Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
Każde zabójstwo to inne prawo fizyki.
Julian Von Brandt jest jubilerem i znawcą sztuki. Kradnie diamenty najbogatszym ludziom Europy, szlifuje je na nowo i sprzedaje. Czasem szlifuje też samych właścicieli.
Piętnaście lat temu ktoś zastrzelił jego rodziców dla jednej rzymskiej maski ze złota. Chłopiec, który przeżył w rowie, dorósł. Nauczył się chemii, anatomii i cierpliwości. Teraz ma listę nazwisk, a na jej końcu miliardera, który nigdy nie brudzi sobie rąk.
Na drodze do niego pojawia się Elena, dziewczyna sprzedana jak towar. Miała być balastem. Staje się uczennicą. A za nimi idzie berliński komisarz, który czyta ślady dokładnie tak, jak Julian je zostawia.
Ciekły azot, prąd w zalanym doku, przypływ na Łabie – każda śmierć w tej książce działa dokładnie tak, jak działałaby naprawdę. Fizyka, chemia i medycyna sądowa bez taryfy ulgowej, opowiadane chłodnym głosem człowieka, który rejestruje temperaturę, zapach i ostatni oddech.
Książka przeznaczona wyłącznie dla dorosłych czytelników. Zawiera opisy przemocy i sceny erotyczne.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 783
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Copyright © by Patryk Olszewski, 2026
Redakcja: Patryk Olszewski
Korekta: Patryk Olszewski
Skład i łamanie: Dorota Bębenek – Literackie Atelier
Projekt okładki: Patryk Olszewski
ISBN 978-83-979373-4-5
Wydanie I
Wydawca: olszewski-pisarz.pl
Wszelkie podobieństwa do prawdziwych postaci i zdarzeń są przypadkowe.
Książka przeznaczona wyłącznie dla dorosłych czytelników.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i jakimikolwiek środkami bez pisemnej zgody autora.
Kieliszek szampana Krug Grande Cuvée w saloniku VIP dla pierwszej klasy na lotnisku w Dubaju jest, kurwa, minimalnie za ciepły.
To niedopuszczalne, ale uśmiecham się szeroko do hostessy, rzucając błyskotliwy żart o tym, że klimatyzacja chyba przegrywa z pustynią. Dziewczyna rumieni się, nerwowo poprawiając jedwabną apaszkę linii Emirates, i natychmiast biegnie po nową butelkę. Uśmiecham się dalej, dopóki nie znika za drzwiami strefy barowej. Potem moja twarz zastyga, wracając do naturalnego, martwego wyrazu. Wszyscy mnie tu uwielbiają. Te tępe, uległe lalki i ci nadziani, łysiejący kretyni w garniturach. Kochają mnie, bo wyglądam jak jeden z nich. Wyglądam na pieniądze.
Mam na sobie luźną, kaszmirową marynarkę Loro Piany w kolorze spalonej słońcem ziemi, biały T-shirt z egipskiej bawełny od Sunspel i lniane spodnie Brunello Cucinelli, które opierają się na wsuwanych mokasynach od Loro. Mój bagaż podręczny to aluminiowa Rimowa Classic, wewnątrz której leży zegarek warty więcej niż dom rodzinny tej hostessy. Torba, w której go trzymam, jebie zamszem, nowością i delikatnie – co wyczuwam tylko ja – wonią wybielacza chlorowego.
Pachnę Tom Ford Oud Wood. Ten ciężki, drzewny smród doskonale maskuje metaliczny aromat krwi, który jakimś cudem zawsze wżera się w pory mojej skóry, bez względu na to, ile, kurwa, razy szoruję się rano szczotką z twardego włosia.
Z głośników leci bezpłciowy, rozwodniony smooth jazz. Jakieś popłuczyny po Milesie Davisie, wykastrowane z całej duszy i bólu, zredukowane do papki wkurwiającej ucho w rytmie 4/4. Na ścianie naprzeciwko wisi obrzydliwie banalny sitodruk, tania imitacja Warhola, idealnie pasująca do tego miejsca. Wszystko tutaj jest imitacją. Wszyscy ci skurwiele wokół mnie to wyroby czekoladopodobne obleczone w drogie materiały.
Nazywam się Julian Von Brandt. Mam trzydzieści lat. I nienawidzę każdego jebanego oddechu tych ludzi.
Wciągam w płuca schłodzone freonem powietrze, opierając kark o skórzany fotel. Z chęcią zagadałbym do faceta siedzącego naprzeciwko – spoconego knura w garniturze od Brioni, który stuka w klawiaturę najnowszego Maca – żeby popisać się przed nim wiedzą o impresjonizmie lub najnowszych trendach z Art Basel, ale wciąż jestem na delikatnym, adrenalinowym haju po wczorajszym wieczorze.
Uśmiecham się do własnych myśli, upijając łyk szampana, który wreszcie ma odpowiednią temperaturę. Bąbelki drażnią język, są ostre jak rozbite szkło. Przypominam sobie wczorajszego wiceprezesa funduszu inwestycyjnego z Mariny. Miał na imię Richard. Rzucał się jak zarzynana świnia, kiedy związałem go kablem od jego własnego, absurdalnie drogiego systemu audio Bang & Olufsen. Płakał i rzygał na swój biały, perski dywan, zanim podał mi kod awaryjny do biometrycznego sejfu ukrytego za jebanym, kiczowatym obrazem Damiena Hirsta.
Osiem nieoprawionych, dwukaratowych różowych diamentów z kopalni Argyle. Trzy sztaby złota próby 999. I ten ohydny, wysadzany brylantami Audemars Piguet, którego kopertę i tak niedługo potraktuję palnikiem w moim warsztacie. Kamienie wyłuskam, a resztę stopię w bezkształtną bryłę czystego kapitału. Złoto nie ma pamięci. Złoto nigdy nie ocenia.
Czekałem, aż zamek sejfu cicho piknie, słuchając, jak Richard dławi się własnymi smarkami. Wyglądał żałośnie. Ci wszyscy panowie wszechświata zawsze kończą tak samo, kiedy przystawisz im ceramiczny nóż kuchenny do tętnicy udowej. Kiedy ciąłem, puściłem na tym jego zajebistym sprzęcie Requiem d-moll Mozarta. Akurat weszło „Dies Irae”, gdy fontanna gorącej, lepkiej krwi uderzyła we fronty głośników. To był w końcu jakiś autentyczny, niewyreżyserowany moment w jego zasranym, plastikowym życiu.
– Czy leci pan do Genewy, panie Von Brandt? – pyta urocza hostessa, stając przy moim fotelu. Wyrywa mnie z tego pięknego wspomnienia.
– Tak, kochana – odpowiadam, a na moją twarz natychmiast wraca ten wyuczony, nieskazitelny uśmiech złotego chłopca. Puszczam do niej oczko. – Czeka tam na mnie bardzo ważna kolekcja sztuki do wyceny.
Lot rejsowy EK89 do Genewy. Prywatna kabina w pierwszej klasie śmierdzi ozonem, skórzaną tapicerką i delikatną, kwiatową nutą płynu do mycia rąk Bvlgari, który wtarłem w dłonie dziesięć minut temu w lotniskowej toalecie. Monotonny szum silników General Electric GE90 wibruje mi w klatce piersiowej. To dźwięk luksusu. Dźwięk całkowitej izolacji od plebsu, który tłoczy się w klasie ekonomicznej trzydzieści metrów za moimi plecami.
Biorę z dębowego stolika gorący ręcznik podany przez szefa pokładu. Przykładam go do twarzy, pozwalając, żeby para z otwartych porów uwolniła resztki napięcia z karku. Zamieniam się w płyn. Jestem uosobieniem sukcesu.
A jednak, pod zamkniętymi powiekami, zamiast aksamitnej ciemności, znowu widzę błoto.
Zimną, lepką ziemię w okolicach Trewiru. Rok 2009. W nozdrza nagle uderza mnie zapach mokrej gliny, rdzy i miedzianego odoru krwi mojej matki, który na zawsze wymieszał się z zapachem spalin ze starej koparki. Miałem piętnaście lat. Pamiętam ciężar tamtej rzymskiej, złotej maski kawaleryjskiej z pierwszego wieku i garści lśniących aureusów, które ojciec trzymał w brudnych dłoniach, zanim padł pierwszy strzał. Śmialiśmy się. Przez ułamek sekundy myśleliśmy, że wygraliśmy życie. Nie wiedzieliśmy, że ta maska miała już właściciela. Kogoś z bardzo daleka, z chorym apetytem i wystarczająco głębokimi kieszeniami, żeby zlikwidować naszą czwórkę bez mrugnięcia okiem.
Ręcznik na mojej twarzy nagle wydaje się dusić. Zdejmuję go gwałtownie, łapiąc płytki oddech. Złota obwódka kieliszka do szampana na moim stoliku odbija ostre światło lampki do czytania.
Uspokój się. Oddychaj, kurwa. Jesteś Julian Von Brandt.
Sięgam do kieszeni marynarki i opuszkami palców dotykam gładkiej, chłodnej krawędzi diamentu z kolekcji Richarda. Jego krew to tylko kolejny krok. Jeszcze kilku takich jak on, jeszcze trochę upłynnionego kapitału, a w końcu będę miał wystarczająco dużo zasobów, żeby dobrać się do głowy tego węża. Klausa Stahla. Zdejmę jego skórę bardzo, bardzo powoli. Wciskam przycisk wzywający obsługę. Potrzebuję więcej szampana. I może jakiegoś lekkiego środka nasennego, zanim ten ból głowy rozpieprzy mi czaszkę.
Genewa nie wita cię. Genewa po prostu akceptuje twoją obecność, o ile masz wystarczający limit na karcie.
Mój warsztat mieści się w dystrykcie przemysłowym w Meyrin, na północny zachód od miasta, daleko od butików przy Rue du Rhône. Z zewnątrz wygląda jak opuszczony garaż dystrybutora części samochodowych. Wewnątrz to forteca, wyłożona pianką wygłuszającą i z wentylacją przemysłową, która z łatwością wyssałaby z pomieszczenia powietrze nasycone gazem łzawiącym.
Zrzucam marynarkę Loro Piany na metalowe krzesło. Kosztowała cztery i pół tysiąca euro, ale teraz mam to w dupie. Zdejmuję mokasyny, wciskam stopy w ciężkie, robocze buciory ze stalowym noskiem i zakładam gruby, skórzany fartuch. Śmierdzi przepoconym rzemiosłem, topnikiem i chemią – zapachami z mojej starej szkoły jubilerskiej w Pforzheim. Jedynego miejsca, gdzie kiedykolwiek uczyłem się czegoś z sensem, szykując się na tę właśnie chwilę.
Kładę zegarek Richarda – tego wysadzanego diamentami Audemars Piguet Royal Oak – na ognioodpornym kowadle. Patrzę na to gówno przez chwilę. Mechanizm tourbillon cicho tyka, uosobienie dwustu lat inżynierii i szwajcarskiej precyzji, stworzone tylko po to, by jakiś nadęty fiut w Dubaju mógł chwalić się przed innymi fiutami, że stać go na sprawdzenie, która jest godzina za ćwierć miliona dolarów.
Sięgam po precyzyjne dłuto i młotek. Kilka szybkich, bezlitosnych uderzeń i szafirowe szkło pęka z satysfakcjonującym, cichym chrupnięciem. Wyłuskuję tarczę i pęsetą podważam zakucia diamentów na bezelu. Wrzucam je do małego słoiczka z płynem czyszczącym. Z każdym kolejnym diamentem lądującym w szkle czuję rosnące podniecenie. Odzieram to dzieło sztuki z godności. Sprowadzam je do surowców. Wyjmuję z koperty mechanizm i wrzucam go do wiadra z odpadami – stal i mosiądz w stopie to zanieczyszczenie, którego Levon by mi nie darował.
Odpalam palnik acetylenowo-tlenowy. Jaskrawoniebieski płomień z sykiem tnie powietrze. Naciągam gogle spawalnicze.
Koperta, z resztkami skórzanego paska, trafia do grafitowego tygla. Dodaję odrobinę boraksu jako topnika. Zbliżam płomień do osiemnastokaratowego różowego złota. Na początku metal tylko się poci. Potem zmienia kolor – z różowego w gniewną, pulsującą czerwień, aż w końcu poddaje się i zapada w sobie, tworząc płynną, lśniącą kałużę. Smród palonych resztek skórzanego paska, smarów i gumowych uszczelek gryzie mnie w nozdrza. Uwielbiam to. To zapach zniszczonej iluzji.
Przelewam rozgrzane do tysiąca stu stopni złoto do żeliwnej wlewnicy. Skwierczy cicho, stygnąc w formę surowej, bezkształtnej sztabki. Żadnych grawerunków. Żadnych numerów seryjnych. Żadnego snobizmu. Tylko czysty, pierwotny pieniądz.
Zdejmuję gogle i przecieram spocone czoło przedramieniem. Odbicie mojej twarzy w pociemniałym lustrze nad zlewem jest dalekie od Juliana Von Brandta. Oczy są puste, a szczęka zaciśnięta tak mocno, że czuję ból w skroniach.
Levon przyjmuje w nieoznakowanym biurze na tyłach starej kamienicy przy Rue de la Corraterie. Jest Ormianinem, ma około siedemdziesiątki, brakuje mu połowy wskazującego palca u lewej dłoni i śmierdzi, jakby sypiał w humidorze pełnym cygar Cohiba. Skupuje metale. Bez pytań, bez papierów. To stary, cyniczny skurwiel. Jedyny rodzaj człowieka, któremu ufam w tej branży.
Rzucam na jego stalowy stół ciężką, płócienną torbę. Trzy surowe, odlane przeze mnie sztabki i jedna bezkształtna bryła, która jeszcze rano była zegarkiem, uderzają o blat z głuchym, satysfakcjonującym łoskotem.
Levon nie mruga. Przecina płótno nożykiem introligatorskim, wyciąga jedną ze sztab i precyzyjnym ruchem upuszcza na nią kroplę kwasu probierczego.
– Czyste, przetopione. Część to dwadzieścia cztery karaty, reszta osiemnaście – mruczy pod nosem, a jego głos przypomina tarcie papieru ściernego o żwir. – Tracisz na marży za brak certyfikatów i stempli mennicy. Wiesz o tym, chłopcze?
– Wiem – odpowiadam chłodno. – Nie obchodzi mnie marża. Obchodzi mnie płynność. Trzysta tysięcy we frankach szwajcarskich i reszta w Monero na mój prywatny portfel.
Złoto to jednak tylko fundament. Prawdziwa finezja tkwi w kamieniach, a te wymagają zupełnie innego specjalisty.
Godzinę później siedzę w klimatyzowanym, dyskretnym biurze na najwyższym piętrze szklanego biurowca niedaleko Rue du Rhône. Ezra to stary, ortodoksyjny Żyd, o chłodnym, wiecznie oceniającym spojrzeniu. Gabinet pachnie starym papierem, mocną herbatą i luksusem tak cichym, że potrafią go usłyszeć tylko wtajemniczeni.
Rzucam na jego wyściełaną czarnym aksamitem tacę zamszowy woreczek. Różowe diamenty z Dubaju rozsypują się z cichym, szklanym grzechotem.
Ezra nic nie mówi. Zakłada lupę zegarmistrzowską na prawe oko i włącza punktową lampę LED o barwie światła dziennego, której zimne światło natychmiast wyciąga z kamieni ten obłędny, krwawy odcień.
– Szlif łezkowy. Argyle – mówi cicho, obracając jeden z kamieni stalową pęsetą. – Mają laserowe grawerunki na rondystach. Numerowane. Będę musiał je przeszlifować, stracą na masie jakieś dziesięć, może dwanaście procent.
– Zrób to, co musisz – odpowiadam, odstawiając filiżankę na spodek z delikatnej porcelany od Rosenthala. – Czterysta tysięcy w krypto do końca dnia. Zależy mi na czasie.
Ezra podnosi wzrok znad lupy. Jego ciemne oczy wwiercają się w moją twarz.
– Te kamienie wczoraj zdobiły szyję kogoś ważnego, prawda?
– Obawiam się, Ezra, że zdobiły jedynie ukryty sejf jakiegoś idioty, który myślał, że w ten sposób ucieknie przed inflacją. – Uśmiecham się do niego, błyskając białymi zębami. – Mniej pytań, szybszy transfer. Obaj mamy napięte grafiki.
Stary jubiler prycha cicho, ale odkłada pęsetę. Zna zasady. W tym biznesie pytania to najdroższa waluta, a on jest zbyt skąpy, by nią szastać. Zresztą, uwielbia moje zlecenia. Przynoszę mu łupy wyselekcjonowane z takim samym smakiem, z jakim dobieram garnitury od Charveta.
Pociąg SBB pierwszej klasy relacji Genewa–Zurych sunie gładko wzdłuż jeziora. Mam na sobie granatowy garnitur w delikatną, grafitową kratę od Brioni i jedwabną koszulę. Na nadgarstku zapiąłem ascetycznego A. Lange & Söhne Saxonia. Wyglądam jak bankier inwestycyjny, który spędza weekend w swoim domku w St. Moritz. Nikt nie zwraca na mnie uwagi, a jeśli już, to z odpowiednią dozą zazdrości i respektu.
Przez szybę oglądam rozmywające się w deszczu krajobrazy. Szwajcaria jest sterylna. Idealnie czysta, nudna i martwa w środku. Przypomina mi kobiety, którymi czasami muszę się zadowalać.
Kobiety… To dla mnie narzędzia. Otwierają drzwi do zamkniętych kręgów, dostarczają informacji w sypialni, kiedy upojone drogim winem tracą czujność. A czasami, kiedy ciśnienie uderza mi do głowy z taką siłą, że mam ochotę zedrzeć sobie twarz z czaszki… Czasami są dla mnie wentylem bezpieczeństwa.
Moje palce odruchowo zaciskają się na skórzanym oparciu fotela. Przypominam sobie dziedziczkę imperium kosmetycznego w Mediolanie, miesiąc temu. Splotłem jej własną apaszkę od Hermèsa wokół jej bladej, idealnej szyi. Szarpała się w tych jedwabnych prześcieradłach, a jej idealnie zrobione usta łapały powietrze, którego już tam nie było. To nie był mój cel operacyjny. Zrobiłem to, bo byłem głodny. Zabicie jej, zobaczenie, jak uchodzi z niej życie, które uważała za nietykalne, wyciszyło szum w mojej głowie. Na chwilę. Tylko bogaci krwawią w ten specyficzny, słodki sposób.
Zrzucam z siebie to wspomnienie. Misja. Muszę się skupić na misji.
Otwieram na iPadzie zaszyfrowany plik. Na ekranie pojawia się zdjęcie mężczyzny koło trzydziestki, w okularach w grubej, szylkretowej oprawce, ubranego z irytującą, hipsterską nonszalancją.
Felix Dorn. Człowiek, który kupuje sztukę i antyki dla Klausa Stahla. Główny pełnomocnik aukcyjny mojego wroga, jego wyrafinowane „oczy i uszy” na najważniejszych aukcjach w Europie. Dorn operuje w Zurychu. Dzisiaj wieczorem w domu aukcyjnym Koller będzie licytował coś, co Stahl podobno musi mieć za wszelką cenę.
Uśmiecham się do swojego odbicia w przyciemnianej szybie pociągu. Dziś wieczorem, Felix, wylicytujesz dla niego coś zupełnie innego. Własną śmierć.
Dom Aukcyjny Koller w Zurychu śmierdzi starą fortuną, naftaliną zmieszaną z woskiem pszczelim i zapachem potu ukrywanego pod litrami Chanel No. 5. Tłum to zbiór zepsutych do szpiku kości, zasuszonych mumii oraz młodych wilczków technologii, którzy próbują kupić sobie trochę kultury, przepłacając za martwe przedmioty. Pozycja numer czterdzieści dwa. Przedmiot pożądania Stahla. Kiedy odsłaniają to na scenie, autentycznie czuję, jak żółć podchodzi mi do gardła. To rzeźba. Odlany w żywicy i pokryty grubą warstwą różowego złota dwumetrowy buldog francuski, srający brylantami i rubinami na podstawkę z białego marmuru. Dzieło jakiegoś zdegenerowanego artysty-celebryty, który nazwał to „Konsumpcja Imperialna”. To kwintesencja obrzydliwego kiczu. To gówno nie ma absolutnie żadnej wartości historycznej ani artystycznej, jest tylko pomnikiem inflacji ego. Fakt, że Klaus Stahl zlecił Felixowi kupienie tego z chirurgiczną precyzją, dowodzi tylko, że za miliardy nie da się kupić, kurwa, nawet krztyny gustu.
Felix siedzi dwa rzędy przede mną. Ma na sobie marynarkę od Toma Forda, o rozmiar za ciasną, przez co wygląda jak wypchana kiełbasa, a na jego kolanie spoczywa dłoń jakiejś chudej, obrzydliwie pięknej modelki, wyciągniętej wprost z wybiegów Mediolanu. Prawdopodobnie nie zna nawet jej imienia. Pachnie od nich kokainą z pierwszego tłoczenia i rozpustą, na którą wydają nie swoje pieniądze.
Aukcjoner, łysiejący Brytyjczyk w okularach na czubku nosa, podnosi młotek.
– Trzy miliony franków szwajcarskich po raz pierwszy…
Felix uśmiecha się półgębkiem do swojej zabawki, pewny zwycięstwa. Podnoszę swoją numerowaną paletkę. Uśmiecham się szeroko, uroczo.
– Trzy i pół miliona – rzucam głośno, beztrosko, a mój głos niesie się po sali jak wystrzał.
Felix sztywnieje. Odwraca się i mierzy mnie wzrokiem. Odpowiadam mu spojrzeniem znudzonym, ale pełnym wyższości. Tym samym spojrzeniem, jakim arystokracja patrzy na chłopów.
– Cztery miliony! – szczeka Felix.
Żyła pulsuje mu na czole. Zależy mu. Stahl kazał mu to kupić.
– Cztery i pół – odpowiadam gładko, poprawiając mankiet koszuli.
Przez kolejne trzy minuty podbijam stawkę z sadystyczną przyjemnością, pompując cenę do granic absurdu. Wkurwiam go tak bardzo, że jego dziewczyna zaczyna nerwowo obgryzać paznokcie. Odpuszczam mu przy siedmiu milionach franków. Z opłatą domu aukcyjnego zapłaci ponad osiem. Kiedy młotek opada, Felix wygląda, jakby miał dostać zawału. Cztery miliony z tego to pieniądze, które wyrzucił w błoto tylko po to, żeby mi dorównać. Pieniądze Stahla.
Aukcja się kończy. Bawię się doskonale. Podchodzę do nich w foyer. W ręku trzymam dwa kryształowe flety z Dom Pérignon rocznik 2012, przechwytując je od kelnera szybciej, niż Felix zdążyłby w ogóle pstryknąć palcami. Prezentuję mój najbardziej rozbrajający, ekstrawertyczny uśmiech, gdy staję tuż przed nim, niemal wchodząc w jego przestrzeń osobistą.
– Kosztowałem twojego szefa sporo pieniędzy, prawda? – rzucam, kompletnie ignorując Felixa na ułamek sekundy i podając jeden z kieliszków jego dziewczynie. Ma na imię Ines. Wiem to, bo słyszałem, jak jeden z asystentów z domu aukcyjnego witał ją przy wejściu. Ines mruga swoimi doczepianymi rzęsami i patrzy na mnie z zachwytem, natychmiast kupując moją fasadę nonszalanckiego miliardera. Jej jedwabna sukienka od Saint Laurent delikatnie szeleści, gdy odbiera ode mnie szkło.
Felix prycha, odzyskując głos po wdechu pełnym oburzenia. Próbuje mnie zbyć, ale jego ego krwawi.
– Stahl dostaje to, czego chce – mówi przez zaciśnięte zęby, stając odrobinę na palcach, by wydawać się wyższym. Jest żałosny.
– Oczywiście. Choć to ty musiałeś się pocić, podbijając stawkę jak jakiś zdesperowany nuworysz – odpowiadam miękko, upijając łyk szampana. – Mam tylko nadzieję, Felix, że Klaus nie odliczy sobie tej drobnej różnicy z twojej prowizji. Byłaby szkoda, gdyby zabrakło ci na te garnitury. Kto ci to szyje? Tom Ford z wieszaka?
Widzę, jak mięśnie na jego szczęce drgają. Uderzam w jego słabe punkty. Sypię anegdotami o aukcjach w Sotheby’s, o moich prywatnych kolekcjach w Singapurze. Ignoruję go na tyle, by czuł się jak tło w swoim własnym życiu. Uwodzę Ines w tak otwarty sposób – chwaląc jej bransoletę od Cartiera i zapach Baccarat Rouge – że Felix po prostu nie ma wyjścia. Zostaje zepchnięty do roli beta-samca w ułamku minuty. Widzę, że w jego kieszeni wibruje telefon. Prawdopodobnie jego diler albo sam Stahl z pretensjami.
Przenosimy się do baru w hotelu Baur au Lac. Płacę rachunek za pierwszą kolejkę Negroni z czarnym truflowym ginem, zostawiając astronomiczny napiwek. Felix poci się coraz bardziej. Kokaina z wolna przestaje działać, a moja dominacja sprawia, że musi odzyskać kontrolę.
– Mój kierowca czeka – rzucam, sprawdzając dyskretnie swojego A. Lange & Söhne. – Ines wspominała, że nie próbowaliście jeszcze Macallana 1940. Mam butelkę u siebie w apartamencie…
Felix połyka haczyk natychmiast. Nie może znieść myśli, że wsiądą do mojego samochodu i to ja będę gospodarzem.
– Bzdura. Zatrzymaliśmy się w Dolder Grand – przerywa mi szybko, podnosząc dłoń. Oczy błyszczą mu od toksycznej dumy. – Mam tam jedną z najlepszych rezerwacji. Mam tam człowieka, który dowozi mi peruwiański śnieg pod same drzwi. Pokażę ci, jak piją prawdziwi gracze, Von Brandt.
Godzinę później docieramy pod drzwi The Dolder Grand. Felix w taksówce próbował objąć Ines, ale jej wzrok cały czas błądził po moich spinkach do mankietów i linii mojej szczęki. Jesteśmy w jego apartamencie.
Pokój numer 402. Kosztuje więcej za noc, niż wynosi miesięczna pensja chirurga na oddziale ratunkowym. Podłogi z czarnego dębu, widok na Jezioro Zuryskie i centralny punkt salonu: potężne, wbudowane w ścianę akwarium morskie, oświetlone głębokim błękitem ledów. Pływają w nim rzadkie ustniczki i skrzydlice, a dno porastają żywe koralowce. Właściciele Dolder najwyraźniej uznają, że bogaci ludzie potrzebują patrzeć na uwięzione istoty, żeby poczuć się wolnymi.
Ines jest bezużyteczna. Mój szarmancki uśmiech i dwie pełne dawki zolpidemu w płynie, które dyskretnie wpsikałem z atomizera do jej szklanki, podczas gdy Felix szukał lodu, posłały ją w objęcia głębokiego snu. Leży na łóżku king-size w sypialni, rozrzucona na pościeli z egipskiej bawełny jak uszkodzony manekin od Saint Laurent, oddychając płytko i równo.
Jesteśmy sami.
Felix stoi przy szklanym stole, nachylony nad wysypaną na blat równą ścieżką kokainy, którą wciąga przez zwinięty banknot stufrankowy. Jest spocony i wulgarny. Cofa się, pociągając nosem.
– Pojebany z ciebie gość, Von Brandt – mówi zachrypniętym głosem, odrzucając głowę do tyłu. – Zapłaciłem osiem baniek za jebanego metalowego psa, ale ty i tak pijesz mojego szampana. Wiesz, dla kogo ja pracuję.
– Dla martwego człowieka – mówię łagodnie. Odwracam się od akwarium. Moja twarz traci całe światło, całą ekspresję, ten cały lepki, czarujący syf, którym karmiłem go od trzech godzin. Felix nawet nie zdąży wyartykułować zaskoczenia.
Mój ruch jest tak płynny i szybki, że dla niego musi to wyglądać jak przeskok klatki w filmie. Chwytam go za kark lewą dłonią – mocno, celując kciukiem i palcem wskazującym prosto w splot nerwowy przy kręgach szyjnych – a prawą uderzam otwartą dłonią w jego żuchwę, pchając z całej siły w dół.
Rozlega się paskudny, chrupiący dźwięk. Twarz Felixa zderza się z powierzchnią szklanego stołu z potężnym impetem. Szkło nie pęka – jest hartowane, obrzydliwie drogie – ale nos tak. Rozkwasza się, zostawiając na gładkiej powierzchni krwawy, asymetryczny ślad obok resztek kokainy. Felix charczy. Próbuje krzyczeć, ale mój ucisk na jego karku i szkło, w które wciskam mu twarz, dławią dźwięk do postaci mokrego bulgotu. Jego źrenice są rozszerzone do granic możliwości. Ból i szok paraliżują jego nędzne, wiotkie ciało. Szarpie się słabo.
Obracam go na plecy, przyciskając kolanem jego klatkę piersiową. Ciężar mojego ciała zgniata mu żebra, uniemożliwiając wzięcie pełnego oddechu. Uśmiecham się do niego. To nie jest uśmiech Von Brandta. To uśmiech chłopca z błota w Trewirze.
– Podziwiałem przed chwilą faunę w tym absurdalnym zbiorniku, Felix – mówię szeptem, patrząc w jego zaszczute, łzawiące oczy. W prawej dłoni trzymam ciężkie, srebrne szczypce do lodu z logo hotelu, które wyjąłem z wiaderka na lód, stojącego na szklanym stole.
Marynarkę od Brioni zdjąłem już przy wejściu i odłożyłem na fotel, by nie poplamić jej w trakcie procesu. Wlokę go po dywanie pod samo akwarium i znów wgniatam kolanem w podłogę, więc teraz wystarczy, że wyciągnę rękę. Uchylona klapa serwisowa zbiornika jest dokładnie na wysokości moich palców. Zanurzam srebro w słonej, ciepłej wodzie, bacznie obserwując dno.
Znajduję go. Diadema setosum. Jeżowiec diademowy. Piękny, starożytny organizm. Czarny, wapienny pancerz średnicy pięciu centymetrów i kolce, które u tego gatunku sięgają kilkunastu. Cienkie jak igły, puste w środku, niesamowicie kruche, pokryte nabłonkiem z łagodnym jadem. Łagodnym – to słowo jest tu kluczowe. Diadema nie zabija ludzi toksyną. Zabija ich geometrią.
Zaciskam szczypce na centralnej części korpusu i wyciągam jeżowca z wody. Morska woda kapie na drogi dywan. Ciemne, lśniące kolce obracają się w stawach u podstawy, celując w cień mojej dłoni – ten gatunek reaguje na zmianę światła szybciej, niż Felix zareagował dziś na cokolwiek. Z pancerza ścieka słona woda, kapiąc mu na koszulę.
Felix patrzy na to, co trzymam nad nim. W jego spojrzeniu rodzi się wreszcie ten cudowny, nieskazitelny terror. Prawdziwe emocje. Zaczyna wierzgać, charcząc o litość, której obaj wiemy, że nie dostanie.
– Ciekawostka biologiczna, Felix – mruczę, łapiąc go lewą dłonią za żuchwę. Palcami siłą wbijam się między jego zęby. Próbuje mnie ugryźć, więc wciskam kciuk za dolne trzonowce i szarpię brodę w dół, dalej, niż pozwalają więzadła. Kłykcie żuchwy przeskakują przed guzki stawowe z głuchym trzaskiem. Jego usta zostają otwarte, szeroko i asymetrycznie, zablokowane w niemym wyciu – zwichniętej żuchwy nie da się zamknąć, nawet gdyby bardzo chciał. – Każdy kolec jeżowca to pojedynczy kryształ kalcytu z domieszką magnezu. Są niezwykle ostre, ale bardzo kruche. Na twardym szkliwie by się ułamały. Ale na szczęście ludzka jama ustna to istne mokradła miękkiej tkanki.
Patrzę w jego puste, przerażone oczy. Z kącika jego ust ścieka gęsta od krwi ślina.
– Pozdrów Stahla.
Wpycham czarnego jeżowca, wciąż poruszającego kolcami, prosto w otwarte usta Felixa. Robię to powoli, metodycznie. Felix próbuje wypluć szkarłupnia, ale jego żuchwa wisi bezwładnie. Słyszę ohydny, wilgotny dźwięk, kiedy dziesiątki długich igieł omijają zęby i ze ślizgiem wbijają się w wewnętrzną stronę jego policzków. Śluzówka nie stawia im żadnego oporu. Igły przebijają dziąsła u samej podstawy, sięgając aż do okostnej.
Felix wydaje z siebie zdławiony, nieludzki skrzek. Ostre jak igły kolce łamią się pod naciskiem, zostawiając w tkankach dziesiątki czarnych odłamków. Część przebija jego język na wylot, przygważdżając go do dna jamy ustnej. Pancerz jeżowca ląduje w tylnej części gardła.
Popycham mocniej. Zgniatam wapienną skorupę szczypcami tuż za łukiem podniebiennym. Pancerz pęka z chrupotem miażdżonej skorupki jajka.
Dwa najdłuższe kolce, ponad dziesięciocentymetrowe, wbijają się prosto w jego miękkie podniebienie. Czuję lekki opór włóknistego rozcięgna, po czym igły wchodzą głębiej i wychodzą do nosogardła. Jeden kolec przebija policzek na wylot i wystaje na zewnątrz jak czarna drzazga, pokryta jaskrawą krwią.
Fioletowoczarny barwnik z połamanych kolców miesza się ze śliną i krwią Felixa. Jad robi swoje – śluzówka wokół każdego odłamka puchnie i czerwienieje w oczach – ale to tylko dekoracja. Jad Diademy parzy, nie zabija. Obserwuję z medyczną fascynacją to, co zabija naprawdę: zgnieciony pancerz zaklinowany w krtaniowej części gardła, dokładnie nad wejściem do krtani, i krew z przebitego podniebienia spływającą prosto do tchawicy. Zwichnięta żuchwa nie pozwala mu niczego odkrztusić. Obturacja dróg oddechowych ciałem obcym. Podręcznikowa.
Jego organizm dusi się z powodu braku tlenu i dławi własną krwią wymieszaną ze słoną wodą z akwarium. Konwulsje wykręcają jego ciało w nienaturalne, spastyczne łuki. Pięty Felixa uderzają o dębową podłogę. Mięśnie brzucha kurczą się w rozpaczliwych próbach zaczerpnięcia powietrza. Przez chwilę przypomina zmutowaną rybę wyrzuconą na brzeg, z tą różnicą, że z jego potwornie spuchniętej twarzy wystają czarne rogi martwego jeżowca.
Trwa to około trzech, może czterech minut. Cztery minuty, w trakcie których drobne naczynia w jego spojówkach pękają jedno po drugim, obsypując białkówki gęstymi, karmazynowymi wybroczynami. Kapituluje powoli, poddając się asfiksji i niedotlenieniu mózgu.
Kiedy ostatecznie wiotczeje, a jego spojrzenie staje się puste, martwe i skierowane gdzieś w kryształowy żyrandol pod sufitem, powoli wstaję. Wycieram obryzganą krwią lewą dłoń o jego spodnie od garnituru.
Oglądam w milczeniu swoje dzieło. Zapach jodu, solanki i rozprutych wnętrzności szkarłupnia niesamowicie ostro rezonuje z metalicznym zapachem świeżej krwi. Z ust Felixa wystaje pęknięta, ociekająca śluzem czarna skorupa. Obraz jest poetycki. Obraz jest idealny. Pochylam się, wsuwając dłoń do wewnętrznej kieszeni jego marynarki. Wyciągam zabezpieczony biometrycznie telefon. Łapię prawą, wciąż ciepłą dłoń Felixa i przykładam jego kciuk do czytnika. Ekran odblokowuje się z cichym, posłusznym piknięciem. Wchodzę w ustawienia i wyłączam automatyczną blokadę ekranu. Szyfrowany klient pocztowy żąda osobnego hasła – to zostawiam na później. Wsuwam telefon do torby Faradaya, a torbę do własnej kieszeni. Od tej chwili żadna stacja bazowa nie wie, dokąd jedzie. Zobaczę, za czym biegał piesek Stahla, gdy tylko znajdę się u siebie.
Zakładam swoją marynarkę od Brioni, poprawiam przed lustrem krawat. Nie wyglądam już jak człowiek. Wyglądam, kurwa, doskonale.
Mój warsztat w Meyrin śmierdzi ozonem, przepaloną żywicą i resztkami adrenaliny, które wypociłem w pociągu. Szwajcarski świt ledwie zaznacza się za grubymi szybami ze zbrojonego szkła, rzucając blade, trupie światło na betonową podłogę.
Rozbieram się do naga.
Z każdym zdejmowanym elementem garderoby – marynarką od Brioni, jedwabną koszulą przyklejoną do wilgotnych pleców, paskiem z cielęcej skóry – zrzucam z siebie Juliana Von Brandta. Skóra na moich dłoniach wciąż pamięta śluz jeżowca i potworny, miękki opór zapadającego się podniebienia Felixa. Mięśnie karku boleśnie mi się napinają. Potrzebuję resetu.
Nago, z resztkami zaschniętej cudzej krwi pod paznokciem kciuka, podchodzę do ciężkich, uszczelnianych drzwi na tyłach warsztatu. Wpisuję kod. Zamek pneumatyczny syczy, a w twarz uderza mnie fala gorącego, wilgotnego powietrza.
Moje sanktuarium.
Pomieszczenie ma równe dwadzieścia osiem stopni Celsjusza i osiemdziesiąt pięć procent wilgotności. Zapach gnijących mango, przejrzałych bananów i wilgotnej, torfowej ziemi jest odurzający. Zbudowałem tu zamknięty ekosystem. Dookoła mnie, w świetle pełnospektralnych lamp z domieszką ultrafioletu, podających widmo zbliżone do słońca na równiku, fruwają setki motyli.
Wchodzę głębiej. Siadam na drewnianym zydlu, pozwalając, by krople sztucznej rosy osiadały na moich ramionach. Wielki, błękitny Morpho didius, którego rozpiętość skrzydeł sięga piętnastu centymetrów, ląduje delikatnie na moim nagim udzie. Jego skrzydła mienią się strukturalnym, metalicznym błękitem. Błyskawicznie składa je, upodabniając się do liścia.
Wyciągam palec wskazujący – ten sam, którym wczoraj miażdżyłem sploty nerwowe. Motyl wchodzi na moją skórę, muskając ją mikroskopijnymi haczykami na odnóżach. Rozwija swoją długą, przypominającą sprężynę ssawkę i zaczyna spijać pot z mojego przedramienia. Potrzebuje soli mineralnych. Karmię go.
Zabijanie ludzi to hałas, smród i żałosna fizjologia. Hodowla motyli to absolutna cisza i ewolucyjna perfekcja. Żyją tylko kilka tygodni. Są piękne, bezużyteczne i całkowicie ode mnie zależne. Gdyby na świecie zostały tylko one, byłby to raj. Patrząc na błękitne skrzydła, wolną ręką wyjmuję telefon Felixa z torby Faradaya i podłączam go do mojego deszyfratora. Od Dolder nie widział żadnej stacji bazowej. Izraelski Cellebrite, w wersji, której oficjalnie nie sprzedaje się nikomu poza policją. Trzy minuty później mam kopię pamięci. Hasło do szyfrowanej skrzynki Felix trzymał w notatkach, jak każdy, kto wierzy, że kod blokady go chroni. Otwieram maile.
Uśmiecham się do mojego owada.
Freeport Genewa. Ports Francs et Entrepôts de Genève. Największy na świecie skład celny dla sztuki, w którym towar może leżeć latami bez cła i bez VAT-u. Forteca z betonu i stali, w której obrzydliwie bogaci skurwiele trzymają bezcenną sztukę, unikając pytań urzędników. Felix miał tam dzisiaj po południu potwierdzić przekazanie rzymskiej amfory ze skarbca Stahla jego zaufanemu pionkowi – Igorowi Lebiediewowi. Spotkanie w prywatnym pokoju oględzin.
W załącznikach jego poczty są zdjęcia z poprzednich przekazań. Na każdym Igor, spocony, w za dużym garniturze. I na każdym, pół kroku za nim, ta sama ciemnowłosa dziewczyna. Felix pisze o niej do Stahla jednym zdaniem, w mailu sprzed miesiąca: Rosjanin znowu przyprowadził swoją zabawkę, tę, którą pan lubi oglądać na pokazach. Ktoś, kto bywa w domu Stahla, a nie jest ochroną. Ktoś, kogo nikt nie liczy.
Idę po oboje.
Mam cię.
Sześć godzin później, ubrany w grafitowy, dwurzędowy garnitur szyty na miarę w paryskim atelier Cifonelli, wchodzę do strefy VIP genewskiego Freeportu. Na nadgarstku lśni Vacheron Constantin Traditionnelle.
Dzięki moim fałszywym referencjom rzeczoznawcy sztuki zostaję doprowadzony do Pokoju C-4. Ochroniarz zamyka ciężkie, dźwiękoszczelne drzwi. Ściany pokryte są czarnym materiałem wygłuszającym. Nie ma tu kamer. Pełna prywatność.
Freeport to skład celny. Każde wejście ląduje w rejestrze, moje też: rzeczoznawca, Pokój C-4, godzina co do minuty. Rejestr widzi drzwi od korytarza. Nie widzi drzwi serwisowych dla techników klimatyzacji, które łączą C-4 z C-5. Otwieram je kartą serwisanta, kupioną tydzień temu od człowieka, który już tu nie pracuje, obchodzę czujnik w śluzie i wchodzę do Pokoju C-5.
Igor Lebiediew to spocony skurwiel. Ma na sobie za duży garnitur i śmierdzi tanim, rosyjskim tytoniem. Właśnie pakuje coś do wzmocnionej skrzyni. Ale to nie on przykuwa moją uwagę. W rogu, na skórzanej kanapie, siedzi dziewczyna.
Nie pasuje do tego sterylnego świata. Ma może dwadzieścia lat. Jej skóra ma oliwkowy, śniady odcień, ale jest chorobliwie blada ze zmęczenia. Ma na sobie jedwabną sukienkę od Prady, która wygląda na niej jak przebranie – leży źle, jest za krótka, a ona nieustannie, nerwowo pociąga za jej brzeg. Noce spędzone w zamknięciu odbiły się na jej twarzy. Gruba warstwa korektora La Mer pod jej lewym okiem nie potrafi w pełni ukryć żółknącego już sińca. Czarne, gęste włosy są rozczochrane. Ale jej oczy… czarne jak smoła i szeroko otwarte, przypominają oczy drapieżnika, który czeka w klatce na odpowiedni moment, by rzucić się do gardła swojemu oprawcy. To towar z importu. Najwyraźniej przemytnicy pomylili jej przeznaczenie, a ten skurwiel kupił ją jak zabawkę do swojego prywatnego pokoju.
Lebiediew odwraca się gwałtownie.
– A ty to kto, kurwa? – charczy, a jego twarz robi się purpurowa.
Dziewczyna kuli się w sobie odruchowo, obejmując ramiona, ale jej spojrzenie nie ucieka w podłogę. Patrzy prosto na mnie, jakby szukała w mojej twarzy jakiejkolwiek wskazówki.
– Zastępuję Felixa – mówię, spoglądając na ciężką, stalową tubę przemysłowej pianki poliuretanowej, leżącą na stole obok materiałów pakowych. Służy do wypełniania luk w skrzyniach, żeby bezcenne rzeźby nie ruszały się w transporcie. Uśmiecham się do Igora. – Felix wczoraj w nocy zadławił się owocami morza. Śmiertelnie.
Zanim zwoje mózgowe Rosjanina zdążą przetworzyć informację, robię dwa szybkie kroki. Jego reakcja jest żałosnie powolna. Uderzam kantem dłoni w jego krtań – na tyle mocno, by zmiażdżyć chrząstkę tarczowatą, ale nie by zabić od razu. Lebiediew dławi się, łapie się za gardło obiema rękami i pada na kolana, z trudem łapiąc świszczący oddech.
Podchodzę do stołu i chwytam pojemnik z pianką do pakowania. Montuję długą, plastikową dyszę.
Dziewczyna wciąż siedzi na kanapie. Z jej gardła wydobywa się krótki, urwany pisk przerażenia, ale nie wpada w histerię. Jej dłonie zaciskają się na obiciu z taką siłą, że bieleją jej kostki. Ogląda to, co robię, z jakimś chorym, zafascynowanym skupieniem.
Łapię Lebiediewa za rzadkie włosy na czubku głowy i szarpię do tyłu, odsłaniając jego wykrzywioną w bólu twarz. Otwiera usta, by chwycić powietrze. Wpycham dwudziestocentymetrową, plastikową dyszę głęboko w gardło, za nagłośnię, między struny głosowe – do tchawicy, nie do przełyku. Przełyk prowadzi do żołądka. Mnie interesują płuca.
Wciskam spust.
Syczący dźwięk rozprężającego się gazu wypełnia cichy pokój. Najpierw robotę robi propelent – mieszanka propanu i butanu, która siedzi w puszce pod ciśnieniem kilku atmosfer i teraz rozpręża się w jego drzewie oskrzelowym szybciej, niż płuca są w stanie ją przyjąć. Pęcherzyki płucne pękają. Nie słychać tego. Ale kiedy kładę dłoń na jego szyi, skóra trzeszczy pod palcami jak folia bąbelkowa – powietrze z rozerwanych płuc wędruje pod skórą w górę, ku twarzy. Dopiero potem swoje robi sama pianka: prepolimer poliuretanowy reaguje z wodą – z wilgocią śluzówek, ze śliną, z krwią w płucach Igora – i rośnie, zajmując każdą wolną przestrzeń.
Igor wierzga nogami, próbując wyrwać mi pojemnik, ale jego ruchy słabną, gdy proces dławienia odcina dopływ tlenu do mózgu. Pianka wypełnia jego tchawicę i oskrzela, i zaczyna żarłocznie podchodzić do góry. Wiązanie poliuretanu jest egzotermiczne, ale to kilkadziesiąt stopni, nie piekło – nikt tu nikogo nie gotuje. Wystarczy, że pianka zajmuje miejsce powietrza. Widzę, jak jego brzuch i klatka piersiowa makabrycznie wręcz pęcznieją.
Wreszcie puszczam spust. Igor zastyga na plecach, a z jego nosa i ust, niczym żółty, gęsty robak, zaczyna powoli wypełzać gęsta, rosnąca piana. Pęcznieje, otacza jego usta jak groteskowy, żółty knebel, a jej powierzchnia matowieje, łapiąc naskórek. Za godzinę będzie sztywna jak styropian. Zamieniam go w jebany eksponat.
Wyciągam z kieszeni jedwabną chusteczkę od Hermèsa i wycieram dłoń.
– O mój Boże… – słyszę szept zza pleców.
Odwracam się. Dziewczyna stoi teraz na nogach. Trzęsie się, a jej oddech jest szybki i płytki, ale jej głos brzmi nadzwyczaj czysto, bez tego beznadziejnego, łamanego akcentu, którego się spodziewałem. Mówi po angielsku, cicho i dobitnie.
– Ty… ty go po prostu zabiłeś. Bez mrugnięcia okiem.
– Owszem. To moja drobna wada charakteru – odpowiadam, ignorując ją i podchodząc do skrzyni z amforą. Wieko jest uniesione, w środku widzę rzymski artefakt od Stahla. – A ty, kimkolwiek jesteś, powinnaś wyjść tymi samymi drzwiami i zniknąć, zanim znajdą tę wypełnioną chemikaliami świnię.
Opuszczam wieko skrzyni i ruszam w stronę przejścia technicznego. Rzymski artefakt Stahla może poczekać na kolejnego kuriera. Ku mojemu zaskoczeniu, ona rzuca się do przodu i chwyta mnie za rękaw marynarki. Zatrzymuję się, czując fizyczne obrzydzenie do jej dotyku.
– Czekaj, błagam cię! – Z jej oczu płyną łzy, rozmazując ten drogi, nałożony na siłę makijaż. – Musisz mnie stąd zabrać. Nie mam dokąd pójść. Jeśli zostanę w tym pokoju, policja deportuje mnie prosto do Meksyku, a stamtąd znowu trafię do ludzi z kartelu, którzy mnie sprzedali. Ten skurwiel na podłodze… on pracował dla kogoś o wiele większego. Dla Klausa Stahla.
To nazwisko pada drugi raz tego ranka. Odwracam się do niej wolno. Przeszywam ją wzrokiem, szukając w jej twarzy jakiegokolwiek śladu kłamstwa.
– Co ty możesz wiedzieć o Klausie Stahlu?
– Byłam w jego posiadłości – mówi gorączkowo, wciąż zaciskając palce na moim rękawie. – Igor zabierał mnie tam jak trofeum na prywatne pokazy. Klaus traktował mnie jak psa, ale ja nie jestem głupia. Widziałam wszystko. Posiadłość ma potężną ochronę, kamery na każdym rogu, psy obronne i czujniki ruchu wzdłuż ogrodzenia. Igor musiał mnie przemycać przez martwe strefy kamer, żeby nie zostawał po mnie ślad na nagraniach. Znam rozkład tego domu. Znam każdy korytarz, każdą jebaną drogę ucieczki i kody do bocznych wejść. Pomogę ci tam wejść. Zrobię wszystko, co zechcesz, tylko mnie stąd zabierz. Nazywam się Elena.
Analizuję ją z nieludzkim chłodem. Jest emocjonalnie rozedrgana, niesie ze sobą zapach dramatu, rozpaczy i wszystkiego, czego w ludziach nienawidzę. Prawdopodobnie będzie histeryzować i psuć mój sterylny porządek. Ale widziała posiadłość Stahla z perspektywy cienia. Jest mapą, której nikt nie narysował. Jest moim jebanym wytrychem do jego gardła.
Spoglądam na jej dłoń zaciśniętą na moim rękawie, potem w jej czarne, zapłakane oczy, w których obok strachu lśni czysta, skoncentrowana nienawiść.
– Zdejmij tę dłoń z mojej marynarki. Gnieciesz materiał – mówię tonem pozbawionym jakichkolwiek emocji.
Elena szybko cofa rękę, jakby poparzyła się o wełnę. Patrzy na mnie z napięciem, czekając na wyrok.
– I przetrzyj twarz. Wyglądasz obrzydliwie – dodaję, odwracając się w stronę wyjścia. – Idziesz krok w krok za mną.
– Jak masz na imię? – pyta cicho za moimi plecami.
– Julian. Tyle ci wystarczy. Jeśli zrobisz choć jeden fałszywy ruch, skończysz z tą samą pianą w płucach co twój właściciel. Zrozumiano?
Kiwając głową, Elena bierze głęboki oddech, prostuje plecy i zdejmuje te absurdalnie wysokie szpilki, decydując się iść boso po zimnym betonie strefy bezcłowej. Moje sterylnie zaplanowane życie właśnie się skończyło.
Deszcz nad Jeziorem Genewskim nie pada. On po prostu wisi w powietrzu jako zimna, gęsta zawiesina, która osadza się na masce mojego Volvo V60 w kolorze brudnego grafitu.
To auto jest arcydziełem neutralności. Zwykły dwulitrowy diesel, rocznik 2018, z porysowanym lekko zderzakiem i tablicami z kantonu Vaud. Na ulicach Genewy są tysiące takich samochodów. Jeżdżą nimi urzędnicy średniego szczebla, nauczyciele i przedstawiciele handlowi sprzedający filtry do wody. Nikt, absolutnie nikt nie patrzy na szare Volvo. Jest jak cień. Ruchomy schron, idealny do przewożenia zwłok, skradzionego złota i roztrzęsionych dziewczyn, których nikt nie powinien szukać.
System audio gra cicho, niemal niesłyszalnie, jakąś monotonną, minimalistyczną kompozycję Arvo Pärta. Elena siedzi obok mnie na fotelu z taniej, ciemnoszarej tkaniny. Śmierdzi strachem, wilgocią i tym sztucznym, jadowitym zapachem nowości, który bije z jej sukienki od Prady.
– Możesz przestać się tak, kurwa, trząść? – rzucam chłodno, nie odrywając wzroku od zamglonej szosy. – Twój oddech paruje na bocznej szybie, a ja nienawidzę smug.
Elena wzdryga się i mocniej zaciska dłonie na kolanach.
– Przepraszam – mówi cicho, spoglądając na surową, plastikową deskę rozdzielczą. – Gdzie my jedziemy? To nie jest droga do centrum.
– Do mojej pracowni – odpowiadam krótko, skręcając w ciemną, przemysłową aleję Meyrin. – Nie mam domu, Eleno. Domy są dla ludzi, którzy mają rodziny, plany emerytalne i potrzebują iluzji bezpieczeństwa. Ja potrzebuję tylko wentylacji przemysłowej i prądu trójfazowego.
Meyrin w deszczowe sobotnie popołudnie to martwa strefa. Rzędy betonowych klocków, magazynów spedycyjnych i warsztatów naprawczych, otoczonych płotami z siatki. Zatrzymuję Volvo przed parterowym, betonowym bunkrem. Pordzewiała brama wjazdowa nie zachęca do zadawania pytań.
Klikam pilotem. Brama podnosi się z ciężkim zgrzytem silnika. Wjeżdżam do środka, a blacha natychmiast zamyka się za nami, odcinając nas od świata.
Gdy gaszę silnik, w kabinie Volvo zapada absolutna cisza, przerywana jedynie metalicznym klikaniem stygnącego wydechu. Zapalam światło główne. Surowe, jarzeniowe tuby pod sufitem mrugają kilka razy, zalewając wnętrze zimnym, trupim blaskiem.
Elena wysiada z auta, niemal natychmiast kurcząc się w sobie. Ściany pracowni w całości wyłożone są grubą, piramidkową pianką wygłuszającą, która bezlitośnie połyka każdy dźwięk. Szyby ze zbrojonego szkła pod sufitem są zmatowione od brudu. Śmierdzi tu surowym rzemiosłem: kwasem azotowym, topnikami, przepaloną żywicą i maszynowym olejem.
Na środku stoi potężny stół warsztatowy, a obok niego ciężkie kowadło z kutej stali węglowej, prasy, piec wyłożony szamotem, grafitowy tygiel do wytopu i żeliwne wlewnice. W kącie, pod ścianą wygłuszającą, leży tylko prosta, polowa prycza z wojskowym śpiworem i sterylna, metalowa szafka. Żadnych mebli. Żadnych ozdób. Absolutne, ascetyczne minimum. Zdejmuję z siebie marynarkę od Cifonelli, za którą zapłaciłem w Paryżu sześć tysięcy euro. Nie wieszam jej na żadnym pieprzonym wieszaku. Zwijam ją w kulę i rzucam prosto na usyfioną olejem posadzkę, tuż obok koła mojego Volvo. Bo tym właśnie jest dla mnie ten luksus – brudną szmatą. Kostiumem, który muszę zakładać, żeby te wszystkie bogate, nadęte bydlaki traktowały mnie jak partnera, a nie jak drapieżnika. Kopnięciem zrzucam buty od Johna Lobba, zostając w samych skarpetach.
Elena patrzy na rzucony w brud garnitur z niemym szokiem. Dla niej to był symbol władzy, nietykalności, bogactwa, przed którym kazano jej klękać. Dla mnie to tylko roboczy mundurek, który spaliłbym w piecu, gdyby tylko przestał być mi potrzebny.
– Rozbierz się – mówię, rozpinając guziki jedwabnej koszuli i zrywając ją z ramion. Rzucam materiał na stół warsztatowy, tuż obok palnika acetylenowo-tlenowego.
Elena cofa się o krok, plecami uderzając o bok mojego Volvo. Jej czarne oczy rozszerzają się ze strachu.
– Ty… ty też chcesz mnie po prostu wziąć? Jak oni wszyscy?
Mierzę ją wzrokiem pełnym tak głębokiego, fizycznego obrzydzenia, że niemal czuje jego chłód.
– Nie bądź, kurwa, śmieszna – syczę. – Pachniesz rosyjskim tytoniem, potem Igora i tanim strachem. Twój makijaż spływa po policzkach. Jeśli masz tu zostać, musisz zmyć z siebie ten cały ich syf. W rogu za szafką jest przemysłowa kabina prysznicowa. Nad metalowym zlewem masz pociemniałe lustro i kostkę szarego mydła. Masz zedrzeć ze skóry każdy ślad ich dotyku.
Wskazuję jej rdzewiejącą, stalową wnękę w głębi hali. Sam idę do metalowej szafki, wyciągam z niej najprostsze, szare dresy z bawełny i sprany T-shirt bez żadnych logotypów. Gdy mam je na sobie, wreszcie czuję, że oddycham.
Elena wychodzi spod prysznica po dwudziestu minutach. Rzuciłem jej prosty, szary ręcznik roboczy i parę czystych dresów. Bez makijażu jej twarz jest naga, oliwkowa, z wyraźnymi sińcami pod oczami, ale wreszcie wygląda prawdziwie. Zniknął ten cały obrzydliwy, plastikowy blichtr. Jedwab, w którym tu przyjechała, leży zwinięty na mokrej posadzce pod kabiną. Telefon Dorna, rozebrany na części, wyląduje w piecu razem z sukienką Prady.
Podchodzi powoli do mojego głównego stołu warsztatowego. Chce się oprzeć, jest wykończona. Jej dłoń opada ciężko na blat, tuż obok otwartego słoika z kwasem i palnika. Krawędź jej dłoni przesuwa mój precyzyjny pilnik iglakowy o zaledwie kilka centymetrów. Narzędzie uderza cicho o stalową płytę.
Zastygam.
Moje serce uderza raz, potężnie. W skroniach zaczyna mi pulsować ta sama, gniewna czerwona linia, która pojawia się tuż przed tym, jak rozcinam komuś gardło. Patrzę na ten przesunięty kawałek metalu.
– Zabierz stamtąd rękę. – Mój głos jest cichy, płaski, tłumiony przez piankę na ścianach, co czyni go jeszcze bardziej przerażającym.
Elena zamiera, gwałtownie cofając dłoń.
– Ja… tylko chciałam się oprzeć. Przepraszam, ledwo stoję na nogach…
– Cofnij się – mówię, nie patrząc na nią.
Podchodzę do blatu i metodycznym, powolnym ruchem odkładam pilnik dokładnie na jego pierwotne miejsce, wyrównując go perfekcyjnie do krawędzi stołu. Dopiero wtedy biorę głęboki oddech.
– Nie interesuje mnie sterylność, Eleno – mówię, podnosząc na nią wzrok. – Możesz spać na tej uwalanej smarem podłodze. Ale nigdy nie dotykaj moich narzędzi. Każde z nich ma swoje precyzyjne miejsce. Tutaj panuje porządek. Jedyny, który kontroluję. Jeśli go zniszczysz, po prostu cię stąd usunę. Rozumiesz mnie?
Elena przełyka ślinę. Patrzy na mnie jak na wariata, ale w jej spojrzeniu strach szybko miesza się z zimną, twardą oceną.
– Jesteś nienormalny – szepcze. – Zabiłeś człowieka za pomocą pianki montażowej, rzucasz garnitur za tysiące euro w błoto, a trzęsiesz się nad tym, jak leży kawałek metalu.
– Bo garnitur to tylko śmieć na pokaz. – Śmieję się cicho. – Maskarada dla bogatych skurwysynów, których nienawidzę. A ta płyta i te narzędzia to moja praca. Mój spokój. Przestań analizować moją głowę i zacznij być użyteczna. Mówiłaś, że znasz dom Klausa Stahla.
Idę na tyły hali, stając przed potężnymi, uszczelnianymi drzwiami. Wpisuję kod. Zamek pneumatyczny syczy głośno. Elena podchodzi bliżej i patrzy z niedowierzaniem przez otwarte drzwi do mojego sanktuarium – parnego, nasyconego wilgocią pomieszczenia pełnego lamp UV, roślin i fruwających błękitnych owadów. Śledzi mnie wzrokiem, gdy wchodzę do środka, biorę srebrną pęsetę i z pedantyczną delikatnością podsuwam kawałek przejrzałego banana pod ssawkę wielkiego Morpho didius.
– Mów dalej – rzucam przez uchylone drzwi śluzy. – Słucham cię uważnie.
– Stahl rzadko bywa w Bawarii, ale kiedy tam jest, posiadłość nad jeziorem Starnberg zmienia się w twierdzę. – Jej głos wpada do dusznego wnętrza, czysty i zimny. Szybko uczy się moich zasad. – Główny skarbiec jest w piwnicy, pod prywatną galerią sztuki. Igor mówił, że Klaus trzyma tam swoje najbardziej nielegalne zdobycze. To tam są te stare, rzymskie rzeczy, które ukradł przez lata. W tym… w tym złota maska, o której ciągle opowiadał, kiedy się upił.
Moja dłoń z pęsetą na ułamek sekundy nieruchomieje w powietrzu. Motyl płoszy się i odlatuje. Złota maska. Moja maska.
– Jak tam wejść, Eleno? – pytam, a mój głos brzmi płasko i nieludzko.
– Ochrona ma stałą rutynę – odpowiada dziewczyna. – Co wtorek rano przyjeżdża firma ogrodnicza. Klaus nienawidzi, gdy ktoś obcy kręci się po jego terenie, więc ogrodnicy mają dostęp tylko do zewnętrznej strefy i są eskortowani przez strażnika. Ale jest jeden moment… Dokładnie o dziesiątej rano system czujników laserowych wzdłuż zachodniego ogrodzenia jest wyłączany na równe piętnaście minut, żeby mogli przyciąć żywopłot z cisu. Igor zawsze wtedy przemycał mnie do domku dla gości. Jeśli będziemy szybcy… wejdziemy tam bez jednego alarmu.
Wychodzę z motylarni, zamykając hermetycznie drzwi z sykiem. Staję przed Eleną w moich szarych dresach, z rękami w kieszeniach.
– Piętnaście minut – mruczę, układając plan uderzenia. – To aż nadto czasu, żeby wejść, zabić ochronę i odebrać to, co należy do mnie.
– Do nas – poprawia mnie Elena, a w jej czarnych oczach błyszczy dzika, niebezpieczna determinacja. – Chcę widzieć, jak Klaus Stahl umiera, Julianie. Chcę patrzeć, jak zabierasz mu wszystko, tak jak on zabrał wszystko mnie.
Uśmiecham się do niej chłodno.
– Otrzymasz swój spektakl, Eleno. Śpij na pryczy. Ja i tak nie sypiam zbyt wiele.
Sen to luksus dla ludzi, którzy nie mają nic lepszego do roboty, albo dla tych, których mózgi nie potrafią znieść ciężaru własnej świadomości. Ja przespałem pół niedzieli, bo ciało wystawiło mi rachunek za Dubaj, Zurych i Freeport, a potem przez całą noc stałem przy stole warsztatowym.
O ósmej rano betonowy bunkier wypełniał się ostrym, niemal gryzącym w oczy zapachem kwasu fluorowodorowego, który ostrożnie przelewałem do polimerowych fiolek, i ciężką, anyżową wonią oleju do konserwacji broni Ballistol. Szum przemysłowej wentylacji wciągał te opary, tworząc monotonny, hipnotyzujący podkład dźwiękowy dla mojej pracy. Moje mięśnie były napięte jak stalowe liny, ale umysł pracował z chłodną, nieludzką precyzją.
Za moimi plecami rozległ się cichy jęk. Elena.
Obudziła się, zaplątana w oliwkowy, wojskowy śpiwór na mojej polowej pryczy. Kiedy usiadła, mrugając ciężko zaspanymi, opuchniętymi oczami, poranne, ostre światło jarzeniówek bezlitośnie obnażyło każdy detal jej zmaltretowanej twarzy i ciała. Żółto-fioletowy siniec pod lewym okiem, gdzie pęknięte naczynia krwionośne wylały krew pod skórę, pulsował brzydkim obrzękiem. Na jej nadgarstkach, wyeksponowanych, gdy odgarniała brudne włosy z czoła, czerwieniły się głębokie, ropiejące otarcia od grubych, parcianych pasów.
Wyglądała żałośnie. Wyglądała jak uszkodzony towar, który ktoś wyrzucił na śmietnik. A ja, z całą moją obsesyjną, pedantyczną naturą, wręcz fizycznie nienawidzę uszkodzonych narzędzi. Patrzenie na jej niesymetryczną, opuchniętą twarz zaburzało sterylność mojego otoczenia.
Odkładam na stół precyzyjny pilnik, wycieram dłonie z resztek smaru szorstkim ręcznikiem i podchodzę do metalowej szafki. Metalowe drzwiczki skrzypią cicho. Wyciągam sterylną, czarną apteczkę chirurgiczną. Rozpinam zamek. Zapach jodoformu i sterylnej gazy natychmiast uderza w moje nozdrza, odświeżając umysł. Zakładam na dłonie cienkie, czarne rękawiczki nitrylowe. Guma strzela głucho o moje nadgarstki.
Słyszę, jak Elena bierze ostry, urywany wdech, widząc mój chłodny, medyczny rynsztunek i sposób, w jaki do niej podchodzę. Kuli się w sobie, podciągając kolana pod brodę.
– Spokojnie, Eleno – rzucam z cierpkim uśmiechem, zatrzymując się tuż nad jej pryczą. – Gdybym chciał cię zabić, zrobiłbym to wczoraj. Środki czystości w Szwajcarii są absurdalnie drogie, a beton ma strukturę porowatą. Nie marnowałbym całego popołudnia na wywabianie twojej krwi z mojej podłogi.
Dziewczyna przełyka ślinę. Widzę, jak jej grdyka nerwowo podskakuje, ale nie cofa się, kiedy siadam na skraju pryczy. Sprężyny jęczą cicho pod moim ciężarem.
Otwieram butelkę z czystym, dziewięćdziesięcioprocentowym alkoholem. Chłodny, odurzający zapach chemii natychmiast wypełnia przestrzeń między nami. Wyciągam bawełniany gazik i nasączam go obficie.
– Twój rosyjski właściciel był amatorem w każdym jebanym calu – mruczę, przykładając lodowaty gazik prosto do rozcięcia na jej lewej skroni, tuż nad zewnętrznym końcem łuku brwiowego.
Syczy z bólu. Jej ciało napina się odruchowo jak struna poddawana potężnej sile naciągu, ale chwytam ją za podbródek drugą dłonią. Mocno, nieustępliwie, ale tak, by nie sprawić jej bólu. Moje palce w nitrylu są stabilne, nie drżą nawet na milimetr. Unieruchamiam jej głowę.
– Uderzanie kogoś pięścią w twarz to wulgarny wandalizm – kontynuuję obojętnym, profesjonalnym tonem, metodycznie oczyszczając ranę z zaschniętej krwi i osocza. – Zostawia ślady. Powoduje mikrourazy, łamie naczynia krwionośne, wywołuje obrzęk, który z kolei obniża funkcjonalność, bo zawęża pole widzenia. Totalna głupota. Gdybym to ja chciał ci zadać ból, Eleno, uderzałbym w sploty nerwowe i stawy obwodowe. Byłabyś zablokowana, zwijając się z agonii przez tydzień, ale twoja twarz pozostałaby nieskazitelnie czysta, jak z okładki Vogue’a.
Zastygam z gazikiem w dłoni. Patrzy na mnie szeroko otwartymi, czarnymi oczami. Moja twarz jest o kilkanaście centymetrów od jej twarzy. W jej spojrzeniu widzę mieszankę absolutnego obrzydzenia, głębokiego strachu i… jakiejś dziwnej, perwersyjnej fascynacji. To prawdopodobnie pierwszy raz od bardzo dawna, kiedy mężczyzna dotyka jej nie po to, by ją zgwałcić, upokorzyć czy sprawić jej ból swoim brakiem kontroli. Mój dotyk jest inny. Jest metodyczny, obojętny, absolutnie pozbawiony jakiegokolwiek ładunku seksualnego. Jestem w tej chwili jak główny inżynier naprawiający drogocenny, szwajcarski mechanizm.
Sięgam po tubkę maści z heparyną. Wyciskam zimny, przezroczysty żel na palec i delikatnie, bardzo precyzyjnymi, okrężnymi ruchami wmasowuję go w obrzęk pod jej okiem. Chłód maści lekko gasi gorączkę jej uszkodzonej skóry. Na rozcięcie na skroni kładę jałowy opatrunek i przyklejam go dwoma paskami plastra, równolegle, co do milimetra.
– Musisz wyglądać na zdrową – wyjaśniam chłodno, zdejmując rękawiczki, które z mokrym plaśnięciem lądują w metalowym koszu na odpady. – Ochroniarze Klausa Stahla, ci najemnicy po kontraktach w Blackwater, są szkoleni do wychwytywania anomalii na poziomie podświadomym. Pobita, znerwicowana dziewczyna, ociekająca zapachem ofiary, u boku spokojnego mężczyzny w drogich ubraniach to anomalia, która krzyczy „zadzwońcie na policję albo od razu strzelajcie”. Musisz zniknąć w tłumie. Musisz stać się perfekcyjnym tłem.
– Zrobię wszystko, co każesz – odpowiada cicho Elena. Ostrożnie, niemal z nabożną czcią, dotyka opuszkami palców chłodnego opatrunku na swojej skroni. Jej głos jest o wiele stabilniejszy niż w sobotę. Strach zaczął mutować w chłodną kalkulację. Powoli uczy się mojego rytmu. – Tylko… daj mi coś, czym będę mogła walczyć. Nie wejdę do domu Klausa z pustymi rękami. Zanim pozwolę mu znowu na mnie spojrzeć w ten sam sposób… wolałabym umrzeć.
Uśmiecham się szeroko. To nie jest jeden z moich wyuczonych, ekstrawertycznych, plastikowych uśmiechów, które sprzedaję idiotom na pokazach sztuki w Dubaju czy na rautach w Mediolanie. To autentyczny, szeroki uśmiech rzemieślnika, którego ktoś właśnie zapytał o jego największą pasję.
– Chodź tutaj – mówię z zapałem, nagle ożywiony, i płynnym gestem dłoni zapraszam ją do głównego stołu warsztatowego.
Elena podnosi się z posłania, owijając wokół siebie za duży dres, i podchodzi ostrożnie, pamiętając moją sobotnią, lodowatą reprymendę o dotykaniu blatów. Zatrzymuje się w bezpiecznej odległości.
Na stalowej, idealnie wyczyszczonej, lśniącej jak lustro płycie leży ułożony w perfekcyjnym, geometrycznym, wojskowym wręcz porządku mój arsenał. Złota i lśniących diamentów dawno już tu nie ma. Zastąpiła je chłodna, nieludzka oksyda, twardy tytan, włókno węglowe i mroczna chemia.
– Patrz na to – mówię z nieskrywaną, mroczną ekscytacją, wskazując długim palcem na dwie niepozorne buteleczki z grubego, matowego plastiku medycznego. – Kwas fluorowodorowy. Czterdzieści osiem procent. W obu – druga to zapas, bo w tej branży jeden egzemplarz to żaden egzemplarz. Zauważ, że fiolki są z teflonu, nie ze szkła. Kwas fluorowodorowy wiąże krzemionkę, a szkło to w większości krzemionka. Zmatowi szybkę w kilka sekund, wytrawi ją w kilka minut, a w zwykłej probówce nie przetrwałby nocy – rano miałbym na blacie kałużę. Ale szkło to tylko przystawka. Do zwarcia wystarczy byle jaka ciecz na zasilanej płytce, tyle że zwykła woda mogłaby zatrzymać się na lakierze ochronnym i niczego nie zrobić. To zjada lakier i szklane włókno laminatu, a resztę robi prąd z samego czytnika. Wtłoczony w szczelinę czytnika biometrycznego zrobi zwarcie w elektronice w absolutnej ciszy, bez iskier, bez dymu, bez alarmu przeciwpożarowego. I jeszcze jedno, zanim zapytasz, czy możesz dotknąć: nie parzy od razu. Wnika przez skórę bez bólu, a po kilku godzinach zaczyna wyciągać wapń z twoich kości i z mięśnia sercowego. Kropla na palcu dziś, martwica do kości za kilka dni. To jest, Eleno, cudowna, cicha entropia w płynie.
Dziewczyna wpatruje się w fiolki, zafascynowana, kiwając powoli głową.
Przesuwam dłoń w stronę matowoczarnego kształtu. Zdejmuję go z czarnego aksamitu.
– Zmodyfikowany Ruger Mark IV Tactical, kaliber .22 LR. – Moje palce gładzą zimną, matową lufę z taką czułością, jakiej nigdy w życiu nie okazałem żadnej żywej istocie. – Większość tych durniów z karteli, albo tych kretynów napatrzonych na hollywoodzkie filmy akcji, biega z potężnymi Glockami czy Sigami kaliber dziewięć milimetrów. Są wielcy, głośni i bardzo głupi. Dziewięć milimetrów robi hałas, który budzi sąsiadów w sąsiednim kantonie. A ten mały cud techniki ma zintegrowany tłumik mojej własnej konstrukcji z przegrodami wytoczonymi z tytanu stopowego. Używam do niego wyłącznie ciężkiej amunicji poddźwiękowej.
Unoszę pistolet, celując w pustą ścianę z pianki, sprawdzając wagę.
– Kiedy naciskasz spust tego maleństwa, Eleno, słyszysz trzask zamka i suche pyknięcie, mniej więcej jak zszywacz tapicerski. Na filmach to brzmi jak ułamany ołówek. W rzeczywistości to wciąż ponad sto decybeli, tyle że bez huku, po którym ludzie dzwonią na policję. I żadnej spłonki – to nabój bocznego zapłonu, iglica uderza w kryzę łuski. Wchodzi w czaszkę z łatwością, z jaką nóż do masła wchodzi w miękkie awokado, ale pocisk ma tak małą energię, że po wejściu odbija się od wewnętrznej strony czaszki, robiąc z mózgu gęsty koktajl, nie wychodząc na zewnątrz. Zero śladów na tapetach. Mój cichy bilet do skarbca.
Podnoszę wzrok na jej twarz. Jest całkowicie pochłonięta moją narracją. Moja pasja jest zaraźliwa. Z każdym słowem widzę, jak na jej twarzy powoli znika ofiara, a z mroków rodzi się wspólniczka gotowa na uderzenie.
– Ale ty… – kontynuuję, odkładając pistolet z powrotem na aksamit z chirurgiczną precyzją, a mój głos staje się niemal konspiracyjny, niepokojąco ciepły. – Ty, Eleno, potrzebujesz czegoś zupełnie innego. Czegoś, co nie waży nic, nie wymaga szkolenia, a daje przewagę. Nie dam ci do ręki broni palnej. Jesteś roztrzęsiona, nabuzowana adrenaliną. Z twoim drżeniem rąk strzeliłabyś sobie w stopę, przycięłabyś sobie palec zamkiem albo, co gorsza, zabiłabyś mnie rykoszetem w zamkniętym pomieszczeniu.
Sięgam do małej, zamszowej szkatułki na skraju stalowego blatu i wyciągam z niej długą, smukłą szpilę do włosów. Jest całkowicie czarna, matowa, z eleganckim rzeźbieniem na grubszym końcu. Wygląda wytwornie i niepozornie, jak spinka do koka od jakiegoś japońskiego projektanta z drogiego butiku.
Podaję ją Elenie. Kiedy wyciąga dłoń i bierze ją do ręki, jej brwi natychmiast wędrują do góry, całkowicie zdezorientowane absolutnym brakiem ciężaru przedmiotu.
– To dziesięć gramów wielokrotnie sprasowanego, japońskiego włókna węglowego połączonego z pyłem ceramicznym – tłumaczę, nie ukrywając cynicznego, usatysfakcjonowanego uśmiechu na widok jej reakcji. – To nie ma w sobie ani grama żelaza. Przejdzie przez każdą bramkę elektromagnetyczną i każdy jebany wykrywacz metalu na świecie, z wyjątkiem lotniskowych skanerów fal milimetrowych. Gładka, jedwabista z zewnątrz. Idealna do upinania włosów. Ale spójrz na sam czubek.
Elena obraca czarną szpilę w palcach, mrużąc mocno oczy, i łapie światło jarzeniówki. Czubek broni zwęża się w mikroskopijne, potrójnie ścięte ostrze z cyrkonowej ceramiki, wklejone w węglowy trzon – samo włókno węglowe nie trzyma krawędzi, ceramika trzyma ją lepiej niż stal chirurgiczna.
– Ludzkie ciało, Eleno, z całą tą jego fałszywą powagą, to tak naprawdę po prostu fatalnie zaprojektowany, elastyczny worek z mięsa, wypełniony ciepłymi płynami pod wysokim ciśnieniem – mówię z mroczną, akademicką fascynacją, stając tuż za jej plecami. Pachnie teraz moim szarym mydłem. Jest czysta.
Zupełnie niespodziewanie, ale bardzo delikatnie, chwytam jej nadgarstek, w którym kurczowo trzyma broń, i podnoszę jej prawe ramię na wysokość klatki piersiowej. Wzdryga się, ale pozwala mi prowadzić swój ruch. W lustrze wiszącym nad zlewem widzę nas oboje. Cień i światło.
– Wystarczy wiedzieć, gdzie i pod jakim kątem ten worek nakłuć, żeby zaczął przeciekać z prędkością, której nie zatrzyma żaden, nawet najlepszy lekarz ze szwajcarskiej kliniki – szepczę, pochylając się nad jej ramieniem. Moje chłodne palce lewej dłoni przesuwają się powoli po jej karku, a następnie muskają przód jej gardła. Elena wstrzymuje oddech. Jej mięśnie na chwilę znowu twardnieją, gdy czuje obcy dotyk bezpośrednio nad swoją własną, bijącą szybko tętnicą szyjną.
– Tutaj – szepczę prosto do jej ucha, a mój oddech muska jej włosy. Palcem wskazującym uciskam miękki, pulsujący punkt na jej szyi. – Tutaj, w trójkącie tętnicy szyjnej. Dwa palce pod kątem żuchwy, między przednią krawędzią mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, tylnym brzuścem dwubrzuścowca a górnym brzuścem mięśnia łopatkowo-gnykowego. Tętnica szyjna wspólna leży tu najpłycej na całej swojej długości. Nie potrzebujesz brutalnej siły, Eleno. Jesteś drobna. Nie musisz z nikim z nich walczyć wręcz. Nigdy nie siłuj się z facetem ważącym sto kilo. Po prostu, gdy się zbliży, pchniesz tym ostrzem z dołu, krótko, do góry. Skóra w tym miejscu u dorosłego mężczyzny stawia mniejszy opór niż miękka gruszka kupiona na bazarze. Węgiel wchodzi gładko, jak w wodę, na trzy centymetry w głąb. Wyciągasz go szybkim ruchem i natychmiast odchodzisz w bok, żeby nie ubrudzić ubrań krwią, która wystrzeli pod ciśnieniem. Tyle. Filmy kłamią, że pada po trzech sekundach. Realnie ma kilkanaście sekund do utraty przytomności, minutę, może dwie do śmierci – i przez te pierwsze sekundy wciąż jest groźny. Dlatego odchodzisz w bok. Nie patrzysz, nie czekasz, nie sprawdzasz. Genialne w swojej obrzydliwej prostocie, prawda?
Patrzę w lustrze w jej wielkie, głębokie oczy. Odbija się w nich jasne światło warsztatu. Pierwotny, zwierzęcy strach w nich powoli, z każdą mijającą sekundą, przegrywa z obłąkanym, magnetycznym poczuciem absolutnej kontroli i nowej siły.
– Tak… – szepcze, a na jej twarz wypływa delikatny, bardzo mroczny uśmiech. Zaciska dłoń na karbonowej szpili tak mocno, że jej kłykcie bieleją. Płynnym, wyuczonym ruchem wsuwa ją głęboko w spięty naprędce, czarny kok. Znów ma broń. Znów ma w ręku śmiertelny wybór. I podoba jej się to.
– Doskonale. – Odsuwam się od niej, gasząc zapał i wracając do zimnego, pragmatycznego tonu, który noszę na co dzień. – A teraz zostań w tych dresach, w których wstałaś. Te jedwabne i bezguściowe mediolańskie rarytasy od Prady, w których tu przyjechałaś, wylądowały rano w piecu. Spalarnia odpadów. Musimy ci kupić odpowiedni kostium na ten bawarski spektakl, a wyglądasz w tych szarych szmatach, jakbyś uciekła z jakiegoś ośrodka dla trudnej młodzieży.
Półtorej godziny później parkuję swoje brudne, szare Volvo przy Rue de Rive, w ścisłym, ekskluzywnym centrum handlowym Genewy. Rześkie, ostre alpejskie powietrze nasycone mżawką brutalnie miesza się tu z mdławym, wszechobecnym smrodem najdroższych perfum od Toma Forda, oudem, oraz z głuchym dudnieniem ośmiocylindrowych silników Bentleyów i Aston Martinów, wolno toczących się po bruku.
Szwajcaria. Państwo zbudowane na kradzionym złocie i absolutnej hipokryzji, udające oazę spokoju.
Ignoruję lśniące, bezduszne witryny butików Diora czy Balenciagi, które tylko żerują na ludzkiej potrzebie bycia lepszym od sąsiada. Zmuszam Elenę do szybkiego marszu prosto do flagowego, szklanego salonu Arc’teryx.
Ten konkretny sklep to w moim mniemaniu największy pomnik ironii zachodniej cywilizacji. To ociekająca gotówką świątynia idiotów, ludzi, którzy bez mrugnięcia okiem wydają po dwa tysiące franków na ekstremalny sprzęt survivalowy zaprojektowany do szturmowania zaśnieżonych lodowców w Himalajach, kupowany wyłącznie po to, żeby móc przejść suchą stopą po lekkim deszczu z klimatyzowanego biura swojego szwajcarskiego banku inwestycyjnego do pieprzonej wegańskiej kawiarni za rogiem po sojowe latte. Obłędnie, kurwa, śmieszne.
Z drugiej strony, muszę im oddać jedno – ich zaawansowana technologia materiałowa jest absolutnie perfekcyjna. Bezwonna, sterylna, odporna na przetarcia i cicha w użyciu.
Mój szary T-shirt, bynajmniej niewyglądający na element high-fashion, oraz lodowaty, beznamiętny wyraz twarzy, w połączeniu z onieśmieloną Eleną z blednącym, ale wciąż widocznym sińcem pod okiem, ubraną w dres, na moment budzą wyraźną konsternację gładko ogolonego sprzedawcy. Zbliża się do nas z uśmiechem kogoś, kto chce poprosić ochronę, ale gruby zwitek banknotów frankowych, który wyciągam z kieszeni i po prostu kładę z plaskiem na lśniącej ladzie, natychmiast ucisza jego dylematy moralne. Gotówka to ostateczny, uniwersalny środek znieczulający dla ludzkich sumień.
Wybieram rzeczy szybko, z metodyczną precyzją. Odrzucam wszystko, co rzuca się w oczy. Żadnych jasnych czerwieni, żadnych żółci, żadnych krzykliwych logo na całą pierś.
Dla Eleny kompletuję czarną, całkowicie matową kurtkę Alpha SV z grubego Gore-Texu Pro, lekkie, grafitowe spodnie softshellowe Gamma, które nie szeleszczą przy chodzeniu – kluczowe dla bezszelestnego podejścia w ciemnościach – oraz niskie, agresywne buty podejściowe z czarną wibramową podeszwą. Sama użyteczność. Zero stylu, który mógłby kogokolwiek zaintrygować czy podniecić.
Kiedy dziesięć minut później wychodzi z luksusowej przymierzalni, odruchowo krzyżuje ręce na klatce piersiowej. Wygląda jak zjawa. Zimna, anonimowa zjawa wyprana z kolorów i płci. Nie przypomina już ani trochę tamtej uciemiężonej lalki w jedwabiu. Zmieniła się w operatora.
– Czuję się w tym jakoś… dziwnie – mruczy, przesuwając palcami po materiale i poprawiając sztywny, asymetryczny kołnierz, który sięga jej aż pod nos. – Twardo. Jakbym miała na sobie jakiś plastikowy pancerz. Gdzie tu kobiecość?
– O to, kurwa, chodziło – rzucam sarkastycznie, zgarniając resztę franków z lady. – Wyglądasz teraz perfekcyjnie beznadziejnie. Jak żona zdeprymowanego developera aplikacji z Doliny Krzemowej, która jedzie na wymuszony, weekendowy trekking w Alpy, żeby w strugach deszczu udawać przed mężem, że ich martwe małżeństwo wciąż żyje i oddycha. Czysty, wspaniały kamuflaż. Nikt na ciebie nie spojrzy. Jesteś kroplą wody w oceanie nuworyszy. Płacę i wychodzimy. Nikt cię nie zapamięta.
Wracamy w milczeniu do Volvo otulonego mżawką. Słychać tylko krople rozbijające się o karoserię. Otwieram bagażnik. Delikatnie, jakby to były relikwie, poprawiam w nim dwie załadowane rano, mocno wzmocnione, grafitowe walizki z Peli z wyciętą laserowo pianką w środku, kryjące moje narzędzia do otwierania i uciszania ludzkiego świata.
Czas skończyć z chowaniem się za genewską fasadą. Nadeszła pora, by upuścić z tego pieprzonego świata trochę więcej czystej krwi.
Zamykam klapę z głuchym trzaskiem i wsiadam za kierownicę. Środek pachnie wilgotnym softshellem Eleny i zimnym plastikiem kokpitu.
– Bawaria – mruczę pod nosem, uruchamiając klekoczącego diesla. – Zobaczymy, czy jebany zamek Klausa Stahla jest naprawdę tak solidny, jak twierdził ten twój zapiankowany, spocony przyjaciel.
Jazda autostradą A1 w stronę Zurychu, a potem przez Austrię na niemiecką granicę, to dla mnie hipnotyczny rytuał. Wycieraczki Volvo odmierzały czas z pedantyczną regularnością: raz, dwa, raz, dwa. Rytm bicia sztucznego, gumowego serca. Za oknem przesuwała się szara od deszczu sielanka szwajcarskiego Mittellandu, a daleko na południowym horyzoncie stały ostre, poszarpane alpejskie szczyty, tonące we mgle i ulewie. Zamknięta przestrzeń samochodu stała się klaustrofobiczna. Czułem w niej każdą, najdrobniejszą zmianę oddechu Eleny.
Byłem na nogach od ponad doby. W mojej krwi wciąż krążyły resztki adrenaliny po morderstwie Felixa i eksterminacji tego ruskiego kretyna we Freeporcie, ale ciało zaczynało wystawiać rachunek. Zwalczałem go po swojemu: chłodem w kabinie ustawionym na równe szesnaście stopni Celsjusza i absolutnym brakiem muzyki. Cisza wyostrzała zmysły.
