoj­rze­nie pa­li­ło ży­wym ogniem, a usta miał za­ci­śni­ęte, jak­by się bał, że za chwi­lę spo­mi­ędzy nich wy­le­ci w moim kie­run­ku kwie­ci­sta wi­ązan­ka prze­kle­ństw.

– Ethan… – wy­mam­ro­tał, zer­ka­jąc wy­mow­nie na swój ze­ga­rek. – My­śla­łem, że sko­ro nie było cię kil­ka dni, to dziś po­ja­wisz się punk­tu­al­nie.

Będę się po­ja­wiał, kie­dy tyl­ko ze­chcę.

– Przy­po­mi­nam, że to ja je­stem wła­ści­cie­lem tej kan­ce­la­rii. – Mi­nąłem go, kie­ru­jąc się wprost do swo­je­go ga­bi­ne­tu.

Po dro­dze prze­sze­dłem obok Mar­ka i Bet­ty wy­mie­nia­jących się ja­ki­miś do­ku­men­ta­mi, ale żad­ne z nich nie ośmie­li­ło się do mnie ode­zwać. Przy­wi­ta­li mnie ski­nie­niem gło­wy, co oczy­wi­ście zi­gno­ro­wa­łem.

– A ja ci przy­po­mi­nam, że je­stem two­ją pra­wą ręką.

– Do­sko­na­le. Wła­śnie nią się pod­cie­ram. Od­gry­wasz więc w moim ży­ciu nie­zwy­kle istot­ną rolę. Gra­tu­lu­ję.

Sam jęk­nął, a ja przy­spie­szy­łem, na­iw­nie sądząc, że mi od­pu­ści. Nie­ste­ty. Sły­sza­łem co­raz szyb­sze stu­ka­nie jego bu­tów o mar­mu­ro­wą podło­gę, mia­łem ocho­tę po­wa­lić go na nią i siłą zdjąć mu te wy­pa­cy­ko­wa­ne la­kier­ki, żeby nie ro­bił ta­kie­go ha­ła­su.

Tak. Nie zdąży­łem wy­trze­źwieć i chy­ba to, co wci­ąga­łem kil­ka dni temu, rów­nież wci­ąż we­so­ło krąży­ło w moim or­ga­ni­zmie.

– Ethan! Do dia­bła! – wark­nął, zrów­nu­jąc ze mną krok. – Co się dzie­je? Mamy ja­kieś kło­po­ty? Mo­że­my po­ga­dać, wiesz prze­cież. Je­ste­śmy przy­ja­ció­łmi.

Nie, nie je­ste­śmy.

Drep­tał koło mnie, nie spusz­cza­jąc ze mnie wzro­ku, a ja pa­rłem do przo­du, wpa­tru­jąc się w drzwi swo­je­go ga­bi­ne­tu z my­ślą, że za nimi za­znam spo­ko­ju. To był mój cel i je­śli bym go osi­ągnął, uzna­łbym to, zwa­żyw­szy na mój stan, za suk­ces.

Mi­ja­jąc biur­ko, przy któ­rym sie­dzia­ła Do­lo­res, do­strze­głem ogrom­ny bu­kiet róż, któ­ry jej wy­sła­łem. Nie­któ­re z kwia­tów za­czy­na­ły już usy­chać, ale jej to naj­wy­ra­źniej nie prze­szka­dza­ło.

Ko­bie­ta, wi­dząc mnie, wsta­ła i uśmiech­nęła się krzy­wo.

– Dzień do­bry, pa­nie Mo­ore – ode­zwa­ła się nie­zwy­kle śpiew­nie.

Mia­łem ją zi­gno­ro­wać, ale wte­dy przy­po­mnia­łem so­bie roz­mo­wę, pod­czas któ­rej wy­tknęła mi moją igno­ran­cję. Przy­sta­nąłem więc nie­spo­dzie­wa­nie, a Sam wpa­dł na mnie, sa­pi­ąc i klnąc pod no­sem.

– Dzień do­bry, Do­lo­res – przy­wi­ta­łem się prze­sad­nie słod­ko, na co na jej ustach po­ja­wił się trium­fal­ny uśmiech. Sa­pi­ące­go w mój kark Sama zi­gno­ro­wa­łem.

– Dol, skar­bie, na­szy­kuj nam dwie kawy i… – za­czął, jed­nak nie usły­sza­łem, cze­go do­kład­nie chciał od Do­lo­res, bo wsze­dłem do swo­je­go ga­bi­ne­tu i za­trza­snąłem za sobą drzwi.

Mia­łem na­dzie­ję, że to od­stra­szy tego dup­ka i Sam nie od­wa­ży się tu we­jść przez cały dzień. Naj­le­piej by­ło­by, gdy­by nikt tu dziś nie wcho­dził.

Po­lu­zo­wa­łem kra­wat i go zdjąłem, a na­stęp­nie ci­snąłem nim o podło­gę. Gdy tyl­ko mój ty­łek wy­lądo­wał na skó­rza­nym fo­te­lu, po­czu­łem, jak żółć pod­cho­dzi mi do gar­dła. Ja na­praw­dę nie chcia­łem tu być. Pierw­szy raz od po­nad dzie­si­ęciu lat nie chcia­łem prze­by­wać w swo­im ga­bi­ne­cie, nie chcia­łem ni­ko­go wi­dzieć i je­dy­ne, o czym ma­rzy­łem, to znik­nąć.

Przez na­stęp­ne go­dzi­ny sta­ra­łem się sku­pić na pra­cy, któ­rej mia­łem na­praw­dę spo­ro. Moja nie­obec­no­ść w kan­ce­la­rii odro­bi­nę po­pra­wi­ła mi na­strój, ale nie­ste­ty nio­sła za sobą spo­re kon­se­kwen­cje w po­sta­ci pi­ętrzących się na moim biur­ku do­ku­men­tów, dla­te­go cały dzień i wie­czór spędzi­łem z no­sem w pa­pie­rach, od­bie­ra­jąc te­le­fo­ny i uda­jąc, że słu­cham mo­ich roz­mów­ców. Oczy pie­kły mnie od ci­ągłe­go wpa­try­wa­nia się w mo­ni­tor, a ple­cy pul­so­wa­ły z bólu.

Gdy na ze­wnątrz było już ciem­no, wy­łączy­łem lap­to­pa i wsta­łem, roz­pro­sto­wu­jąc ko­ści, a na­stęp­nie pod­sze­dłem do okna. Gdy­by nie świa­tła, któ­ry­mi błysz­czał Nowy Jork, mój ga­bi­net po­grążo­ny by­łby te­raz w zu­pe­łnych ciem­no­ściach. Ogrom­ny ze­gar za­wie­szo­ny na ścia­nie wska­zy­wał go­dzi­nę dzie­si­ątą. Jego prze­su­wa­jące się wska­zów­ki uświa­da­mia­ły mi coś cho­ler­nie wa­żne­go – moje ży­cie ucie­ka­ło. Mi­ja­ły se­kun­dy, mi­nu­ty, go­dzi­ny, lata… Nie umia­łem nic z tym zro­bić. Może na­wet nie chcia­łem. Nie­istot­ne. Li­czy­ło się to, że czas pły­nął, a ja tkwi­łem w gów­nie po­tocz­nie zwa­nym ży­ciem. Śmier­dzia­ło, ob­le­pia­ło mnie, a cza­sem ci­ągnęło na dno, z któ­re­go ja­ki­mś pie­przo­nym cu­dem wci­ąż wy­pły­wa­łem na po­wierzch­nię. I sam już nie wie­dzia­łem, czy to do­brze, czy może nie. Po­wi­nie­nem się cie­szyć, ale gdy wra­ca­łem wspo­mnie­nia­mi do lu­dzi, któ­rych po­sła­łem do pie­kła… Nic już nie było czar­ne czy bia­łe. Do nie­daw­na pra­ca wy­pe­łnia­ła ka­żdą se­kun­dę mo­je­go ży­cia. Wła­sna kan­ce­la­ria była moim ma­rze­niem, od­kąd sko­ńczy­łem dzie­si­ęć lat. Te­raz? Prze­sta­łem wie­rzyć w ma­rze­nia.

Roz­wo­dy, po­dzia­ły ma­jąt­ku. Dra­nie, któ­rych trze­ba było bro­nić za wszel­ką cenę, nie za­wsze za po­mo­cą je­dy­nie le­gal­nych środ­ków. Na co mi to było? Mo­głem zo­stać tre­se­rem je­ba­nych lwów. Albo cyr­kow­cem. Przy­naj­mniej lu­dzie na mój wi­dok by się uśmie­cha­li.

Mia­łem wszyst­ko i nie mia­łem nic.

By­łem kimś i ni­kim.

Nie umia­łem ko­chać.

Nie po­tra­fi­łem na­wet lu­bić.

By­łem ze­rem w dro­gim gar­ni­tu­rze i z mnó­stwem szma­lu na kon­cie.

I wów­czas na­szła mnie myśl. Co by było, gdy­bym zo­sta­wił to wszyst­ko i na­praw­dę znik­nął. Nie na za­wsze, ale… na ja­kiś czas. Świat by się nie sko­ńczył, Zie­mia nie prze­sta­ła­by się kręcić, a ja mó­głbym wresz­cie od­po­cząć. Umrzeć i uro­dzić się na nowo.

Z tą my­ślą si­ęgnąłem po ko­mór­kę i wy­bra­łem nu­mer Sama. Ode­brał do­pie­ro po kil­ku sy­gna­łach i zde­cy­do­wa­nie brzmiał na zmar­twio­ne­go.

– Ethan? Co się dzie­je?

– Przej­mu­jesz ste­ry w kan­ce­la­rii – rzu­ci­łem.

– Co? Ale jak to? Nie mo­żesz, wiesz, że nie za­dbam o two­ich – od­chrząk­nął – klien­tów. Nie dam rady! – Jego spa­ni­ko­wa­ny głos był ca­łkiem za­baw­ny i pew­nie gdy­by nie to­wa­rzy­szące mi pa­lące uczu­cie w trze­wiach, na­wet bym się za­śmiał.

Ni­g­dy nie zo­sta­wia­łem kan­ce­la­rii pod jego opie­ką. Wła­ści­wie to nie ru­sza­łem się stąd na dłu­żej od lat. Nie pod­ró­żo­wa­łem, choć było mnie na to stać. Nie od­po­czy­wa­łem, z wy­jąt­kiem kil­ku go­dzin snu ka­żdej nocy.

Wa­ro­wa­łem tu ka­żde­go dnia jak cho­ler­ny pies.

Ukła­da­łem się z po­li­ty­ka­mi, mal­wer­san­ta­mi i kry­mi­na­li­sta­mi naj­gor­sze­go po­kro­ju, ra­tu­jąc ich dupy przed pu­blicz­ną na­gon­ką, skan­da­lem albo wi­ęzie­niem. Lu­dzie, któ­rzy ucho­dzi­li za śmie­tan­kę No­we­go Jor­ku, przy­cho­dzi­li do mnie, bła­ga­jąc, bym po­mó­gł im wy­do­stać się z gów­na, do któ­re­go wpa­ko­wa­li się pchni­ęci wła­sną chci­wo­ścią, py­chą, żądzą wła­dzy, za­zdro­ścią albo chu­cią.

– Wy­je­żdżam – oznaj­mi­łem. – Nie wiem, na jak dłu­go. Do­wo­dzisz, Sam. Nie spier­dol tego.

Rozdział 3

Ethan

Wcho­dząc na po­kład sa­mo­lo­tu, po­czu­łem dresz­cze pod­eks­cy­to­wa­nia. Mia­łem do wy­bo­ru wie­le miejsc na świe­cie, ale przy­po­mnia­łem so­bie, jak je­den z mo­ich klien­tów pod nie­bio­sa wy­chwa­lał Wa­iki­ki, gdzie re­gu­lar­nie w ta­jem­ni­cy przed żoną za­bie­rał swo­ją ko­chan­kę. Spraw­dzi­łem to i uzna­łem, że to miej­sce po­win­no być ide­al­ne, by od­zy­skać rów­no­wa­gę, któ­ra w ostat­nim cza­sie tak moc­no się za­chwia­ła.

– Ży­czy pan so­bie cze­goś? – Uprzej­my głos ste­war­de­sy wy­rwał mnie z za­my­śle­nia.

Pi­ęk­na, uśmiech­ni­ęta i chęt­na, o czym świad­czy­ły psot­ne iskier­ki błysz­czące w jej oczach oraz lek­ko roz­chy­lo­ne usta.

– Nie, dzi­ęku­ję. – Od­wró­ci­łem gło­wę, sku­pia­jąc wzrok na chmu­rach wi­docz­nych przez nie­wiel­kie okien­ko.

Na kil­ka se­kund w mo­jej gło­wie za­go­ści­ła myśl, by do­łączyć do ja­kże eli­tar­ne­go Klu­bu Mile High1, ale od­su­nąłem ją od sie­bie.

Od­pocz­nę na Ha­wa­jach, wró­cę do No­we­go Jor­ku i umó­wię się z Can­dy. To do­bry plan.

Gdzieś z tyłu gło­wy wci­ąż ko­ła­ta­ło mi się nie­przy­jem­ne po­czu­cie, że za­cho­wa­łem się nie­od­po­wie­dzial­nie, zo­sta­wia­jąc Sama ze wszyst­kim. Ni­g­dy wcze­śniej tego nie ro­bi­łem i je­śli mia­łbym być szcze­ry, na­wet mi to nie prze­szło przez myśl, a jed­nak sie­dzia­łem wła­śnie w je­ba­nym sa­mo­lo­cie i le­cia­łem na pie­przo­ne Ha­wa­je. To na­wet za­baw­ne, że ni­g­dy tam nie by­łem. Mo­głem pod­ró­żo­wać po świe­cie, zwie­dzać, cie­szyć się wol­no­ścią, ale tego nie ro­bi­łem. Umia­łem za to go­nić za pie­ni­ędz­mi i to wy­cho­dzi­ło mi zna­ko­mi­cie. Gdy­by ktoś po­sta­no­wił uczy­nić z tego dys­cy­pli­nę spor­to­wą, pó­łki w moim sa­lo­nie ugi­na­ły by się od pu­cha­rów i me­da­li.

Zna­łem swo­ją war­to­ść.

Zna­łem swo­je mo­żli­wo­ści.

Ale nie zna­łem swo­je­go ser­ca, któ­re po­wie­dzia­ło: „Ethan! Ty gru­bia­ński pa­dal­cu! Ogar­nij się!”. Tak się czu­łem. Jak­by we­wnątrz mnie – na lewo od most­ka – za­gnie­ździ­ło się dziw­ne uczu­cie, któ­re pcha­ło do po­dej­mo­wa­nia ir­ra­cjo­nal­nych dzia­łań. Na­wet nie by­łem w sta­nie okre­ślić, kie­dy to się za­częło. Na pew­no dość daw­no. Ob­ser­wo­wa­łem, jak Oli­ver pró­bu­je być szczęśli­wy, jak Ty­ler, któ­ry skosz­to­wał w ży­ciu wi­ęcej ci­pek niż som­me­lier ga­tun­ków win, sza­le­je za ja­kąś gów­nia­rą, któ­rej wci­snął na pa­lec pie­rścio­nek, i… No wła­śnie. I co? Wkur­wia­ło mnie to. Sin­glem, jak ja, po­zo­stał je­dy­nie Ma­son, o któ­rym przy­po­mi­na­łem so­bie za ka­żdym ra­zem, gdy na­tręt­na myśl o gni­ciu w sa­mot­no­ści ude­rza­ła we mnie jak ogrom­na fala o brzeg. Czy to złe, że się cie­szy­łem, że wci­ąż był sam?

– Pro­szę pana… – ode­zwa­ła się ste­war­de­sa, znów za­trzy­mu­jąc się obok mnie.

Po­win­na się już zo­rien­to­wać, że nie po­trze­bo­wa­łem to­wa­rzy­stwa, sko­ro na­wet miej­sca obok mnie nie zo­sta­ły za­jęte. Wy­ku­pi­łem je wraz z moim bi­le­tem, po­nie­waż nie mia­łem ocho­ty, by ja­kiś idio­ta ocie­rał się o mnie łok­ciem albo jesz­cze go­rzej – by sie­dzia­ło koło mnie ja­kieś dziec­ko.

– O co cho­dzi? – Ob­rzu­ci­łem ją prze­lot­nym spoj­rze­niem.

– Czy wszyst­ko w po­rząd­ku?

– Tak.

– Może… – za­częła, ale nie po­zwo­li­łem jej do­ko­ńczyć.

– Po cho­le­rę tu pani przy­ła­zi? – wy­sy­cza­łem przez zęby.

– Zbla­dł pan. – Zmarsz­czy­ła nos. – Prze­pra­szam, chcia­łam…

Wzi­ąłem głębo­ki od­dech, na tyle gło­śny i wy­mow­ny, że po­win­na się ulot­nić, ale nic z tego. Do­pie­ro gdy po­wo­li ob­li­za­ła dol­ną war­gę, zro­zu­mia­łem, że nie mi­nęła jej ocho­ta na mnie. Za­ci­snąłem szczęki i zje­cha­łem spoj­rze­niem na jej cyc­ki, a po chwi­li rów­nież na pla­kiet­kę z imie­niem.

Be­atri­ce.

Ani ład­nie, ani brzyd­ko. Dość pre­ten­sjo­nal­nie jak na mój gust, ale bio­rąc pod uwa­gę, że znaj­do­wa­li­śmy się ja­kieś czter­dzie­ści ty­si­ęcy stóp nad zie­mią, a ona wy­gląda­ła na chęt­ną, chy­ba nie po­wi­nie­nem wy­brzy­dzać.

Da­ruj so­bie, Can­dy na cie­bie cze­ka. Nie kom­pli­kuj tego…

No i bam! Ode­bra­ło mi, kur­wa, ro­zum. Pierw­szy raz od in­cy­den­tu z moją asy­stent­ką da­łem się po­nie­ść i w jed­nej se­kun­dzie po­sta­no­wi­łem, że uczy­nię ten lot nie­co przy­jem­niej­szym.

Wsta­łem i bez sło­wa mi­nąłem ko­bie­tę, ocie­ra­jąc się tor­sem o jej cyc­ki.

Pięć mi­nut pó­źniej obo­je by­li­śmy już w mi­kro­sko­pij­nej to­a­le­cie, a moje pal­ce za­ci­ska­ły się na jej kar­ku, na­da­jąc tym sa­mym tem­po dość mo­zol­nym ru­chom. Gdy do­łączy­ła do mnie, jej spoj­rze­nie było roz­iskrzo­ne, a usta wil­got­ne od ci­ągłe­go ob­li­zy­wa­nia, jak­by uzna­ła, że to ca­łkiem sek­sow­ne. Coś mi mó­wi­ło, że to może się oka­zać naj­lep­szym ob­ci­ąga­niem w moim ży­ciu. To „coś” mnie okła­ma­ło. By­łem zi­ry­to­wa­ny jesz­cze bar­dziej niż w mo­men­cie wsia­da­nia na po­kład. Wte­dy przy­naj­mniej ni­cze­go nie ocze­ki­wa­łem.

– Do­bra, ko­niec – wy­mam­ro­ta­łem i od­su­nąłem ją od sie­bie.

Kur­wa.

– O co cho­dzi? – spy­ta­ła, ob­ser­wu­jąc, jak za­pi­nam spodnie.

– O to, że mój fiut to nie li­zak – rzu­ci­łem, na­wet na nią nie pa­trząc. By­łem sku­pio­ny je­dy­nie na tym, by jej śli­na, któ­rą po­sta­no­wi­ła mnie zbyt hoj­nie ob­da­ro­wać, nie po­pla­mi­ła ja­snych spodni.

Ko­bie­ta wsta­ła i zmarsz­czy­ła brwi, za­pew­ne za­sta­na­wia­jąc się, co da­lej. W ko­ńcu po­wol­nym ru­chem si­ęgnęła do su­wa­ka swo­jej ele­ganc­kiej spód­ni­cy, a po chwi­li gra­na­to­wy ma­te­riał le­żał już wo­kół jej stóp wci­śni­ętych w ele­ganc­kie szpil­ki. W pierw­szej chwi­li by­łem zbyt oszo­ło­mio­ny, by za­re­ago­wać, ale gdy jej pal­ce za­ha­czy­ły o ko­ron­ko­we majt­ki, uzna­łem, że po­wi­nie­nem na­tych­miast in­ter­we­nio­wać.

– Co ty, do dia­bła, wy­pra­wiasz?

– No… my­śla­łam, że mi się od­wdzi­ęczysz…

Naj­wy­ra­źniej li­czy­ła, że za­nu­rzę język w jej cip­ce w za­mian za mi­zer­ne­go loda, któ­ry już na za­wsze osa­dzi się w mo­jej pa­mi­ęci w szu­flad­ce z na­pi­sem: „łó­żko­we po­ra­żki”. Ta szu­flad­ka do tego dnia świe­ci­ła pust­ka­mi.

Nic z tego. Nie zro­bi­łem jej mi­net­ki, to zbyt in­tym­ne, a prze­lot­ne zna­jo­mo­ści nie za­słu­gi­wa­ły na in­tym­no­ść.

– Nie tru­dź się – mruk­nąłem i wy­sze­dłem, za­nim zdąży­ła mnie za­trzy­mać.

Wró­ci­łem na miej­sce i na­tych­miast po­pro­si­łem jej ko­le­żan­kę o drin­ka. Chy­ba wła­śnie si­ęga­łem dna.

Do­strze­ga­jąc wresz­cie za­rys Ha­wa­jów, po­czu­łem przy­jem­ną ulgę i pod­eks­cy­to­wa­nie. W ko­ńcu mia­łem mo­żli­wo­ść po­ukła­dać so­bie wszyst­ko i zła­pać od­dech, bo no­wo­jor­ski smród już zbyt dłu­go da­wał mi się we zna­ki.

Żeby do­trzeć do ho­te­lu, mu­sia­łem zła­pać tak­sów­kę, bo po­sta­no­wi­łem nie wy­po­ży­czać auta, cze­go po­ża­ło­wa­łem na­tych­miast, gdy tyl­ko ude­rzy­ła we mnie pierw­sza fala go­rąca. W du­chu mo­dli­łem sie, by zna­le­źć się już w apar­ta­men­cie. Trzy­ma­jąc w dło­ni rącz­kę od wa­liz­ki, ro­zej­rza­łem się do­oko­ła w po­szu­ki­wa­niu idio­tów w żó­łtych ko­szul­kach, któ­rzy po­ma­ga­li sko­or­dy­no­wać do­jaz­dy do ho­te­li. Wszędzie pa­no­wał spo­ry ruch i nie­ste­ty nie mo­głem oprzeć się wra­że­niu, że wpa­dłem z desz­czu pod ryn­nę. A co, je­śli pla­ża będzie tak samo ob­le­ga­na? Je­że­li w ho­te­lu będzie mnó­stwo lu­dzi, któ­rzy będą na mnie dzia­ła­li do­kład­nie tak, jak ci w No­wym Jor­ku?

Nie mó­głbym ich wszyst­kich otruć, praw­da?

Po­trząsnąłem gło­wą, by po­zbyć się kre­ty­ńskich my­śli, i już mia­łem ru­szyć przed sie­bie, gdy nie­spo­dzie­wa­nie ktoś na mnie wpa­dł.

– Co do… – Za­chwia­łem się, czu­jąc drob­ne pal­ce de­spe­rac­ko za­ci­ska­jące się na mo­jej ko­szu­li.

Za­mru­ga­łem i sap­nąłem lek­ko oszo­ło­mio­ny, by po chwi­li zo­ba­czyć przed sobą mło­dą dziew­czy­nę z bu­rzą ru­dych wło­sów do­oko­ła szczu­płej twa­rzy. Wpa­try­wa­ła się we mnie in­ten­syw­nie. W jej oczach mi­go­ta­ło coś, cze­go nie umia­łem w tej chwi­li na­zwać. Ja­kaś emo­cja, z któ­rą ni­g­dy wcze­śniej nie mia­łem do czy­nie­nia. Coś bar­dziej zło­żo­ne­go niż za­że­no­wa­nie.

Szum w uszach nie­ocze­ki­wa­nie za­głu­szył mi wszyst­kie inne dźwi­ęki.

Pa­trzy­li­śmy na sie­bie w osłu­pie­niu przez osiem ab­sur­dal­nie dłu­gich ude­rzeń ser­ca. Po­li­czy­łem.

Wy­gląda­ła tak nie­win­nie, że na­wet taki skur­wiel jak ja nie mógł tego nie za­uwa­żyć.

Na­gle się od­su­nęła. Chwi­la, w któ­rej była przy­ci­śni­ęta do mo­je­go cia­ła, nie trwa­ła dłu­go, ale zdąży­łem za­uwa­żyć, jak bar­dzo zie­lo­ne są jej oczy i jak in­ten­syw­ny ko­lor mają jej wło­sy. Rude, ale od­nio­słem wra­że­nie, że mi­ędzy mie­dzia­ny­mi pa­sa­mi mie­ni­ły się też wszyst­kie ko­lo­ry tęczy. Chcia­łem coś po­wie­dzieć, co­kol­wiek. Spy­tać, kim jest i na co, u dia­bła, się tak za­pa­trzy­ła, że była aż tak nie­uwa­żna, ale za­nim od­zy­ska­łem zdol­no­ść mó­wie­nia, już jej nie było. Ucie­kła, nie ogląda­jąc się za sie­bie.

Za­nim zde­cy­do­wa­łem się wsi­ąść do tak­sów­ki, przez dzie­si­ęć mi­nut do­cho­dzi­łem do sie­bie, ru­ga­jąc się w my­ślach za wła­sną głu­po­tę.

Ethan Mo­ore wi­dział prze­cież tak wie­le, że nic nie wpra­wia­ło go w osłu­pie­nie.

Nic.

Aż do tego dnia.

Wa­iki­ki było tu­ry­stycz­nym cen­trum Ha­wa­jów, a pla­ża, cho­ciaż nie­zbyt dłu­ga, oka­za­ła się nie­wia­ry­god­nie pi­ęk­na. Pia­sek o nie­by­wa­le ja­snym od­cie­niu mo­men­ta­mi wy­da­wał się nie­mal bia­ły, a woda była ide­al­nie nie­bie­ska. Jej ko­lor był tak in­ten­syw­ny, że wy­glądał, jak­by ktoś na­praw­dę dłu­go pra­co­wał nad jego re­cep­tu­rą.

Ha­wa­je.

Na­wet na­zwa wy­da­wa­ła mi się nie­co pre­ten­sjo­nal­na, a mimo to przy­le­cia­łem tu­taj i sta­łem wła­śnie na­prze­ciw­ko ogrom­nych szkla­nych drzwi pro­wa­dzących do ho­te­lu, w któ­rym mia­łem spędzić naj­bli­ższe dni. Wa­iki­ki sły­nęło z luk­su­so­wych kom­plek­sów, dla­te­go wy­bra­łem je­den z nich i wła­śnie przy­gląda­łem się ścia­nom z ka­mie­nia, po­dzi­wia­jąc roz­ło­ży­stą bry­łę bu­dyn­ku.

Wzi­ąłem głębo­ki od­dech i, ci­ągnąc za sobą wa­liz­kę, uda­łem się do we­jścia.

Wnętrze oka­za­ło się do­kład­nie ta­kie, ja­kie­go ocze­ki­wa­łem i za któ­re za­pła­ci­łem hor­ren­dal­nie wy­so­ką cenę. Prze­stron­ne, wy­staw­ne, choć z ele­men­ta­mi ty­po­wy­mi dla re­gio­nu, i tak czy­ste, że mó­głbym jeść z podło­gi. Nie kry­jąc za­do­wo­le­nia, za­trzy­ma­łem się przed ogrom­nym kon­tu­arem, za któ­rym sta­ła uśmiech­ni­ęta mło­da ko­bie­ta w ko­lo­ro­wej ko­szu­li w sty­lu ha­waj­skim. W jej ru­chach nie do­strze­głem sztucz­no­ści, a non­sza­lanc­ki luz i nie­wy­stu­dio­wa­ną uprzej­mo­ść, co bar­dzo mi się spodo­ba­ło. Je­dy­nie gi­gan­tycz­ny kwiat we­tkni­ęty za jej ucho wy­da­wał mi się drob­ną prze­sa­dą, ale co ja tam wie­dzia­łem.

I co mnie to ob­cho­dzi­ło?

– Wi­ta­my w Hale Nalu! – wy­krzyk­nęła ra­do­śnie. – W czym mogę panu po­móc?

Resz­tę dnia spędzi­łem w apar­ta­men­cie, po­ko­na­ny przez jet lag, a moją je­dy­ną roz­ryw­ką oka­za­ło się sie­dze­nie na ogrom­nym ta­ra­sie, z któ­re­go roz­ci­ągał się wi­dok na pla­żę i za­rys Dia­mond Head. Za­to­pio­ny w wy­god­nym fo­te­lu od do­brych kil­ku go­dzin po­dzi­wia­łem wy­ga­sły wul­kan. Nie zmie­nia­łem po­zy­cji i chy­ba na­wet nie mru­ga­łem tak często jak zwy­kle, bo­jąc się, że wy­star­czy chwi­la nie­uwa­gi, a to wszyst­ko znik­nie. Wie­dzia­łem, że to nie­mo­żli­we, ale stra­ci­łem w ży­ciu już tak wie­le rze­czy, że głu­pi umy­sł na­ka­zy­wał, bym na­pa­wał się tym wi­do­kiem naj­bar­dziej za­chłan­nie, jak tyl­ko by­łem w sta­nie.

Od­sta­wi­łem pu­stą szklan­kę na sto­lik i wró­ci­łem wspo­mnie­nia­mi do roz­mo­wy z Va­nes­są. „Tęsk­nię” w jej ustach brzmia­ło jak za­klęcie, ale z ja­kie­goś po­wo­du nie za­dzia­ła­ło. Nie oma­mi­ło mnie, nie wpły­nęło w ża­den spo­sób na moje ży­cie. Nie otwo­rzy­ło też daw­no za­mkni­ętych drzwi. Było czy­mś w ro­dza­ju ku­bła zim­nej wody, któ­ry mo­men­tal­nie mnie otrze­źwił. Moje ser­ce nie re­ago­wa­ło już na nią tak, jak daw­niej. Biło swo­im ryt­mem. Ani szyb­ciej, ani wol­niej. Zwy­czaj­nie.

Wes­tchnąłem prze­ci­ągle, do­cho­dząc do wnio­sku, że tak wła­ści­wie to nic już nie wy­wo­ły­wa­ło mo­je­go pod­eks­cy­to­wa­nia.

Wy­gra­na spra­wa? To oczy­wi­ste.

Sa­tys­fak­cjo­nu­jący seks? W za­sa­dzie pra­wie za­wsze.

Na­wet to nie wpra­wia­ło już mo­je­go ser­ca w szyb­sze tem­po.

Oprócz tam­tej dziew­czy­ny.

Biło tyl­ko dla niej przez osiem cho­ler­nych ude­rzeń.

Przypisy

1 Klub Mile High – slan­go­wa na­zwa nie­for­mal­ne­go klu­bu zrze­sza­jące­go oso­by upra­wia­jące seks w sa­mo­lo­cie pod­czas lotu.

Co­py­ri­ght© Luna Ve­le­vit­ka

Co­py­ri­ght© by Wy­daw­nic­two Re­bel­de

All ri­ght re­se­rved

WSZEL­KIE PRA­WA ZA­STRZE­ŻO­NE

LESZ­NO 2026

Re­dak­cja i ko­rek­ta języ­ko­wa:

Ju­sty­na Szym­kie­wicz @daj.mi.slo­wo

Ko­rek­ta po skła­dzie:

Jo­lan­ta Sza­lak, Ka­mi­la Po­la­ńska, Ewa Wo­źniak

Opra­co­wa­nie okład­ki i opra­wa gra­ficz­na:

Ju­sty­na Kna­pik @her­me­tycz­nie­_za­mknie­te

Gra­fi­ka na okład­ce:

Ka­mil Ko­rze­niow­ski @ko­rze­niow­ski.art

Skład i przy­go­to­wa­nie ebo­oków:

Mi­chał Bog­da­ński

Wy­da­nie I

ISBN: 978-83-68587-31-9

Spis treści

Od au­tor­ki

Pro­log

Roz­dział 1

Roz­dział 2

Przy­pi­sy

Punkty orientacyjne

Okład­ka