Little Sunshine ebook

Klaudia Grubba

© Copyright by Klaudia Grubba, 2026© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Steelbook, 2026Wszelkie prawa zastrzeżone.Redakcja: Klaudia GrubbaKorekta: Klaudia GrubbaProjekt okładki: Klaudia GrubbaIlustracje: Klaudia GrubbaSkład i przygotowanie do druku: Klaudia Grubba

ISBN: 978-83-69072-00-5

Wydanie pierwszeBolszewo 2026Wydawnictwo [email protected] media autorki:

Instagram: klaudiagrubba.autorka

Tiktok: innaaleinaczej

Wszystkie postacie i wydarzenia przedstawione w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do prawdziwych osób lub zdarzeń jest przypadkowe.Żadna część tej publikacji nie może być kopiowana, powielana, rozpowszechniana ani przechowywana w systemach wyszukiwania danych w jakiejkolwiek formie i za pomocą jakichkolwiek środków, elektronicznych, mechanicznych, fotograficznych lub innych, bez uprzedniej pisemnej zgody właściciela praw autorskich, z wyjątkiem krótkich cytatów wykorzystywanych w recenzjach i omówieniach.

Dla tych, którzy milczeli, żeby nie stracić tego, na czym im najbardziej zależało.

Playlista

Swedish House Mafia – Moth to a Flame

Raye,070 Shake - Escapism

Rihanna – Rude Boy

Alex Warren – Ordinary

Jonah Kagen – Good Needs the Devil

Natasha Bedingfield – Unwritten

Dove Cameron – Too much

Cleffy – Meet you at the Graveyard

Maneskin - Honey (Are you coming?)

The Neighbourhood – Sweater Weather

Rihanna – Breaking Dishes

Dean Lewis – How Do I Say Goodbye

Monsters – Camylio

Rozdział 1

Aaron

Zaciskam szczęki i z całych sił walczę ze sobą, żeby nie spojrzeć w dół. Jak spojrzę, to kurwa zemdleje. Nienawidzę igieł, widoku krwi i wszystkiego, co z tym związane.

– Możesz się nie wiercić?

– Słuchaj koleś, rób to trochę delikatniej, w łóżku też jesteś taki oschły i bezwzględny? – sapie.

– Zaraz stąd wylecisz.

– Pff, nie byłby to pierwszy raz.

Greg przewraca oczami, nachyla się nad moją ręką i znów zaczyna tortury, które ciągle przerywam. To nie moja wina, że tatuowanie tak kurewsko boli.

– To już twoja piąta sesja, powinieneś być przyzwyczajony – parska mężczyzna.

– Przyzwyczaić to się można do jedzenia brukselki albo do bzykania tej samej laski co noc, a nie do tego gówna – odpowiadam przez zaciśnięte zęby.

– To po co to w ogóle robisz? Za każdym razem marudzisz i płaczesz, ale i tak wracasz – prycha Greg.

– Mam swoje powody – mówię cicho.

Konkretnie jeden powód, czarne włosy, brązowe oczy i metr siedemdziesiąt chodzącego piękna. Obiecałem sobie zacząć od nowa, zapomnieć o niej, ruszyć naprzód i nie wpierdalać się w to gówno zwane miłością. Nie dam się w to wplątać jak Weston, który totalnie stracił głowę, i jaja, o nie, nie. Dzień, w którym Aaron Hayes da się uwiązać, będzie dniem, w którym piekło zamarznie.

Zacząłem od unikania jej, nawet dobrze mi to wychodziło. Zacząłem więcej wychodzić z domu, głównie po to, żeby zaliczyć, tyle że chyba wyszedłem z wprawy, bo laski uciekały ode mnie, jakbym co najmniej był trędowaty. Postanowiłem więc zmienić styl bycia, nowe ubrania, inna fryzura i tatuaże. Laski lecą na tatuaże, a przynajmniej taką mam kurwa nadzieję, bo jak nie to właśnie wykrwawiam się na darmo.

Nie miejcie mnie za debila, nie dziaram się tylko dlatego, żeby mieć lepsze branie, od dawna chciałem to zrobić, chciałem mieć na skórze to, czego nie potrafiłem przekazać słowami. Dlatego tatuuje sobie wszystko, co jest dla mnie ważne. Urodziny mamy, siostry. Pierwsza drużyna, w której zagrałem, mój numer w zespole. Jestem jak chodzący pamiętnik. To, że kobiety lecą na wydziaranych bad boyów to tylko dodatkowa zaleta.

– Dobra to gdzie chcesz mieć tego kota?

– Biceps, ta słodka kicia zasługuję na miejsce, gdzie każdy będzie mógł ją podziwiać – odpowiadam z uśmiechem.

No co? Koty są urocze.

– No więc, jak ona ma na imię? – pyta Greg.

– Serio? Za każdym razem masz zamiar zadawać to samo pytanie? – przewracam oczami – Zajmij się lepiej tym za co ci płacę.

– I tak ciągle gadasz, mógłbyś dla odmiany opowiedzieć coś ciekawego. Sesja zajmie kilka godzin.

Wzdycham cicho i zamykam oczy.

– Annabel, ma na imię Annabel.

7 lat wcześniej

– Twoja współlokatorka na pewno nie wróci? – dopytuję, gdy dziewczyna, którą poznałem na imprezie, rozpina mi rozporek.

– Na pewno. Wyluzuj i daj mi się sobą zająć.

– Skoro tak twierdzisz, oddaję się w twoje ręce.

Dziewczyna, Margaret albo Caroline, już nie pamiętam, od razu zabiera się do roboty. Gdy mój kutas ląduję w jej ustach, zapominam o wszystkim.

Łapię ją za włosy i szarpie delikatnie. W momencie, kiedy chcę ją podnieść z kolan i rzucić na kanapę drzwi mieszkania otwierają się i staję w nich anioł. Przysięgam, gdy ją widzę, robi mi się jasno przed oczami.

– Jezu Chrisy, masz swój pokój, co jest z tobą nie tak! – krzyczy spanikowana dziewczyna i zasłania oczy ręką.

Chrisy, jednak nie Margaret, wstaję z kolan i odwraca się bez cienia zażenowania, szybko podciągam spodnie i zapinam rozporek.

– Sorki Ann, ale myślałam, że nie wrócisz na noc.

– Weź, nie wiem, wywieszaj skarpetkę na drzwiach czy co, mam dosyć takich widoków – mówi Ann i idzie w kierunku, jak mniemam, swojego pokoju. Mam ochotę błagać ją, żeby została, jeszcze nigdy nie widziałem tak pięknej dziewczyny. Czarne włosy spływają jej falami do pasa, czekoladowe oczy błyszczą, a lekko zarumienione policzki wyglądają jednocześnie niewinnie i kusząco.

– Tylko błagam, bądźcie cicho, muszę się uczyć – mówi czarnowłosa piękność i nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem znika w swoim pokoju. Nie jestem w stanie odwrócić od niej wzroku.

– To na czym stanęło?

Chrisy łapię mnie za przyrodzenie i ściska, mocno, ale nastrój zniknął w momencie, gdy Ann weszła do mieszkania.

– Wiesz, przypomniało mi się, że zostawiłem żelazko na gazie. Zadzwonię do ciebie i umówimy się na kiedy indziej. Na razie, Margaret – mówię i szybko kieruję się ku drzwiom.

– Mam na imię Chrisy!

– Jasne, przepraszam.

– Dupek!

Cóż słyszałem gorsze obelgi. Wychodzę na rześkie, nocne powietrze i idę w stronę swojego mieszkania. Doskonale wiem, że nie zadzwonię do Chrisy aka Margaret. Nigdy nie dzwonię, nigdy nie daję nadziei na coś więcej. Jestem popieprzony, niezdolny do jakichkolwiek głębszych uczuć, od zawsze tak było, i tak już zostanie.

Latami widziałem jak ojciec bił i zdradzał mamę. Dla mnie nie istnieję coś takiego jak miłość. Oczywiście nie mam nic do ludzi, którzy ją odnaleźli, nawet im kibicuję i gratuluję każdemu, komu udało się ją znaleźć. Ja zamierzam trzymać się z daleka od tego wszystkiego.

Nie mam zamiaru jednak trzymać się z dala od Ann, muszę się czegoś więcej o niej dowiedzieć.

Obecnie

– Widzisz Greg, wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ta dziewczyna tak zalezie mi za skórę – mówię i syczę, gdy czuję ukłucie igieł.

– Chcesz mi powiedzieć, że poznałeś miłość swojego życia trzymając kutasa w ustach innej laski? Stary jesteś popieprzony.

– Nikt tu nie mówił o miłości.

– Wpadłeś po uszy i nawet o tym nie wiesz, smutne – prycha Greg.

– Gadasz głupoty – macham ręką, która nie jest właśnie poddawana torturom.

– Czekam na dalszą część historii, chyba mi nie powiesz, że to wszystko?

– Jasne, że nie, ale ja tu zdycham z bólu, resztę opowiem ci następnym razem. A teraz uwijaj się z tym szybciej, mam dzisiaj randkę i nie chcę się spóźnić – mówię.

– Leczysz swoje złamane serce umawiając. Się z kim popadnie.

– A ty co, masz doktorat z psychologii?

– Nie igraj z ogniem, Aaron, bo się poparzysz.

– Nie boję się ognia.

Tylko tego co po sobie pozostawia.

– Wujek Aaron!

– Cześ kruszynko!

Biorę Destiny na ręce i podrzucam kilka razy. Właśnie przyjechałem do Westona, mojego najlepszego przyjaciela. Już dawno obiecałem jego córeczce, że zabiorę ją na lody.

– Wujku, tata mówi, że potwory nie istnieją, czy to prawda? – pyta dziewczynka, obejmując mój kark ramionami.

– Zgadzam się z twoim tatą, potwory nie istnieją kochanie.

Oprócz tych w moim życiu, a właściwie jednego, ale tego nikt nie musi wiedzieć.

– Aaron, nie wiedziałam, że przyjedziesz.

Hope, żona Westona, wychodzi z kuchni i przytula mnie na powitanie, choć trochę utrudnia jej to wielki ciążowy brzuch.

– Jak tam mój chrześniak? – zaciskam rękę w pięść i przykładam do jej brzucha przybijając żółwika z nowym Hammondem.

– Rośnie i bawi się w najlepsze – mówi Hope lekko się przy tym krzywiąc. Jest już w ósmym miesiącu i ciąża daje jej się we znaki. Jest drobnej postury i biedaczka wygląda, jakby brzuch miał ją zaraz przechylić do przodu i przewrócić.

– Jeszcze tylko miesiąc, a potem kolejne osiemnaście lat i z głowy – puszczam jej oczko.

– No nie wiem. Weston już marudzi, że chcę trzecie.

– Nie marudzę, to tylko delikatne sugestie, płomyczku.

Do korytarza wchodzi mój przyjaciel, podchodzi do swojej żony i całuję ją w policzek, łapię za jej brzuch i unosi go lekko, zapewne po to, żeby odciążyć jej plecy, często to robi.

– Jesteście obrzydliwie słodcy, fuj, zaraz się porzygam od tego cukru – mówię udając, że wymiotuję. Destiny śmieję się wciąż uwieszona na mojej szyi.

– Co tu robisz stary? Myślałem, że widzimy się dopiero w piątek, na cotygodniowym spotkaniu drużyny.

– Przyjechałem zabrać tę o to Panią na lody – łaskocze Destiny w bok i stawiam ją na podłodze – Leć się spakować, poczekam tu na ciebie kruszynko.

– Dobrze wujku – mówi i już jej nie ma.

– Nowy tatuaż?

Weston wskazuję głową na moją rękę.

– Ta, właśnie wracam od Grega.

– Muszę się w końcu do niego wybrać.

Weston i ja odkryliśmy studio tatuażu Grega przez przypadek i już tam zostaliśmy, a Greg stał się poniekąd naszym dobrym kumplem. Gdy już mam odpowiedzieć rozdzwania się telefon w kieszeni Hope.

– Halo? Jak to? Cholera, nasz samochód jest u mechanika. Nie martw się, wymyślę coś.

– Co się stało? – pyta Weston łapiąc ją w talii.

– Ann złapała gumę i nie ma koła zapasowego.

– Zadzwonię po...

– Załatwię to – odzywam się nim w ogóle zdążę pomyśleć.

– Na pewno? – pyta przyjaciel, przyglądając mi się z mieszaniną troski i zaciekawienia.

– I tak jadę z Destiny do miasta, to żaden problem – wzruszam ramionami udając obojętność.

– To świetnie – Hope klaszcze w dłonie – Zadzwonię do Ann i powiem, że pomoc już jest w drodze – mówi i wychodzi z kuchni.

– Stary jesteś pewien? A co z unikaniem jej? – szepczę Weston.

– Przestań, wyleczyłem się już z tego dziwnego zauroczenia – macham lekceważąco ręką, jednak on nie jest przekonany. Oczywiście zwierzyłem mu się z moich uczuć do Annabel, jest moim przyjacielem no i musiałem się komuś wygadać, bo już mnie to zżerało od środka.

– Skoro tak twierdzisz.

– Mam dzisiaj randkę. – mówię.

– Ty ciągle masz randki – przewraca oczami.

– No właśnie nie, nie chodzę na randki tylko się rucha...

– Wujku a mogę zabrać Bubbe? On też chcę iść na lody – przerywa mi Destiny wskazują na wielkiego zabawkowego rekina.

– Oczywiście, kruszynko.

– Hurra! To ja idę do samochodu, pa tatusiu – podchodzi do Westona i przytula się do niego.

– Pa księżniczko.

– To ja się zwijam stary, trzeciego dzieciaka na razie nie zrobicie więc nie wiem miłego czytania książek czy co tam robią ludzie po ślubie.

– Spierdalaj Aaron – parska Wes, gdy wychodzę. Wsiadam do samochodu i zapinam pasy spoglądając na Destiny.

– To co kruszynko, ku przygodzie?

– Ku przygodzie! – krzyczy podnosząc rączki w górę. Wyjeżdżam na drogę puszczając na cały regulator Baby Shark, w końcu jestem jej ulubionym wujkiem, a ulubiony wujek puszcza ulubione piosenki, nawet jeśli od słuchania tego gówna krwawią mi uszy.

Jadę spokojnie przez wiejską drogę już od dwudziestu minut, na tylnym siedzeniu w foteliku Destiny podśpiewuje pod nosem piosenkę, która od tygodnia jest hitem w radiu. Mam ochotę podkręcić głośniej, ale zdaję sobie sprawę, że jej wersja, z błędnymi słowami i całkowicie oryginalnym rytmem, jest zdecydowanie lepsza.

– Wujku, a gdzie jedziemy? – pyta nagle, przerywając swój występ.

– Jedziemy ratować Annabel. – mówię, zerkając na nią w lusterku.

– Ale co jej się stało? Złamała coś? – Destiny otwiera szeroko oczy, a ja muszę się powstrzymać, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

– Nie, kruszynko. Złapała gumę. Muszę wymienić jej oponę, bo inaczej nie dojedzie do domu.

– Czy ciocia Ann to twoja dziewczyna? – pyta nagle, a ja prawie wjeżdżam w drzewo.

– Co?! Nie, skąd ten pomysł? – odpowiadam szybko, czując, jak mi się robi gorąco.

– No bo mama mówi, że jak się kogoś często ratuje, to znaczy, że się go lubi.

– Mama czasem mówi rzeczy, które… – zaczynam, ale przerywam, bo na horyzoncie widzę Annabel, stojącą przy swoim samochodzie. Jej auto wygląda na jeszcze bardziej zmęczone życiem niż ja po tygodniu wyjazdowych meczów. Stoi oparta o maskę, machając do mnie ręką, a jej ciemne włosy rozwiewa wiatr.

Zatrzymuję się, gaszę silnik i wychodzę, słysząc, jak Destiny wybiega zaraz za mną.

– Aaron! – Annabel wyciąga ręce w dramatycznym geście. – Myślałam, że już nigdy nie przyjedziesz!

– Wujek Aaron przybywa z odsieczą. – Śmieję się, podchodząc bliżej. – Poza tym, kto jeździ na takich oponach? To cud, że w ogóle dojechałaś do tego miejsca.

– Bardzo śmieszne. Jakby ktoś miał czas kontrolować opony, kiedy życie rzuca cię z jednego końca miasta na drugi. – Uśmiecha się, ale widać, że jest lekko zmęczona.

– Twój samochód to wrak Ann, ta puszka niedługo sama się rozpadnie – Podnoszę brew i wskazuję na jej auto.

Annabel robi niewinną minę.

– Wujku, nie mów tak, cioci będzie przykro.

– Masz rację kruszynko, ale myślę, że ciocia Ann powinna zatrudnić mechanika na stałe – mówię, wyciągając narzędzia i oponę z bagażnika.

– Przecież przyjechałeś, to po co mi mechanik – uśmiecha się.

Zaczynam się śmiać, ale zamiast kontynuować rozmowę, kucam przy samochodzie i zabieram się za wymianę opony, żeby jak najszybciej się stąd ulotnić. Słyszę, jak dziewczyny rozmawiają między sobą, a ja od czasu do czasu rzucam im przelotne spojrzenia. Annabel jest w swojej żywiołowej wersji, rozbawiona, jakby wcale nie utknęła na odludziu z zepsutym autem.

– Długo jeszcze? – pyta, kładąc dłonie na biodrach.

– Nie umiem czarować– odpowiadam, wyciągając ostatnią śrubę i wymieniam oponę – To wymaga czasu. I cierpliwości.

– Cierpliwości to mi już brakuje – wzdycha, opierając się o maskę.

– Może dlatego samochód ci to wynagradza awariami?

W końcu kończę pracę, podnoszę się i przecieram dłonie o szmatkę.

– Gotowe. Możesz jechać, tylko błagam, sprawdź resztę tych opon.

Ann podchodzi do mnie, kładzie rękę na moim ramieniu i patrzy mi prosto w oczy.

– Dzięki, Aaron. Jesteś najlepszy.

Wzruszam ramionami, czując lekkie ciepło na twarzy, zrzucam to jednak na panujący upał.

– Tylko nie mów o tym nikomu. Mam reputację do utrzymania.

Ann śmieje się, wsiada do samochodu, a Destiny macha jej na pożegnanie.

– Ciociu, czy mogę być twoją pasażerką następnym razem? – pyta mała, patrząc na nią z uśmiechem.

– Pewnie – odpowiada Ann. – Tylko najpierw znajdziemy lepsze opony!

Odpala samochód i odjeżdża, a ja stoję jeszcze chwilę, patrząc za nią.

– Wujku? – Destiny pociąga mnie za rękaw. – To jak to jest, ciocia Ann jest twoją dziewczyną?

Patrzę na nią, uśmiechając się z zakłopotaniem.

– Nie, kruszynko. Annabel to po prostu przyjaciółka.

Ale kiedy wsiadam do samochodu, wciąż mam przed oczami jej piękny uśmiech i mam ochotę walnąć się za to w pysk.

Siedzę w samochodzie przed domem Melody zastanawiając się, czy w ogóle dobrze zrobiłem, zgadzając się na tę randkę. Nie wiem, co mnie podkusiło, ale jej uśmiech i swobodny sposób bycia sprawiły, że dałem się namówić. Teraz jednak, patrząc na duży, elegancki dom przed sobą, mam dziwne przeczucie, że mogłem popełnić błąd.

Wysiadam z auta i ruszam do drzwi frontowych. Melody otwiera je, zanim zdążę nacisnąć dzwonek, jakby stała tam i czekała. Uśmiecha się szeroko, poprawiając sukienkę.

– Hej, cieszę się, że przyszedłeś! – mówi, chwytając mnie za rękę i niemal wciągając do środka.

– Jasne, ja też... – zaczynam, ale zatrzymuję się, kiedy widzę dwie osoby stojące w salonie.

Melody odwraca się, wskazując na nich z dumą.

– To moi rodzice! – mówi, jakby to było coś oczywistego.

Czuję, jak moje ciało sztywnieje. Rodzice? Kolacja z rodzicami? Co jest kurwa?

– O... Nie wiedziałem, że to... rodzinne spotkanie – mówię, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie.

– Myślałam, że to będzie miłe zaskoczenie – odpowiada Melody, jakby naprawdę wierzyła w to, co mówi.

Jestem w pułapce. Mogę się tylko uśmiechnąć i wyciągnąć rękę do jej ojca, który patrzy na mnie uważnie spod brwi.

– Aaron Hayes – przedstawiam się, a jego uścisk dłoni jest zdecydowanie zbyt mocny.

– Miło poznać – odpowiada krótko, ale nie wygląda na szczególnie zachwyconego.

Melody prowadzi mnie do jadalni, gdzie stół jest już przygotowany. Kryształowe kieliszki, porcelanowe talerze, wszystko wygląda jak wyciągnięte prosto z katalogu. Siadam na wskazanym miejscu, a dziewczyna siada obok mnie, wyraźnie rozbawiona moim zakłopotaniem.

Rozmawiamy o niczym, wymieniając grzeczności z jej rodzicami. Pani domu uśmiecha się sztucznie, zadając mi pytania o pracę. Kiedy wydaje mi się, że gorzej być nie może, odzywa się z szerokim uśmiechem:

– Och, powinna tu być za chwilę moja druga córka. Annabel zawsze się spóźnia.

Annabel?

Serce zatrzymuje mi się na sekundę, a potem zaczyna bić jak szalone. To nie może być ta Annabel, prawda? Nie można mieć w życiu aż tak wielkiego pecha.

Zanim zdążę zapytać, drzwi wejściowe otwierają się z hukiem, a w holu słychać szybkie kroki.

– Przepraszam za spóźnienie! – woła znajomy głos, który sprawia, że krew odpływa mi z twarzy.

Annabel wchodzi do jadalni, a kiedy nasze oczy się spotyka, zamiera w bezruchu.

– Aaron? – pyta, unosząc brwi w zaskoczeniu.

– Ann? – odpowiadam, równie zszokowany.

Cisza między nami trwa zbyt długo, a wszyscy przy stole patrzą na nas, jakby próbowali rozgryźć, co się właśnie dzieje.

– Wy się znacie? – Melody patrzy to na mnie to na siostrę, a ja otwieram usta, próbując wymyślić coś, co zabrzmi sensownie.

– Tak... Można tak powiedzieć – odpowiada Ann, krzyżując ręce i patrząc na mnie z uniesioną brwią. – Aaron i ja mamy wspólnych znajomych.

Jej ton jest niewinny, ale w jej oczach widzę coś innego. Rozbawienie? Złośliwość? Może jedno i drugie.

Melody patrzy na mnie, a potem na Ann, jakby czekała na wyjaśnienia.

– To... Zaskakujące spotkanie. – mówię w końcu, czując, jak moje policzki robią się gorące.

Annabel siada po mojej lewej stronie, a jej uśmiech mówi wszystko, czego nie chce powiedzieć na głos.

Kurwa mać, muszę się stąd wydostać i to jak najszybciej.

Rozdział 2

Annabel

Jego spojrzenie mówi wszystko, jest zażenowany. Ja natomiast czuję coś na granicy rozbawienia i irytacji. Jak mógł nie zauważyć, że umawia się z moją siostrą? A może zauważył i mimo to postanowił w to brnąć? Nie wiem, która wersja jest gorsza. Siadam na swoim miejscu, obok niego.

– Cześć – rzuca Aaron, ale jego głos jest napięty.

Nie odpowiadam. Wolę obserwować. Przez całą kolację wymieniamy ukradkowe spojrzenia. Aaron próbuje być uprzejmy, odpowiada na pytania mamy, ale widać, że czuje się jak ryba wyjęta z wody. Melody paple o wszystkim i o niczym, a ja zastanawiam się, dlaczego on w ogóle zgodził się na tą szopkę. W pewnym momencie, nachylam się do niego.

– Co ty tu robisz? – pytam ściszonym głosem.

– Myślałem, że to zwykła randka – odpowiada szeptem, żeby tylko Melody tego nie usłyszała. Unoszę brew, próbując ukryć uśmiech.

– No to wygląda na to, że masz pecha – szepczę z drwiną, wbijając widelec w kawałek pieczeni.

Kiedy mama zaczyna mówić o tym, jak to Melody ma idealny gust w doborze chłopaków, widzę, jak Aaron się krzywi. Chyba się nie spodziewał, że zostanie wciągnięty w rodzinną paradę. Nie wiem, czy bardziej mnie to bawi, czy irytuje, ten wieczór zapowiada się na bardziej interesujący, niż przypuszczałam. Ciekawe ile czasu upłynie nim ucieknie stąd z krzykiem.

– Aaron, a czym ty się tak właściwie zajmujesz? – pyta nagle mama, kierując uwagę na niego.

Aaron prostuje się na krześle, próbując wyglądać naturalnie.

– Gram zawodowo w koszykówkę – odpowiada, próbując brzmieć uprzejmie.

– Naprawdę? – Ojciec unosi brew, jakby o tym nie wiedział. Ich przedstawienie zaczyna się robić żałosne. – To ciekawe. I jak długo zamierzasz się tym zajmować?

– Dopóki będę czuł, że to moja pasja – mówi w końcu z uprzejmym uśmiechem, który wydaje się równie autentyczny, co sztuczne kwiaty w wazonie na stole.

– Ach, czyli jeszcze kilka lat? – rzuca ojciec, jakby chciał go jeszcze bardziej zbić z tropu.

– Tato, nie przesadzaj – wtrąca Melody, próbując załagodzić sytuację. – Koszykówka to ważny sport. Aaron to gwiazda w swojej drużynie.

Patrzę na niego i widzę, jak jego oczy mówią „ratuj mnie”. Nie mogę się powstrzymać. Muszę dodać swoje trzy grosze.

– Tak, jest świetny – wtrącam z niewinnym uśmiechem. – Kiedyś zabrał mnie na mecz i byłam pod wrażeniem. Niezła z niego partia.

Aaron rzuca mi spojrzenie, które mogłoby zabić, ale nie odpowiada. Melody patrzy na mnie z lekkim zdezorientowaniem, jakby nie wiedziała, czy to komplement, czy jakaś forma złośliwości. Kiedy mama zaczyna opowiadać o rodzinnych planach wakacyjnych, pochylam się lekko w stronę Aarona.

– Jak ci idzie? – szepczę, unosząc brew. – Wytrzymasz do deseru?

– Jeśli mnie teraz zabijesz to tak – odpowiada cicho, a jego ton jest pełen sarkazmu.

Śmieję się pod nosem. Wygląda, jakby żałował każdej sekundy tej randki, ale jego obecność sprawia, że dla mnie ten wieczór staje się znośniejszy.

Gdy mama zaczyna wspominać coś o zdjęciach, które „koniecznie musimy zobaczyć”, nagle wpadam na pomysł.

– Weston coś wspominał, że dzisiaj masz się zająć Destiny – mówię głośno, patrząc na niego. – Obiecałeś mu to kilka dni temu, pamiętasz?

Aaron patrzy na mnie z wyrazem wdzięczności, jakbym właśnie uratowała mu życie, ale moja siostra spogląda na nas podejrzliwie.

– Tak… Ja… Zapomniałem. Powinienem być u niego za kilka minut. O właśnie dzwoni – mówi spięty, pokazując swój telefon.

Natychmiast podnosi się z miejsca, jakby bał się, że straci swoją szansę na ucieczkę. Melody wygląda na lekko zdezorientowaną, ale nie protestuje.

– Dzięki za zaproszenie – mówi Aaron do rodziców, po czym kieruje się do drzwi.

– Okej, zadzwoń później – krzyczy za nim moja siostra, a ja o mało co nie parskam śmiechem.

– Z czego się śmiejesz Annabel? Wzięłabyś przykład z Melody, znalazła świetnego chłopaka. Nie robisz się młodsza. – wtrąca moja mama.

– Mam dopiero dwadzieścia pięć lat – mówię przez zaciśnięte zęby.

– No właśnie, został ci tylko rok i szansa przepadnie. Melody nie próżnuje. Chyba nie muszę ci tłumaczyć jak małżeństwo…

– Tak właściwie to muszę już iść, mam jeszcze sporo pracy. Dziękuję za kolację, było jak zawsze, uroczo.

Wstaję od stołu i wychodzę nim ktokolwiek zdąży zaprotestować. Na zewnątrz przy swoim super wypasionym porsche stoi Aaron, z tego, co widzę usiłuję znaleźć kluczyki w kieszeniach spodni.

– Na miłość boską, Ann, uratowałaś mi życie – mówi, przecierając twarz dłonią.

– Wiedziałam, że sobie nie poradzisz –śmieję się – Ale serio, randka z rodzicami? Coś ty sobie myślał?

Patrzy na mnie z lekkim zażenowaniem.

– Nie miałem pojęcia, że to kolacja z rodzicami. Gdybym wiedział, nie zgodziłbym się.

– Zadam to pytanie tylko raz. Wiedziałeś, że to moja siostra? – mrużę podejrzliwie oczy.

– Ja pierdole, oczywiście, że nie. Gdybym wiedział, nigdy bym się z nią nie umówił.

Przyglądam mu się usiłując ustalić, czy mówi prawdę, Aaron nie umie kłamać, zawsze, gdy kłamie, ucieka wzrokiem i drapie się po uchu, w tym momencie patrzy mi prosto w oczy.

– Okej, powiem tylko jedno, uważaj.

– Co masz na myśli? – pyta zdziwiony.

– Jakby to powiedzieć… Moja siostra…nie szuka jednonocnej przygody. – wzdycham.

– Ta, zauważyłem.

– Przy następnym spotkaniu zaciągnie cię do ołtarza, nie mów, że nie ostrzegałam.

– Nie będzie następnego spotkania.

Czuję dziwny rodzaj ulgi słysząc jego słowa.

– Dobra decyzja, Hayes. Będę się już zbierać. – salutuję mu i odchodzę.

Opadam na siedzenie kierowcy mojego samochodu, przekręcam kluczyk i próbuję nie wpaść w szał, gdy silnik wydaje z siebie odgłosy krztuszącego się pelikana i gaśnie.

– Potrzebujesz pomocy, słoneczko?

Aaron opiera się o drzwi od strony kierowcy.

– Najwidoczniej.

Chłopak śmieję się i otwiera mi drzwi.

– Chodź, podrzucę cię do domu.

Zerkam na niego z lekkim wahaniem, ale nie mam innego wyjścia. Przecież nie mogę tutaj koczować. Mogłabym wezwać taksówkę, ale on jest na miejscu i mieszkamy niedaleko siebie.

– Dzięki – mruczę, zbierając swoje rzeczy i zamykam samochód. Aaron otwiera mi drzwi swojego auta z teatralnym gestem kłaniając się przede mną.

– Kto by pomyślał, że auto odmówi ci posłuszeństwa – prycha.

– Już dobra, nie musisz się wymądrzać – przewracam oczami.

Wzrusza ramionami, uruchamiając silnik. Ruszamy w stronę mojego domu, przez chwilę w samochodzie panuje cisza. Spoglądam przez okno, obserwując, jak mijamy kolejne latarnie i puste ulice.

– Nie mówisz zbyt wiele jak na zwyczajowego siebie – zauważam odwracając głowę w jego stronę.

Aaron rzuca mi szybkie spojrzenie, a kąciki jego ust lekko się unoszą w ledwie zauważalnym uśmiechu.

– Ty też nie jesteś zbyt rozmowna – odpowiada cicho, jego ton jest swobodny, ale wyczuwam w nim nutę rozbawienia.

Przewracam oczami i wzdycham, próbując zbyć jego uwagę.

– Po prostu jestem zmęczona – mówię, zamykając oczy i opierając głowę o zagłówek fotela. – Poza tym, nie każdy ma ochotę prowadzić rozmowy o życiu o tej porze.

Zerka na mnie, ale nie odpowiada. Przez chwilę słyszę tylko ciche buczenie silnika i szum opon toczących się po asfalcie. Ten spokój mógłby być kojący, ale coś w jego milczeniu sprawia, że czuję się nieswojo.

– A może po prostu nie chcesz ze mną rozmawiać – rzuca w końcu.

Otwieram jedno oko, spoglądając na niego z ukosa.

– Może – odpowiadam, próbując ukryć uśmiech. – Ale czy to nie jest twoja wina? Może to ty mnie onieśmielasz.

Aaron parska śmiechem, kręcąc głową.

– Słoneczko, serio? Ty jesteś tą, która potrafi sprowadzić każdego do parteru jednym zdaniem.

– To się nazywa talent – rzucam, podnosząc głowę i otwierając oczy. – Poza tym, ktoś musi cię pilnować, żebyś nie myślał, że jesteś taki zajebisty, za jakiego się uważasz.

– Dzięki za troskę – mówi z sarkazmem, ale jego ton jest ciepły.

Uśmiecham się, choć staram się to ukryć. Aaron zawsze miał ten talent do rozładowywania napięcia, nawet jeśli mnie irytował.

– Przepraszam.

– Za co?

– Za umówienie się z twoją siostrą.

– Nie masz za co, nie wiedziałeś, że to moja siostra. Poza tym chyba już wystarczająco ci się dostało. Aaron Hayes na kolacji z rodzicami. Czyżby piekło właśnie zamarzło? – uśmiecham się.

– Jeszcze nie, ale było blisko, kurwa aż się cały spociłem. Co ona w ogóle sobie myślała?

– Nie myślała, szuka męża, jest zdesperowana – mówię nim zdążę ugryźć się w język.

– Serio? Przecież jest młoda, ma na to czas.

– Tak właściwie to nie ma – szepcze patrząc na drogę przed nami.

– Jak to?

– To chyba nie jest coś, o czym powinnam ci mówić.

– O nie, teraz już musisz mi powiedzieć.

Odwracam się do niego i biję z myślami. Nikt o tym nie wie, nawet Hope. Chociaż z drugiej strony wiem, że Aaron nikomu nie powie, a ciężar tego wszystkiego jest strasznie przytłaczający.

– No dobra, ale przyrzeknij, że nikt się o tym nie dowie.

– Przysięgam – kładzie jedną rękę na sercu.

– Mój dziadek, Anthony Walker, prowadził najlepiej prosperująca kancelarię w Nowym Jorku, zmarł na zawał, dziesięć lat temu, od tego czasu mój tata zajmuję się firmą. Zanim jednak dziadek odszedł zdążył spisać testament – przełykam ślinę.

– Co było w nim zawarte?

– Firma. Zapisał ją jednej ze swoich wnuczek – zaczynam ostrożnie. – Ale... jest jeden warunek.

Aaron patrzy na mnie, unosząc brew, ale milczy, dając mi czas na wyjaśnienia.

– Żeby przejąć firmę, muszę być zamężna przed ukończeniem dwudziestu sześciu lat – mówię cicho, czując, jak te słowa wracają do mnie z całą swoją absurdalną wagą.

– Co? – Aaron parska, jakby myślał, że to jakiś żart. – Serio?

– Serio – odpowiadam, uśmiechając się gorzko.

Aaron marszczy brwi, najwyraźniej próbując zrozumieć, dlaczego coś takiego mogłoby mieć sens.

– I ty się z tym zgadzasz? – pyta, patrząc na mnie z niedowierzaniem.

– Oczywiście, że nie – mówię, kręcąc głową. – Ale co mogę zrobić? Taki był jego warunek. Zawsze uważał, że stabilność i odpowiedzialność idą w parze z małżeństwem. Że jeśli ktoś potrafi się zaangażować w związek, to poradzi sobie z prowadzeniem firmy.

Aaron milczy przez chwilę, ale widzę, jak jego szczęka lekko się zaciska.

– Strasznie staroświeckie poglądy. A co z Melody? – pyta w końcu.

– Ten sam warunek – odpowiadam, przewracając oczami. – Jeśli ja nie zdążę, to ona musi wyjść za mąż, żeby przejąć firmę, jak żadna z nas nie spełni warunków, kancelaria trafi w ręce reszty udziałowców.

Aaron patrzy na mnie uważnie, jakby próbował wyczytać coś więcej z mojego wyrazu twarzy.

– Więc co zamierzasz? – pyta w końcu.

Patrzę przez okno na mijane budynki, zastanawiając się, jak ubrać to wszystko w słowa.

– Nie wiem – mówię w końcu cicho. – Został mi rok. Rok, żeby znaleźć kogoś, kogo mogłabym poślubić.

– Aż tak zależy ci na tej kancelarii?– pyta po chwili.

Zaciskam dłonie na telefonie, czując ciężar tego pytania.

–Tak, nie mogę dopuścić, żeby przeszła w ręce Melody– mówię, odwracając się do niego. – Ona nie ma pojęcia, jak prowadzić taką instytucję. W jej rękach wszystko się rozpadnie.

– A gdzie w tym wszystkim miłość? – pyta, zaskakując mnie.

– Od kiedy w nią wierzysz?

– Nie wierzę, że jest mi przeznaczona, ale wierzę, że ty na nią zasługujesz.

Jego odpowiedź kompletnie zbija mnie z tropu. Nie odzywam się już, Aaron także milczy zatopiony w swoich myślach. Gdy dojeżdżamy pod moja kamienicę, łapie za klamkę i już mam wysiadać, gdy chwyta mnie za rękę.

– Pomogę ci – mówi cicho, jakby walczył sam ze sobą.

– W czym? – marszczę brwi.

– W znalezieniu męża.

– Zwariowałeś? Poza tym od lat spotykam się z przypadkowymi facetami, jeszcze z żadnym nie zaiskrzyło, czemu teraz miałoby się to zmienić?

– Został ci rok prawda?

Kiwam głową.

– A więc obiecuję, że pomogę ci znaleźć męża, w którym będziesz kurewsko zakochana – uśmiecha się do mnie, ale ten uśmiech nie sięga jego oczu.

– Dlaczego to robisz?

– Lubię pomagać – wzrusza ramionami.

– Aaron…

– Nie chcę, żebyś była nieszczęśliwa – mówi i odgarnia zabłąkany kosmyk włosów z mojej twarzy.

Nie odpowiadam, zamiast tego dziękuję mu za podwózkę i wysiadam z samochodu. Aaron odjeżdża, dopiero gdy dochodzę do drzwi. Zamiast wejść do środka gapię się za znikającym porsche.

Jeśli się zgodzę na jego propozycję, jak bardzo będę tego żałować?

Rozdział 3

Aaron

Nie mam pojęcia, co sobie myślałem, składając jej tę propozycję. Znaleźć jej męża? Co to, cholera, jakiś casting? Ale kiedy zobaczyłem ten cień smutku w jej oczach, wiedziałem, że nie mogę tego tak zostawić. Ann potrzebuje kogoś, kto ją wesprze, nawet jeśli nie chce się do tego przyznać. A ja... cóż, jestem dobry w byciu tym "kimś".

Docieram do swojego mieszkania, wchodzę do środka i rzucam klucze na blat w kuchni. Siadam na kanapie, zapalając lampkę. Wyciągam telefon i przeglądam zdjęcia z dzisiejszego dnia. Destiny dorwała się do mojego telefonu, zawsze, gdy się nią zajmuję to tak robi, nie przeszkadza mi to, później zawsze oglądam sobie te zdjęcia, kilka nawet oprawiłem w ramkę, ale za chuj się nikomu do tego nie przyznam. Jedno z nich przyciąga moją uwagę. Ann, z tym swoim półuśmiechem, kiedy próbowała udawać, że jej samochód nie jest kompletnie zepsuty.

– Kurwa, Aaron, w co ty się wpakowałeś? – mówię do siebie, przecierając twarz dłonią.

Moje myśli są chaotyczne. Z jednej strony wiem, że powinienem się odsunąć. To nie moja sprawa. Annabel sobie poradzi. Zawsze sobie radziła. Ale z drugiej strony... Czy naprawdę mogę na to patrzeć? Jak oddaje tę firmę Melody, jak jej życie idzie w kierunku, którego sama nie chce?

Nie mogę.

Wstaję, otwieram lodówkę i wyciągam piwo. Siadam z nim na balkonie, patrząc na miasto rozświetlone milionami świateł. Zawsze mnie to uspokajało, ta cisza w środku gwaru wielkiego miasta. Dlatego sprzedałem dom i przeprowadziłem się do centrum, Ale dziś nic nie działa. Myślę tylko o niej.

Wiem, że jestem idiotą. To oczywiste. Nie zakochujesz się w swojej najlepszej przyjaciółce, bo to zawsze kończy się katastrofą. Ale ja już się w to wpakowałem. Gdzieś między jej sarkastycznymi uwagami a tym, jak upierała się, że to ona zapłaci za kawę, kiedy pierwszy raz poszliśmy razem na śniadanie, coś we mnie pękło.

Biorę łyk piwa, próbując zrzucić z siebie ciężar tych myśli. Muszę być profesjonalny. Obiecałem jej, że pomogę znaleźć męża. To jest mój cel. I nic więcej. Ale kiedy zamykam oczy, widzę ją. Ten uśmiech, ten błysk w oku, kiedy się ze mną droczy. I wiem, że jestem skończony.

Bo jak, do cholery, mam pomóc jej znaleźć kogoś, skoro nikt nigdy nie będzie dla niej wystarczająco dobry?

Siedem lat wcześniej

Siedzę na barowym stołku w zatłoczonym lokalu, obracając w palcach butelkę piwa. To był cholernie długi dzień, a teraz mam tylko jeden cel. Sprawić, żeby Annabel Walker w końcu mnie zauważyła.

Patrzę na nią z drugiego końca baru. Siedzi z grupą znajomych, śmieje się z czegoś, co powiedziała jej przyjaciółka, niska blondynka. Jest z nią kilka osób, jakaś dziewczyna gada jak najęta, ewidentnie lubi być w centrum uwagi. Ale Ann? Ona jest inna. Jest jak zagadka. I może właśnie dlatego nie potrafię sobie jej odpuścić.

Biorę głęboki oddech, dopijam piwo i wstaję. Teraz albo nigdy. Ruszam w jej stronę, starając się wyglądać na pewnego siebie, choć moje serce wali jak młot.

– Annabel? – pytam, zatrzymując się obok niej.

Podnosi na mnie wzrok, unosząc brew. Wygląda, jakby była zaskoczona, ale szybko wraca do swojej zwyczajowej, chłodnej miny.

– Znam cię? – pyta, upijając łyk swojego drinka.

– Aaron – odpowiadam z szerokim uśmiechem, wyciągając rękę. – Myślę, że mogliśmy się już gdzieś spotkać.

Patrzy na moją dłoń, a potem na mnie, z cieniem rozbawienia w oczach.

– Naprawdę? – mówi, odkładając drinka. – To najgorszy tekst na podryw, jaki słyszałam dzisiaj.

Uśmiecham się, próbując nie dać po sobie poznać, że mnie to ruszyło.

– Może i najgorszy, ale działa, skoro rozmawiamy – rzucam, opierając się o blat stołu.

Annabel wybucha krótkim śmiechem, kręcąc głową.

– Wiesz, Aaron, doceniam twoją pewność siebie, ale naprawdę nie jestem zainteresowana.

– Jeszcze – odpowiadam, unosząc palec, jakbym chciał podkreślić swoją rację.

– Nie, nie „jeszcze”. Po prostu nie – mówi, patrząc na mnie z rozbawieniem.

Czuję, jak moje ego dostaje cios, ale zamiast się poddać, siadam na krześle obok niej.

– W porządku. Zagrajmy w grę – proponuję.

– Grę? – unosi brew.

– Tak. Zadam ci trzy pytania. Jeśli na wszystkie odpowiesz „nie”, dam ci spokój. Ale jeśli choć raz powiesz „tak”, zostajesz ze mną na drinka.

Annabel przez chwilę patrzy na mnie, jakby próbowała ocenić, czy warto w ogóle się tym zajmować.

– W porządku – mówi w końcu, krzyżując ramiona. – Zaczynaj.

Uśmiecham się szeroko, jakbym właśnie wygrał na loterii.

– Pierwsze pytanie: czy zawsze jesteś taka chłodna?

– Nie – odpowiada bez wahania.

– Dobra, okej– mówię, udając, że mnie to nie zniechęca. – Drugie pytanie: czy uważasz, że jestem przystojny?

– Nie – mówi z uśmiechem, a jej oczy błyszczą rozbawieniem.

– Auć. To bolało – mówię, kładąc rękę na sercu. – Trzecie pytanie: czy masz ochotę na drinka z kimś, kto jest zabawny, inteligentny i… może trochę natrętny?

– Nie – mówi, ale jej ton zdradza, że dobrze się bawi.

– No cóż, przynajmniej próbowałem – odpowiadam. – Ale pamiętaj, następnym razem nie dam się tak łatwo spławić.

– Powodzenia, Aaron – mówi, machając mi na pożegnanie.

Odchodzę od jej stolika, udając pewnego siebie, ale w środku czuję, jak moje ego leży w gruzach. Mimo wszystko coś mówi mi, że jeszcze się spotkamy.

Obecnie

– Kurwa, stary, o co ci dzisiaj chodzi?! – krzyczy Waren z drugiego końca boiska, gdy już drugi raz z rzędu nie trafiam do kosza. To się nie zdarza, nie mi.

– Sorry – mówię na tyle głośno, żeby mnie usłyszał i schodzę z parkietu, żeby napić się wody.

– Aaron, co się dzieje? – Weston klepie mnie po plecach. Cały się spinam, bo kurwa nie umiem kłamać, ale nie mogę mu powiedzieć prawdy, no bo jak by to zabrzmiało? „A nic takiego, tylko pomagam Ann szukać męża, chuj z tym, że serce mi pęka”. Żałosne. Ja jestem żałosny.

– Nic, mam kaca – mówię nie patrząc mu w oczy.

– Jezu, nie chcesz, nie mów.

– No przecież powiedziałem.

– Kłamiesz.

– Nie.

– Tak.

– Ja pierdole, Wes – łapię się za głowę. – Dobra, coś się stało, ale nie mogę nic ci powiedzieć.

– Dlaczego?

– Bo komuś obiecałem.

– Znam tego kogoś?

– Kurwa, stary. Zamieniasz się w Hope – parskam.

– Odpierdol się.

Śmieję się cicho, ale zaraz poważnieje.

– Nie dzieje się nic złego – mówię, ale gdy widzę, że już otwiera usta, żeby coś powiedzieć, dodaję szybko – Ani nielegalnego.

– Wiesz, z tobą nigdy nic nie wiadomo.

– Bez przesady, raz mi się zdarzyło palić zielsko i wypominasz mi to do dzisiaj.

– Kurwa, nie wypominałbym ci tego, gdybyś nie zadzwonił do mnie w środku nocy pytając, gdzie są klucze do domu, bo nie możesz wejść.

– No i co w tym złego?

– To, że byłeś wtedy w domu i stałeś przed drzwiami do swojego pokoju, debilu.

– Przesadzasz – macham na niego ręką.

– Albo jak…

– Dobra zrozumiałem.

– Po prostu się martwię – Weston wzdycha.

– Nie ma o co, wszystko jest okej.

– Ale powiesz, jeśli będziesz potrzebować pomocy?

– Pewnie – klepię go po plecach.

Jak do cholery mam to przed nim ukryć? Jak kurwa mam ukryć przed Annabel, że coś do niej czuję? Czemu po prostu nie mogłem jej odwieźć i siedzieć cicho?

Kilka dni później

Siedzę za kierownicą, spoglądając kątem oka na Annabel, która wygląda, jakby już chciała uciec. Jej ręce są skrzyżowane na piersi, a mina mówi, że najchętniej wyskoczyłaby teraz z samochodu.

– Mogłabyś się trochę rozluźnić – mówię, próbując rozładować napięcie. – To tylko klub, Ann. Ludzie tu przychodzą, żeby się bawić.

– Tak, a ty myślisz, że znajdę tam męża – odpowiada, przewracając oczami. – Aaron, to idiotyczne.

– Może – przyznaję, uśmiechając się. – Ale jak masz znaleźć kogoś odpowiedniego, skoro nawet nie próbujesz?

Zatrzymuję samochód na parkingu przed klubem i wychodzę. Ann przez chwilę siedzi w milczeniu, zanim w końcu z westchnieniem otwiera drzwi. Zamykam auto i patrzę na nią, kiedy staje przede mną w swoim prostym, ale eleganckim stroju. Opinająca ciało czerwona sukienka wygląda na niej zajebiście, ciężko jest mi odwrócić od niej wzrok.

– Dobra, słoneczko – zaczynam, kładąc ręce na biodrach. – Dzisiaj gramy według moich zasad. Wejdziesz tam, będziesz sobą, ale trochę bardziej otwartą wersją siebie. I spróbujesz z kimś porozmawiać, okej?

Ann patrzy na mnie z miną, która jasno mówi, że jest gotowa mnie udusić.

– I co? Mam rzucić w pierwszego faceta pytaniem: „Hej, chcesz być moim mężem?” – rzuca sarkastycznie.

– Nie – odpowiadam, unosząc ręce w geście obronnym. – Musisz być subtelna. Zapytaj go, czym się zajmuje, co lubi robić w wolnym czasie. Dowiedz się, czy szuka czegoś poważnego, czy tylko przelotnej zabawy. To wszystko są kluczowe informacje.

Ann wzdycha, poprawiając włosy.

– Ty naprawdę myślisz, że to tak działa?

– Jasne, że tak – odpowiadam z pewnością siebie. – Tylko musisz zwracać uwagę na szczegóły. Jak reaguje na twoje pytania, czy unika kontaktu wzrokowego, czy pyta o ciebie, czy tylko mówi o sobie. Facet, który szuka czegoś poważnego, będzie zainteresowany tobą, a nie tylko sobą.

Ann milczy, ale widzę, że trochę ją przekonałem. Może nie w pełni, ale przynajmniej przestała wyglądać, jakby chciała mnie zamordować.

Wchodzimy do klubu, a muzyka od razu uderza mnie w uszy. Jest tłoczno, ale w tym tłumie łatwo dostrzec Ann. Wygląda olśniewająco, choć wiem, że ona sama nie zdaje sobie z tego sprawy. To cały jej urok.

– Dobra, słońce – mówię, pochylając się, żeby usłyszała mnie w hałasie. – Pamiętaj, nie bądź zbyt nachalna, ale też nie udawaj, że nie jesteś zainteresowana. Musisz znaleźć równowagę.

Patrzy na mnie sceptycznie, ale w końcu wzrusza ramionami.

– Jeśli to się nie uda, stawiasz mi kolację, i to drogą – mówi, wskazując mnie palcem.

– Nie ma sprawy – odpowiadam z uśmiechem. – Teraz idź i pokaż mi, jak to się robi.

Rusza w stronę baru, a ja zostaję w tyle, obserwując ją. Nie mogę się powstrzymać od myślenia, że każdy facet, który podejdzie do niej dzisiaj, będzie miał szczęście. Ale jednocześnie czuję taką zazdrość, że aż mnie skręca w środku.

Dziewczyna siada przy barze, prostuje plecy i odwraca się w stronę tłumu, próbując sprawiać wrażenie zrelaksowanej. Znam ją na tyle dobrze, że widzę, jak bardzo jest spięta, ale muszę przyznać, że robi dobrą robotę, żeby tego nie pokazać.

Obserwuję z daleka, jak zaczepia ją jakiś gość w garniturze. Typowy elegancik, pewnie korpo szczurek albo ktoś, kto myśli, że wygrywa życie, bo ma drogi zegarek. Ann uśmiecha się lekko, słucha go przez chwilę, ale szybko widzę, że traci zainteresowanie. Facet chyba za dużo gada, bo Ann delikatnie kiwa głową, odwraca wzrok i odstawia swojego drinka.

Nie podoba jej się. Dobrze, przynajmniej ma swoje standardy. Podchodzę do niej, kiedy facet w końcu odchodzi.

– Jak poszło? – pytam.

Ann przewraca oczami.

– Jeśli myślisz, że znajdę męża w kimś, kto przez pięć minut opowiadał mi o swoich krypto walutach, to jesteś w błędzie.

Parskam śmiechem i kiwam głową.

– No dobra, może nie był to najlepszy start. Ale widzisz? Sama od razu wiedziałaś, że to nie ten. Powinnaś być z siebie dumna.

– Zaczynam się zastanawiać, czy to był naprawdę dobry pomysł – mówi, kręcąc głową. – Mam wrażenie, że to jakaś chory casting.

– To nie casting – odpowiadam, siadając obok niej. – To szukanie odpowiedniej osoby. Czasem musisz przejść przez kilka nieudanych rozmów, żeby znaleźć kogoś, kto naprawdę do ciebie pasuje.

Ann patrzy na mnie z mieszanką znużenia i rozbawienia.

– Łatwo ci mówić. Ty nigdy nie musisz się starać. Wszystkie kobiety cię uwielbiają.

– To nieprawda – odpowiadam, choć wiem, że to połowiczne kłamstwo. – Ale to nie o mnie tu chodzi. Chodzi o ciebie i obiecuję, że znajdziesz kogoś, kto będzie wart twojego czasu.

Ann uśmiecha się z rezygnacją i odwraca w stronę faceta, który już próbuje zagadać. Obserwuję ich z niewielkiej odległości, jednocześnie wiem, że muszę dać jej przestrzeń.

Patrzę, jak rozmawia z tym nowym typem. Śmieje się z czegoś, co powiedział, ale widzę, że to uprzejmy śmiech. Żaden z nich nie będzie wystarczająco dobry. Żaden z nich nie zasłużył nawet na to, żeby oddychać tym samym powietrzem co ona.

Facet wygląda na pewnego siebie. Nie podoba mi się sposób, w jaki nachyla się w jej stronę, jakby próbował zrobić wrażenie. Nie odrywam od nich wzroku, nawet gdy barman pyta, czy chcę dolewkę. Macham ręką na znak, że nie. Obserwuję, jak ten gość zaprasza Ann do tańca. Widzę, jak waha się przez ułamek sekundy, ale w końcu zgadza się i pozwala mu poprowadzić się na parkiet. Nie mogę uwierzyć, że to robi.

Siedzę jak na szpilkach, patrząc, jak zaczynają tańczyć. Gość ewidentnie korzysta z okazji, żeby być zbyt blisko. Trzyma ręce na jej biodrach, co jeszcze byłoby do przełknięcia. Ale kiedy widzę, jak jego dłoń powoli przesuwa się niżej, na jej tyłek coś we mnie pęka. Zrywam się z krzesła, zanim zdążę pomyśleć. W kilku krokach pokonuję dystans między barem a parkietem. Ann zauważa mnie pierwsza, jej oczy szeroko się otwierają, ale zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, chwytam ją za rękę.

– Aaron, co ty robisz? – rzuca, próbując się wyrwać, ale jej nie słucham.

Zamiast tego łapię ją mocniej w talii i zarzucam sobie na ramię, jakby ważyła tyle, co piórko. Zaczyna się szarpać, ale trzymam ją mocno.

– Postaw mnie na ziemię, idioto! – krzyczy, bijąc mnie pięściami w plecy, ale idę dalej, zdeterminowany, żeby wyprowadzić ją z tego pieprzonego klubu.

Facet, z którym tańczyła, wyglądał na zdezorientowanego, ale chyba zbyt przestraszonego, żeby coś powiedzieć. Dobrze, bo gdyby spróbował się odezwać, prawdopodobnie skończyłby z podbitym okiem.

– Jesteś nienormalny! – krzyczy Ann, kiedy przechodzę obok tłumu ludzi, którzy zatrzymują się, żeby się na nas gapić.

– Może i jestem – odpowiadam spokojnie, chociaż w środku aż się gotuję. – Ale przynajmniej wiem, kiedy powiedzieć „stop”.

Wychodzimy z klubu, a chłodny nocny wiatr uderza mnie w twarz. Idę prosto do samochodu, ignorując jej protesty. Stawiam ją na ziemi dopiero wtedy, gdy jesteśmy przy aucie.

– Co do cholery ci odbiło?! – rzuca, zaciskając pięści. Jej policzki są zaróżowione, a w oczach błyszczy gniew.

– Nie mogłem już na to patrzeć – odpowiadam, zerkając na nią. – Ten koleś był śmieciem, Ann. Nie zasługuje na to, żeby dotykać cię w taki sposób.

–Nie jesteś moim ojcem ani moim chłopakiem! – wybucha. – Nie masz prawa decydować o tym, co robię i z kim!

– Może i nie jestem – odpowiadam, unosząc ręce w geście obronnym. – Ale jeśli widzę, że ktoś traktuje cię jak kawałek mięsa, to nie będę siedział z założonymi rękami.

Ann patrzy na mnie przez chwilę, oddychając ciężko. W końcu spuszcza wzrok, jakby moje słowa do niej dotarły.

– Aaron… – zaczyna, ale przerywam jej, otwierając drzwi do samochodu.

– Wsiadaj. Odwiozę cię do domu – mówię cicho, ale stanowczo.

Wygląda, jakby chciała się sprzeciwić, ale w końcu wzdycha i wsiada do auta. Zamykam drzwi po jej stronie, a potem obchodzę samochód i siadam za kierownicą. W milczeniu ruszamy w stronę jej domu. Czuję, jak napięcie wypełnia przestrzeń między nami. Ann wygląda na wściekłą, ale coś w jej spojrzeniu mówi mi, że może w głębi duszy rozumie, dlaczego to zrobiłem. Nie odzywam się, bo wiem, że każde moje słowo może tylko pogorszyć sprawę.

Żaden dupek nie będzie traktował jej w ten sposób, dopóki ja jestem w pobliżu.

Rozdział 4

Annabel

Siedzimy w jego samochodzie, a ja wciąż jestem w szoku. Serio? Zarzucił mnie sobie na ramię jak torbę z zakupami i wyniósł z klubu. Jakby był jakimś rycerzem w lśniącej zbroi, a ja damą w opałach. Problem w tym, że ja nigdy nie byłam damą, a Aaron nie jest pieprzonym bohaterem. Jestem wkurzona. Nie, jestem wściekała. Ale, co gorsza, gdzieś w głębi siebie czuję ulgę.

– Chcesz mi wyjaśnić, co to było? – przerywam ciszę obracając się w jego stronę. – Bo jeśli to jakaś twoja wersja "opiekuńczości", to wiedz, że jest do dupy.

Aaron trzyma kierownicę tak mocno, że jego knykcie bieleją. Oddycha głęboko, jakby walczył ze sobą. Po chwili zaciska szczęki i rzuca mi zirytowane spojrzenie.

– Ten koleś był jebanym dupkiem, Ann. Gdybym go nie zatrzymał, jego ręce byłyby na twoim tyłku, a potem nie wiadomo gdzie.

– Nie jestem księżniczką do ratowania.

– Nie, ale czasami zachowujesz się jak kretynka– burczy. – Więc tak, Annabel, czasami ludzie muszą cię ratować, nawet jeśli tego nie chcesz.

Coś we mnie się gotuje. Nie mogę uwierzyć, że ma czelność tak do mnie mówić. Nie mogę uwierzyć, że część mnie myśli, że może ma rację. Patrzę na niego i widzę, że jest zły. Nie na mnie. Na siebie. Bo Aaron Hayes nie jest tym typem faceta, który daje się wciągnąć w emocje. On jest luzakiem. Tym, który zawsze się uśmiecha, zawsze ma jakąś ciętą ripostę na języku. Ale teraz? Teraz jego twarz jest napięta, a oczy są pełne emocji, których nie potrafię rozszyfrować. I to sprawia, że czuję się jeszcze gorzej.

– Dlaczego to robisz? – pytam, a mój głos jest o wiele cichszy. – Po co w ogóle się tym przejmujesz?

Aaron wypuszcza powietrze przez nos, a potem parkuje samochód pod moim blokiem. Przez chwilę myślę, że mnie zignoruje, że zrobi swój zwyczajowy unik i rzuci jakimś głupim tekstem, ale nie. Odwraca się do mnie i patrzy mi prosto w oczy.

– Bo jesteś dla mnie ważna okej?

Coś w sposobie, w jaki to powiedział, sprawia, że nie mogę odwrócić wzroku. To nie jest Aaron, którego znam. To jest ktoś inny. Ktoś bardziej skomplikowany. Ktoś, kto... cholera, to nie jest dobre. Otwieram drzwi i wychodzę z samochodu, zanim zrobię coś głupiego. Jak na przykład... Nie. Po prostu nie.

– Dobranoc – rzucam przez ramię, zanim zatrzaskuję drzwi. Słyszę jeszcze jak wyrzuca z siebie przekleństwo, ale nie odjeżdża, dopóki nie wejdę do budynku. Jakby chciał się upewnić, że jestem bezpieczna.

Gdy wchodzę do mieszkania, zrzucam buty i opadam na kanapę. Przeczesuję włosy palcami i zamykam oczy. To wszystko jest tak popieprzone. Sięgam po telefon, ale zamiast wybrać numer Hope, jak powinnam, otwieram okno czatu z Aaronem. Wpatruję się w pusty pasek wiadomości, palec zawisa nad klawiaturą. Co ja robię? Zamykam aplikację i odkładam telefon. Nie dzisiaj. Nie teraz. Bo jeśli zacznę rozmawiać z Aaronem teraz, mogę powiedzieć coś, czego nie powinnam. Zamiast tego wstaję i idę do łazienki, zmywam makijaż i patrzę na swoje odbicie. "Musisz się ogarnąć, Annabel", mówię do siebie w myślach.

Wzdycham, sięgając po ręcznik i przecieram twarz. Może powinnam po prostu iść spać, zamknąć oczy i udawać, że nic się nie wydarzyło. Że Aaron nie patrzył na mnie w ten sposób, że jego głos nie brzmiał tak cholernie szczerze, że nie poczułam czegoś dziwnego, czego absolutnie nie powinnam czuć.

Wracam do salonu i rzucam się na kanapę, chwytając pilota. Bezmyślnie przełączam kanały, próbując znaleźć coś, co odwróci moją uwagę. Nic nie działa. Po pięciu minutach wyłączam telewizor i ponownie sięgam po telefon. Aaron nadal jest na górze listy kontaktów. Widzę, że ostatnio był aktywny, co oznacza, że jeszcze nie śpi. Wiem, że wystarczyłoby jedno słowo.

Patrzę na wyłączony telewizor potem znowu na listę kontaktów. Zanim zdążę się rozmyślić, klikam na jego numer i piszę:

Annabel:

Śpisz?

Przez kilka sekund nic się nie dzieje, ale potem kropeczki zaczynają podskakiwać.

Cholera. Co ja właściwie robię? Aaron odpisuje szybciej, niż się spodziewałam.

Aaron:

Nie. Co jest?

Zawieszam palce nad klawiaturą. Przez chwilę mam ochotę napisać „nic” i zamknąć ten temat, ale to byłoby kłamstwo. A ja już mam dość kłamstw, nawet tych, które opowiadam samej sobie.

Annabel:

Chyba nie mogę zasnąć.

To nie do końca prawda, ale i nie do końca kłamstwo.

Aaron:

Ja też.

Nie wiem, co bardziej mnie dziwi, to, że w ogóle odpisuje, czy to, że kontynuuje rozmowę, zamiast po prostu zostawić to bez odpowiedzi.

Annabel:

Dlaczego?

Aaron:

Bo mam za dużo myśli w głowie.

Annabel:

Chcesz pogadać?

Znowu widzę tańczące kropeczki. Nie chcę go ponaglać więc czekam. Pięć minut, dziesięć, dwadzieścia, ale odpowiedź nie nadchodzi, mimo że czekam już ponad pięćdziesiąt minut. Kiedy już myślę, że mi nie odpisze, słyszę piknięcie telefonu.

Aaron:

Otwórz drzwi.

Serce podskakuje mi do gardła. Nie. To niemożliwe.

Wstaje z kanapy i podchodzę do drzwi. Patrzę przez judasza i zamieram. Aaron stoi na korytarzu, oparty o framugę, z telefonem w ręce. Jego wzrok unosi się dokładnie w tym momencie, w którym otwieram drzwi. Nie wiem, co powiedzieć. On chyba też nie. Przez chwilę po prostu na siebie patrzymy.

– Mogę wejść? – pyta, a ja kiwam głową, odsuwając się.

Zamykam za nim i nagle uświadamiam sobie, jak bardzo cicho jest w mieszkaniu.

Siada na kanapie, a ja siadam obok niego, trzymając między nami niewielką przestrzeń. Pocieram dłonie o uda, nie wiedząc, od czego zacząć.

– Więc… o czym myślisz? – pytam, chcąc przerwać ciszę.

Zerka na mnie, jakby próbował ocenić, ile powinnam wiedzieć, ale zamiast odpowiedzieć, pyta:

– A ty? Coś cię gryzie, prawda?

Nie wiem, dlaczego akurat teraz, ale te słowa sprawiają, że cała obrona, którą budowałam przez ostatnie dni, nagle zaczyna pękać. Otwieram usta, żeby zaprzeczyć, ale nic z nich nie wychodzi. Odchylam się do tyłu i wzdycham ciężko.

– Wiesz, czasami mam wrażenie, że wszystko, co robię, to walka – zaczynam, nie patrząc na niego. – Walka o to, żeby ludzie traktowali mnie poważnie, walka o firmę, walka z oczekiwaniami mojej rodziny. Walka o to, żeby… żeby w ogóle coś miało sens.

Nie przerywa mi.

– Moi rodzice myślą, że jeśli nie ułożę sobie życia według ich scenariusza, to poniosę porażkę – kontynuuję. – Że jeśli nie znajdę męża i nie przejmę firmy, to będę nikim. Melody… ona nie musi niczego udowadniać. Zawsze była tą „idealną córką”. A ja? Ja zawsze musiałam walczyć o to, żeby ktokolwiek we mnie wierzył.

Słowa wypadają ze mnie szybciej, niż zamierzałam, a kiedy kończę, czuję się lżejsza, ale jednocześnie dziwnie odsłonięta. Aaron przez chwilę nic nie mówi. Przenosi wzrok na swoje dłonie, a potem odwraca się do mnie.

– Wkurza mnie to, że myślisz, że musisz wszystko robić sama. Że musisz być silna, niezależna, że nie możesz sobie pozwolić na potknięcia. Ale to bzdura. – Przechyla głowę i uśmiecha się lekko. – Jesteś cholernie uparta i ambitna, i to jest w tobie zajebiste. Ale czasami warto pozwolić innym sobie pomóc.

Patrzę na niego, analizując każde słowo.

– Pomóc? – parskam cicho, kręcąc głową. – A co ty możesz zrobić, jak możesz mi pomóc?

Jego spojrzenie jest spokojne, jakby już wszystko sobie przemyślał.

– Mogę być tutaj. I mogę ci przypominać, że nie jesteś sama, jeśli tylko mi na to pozwolisz.

Nagle chce mi się płakać. Nie dlatego, że czuję się słaba, ale dlatego, że nikt nigdy nie powiedział mi tego w taki sposób.

Aaron milczy, jakby dawał mi przestrzeń do przetrawienia wszystkiego, co właśnie powiedział. Nieznośna cisza rozciąga się między nami, ale w jakiś sposób nie jest niewygodna.

– Wiesz – zaczyna w końcu, opierając łokcie na kolanach – trochę ci zazdroszczę.

– Ty mnie? – Unoszę brew i patrzę na niego z niedowierzaniem. – A czego tu zazdrościć?

Wzrusza ramionami.

– Masz cel – mówi w końcu. – Wiesz, czego chcesz. Nawet jeśli wszystko wokół cię wkurza, nawet jeśli musisz walczyć o swoje, to przynajmniej masz jakąś drogę. Ja… – urywa na moment, a potem wypuszcza powietrze przez usta. – Nie wiem, co tak naprawdę robię. Gram w kosza, podrywam laski, bawię się życiem, ale to wszystko jest jakieś… tymczasowe. Jakbym tylko czekał, aż coś się zmieni, ale sam nie wiem, co.

Zaskakuje mnie to. Aaron zawsze sprawiał wrażenie kogoś, kto wszystko ma pod kontrolą. Zawsze pewny siebie, zawsze zadowolony z życia. Teraz, w tym momencie, wygląda jak ktoś, kto szuka czegoś, czego nie potrafi nazwać.

– Myślałam, że kochasz to, co robisz – mówię ostrożnie. – Koszykówka, ten cały styl życia…

– Kocham – przyznaje. – Ale czasami zastanawiam się, co dalej. Nie będę grał wiecznie. A co, jeśli w pewnym momencie się obudzę i okaże się, że wszystko, co miałem, to tylko imprezy, mecze i nic więcej?

Widzę w nim kogoś, kogo wcześniej nie dostrzegałam. Nie tylko aroganckiego sportowca, nie tylko faceta, który przyciąga uwagę każdej dziewczyny w pokoju. Widzę kogoś, kto boi się, że któregoś dnia zostanie z pustymi rękami.

– Nie wierzę, że to mówisz – szepczę, kręcąc głową. – Masz kryzys egzystencjalny?

Parska cichym śmiechem, ale wiem, że to tylko jego sposób na odwrócenie uwagi.

– No wiesz, każdy czasem myśli o tym, co dalej – mówi, wzruszając ramionami. – Ale nie będę cię tym zanudzać. Dzisiaj twoja kolej na żalenie się.

Uśmiecham się lekko.

– Dzięki – mówię po prostu.

– Nie ma za co – odpowiada równie cicho. – I wcale nie jest mi przykro za dzisiaj. Nie pozwolę, żeby ktoś cię zranił słoneczko. Jeśli będę musiał, zrobię to jeszcze raz, zasłużyłaś na coś więcej niż przypadkowy, napalony facet z klubu. Zasługujesz na wszystko, Ann.

Patrzę na niego zaskoczona. Jego słowa wiszą w powietrzu, a ja nie wiem, jak na nie zareagować.

– Nie musisz mnie ratować – mówię w końcu, choć mój głos nie brzmi tak pewnie jakbym chciała

– Może i nie muszę, ale chcę.

Moje serce podskakuje, a ja szybko odwracam wzrok, udając, że to nic takiego.

– To po prostu było głupie – wzdycham, opierając się o zagłówek kanapy. – Nie powinnam nawet tam iść. To był pieprzony casting na męża, a ja się do tego nie nadaję.

Aaron przez chwilę się nie odzywa, a potem z cichym śmiechem odchyla głowę do tyłu.

– Myślałam, że mi pomożesz – przewracam oczami.

– I pomagam – odpowiada natychmiast.

– No to co w takim razie mam zrobić? – pytam, rozkładając ręce. – Czas mi się kończy. Za rok muszę być mężatką, jeśli chcę przejąć firmę. Może i to wszystko jest gówniane, ale nie widzę innej opcji.

– Więc znajdziemy inną opcję.

Marszczę brwi.

– Co?

– Daj mi trochę czasu – mówi, a jego głos jest dziwnie pewny. – Nie rzucaj się na pierwszego lepszego kolesia, który chce się ożenić. Nie rób tego. Obiecaj mi.

Przygryzam wargę.

– Aaron…

– Obiecaj.

Patrzę na niego i widzę, że mówi serio. I to jest najgorsze, bo ja wiem, że Aaron nie obiecuje rzeczy, których nie zamierza dotrzymać. Jeśli mówi, że znajdzie inną opcję, to znaczy, że zamierza to zrobić. Problem w tym, że nie wiem, czy naprawdę istnieje inna opcja. Ale zamiast powiedzieć „nie”, zamiast zakończyć ten temat mówię:

– Dobra.

Uśmiecha się lekko.

– Nie chcę cię widzieć nieszczęśliwej. Po prostu nie mogę.

Nagle czuję, że to nie jest już tylko rozmowa o mojej przyszłości. To coś więcej. I to „więcej” zaczyna mnie cholernie przerażać.