Miłość, kłamstwa i koronki ebook

Wszyst­kim ko­bie­tom wie­rzą­cym,

że mi­łość po­tra­fi roz­pa­lić zmy­sły

i zmie­nić ży­cie

Roz­dział 1

We­szłam do do­mu tak ci­cho, jak tyl­ko moż­li­we. Ostroż­nie sta­wia­łam sto­py na drew­nia­nej pod­ło­dze, któ­rą na szczę­ście świet­nie zna­łam i wie­dzia­łam, gdzie de­ski za­skrzy­pią, zdra­dza­jąc mo­ją obec­ność. Nie by­ło miej­sca bliż­sze­go mo­je­mu ser­cu niż ten dom, w któ­rym się wy­cho­wa­łam, a do któ­re­go te­raz mu­sia­łam za­kra­dać się na pa­lusz­kach. Wszyst­ko przez te­go po­two­ra.

Ba­ga­że zo­sta­wi­łam w ko­ry­ta­rzu, że­by nie ro­bić wię­cej ha­ła­su. Sko­rzy­sta­łam szyb­ko z ła­zien­ki, by od­świe­żyć się po po­dró­ży, i chcia­łam się udać do sy­pial­ni, ale w ko­ry­ta­rzu zda­łam so­bie spra­wę z czy­jejś obec­no­ści. Ja­ką ulgę po­czu­łam, gdy się oka­za­ło, że to ma­ma! Naj­wy­raź­niej ją zbu­dzi­łam.

– Do­brze, że je­steś, skar­bie – przy­wi­ta­ła mnie szep­tem i w kil­ku zda­niach opo­wie­dzia­ła, co się dzia­ło, gdy mnie nie by­ło, dzię­ki cze­mu wie­dzia­łam, ja­kie mo­gę mieć za chwi­lę atrak­cje.

Mąż spał twar­do. De­li­kat­nie wśli­zgnę­łam się pod koł­drę, z na­dzie­ją, że uda mi się po­zo­stać nie­zau­wa­żo­ną, lecz wte­dy… Sta­ło się. Obu­dzi­łam go.

Nie by­ło po­wi­ta­nia.

Ze­rwał się z łóż­ka i bez ja­kich­kol­wiek wstę­pów za­czął wy­rzu­cać z sie­bie po­tok słów. Krą­żąc po sy­pial­ni, po­wta­rzał, ja­ka je­stem nie­wier­na. Ob­ser­wo­wa­łam je­go ner­wo­we ru­chy i słu­cha­łam co­raz gło­śniej­szych słów, oba­wia­jąc się, co mo­że na­dejść.

– Po­go­da to nie po­wód, że­by spę­dzać kil­ka no­cy w ho­te­lu!

– Ko­cha­nie, prze­cież wiesz, że by­ły za­mie­cie, nie­prze­jezd­ne dro­gi… Jak mie­li­śmy je­chać?

– Co z nim ro­bi­łaś?! – krzyk­nął i ścią­gnął ze mnie koł­drę. – Pusz­cza­łaś się? Kim on jest?

– Po­łóż się, pro­szę. Mam za so­bą dłu­gą po­dróż. Po­roz­ma­wia­my ra­no. Nie mia­łam wpły­wu na po­go­dę ani na kie­row­cę, któ­ry dla bez­pie­czeń­stwa chciał prze­cze­kać śnie­ży­cę w ho­te­lu.

– Za­da­łem ci py­ta­nie! Ga­daj, kim jest twój ko­chaś!

– Co ty wy­my­ślasz? To po­waż­ny czło­wiek, zna­jo­my oj­ca. Prze­cież to ta­ta za­ła­twił, że wró­cę z Ka­to­wic z Jan­kiem, sko­ro on te­go sa­me­go dnia je­chał sa­mo­cho­dem. Wy­obra­żasz so­bie po­wrót po­cią­ga­mi przy ta­kich wa­run­kach? To do­pie­ro mu­sia­ły być opóź­nie­nia, je­cha­ła­bym ty­dzień.

Krzy­kom jed­nak nie by­ło koń­ca. Sta­ra­łam się opa­no­wać sy­tu­ację. Mó­wi­łam ci­chym, spo­koj­nym gło­sem, ale to jesz­cze bar­dziej go zło­ści­ło. By­łam pew­na, że resz­ta do­mow­ni­ków już daw­no nie śpi, a ja czu­łam je­dy­nie na­ra­sta­ją­cy lęk.

– Zdra­dzi­łaś mnie?! No, mów! – krzyk­nął z ta­ką zło­ścią wy­ma­lo­wa­ną na twa­rzy, że prze­biegł mnie dreszcz.

Nie po­tra­fił już kon­tro­lo­wać emo­cji. Wpraw­dzie nic nie wska­zy­wa­ło na to, by był pi­ja­ny, ale bez wąt­pie­nia nad­cho­dził ko­lej­ny z je­go ata­ków fu­rii. Nie chcia­łam oka­zy­wać stra­chu, jed­nak mój spo­kój wzbu­dzał w nim jesz­cze więk­szą agre­sję. W pew­nym mo­men­cie po­cią­gnął mnie za rę­kę tak moc­no, że spa­dłam z łóż­ka.

Zro­bił się ru­mor. Już nie na żar­ty prze­stra­szo­na ta­kim roz­wo­jem wy­da­rzeń, krzyk­nę­łam:

– Prze­stań! Co ty ro­bisz?!

Wte­dy pod­szedł do mnie, zła­pał mnie z ty­łu gło­wy za wło­sy i ude­rzył w twarz.

Cios był bar­dzo sil­ny. Oszo­ło­mio­na opa­dłam na róg sto­łu. W tej sa­mej chwi­li usły­sza­łam pu­ka­nie do drzwi sy­pial­ni i gło­sy ma­my, oj­ca oraz ciot­ki. Je­dy­ne, co mo­głam wte­dy zro­bić, to za­wo­łać:

– Ra­tun­ku!

Drzwi otwo­rzy­ły się z hu­kiem. Trój­ka naj­bliż­szych mi osób pod­bie­gła do mnie, a on ich mi­nął i uciekł w dół po scho­dach. Ta­to ru­szył za nim. Pró­bo­wa­łam go za­trzy­mać. Ba­łam się, że ten łaj­dak zro­bi oj­cu krzyw­dę, ale w tym sa­mym mo­men­cie usły­sza­łam trzask fron­to­wych drzwi i zro­zu­mia­łam, że mąż wy­padł z mo­je­go ro­dzin­ne­go do­mu, do któ­re­go wpro­wa­dził się w dniu na­sze­go ślu­bu.

Czu­łam, jak puch­nie mi oko, a z roz­bi­te­go o kant sto­łu czo­ła le­ci krew. Gło­wa bo­la­ła mnie tak bar­dzo, że mia­łam wra­że­nie, jak­by wy­rwał mi wło­sy ze skó­rą.

Ro­dzi­na by­ła po mo­jej stro­nie. Nie po­wie­dzie­li te­go gło­śno, ale w ci­szy, któ­ra za­pa­dła, gdy ta­to wró­cił do nas, na gó­rę, sły­sza­łam ich my­śli. Brzmia­ły: „A nie mó­wi­łem?”, „Wie­dzia­łam, że tak bę­dzie!”, „Cze­go in­ne­go moż­na się by­ło spo­dzie­wać po ta­kim ban­dy­cie, pro­sta­ku i pi­ja­ku? Brak wy­cho­wa­nia…”. Co­kol­wiek by my­śle­li lub mó­wi­li, mie­li­by ra­cję.

– Trze­ba za­dzwo­nić na po­li­cję – ra­dził oj­ciec.

– Mo­że się na­pić i wró­cić, ten łaj­dak – stwier­dzi­ła ciot­ka.

– Niech za­bie­rze rze­czy i wra­ca do ma­mu­si. Jak mógł po­są­dzić cię o zdra­dę w tak po­chop­ny spo­sób?!

Roz­mo­wa to­czy­ła się jak­by po­za mo­ją świa­do­mo­ścią. Oj­ciec i cio­cia prze­ści­ga­li się w wy­my­śla­niu naj­gor­szych obelg pod ad­re­sem mo­je­go mę­ża. Ma­ma za­ję­ła się opa­try­wa­niem ra­ny na czo­le, gła­dząc mnie przy tym de­li­kat­nie po gło­wie.

A ja? Ja my­śla­łam wy­łącz­nie o do­ty­ku in­nych rąk – mę­skich rąk – któ­re jesz­cze nie tak daw­no błą­dzi­ły po mo­im cie­le…

*

Nie we­zwa­li­śmy po­li­cji, bo nie chcie­li­śmy, by są­sie­dzi wzię­li nas na ję­zy­ki. To by­ła po­rząd­na uli­ca i wszy­scy bar­dzo ostro re­ago­wa­li na te­go ty­pu eks­ce­sy. Już ty­le ra­zy tu­szo­wa­li­śmy po­dej­rza­ne za­cho­wa­nia Dar­ka, że wła­ści­wie mie­li­śmy w tym wpra­wę. Po­dzi­wia­łam ma­mę, ta­tę i cio­cię za te po­kła­dy cier­pli­wo­ści i mi­ło­ści do mnie – bo jak ina­czej na­zwać to, że przez ty­le lat po­ma­ga­li mi prze­trwać w mał­żeń­stwie, któ­re by­ło ewi­dent­ną po­mył­ką? Po­peł­ni­łam błąd, okrop­ny błąd, wy­cho­dząc za te­go męż­czy­znę. A oni ni­g­dy mi te­go nie wy­po­mnie­li, za to sta­wa­li na gło­wie, by uczy­nić mo­je ży­cie choć tro­chę prost­szym.

Przez na­stęp­ne trzy ty­go­dnie go­iłam siń­ce, któ­re zmie­nia­ły ko­lor z dnia na dzień. Wy­cho­dzi­łam na po­dwó­rze tyl­ko wte­dy, kie­dy w po­bli­żu, na są­sied­nich po­se­sjach, ni­ko­go nie by­ło. Wie­dzia­łam od zna­jo­mych, że mąż znów za­czął pić. Sły­sza­łam o bój­kach. Na­wet je­go wła­sny brat, z któ­rym pra­co­wał, za­dzwo­nił, by po­wie­dzieć, że Da­rek zno­wu nie po­ja­wił się w pra­cy. Cóż mo­głam na to po­ra­dzić? Stre­ści­łam mu ca­łą hi­sto­rię i za­po­wie­dzia­łam, że pla­nu­ję roz­wód. Brat Dar­ka nie był zbyt za­sko­czo­ny. Do­my­śla­łam się jed­nak, że prze­ka­zał no­wi­nę o roz­sta­niu da­lej, bo ta za­ska­ku­ją­co szyb­ko do­tar­ła do mo­jej te­ścio­wej. Po kil­ku dniach zja­wi­ła się u nas z pre­ten­sja­mi.

– Wy­rzu­ci­łaś go! On pi­je przez cie­bie! – Te­go ty­pu przy­ty­kom nie by­ło koń­ca.

– Pro­szę mnie nie ob­wi­niać. Ja się sa­ma nie po­bi­łam! – krzy­cza­łam.

– Nie zniósł two­ich cią­głych wy­jaz­dów na te stu­dia. On tyl­ko ty­ra i ty­ra, a ty jeź­dzisz, ba­wisz się w ja­kieś ma­gi­ster­ki!

– Wie­dział, że po ślu­bie bę­dę da­lej się uczyć. Zo­bo­wią­zał się do utrzy­my­wa­nia mnie, aż zdo­bę­dę wy­kształ­ce­nie, sam to za­ofe­ro­wał.

– On nie mógł na­wet w do­mu pi­wa wy­pić!

Te­go już by­ło za wie­le. Mia­łam dość te­go przed­sta­wie­nia. Co tu się wła­ści­wie dzia­ło?

– Ja mam ku­po­wać pi­wo ko­muś, kto po je­go wy­pi­ciu do­sta­je bia­łej go­rącz­ki i bi­je mnie oraz lu­dzi, któ­rych na­po­ty­ka?! Al­bo bie­gnie do są­sia­dów?

– Bro­nisz mu wszyst­kie­go, a chłop mu­si wy­pić!

Szczę­ka mi opa­dła. Mi­mo­wol­nie w mo­ich my­ślach po­ja­wi­ło się wspo­mnie­nie: ele­ganc­ka mę­ska dłoń trzy­ma­ją­ca kie­li­szek do­brej ja­ko­ści wi­na. Usta de­gu­stu­ją­ce za­rów­no czer­wo­ny tru­nek, jak i smak mo­ich po­ca­łun­ków… Czym prę­dzej otrzą­snę­łam się z tych roz­wa­żań i spoj­rza­łam na sto­ją­cą przede mną ko­bie­tę.

– Sko­ro mu­si wy­pić, to u ma­mu­si bę­dzie miał znacz­nie le­piej. Pro­szę mu prze­ka­zać, by za­brał swo­je rze­czy!

– Ale co? Do mnie? Po­roz­ma­wiaj­cie, Mar­tyn­ko! Do­ga­dać się trze­ba. On cię utrzy­mu­je, sie­dzisz bez ro­bo­ty, to chy­ba mo­gło mu się zda­rzyć?

– Zda­rzyć się? Co ta­kie­go? Bi­cie mnie? Po­ni­ża­nie?

Do po­ko­ju we­szli ro­dzi­ce.

– W tym do­mu ni­g­dy nie by­ło prze­mo­cy, więc i pa­ni syn nie do­sta­nie na nią po­zwo­le­nia. Niech się cie­szy, że nie we­zwa­li­śmy po­li­cji. Mar­ty­na mo­gła za­żą­dać ob­duk­cji, a nie zro­bi­ła te­go. – Oj­ciec był ka­te­go­rycz­ny.

– Nie ma co z wa­mi roz­ma­wiać. Wiel­kie pań­stwo…

Wy­bie­gła z do­mu. Prze­klę­ta wiedź­ma! Jak­by po dro­dze zna­la­zła mio­tłę, to pew­nie by na niej od­le­cia­ła.

– Już do­brze… Co za wred­na mał­pa. Pro­stacz­ka! – Cio­cia Da­nu­sia mu­sia­ła do­dać coś od sie­bie.

Ciot­ka by­ła dla mnie jak dru­ga ma­ma. Nie wy­szła ni­g­dy za mąż, ale za­wsze po­ma­ga­ła nam, swo­im sio­strze­ni­com, i ko­cha­ła nas jak wła­sne cór­ki. By­łam naj­młod­sza, więc czę­sto za­bie­ra­ła mnie do pra­cy na wszyst­kie cho­in­ki i im­pre­zy in­te­gra­cyj­ne. Spę­dza­łam z nią wa­ka­cje, week­en­dy, fe­rie. Cio­cia pra­co­wa­ła na sta­no­wi­sku kie­row­nicz­ki wy­dzia­łu w są­dzie. Cu­dow­na, pięk­na, ele­ganc­ka, a przy tym mo­gą­ca się po­chwa­lić nie­zwy­kle cię­tym ję­zy­kiem – ca­ła mo­ja Da­nu­ta. Ko­cha­łam ją od za­wsze i trak­to­wa­łam jak wzór, cho­ciaż sa­ma mia­łam znacz­nie ła­god­niej­szy cha­rak­ter.

Pa­trząc, jak cio­cia trzy­ma mo­ją stro­nę w kon­fron­ta­cji z te­ścio­wą, przy­po­mnia­łam so­bie też re­la­cje mię­dzy mo­ją ma­mą a bab­cią. Nie ogra­ni­cza­ły się tyl­ko do wię­zi mat­ka–cór­ka. One się przy­jaź­ni­ły. Ma­ma i bab­cia bar­dzo czę­sto pro­wa­dzi­ły dłu­gie roz­mo­wy przez te­le­fon, na­wet kil­ka ra­zy dzien­nie. Tam­ta re­la­cja wy­da­wa­ła mi się nie­zwy­kle cen­na. Te­raz, kie­dy bab­ci już nie by­ło, po­dob­ną ro­lę od­gry­wa­ła cio­cia Da­nu­ta. Nie wy­obra­ża­łam so­bie, jak bym so­bie po­ra­dzi­ła bez ko­biet w mo­jej ro­dzi­nie, czu­łam, że więź mię­dzy na­mi jest sil­niej­sza z po­ko­le­nia na po­ko­le­nie i ce­ni­łam ją naj­bar­dziej na świe­cie.

– On mu­si przyjść po swo­je rze­czy – ode­zwał się ta­ta.

– Tyl­ko kie­dy? Nie chcę przyj­mo­wać go sa­ma w do­mu, a w week­end po­win­nam być na zjeź­dzie. Mie­siąc nie jeź­dzi­łam na wy­kła­dy.

– Mo­że znów za­bie­rzesz się z Jan­kiem? Za­wsze to szyb­sza po­dróż. Mó­wił, że­by da­wać znać.

Na te sło­wa za­drża­łam. Przez ca­ły ten czas nie wi­dzia­łam go ani ra­zu i w pew­nym sen­sie by­ło mi z tym do­brze. Nie mia­łam po­ję­cia, jak uło­żyć so­bie w gło­wie to, co się wy­da­rzy­ło, gdy ostat­nio wra­ca­łam z nim z Ka­to­wic. My­śla­łam o tym czę­sto, na­wet za czę­sto. Wspo­mnie­nia za­le­wa­ły mnie w naj­mniej spo­dzie­wa­nych mo­men­tach. Ale po­wrót z Ka­to­wic zbiegł się z roz­pa­dem mo­je­go mał­żeń­stwa, mu­sia­łam za­go­ić ra­ny – te fi­zycz­ne, bo emo­cjo­nal­nie roz­sta­nie z Dar­kiem by­ło wręcz ulgą. Po­trze­bo­wa­łam cza­su, by się za­sta­no­wić, jak te­raz bę­dzie wy­glą­da­ło mo­je ży­cie i czy jest w nim miej­sce dla męż­czyzn. Wie­dzia­łam, że Ja­nek dzwo­nił kil­ka ra­zy, ale sta­ra­łam się uni­kać od­bie­ra­nia te­le­fo­nu. Pro­si­łam ma­mę, by mó­wi­ła, że je­stem za­ję­ta. Nie mia­łam po­ję­cia, cze­go wła­ści­wie się ba­łam – wy­ja­wie­nia mu, że do­świad­czy­łam prze­mo­cy, czy roz­mo­wy o na­szej po­dró­ży?

Za­sta­na­wia­łam się też, czy to do­brze, abym je­cha­ła na Śląsk w to­wa­rzy­stwie Jan­ka. No ale w su­mie, dla­cze­go nie? Mąż nie sza­no­wał mnie ani te­go, co mo­ja ro­dzi­na mu ofe­ro­wa­ła. Te­raz chlał w me­li­nach, nie wia­do­mo z kim. Nie za­mie­rza­łam wpu­ścić go wię­cej do do­mu. Nie po tym, jak mnie po­bił.

Czu­łam, że my­śli za­czy­na­ją mnie przy­tła­czać. Ja­nek, mąż, ro­dzi­na, te­ścio­wa, stu­dia w od­le­głym mie­ście, brak sta­łej pra­cy, per­spek­ty­wa roz­wo­du… To by­ło za du­żo, po­trze­bo­wa­łam się czymś za­jąć, bo w mo­im umy­śle tkwił tyl­ko… on. Gdy te­ścio­wa wy­szła, a każ­dy z do­mow­ni­ków wró­cił do wła­snych spraw, przy­szedł mi do gło­wy dziw­ny po­mysł. W sy­pial­ni zna­la­złam ma­ły no­tes, któ­ry Da­nu­sia ku­pi­ła mi ostat­nio na stu­dia, ale ze­szy­tów i no­tat­ni­ków mia­łam już tak wie­le, że ten po­zo­stał nie­wy­ko­rzy­sta­ny.

Prze­sta­łam wal­czyć z wła­sny­mi my­śla­mi. Sko­ro chcia­ły wró­cić do tam­tych chwil, niech pły­ną.

Chwy­ci­łam za ołó­wek i na pierw­szej stro­nie na­szki­co­wa­łam wła­sną syl­wet­kę. Był prze­łom li­sto­pa­da i grud­nia, za­czął się se­zon na ko­zacz­ki. Tam­te­go dnia mia­łam na so­bie ta­kie wła­śnie dłu­gie bu­ty na dość wy­so­kim ob­ca­sie. Na­kre­śli­łam je na pa­pie­rze, przy­po­mi­na­jąc so­bie, co wte­dy do nich do­bra­łam. By­ła to krót­ka sza­ra su­kien­ka, któ­ra z ko­zacz­ka­mi wy­glą­da­ła sek­sow­nie, ale ko­lor mia­ła nie­cie­ka­wy. Mu­sia­łam go ja­koś prze­ła­mać – po­sta­wi­łam na prze­pięk­ny ró­żo­wy płasz­czyk i pa­su­ją­cy do nie­go sza­lik. Uwiel­bia­łam eks­pe­ry­men­to­wać z ubra­nia­mi, a z tej sty­li­za­cji czu­łam się wy­jąt­ko­wo dum­na.

Ta­ką wła­śnie uj­rzał mnie po raz pierw­szy Ja­nek. Za­my­śli­łam się, a po­tem zde­cy­do­wa­łam na coś jesz­cze. Coś, cze­go ni­g­dy wcze­śniej nie ro­bi­łam. Obok pro­jek­tu, któ­ry stwo­rzy­łam – obok mo­jej syl­wet­ki w ró­żo­wym płasz­czy­ku – za­czę­łam spi­sy­wać wspo­mnie­nia z tam­tej po­dró­ży.

29 li­sto­pa­da 1995

Po spa­ko­wa­niu rze­czy po dłu­gim week­en­dzie w Ka­to­wi­cach ogar­nę­ło mnie zmę­cze­nie. Eg­za­min, wcze­śniej pla­no­wa­ny na wto­rek, zo­stał prze­ło­żo­ny na ko­lej­ny mie­siąc, więc nic mnie tu już nie trzy­ma­ło. Naj­bliż­szy po­ciąg mia­łam do­pie­ro o czwar­tej nad ra­nem, ale na szczę­ście nie mu­sia­łam na nie­go cze­kać, bo do do­mu za­bie­rał mnie wra­ca­ją­cy tej no­cy z Za­brza przy­ja­ciel ta­ty. Mia­łam go po­znać do­pie­ro o umó­wio­nej dwu­dzie­stej przed ho­te­lem i w ten spo­sób za­osz­czę­dzić dłu­gie go­dzi­ny po­dró­ży po­cią­giem.

Za­bra­łam rze­czy i wa­liz­kę. Za­mknę­łam po­kój, zda­łam klu­cze. Za chwi­lę mia­łam się spo­tkać z męż­czy­zną, któ­ry za­bie­rze mnie z po­wro­tem do co­dzien­ne­go do­ro­słe­go ży­cia, w któ­re tak przed­wcze­śnie wkro­czy­łam. Po­go­da nie za­chę­ca­ła do cze­ka­nia na ze­wnątrz. By­ła już póź­na je­sień i od kil­ku dni bez prze­rwy lał deszcz. Po wczo­raj­szych wy­kła­dach nie mia­łam na­wet ocho­ty na spa­cer po Ka­to­wi­cach.

Zbli­ża­ła się go­dzi­na dwu­dzie­sta. Nie za­uwa­ży­łam przed ho­te­lem żad­ne­go sa­mo­cho­du ze zna­jo­mą re­je­stra­cją, więc dla za­bi­cia cza­su za­ję­łam się oglą­da­niem wy­sta­wy prac ma­lar­skich ja­kie­goś mło­de­go ar­ty­sty, któ­re zo­sta­ły usta­wio­ne w stre­fie wej­ścio­wej, ale wkrót­ce usły­sza­łam przy re­cep­cji głos:

– Prze­pra­szam, je­stem umó­wio­ny na ósmą z pa­nią Mar­ty­ną.

Ten głos wy­wo­łał u mnie ja­kiś nie­zro­zu­mia­ły skurcz w żo­łąd­ku. Był głę­bo­ki, po­cią­ga­ją­cy. Wte­dy ode­zwa­ła się do mnie bar­dzo mi­ła re­cep­cjo­nist­ka:

– Pa­ni Mar­ty­no, ktoś do pa­ni.

Od­wró­ci­łam się i zo­ba­czy­łam męż­czy­znę w wie­ku oko­ło czter­dzie­stu lat. Był spo­ro star­szy ode mnie, wy­so­ki, ciem­ny blon­dyn z krę­co­ny­mi wło­sa­mi i uśmie­chem, któ­ry wprost znie­wa­lał. Zro­bi­łam krok w je­go stro­nę, a on pod­szedł do mnie. Po­dał mi rę­kę, jed­no­cze­śnie pa­trząc pro­sto w oczy, po czym – bez od­ry­wa­nia wzro­ku – pod­niósł mo­ją dłoń do ust. Uca­ło­wał ją i po­wie­dział:

– Mi­ło mi po­znać. Je­stem Ja­nek. Spę­dzi­my ra­zem po­dróż. Cie­szę się, że bę­dę miał to­wa­rzy­stwo tak uro­czej oso­by.

– Dzień do­bry. Mar­ty­na. Dzię­ku­ję, że zgo­dził się pan za­brać mnie ze so­bą.

Gdy wy­po­wia­da­łam tych kil­ka słów, czu­łam, jak mo­ją twarz za­le­wa go­rą­ca fa­la czer­wie­ni, i od ra­zu po­my­śla­łam o tym, czy on to za­uwa­żył. Mia­łam na­dzie­ję, że nie!

– Za­pra­szam do au­ta, pa­ni Mar­ty­no. We­zmę pa­ni rze­czy.

– Dzię­ku­ję – od­po­wie­dzia­łam, za­wsty­dzo­na jak ma­ła dziew­czyn­ka.

Nie wie­dzia­łam, co się ze mną dzie­je. Opa­no­wa­ła mnie strasz­na nie­śmia­łość. Męż­czy­zna szar­manc­ko otwo­rzył przede mną drzwi i wło­żył wa­liz­kę do ba­gaż­ni­ka. Za­uwa­ży­łam, że był to sa­mo­chód z kla­są – po­dob­nie jak wła­ści­ciel. Za­wsze lu­bi­łam star­szych męż­czyzn, ale mój mąż, po­mi­mo spo­rej róż­ni­cy wie­ku, nie ro­bił na mnie ta­kie­go wra­że­nia jak po­zna­ny do­słow­nie przed chwi­lą Ja­nek.

Ru­szy­li­śmy po­wo­li. Czu­łam od kie­row­cy in­te­re­su­ją­cą woń mę­skich per­fum, za­pew­ne do­brej ja­ko­ści. Płaszcz zo­sta­wił na tyl­nym sie­dze­niu, więc te­raz ubra­ny był tyl­ko w ko­bal­to­wy swe­ter, spod któ­re­go wy­sta­wa­ła błę­kit­na ko­szu­la. Ca­łość pa­so­wa­ła do je­go nie­bie­skich oczu, któ­rych ko­lor zwró­cił mo­ją uwa­gę jesz­cze w re­cep­cji ho­te­lu. Za­sta­na­wia­łam się, czy świa­do­mie tak świet­nie do­brał ko­lo­ry ubrań do swo­jej uro­dy. O ra­ny! – po­my­śla­łam so­bie. Na świe­cie są jed­nak cia­cha.

Po­dróż mi­ja­ła nam przy­jem­nie na po­ga­dusz­kach o ni­czym. Po­go­da wca­le się nie po­pra­wia­ła, wręcz prze­ciw­nie – wkrót­ce deszcz prze­ro­dził się w mar­z­ną­cą mżaw­kę. W któ­rymś mo­men­cie Ja­nek za­pro­po­no­wał, aby­śmy mó­wi­li so­bie po imie­niu, na co zgo­dzi­łam się bez wa­ha­nia. Opo­wia­dał du­żo o swo­jej pra­cy, o kon­trak­tach ze Ślą­ska, a ja, po­grą­żo­na w roz­mo­wie, na­wet nie za­uwa­ży­łam, kie­dy za­par­ko­wa­li­śmy przed ol­brzy­mim, pięk­nie oświe­tlo­nym za­jaz­dem.

– Za­pra­szam cię na ko­la­cję.

Ze wspo­mnień wy­rwa­ła mnie ma­ma:

– Zejdź na dół. Twój mąż stoi pod drzwia­mi.

Jej sło­wa by­ły jak ku­beł zim­nej wo­dy na gło­wę. Na­wet przez se­kun­dę nie mia­łam oka­zji się za­sta­no­wić, skąd ta­ki po­mysł, by spi­sać tam­te wy­da­rze­nia. Za­trza­snę­łam no­tat­nik. Ser­ce bi­ło mi ze zde­ner­wo­wa­nia. Idąc do drzwi, już z da­le­ka sta­ra­łam się zo­rien­to­wać, czy Da­rek jest trzeź­wy.

– Chcę za­brać swo­je rze­czy oso­bi­ste. Po resz­tę wró­cę.

– Wo­la­ła­bym, że­byś za­brał wszyst­ko dziś. Nie jest te­go du­żo.

Przed do­mem cze­kał je­go ko­le­ga. Po­my­śla­łam, że przy­je­chał z nim do po­mo­cy al­bo spie­szą się na ja­kąś za­kra­pia­ną im­pre­zę. Mi­mo wszyst­ko po­czu­łam się nie­pew­nie sa­ma na­prze­ciw tych dwóch dra­ni.

– Nie bę­dę za­bie­rał wszyst­kie­go. Nie mam do­kąd.

– To nie mo­ja spra­wa. Trze­ba to za­koń­czyć raz a do­brze. Nie chcę, że­byś po­tem przy­cho­dził, kie­dy nie bę­dzie mnie w do­mu.

– Tak? A gdzie bę­dziesz?

– Nie po­win­no cię to in­te­re­so­wać. Pa­kuj, co two­je. Mo­ja ro­dzi­na nie bę­dzie zaj­mo­wać się two­imi rze­cza­mi.

Wszedł na pię­tro, do sy­pial­ni, a ja za nim. Kum­pel zo­stał przy sa­mo­cho­dzie. Wi­dzia­łam, z ja­ką zło­ścią Da­rek zbie­ra swo­je rze­czy. Ukrad­kiem scho­wa­łam przed nim no­tat­nik, w któ­rym za­czę­łam spi­sy­wać wspo­mnie­nia. Mąż trza­skał drzwicz­ka­mi sza­fek, bie­gał z gó­ry na dół po scho­dach, wy­no­sił peł­ne tor­by i re­kla­mów­ki, po czym ci­skał je do ba­gaż­ni­ka.

– Czy to wszyst­ko? – za­py­ta­łam go­dzi­nę póź­niej, cze­ka­jąc na nie­go w ko­ry­ta­rzu. Mia­łam wra­że­nie, że za dłu­go już to trwa.

– Wró­cę, jak coś…

– Nie wra­caj. Że­gna­my się.

– Masz ko­cha­sia. Jeź­dzisz na stu­dia i wia­do­mo, co tam ro­bisz!

– To, że pi­jesz i nie pa­nu­jesz nad so­bą, dam­ski bok­se­rze, nie ozna­cza od ra­zu, że ja cię zdra­dzam.

Skoń­czo­ny pa­lant. Chciał zrzu­cić na mnie wi­nę za wła­sne nie­kon­tro­lo­wa­ne za­cho­wa­nia.

Od­nio­słam wra­że­nie, jak­by chciał do mnie po­dejść. Od­ru­cho­wo wbie­głam na scho­dy, by zna­leźć się bli­żej po­ko­ju, w któ­rym sie­dzie­li ma­ma i ta­ta. Oba­wia­łam się go. Jak ja ży­łam z tym kimś przez tak dłu­gi czas? Chwi­lę po­tem ni­czym taj­fun wy­padł na ze­wnątrz i od­je­chał z pi­skiem opon. Nie po­że­gnał się na­wet z do­mow­ni­ka­mi, u któ­rych miesz­kał za dar­mo ty­le lat.

– Ale kul­tu­ra! Kto to ta­kie coś wy­cho­wał? – Cio­cia Da­nu­sia, któ­ra wła­śnie po­ja­wi­ła się w tyl­nych drzwiach od stro­ny ogro­du, nie mo­gła się nie wy­po­wie­dzieć.

Po­szła za­mknąć za nim drzwi, któ­re zo­sta­wił otwar­te na ca­łą sze­ro­kość. By­ło mi głu­pio. Każ­dy z ro­dzi­ny mnie ostrze­gał, pro­sił, że­bym nie po­peł­nia­ła te­go błę­du. Te­raz już wie­dzia­łam, że prze­czu­wa­li ta­kie za­koń­cze­nie.

Kie­dy za­czy­na­ły się roz­mo­wy o za­mąż­pój­ściu, do mo­je­go po­ko­ju przy­szedł ta­to. Ze łza­mi w oczach klęk­nął przy mnie i bła­gał, bym zmie­ni­ła de­cy­zję. Jak mo­głam wte­dy nie wziąć te­go pod uwa­gę? Zra­ni­łam uczu­cia oj­ca i po­zo­sta­łych bli­skich, a przede wszyst­kim wy­rzą­dzi­łam krzyw­dę sa­ma so­bie. To wspo­mnie­nie bo­li do tej po­ry, kie­dy o tym my­ślę.

– Ma­mu­sia się ucie­szy z po­wro­tu syn­ka, kie­dy wle­ci do do­mu pi­ja­ny i z awan­tu­rą. – Da­nu­sia nie umia­ła prze­stać.

Na scho­dach po­ja­wi­ła się ma­ma. Spoj­rza­ła na mnie po­ro­zu­mie­waw­czo. Nic na to nie od­po­wie­dzia­ła.

– Na­le­wam zu­pę, czas zjeść obiad.

– Nikt do mnie nie dzwo­nił? – wy­strze­li­łam na­gle.

– Nie – od­po­wie­dzia­ła zdzi­wio­na nie­spo­dzie­wa­nym py­ta­niem. – Chy­ba że ni­ko­go nie by­ło aku­rat przy te­le­fo­nie.

– W ten week­end mam wy­kła­dy, a opu­ści­łam już dwa zjaz­dy. Mu­szę się upew­nić, że tym ra­zem do­trę na za­ję­cia, i ku­pić bi­le­ty na po­ciąg lub…

– Za­dzwoń do Jan­ka i za­py­taj, czy bę­dzie je­chał – wtrą­cił się ta­to.

– Do­brze… – Za wszel­ką ce­nę chcia­łam za­cho­wać na­tu­ral­ny wy­raz twa­rzy i ton gło­su. – Ale nie dziś. Na dzi­siaj mam już do­syć wra­żeń.

Roz­dział 2

Zje­dli­śmy zu­pę ja­rzy­no­wą, a na dru­gie ziem­nia­ki z so­sem gu­la­szo­wym i su­rów­ką z wła­snej ki­szo­nej ka­pu­sty, któ­rą mo­gła­bym wci­nać to­na­mi! Po obie­dzie wró­ci­łam do swo­je­go po­ko­ju, ale nie po­tra­fi­łam się na ni­czym sku­pić. Na­tłok my­śli po­wró­cił. Te­raz, ze wzglę­du na wi­zy­tę mę­ża, w mo­jej gło­wie krą­żył przede wszyst­kim te­mat roz­wo­du. Jak się do te­go wszyst­kie­go za­brać?

W tej czę­ści do­mu, któ­rą zaj­mo­wa­li­śmy z mę­żem, pa­no­wał okrop­ny ba­ła­gan. Wy­glą­da­ło, jak­by pod­czas pa­ko­wa­nia się na złość wy­rzu­cił z sza­fy rów­nież mo­je rze­czy. Idio­ta do po­tę­gi! Skła­da­łam w kost­kę po­gnie­cio­ne ubra­nia i pła­ka­łam. Mia­łam wra­że­nie, że mo­je ży­cie jest po­zba­wio­ne sen­su. Ko­le­żan­ki ró­wie­śnicz­ki stu­dio­wa­ły dzien­nie, miesz­ka­ły w du­żych mia­stach, po­zna­wa­ły lu­dzi, im­pre­zo­wa­ły, a ja na wła­sne ży­cze­nie spier… so­bie ży­cie! Jak mia­łam te­raz z te­go wy­brnąć? Siń­ce na twa­rzy znik­nę­ły, ale co z mo­ją po­tłu­czo­ną du­szą?

Skoń­czy­łam sprzą­tać oko­ło ko­la­cji. W sza­fie mia­łam te­raz pod do­stat­kiem miej­sca na ubra­nia. Za­uwa­ży­łam tyl­ko, że nie za­brał do­ku­men­tów. To był znak – kre­tyn zno­wu się tu po­ja­wi.

Ze­szłam do ma­my, któ­ra wła­śnie wyj­mo­wa­ła z pie­kar­ni­ka pla­cek ze śliw­ka­mi. Po ca­łym do­mu roz­szedł się je­go słod­ki za­pach.

– Ten de­bil nie za­brał swo­ich do­ku­men­tów – oznaj­mi­łam.

– On jesz­cze nie raz po coś wró­ci. Tak ła­two nie od­pu­ści.

– Gdzie mu bę­dzie le­piej? Przy­szedł na go­to­we, jak do sie­bie, i nie umiał żyć jak czło­wiek – do­da­ła cio­cia, któ­ra nie gry­zła się w ję­zyk.

– Spa­ku­ję to, co zo­sta­ło, i prze­ka­żę przez je­go bra­ta. Nie chcę, by zno­wu przy­cho­dził i mnie wy­zy­wał lub ro­bił wy­mów­ki.

– Te­raz zaj­mij się na­uką. Mo­że uda mi się coś za­ła­twić z pra­cą. Na spo­koj­nie się za­sta­no­wi­my, jak roz­wią­zać kwe­stie praw­ne. Za­czniesz żyć nor­mal­nie. – Ta­to za­wsze sta­rał się tchnąć we mnie na­dzie­ję, że wszyst­ko jesz­cze się uło­ży.

Wspar­cie, któ­re od nich do­sta­łam, by­ło bez­cen­ne.

*

Wie­ści o mo­im roz­sta­niu jed­nak szyb­ko się roz­nio­sły i star­sze sio­stry na­tych­miast się uak­tyw­ni­ły. One za­wsze trzy­ma­ły się bli­sko, a ja, młod­sza od jed­nej o dzie­sięć lat, a od dru­giej o dwa­na­ście, mia­łam z ni­mi bar­dzo luź­ny kon­takt. W do­mu za­wsze po­świę­ca­no wię­cej uwa­gi mnie, więc obie do­ci­na­ły mi, gdy tyl­ko mo­gły. Te­raz rów­nież, kie­dy przy­szły w od­wie­dzi­ny do ma­my i ciot­ki, star­sza po­ku­si­ła się o ko­men­tarz:

– Ta­ki po­dob­no wspa­nia­ły zięć i co się sta­ło?

Nie chcia­łam te­go słu­chać. Ucie­kłam, izo­lo­wa­łam się w swo­ich po­ko­jach. Ja­nek nie pró­bo­wał się ze mną skon­tak­to­wać. Nie wie­dział, że od mie­sią­ca je­stem sa­ma. Mo­głam do nie­go za­dzwo­nić. Zo­sta­wił mi prze­cież kon­takt do sie­bie… Ale nie! Ja cze­ka­łam na ruch z je­go stro­ny i znów po­chło­nę­ły mnie wspo­mnie­nia…

Wziął mnie pod rę­kę, by ochro­nić przed desz­czem i trzy­mać pa­ra­sol cen­tral­nie nad mo­ją gło­wą. Na ze­wnątrz by­ło mo­kro, zim­no i śli­sko. W ko­zacz­kach na wy­so­kim ob­ca­sie czu­łam się nie­pew­nie. Ja­nek za­uwa­żył mój chwi­lo­wy brak rów­no­wa­gi i zła­pał mnie bar­dzo moc­no w ta­lii. Wte­dy wła­śnie, na tym błysz­czą­cym od mroź­ne­go desz­czu chod­ni­ku, po­czu­łam coś, cze­go się ba­łam… Je­go od­dech przy mo­jej twa­rzy i ten za­pach… Miał w so­bie coś, co spra­wi­ło, że na­gle nie by­łam już skrę­po­wa­na ani za­wsty­dzo­na, cho­ciaż je­go spoj­rze­nie wciąż po­wo­do­wa­ło skur­cze w żo­łąd­ku. Od­nio­słam wra­że­nie, że lu­bi wy­wo­ły­wać emo­cje u ko­biet i wzbu­dzać za­in­te­re­so­wa­nie. We­szli­śmy do za­jaz­du, a on od ra­zu po­mógł mi zdjąć płaszcz. Nie od­stę­po­wał mnie ani na krok. Wy­bra­li­śmy sto­lik z bo­ku sa­li, w dość za­cisz­nym miej­scu, bli­sko pło­ną­ce­go ko­min­ka. Męż­czy­zna po­pro­sił kel­ner­kę o za­pa­le­nie świec oraz o kar­tę dań.

Dłu­go­pis śmi­gał po kart­ce, a ja po­czu­łam ro­dzaj fraj­dy z te­go, że ob­ra­zy z mo­jej pa­mię­ci od­naj­du­ją swo­je miej­sce na pa­pie­rze. Uło­ży­łam się wy­god­niej na łóż­ku i pi­sa­łam da­lej:

– Cze­go się na­pi­jesz? – za­py­tał z uśmie­chem, któ­ry uka­zał je­go rów­ne, bia­łe zę­by, czym dał mi ko­lej­ny po­wód, by w gło­wie na­zwać go cia­chem. – Mo­że grza­ne wi­no, bo je­steś zzięb­nię­ta? – kon­ty­nu­ował, za­nim zdą­ży­łam od­po­wie­dzieć.

– Oczy­wi­ście, ale tyl­ko je­śli i ty się ze mną na­pi­jesz – od­par­łam od­waż­nie, a ra­czej pró­bo­wa­łam tak wy­paść.

– Ja nie mo­gę, je­śli chce­my bez­piecz­nie do­je­chać tej no­cy do do­mu, ale dla cie­bie grza­niec mo­że być an­ti­do­tum na dzi­siej­szą plu­chę.

W tym cza­sie kel­ner­ka ob­słu­gu­ją­ca nasz sto­lik po­de­szła z prze­ką­ska­mi i za­py­ta­niem, czy mo­że przy­jąć za­mó­wie­nie. Ja­nek szyb­ko i zde­cy­do­wa­nie wziął dla mnie grza­ne wi­no z goź­dzi­ka­mi i po­ma­rań­czą, a dla sie­bie – her­ba­tę. Na­stęp­nie wrę­czył mi otwar­tą kar­tę. Nie zdą­ży­łam na­wet się z nią za­po­znać, a mój to­wa­rzysz po­dró­ży już miał dla mnie pro­po­zy­cję. Je­go za­cho­wa­nie na­dal bar­dzo mi im­po­no­wa­ło, cho­ciaż mo­men­ta­mi czu­łam, jak­by prze­sad­nie sta­rał się pa­no­wać nad sy­tu­acją.

– Mar­tyn­ko, po­le­cam ci dzi­czy­znę. Co po­wiesz na ro­lad­ki z sar­ny w so­sie kur­ko­wym z pie­czo­ny­mi ziem­nia­ka­mi?

– My­ślę, że to do­bry wy­bór – od­par­łam na­tych­miast, cho­ciaż w rze­czy­wi­sto­ści nie był to ze­staw, na któ­ry mia­ła­bym ocho­tę.

Ni­g­dy nie prze­pa­da­łam za dzi­czy­zną i nie wie­dzia­łam, skąd u mnie ta­ka od­po­wiedź. Te­go ty­pu da­nia ko­ja­rzy­ły mi się z dziad­kiem, któ­ry pod ko­niec lat sie­dem­dzie­sią­tych za­in­te­re­so­wał się my­śli­stwem – by­łam wte­dy ma­łym dziec­kiem, ale na­wet w tam­tym mo­men­cie, dwa­dzie­ścia lat póź­niej, pa­mię­ta­łam, jak bar­dzo nie chcia­łam jeść upo­lo­wa­nych przez nie­go je­le­ni czy dzi­ków.

Z kuch­ni wy­ło­ni­ła się kel­ner­ka z ta­cą i ru­szy­ła w na­szą stro­nę, już z da­le­ka się do nas uśmie­cha­jąc. Wi­no za­chwy­ca­ło aro­ma­tem, któ­ry wzmac­nia­ły goź­dzi­ki oraz po­ma­rań­cza. Roz­ko­szo­wa­łam się tym za­pa­chem, a w tym cza­sie Ja­nek pa­trzył na mnie tak, jak­by prze­szy­wał mnie na wskroś. Nie spusz­cza­jąc ze mnie wzro­ku, pod­niósł ka­mion­ko­wy ku­bek z her­ba­tą i po­wie­dział:

– Za na­sze spo­tka­nie i zna­jo­mość. Że­by nam się mi­ło roz­wi­ja­ła i aby­śmy po­wo­li do­tar­li do ce­lu na­szej po­dró­ży.

– Za spo­tka­nie, Jan­ku!

Zwy­cza­jo­wo wy­ko­nał gest na­śla­du­ją­cy stuk­nię­cie się kie­lisz­ka­mi. Wzię­łam łyk wi­na. By­ło go­rą­ce, aro­ma­tycz­ne i od ra­zu po­czu­łam, jak mo­je po­licz­ki się ru­mie­nią. Nie wie­dzia­łam, czy bar­dziej od grzań­ca, czy od pło­ną­ce­go obok ko­min­ka, któ­ry da­wał cie­pło.

A mo­że od je­go spoj­rze­nia?

Ocze­ku­jąc na ko­la­cję, na­dal roz­ma­wia­li­śmy o Ślą­sku.

– Jak dłu­go by­łaś w Ka­to­wi­cach? – za­py­tał. – Ja spę­dzi­łem tam czte­ry dni, za­nim uda­ło mi się do­pro­wa­dzić ne­go­cja­cje do fi­na­łu.

– Ja by­łam trzy dni. Mia­łam wy­kła­dy i prze­ło­żo­no mi eg­za­min.

– Szko­da, że nie wie­dzie­li­śmy o tym wcze­śniej. Mo­gli­śmy ra­zem przy­je­chać i wspól­nie zwie­dzić Śląsk.

– Fak­tycz­nie, szko­da.

– Mo­że na­stęp­nym ra­zem? Co ty na to, Mar­tyn­ko? – za­py­tał i zno­wu prze­szył mnie spoj­rze­niem.

Za­uwa­ży­łam, że po raz ko­lej­ny zdrob­nił mo­je imię. Je­go pro­po­zy­cja też by­ła bar­dzo od­waż­na.

– Mo­że… – od­po­wie­dzia­łam zdaw­ko­wo, ale sa­ma nie wie­rzy­łam w ta­ki sce­na­riusz, bo nie wiem, jak wy­tłu­ma­czy­ła­bym to Dar­ko­wi, któ­ry był wiecz­nie cho­ry z za­zdro­ści, na­wet bez po­wo­du.

Ja­nek, w ocze­ki­wa­niu na po­da­nie ko­la­cji, ca­ły czas za­ba­wiał mnie roz­mo­wą. Nie spra­wia­ło mu to trud­no­ści, wręcz prze­ciw­nie – przy­cho­dzi­ło z wiel­ką ła­two­ścią i pa­so­wa­ło do je­go sty­lu. Mój roz­mów­ca miał w so­bie ty­le kla­sy, bły­sko­tli­wo­ści, in­te­li­gen­cji i wła­ści­wie wszyst­kie­go, cze­go bra­ko­wa­ło mo­je­mu mę­żo­wi. Po­rów­nu­jąc w my­ślach Dar­ka z tym cia­chem, wes­tchnę­łam nie­kon­tro­lo­wa­nie i chy­ba zbyt gło­śno.

– Czy po­wie­dzia­łem coś nie tak? – za­re­ago­wał na­tych­miast. – Masz ta­ką smut­ną mi­nę.

– Po­my­śla­łam o swo­im mę­żu, prze­pra­szam.

– Coś się sta­ło? Wi­dzę, że nie by­ły to do­bre my­śli. Je­steś szczę­śli­wa? – Z je­go ust pa­dła la­wi­na py­tań.

Prze­rwa­łam na chwi­lę pi­sa­nie i się za­my­śli­łam. W ob­li­czu ostat­nich wy­da­rzeń kwe­stie po­ru­sza­ne wte­dy przez Jan­ka wy­glą­da­ły już zu­peł­nie ina­czej. Czy się do­my­ślał, że tak to się skoń­czy?

W tej chwi­li po­czu­łam, że mo­je po­licz­ki pło­ną. I tym ra­zem na pew­no nie by­ło to dzia­ła­nie ani świec, ani ko­min­ka, ani wi­na. Ja­nek prze­cho­dził sie­bie w by­ciu bez­po­śred­nim, a ja nie spo­dzie­wa­łam się ta­kich py­tań.

– Chy­ba nie po­win­nam na­rze­kać. – Sta­ra­łam się wy­si­lić i przy­wo­łać na twarz uśmiech.

– Je­steś bar­dzo mło­da. Mu­sisz być strasz­nie za­ko­cha­na, sko­ro wy­szłaś za mąż tak wcze­śnie – cią­gnął na­dal te­mat.

– Coś dłu­go im scho­dzi z tym za­mó­wie­niem – rzu­ci­łam na­gle. – Mam na­dzie­ję, że bę­dzie tak do­bre, jak dłu­gi jest czas ocze­ki­wa­nia. – Chcia­łam zmie­nić kie­ru­nek roz­mo­wy, bo wąt­pli­wo­ści w mo­jej gło­wie na­si­la­ły się z mi­nu­ty na mi­nu­tę.

– Czym się zaj­mu­je twój mał­żo­nek? – Ko­lej­ne py­ta­nie świad­czy­ło o tym, że Ja­nek nie za­mie­rza jesz­cze zmie­niać te­ma­tu.

– Pra­cu­je ja­ko hy­drau­lik – od­par­łam krót­ko, cho­ciaż „hy­drau­lik” to za ład­ne i zbyt pro­fe­sjo­nal­ne okre­śle­nie sta­no­wi­ska mę­ża.

– Tak? – Ja­nek wy­da­wał się zdzi­wio­ny od­po­wie­dzią.

Na szczę­ście w tym mo­men­cie po­sta­wio­no przed na­mi ta­le­rze. Po­da­ne w ele­ganc­ki spo­sób ro­lad­ki wy­glą­da­ły i pach­nia­ły za­chę­ca­ją­co. Ziem­nia­ki by­ły ma­lut­kie, lek­ko za­ru­mie­nio­ne, a w so­sjer­ce do­sta­li­śmy sos kur­ko­wy ude­ko­ro­wa­ny grzyb­ka­mi. Na­czy­nia ozdo­bio­ne zie­le­ni­ną i jar­mu­żem spra­wi­ły, że na sam wi­dok tych pysz­no­ści mój głód się spo­tę­go­wał.

– Ale za­pa­chy! – wy­szep­ta­łam, ra­cząc się wo­nią go­rą­cych po­traw.

– Smacz­ne­go! – ży­czył mi Ja­nek i za­bra­li­śmy się do kon­sump­cji.

Wszyst­ko w tym męż­czyź­nie wy­wie­ra­ło na mnie ogrom­ne wra­że­nie. Do­strze­ga­łam ge­sty, ma­nie­ry, sta­now­czość, spoj­rze­nie i to, cze­go – choć do tej po­ry nie zda­wa­łam so­bie z te­go spra­wy – bar­dzo bra­ko­wa­ło mi w mo­im mę­żu. W pew­nym mo­men­cie po­my­śla­łam, że po po­wro­cie na­stą­pi sza­ra rze­czy­wi­stość: pry­mi­tyw­ne za­cho­wa­nia Dar­ka, pro­ste za­ję­cia, żar­ty, brak wspól­nych za­in­te­re­so­wań, zna­jo­mych i ży­cie, któ­re­go tak na­praw­dę ni­g­dy nie chcia­łam. Trud­no to na­zwać szczę­ściem, ale prze­cież nikt mnie do te­go nie zmu­sił. Sa­ma chcia­łam.

Ja­nek wciąż ga­dał jak na­ję­ty. Od­no­si­łam wra­że­nie, że lek­ko mnie ko­kie­tu­je. A mo­że tak mi się tyl­ko wy­da­wa­ło?

– Masz chęć na de­ser? Mo­że na szar­lot­kę z lo­da­mi? Co ty na to? Za­słu­gu­je­my na odro­bi­nę przy­jem­no­ści przed tak dłu­gą po­dró­żą – prze­ko­ny­wał mnie z tym swo­im uwo­dzi­ciel­skim uśmie­chem.

– Nie wiem, czy bę­dę w sta­nie coś jesz­cze zmie­ścić po tak ogrom­nej ko­la­cji – od­po­wie­dzia­łam.

– No, nie daj się na­ma­wiać zbyt dłu­go. Sam nie bę­dę ła­su­cho­wał, a ra­zem jest le­piej od­dać się… przy­jem­no­ści. – Po­ło­żył na­cisk na ostat­nie sło­wo, pa­trząc przy tym na mnie tak wy­mow­nie, że po­czu­łam go­rą­co na ca­łym cie­le.

– Po­win­nam li­czyć ka­lo­rie, bo mnie mąż wy­mie­ni na in­ny mo­del – za­żar­to­wa­łam, by ochło­nąć. – Ale dam się sku­sić. Po­pro­szę szar­lot­kę z lo­da­mi wa­ni­lio­wy­mi.

– Ja lu­bię ze śmie­tan­ko­wy­mi. Czy mo­że jesz­cze win­ko przed po­dró­żą?

– Nie, dzię­ku­ję. Ale chęt­nie ka­wę.

– Przy tej po­go­dzie ma­my przed so­bą jesz­cze ja­kieś sześć go­dzin po­dró­ży. Al­bo i wię­cej – stwier­dził Ja­nek.

Rze­czy­wi­ście mo­gło tak być. Zer­k­nę­łam za okno. W tym ro­ku je­sień by­ła wy­jąt­ko­wo chłod­na, kil­ka dni te­mu po raz pierw­szy spadł śnieg. Wy­glą­da­ło na to, że nie­ba­wem na­dej­dzie zi­ma, a ma­ło kto czuł się na to przy­go­to­wa­ny. Przy ko­min­ku sie­dzia­ło nam się mi­ło, ale z ze­wnątrz do­cie­rał świst mroź­ne­go wia­tru. Do­jaz­dy z mo­je­go mia­stecz­ka do Ka­to­wic na­wet bez ta­kich wa­run­ków by­ły dłu­gie i uciąż­li­we, a co do­pie­ro te­raz.

Uważ­nie ob­ser­wo­wa­łam męż­czy­znę na­prze­ciw­ko mnie. Mo­ją uwa­gę przy­cią­ga­ły nie tyl­ko je­go ge­sty i spo­sób wy­po­wia­da­nia się, lecz tak­że za­dba­ne dło­nie, któ­re tyl­ko do­da­wa­ły mu ele­gan­cji. Róż­ni­ca wie­ku mię­dzy na­mi by­ła od­czu­wal­na, ale to mnie nie onie­śmie­la­ło. W je­go obec­no­ści by­ło mi po pro­stu do­brze. Dbał o to, bym czu­ła się kom­for­to­wo. Mój mąż nie za­cho­wy­wał się w ta­ki spo­sób. Nie czuł się za mnie tak od­po­wie­dzial­ny i o mnie nie za­bie­gał. Ty­le po­świę­ci­łam i z tak wie­lu rze­czy zre­zy­gno­wa­łam, gdy za nie­go wy­szłam… Na­wet w tam­tej sy­tu­acji, po­rów­nu­jąc go z in­nym męż­czy­zną, z któ­rym tyl­ko ja­dłam ko­la­cję, by­łam w sta­nie zo­ba­czyć róż­ni­cę. Po­le­ga­ła przede wszyst­kim na oby­ciu z ludź­mi i ze świa­tem, któ­re­go Da­riusz nie­ste­ty nie miał. Tak zo­stał wy­cho­wa­ny. Je­go ro­dzi­ce by­li pro­sty­mi ludź­mi, a szcze­gól­nie mo­ja te­ścio­wa, któ­ra wciąż tyl­ko po­wta­rza, że uro­dzi­ła sze­ścio­ro dzie­ci. Tak, mo­że i je uro­dzi­ła, ale nie wpo­iła im nic – wy­cho­wa­ły je bie­da i al­ko­hol. Li­czy­łam, że Da­rek, kie­dy wy­rwę go do in­ne­go świa­ta i do lep­szych wa­run­ków, zmie­ni się, spró­bu­je żyć na in­nym po­zio­mie. Prze­li­czy­łam się. On ni­cze­go nie po­trze­bo­wał zmie­niać, zdo­by­wać, pró­bo­wać. Chęt­nie po­wtó­rzył­by ży­cie we­dług sche­ma­tu ro­dzi­ców, czy­li: cia­sna cha­ta, du­żo dzie­ci i ży­cie od pierw­sze­go do pierw­sze­go. I na co ja tak li­czy­łam? Ma­rzy­ciel­ka ze mnie.

– Ktoś tu jest za­my­ślo­ny… O czym tak du­masz? – wy­bił mnie z tych re­flek­sji Ja­nek.

– Na mo­je my­śli naj­lep­szym le­kar­stwem bę­dzie ta szar­lot­ka – od­par­łam wy­mi­ja­ją­co.

Za­mknę­łam ze­szyt. Do­brze pa­mię­ta­łam smak tam­te­go cia­sta, nie­mniej moc­niej w mo­jej pa­mię­ci za­pi­sa­ło się in­ten­syw­ne spoj­rze­nie męż­czy­zny. Po­szłam wcze­śnie spać, ale to­wa­rzy­szy­ło mi ono przez ca­łą noc.

*

Obu­dzi­łam się ra­no oko­ło ósmej. Gdy wsta­wa­łam, dziw­nie za­krę­ci­ło mi się w gło­wie. Pew­nie z te­go cią­głe­go stre­su. Stres szko­dzi na wszyst­ko – po­my­śla­łam. Po śnia­da­niu po­czu­łam nud­no­ści. Praw­do­po­dob­nie z ob­żar­stwa, ale prze­cież ostat­nio nie przy­ty­łam, ra­czej schu­dłam kil­ka ki­lo­gra­mów, bo ciu­chy by­ły luź­niej­sze… To rów­nież zwa­li­łam na stres.

– Nikt do mnie nie dzwo­nił?

– Nie. Kie­dy dzwo­nił, to nie chcia­łaś roz­ma­wiać – przy­po­mnia­ła ma­ma.

– Wiem, wiem…

– Je­dziesz po­cią­giem na za­ję­cia?

– Chy­ba tak.

– Nie ode­zwa­łaś się do Jan­ka? Za­py­tam, kie­dy on się wy­bie­ra. Dzi­siaj bę­dę się z nim wi­dział w spra­wie prze­tar­gu pla­cu, któ­ry chciał ku­pić – włą­czył się do roz­mo­wy oj­ciec.

Jel­ni­ca to ma­łe mia­stecz­ko, w któ­rym każ­dy zna każ­de­go. Z pra­cą za­wsze by­wa­ło tu róż­nie, mi­mo to nie pla­no­wa­łam się wy­pro­wa­dzać. Czu­łam się tu jak w do­mu. Nie chcia­łam jed­nak skoń­czyć ja­ko żo­na przy mę­żu i na je­go utrzy­ma­niu… Da­rek nie szczę­dził mi wy­po­mi­na­nia przy by­le oka­zji, jak wy­glą­da­ła na­sza sy­tu­acja. Te­ścio­wa rów­nież. Miesz­ka­li­śmy w pięk­nym, wy­god­nym do­mu z ogro­dem, ale wszyst­ko to by­ło wła­sno­ścią mo­ich ro­dzi­ców oraz dziad­ków. Mie­li­śmy po­ło­wę bu­dyn­ku do dys­po­zy­cji. Nie po­no­si­li­śmy zbyt du­żych opłat, bo ma­ma i ta­ta nam po­ma­ga­li, a jed­nak mąż z te­ścio­wą usta­wicz­nie przy­po­mi­na­li, że mu­szę oszczę­dzać i po­szu­kać pra­cy. Od po­cząt­ku do­sko­na­le zna­li mo­je pla­ny i wie­dzie­li, że po ślu­bie za­mie­rzam zdać ma­tu­rę i pójść na stu­dia za­ocz­ne, któ­re ro­dzi­na po­sta­no­wi­ła mi za­spon­so­ro­wać. Jed­nak ape­tyt mę­ża rósł w mia­rę je­dze­nia! Tak sa­mo jak tu­pet te­ścio­wej.

– Ale mo­że nie bę­dzie chciał mnie za­brać al­bo w tym ter­mi­nie nie wy­jeż­dża? – snu­łam głu­pie wy­wo­dy.

– To wte­dy od­po­wie, że nie. – Oj­ciec był kon­kret­ny.

Nud­no­ści nie ustę­po­wa­ły. Wzię­łam kro­ple żo­łąd­ko­we i po­szłam się po­ło­żyć. Dla­cze­go ja za­wsze mia­łam ta­kie­go pe­cha? Od dziec­ka by­łam źró­dłem pro­ble­mów. Nic mi ni­g­dy nie pa­so­wa­ło. Mo­im bied­nym ro­dzi­com tuż przed czter­dziest­ką wy­sko­czy­ło trze­cie dziec­ko, i to tak skom­pli­ko­wa­ne. Star­sza z sióstr czę­sto się śmia­ła, że na­si sta­rusz­ko­wie po­czę­li mnie na wcza­sach w Za­ko­pa­nem, co bar­dzo skru­pu­lat­nie ob­li­czy­ła. Kie­dyś po­wie­dzia­łam, że nie by­łam w Za­ko­pa­nem, na co ona wy­buch­nę­ła śmie­chem i po­ka­za­ła mi zdję­cie ma­my i ta­ty nad Mor­skim Okiem!

Od za­wsze mia­łam też pro­ble­my z wa­gą. Bab­cia bar­dzo dba­ła, by tłu­ścio­szek był wiecz­nie na­je­dzo­ny. Wie­dzia­ła, czym spra­wić mi przy­jem­ność. Po­wie­dze­nie „ży­ła jak pą­czek w ma­śle” oka­za­ło się bar­dzo traf­ne w kon­tek­ście mo­ich lat przed­szkol­nych! Pa­mię­tam, jak kie­dyś z oka­zji tłu­ste­go czwart­ku bab­cia na­sma­ży­ła mnó­stwo pącz­ków z ró­żą. Sta­ły po­sy­pa­ne cu­krem pu­drem w spi­żar­ni, w du­żych mi­sach, przy­kry­te ku­chen­ny­mi ście­recz­ka­mi. Bar­dzo szyb­ko wy­ko­rzy­sta­łam chwi­lę, kie­dy nikt się mną nie zaj­mo­wał, i wzię­łam ta­bo­ret z kuch­ni, po czym za­sia­dłam w spi­żar­ce, by skon­su­mo­wać pą­czu­sie. Na­kry­ła mnie wte­dy cio­cia, bo spę­dzi­łam tam du­żo cza­su i wszy­scy mnie szu­ka­li.

Myśl o do­mo­wej ro­bo­ty pącz­kach przy­wo­ła­ła jesz­cze jed­no słod­kie wspo­mnie­nie.

Wzię­łam kęs szar­lot­ki. By­ła tak wy­śmie­ni­ta, jak jej za­pach.

– I któ­re lo­dy są lep­sze? – żar­to­wał da­lej Ja­nek.

– Wa­ni­lio­we, na pew­no!

– Więc spró­buj mo­ich.

I za­nim zdą­ży­łam za­pro­te­sto­wać, już mia­łam przy twa­rzy de­se­ro­wą ły­żecz­kę z lo­da­mi śmie­tan­ko­wy­mi. Spoj­rza­łam na nie­go, lek­ko za­wsty­dzo­na, ale otwo­rzy­łam usta, by po­kosz­to­wać ich sma­ku.

– Roz­kosz… – Po­cząt­ko­we za­wsty­dze­nie za­ska­ku­ją­co szyb­ko mi­nę­ło i za­czy­na­łam się de­lek­to­wać tą chwi­lą o za­pa­chu szar­lot­ki. – Te­raz ko­lej na cie­bie. – De­li­kat­nie pod­su­nę­łam Jan­ko­wi lo­dy wa­ni­lio­we. Po­my­śla­łam, że co mi szko­dzi tro­chę po­flir­to­wać.

– Z two­ich rąk sma­ku­ją wy­jąt­ko­wo. – Prze­szył mnie wzro­kiem.

Sa­ma zde­cy­do­wa­łam się wejść w tę grę, a jed­nak fa­la czer­wie­ni ob­la­ła mnie od czub­ka gło­wy aż po pal­ce stóp. Mia­łam ci­chą na­dzie­ję, że te­go nie za­uwa­żył. Je­dli­śmy na­sze por­cje, żar­tu­jąc i po­pi­ja­jąc ka­wę.

Kie­dy skoń­czy­li­śmy, wy­szłam na chwi­lę po­pra­wić ma­ki­jaż i zła­pać od­dech… Oj, ro­bi­ło się na­praw­dę go­rą­co! Nie wie­dzia­łam jesz­cze, co my­śleć o tym męż­czyź­nie. Z jed­nej stro­ny bar­dzo mi się po­do­bał fi­zycz­nie, a z dru­giej tro­chę mnie za­ska­ki­wał swo­im bez­po­śred­nim po­dej­ściem do mnie – du­żo od sie­bie młod­szej mę­żat­ki. Gdy wra­ca­łam do sto­li­ka, za­uwa­ży­łam, że Ja­nek re­gu­lu­je ra­chu­nek.

– A więc wy­ru­sza­my. Przy tej śli­zgaw­ce cze­ka nas dłu­ga jaz­da. Go­to­wa?

– Tak.

By­łam go­to­wa do po­dró­ży i mu­sia­łam sa­ma przed so­bą przy­znać, że chy­ba nie tyl­ko do niej…

*

Do kuch­ni ze­szłam do­pie­ro na ko­la­cję.

– Ja­nek mó­wił, że je­dzie przed week­en­dem – ode­zwał się ta­to. – Za­bie­rze cię, masz być go­to­wa na dzie­sią­tą.

– Do­brze. Dzię­ku­ję.

Bo­że, na sa­mą myśl ser­ce za­bi­ło mi moc­niej. Zno­wu go zo­ba­czę, a więc tych kil­ka dni to wca­le nie był sen. Na­tych­miast po­my­śla­łam, że mu­szę przej­rzeć sza­fę i wy­brać coś, w czym do­brze wy­glą­dam. Myśl o mę­żu i roz­wo­dzie jak­by wy­pa­ro­wa­ła. Po­czu­łam dziw­ną i nie­opi­sa­ną lek­kość, na­wet nud­no­ści na mo­ment ustą­pi­ły.

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Pro­jekt okład­ki: Pa­weł Pan­cza­kie­wicz/Pan­cza­kie­wicz Art.De­sign

Re­dak­cja: Do­ro­ta Fi­lip

Ko­rek­ta: Jo­an­na Bła­ki­ta, Ka­mi­la Re­cław

Re­dak­cja tech­nicz­na: Ma­riusz Goł­dyn

Kon­wer­sja do for­ma­tów elek­tro­nicz­nych: Ga­briel Wy­glę­dacz – Stu­dio Aka­pit

Co­py­ri­ght © Mar­ta No­wak 2026

@ for this edi­tion by Wy­daw­nic­two Wolf Sp. z o.o.

All ri­ghts re­se­rved

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne

ISBN 978-83-975546-9-6

Wy­daw­nic­two Wolf

Wy­da­nie I

Go­rzów Wiel­ko­pol­ski 2026

Wy­pro­du­ko­wa­no w Pol­sce