MYSZKOTKA ebook

Wstęp

Jeżdżą po mnie jak po pasach mimo czerwonego światła. Wciąż jestem dilerką opowieści, lecz „prawdy” obgryzają sobie ogony i pawie piórka kolorują. Niepewna poluję na siebie, będąc równocześnie myszką zatrwożoną i kotką drapieżną. Krytyczką, ale i rozgwiazdą mającą po jednym oku na każdym ramieniu. To pozwala na obserwację otoczenia w promieniu trzystu sześćdziesięciu stopni. Eksperymentuję głównie na sobie. Codzienność to zoo o dużej kubaturze bez konkretnych klatek. A jednak coś nas uwiera, tłamsi, hoduje i dręczy. Na smyczy prowadzi.

Jestem każdą opowieścią i nie jestem żadną.

Największym kameleonem jest morze. Kocham morze niemożliwie twardo. Konsekwentnie. Całym sobą. Być może dlatego, że jesteśmy tak odmienni. Moja pancerna duma i jego otwartość czynią nasz związek niemożliwym. [...] Siedzi z wyboru niewzruszony, tak jak ja z przymusu trwam. Zimny jak głaz – tak się mówi.

F_ale

Różnie na mnie mówią, nazywając imionami, których nie znam. W wielu rodzajach: ona szeroka, on twardy i niezniszczalny, ono toporne. Pozwalam im – istotom zabłąkanym w to dzikie miejsce, niejako pierwotne – stwarzać rzeczywistość, bo ja zaledwie trwam, akceptując powierzony mi los. Obserwuję.

Może po to jestem, jak sondy wysyłane w kosmos czy wściekłe, to znaczy wścibskie lunety, powiększające źrenice samotnych operatorów. Gromadzę linie papilarne i łzy tego świata. Zapisuję w sobie niepiśmiennym. Tak, przyznaję, nawet sam sobie wydaję się masywny i ważny. Wieczny. Poddany siłom znacznie ode mnie potężniejszym nie cofam się przed nimi, ani nie uginam. Bywa, że coś we mnie się kruszy, marnieje, ale nie przejmuję się degeneracją. To nie w moim stylu. Mam wizerunek chłodny, srogi. Wydaję się mentalnie zasklepiały.

Równocześnie jakieś okruchy mnie cierpią z powodu powszechnego skamienienia uczuć, które także sobą manifestuję. Mam dość pogubienia od czasów pechowej budowy Wieży Babel. Stokroć bardziej wolę patrzeć jak łabędzie, kaczki, mewy, rybitwy, kormorany,alki, nury i perkozy wiją swoje gniazda. Kiedy się kochają według kodów natury. Gdy zanurzają się w miłości, która nie walczy. Nie ocenia. Dla mnie śpiew ich dzieci jest muzyką, nad którą górują tylko fale. Mógłbym setkami lat słuchać ich tonów, szeptów czy wpienionych wrzasków podczas sztormów – i faktycznie to czynię. Zanurzam się w nich, ale tylko mentalnie. I nigdy nie tańczę. Wszystko ma swoje miejsce. Tęsknota nie przenosi gór.

Największym kameleonem jest morze. Kocham morze niemożliwie twardo. Konsekwentnie. Całym sobą. Być może dlatego, że jesteśmy tak odmienni. Moja pancerna duma i jego otwartość czynią nasz związek niemożliwym. Teoretycznie. Fizycznie zaledwie. Bo kiedy miłuje się coś/kogoś tak długo jak ja, to można zawikłać się w matematyce pór roku, zgubić w minucie którejś nocy z tysięcy z rzędu, źle policzyć ikrę piasku czy bawić się pierwiastkiem męskim albo żeńskim. Ale nie, nie wierzyć w uczucie. Dlatego patrząc w toń zakładam, że obydwoje jesteśmy dynamiczni. Wędrujemy jak Słońce i te śmieszne chmury o efemerycznych rysach. I, zdradzę, kiedyś jej nienawidziłem, jej – plaży, za to, że nas dzieli. Pieprzonej przyzwoitki. Aż wreszcie zaakceptowałem jej liczną duplikującą się strukturę drobinek podglądaczy oraz linię brzegową. Nawet najbardziej zatwardziałe istoty mogą coś przepracować, jeśli mają czas i ciszę, a ja właśnie tym dysponuję. Nie stykam się z morzem; to właściwie dobrze. Zrozumiałem po latach. Bo kiedy by mnie dotykało i głaskało, szarpało i miziało – to mogłoby zniszczyć. Niechcący pokonać. Uległbym erozji jak kochankowie modliszek przy spełnieniu.

Z natury zawzięty, w ciągłym nieutuleniu żongluję marzeniami, wspomnieniami i formami. One, ostre fale pchane porywistą wichurą pożądania, kładą się na mnie – na głazie; kopulują każdą wtopioną cząstką. Albo jako niewinna jasna woda flirtują ze mną – skalistym statystą z podniecającego oddalenia. Fale rozkładają uda, wzdychając i wabiąc ostańca. Czasem kryguję się w sobie i nie narzucam, czekam, ufam, że kiedyś woda poda mi dłoń niczym strumyk nie tylko podczas sztormu.

Dla mnie – skamieliny – przedstawienie kreują fale, a także ludzie. Ci są mali. Pojawili się niedawno tropem zwierząt. Nie mają węchu, ani daru długowieczności. Nie wiedzą, że powtarzają się jak przypływy i odpływy. Są tu tylko chwilę, a jednak – wydają się – ekscytujący. Przyznam. Chyba też adorują morze – na jego wzór zachowując się jak małe kameleony. Przynajmniej ci, którzy wśród chaszczy przedzierają się na moje odludzie.

Biorą i puszczają. Pożądają, nie radząc sobie ze zdobyczą.

Miotają się niczym fale, lecz zdecydowanie mniej majestatycznie. Przypominają igliwie sosen na wietrze. Ranią przypadkowo i działają bez planu.

Podglądałem ich w ostatnich momentach…

Wiara

wiosna 1910

Z pustki horyzontu wynurza się niewiasta, której sylwetka przypomina klepsydrę. Nigdy jeszcze nie widziałem gorsetu tak mocno ściskającego kobiecą talię. Zarazem dama dupiasta jest, ponętna. Ona, osa, niesie na sobie długo stylizowaną fryzurę cottage loaf – przypominającą kształtem bochenek chleba, na którym przysiadł ogromny kapelusz. Absztyfikant smalący cholewki założył granatowy frak i błękitną koszulę. Niebo też jest niebieskie jak niezapominajki. Czyżby natura z góry wiedziała, że czegoś, tu, nie da się zapomnieć?

...

Zaczynam słyszeć ich konwersację. Przerysowana w ubiorze waćpanna, trochę jak arlekin, siada, o Boże… na mnie. Nie umiem się czerwienić.

Jegomość drepcze nerwowo obok. Recytuje Staffa:

Choć pod twej piersi bielą gładką / serce swe żywe pogrzebałem, /

Odkąd me serce jest twym ciałem, Własne mi serce jest zagadką.

– Pani mi wierzy? – drąży Jędrzej.

– Wierzę!

– Moja atencja jest prawdziwa i naturalna jak rosa, którą dla ochłody daje nam Król Niebieski.

– Mój czy twój? – Dziewica wbija kolec w jego bogobojne serce.

Dżentelmen przyklęka. Cholera, stuka we mnie paluchem. Wyznaje:

– Jestem w mej adoracji stały niczym ta opoka! Onegdaj tylko o pani śniłem, a teraz jesteśmy w tej malignie razem. Dla mnie imaginacja jest prawdą, a rzeczywistość utopią łapserdaka. Od niepamiętnych czasów tęskniłem do pani. Opętał mnie amor odwieczny, uparty. Tak klęczeć przy lubej jak teraz, oto sposób na wieczność.

– Poeto, czyż li tylko w snach będzie waszmość przemawiał do swojej uniżonej służki?

– Gdzieżby. Nieśmiałym się jednak urodził. Otóż, o Kwiatuszku, wolałbym dotknąć twej kostki alabastrowej i milczałbym jak grób. Namawiać to żałosna sprawa. W niebie wcale się nie szczebiocze, tylko chłonie. I wdycha sielskość, i czuje.

– Trzeba przyznać, że jest pan dość interesującym marzycielem.

– Nie tylko! Mój afekt do pani jest ogromny jak to morze na wprost. Niezniszczalny niczym ów głaz. Pragnę pieścić waćpannę swoimi oczami. Oddychać emanacją duszy, tak dobrej, jak i wspaniałej.

– Azali my dwoje, razem, poza światem?

– Jakąż rozkoszą niewymowną byłoby pieścić pani czarowne miejsca. Poczuć ambrozję ust uchylonych. Rarytasów owych można by raz doznać i umrzeć bez skargi.

– A moralność? – zastanawia się dama klepsydra. – Waćpan pragnie mnie zbałamucić?

– Azali mój Aniele, schemat zasad, w który cię wciśnięto niczym w gorset, cię hamuje? Przestrasza grzech o wężowych oczach i zapachu smoły? A dyć… a dyć... serce dla nas sterem.

– Honor wydaje się panu abstrakcją?

Mężczyzna wzdycha. Dama kręci się na mnie… pupą. Jest taka rozgrzana, a wiosna jeszcze nie w pełni.

– Występek to tylko chwila, a ja pragnę z ukochanym zasmakować prawdziwego życia. Cedować siebie Panu.

– Dobrze, jeśli mi wierzysz, Estero, przyjdź do naszego domu. Reflektuj się! Przyjmij naszego Boga. Judaizm jest religią starszą. Chrześcijaństwo ma w niej swój zalążek, zaledwie. Razem będziemy oczekiwać dziatek i Mesjasza, kiedy przyjdzie.

– Ależ on już był! – przerywa mocnym głosem kobieta.

– Bez matactwa! – ucina też ostrzej amant. – Nie ma pani czym się chwalić.

Ponętna wstaje... ze mnie, a on z kolan. Teraz tkwią nieco w opozycji. Córka Ewy kusi jak obślizgły gad pramatkę:

– Chodź ze mną. Buchalteria świadczy niezbicie: chrześcijan jest więcej aniżeli was. Oczekujemy powtórnego, a nie pierwszego przyjścia Mesjasza. Jesteśmy lepsi, bo o nas nie zapomniał.

Perwersyjnie całuje mężczyznę w nadgarstek.

– Oddam ci się jeno jako mężowi mojemu. Amen – obiecuje słodko.

Do oblubieńca dociera, że nie będzie spełnienia, a być może także porozumienia.

Rzecze oschle, niczym do antagonisty: – Azaliż wierzę, że nie bluźni waćpanna celowo, li tylko nie wie, co prawi. Należy wybrać jednego, niepodzielnego Boga.Jahwe, którego imię jest Zazdrosny, jest Bogiem zazdrosnym.

– W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego – Estera dodaje sobie animuszu znakiem krzyża. – Proszę uszanować prawdę! Jezus jest synem Boga, który został zabity poprzez ukrzyżowanie, lecz zmartwychwstał trzy dni później!

Kłócą się zajadle. Zakręciłbym się, gdybym nie był tak niemożliwie nielotny. Drzewiej któryś z myślicieli rzekł w tym ustroniu uczniom, że Żydzi i chrześcijanie wierzą w tego samego Boga. Żadna religia nie może usprawiedliwić przelanej krwi.

Kto więc kłamie? Po co?

Jędrzej rusza w stronę morza. Z pochyloną głową. Prowadzi walkę sam ze sobą. I szepcze obłąkanie, jakby chciał wypowiedzieć zaklęcia sklejające rozbitą tożsamość przez wykluczające się namiętności. Jakby pragnął nazwać i zrozumieć rodzinne skrypty.

– Toż to bałamutnica z niewyparzonym pyskiem. Moi przodkowie popierali „wojny sprawiedliwe” w imię wiary. Złą duszę należało wypalić ogniem. Azaliż, co zrobić ze zdradzieckim nienawistnikiem w sobie? Nie lza mu popuścić! Zabiję wroga, którym sam dla siebie się stałem. Odpokutuję miłość do niewiernej niewiasty.

Ona stoi nieruchomo i patrzy gromowładnie. Bogini cięta jak osa za trzech świętych z Trójcy.

Mężczyzna znów niezdecydowany, chwacki i strachliwy, idzie i powraca, tropem tak dobrze znanych mi przypływów i odpływów. Wreszcie wrzeszczy do kusicielki jakby w amoku:

– Duch miłości jest niczym, jeśli nie jest szaleństwem.

Teraz podąża już pewnie w stronę morza, pełen sromoty za ochotę chędożenia, niejedną pewnie w jestestwie. I niejednej nocy dotykał zabronionego członka, niby własnego, ale nie w jego jurysdykcji.

Znika na horyzoncie daleko... Topi się. Tak sądzę. Nie mam źrenic równie ruchliwych jak patrzałki ptaków.

Nadzieja

lato 2020

Teraz moja przyzwoitka jest wkurzona. Te osoby zrobiły na niej ognisko, kilka metrów ode mnie. Kolekcjonowane przez plażę drewno palą z jakichś nieokreślonych pobudek, bo przecież jest ciepły wieczór. Zauważyłem, że ten gatunek spala się w działaniach niewynikających z naturalnych potrzeb.

Zieleń buzuje wokół. Cholera, facet zdejmuje dżinsy, gacie z printem kutasa i odlewa się na krzak przy turni, czyli na mnie. Kobieta o anielskiej urodzie rzuca peta na piasek. Autoterapia pomogła i już nie myślę negatywnie: „Dobrze jej tak, mojej piaszczystej towarzyszce z przymusu. Niech śmiecą”. Tymczasem piękna rozkłada koc. Ściąga sukienkę o morskiej barwie, pod którą... nic więcej nie ma. Facet wraca, rozbiera się i robią to samo co zwierzęta, ale głośniej krzyczą. Odczyniają podrygi w pozycji „na pieska”. Gdybym nie był tak konserwatywnie skamieniały i miał możliwość zerknięcia w internetowe poradniki, to wiedziałbym, że to ustawienie pozwala uwolnić w sobie bestię bez konieczności wykonywania ciężkiej pracy, a także umożliwia głęboką penetrację. Jest za to niewielki kontakt skóry ze skórą. Mężczyzna ma doskonały widok na fale. Fale fanaberii pełne.Wykonujące naprzemiennie mocne, szybkie i delikatne ruchy. Silne i słabe. Rozdzielne i złożone. Już mówiłem, kocham morze.

Po stosunku siadają na kocu. Kobieta zakłada to, co ma, a towarzysz bluzkę z motywem nawiązującym do muzyki kapeli metalowej. Na czarnym materiale rysują się trupy, groby, krew, odcięta ręka.

– Podaj mokre chusteczki.

Całkiem zadbaną dłonią z paznokciami jak kolce, niewiasta podaje foliowe pudełko. Facet wyciera używany narząd, zakłada majtki i spodnie. Rzuca zwinięty w kulkę materiał w moim kierunku. Śmieci.

Uśmiecha się i rzuca zaczepnie: – A co, ty już wyschłaś?

– Miałam nadzieję, że będziesz milszy.

– Mam nadzieję, że mamy jeszcze piwo – mówi Andy.

W tradycyjnym ujęciu bogini domowego ogniska wyciąga z reklamówki dwie puszki.

– Otwórz! Wypijemy za rocznicę naszej znajomości – zachęca. Rozgląda się. – Zobacz, jak tu romantycznie, dziko, ładnie.

– Dupa, nie ładnie – odburkuje on. – Kamloty i pustka.

Co za cham – myślę.

Gbur drapie się po łydkach. Pewnie gryzą go komary.

– Owady jebią – narzeka.

Piją browary i palą papierosy wpatrzeni w bezmiar żywiołu wody.

Osobnik zahacza: – No, i jak tam, Myszko, milczysz dziś jak grób. Tylko ten wkurwiający szum wokół i wielki głaz. Tyle chciałaś mówić, ustalać, a kiedy mam dla ciebie poświęcony cały wieczór, to nie gadasz. Wy, baby, przewrotne jesteście.

Nimfa, jakby ktoś przełączył pstryczek, nakręcona szczebiocze: – Mam nadzieję, że kupimy większe mieszkanie, bo ty dobrze zarabiasz. Chcę w centrum Szczecina. Niektórzy pieprzą, że w sercu miasta – to bez sensu, bo słychać jeżdżące tramwaje. Ale to fajnie, bo świat pędzi, a my nie jesteśmy na bocznicy. I wszędzie blisko: do fryzjera, kosmetyczki czy salonu masażu. I jak się żreć zachce, to też oferta pod nosem. Poza tym chcę nowy, szybki samochód. Halo, halo, czy programiści dostają trzynastki i czternastki od rządu jak emeryci? Mój Hero, napisz taki hackerski program, aby banki nam kasę przelały.

Uśmiecha się bajecznie, zalotnie. Współczesna Afrodyta.

Piją kolejne piwo. Siedzą naprzeciwko siebie, a pety ponownie rzucają na piasek. Przecież nie ma tu Kopciuszka, który oddzieliłby piękno od brzydoty.

Ona wygłupia się. Proponuje zabawę.

– Kotku, pobawmy się w wyznania – prosi. – Dziś mamy rocznicę. Policzę: raz, dwa, trzy – i wtedy równocześnie powiemy najważniejszą rzecz, jaką wczoraj zrobiliśmy.

– Okej.

Kobieta liczy: – Raz, dwa, trzy...

– Przyznałam się mężowi, że mamy romans i składam pozew o rozwód.

– Oświadczyłem się swojej dziewczynie i za trzy miesiące mamy ślub.

– Co, kurwa?! – drą się znów, wspólnie. Jeszcze głośniej.

– Przyznałam się mężowi, że mamy romans, zażądałam separacji. – Kobieta powtarza nieco szaleńczo, a kochanek twardo: – Oświadczyłem się swojej dziewczynie.

– Dlaczego?

On już wkurzony, ona roni łzy.

– Miałam nadzieję, że z tobą będzie mi lepiej.

Mężczyzna przysuwa się nieco i wyjaśnia: – Alis, moja baba, o ironio, ma raka swoich minipiersi. Nie mogę jej teraz tak zostawić na lodzie. Wszyscy znajomi powiedzieliby, że jestem najgorszym chujem na świecie.

Cisza i szloch. Kilka kurw jako przerywniki.

– Słowo honoru! – Koleś klepie się w piersi, w trupy i czaszki, aby uwiarygodnić swoje wyznanie.

Alis zrozpaczona wstaje z koca. Rozumie już, że jest posprzątane. Oczy ma wielkie jak nienakarmione spodki.

Odzywa się oschle, niczym do wroga: – Mam nadzieję, że celowo mnie nie wykorzystałeś! Ale i tak jesteś wredną świnią! Małym egoistą. Dlaczego nie powiedziałeś od razu?

– No, Lala, wtedy nie chciałabyś się bzykać.

– Miałam nadzieję, że wszystko się odmieni!

– Miałem nadzieję, że nie spotkam kolejnej histeryczki – rzuca kochanek zaczepnie. Zapala następnego papierosa.

– Zjebałeś nasze plany! – wrzeszczy kobieta w szale. Wymierza mu siarczysty policzek i rzuca się biegiem w stronę morza. Idealnie smukła, w morskiej sukience, dotyka fal.

Andy siedzi z wyboru niewzruszony, tak jak ja z przymusu trwam. Zimny jak głaz – tak się mówi. Rozdrażniony awanturą fan mocnych dźwięków kończy jej alkohol z puszki. Rzuca metalową skorupę tuż przy rachitycznym pancerzu raka. Skorupiaki rosną i nie mieszczą się już w swojej dotychczasowej formie. Proces jej zrzucania trwa kilka dni. W tym czasie zwierzę jest całkowicie bezbronne.

Laska gada do siebie i szybko ocenia: – Jebany chuj. Cel miłości jest niczym, jeśli nie jest dochodem netto.

Syrena wynurza się z morza. Mokra sukienka opina się na jej ciele wyrzeźbionym w siłowni, a dyszące piersi są jak granaty gotowe na rewolucję.

– Zemszczę się – zapowiada.

Wraca, skąd przyszła.

Miłość

jesień 2100

Niewiele mam atrakcji na małej plaży w Wisełce. Z natury jestem stały i nie mogę prowadzić ekspansywnych poszukiwań wrażeń. Ale nauczyłem się doceniać przyrodę. Drzewa się dla mnie pomalowały. Liście zabawiły się paletą kolorów. Cóż, nowa jesień.

Podążają w moim kierunku dwie postaci. Wyższa, żeńska, ma fioletowo-złote włosy, spodnie w panterkę i płaszcz z czerwonego jakby pazłotka w porzygane mazgaje. Nie znam się na modzie, ale moje pierwsze skojarzenia to okres godowy albo totemy wojenne. Mężczyzna założył długą do ziemi, lnianą koszulę, jakby sutannę. Beżową. Wtapia się w plażę niczym pojedyncze, zagubione, bezbarwne fale ale ale. Tak je czasem nawołuję tropem echa. Wyrażam zdumienie oraz podziw dla nich gibkich i powabnych.

Bajeczne fale ale ale... – wołam skamieniały w sobie. Powtarzam bezgłośnie. ...Ale ale fale dochodzą do mnie tylko podczas sztormów o sile wiatru powyżej ośmiu stopni w skali Beauforta. Nieprzypadkowo uwielbiam kataklizmy, które straszą zwierzęta.

Pani faktycznie zdaje się dominować. Wyciąga z pudełka jakieś formy: dziwną pompkę i nagle mają dwie dmuchane piłki siedziska oraz stolik. Na podstawie kładzie ostentacyjnie przeźroczystą szklankę i szklaną biostrzykawkę.

– No i jest randeczka. – Uśmiecha się pod nosem. Zadowolona.

Tajemniczy ludzie siadają naprzeciwko siebie, plecami opierając się o mnie. On wydaje mi się bliższy mentalnie, drugi taki ostaniec. W sobie zamknięty. Introwertyk. Wielobarwna wyciąga pilota, coś naciska i nagle wisi obok niej ekran, w którym odbija się to, co jest, a nawet więcej. Chyba zemdleję, błagam o deszcz albo niech mnie ktoś uszczypnie. Pierwszy raz widzę siebie. To wrażenie transcendentalne. Niezła skała! –uznaję w końcu. Żaden ptak na mnie nie nasrał.

Tymczasem przybyli nie zwracają uwagi na mnie. Kobieta ewidentnie woli zerkać w obraz niż na mężczyznę obok. U dołu biegną wykresy jego danych. Waga, wiek, wzrost, grupa krwi, obwód głowy, długość penisa od stanu spoczynku do wzwodu, zaszeregowanie społeczne.

– Proszę o produkcik – rzuca papuga. Co jakiś czas barwy na jej płaszczu zmieniają położenie. Kłócą się lub zawierają sojusze. Zaczynam bardziej cenić spokój mojej percepcji. Dobrostan stabilizacji.

Pan błaga cicho: – Proszę, porozmawiajmy najpierw, liderko FEMI.

– Przedstaw się!

– Mam doktorat z literatury romantycznej. Badam wpływ fascynacji orientem na twórczość Juliusza Słowackiego – zaczyna mężczyzna.

– Ale co ty gadasz, kurwusia? Czym fan fanik? Jakiego lalusia nieznanusia Juliusia? Skansenowe banialuczki – przerywa. – Nie rozumiem, dlaczego Akuszer Shiping wskazał nas jako One True Pairing. Wróżbusię dawałam kilka razy. Jak bum cyc cyk ciągle ty. Ale cholerka, co to za para?

Mężczyzna recytuje nagle:

Jak puste kłosy, z podniesioną głową / Stoję rozkoszy próżen i dosytu…Dla obcych ludzi mam twarz jednakową / Ciszę błękitu. /

Ale przed tobą głąb serca otworzę...

– To hymn – wyjaśnia dumnie. – Obraz poety zabłąkanego na oceanie to nie tylko ilustracja konkretnej sytuacji podmiotu lirycznego, lecz także uniwersalna metafora ludzkiego losu.

Es patrzy na niego jak na świra: – Ale o czym, motyla noga, te gatki nieerotyczne szmatki? Chcesz iść do morza uprawiać peniskiem tę tak zwaną waszą miłość? – pyta zdenerwowana, bo nic nie rozumie z tego, co osobnik gada.

– Nie, liderko – zaprzecza natychmiast Andżunio. – Nie, nie chcę.

– No, a jednak proszę o produkcik. Tu masz szklaneczkę, a ja strzykaweczkę. – Szczerzy się drapieżnie, pstrokata.

Gładzi się po brzuchu jak każda przyszła matka. Wybraniec siedzi bez ruchu. Milczy. Mijają minuty.

Liderka: – Foszki troszki? Że się wstydzisz? Że niby nie robicie tego ślimaczki w Domku Samotnych Mężczyzn?

– Ale tak instrumentalnie przy damie? Potrzebuję trochę uczucia, romantyzmu, miłości.

Kobieta krzyczy: – Uczuć to wy macie za dużo od państwa darmozjadziki! Jesteś utrzymankiem FEMI. Sobie te słóweczka bzdureczka przepisuj, popisuj, ale kiedy indziej!

– Es, spokojnie, przecież my niczym nowa Hestia podsycamy ogniska sztuki, które ogrzewają młode pokolenia. A wy, megamążki, nadzorujecie państwo FEMI – tłumaczy losowy oblubieniec.

– Trele srele, superaście – wkurza się ona. – Ale ja chcę produkcik! Dostałam od generała kuponik na dziecko.

– To mógł ci jeszcze je zrobić za oddawanie się bez miłości – ripostuje mężczyzna.

– Ugh, móżdżek ci zasłoniły te onanistyczne słówka. Dziś każdy generał jest kobietą!

– Chamuś ty! – Uderza go w twarz.

Mężczyzna pochyla głowę. Smutny.

Liderka pąsowieje, a jej kolory na ciuchach krzyczą przesycone: – Z emocjami to są automaty na e-żetony. Klikasz i bierzesz: odpowiednią dawkę fun_czucia. Uczulasz się na wieczorek i miłostka mija bez obciążeń.

– Zabiegaliśmy o was, kobiety! – Nie pasuje Andżunio. Anachroniczny jak w Seksmisji czy Lobsterze, ale przecież tego nie wiem. Tylko słucham. Obserwuję.

Obydwoje zerkają na pustą szklankę. Ona z wyrzutem, on z przerażeniem.

Liderka patrzy też w tablet. Rozzłoszczona. Odpowiada: – Ej hej, koleś. Trele srele, kłamutelki jak kartofelki.

– Pani, przykro, że zarzucasz mi kłamstwa, jestem historykiem, doktorem nauk...

– Kłamutelki srelki! – przerywa mu. – Co, nie wierzy, że mężczyźni źli byli, jak sobie hasali? – daje wciągnąć się w dyskusję. – To masz tekściczek pamiętniczek. Babunia napisała, jak ze smutku padała. A jej każde wspomnionko nie fanik było! Teraz was w Domku Samotnych Mężczyzn zebrali jak groźne wilki, ale babunia i jej psiółki miały smuteczki jak łezeczki. Byliście ustawieni w domach, otoczeni atencją, a one tym bardziej tęskniły.

– Przeczytaj – prosi Andżunio.

Es włącza coś i zapis Babki przybliża automat:

...A teraz ewidentnie ma mnie w dupie i nie wiem czy to zaakceptować i iść dalej, czy nie? Czy to olać, czy odezwać się z wyrzutem? Ale wtedy pójdzie do innej, która nie będzie robiła wykładów. Dopadła mnie złość na tego chujka młodego i ślicznego. […] Mam na imię Honorata, ale sama nazywam się Huśtawką. Moja przyjaciółka to Hanka, ale jest Huśtawką. Ona, Halina, Henia, Bianka i inne. Zosia i Tosia. Wszystkie rozedrgane. Wy nas bujacie.

Zaakceptowałyśmy związki bez zobowiązań, zapomniałyśmy o honorze – i teraz mamy za swoje. Czekamy, a wy nas nie szanujecie. Wychodzicie i wracacie bez słowa. Paczkujemy uczucia jak mrożone krewetki. Nauczyłam się kroić miłość i przechowywać w kawałkach, w zamrażarce. Moje ulubione miejsce w domu to spiżarnia, gdzie pracuje kilka zamrażarek. Teraz wśród kobiet nie panuje moda na nowe buty, lecz na urządzenia chłodnicze. Och, jak boli hibernowana miłość, na wieczór przyjścia kochanka rozniecana miotaczem ognia. […]

Henrietta usiadła na łóżku w sypialni naprzeciw lustra. Z fiksowania, albo tej puchnącej samotności gadała do odbicia: No, chodź tu do mnie! Co tak siedzisz jak dupa? Powiedz coś wreszcie! Zmaż ciszę!

[…] Halina napisała na ścianie pomadką: „Jak człowiek jest silny w sobie, to żaden związek go nie dobije”.

Truła się później. Nie dźwignęła drugiego dziecka z nieprawego łoża przy własnej bezpłodności. Huśtawki rozstań i powrotów.

– Subiektywna, infantylna grafomania – ripostuje filolog. – Tylko obserwacja Haliny oryginalnie ironiczna.

– Stul ryjek, bo będzie kareczka bóleczka – grozi liderka.

Uderza go po raz drugi w twarz.

Złości się: – Kurwusia, mordę podnoszą incele i przegrywy z manosfery, ci «mizocoś», co mają ginąć. Doniosę!

Jeśli w percepcji strażniczki państwa FEMI piąte przez dziesiąte pojawiają się nauki matczyzny, to ja zupełnie zatwardziały pozostaję w niewiedzy. Nie słyszałem o mizoginach w dawnych czasach, żywiących głęboką niechęć i pogardę wobec kobiet, ani o nienawiści inceli (skrót od involuntary celibacy, czyli „mimowolny celibat”). Za to wiem dobrze co znaczy ginąć. Wczoraj mewa srebrzysta drapieżnie porwała pisklę rybitwy. Ułamek sekundy. Podleciała nisko, chwyciła malca za kark. Potem uderzała o podłoże i szarpała dziobem patrząc chłodno. Mięso rozerwane na kawałki zostało połknięte etapami.

Naturalny głód wiele tłumaczy.

– Jak nie da po dobroci, to wezwę psiapsiółki megamążki i wydoimy byczka spermiczka. I darmozjadzik, utrzymanek FEMI wyleci z Domku Samotnych Mężczyzn na zbity pyszczek. – W międzyczasie Es straszy oblubieńca.

On wstaje zrozpaczony z dmuchanej piłki. Rozumie, że nic nie wskóra. Nie ma wyjścia. Ta beznadzieja rani niczym korona cierniowa. Nikt go nie zbawi.

– Postaram się – obiecuje agresorce oschle, matce swojej córki. Usłyszał, że została ustalona płeć.

Bierze pojemnik i idzie w stronę morza.

– Przepraszam, potrzebuję prywatności.

Kalejdoskopowa zerka na wykresy w wyświetlaczu.

– Podniecenie zero! – krytykuje.

Mężczyzna wchodzi do morza. Dwa, trzy kroki. Chce zrezygnować, jednak. Miota się.

– Co robić, oto jest pytanie? – szepcze doktor nauk humanistycznych. – Kołyszą nami fale wyborów – dodaje dramatycznie, ale nie wypuszcza szklanki z dłoni. Kłóci się niewyraźnie. Kipiel zagłusza werbalny sprzeciw, lecz z ekranu leci:

– Esencja miłości jest niczym, jeśli istnieją automaty emocji na e-żetony.

Wpada na pomysł. Zanurza się głębiej w odmęty i szantażuje: – Utopię się! Utopię!

– To cię sklonuję.

Liderka przekonuje: – Ugh, muszę mieć produkcik i to właśnie twoją spermusię, zaraz. Mówiłam, wróżbusię dawałam kilka razy. Jak bum cyc cyk ciągle ty. Będziemy mieli idealne dziecko w naszym słodziutkim, dobrutkim Państwie FEMI.

Ostaniec idzie jeszcze kilka kroków w stronę otwartego morza. I staje niezdecydowany.

Es zaniepokojona wykresami jego ciśnienia, spadkiem pracy serca, wstaje i krzyczy z plaży dla wsparcia:

– Kocham cię!

Natura

zima 2200

Szron i śnieg. Moje f_ale ale ale trzęsą się z chłodu, a morze zdezorientowane zamyka się w sobie. Plażę przykrył śnieg. Dobrze jej tak pod pierzyną kopułą. Biel sprawia, że fale wydają mi się święte.

Kuszę je: – Różnie mnie nazywają: głaz, kamienisko, kamlot, opoka, ostaniec, turnia, skała. Tylko z konieczności zachowuję się twardo, niewzruszenie. Niedostępnie. Ale mam szczeliny… Wietrzenie pozwala mi na ustępstwa. Poświęcenie kruszyn siebie.

– Przybądź mnie pocałować – zachęcam morze niezmiennie.

A odmęty niepohamowanie mnie wabią. Mienią się pod wieczór, kiedy górna część tarczy słonecznej przekracza horyzont. Szemrzą namiętnie:

– Grani, no chodź, jesteśmy mokre i pomarańczokrwiste. Soczyste. Tańczymy w rytm wiatrów: monsunów, pasatów i bryz.

Macica nieba. Otwiera się przede mną. Fantazjuję o spełnieniu, kiedy opłatek księżyca gasi widowisko. Zawsze zbyt prędko. O zachodzie najbardziej doskwiera mi wyrok inercji.

Teraz już nikt, znowu, nie dociera tu od wielu lat.

Byłam już po minikursie flirtu, ale wolałam swoją metodę przechodzenia od razu do rzeczy, a później do ludzi. Jeśli byli tego warci.

O co my się kłócimy? O opresyjne zdania?

Co ta miłość z nas robi, że warczymy na słowa?

Że jesteśmy cięci jak osy?

Że charczymy niczym dzikie bestie na widok ognia.

Zwierzyna

Baśniowa dystopia prozwierzęca

TERAZ

Skradam się do naszej nory. Na dwóch łapach, w czarnych, wysokich szpilkach. Czarna miejska pantera – zwierzę mocy i nocy. Schodzę po nierównych kamiennych schodach prowadzących do piwnicy. Stukam jak diablica podkutymi kopytami w niektórych legendach dotyczących samca. Mam na sobie ciemny, opięty kombinezon. Smoliste włosy, krótkie jak kolce jeży. Przypominające ich zmodyfikowane, wypełnione powietrzem rurki. Ostro zakończone. Przeszłam operacje, ale nie w sensie chirurgii plastycznej. Na pewnym etapie życia, który inni podsumowują smutną etykietką – „samobójca”, ja napisałam: „twórczyni”. Innowatorka. Eksperymentatorka. Rozgrzałam siebie do ostatecznej, możliwej, temperatury, nie doprowadzając do wrzenia i ulepiłam na nowo jak plastelinę. Ester – plastelinowa ludziczka przeszła pozytywnie zabiegi na duszy i ciele. Prawdopodobnie wystąpiły nieznaczne skutki uboczne.

Tak, w ocenie innych bywam Niejasnym Aniołem własnoręcznie wykluczającym się z Dekalogu.

Tak, prowadzę klub Naganka Popas – o takiej nieco animalizującej nazwie, wszyscy przecież jesteśmy zwierzętami. Pragniemy jeść, spać, realizować się, pieprzyć, także w sensie spieprzenia swojego życia. Bywamy wolni, nieobciążeni. Wygodnie nieodpowiedzialni.

Nie, nie jesteśmy fanatykami. Nie mamy pentagramów.

Nie wywołujemy obcych duchów, tylko odkrywamy siebie w sobie.

Zrozumienie to bóstwo. Klękamy przed nim, składając ofiary z prywatności.

Nasz klub umożliwia pauzę, odpoczynek, duchowy popas. Poza jego ścianami w mieście w godzinach nocnych, ale bywa, że i w dzień trwają: gonitwa, nagonka, obława. Obowiązują prawa dżungli. Mają miejsce: usiłowania i zabiegania. Chwytanko. Łów. Polowanie na ludzi. A ci kłapią dziobami z przerażenia, bądź zachwytu, bo każdy jest inny. Najwięcej znajdziemy tych nieokreślonych patrzących jak sroka w gnat. Zagubionych, podobnie jak bociany powracające z zimowania do gniazd, których już nie ma. W międzyczasie przebudowano ich rewir. Zamiast słupów wysokiego napięcia warczą złowrogo przetrzymywane w korkach jak w klatkach – autka na miejskich trakcjach.

Niemniej to iluzoryczne drogi. Wybór mniejszego lub większego zła. Rzeczywistość już się zdeklarowała. Wylogowała ze sfery sacrum. Ołtarze zżerają korniki.

Na niebie widoczne jest światło wypalonych gwiazd. Analogicznie tu: zachowały się jeszcze jakieś przyzwyczajenia, choć rozpadowi uległy więzi międzyludzkie.

To się wydarzy w niedalekiej przyszłości. Kilkanaście – kilkadziesiąt lat od momentu, w którym ty teraz jesteś. Nie wszędzie równocześnie. Przejście nie będzie drastyczne i niespodziewane. Stanie się wynikiem tego, jak dzisiaj żyjesz. Wydaje ci się, że to baranie? Dziwisz się, że zmiany uznasz za zbyt rozległe? Wspomnij jednak jak szybko następują chaos i rozpad. Wystarczy pozwolić. Poddać się. Zrozum! Ludzie psychicznie nie mogli do siebie dotrzeć, więc odpuścili tę sferę. Łączyć się fizycznie było prościej. Oddali walkę walkowerem. Nie oceniaj! Mieli: kredyty pączkujące, prace, bez których nie ma kołaczy, piszczące młode na wychowaniu i megazaborcze pasje w komputerze. Nie daliby rady ze wszystkim. Gry w necie naprawdę wymagały uwagi. To nie było pokolenie wojenne, które potrafiło zacisnąć usta w grymasie uporu i pokonać ograniczenia. Ci nawet nie próbowali. Powstanie było dla nich istotne jedynie w sensie powstania na moment od komputera, by sięgnąć po piwo i ciastka, albo chipsy smakowe.

Ignorancja jest mocą lub pustką. Bywa spełnieniem.

Sygnały, które nastąpiły wcześniej, nie były wyszukane. Potrzeby banalne: pasza plus Internet. Narcystyczne przyjemności cyfrowe zamiast prawdy w realu. Filtry upiększające, efekty wow, makijaże gwiazd, silna selekcja zdjęć – uczyły postprodukcji marzeń.

Naprawdę nie spotykałeś ludzi zatopionych w telefonach, niemych jak ryby w akwarium? Owiniętych kablami słuchawek zahaczonych o małżowinę uszną. Jakby już wcześniej dali ciche przyzwolenie na skrępowanie, na więzy, na kneble.

Nie mów, że nie widziałaś osób z blaskiem smartfona na twarzy? Nie wstrząsnął tobą ich pusty wzrok? Nie mijałeś po drodze żadnego malucha w wózku, z głową w tablecie, pchanego przez osły? Naprawdę obcy był ci widok dzieci tulących telefony jak żółwie ninja czy lalki LOL? Nie zastanawiałaś się czy wyrosną na świadomych ludzi? Jak wpłynie na nasze pisklęta sztuczny, pulsujący szum?

Latem pewna trzynastolatka pojechała na wczasy. Nie chciała wychodzić z pokoju nad morze czy na basen. Przyspawanymi kciukami dotykała ikonek na ekranie. Zmieniała pozycje: plecy, brzuch, podparcie na łokciach. Przecież kliknęłam! Prawie wygrałam, ale przegrałam – gadała. Do siebie i z tłumem podobnych bladych zombie. Oni wszyscy nie spali po nocach żebrząc o dawki adrenaliny. Ojciec małolaty zdenerwował się, kiedy nie chciała iść na plażę. Krzyczała zaatakowana, najeżona: Nie, nie chcę, bo gram. Wkurza mnie, że do mnie mówisz, zostaw mnie w spokoju!

W końcu rodzice spasowali: A srał cię pies! Nie marnuj nam wakacji. Siedź sobie w gawrze. I gnij.

Zrozumcie, wtedy były naprawdę krótkie urlopy. Nie pracowano jak pszczółki, żeby potem dłużej odpoczywać. Trwał bezsensowny wyścig szczurów w obrębie ustalonej orbity w celu zdobycia niewartych życia fantów. Tylko osoby nieludzkie wiedziały, co jest istotne.

W galerii handlowej widzieliśmy Wieloryba Pana. Ledwo mieścił się na pufie przy kontakcie do ładowania telefonu. Miał tak wielki brzuch, że zrobił z niego stolik na smartfona i nimfy z Tik-Toka. Niewygodnie pochylony przyjmował figury na jakie pozwalał napięty kabel. Trwał tam wiele godzin: miękki, rozlany, nieobecny. Nie zainteresowany zakupami ani modą XXXXL. Bał się ostrzeżenia: niski poziom energii. Że rozładuje się nagle cały potrzebny mu świat.

Nie słyszeliście kum prawiących w sklepie: A ten szczeniak suki spod czwórki fizia dostaje. Tylko wrzaski i krzyki. Kto to widział, aby małe tak się darło? I nie chore, a agresywne. Ledwo mówi, a tupie, wrzeszczy i czarcio łypie w oczy. Drapieżnie. Tfu, na psa urok. Matka cicho to znosi. A kiedyś taka porywcza była. No, ale z tym niedobrym dzieckiem nie ma szansy.

Nigdy nie byłeś świadkiem codziennych wyznań? Usidlona wnuczka płakała: Jakbym wiedziała, że tak będzie, tobym ich nie miała. A babka strofowała: Nie grzesz! Zdrowe bliźniaki.

Kokoszka zwyczajna: Aż za bardzo ruchliwe, nie mam na to energii. Ojciec ich przestaje grać dopiero, kiedy zasną. Ja padam wcześniej, w sobie, choć jeszcze tkwię w tej lepkiej rzeczywistości siłą bezwładu. Muchy w smole mają więcej szans, aby odlecieć.

Nie widziałaś zaszczutych oczu młodych matek, które mamrotały: Mam syf w domu, w głowie. Pościel śmierdzi potem. Lodówka ocieka przegniłym sosościekiem. Wszędzie bałagan. Jestem chamska, kiedy ktoś mi coś jeszcze dokłada. Nic mi się nie chce. Nie dźwignę ani grama więcej. Praca, dojazd autobusem, obiad, plac zabaw i rolki z dziećmi. Jestem z nimi i czuję jak pętla się zaciska. Już dziewiętnasta trzydzieści. Jeszcze zakupy, kolacja, zajęcia domowe. Dwudziesta druga. Pranie w pralce się dusi. Zmywarka pełna, syczy. Padam, jutro muszę wstać o szóstej. Nie daję rady. To nie dla mnie – brakuje powietrza. Pętla mnie obezwładnia. Zacieśnia się bardziej. Wnyki w domu. Wnyki wszędzie.

– Przedłuż, przedłuż natychmiast! – żądały latorośle krzycząc do rodziców. Szczerząc kły zza osłon paragrafów prawnych. – Przedłuż czas limitu gry w programie do kontroli rodzicielskiej. Daj więcej, bo pożałujesz. Rozszerz do czterech godzin, pięciu, do siedmiu dziennie. Dziesięciu. Dwudziestu. Przedłuż, bo mi się nudzi. Bo nie mam co robić. Oszaleję. Nie zasnę, a ty nigdy nie odpoczniesz.

Dorośli modlili się latem: Panie ministrze edukacji, niech już się skończą wakacje i zabiorą do budy lub żłoba warczące szczeniaki. Prosili: Dajcie większe zasięgi, transfery, limity danych, bo w końcu kiedyś nas zajebią.

Naprawdę, szkoły z internatem przy domu okazały się dobrym rozwiązaniem. Dzieci były i nie były równocześnie jak marzenia.

Czym się zajmowałaś, co robiłeś, kiedy świat ulegał przemianie?

Przeoczyłeś to? Nie martwiłaś się? Nie wierzę. Może wygodniej było ci przymknąć oko? Spokojnie, nikt nikogo nie rozlicza. Konformizm to nie grzech. Dziś tłumy mają bardziej jak koale: poruszają się powoli, flegmatycznie, zazwyczaj kiedy zabraknie im pokarmu. Wiele godzin poświęcają na sen. Łba nie zawracają sobie innymi.

W międzyczasie ciszę przecinały coraz częstsze, ostre, świszczące sygnały: karetek pogotowia, straży pożarnej, a później suk. Tych agresywnych i rozhisteryzowanych niebieskich świateł suk milicyjnych. Partia Prawa powróciła do pierwotnej nazwy oddziałów zbrojnych budzącej respekt. Tak nam przecież niewiele z tradycji zostało. Koronawirus posprzątał wielu starszych ludzi z ich niemodnymi zasadami. Anachroniczną emocjonalnością. Wszczęto zamieszki. Barwy: niebieski migoczący i czarny wszech-nocny zdominowały biało-czerwonych. Obywatele stali się pionkami. Wyznaczyli sobie pola. Nie pojmując, że na przegranych pozycjach.

Już wcześniej maszerowali ludzioczołgi z lufami smartfonów.

Za dużo było przesłanek, aby tego nie zrobić. Łatwiej było podzielić świat na: miasta i tereny poza. W środowisku naturalnym schronili się słabi. Silne zwierzęta opanowały większe aglomeracje. Nie ma granic, oprócz tych w nas – osobistych. Każdy podejmuje decyzję, gdzie chce być i jak długo wytrwa. Określa poziom bezpieczeństwa. Wybiera strefę komfortu. Internet i narkotyki nie są zabronione. Podpisano pakt. Wyznaczono w miastach nocne strefy GRY. Wolne. Niechronione prawem. Tak trzeba było, bo ludzie mieli ławice agresji w sobie. Już nie wystarczył ten nierealny hazard w necie. W każdym uzależnieniu należy zwiększać dawki, tym bardziej społecznym i na taką skalę. Homo sapiens nigdy nie wstaliby na nogi i nie wyszliby z barłogów. Zrozumcie, ulegliby tylko innej degeneracji. Przecież na wsiach żyją jeszcze prawdziwi rolnicy, nieuzależnieni od adrenaliny. Nikogo nie gwałcą, przynajmniej legalnie.

Dziwisz się jeszcze, że powstał rozłam? Wspomnij – dla dzieci już wtedy liczyła się głównie GRA. Były z tobą, ale już prawie nie były. Pytałeś, zastanawiałaś się – gdzie one są, kiedy ich nie ma? Mentalnie. Gdy gapiły się w ekrany głupim, pustym wzrokiem. Bez polotu. Bez chęci kontynuacji badziewnych wartości poprzednich pokoleń. Potrzeby gromadzenia: szmat, kamieni czy papierków z cyframi i brzydkimi głowami nieznanych osób. Największy strach? „Cały obsrany byłem, że mnie wywala z gry. W dupie to mam, resztę”.

A teraz te pisklęta dorosły i chcą więcej grać. Papugować portale społecznościowe. Posiadać innych, używać jak awatary. Zdobywać. Pieprzyć. Jeść. Dzisiaj innego znaczenia nabierają powiedzenia: Niektórzy nigdy nie dorastają; Dzieci są okrutne. My tu nie mówimy o ewolucji z perspektywy kilku pokoleń. Wspominamy o wychowankach dzisiejszych trzydziesto-czterdziestolatków powracających po rozwodach do rodziców, do ich ciasnych dziupli. Osobach wściekłych, zagubionych, czujących się oszukane, dla których opieka naprzemienna i pomoc dziadków bywały cudowną wyręką. Mogli nadal grać i umawiać się na randki. Jeszcze naiwnie próbować kleić nietrwałe rodziny patchworkowe. Zrekonstruowane na moment podniecenia, kiedy udało się wysupłać nieco fikcji w głowie i upolować „coś” na portalach randkowych.

Później, po nieudanej serii szczepień i mutacji wirusa, dziadkowie masowo wykaszleli się na śmierć. Tej pustki nie dało się wypełnić, a relacji społecznych odbudować.

Pamiętasz, kiedy zaczęły powstawać pierwsze kioski Fast Eating & Sleeping? Małe, proste kilka metrów kwadratowych. Drzwi na kartę lub monety. Wynajmowane na określony czas. W środku automat z jedzeniem z długą przydatnością do spożycia. Najróżniejsze alkohole świata, bezpośrednio w zapakowanych hermetycznie kieliszkach o różnej pojemności. Kupowane z podajnika. Plastikowe tacki i obrusy. Efekciarskie świece o ciekawych barwach. Duże, wygodne łóżko. Pościel ze specjalnej tkaniny czyszczonej parą chemiczną. Wnętrza ozonowane automatycznie, po wyjściu użytkowników. Trzy ściany w stylu aranżacji konkretnego kiosku – i czwarta, cała przypominająca taflę ekranu. Myk polegał na tym, że była projektorem, który umożliwiał ustawienie widoku z puli wielu zapisanych na dysku. Do wyboru: zachód słońca, szum morza, wodospad i tak dalej. Bardziej zaawansowane: pasma upraw i plantacji lub tkanki miast z okna samolotu, podobne do komputerowych kości pamięci. Nie brakowało pornografii z imponującą różnorodnością aktorów: ludzi, psów i owiec. Wsio ryba. Klasyka: Zwierzęca kamasutra Kulika, gdzie para kochanków – człowiek i pies, przybierali popularne pozycje seksualne.

Znasz film Crash Cronenberga? Wypadek, strach, niebezpieczne pożądanie… Och, to już nie są niszowe doznania. Tam, prawie pół wieku temu, kobieta w pończochach, w prywatnym hangarze na lotnisku opiera się o maskę samolotu. Czeka odwrócona tyłem, bez majtek. Rozgrzana, na zimnej karoserii. Każdy może w nią wejść. I wchodzi... Kręci cię to? Spoko, to normalne, tylko moralność cię ograniczała. Bez zobowiązań jest lepiej. Kliknij w program, niech wyłowi kogoś losowo do kiosku Fast Eating & Sleeping. A jeśli się nie boisz, wyjdź w nocy i złap podjaraną istotę.

GRA już się toczy. Teraz. Też w tobie.

Poczynając od głowy, wąż wypełza ze starej warstwy naskórka – wylinki. Po zakończeniu linienia zwierzęta mają bardzo dobry apetyt. Po prawidłowo przebiegającym linieniu i zrzuceniu wylinki wąż posiada od razu w pełni wykształconą nową skórę. Nie wymaga specjalnego oczekiwania na jej stwardnienie. [Program edukacyjny]

Zmieniamy skórę jak gady po amfie. Jest coraz twardsza.

Na twarzach nosimy fikuśne maski.

W nocy wszystkie koty są czarne.

Ludzie schodzą na psy.

WCZEŚNIEJ

Gniazdo

Niektórzy wybierają się jak sójka za morze, aby zgłębić otchłanie swoich traum. Odkryć niuanse mruczanych wspomnień, których naga prawda odsłania zretuszowane, postarzałe ciała. Mnie nic nie dopada znienacka, bo czuwam. Gotowa do skoku, do konfrontacji. Opanowana. Przyczajona. Niepozorna. Niedostrzeżona. Silna. Drapieżnie piękna w kurtce w panterkę i spodniach jak skóra węża, ciemnych jak czarna pantera. Kruczych włosach i paznokciach – ostrych niczym dominująca w dwudziestym pierwszym wieku noc osieroconych bestii.

I tylko mgła od czasu do czasu ukrywa fragmenty przestrzeni miejskiej, dając złudne poczucie, że pod nią może być inaczej. Ładniej. Dopóki nie opadnie, towarzyszy nam nadzieja.

Nie zawsze tak było. Samotnie. Zmiennocieplnie. Ostro. Kiedyś kobiety rodziły więcej dzieci, bo brakowało prezerwatyw, a przede wszystkim – szans na spełnienie. Zrezygnowane, zapędzone w kozi róg, rozkładały bezradnie nogi jak krzyż rozsuwa ramiona. Przyszłam na świat w Krakowie trzydziestego pierwszego maja tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku w Dniu, w którym pękło niebo. Taki zbieg okoliczności. W chwili moich urodzin ukazał się album zespołu Dżem o tym tytule. Później będę też identyfikowała się z samotnością, która – nawiązując do hitów grupy – bywa straszną trwogą. Aż zaakceptuję ją. Alienację. I obcość w stadzie. Czarna owca – to właśnie ja.

Mojej matki praktycznie nie znałam. Była szarą kawią domową o zmiennym obwodzie w pasie. Jak Syzyfka toczyła kamień w sobie, a gdy tylko dała radę z jednym – pojawiał się nowy. Urodziłam się jako trzecia dziewczynka. Dwie słodkie bliźniaczki, rude Lisice, już były. Później, po czterech latach ja – nie do pary, no i nie chłopak. Nic jeszcze nie zapowiadało działań w kamieniołomach. W międzyczasie tata awansował na jednego z kierowników krakowskiego Kombinatu Metalurgicznego. Mama przestała pracować. To znaczy zawodowo, a w domu inaczej. Teraz posypali się synowie: trzej po kolei i na koniec słodka córeczka. U małej zdiagnozowano nieprawidłowości w rozwoju. Rodzice czytali enigmatycznie brzmiące ulotki, że wrodzone wady metabolizmu często prowadzą do poważnego uszkodzenia narządów wewnętrznych i są przyczyną dolegliwości ze strony różnych układów, w tym nerwowego. Objawy, które powinny wzbudzić niepokój, to: opóźniony rozwój ruchowy; dziecko nie podnosi główki, nie siada, nie próbuje chodzić. Dalej cepowaty rozwój mowy, drgawki czy nieprawidłowe napięcie mięśni.

No dobra, może najmłodsza siostra faktycznie nie podnosiła za bardzo łebka, ale i tak widziała częściej twarz matki nad sobą niż ja. Nie oddzielał jej półmetrowy balast w brzuchu. Mama przestała rodzić. Została pielęgniarką swojej jakby jedynaczki. O ojcu nie piszę, bo przecież pracował w hucie imienia Lenina, a tam harowało się na dwie zmiany. Produkowano realny towar, a nie bezproduktywne dzieci. Liczono konkretne pieniądze, ważne dla zbyt puszystej rodziny, nienasyconej pod względem potrzeb. Tata chyba nas nie lubił, stąd ta częsta złość. Jak chcesz uderzyć psa, kij zawsze się znajdzie.

Ofiara zostaje ofiarą, nie kiedy to się dzieje, ale znacznie wcześniej, gdy rodzi się w niej przyzwolenie. Kiedy inni wyczują, że mogą. W momencie kiedy osoba zda sobie sprawę, że nie potrafi się bronić. Nie umie, a nawet nie chce, bo ma misję sanitariuszki wobec ludzkiego mrowiska. Ta niemożność kiełkuje w niej jak wirus. Zainfekowana oferma multiplikuje policzki do bicia. Wrabiają ją gorliwe oczy. Denuncjują. Poufnie donoszą, że gorzeją w ciele ofiary.

Kiedy byłam dzieckiem, modna była w blokowiskach w Nowej Hucie zabawa: Z jakim zwierzątkiem ci się kojarzę?

Siedzieliśmy na placu zabaw i się określaliśmy. Koledze powiedzieli, że przypomina goryla. A potem okazał się taki fajny, miły i awansował na małpkę do tulenia.

– Myszkotka. – Tak nazwała mnie dziewczynka spod piętnastki.

– Bzdura – ocenił wszystko ogarniający Mucha. Był autorytetem na podwórku, rezolutny gość. Powiedział, że nie ma takiego zwierza jak myszkotka.

– Ale ona jest bojaźliwa, silna i sprytna – upierała się tamta. – Sama na siebie poluje.

Rodzice ojca byli bogaci, szczycili się pochodzeniem szlacheckim. Wykształcili go w dobrej akademii technicznej. Sami pracowali na uczelni, zajmując się genetyką. Kupili większy dom niż inni, tuż przy placu targowym Nowy Kleparz. I mieli jednego syna, bardzo wcześnie. Ciekawe, po kim ów mężczyzna odziedziczył tę teoretyczną pasję do posiadania dużej rodziny, bo praktycznie pracował w fabryce na dwie zmiany i we wszystkie soboty. Z rodziną bywał więc niewiele. Skąd wziął ten hasłowy socjalizm: wszystkim po równo, tylko nie dzieciom w domu? Nie wiem. Nie lubił z nami rozmawiać. Miałam około siedmiu lat, gdy urodził się mój pierwszy brat. O tym przełomowym dla rodziny fakcie dowiedziałam się, gdy tata rozmawiał z kimś przez telefon. Widząc mnie, przerwał na chwilę wypowiedź i powiedział od niechcenia, że mam brata.

Dziadkowie byli w sile wieku. Charyzmatyczni, bo mądrzy, przedsiębiorczy i cwani jak lisy, jak moje dwie starsze siostry Lisice. Dwa aniołki ze słodkim uśmiechem. Bliźniaczki ewakuowały się do wygodnego domu przy targu, w centrum Krakowa. Do lisiej jamy pełnej suwenirów. Dogadali się w sekrecie. Tak było wygodniej. Hasło: kobiety na traktory lub na porodówki, realizowane w małych klatkach blokowych okazało się zbyt konkretne. Ściśnięci przypominaliśmy zajadłe szczury.

Utkwiły mi w pamięci pewne obrazy filmowe świata natury emitowane w nocnej telewizji. Pisklęta rozdziawiają dzioby i piszczą ze wszystkich sił. Nad nimi pochyla się dorosła sroka. Uważnie się im przygląda, po czym z całej siły uderza w głowę jednego z maluchów. Potem już wali dziobem raz po raz. Inne przerażone ptaszki odsuwają się, rozbiegają na boki, krzyczą. Małą głowę brata zalewa krew. Na kolejnym filmie dorosła sroka łapie jedno z piskląt i wyciąga je z gniazda. Młody ptak, jeszcze nie w pełni opierzony, chwyta się pazurkami patyków tworzących jego dom. Napastnik ciągnie go więc jeszcze mocniej. Pisklę nie wytrzymuje – rozluźnia chwyt i znika z pola widzenia kamery. Tak wyglądał zapis zdarzeń, które zarejestrowały kamery umieszczone w kilkudziesięciu gniazdach południowokoreańskich srok przez uczonych z Narodowego Uniwersytetu w Seulu oraz Centrum Badań Ekologicznych PAN.

– Dzieciobójstwa się nie spodziewaliśmy – przyznali osowiali naukowcy. – Oczekiwaliśmy, że ojciec i matka będą faworyzować niektóre pisklęta.

U ptaków liczba złożonych jaj zwykle przewyższa liczbę potomstwa, którą para jest w stanie wykarmić. Strategia ta jest zabezpieczeniem na wypadek złożenia niezapłodnionych jaj lub zaziębienia ich części podczas wysiadywania – tłumaczyli.

Mnie nie opłacało się wyrzucić z gniazda, tylko wykorzystać. Bracia nie mogli mnie zadziobać, tylko nieco poranić. Ukłuć. Ugryźć. Podrapać. Nienawidzili mnie, bo mama kazała, abym ich przymuszała do mycia zębów, zachowania ciszy, sprzątania, chodzenia wcześnie spać, aby tata mógł wreszcie odpocząć. W socjalistycznym domu nie wymuszali modlitw, ale i tak wtedy myślałam, że gdyby Bóg był taki, jak go opisują, to byłby złym człowiekiem.

Nie miałam wiele czasu na analizy. Mama zajmowała się niemówiącą pchełką jak laleczką, a ojciec fabryką, jakby był kawalerem. Mnie pozostali bracia i częściowo dom. Prasowałam, zmywałam naczynia, odkurzałam, ścierałam kurze, robiłam drobne zakupy, wychodziłam z młodszym rodzeństwem na spacer czy na plac zabaw. Pomagałam w lekcjach. Jak już byłam pełnoletnia, jeździłam z nimi do dentysty, na zakupy, na kółka zainteresowań. Matka ostatecznie pozostała przy dużym obwodzie w pasie. Utyła, co ponoć jest normalne, gdy ma się tyle dzieci. Trudno wchodziło się jej po schodach. Na szczęście była domatorką. Ojciec marzył o wprowadzeniu trzeciej zmiany w fabryce. Pewnie pisał w tej sprawie petycje z coraz to ładniejszymi sekretarkami. Moda i gust poprawiały się nawet w Polsce. Systematycznie awansował. Znałam go ze zdjęć w gazetach. W pracy osiągał sto procent normy. Był na fali; z dala od naszego domu. To dobrze. Gdy nie ma kota, myszy harcują. Dzisiaj pamiętam go jedynie w garniturze z fotografii urzędowych lub w przelocie, kiedy wychodził elegancki i wracał podminowany do mieszkania w Nowej Hucie, rozkazując od progu, aby zabrać hałasujące szczeniaki i iść spać.

– Zamknąć mordy. Psiakrew!

Lew ryczał wściekły. Wkurzony, że w to wszystko się wpakował, że musi czasem przychodzić do nory pełnej zaduchu. Pod koniec dwudziestego wieku rozwody nie były jeszcze zbawieniem powszednim na ziemi. Dopiero później pozwy namnożą się jak stonki. W tamtym czasie opinia publiczna wydałaby na niego wyrok skazujący za to, że zostawił żonę z siódemką dzieci. Więc tkwił w potrzasku. Jak każdy samiec, musiał się wyżyć. Ryczał na stado, a najczęściej nawijałam się ja, bo podbiegałam otworzyć drzwi wejściowe. Wtedy – w obliczu furii – stawałam się Iniemamocną. Elastyną z bajki, plasteliną z potrzeby. Pozostawałam tu, w korytarzu jako obiekt wyżycia, a równocześnie wydłużałam się, ogarniałam, przemieszczałam, aby uciszyć chłopców. To był najlepszy sposób na zduszenie awantury w zarodku.

Plastelinowa dziewczynka – spolegliwa i działająca równocześnie.

I mocna; i samotna.

FLASH ZOOM: Teraz 1

Dzisiaj, gdyby dziwnym tropem nasz domowy lew wszedł do Naganki Popas, zerknąłby na okaleczone łanie wokół, z doklejonymi długimi rzęsami jak trzepoczące się motyle złapane w siatki, nadal stosowałby kalki myślowe. Nie dostrzegłby, że tu jest rewir enklawy, jaskinia wsparcia. Nóż rzeźnicki nigdy nie będzie przyjacielem jagnięcia, więc pewnie dalej byłby dyrektorem przechodzącym bezceremonialnie do rzeczy: Za ile kupię godzinę z którąś z tych dziwek?

Zapytałby mnie jak o cenę podrobów, na przykład wątróbki. I o ile ja być może bym go nie poznała, to on na pewno nie skojarzyłby córki. Nigdy nie wiedział, kim jestem, nawet kiedy pracowałam w jego gawrze. Nie znał mojej poprzedniej twarzy, a tym bardziej obecnej. Zresztą dla mnie samej – nieodgadnionej. Moje zmarszczki mimiczne są jak linie papilarne o nieznanym losie. Niemniej z każdym dniem robię się silniejsza i pełniejsza. Dorodna.

Więc spojrzałabym wielkimi, czarnymi oczami, które już tylko mi są wierne i powiedziałabym ostro: Wypierdalaj stąd natychmiast, nie lwie, a obrzydliwy capie. Idź się pieprzyć gdzie indziej.

W Nagance Popas myśliwych lubimy jak psy dziada w ciasnej ulicy.

[***]