Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
318 osób interesuje się tą książką
Pan Właściwy powinien być tuż obok… a najbliżej jest tylko sąsiad z piekła rodem.
Dom Lexie Rhodes jak co roku zachwyca świątecznymi dekoracjami, a praca z dziećmi przynosi jej samą radość. Miłości brak, choć gwiazdy mówią, że czeka tuż za rogiem. Blisko znajduje się tylko Jett Myers – mroczny, wiecznie wkurzony samotnik mieszkający naprzeciwko.
Jett przeprowadził się do Astorii, bo szukał ucieczki od przeszłości. Szybko odkrył jednak, że trafił pod zły adres. Głośna, popularna rodzina Rhodesów zakłóca jego spokój, a jedna sąsiadka jest wyjątkowo irytująca. Gustuje w szalonych fryzurach, śpiewa podczas mycia samochodu i lepi bałwany tuż pod jego płotem.
Kiedy Jett rozpoczyna prace naprawcze w klinice dziecięcej, w której pracuje Lexie, gwałtowna zamieć odcina drogi i więzi ich w środku. Dach wymaga pilnego uszczelnienia, pacjenci potrzebują pomocy, a oni nie mają dokąd uciec – ani przed śniegiem, ani przed sobą.
Co roku spoglądają przez okna, by sprawdzić, czy dom naprzeciwko się nie zmienił. W tym roku będą musieli współpracować. I chyba nie tylko przy przeciekającym dachu.
Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia.
Opis pochodzi od Wydawcy.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 566
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Copyright © for the text by Ewa Remek
Copyright © for this edition by Wydawnictwo NieZwykłe, Oświęcim 2026
All rights reserved • Wszystkie prawa zastrzeżone
Redakcja: Anna Strączyńska
Korekta: Katarzyna Dziedzicka, Iwona Wieczorek-Bartkowiak, Emilia Ziarnik
Oprawa graficzna książki: Weronika Szulecka
Ilustracja na okładce: Dominika Gruszka
ISBN 978-83-8470-006-8 •Wydawnictwo NieZwykłe • Oświęcim 2026
Grupa Wydawnicza Dariusz Marszałek
www.wydawnictwoniezwykle.pl
Wydawnictwo NieZwykłe
wydawnictwoniezwykle
Wyd_NieZwykle
wydawnictwoniezwykle
Ta historia świąteczna pochodzi z uniwersum „Thin Ice Games”, ale można czytać ją osobno i poza kolejnością.
Opowiada o losach siostry bohatera Hiding From the Rain i dzieje się kilka lat po zakończeniu jego historii. W książce pojawiają się pojedyncze sceny z bohaterami z serii hokejowej, a poniżej znajdziecie rozpiskę serii oraz kolejność czytania:
Seria Thin Ice Games – Pierwsze Pokolenie:
• For Good Luck
• For The Cheer
• For Your Love
• For Our Future
• Spin-off: Hiding from the Rain
Pamiętajcie, że ta opowieść ma być na maksa świąteczna i momentami wręcz bajkowa – znajdziecie tu nieco podkoloryzowane sytuacje, barwne zbiegi okoliczności i trochę zbyt przemądrzałe dzieci. We wszystkim pozostał tu jednak duch świąt, który ma sprawić, że nawet postaci w książce dokonają małych cudów.
Poznajcie zatem nowego Świętego Mikołaja i jego pomocnicę – upartego elfa z różowymi włosami – i razem z nimi dajcie się porwać świątecznej atmosferze!
W powieści występują wątki, które mogą wpłynąć na wrażliwych czytelników, jednak ich opis może zdradzić elementy fabuły i mieć wpływ na ogólny odbiór historii, w związku z czym nie zostały umieszczone tutaj, tylko na ostatniej stronie. Jeżeli jesteś wrażliwym czytelnikiem, zapoznaj się z ostrzeżeniem dotyczącym treści na końcu książki.
Lexie
Sienna:
Co to za zdjęcie?
Lexie:
to ja, gotowa na kolejną szansę i najlepszą randkę tego roku
Sienna:
konkurencja nie jest zbyt duża
Lexie:
😡
Spędziłam bardzo dużo czasu na doborze ubrania i makijażu i mój dzienny horoskop mówi, że jeżeli dobrze poradzę sobie z dzisiejszym trudnym wyzwaniem, czeka mnie coś pięknego w niedalekiej przyszłości
Sienna:
zatem niech gwiazdy ześlą Ci pomyślność
tylko daj mi znać, gdy wieczorem będziesz już w domu, bo zapowiadają pogorszenie pogody.
Osiem lat temu mój kosmogram urodzeniowy powiedział mi, gdzie przebiegają konkretne linie i w jakich miejscach na świecie powinnam szukać spełnienia, ale poważnie zaczynam się zastanawiać, czy gwiazdy to jednak nie jacyś wytrenowani oszuści, bo facet siedzący naprzeciwko mnie przy stoliku wydaje się żartem losu.
Uśmiecham się krzywo, gdy kończy opowiadać o tym, jak ostatnio spotykał się z kobietą z aplikacji randkowej, a okazało się, że była bardzo wysoko postawioną prawniczką. Czy on myśli, że idę na randkę po to, by słuchać o innych laskach?
– Hm… co za opowieść, wow. – Otwieram szerzej oczy i biorę ogromny łyk wina.
Jest niedobre. Kwaśne. Wolę te słodkie do bólu, dla koneserów wina paskudne, dla mnie niczym ambrozja.
– A ty przypomnij mi, co studiowałaś?
– Mam dyplom z logopedii i dużo kursów oraz praktyk na koncie.
– I pracujesz w zawodzie?
– Tak, w zeszłym roku skończyłam praktyki w Klinice Hollowaya i miałam szczęście, bo został im wakat tuż po moich praktykach. Zatrudnili mnie. I teraz uczę dzieci, jak mówić. – Robię z ust duże „o”. – Ooooooooooooooo taaaaaaaaaak.
Demonstruję, w jaki sposób ładnie wymówić samogłoski i otworzyć szeroko usta, a Patrick siedzący po drugiej stronie stolika krztusi się stekiem. Z ustami pełnymi grillowanego mięsa pyta:
– A to legalne? – Macha widelcem w powietrzu.
Tym razem to ja się krzywię i marszczę nos.
– Ale co?
– No, takie włosy.
Marszczę jedną brew, unoszę drugą. Moja mimika jest zwykle zbyt wymowna i w tym momencie na pewno też.
– A dlaczego włosy mają być nielegalne?
– Bo lekarze powinni chyba wyglądać schludnie.
Parskam nerwowym, zbyt piskliwym śmiechem, a potem odchrząkuję, gdy starsza para ze stolika obok obrzuca mnie oceniającym spojrzeniem.
– Przede wszystkim nie jestem lekarzem, tylko terapeutą mowy, a to zupełnie co innego.
– Czyli to nie jest obszar medycyny?
– Terapia mowy nie obejmuje leczenia objawowego czy ciągłego. Nie przepisuję leków, nie mam dyplomu ze szkoły medycznej…
– To jaki w tym sens?
Tym razem unoszę obie brwi.
– Słucham?
– Nie rozumiem, jaki jest sens twojego zawodu.
Pakuję sobie do ust jeszcze trochę sałaty. Steka tknęłam w połowie, teraz już tracę apetyt. Ta randka zmierza ku katastrofie i przewidziałam to, gdy Patrick na początku stwierdził, że powinnam włożyć buty na obcasach, bo jestem przy nim trochę za niska.
Jest połowa listopada, na zewnątrz zaczął padać śnieg, a opady nie ustają. Nadchodzi jedna z najgorszych zim ostatniej dekady. Logiczne, że wybrałam wygodne wiązane buty na śnieg i mało mnie obchodzi, czy jestem za niska, czy za wysoka.
– Zrozumiesz, gdy będziesz miał dziecko, które, choć pójdzie już do szkoły, nie przestanie seplenić.
Patrick mieli informacje w swojej pustej głowie.
– I do seplenienia potrzebny jest osobny zawód? Czyli przyjmujesz dzieciaki, które plują na boki, tak?
Mój widelec upada na talerz. Gwałtownie wycieram dłonie w serwetkę.
– Przyjmuję wiele dzieci. Pracuję w Klinice Hollowaya, ale wyobraź sobie, że to nie tylko seplenienie. To też jąkanie się, wady wymowy, zaburzenia mowy, na przykład afazja, dysfazja, afonia, mutyzm, anartria…
– Anarchia?
– Anartria.
– Anar… co?
– Tak myślałam, że nie będziesz potrafił nawet powtórzyć – mamroczę.
Patrick robi się czerwony na twarzy.
– Czy ty właśnie mnie obrażasz?
– Nie. To ty obrażasz ideę czegoś, o czym nie masz pojęcia, choć sam nie jesteś w stanie nawet powtórzyć jednego słowa, które wymawiam. – Przymykam oczy. Nie ma sensu się denerwować.
Przerobiłam setki randek, poznałam mnóstwo facetów z Astorii i okolic, a także z Portland, gdy tam studiowałam, ale chyba nałożono na mnie klątwę pierwszych spotkań, bo wystarczy jedno wkurzające zachowanie na randce i po prostu rezygnuję. Czy to insynuacje o tym, co będziemy robić po kolacji, czy paskudnie sprośny humor lub bardzo nieprzyzwoite gesty albo po prostu niewygodne rozmowy, jak ta z Patrickiem… nie jestem w stanie ich znieść.
Jeżeli już przy pierwszym spotkaniu pojawiają się takie zgrzyty, mój charakter, bazujący na szczerości i bezpośredniości, nie jest w stanie tego przełknąć. Wolę wyjść, podziękować i zapewnić zainteresowanego, że już nigdy nie będzie musiał mnie znosić.
I właśnie to robię teraz.
– Patricku – akcentuję wyraźnie, ale ciepło, żeby się nie obraził. Urażeni faceci są w stanie robić głupoty. – Wydaje mi się, że jednak nadajemy na innych falach i nie powinniśmy się więcej umawiać.
– To dlaczego w ogóle nalegałaś na spotkanie?
Ma rację. To ja nalegałam, choć rozmowa online szła mocno średnio. Czasami bywam żałosna.
– Chciałam cię poznać… i poznałam. Ale to chyba nie to.
– Ja nawet, kurwa, przełknąłem te twoje różowe włosy.
Z oburzeniem dotykam warkocza.
– No wiesz! Nie są już tak bardzo różowe, bo już się wypłukały. Kolor został tylko na pojedynczych kosmykach!
– Jak można mieć takie kolorowe włosy w wieku dwudziestu sześciu lat?
– Będę miała takie nawet w wieku osiemdziesięciu, jeżeli tego zapragnę. I, oczywiście, jeżeli dożyję.
– I ty chcesz właśnie wyjść z randki i zostawić tutaj mnie? – zapowietrza się Patrick. – Żartujesz. Chyba… sobie… ze mnie… żartujesz.
Odkłada sztućce.
– Zapłacę za całą kolację – obiecuję.
– Ale po co mnie tu ściągnęłaś, do cholery? Skoro wiedziałaś, że beznadziejnie nam się rozmawia!
– Możesz przestać wrzeszczeć i panikować?
– Nie! – Patrick odsuwa swój talerz.
– Hej, hej. – Teraz już naprawdę widzę w nim nadmierną irytację i instynktownie sięgam do swoich doświadczeń z pracy z dziećmi. – Spokojnie. Serio. Ja nie chcę źle, ty nie chcesz źle… zdenerwowaliśmy się, tak?
Patrick próbuje rozluźnić ramiona i przełknąć porządnie ślinę.
– Zachowujesz się tak, jakbym to ja chciał się z tobą spotkać, podczas gdy to ty praktycznie błagałaś mnie, żebyśmy się zobaczyli.
Przymykam powieki i zapadam się na krześle.
Ludzie wokół przysłuchują się naszej rozmowie.
A ja nie mam nic na swoją obronę.
– Przepraszam. Masz rację. Nie powinnam była nalegać. Myślałam… nieważne. Myślałam za dużo.
Patrick zjada ostatni kęs steka. Wygląda przez okno.
– Odwiozę cię do domu, bo jest już niesamowicie zimno i zaczyna padać coraz mocniej.
Mam dobre buty, ale do domu daleko i przyjechałam tu z Patrickiem. Musiałabym być wyjątkowo głupia, by nie zgodzić się na podwózkę. Śniegu przybywa z każdą chwilą i jestem prawie pewna, że te kilka taksówek w naszym mieście właśnie utyka na pojedynczych kursach albo zwyczajnie nie jeździ, bo nawet taksówkarzy przerasta ostatnio pogoda. Wszyscy się tego śniegu spodziewali, a mimo to paraliż dróg nastąpił.
A więc nie mam wyjścia, jak tylko zgodzić się na odwiezienie mnie do domu. Zapewne w ciszy.
Kosmogram urodzeniowy wskazywał różne miejsca na świecie dla różnych dziedzin, ale postanowiłam, że ułożę sobie życie właśnie tutaj, blisko swojej rodziny, blisko przyjaciół, blisko Kliniki Hollowaya, bo na tych dzieciakach i na całej instytucji zależy mi obecnie najbardziej. Poza tym mój brat przeprowadził się wraz z żoną do Astorii, po tym jak urodziła się ich córka. Mają też mieszkanie w Minneapolis, bo Rainer jest hokeistą i gra w NHL, ale w Astorii spędzają dużo czasu, zwłaszcza poza sezonem. Chwilowo ich nie ma – Sienna, Caleb i April są w Minneapolis, Rain gra mecze wyjazdowe, dużo się u nich dzieje.
Winnie przeprowadziła się do Kalifornii do narzeczonego.
Rodzice opalają się na Hawajach.
A ja zostałam tutaj i strzegę naszego tytułu najlepiej przystrojonego na święta domu w całej Astorii. To oznacza, że już zaczęłam wieszać lampki, bo ręce mam tylko dwie, a czasu niewiele.
Pozostałam tutaj głównie ze względu na jeden szczegół – właśnie w tym miejscu powinnam znaleźć to, co jest dla mnie najważniejsze: miłość.
I oczywiście jej nie znalazłam.
Nigdy.
Liczba związków w moim życiu: bardzo okrągła i bardzo wymowna.
Liczba sukcesów w innych dziedzinach: dorodna i wciąż powiększająca się.
Niby powinnam się tutaj spełniać uczuciowo, a karierowo i intelektualnie wcale nie. Rzecz w tym, że właściwie nie musiałam ruszać się zbyt daleko z Astorii, by coś osiągnąć.
Studiowałam w Portland. Od dziewiętnastego roku życia miałam tylko jeden cel – zostać certyfikowaną logopedką dziecięcą. Nie potrzebowałam zarabiać dużych pieniędzy w trakcie edukacji, bo miejsce do spania zawsze miałam w domu, a pokój w akademiku tymczasowo mogli mi opłacić rodzice, z czego oczywiście korzystałam. Dzięki temu, że pozwolili mi na tak sprawną i dobrą edukację, teraz wylegują się w pełnym słońcu w swoim domku letniskowym na Hawajach i zamierzają wrócić na chwilę dopiero w przyszłym roku, gdy w Astorii też zrobi się ciepło. A do tego czasu?
Ech, żyć, nie umierać.
Mama i tata są już na emeryturze. Odchowali trójkę własnych dzieci. Raina, najstarszego z rodzeństwa, który teraz ma już dwójkę dzieci – jedenastoletniego Caleba i czteroletnią April. Winnie, moją siostrę, starszą ode mnie o trzy lata, szczęśliwie zaręczoną i przygotowującą się do ślubu w przyszłym roku. Jestem prawie pewna, że ona też zaraz będzie starać się o dziecko, biorąc pod uwagę to, jak intensywna w tych kwestiach jest cała moja rodzina. Mam też dwóch kuzynów, Joeya i Shawna, którzy co prawda nie są moimi rodzonymi braćmi, ale trochę tak ich postrzegam. Rodzice wzięli ich pod swój dach, gdy chłopcy mieli po kilka lat, i wychowywali jak własnych synów. Piątka dzieci w domu to już coś.
Ja byłam najmłodsza.
Chyba również najtrudniejsza. Miałam sporo okresów buntu, ale nie takiego intensywnego, tylko buntu na zasadzie: teraz nie jem już mięsa.
Jem.
Albo… teraz moje włosy mogą sięgać maksymalnie do ramion.
Obecnie sięgają gdzieś do łopatek. Są za długie. I trochę zniszczone, bo zbyt dużo przy nich majstrowałam i te wszystkie wskazówki z internetu wcale nie chcą działać. Odnoszę wrażenie, że każda rada to jakiś sabotaż i tylko sprawia, że końcówki bardziej się puszą.
Ale poza małymi mankamentami jak trochę krzywy nos, przekrzywiony prawy górny ząb z przodu, nie do końca symetryczne brwi czy zniszczone końcówki włosów, jestem na dobrej ścieżce życiowej, jeżeli chodzi o wszystkie aspekty oprócz… uczuciowego.
Czyli tego, na którym zależy mi najbardziej.
I tego, który właśnie w Astorii albo przynajmniej w mieście nieopodal powinien na mnie czekać. Próbowałam już naprawdę wszystkiego. Zwiększyłam zasięg parowania na aplikacji randkowej do stu mil. To żaden dystans. Jeździłam na kursy do innych miast. Klinika, w której pracuję, znajduje się ponad godzinę drogi od Astorii, bliżej Portland, ale tam przejrzałam już chyba wszystkich dostępnych lekarzy, a nawet byłam na kilku randkach ze współpracownikami i… wciąż ta okrągła i wymowna cyfra.
Zeeeeeeerooooo.
Zero sukcesu, zero zainteresowania na dłużej, zero perspektyw na to, że założę tak piękną rodzinę, jaką założyli moi rodzice. Taką, jaką znalazł Rain. Taką, jaką zaraz stworzą Winnie i jej narzeczony Halton. Moich dwóch kuzynów też już dawno znalazło swoje drogi. Joey ma żonę, ślub wzięli kilka miesięcy po pierwszym spotkaniu. A Shawn ma partnera i są razem już od kilku lat.
I na szarym końcu jestem ja.
– W restauracji trochę głupio wyszło – stwierdza Patrick, który odwozi mnie do domu.
Trochę go ignoruję i po raz kolejny rozdrapuję własne rany, robiąc zestawienie tego, kto znalazł swoje drugie połówki i jak duże jest prawdopodobieństwo tego, że zostanę sama już na zawsze.
– Tak – przyznaję odrobinę nieobecna. – Głupio. Być może zareagowałam nerwowo. Bywam impulsywna.
– Zauważyłem. – Patrick drapie się po brodzie. – To chcesz może dzisiaj iść jeszcze do ciebie?
Teraz w ogóle już wciskam głowę w fotel i chcę zapaść się pod ziemię.
– Nie!
– Szkoda.
– Podziwiam twoją pewność siebie.
– Co masz na myśli?
– Przecież powiedziałam już wcześniej, że nie zobaczymy się po raz kolejny, a ty wciąż chcesz pójść do mnie.
– No pewnie. W końcu po to chyba umawiasz się z tymi wszystkimi facetami, co?
Koła samochodu dalej kręcą się i skrzypią na śniegu, jednak moje serce staje w miejscu.
– Proszę?
– Jesteś bezpośrednia. I ludzie ciągle widują cię z innym mężczyzną. Do tego te różowe włosy – wylicza Patrick. – Myślałem, że ta randka odbywa się w jednym celu. Wiesz, jako wstęp.
Zdecydowanie chodziłam na zbyt wiele randek, ale rzadko się zdarza, by były one tak okropne jak ta.
– Moje włosy definiują to, kim jestem i czego chcę od życia? – powtarzam i chyba nie mam już nawet siły na oburzenie.
– Nie tylko włosy… ale… – Patrick macha dłonią w powietrzu – …wszystko. I w ogóle.
Zaciskam zęby.
To najgorsza randka w moim życiu, a byłam na wielu.
– Chcę wysiąść.
– Musimy jeszcze przejechać w dół ulicy.
– Przejdę się.
– Nie gadaj głupot. Śniegu jest po kostki albo i lepiej, a pada bardzo mocno.
Łapię za klamkę.
– Serio, spacer dobrze mi zrobi. Naprawdę miło było cię poznać.
– Lexie, nie wydurniaj się…
Na przekór wszystkiemu ciągnę za klamkę, by wysiąść, a Patrick hamuje.
I łapie mnie za przedramię.
– Zgłupiałaś?! Wciąż jechałem!
– Trzy mile na godzinę!
– Jesteś nienormalna!
– Po prostu nie chcę słuchać, jak mnie oceniasz, i nie mam… nie mam ochoty z tobą rozmawiać! Nigdy nie dałam ci do zrozumienia, że jedziemy do mojego domu i że zamierzam cię do niego zaprosić!
– Ale dałaś się odwieźć!
– Jezu Chryste! – Teraz już prawdziwie podnoszę głos. Gdzieś w tym chaosie udaje mi się odpiąć pas, lecz Patrick zbyt mocno mnie trzyma, ciągnie za rękaw kurtki i nie jestem w stanie od niego uciec. – Zachowujesz się co najmniej dziwnie!
– Ja?! To ty chciałaś wysiąść z jadącego auta!
On na pewno jest spod znaku Barana. Ewentualnie Lwa z mocnym naciskiem na narcystyczne zapędy.
Twarz mężczyzny robi się coraz bardziej czerwona.
– Chciałam tylko spokojnie się pożegnać, bo sam stwierdziłeś, że jestem dla ciebie zbyt dziwna! O co ci teraz chodzi?!
– O nic! Wsiadaj i zamykaj drzwi! – żąda.
Przyznaję, zaczyna się robić przerażająco. Samochód na szczęście już stoi, a ja mam trochę siły, więc gdy Patrick puszcza mnie na chwilę, by odpiąć swój pas, od razu cofam się gwałtownie w stronę otwartych drzwi, wypycham je plecami na zewnątrz, by się wydostać, i Patrick już nie daje rady złapać mnie po raz kolejny.
Niestety dobre strony na tym się kończą, bo mój but blokuje się pomiędzy krawędzią drzwi a autem, więc nie potrafię utrzymać równowagi. Jedna noga wpada w śnieg, drugą szarpię, próbując uwolnić ją z potrzasku. Gdy wreszcie się udaje, odchylam się za mocno i ląduję plecami oraz tyłkiem w miękkiej, puszystej zaspie.
I na czyjeś buty.
Uderzam potylicą w twarde cholewki… No, nie jest zbyt wygodnie.
Świat przez chwilę się kręci. Patrick krytykuje mnie jeszcze na głos – może narzeka, może się żali, nie jestem pewna, bo w uszach mi szumi od upadku. Wiem jedno – leżę na śniegu. I na czyichś butach. Gdy unoszę wzrok, by spojrzeć na twarz, która się nade mną pochyla, widzę seryjnego mordercę czyhającego na moje życie.
A nie. To jednak tylko Jett Myers, mój sąsiad.
Jett
Oregon Alert:
Przypominamy o pogarszających się warunkach pogodowych. Zabezpiecz dom oraz zaopatrz go w zapasowe źródła ciepła. Załóż łańcuchy na opony. Unikaj jazdy w godzinach nocnych. Zapewnij zwierzętom bezpieczne schronienie.
Na początku słyszę jakieś krzyki.
Głośne dźwięki dochodzące spod maski auta. Dźwięki, których nie powinno tam być. Potrafię naprawiać pojazdy i jestem właściwie pewien, że ktoś spieprzył po całości jakąś naprawę części pod maską. Możliwe, że to silnik. W każdym razie warkot nie jest normalny.
Te piski i krzyki też nie są normalne.
Wyszedłem tylko po jakieś drobiazgi i nawet nie brałem auta. Wszyscy już panikują, bo zaczyna padać i zapowiadają ogromne śnieżyce, ale według mnie panika spowodowana jest wyłącznie tym, że nie mają się czym zająć. Świat się nie zatrzymuje. Czas płynie. Przy takich prognozach warto działać, zamiast mówić.
I tak znajdą się tacy, którzy wolą ozdabiać swoje domy setką kolorowych lampek i budować po trzy bałwany dziennie, zamiast zająć się czymś pożytecznym.
Na przykład moja sąsiadka.
Która właśnie leży głową na moich butach. Marszczy brwi, mruży oczy, spoglądając w moją twarz, gdy się nad nią pochylam. Wydaje mi się, że najpierw nie rozumie, co się dzieje, chyba nie orientuje się, że to ja, bo już by zwiewała i fukała, jak ma w zwyczaju.
Ona i ja to dwa różne światy. To młoda, ambitna, wygadana i pozytywna dziewczyna – bałaganiara, która zbyt często zmienia kolor włosów, ubiera się momentami kompletnie nieprzewidywalnie i przede wszystkim zbyt dużo gada. Jest głośna, słucha irytującej muzyki i co roku zimą robi mi na złość, lepiąc bałwany na mojej posesji.
Jak niedojrzałym trzeba być, by przeskoczyć przez ogrodzenie tylko po to, żeby po kryjomu ulepić komuś w ogródku bałwana?
Z roku na rok bałwany stają się coraz większe. Poprzedniej zimy pomagał jej mały chłopiec, syn jej brata. Nie dość, że Lexie Rhodes sama w sobie nie reprezentuje dojrzałości, to jeszcze uczy dzieciaki niezbyt rezolutnych zachowań.
Nienawidzę tego.
Nienawidzę całej tej świątecznej otoczki, nienawidzę tych piosenek i nienawidzę takich głupich podchodów i prób zaangażowania mnie w coś, w co nigdy nie chcę się pchać. To zaangażowanie równa się też irytacji – Lexie dobrze wie, że mnie w ten sposób irytuje. Jest uśmiechnięta i kompromisowa, dopóki rozmawia z kimkolwiek innym niż ja.
– O mój Boże! – W końcu orientuje się, kim jestem.
Unosi szybko głowę, jednak opada znów w tył, bo pewnie całkiem mocno się uderzyła.
To jak różowa landrynka z ostrymi pazurami prosto z koszmarów, ale nie mogę zignorować tego, że uniemożliwia mi dalsze poruszanie się i przede wszystkim robi aferę na środku naszej ulicy. Wyglądało to tak, jakby wypadła z tego samochodu, ale może… z premedytacją?
Ponieważ zupełnie jej nie rozumiem i nie zamierzam zrozumieć, nie chcę chyba też wiedzieć, co zaszło.
– Czy ty jesteś nienormalna?! – warczy pod nosem chudy i wysoki chłopak, wyskakujący od strony kierowcy.
Zerkam w dół.
Jeżeli się ruszę, uderzę ją, w dodatku pewnie wpadnie również głową w śnieg, a jej czapka spadła tuż obok. Burza nieco poplątanych jasnych włosów z różowymi refleksami kontrastuje z białym śniegiem i z moimi czarnymi butami.
Naprawdę chcę stąd już iść, dlatego robię pierwsze, co przychodzi mi do głowy – schylam się, ujmuję Lexie pod pachami i podnoszę ją do siadu, a potem całkiem do góry, by stanęła. Trzymając ją w pasie, schylam się jeszcze po czapkę, a potem prostuję plecy i po raz kolejny zdaję sobie sprawę, jaka ta wariatka jest w stosunku do mnie drobna, jak czerwony zawsze w zimie jest jej nos i jakie ma wielkie, błyszczące i szare oczy – crazy eyes, nie inaczej. Jedno jest trochę większe od drugiego, ale są tak samo pełne wyzwania.
Wyciągam czapkę w stronę dziewczyny.
Nie odzywam się ani słowem.
Ten koleś z auta właśnie obchodzi je dookoła i ogląda drzwi, jakby Lexie swoim drobnym bucikiem mogła je w jakiś sposób uszkodzić. Chłopak panikuje.
– Dostałem je rok temu w prezencie od rodziców! – jęczy, łapiąc się za głowę.
Z jego ust wydobywa się para.
– Wyklepie się – burczę.
Specjalnie próbuję go jeszcze rozstroić. Jak się zestresuje raz a porządnie, potem będzie bardziej odporny. Tak naprawdę tu niczego nie trzeba klepać.
– Coś ty, do cholery, zrobiła?! – krzyczy ponownie młokos do Lexie.
Ponieważ dziewczyna zbyt późno reaguje na podaną przeze mnie czapkę, przez moment zwyczajnie patrzymy sobie w oczy, a te z każdą sekundą ciemnieją, jakby nasza niechęć rosła przez zwykłe spojrzenia. W następnej chwili, choć jestem człowiekiem cierpliwym, zakładam jej tę czapkę po prostu z powrotem na głowę i szturcham biały pompon na czubku.
Lexie mruga kilka razy.
Wprowadziłem się tutaj siedem lat temu, jednak nie pamiętam, bym kiedykolwiek znajdował się tak blisko niej.
Być może ona też właśnie to sobie uświadamia.
– Będziesz płaciła za naprawę! – krzyczy chłopaczek.
Lexie odwraca się i naciąga czapkę na uszy.
– Jaką naprawę?! Przecież chciałam tylko wysiąść!
– I pewnie pokopałaś mi całe drzwi!
– Przewróciłam się! Mogę mieć wstrząs mózgu!
– Wystarczy – wtrącam, zanim zrobi się gorąco.
Nie podoba mi się to.
Tak, wzdrygam się za każdym razem, gdy Lexie podnosi głos, zawsze skupiając się na poprawnej wymowie i wyraźnym wypowiadaniu słów. Ale przede wszystkim nie podoba mi się zachowanie tego typka. Co innego unikanie sąsiadki, bo jest wrzodem na tyłku, a co innego darcie mordy na kobietę, i to dwa razy mniejszą od siebie, która w dodatku utrzymuje, że chciała po prostu wysiąść z samochodu.
– Masz rację – rzuca chłopaczek w moim kierunku, a nie przypominam sobie, bym mu się przedstawiał. – Zadzwońmy po policję.
– Jestem skłonny to zrobić, bo zaburzacie spokój mieszkańców. Ci spod sto osiemnastki już wyglądają z okien.
– Zaburzamy… co? Nie – protestuje natychmiast chłopak. – Dzwoń po policję, żeby zgłosić, że ona zniszczyła mi auto!
– Jezu Chryste, co?! – rzuca oburzona Lexie. – Przecież nie uderzyłam w nie kijem bejsbolowym, tylko potknęłam się, bo chciałam iść do domu na piechotę, a ty nie chciałeś mi na to pozwolić!
W porządku, nie lubię jej. Teraz też zachowuje się zbyt głośno i zaburza mój spokój.
Ale… to nie brzmi dobrze. Kobieta chce wysiąść, to wysiada. I naprawdę nie powinno to wyglądać jak desperacka ucieczka, podczas której potyka się o własne nogi. Dodatkowo wyprowadza mnie z równowagi fakt, że Lexie Rhodes właśnie się krzywi, masując kark. Uderzyła się.
– Wsiadaj do auta i spadaj – polecam chłopakowi.
– Ale…
– Wsiadaj i spadaj, nie będę dwa razy powtarzał. Z autem wszystko w porządku. Jestem mechanikiem.
Chłopakowi świecą się oczy.
– Serio? – przycisza głos. – Ojciec mnie zabije, jeżeli je zniszczę.
– Mój Boże, ile ty masz lat, Patrick? – jęczy Lexie.
– Dziewiętnaście.
Ona robi wielkie oczy.
– Mówiłeś, że dwadzieścia cztery!
– Każdy trochę kłamie, nie? – Patrickuśmiecha się krzywo i wsuwa zmarznięte dłonie do kieszeni.
Przecież widać, że to jakiś małolat. Jest ubrany jak nieodpowiedzialny chłystek, a nie jak facet, który liczy się z nadejściem zimy dekady. Nie chcę też mówić tego na głos, lecz mam pewność, że te opony nie przetrwają choćby jednego zakopania w śniegu.
– Czy ja właśnie miałam randkę z dziewiętnastolatkiem?! – rzuca oburzona Lexie. – Ja pierdzielę! Nie mogę w to uwierzyć!
A ja nie mogę uwierzyć w to, że nawet go nie sprawdziła, zanim z nim wyszła. Musi być całkowicie zdesperowana, co jest bezsensowne – przy takim poziomie desperacji może lepiej już odpuścić.
Ale to jest Lexie Rhodes. Ona myśli inaczej, wychodzi przed tłum i robi bardzo głupie rzeczy, zanim w ogóle zastanowi się nad konsekwencjami. Na przykład nad tym, że właśnie użera się z jakimś małolatem.
Albo nad tym, że zabiera mój czas.
Patrick otwiera drzwi, ogląda ich wewnętrzną część, a potem nimi trzaska, jakby zapomniał, że przed chwilą jeszcze bał się o swoje auto. I o swój tyłek. Mam nadzieję, że pęknie mu opona i jednak dostanie reprymendę od ojca. Przydałoby mu się.
– Och, nie udawaj, że jesteś taka zaskoczona! – pluje Patrick. – Pewnie chciałaś wskoczyć mi do łóżka i dobrze wiedziałaś, że jestem młodszy!
– Gdybym wiedziała, nigdy bym się z tobą nie umówiła! – Lexie kaszle, krztusząc się tą wymianą zdań. – Minimalny wiek zaznaczony na mojej aplikacji to dwadzieścia cztery lata! Nie umówiłabym się z małolatem!
Właśnie ten epitet wkurza chłopaka najmocniej. Lexie nie bawi się w uprzejmości, jest już mocno poruszona i chyba nie potrafiła się powstrzymać, więc w przypływie złości nazwała go adekwatnie do sytuacji, a on nie jest w stanie tego przełknąć.
Rozumiem, że może być oburzony.
Oburzenie nigdy jednak nie powinno prowadzić do niebezpiecznych zachowań, a Patrick popełnia właśnie ten błąd.
Nie jestem rycerzem na białym koniu, a i tak reaguję od razu. Gdy chłopak zrywa się w kierunku Lexie, a jego ręka jakoś tak podejrzanie się unosi – łokieć prawie znajduje się na wysokości jej głowy – po prostu nie jestem w stanie nie zrobić kroku naprzód, żeby ją osłonić.
Młody jest wściekły, wręcz rozjuszony, jednak to jeszcze młokos, który musi się wiele nauczyć. Nie wiem, czy w domu czeka na niego ktoś, kto nauczy go odpowiednio się zachowywać. Tym kimś nie jestem ja, ale w tym momencie muszę się odezwać. Mam nadzieję, że to da mu przynajmniej wskazówkę.
Łapię go za łokieć i przyciągam do siebie. Przybliżam się do jego twarzy, para puchnie w powietrzu tuż przy moich wargach i jego uchu.
– Nie wiem, co chciałeś zrobić, ale jeżeli to, co mi się wydaje, to nie tutaj, kolego. – Puszczam jego rękę, odsuwam się nieznacznie. – Wsiadaj do auta i grzecznie spadaj do domu.
W końcu Patrick nieco trzeźwieje, otwiera szerzej oczy, jego jabłko Adama podskakuje nerwowo.
– Już – podkreślam ochryple.
Lexie wciąż się skrywa za moimi plecami.
Patrick rezygnuje. Wydaje się zaskoczony, nieco zestresowany i cofa się, po czym wpada plecami na drzwi. Zerka na dziewczynę ponad moim ramieniem, ale nie jest w stanie jej zobaczyć – jest za niska, zbyt mała i pewnie nawet na palcach nie będzie w stanie wychylić się zza mojego ciała.
Patrick czym prędzej wsiada do auta i próbuje uruchomić silnik, poruszając kilka razy kluczykiem w stacyjce. Maszyna rzęzi, nareszcie startuje, a ja w końcu jestem w stanie odwrócić się do Lexie, która… wydaje się jeszcze bardziej rozjuszona niż Patrick.
Jej nos jest cały czerwony.
Jej czapka przechyliła się nieco na bok.
Jej dłonie bez rękawiczek zaciskają się w pięści tak mocno, że aż różowieją na knykciach.
Zaciska usta, ale już widzę, że za chwilę zionie złością.
– Nikt nie prosił cię, żebyś wtrącał się w ten wieczór – oznajmia, niemal zgrzytając zębami.
– Wyglądało na to, że nie możecie się dogadać.
– To nie daje ci prawa się wtrącać!
– Upadłaś na moje buty – przypominam. – Uderzyłaś w nie głową. Podniosłem cię.
Staram się nieco przyciszyć głos w odpowiedzi na jej frustrację. Lexie jest głośna, widoczna, czasami wręcz ostentacyjna i teraz też najwyraźniej jest to jej linia obrony – choć mam wrażenie, że to nie przede mną powinna się bronić.
– Nie potrzebuję twojej pomocy, a już na pewno nie potrzebuję tego tonu wyższości.
Wyższości? Chyba spokoju.
– Chciałem tylko wrócić do domu i nie być świadkiem jakiejś głupiej awantury na środku ulicy.
Lexie przewraca oczami.
Ale prawdziwie zapowietrza się, dopiero gdy dodaję:
– Awantury dwójki dzieciaków, które nie potrafią rozwiązać problemów w spokoju.
Mam wrażenie, że jej zmarznięte policzki się nadymają. Pąsowieje i ciska pięściami po obu stronach swojego ciała. Niech jeszcze tupnie nóżką, kpię w myślach.
– Nie miałam pojęcia, że on jest taki młody! – cedzi.
– Jesteś pewna?
– Jestem cholernie pewna! To nie są żadne żarty! Okłamał mnie!
– Dlaczego miałbym ci wierzyć?
Lexie odrzuca swój lichy warkocz do tyłu.
– O mój Boże, ty naprawdę insynuujesz, że umówiłam się z młodszym od siebie o siedem lat kolesiem. Właściwie z dzieckiem.
– Chodzisz przecież na mnóstwo randek.
Jej nozdrza drżą.
– Tak jak już mówiłam – przypomina – minimalny dopuszczalny wiek na moim profilu to dwadzieścia cztery lata. Delikatne dwa lata różnicy, które nie robią zbyt wiele. – Mruży oczy. – Poza tym pewnie niektórzy dwudziestolatkowie będą nawet bardziej dojrzali niż ty. Choć przekroczyłeś już trzydziestkę, jedyne, co robisz, to burczysz na wszystkich dookoła i masakrujesz ducha świąt jak Grinch, tylko taki o poziom wyżej, objęty zgorzknieniem już na zawsze i bez możliwości odwrotu.
Wpatruję się w jej twarz, widzę jej zawziętość i wszystko, co jest z nią związane. Chociaż jest irytującą małą kobietką z niewyparzonym językiem, muszę przyznać jedno – trudno oderwać od niej wzrok, gdy się zdenerwuje. Gdy mówi z taką pasją.
– Ach, myślałem po prostu – wzruszam ramionami – że skończyły ci się opcje w naszym małym miasteczku i musiałaś przekroczyć swoje dotychczasowe limity. – Zerkam w stronę, w którą odjechał chłopak. – W końcu to przecież legalne, prawda?
Jej policzki pąsowieją jeszcze mocniej, szczęki drżą. Oczy błyszczą jak dwa małe ogniki. Zaciska usta, próbuje zapanować nad złością – ten widok byłby rozczulający, gdyby ona sama nie próbowała spalić mnie wzrokiem. Przywołuje na myśl malutkiego kota, który próbuje ryczeć jak groźny lew, ale jedyne, co osiąga, to śmiesznie słabe miauczenie.
– Wiesz, nie pamiętam, kiedy zamieniłeś ze mną aż tyle słów za jednym razem – stwierdza po chwili drżącym głosem Lexie. – Ale chyba wolałam, gdy udawałeś, że jesteś niemową.
Ma rację.
Ja też wolałem ją ignorować.
Dzisiaj rozmawiamy, bo to pierwszy raz, kiedy znalazła się tak blisko mnie, i jakaś część mojego ego chciała zrozumieć, co tu się właściwie wydarzyło.
Tak naprawdę mnie to nie interesuje. Nie jestem potworem i chciałem jej po prostu pomóc, ale teraz wracamy na stare tory i nie jesteśmy w stanie wytrzymać w swoim towarzystwie. Mam już dość jej gadania. Jest zbyt głośna, zbyt szybka, zbyt narwana, zbyt irytująca. I przede wszystkim to moje zupełne przeciwieństwo, które wyjątkowo lubi robić mi na złość. Mam dość tego zamieszania. Mam dość tego… tego spaceru.
Ma rację, gdy mówi, że powinienem znów ją ignorować. To wychodzi nam na dobre. Wtedy przynajmniej kłóci się ze wszystkimi poza mną, bo ja tylko staram się powstrzymywać ją samym spojrzeniem.
Jest dla mnie zbyt szybka, zbyt kolorowa, zbyt bezpośrednia, szczera w całym swoim jestestwie. To pierwszy raz, gdy patrzę na kogoś dłużej z bliska, a w oczach nie dostrzegam śladu udawania, wahania, wycofania, lecz czystą, niczym nieskalaną szczerość, nawet jeżeli to sprawia, że dziewczyna nie jest idealna.
Robię krok w tył.
Lexie łapie warkocz i nerwowo za niego ciągnie. Jej nos robi się coraz bardziej czerwony, zmarznięty.
– Poprosiłabym, byś nie rozmawiał o tym z moją rodziną, jeżeli kiedykolwiek ich zobaczysz, ale to chyba nie będzie problemem, bo przecież ty nie rozmawiasz z sąsiadami.
– Taaa.
– To dlaczego właściwie rozmawiasz ze mną? – Przechyla delikatnie głowę.
Nie jestem pewien. Też chcę już stąd iść.
Przez moment widzę w niej cień wahania.
I dobrze mi się wydaje.
– Hmmm… – Splata dłonie przed sobą. – Dziękuję… za uspokojenie Patricka… i w ogóle. On jest niegroźny, po prostu się nie dogadaliśmy, a ja też nie byłam dla niego zbyt miła i tak wyszło.
Cokolwiek to było – powinien sam się uspokoić. Ale nie mówię tego głośno.
Lexie zerka na moje buty.
– Nie sprawiaj, że to będzie dla mnie jeszcze bardziej niezręczne – odzywa się po chwili jeszcze ciszej.
Mam odgryźć się kolejnym komentarzem, że właściwie niezręczność i Lexie często idą w parze, ale wtedy dostrzegam, jak jej drżąca dłoń znów ląduje na karku. Przewróciła się. Uderzyła, i to pewnie całkiem mocno. Nagle robi mi się nieprzyjemnie gorąco na sercu, jakbym sam robił coś bardzo złego.
Poruszam ramionami, pociągam nosem, po czym burczę:
– Na pewno nie masz wstrząsu mózgu?
Lexie zaciska usta i kręci głową.
I jakby nigdy nic, odwraca się i rusza w stronę swojego domu, nie oglądając się na mnie już ani razu.
Podziękowała mi.
Prawdopodobnie zachowywałem się jak dupek, jednak nie potrafię inaczej.
Przez krótką chwilę żałuję… do momentu, w którym Lexie przed samym swoim domem zbacza z drogi, podchodzi do mojego ciemnego ogrodzenia, kuca przed małym bałwanem, ulepionym przez jakieś dzieciaki, biorące z niej przykład, i podnosi ze śniegu marchewkę, która wypadła z wielkiej ulepionej kuli, służącej za głowę.
Ona wie, że nie znoszę tych bałwanów.
Obraca w moją stronę głowę i chociaż wygląda na zmęczoną, nie rezygnuje. Patrząc mi prosto w oczy, wkłada marchewkę w miejsce nosa, wciska głęboko, by już drugi raz nie wypadła, po czym wstaje, otrzepuje dłonie, porusza nimi, nie chcąc tracić czucia w palcach, i dopiero wtedy wraca do domu.
Lexie
Winnie:
czy ty byłaś na randce z Patrickiem Mutleyem?
Lexie:
czy cały świat o tym wie?
Winnie:
nie, cały świat może nie, ale Twoja siostra i jej narzeczony w Kalifornii już tak
WTF?
on ma dziewiętnaście lat, to jeszcze dzieciak
Lexie:
nie miałam pojęcia!
Winnie:
musisz mi przesyłać profile facetów, z którymi się umawiasz, sprawdzę ich dla ciebie i dam zielone światło
albo czerwone… w przypadku Patricka dałabym czerwone…
to były chłopak młodszej siostry przyjaciółki mojej dentystki z Astorii
Lexie:
ciężko mi nawet pojąć, co właściwie napisałaś
jesteśmy z Patrickiem spokrewnione?
Winnie:
ha. bardzo śmieszne. gość jest niepoważny. oczerniał tę swoją byłą dziewczynę i teraz też podobno rozpowiada jakieś głupoty na Twój temat
ale nie martw się, Halton już przygotowuje dla niego straszaka w razie gdyby chłopak rozpędził się trochę za mocno!
Moja siostra siedzi w Kalifornii i jakimś cudem dowiedziała się o mojej okropnej wpadce. Patrick nie potrafi trzymać języka za zębami i opowiada bzdury. Halton, narzeczony Winnie, zastanawia się, jak nastraszyć młodego Mutleya, by zamknął swoją niewyparzoną gębę. Prawdopodobnie znajdą się ludzie, którzy pomyślą, że jestem jakaś spaczona i podobają mi się zbyt młodzi chłopcy.
Fuj.
Nadchodzący czas zapowiada się świeeeetnieeee.
Skup się na światełkach, Lexie.
Na pierniczkach.
Albo na anielskich włosach, które mogą w tym roku wisieć na wszystkich krzaczkach w ogródku.
Z jednej strony cieszę się, że zbliżają się święta – będę mogła chociaż na chwilę zapomnieć o tym, co kompletnie mi nie wychodzi.
Z drugiej strony – mam przesrane.
Kolejny koniec roku, kolejne winogrona zjedzone pod stołem, kolejny sezon rozczarowań.
Co roku robi się gorzej. Może sąsiad z piekła rodem ma rację. Może kończą mi się opcje. Niby tego kwiatu jest pół światu, a mam wrażenie, że każda randka jest coraz gorsza. Teraz nawet boję się otwierać aplikację randkową. Wcześniej przynajmniej przeżywałam rozczarowania w ciszy, teraz obawiam się wychylić nos z domu bez kamuflażu, bo w każdym momencie mogę spotkać Jetta Myersa, a on widział ostatnio zdecydowanie za dużo. Modlę się tylko, by nie rozpowiedział tego w całej Astorii. Na szczęście Jett nie ma tu zbyt wielu przyjaciół. Od początku trzyma się raczej na uboczu, ma dwóch kumpli od wieczornego piwa w Bills Pubie raz na kwartał i to by było na tyle. Może męscy faceci mają jednak inne zainteresowania.
Nagle zaczynam zastanawiać się, czy tacy męscy faceci usłyszą coś o mnie i Patricku, na przykład od Jetta, a potem plotka pójdzie dalej.
Patrick musi mieszkać gdzieś w okolicy, nie w samej Astorii, bo kompletnie go nie kojarzyłam i nie mieliśmy żadnych wspólnych znajomych. Inaczej miałabym jakiekolwiek pojęcie, że wcale nie jest dwudziestoczterolatkiem z wieloma zainteresowaniami, tylko jakimś dzieciakiem szukającym rozrywki.
Ale ja już nie chcę być tylko rozrywką.
Wzdycham ciężko, obserwując, czy za oknem nikt się nie kręci. Wczoraj miałam jaja i byłam w stanie się odgryźć, ale dzisiaj? Przeżywam prawdziwą falę wstydu, która nie chce zniknąć, powraca na brzeg raz po raz i jeżeli spojrzę w oczy Jetta Myersa, zapadnę się pod ziemię. Upadłam na jego buty. Do tego porządnie się walnęłam i mam z tyłu głowy ogromnego guza.
Na zewnątrz pada śnieg. Właściwie nie przestaje padać i podobno ma tak sypać aż do grudnia, a może i dłużej. Te święta z pewnością będą białe.
Dom Jetta będzie biały tylko wtedy, gdy przykryje go biały puch.
To wciąż te same ciemne cztery ściany ukryte częściowo za wysokimi drzewami iglastymi. To wciąż ten sam pusty ogródek, ciemne ogrodzenie, ten sam bałwan, któremu wczoraj przytwierdziłam nos na dobre do śnieżnej głowy. Czasami się zastanawiam, dlaczego Jett po prostu nie kopnie tych bałwanów swoim gigantycznym butem niczym wściekły ogr i tym samym nie zniszczy moich dzieł. On bałwanów nienawidzi, jednak… daje im żyć.
Ale poza tym, że oszczędza moje najdroższe bałwany, moje dzieła sztuki, to przez lata nie dogadywaliśmy się praktycznie w żadnej kwestii.
Miałam dziewiętnaście lat, gdy wprowadził się do domu naprzeciwko. Zmienił elewację na ciemną, ogrodzenie na wyższe, bardziej pancerne, oczywiście ciemne i wyplewił wszystkie niepotrzebne krzewy z ogrodu. Pozostawił tam głównie drzewa, które w pewnym sensie kryją jego jaszczurzą pieczarę.
Dlatego też nie mogę zobaczyć zbyt wiele.
Widzę kilka okien na froncie i czasami wieczorami dostrzegam światło w salonie na dole. A może to warsztat do obrabiania ludzkich szczątków i on naprawdę jest seryjnym mordercą.
Istnieje też szansa, że po prostu jest gburem i niczym więcej. I akurat ja ze wszystkich osób na tej ulicy co roku muszę patrzeć na ten ciemny dom, na którym nie można powiesić żadnej lampki świątecznej. Gdyby na tym się kończyło – wszystko w porządku, jednak wiem, że Jett narzeka na wszystkie moje ozdoby, na to, że każdej zimy w odwiedziny przyjeżdża mój bratanek Caleb i lepimy największe bałwany. Ten niewielki kawałek ziemi pokrytej śniegiem przed domem Jetta jest miejscem idealnym na perfekcyjnego bałwana kontrastującego z pancernym murem otaczającym jego dom.
Nasze sąsiedztwo jest chętne do przystrajania budynków. Mój dom oczywiście będzie przodował nawet w tym roku, choć rodzice przysłali z Hawajów jedynie bombki w kształcie ananasów. Zaczęłam już przystrajać fasadę jako pierwsza ze wszystkich, bo jestem zupełnie sama i zajmie mi to dwa razy więcej czasu. Ale dam radę. Kocham świąteczne ozdoby, uwielbiam te wszystkie lampki i błyskotki i nie zamierzam z tego rezygnować. Niech Jett wie, że może i ma spokój od mojej matki, która co roku chodziła do niego z jabłecznikiem, ale od blasku moich lampek i brokatowych łańcuchów na parapetach nie ucieknie.
Czasami specjalnie chcę mu zrobić na złość, bo wiem, jak się do mnie odnosi. Wywyższa się. Traktuje mnie, jakbym była dużo młodsza, chociaż dzieli nas tylko kilka lat różnicy i od dawna jestem już dorosła. To ogromny problem wśród ludzi – uważają różowe kosmyki za oznakę dziecinności, a ja bym raczej powiedziała, że to odwaga. Trzeba doceniać samą siebie, zwłaszcza gdy jest się kobietą w dwudziestym pierwszym wieku, w którym powinniśmy iść naprzód, a jednak mężczyźni nadal mają łatwiej.
Chociaż usilnie szukam miłości w swoim otoczeniu i próbuję wszystkiego, by tylko nie zamykać się na możliwości, to jednak zawsze dbam o własne dobro i staram się poradzić sobie sama.
Dlatego właśnie moja duma jest urażona, gdy w końcu przez okno widzę, że Jett wychodzi z domu, zbiega po schodach w stronę auta i coś do niego wrzuca – coś dużego, pewnie ciężkiego, chyba jakąś skrzynkę. Jest zimno, para wydostaje się z jego ust, ma czapkę i rękawiczki, ale poza tym? Jest ubrany tak, jakby zimno wcale nie sprawiało mu problemu. Czarna elastyczna bluzka, przylegająca do każdego mięśnia na jego torsie. Trochę wytarte grafitowe spodnie z brzydkimi kieszeniami, nie jakieś specjalnie grube. I to wszystko.
Wcale nie chcę myśleć o tym, jak poruszają się jego ramiona pod koszulką. Nie chcę. Muszę się chyba czymś zająć, bo świruję. Pogłaśniam więc muzykę w laptopie i Last Christmas rozbrzmiewa z całych sił, lecz to nie działa. Muszę spróbować czegoś innego.
Wciskam do uszu bezprzewodowe słuchawki ze świąteczną playlistą. Wesołe melodie nie potrafią jednak odciągnąć mnie od tego głupiego okna, za którym przecież nic nie ma.
Jett jest zbyt spostrzegawczy. Obraca głowę w moją stronę, jakby doskonale wiedział, że tu stoję, chociaż przecież nie powinien dostrzegać mojej sylwetki z takiej odległości. To pewnie przez te różowe włosy.
Patrzy prosto na mnie.
A ja jestem zbyt dumna, by się odsunąć.
Ten dupek zerka na swoje buty. Na swoje buty! Na pewno nawiązuje do tego, jak wczoraj wypadłam z auta i przewróciłam się prosto na nie.
Skoro chce takiej wojny, to proszę bardzo, nie ma sprawy.
Ubieram się ciepło, biorę kolejne pudło z lampkami i z ozdobami i wychodzę na zewnątrz. Kładę laptopa na werandzie, włączam głośną muzykę i tym razem Jett patrzy już prosto na mnie. Uśmiecham się do niego zapewne niezbyt uprzejmie. Unoszę dłoń w pluszowej rękawiczce, aby mu pomachać.
All I Want for Christmas płynie z głośników i słychać je na całej ulicy.
Jett zaciska zęby.
Trzeba było się nie gapić, wredny jaszczurze.
To prawdziwe cierpienie, ale wiem, że się opłaci. Muzyka dała mi kopa, jednak chyba jeszcze większą motywację dał mi fakt, że będę mogła wreszcie uciec z tego mrozu, schować się w domu, wypić gorącą kawę i nigdy więcej nie wychylać nosa za drzwi, bo jest na to zbyt zimno.
Niestety jutro będę musiała wyjść z domu, bo mam dużo pracy i muszę dostać się do kliniki. Ale przez jakieś osiemnaście godzin mogę jeszcze udawać, że zamierzam zostać na kanapie pod kocem już do końca życia.
Muszę jednak zawiesić ostatnie łańcuszki pięknych biało-różowych lampek świątecznych, a żeby to zrobić, potrzebuję większej drabiny. Ta, którą mam, jest niestety za krótka, bo nie zakładałam, że będę próbowała sięgać tak wysoko. Okna na piętrze zawsze przystrajamy po prostu wychyleni za parapet, ale do tego miejsca na rynnie po prostu nie dosięgnę bez odpowiedniej drabiny.
Jestem zdeterminowana i… bezradna.
Nie mam pojęcia, kto mógłby mieć taki sprzęt.
Nie wiem, kim z zawodu jest Jett, ale wykonuje wiele prac fizycznych. Po wczorajszym incydencie z Patrickiem wiem już też, że potrafi naprawiać auta. Znajomi z miasteczka mówili, że zna się na budowlance i naprawia bardzo dużo rzeczy. Nawet Klinika Hollowaya korzysta z jego usług od czasu do czasu, chociaż na szczęście nigdy go tam jeszcze nie spotkałam. Wygląda na to, że się mijaliśmy.
Jett na pewno będzie miał taką drabinę.
Kiedyś widziałam, jak na taką wchodził, by naprawić pani Hartley z sąsiedniego domu okno od zewnątrz.
Muszę schować dumę do kieszeni i poprosić go o pożyczenie drabiny.
Spoglądam w niebo i mam ochotę się przeżegnać, chociaż nie wierzę w nic oprócz wyroku gwiazd. Sunę w stronę domu tajemniczego mrocznego reptilianina.
Bramę wjazdową ma jak zwykle otwartą. Raczej się nie boi. To utwierdza mnie w przekonaniu, że jednak jest potworem i przemienia się o północy. Śnieg skrzypi pod moimi roboczymi butami, a ja zbliżam się coraz bardziej do ciemnej elewacji. Chyba jeszcze nigdy nie byłam tak blisko. Nigdy nie miałam tego domu tuż przed sobą.
Jest tu czysto. Podjazd jest częściowo odśnieżony – bardzo schludnie i równo. Wielkie auto przypominające jeepa stoi zaparkowane idealnie na samym środku – na dachu i masce jest tylko trochę śniegu, więc musiało być wcześniej w garażu albo w trasie. Nie mam pojęcia, co to za model – widzę tylko pokaźne logo Toyota. Na szybko cykam fotkę, by później użyć Obiektywu Google i dowiedzieć się, co to za samochód. Może nawet zaimponuję w ten sposób Jettowi i przestanie wieszać na mnie psy za ekscesywne dekorowanie domu.
Rozglądam się. Zrobiłam zdjęcie auta, wokół mnie szumią wysokie iglaste drzewa. Chwilowo nie pada śnieg, ale jest bardzo zimno, a Jetta nie ma w pobliżu. Za to jest wejście do garażu… uchylone na samym dole. Mogłabym spróbować podnieść bramę garażową, wślizgnąć się do środka i ukraść drabinę, tylko na chwilkę. Mogłabym ją pożyczyć. I potem oddać niepostrzeżenie. Jestem coraz bliżej bramy, chcę zerknąć do wnętrza i sprawdzić, czy jest czysto. Serce bije mi jak szalone, w ustach czuję suchość i już prawie dosięgam…
– Szukasz czegoś?
Podskakuję, potykam się, uderzam głową o bramę garażową i upadam na kolana, na szczęście amortyzując resztę upadku dłońmi, które zapadają się w śniegu. Nie mam rękawiczek. Ja pierdzielę, ale to jest zimne.
Natychmiast próbuję odbić się od ziemi i wyjść z tego z klasą, albo chociaż udawać, że wielki czarny potwór wcale mnie nie zaskoczył.
– O! Cześć – odzywam się głupio, jakbyśmy byli najlepszymi kumplami z sąsiedztwa. – Właśnie… właśnie… właśnie się tu… rozglądałam.
Podnoszę się, poprawiam czapkę na głowie i zaciskam dłonie w pięści, aby je rozgrzać. Może palce nie odpadną od szoku temperaturowego.
– Węszysz obok mojego domu.
Zerkam w bok na wysoką elewację. Budynek jest trochę wyższy niż mój dom, ale mam wrażenie, jakby był zaprojektowany dla Draculi.
– Och… ja tylko… kiedyś widziałam… – Odchrząkuję. Nie rozumiem, dlaczego właśnie ten człowiek sprawia, że się zawieszam i zawstydzam. – Kiedyś widziałam, że masz taką bardzo długą drabinę, jakby wysuwaną. Nie mam pojęcia, jak profesjonalnie się to nazywa…
– Drabina teleskopowa.
– Właśnie! Super. Drabina teleskopowa. Masz taką?
Jett delikatnie mruży oczy. Ma skórę o ton ciemniejszą niż ja, ale w cieplejszym odcieniu. Zawsze wydaje się delikatnie muśnięty przez słońce, nawet zimą. Nie jest typowo przystojnym mężczyzną – raczej z rodzaju tych o ciężkiej, wręcz przytłaczającej urodzie, męskich rysach twarzy, wąskich oczach i tęczówkach… mrużę powieki, by dostrzec kolor… czy on ma zielone oczy?
O mój słodki Boże, Jett Myers ma zielone oczy. Raczej ciemne, ale wyraźnie kolorowe i to chyba jedyna w nim rzecz, która ma chociaż trochę barw, trochę życia. Mam dobry wzrok i Jett stoi zdecydowanie za blisko, a światło dzienne pozwala mi dostrzec niemal każdy szczegół jego tęczówek. Cieniutkie brązowe obramowanie wokół źrenicy, rozszerzające się w ciepły, wyraźnie zielony kolor, będący plątaniną kreseczek i plamek.
Jett sięga do kieszeni, w której chyba ma pilot do garażu, i otwiera drzwi aż do końca przez naciśnięcie guzika. Niemal od razu moim oczom ukazuje się drabina teleskopowa, oparta o ścianę. Garaż jest tak wielki, że pomieściłby co najmniej dwa samochody. W pomieszczeniu widać mnóstwo narzędzi; przy ścianie stoi stół z deskami rozłożonymi na blacie, a obok szafki, na których ktoś rozłożył ogromne kartki z kwadratowymi wykresami i liniami składającymi się w jedną całość. W garażu jest też nieco cieplej niż na zewnątrz.
Jett bez słowa wchodzi do środka i chwyta drabinę sporo wyższą od niego. Oczekuję chociaż jednego cichego sapnięcia, ale na pewno nie tego, że podnosi przedmiot, jakby był pluszową poduszką, a nie ogromnym i ciężkim narzędziem.
Jett ma na sobie te same ciuchy co rano. Mógłby chociaż założyć kurtkę. Przecież musi kiedyś marznąć! Staram się nie zerkać na jego ramiona, ale to bardzo trudne, gdy ma na sobie tak charakterystyczne ubrania. Jego buty znikają do połowy w śniegu, gdy kroczy w moją stronę z drabiną w dłoniach. Stawia ją obok siebie, a stalowa konstrukcja trzęsie się i wydaje charakterystyczny dźwięk.
Odchrząkuję.
– Mogę ją pożyczyć?
– Po co ci taka wielka drabina?
– Mam światełka, które muszę przyczepić do rynny w takim miejscu, że nie sięgnę do niego z okna.
Zerkam w stronę swojego domu.
O rany, to naprawdę przepaść estetyczna. Aż się uśmiecham, bo już z daleka mój dom prezentuje się fenomenalnie – elewacja jest kremowa, w odpowiednim świetle delikatnie różowa, okna mają białe ramy, cały biały płot jest ozdobiony lampkami, tak samo jak okna i krawędź dachu. Ozdobieniem dachu zajął się Rain, gdy wpadł na chwilę z wizytą. Teraz jednak muszę się wszystkim zająć sama.
– Nie wiem, co się zmieniło, ale w ostatnie wakacje w twoim domu było jakieś sto dwadzieścia osób i to pewnie z tobą spokrewnionych.
Prycham cicho.
– Dziesięć – poprawiam. – I goście.
– Dziesięć – powtarza powoli Jett. – Na pewno ktoś z nich może ci pomóc. Joey albo Rain.
Rain jako jedyny zna Jetta odrobinę lepiej niż reszta. Wydaje mi się, że nawet kilka razy rozmawiali na poważniejsze tematy. Jett jest fanem hokeja i kibicuje między innymi drużynie Minnesoty, a mój brat wciąż gra w Wildcats.
– Rain jest w trasie – klaruję. – Gra mecze wyjazdowe, a jego żona i dzieci też są w Minneapolis, czyli bardzo daleko. Moi rodzice wyjechali na wakacje, bo kupili sobie domek na Hawajach. Winnie mieszka w Kalifornii i w głowie ma tylko ślub. A Joey i Shawn zawsze wpadają tylko i wyłącznie na święta albo spędzają je w Europie i przyjeżdżają z wizytą dopiero w styczniu.
Jett mruczy cicho.
Nieee… niemożliwe, że mruczy. Może warczy?
– Hmmm. I jesteś teraz całkiem sama?
Kiwam energicznie głową.
– Ale nie szkodzi, przecież sobie poradzę. Pozwól tylko, że pożyczę twoją drabinę teleskopową.
Jego twarz wykrzywia się w delikatnym grymasie, jakby ubodło go to słowo. A może jest pod wrażeniem? Sama nie wiem, trudno go rozgryźć. Wydaje mi się, że gdyby kiedykolwiek się uśmiechnął, nad nim zaczęłyby strzelać fajerwerki.
– Nie poradzisz sobie z taką drabiną.
Śmieję się kpiąco.
– Żartujesz? Wiem nawet, jak nazywa się twoje auto.
Brwi Jetta opadają.
Znów odchrząkuję.
– Toyota – artykułuję wyraźnie.
– To marka.
– Jasne, że marka. – Obiektyw Google. Obiektyw Google. Obiektyw! Grzebię w telefonie, udając, że komuś odpisuję, a tak naprawdę sprawdzam, co to za model. – Toyota… Land… Cruiser… trzysta… – dodaję, starając się, by mój głos brzmiał pewnie. – Widzisz? Znam się na autach. Na drabinach też. Poradzę sobie. Naprawdę bardzo chcę zawiesić te lampki.
– Dlaczego tak bardzo zależy ci na głupich lampkach?
Chowam telefon do kieszeni kurtki i obejmuję się ramionami.
– To coroczna tradycja.
– Ale w zeszłym roku ozdób było mniej. I nie było ich na waszym domu tak wcześnie.
– Ale teraz już będą, okej?
– Dlaczego?
– Po prostu daj mi na chwilę drabinę! – odzywam się nieco głośniej. – Proszę.
Jego dłonie trzymają ją tak kurczowo, jakby były do niej przyklejone, więc ruszam naprzód, chcąc go jakby trochę przepłoszyć. Zazwyczaj to wystarczało. Jett przez lata robił wszystko, byle tylko trzymać się ode mnie z daleka.
Ale teraz nie rusza się o krok.
Mimo że się do niego zbliżam, się nie wycofuje, tylko wciąż trzyma drabinę. Łapię ją jedną ręką, tuż pod jego dłonią, i chociaż się nie dotykamy, praktycznie czuję, że jego skóra jest znacznie cieplejsza od mojej, a przecież przebywamy w tej samej temperaturze.
– Oddam ją jeszcze dzisiaj, obiecuję – zapewniam. – I nie zniszczę.
Jego klatka piersiowa unosi się powoli, a potem jeszcze wolniej opada.
Jett nie puszcza drabiny.
Ja też wciąż trzymam na niej dłoń.
– Nie musisz nic robić, ja ją zaniosę do domu i obiecuję, że oddam w całości już niedługo.
Jego brwi się marszczą, mięsień na policzku porusza się podejrzanie. Jett przygląda mi się. I znowu się nie odzywa. Zerka na mój dom ponad moją głową.
Czekam, aż wyśmieje moją prośbę, właściwie moje błagania, lecz wtedy… drabina unosi się z zaśnieżonego podłoża.
Jett niesie ją w stronę mojego domu.
– Cze-czekaj!
Bardzo rzadko się jąkam – moja wymowa jest praktycznie idealna, ale teraz? Jestem zwyczajnie zaskoczona. Jett przenosi drabinę z łatwością przez ulicę, nie zwracając uwagi na to, że próbuję go zatrzymać. By nadążyć za jego wielkimi krokami, muszę truchtać, lecz robię to ostrożnie, bo nawierzchnia jest śliska i zdradliwa.
Jett doskonale wie, gdzie postawić drabinę i dokąd muszę się dostać, by zawiesić lampki, jakby już wcześniej widział, co konkretnie robię. To przecież niemożliwe… chyba że skrycie jest fanem moich abstrakcyjnych dekoracji.
Gdy Myers zaczyna się wspinać na drabinę, reaguję instynktownie i łapię go za przedramię – bardzo pokaźnych rozmiarów przedramię – i ciągnę w dół, aż chwieje się lekko i zeskakuje z pierwszego stopnia. Natychmiast wysuwa rękę spod moich dłoni, więc też je panicznie cofam.
– Przepraszam – mówię od razu. – Ale co ty robisz?
– Chcę zawiesić twoje lampki.
– Nie… zrobię to sama. Potrzebuję tylko drabiny i nie boję się na nią wejść. Dziękuję.
Wpycham się praktycznie między niego i drabinę, a Jett ewidentnie wciąż nie lubi, gdy znajduję się blisko, więc odsuwa się właściwie natychmiast. Tylko przez moment moje plecy suną wzdłuż jego ciała i teraz nie tylko je widzę, ale też przez dwie sekundy czuję. I tak, Jett Myers to potężny, dobrze zbudowany facet, jednak nie z tych, którzy katują się na siłowni kilka razy w tygodniu, robią masę i redukcję naprzemiennie i utrzymują sylwetkę w najbardziej smukłej formie. To mężczyzna, który wykonuje pracę fizyczną, więc musi być silny, na pewno nie dba o dietę fanatycznie i jego mięśnie nie są przesadnie zarysowane. To w pewnym sensie ujmujące – choć jest ode mnie dużo wyższy, nie czuję, by wyglądał karykaturalnie. Wygląda po prostu na kogoś silnego.
Jestem już na czwartym stopniu. Spoglądam w dół. Jett dalej stoi przy drabinie, lecz odwraca wzrok, jakby nie mógł znieść widoku mnie nad sobą.
– Hej, poradzę sobie, serio. I odniosę drabinę z powrotem do twojego garażu.
Zerka na mnie pobieżnie.
– Do góry, Pixie.
Marszczę mocno brwi.
– Wiem, że się nie lubimy, ale szczerze mówiąc, myślałam, że chociaż moje imię pamiętasz – mamroczę. – Lexie. Chyba się pomyliłeś.
Jett kręci delikatnie głową.
– Wspinaj się. Poczekam, aż zejdziesz.
– Będę się dziwnie czuła z tobą tam na dole. Powinieneś iść i…
– Wspinaj się. Chcę moją drabinę z powrotem, a nie zamierzam spędzić tutaj wieczności.
Ponownie odwraca wzrok, gdy poruszam się w górę, trzymając na ramieniu kabelek ze światełkami. W kieszeni mam klips, którym muszę zaczepić sznureczki w odpowiednim miejscu. To skomplikowany proces niczym operacja na otwartej jamie brzusznej.
Nie rozmawiamy już praktycznie w ogóle.
Jett czeka, aż zejdę z drabiny, i tylko mnie frustruje, bo wiem, że muszę się spieszyć i przede wszystkim marzę o tym, by tym razem się nie wygłupić, nie poślizgnąć tuż przed nim. Za każdym razem, gdy spoglądam w dół, on odwraca wzrok. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym, że od dołu mogę wyglądać gorzej niż zwykle.
Kiedy schodzę, Jett potulnie czeka, aż odsunę się od drabiny. Zabiera sprzęt i z łatwością go podnosi. Alleluja, nie wywaliłam się, nie spadłam, ziemia się nie zatrzęsła i nie nadeszło tsunami.
Za to nadeszła… wdzięczność.
Bo gdyby Jett był skończonym dupkiem, w ogóle by mi tej drabiny nie pożyczył. Przecież nienawidzi takich ostentacyjnych dekoracji. Mógł mnie przed tym powstrzymać. Mógł mnie w ogóle olać. Mógł mi też kazać nosić tę drabinę samodzielnie, żebym jeszcze wyrżnęła się prosto na twarz na śliskiej ulicy.
Ale Jett cierpliwie niesie drabinę z powrotem do swojego domu, a ja patrzę w górę na lampki, które zawiesiłam dzięki niemu.
I przez chwilę zastanawiam się, kim ten człowiek jest.
A potem odbieram telefon.
– Tak?
– Cześć, Lexie. Przepraszam, że cię niepokoję, ale otrzymałem zgłoszenie dotyczące twojego domu.
Marszczę mocno brwi. Jett znika z drabiną w garażu i opuszcza jego bramę.
– Słucham?
W telefonie rozbrzmiewa głos naszego dzielnicowego, Connora.
– Hm, otrzymaliśmy zgłoszenie o zakłócaniu ciszy w sąsiedztwie, o hałasie dochodzącym z twojego domu. Może dałabyś radę jednak przyciszyć muzykę?
Czuję, że się waha, jest mu trochę głupio i w sumie za dobrze się znamy, by przyjeżdżał tu do mnie autem i mnie spisywał.
– O mój Boże – szepczę. – Niewiarygodne!
Jett musiał zgłosić mnie wcześniej, gdy puszczałam muzykę na cały regulator.
– To tylko upomnienie, bo jest jeszcze wcześnie i nie ma ciszy nocnej, ale wiesz, może być różnie. W dzień też trzeba szanować komfort… uch… sąsiadów.
– Nie-wia-ry-go-dne! – powtarzam. – A już myślałam… ach, nieważne. Tak, Connor, jasne, przyciszę muzykę. Właściwie wyłączyłam ją już jakiś czas temu.
– Świetnie. Fantastycznie. Tak trzymaj, Lexie. To wciąż dom twoich rodziców i ewentualny mandat będzie z nimi powiązany…
– Connor! Znasz mnie. Nie urządzam tu imprez ani nie zamieniam domu w melinę. Słuchałam tylko świątecznych piosenek!
– Jest listopad.
– I co z tego? Lubię święta – prycham.
– Okej, spoko. Tylko głośno myślę. Rzeczywiście może to kogoś denerwować.
– I doskonale wiemy kogo – prycham. – Dobrze. Dobrze. Będę już cicho. Cicho jak mysz pod miotłą. Spoko. Świetnie. Cudownie.
– Tak. Świetnie.
– Super. Dzięki, Connor, że chociaż nie przyjechałeś tu po mnie z kajdankami.
– Lexie… przecież wiesz, że…
– Spoko. Serio. Nie przejmuj się. Fajnie było cię znów usłyszeć.
Connor się zawstydza. Jest zaledwie dwa lata starszy ode mnie i byliśmy nawet kiedyś na dwóch randkach. Niestety chyba nie spodobałam mu się dostatecznie. Ale przez to, że się pocałowaliśmy, każda rozmowa jest bardzo niezręczna. A ponieważ mam bardzo upierdliwego sąsiada, można powiedzieć, że policja dzwoni do mnie na pogawędkę średnio raz w miesiącu.
Myślałam, że drabina to był akt uprzejmości, jednak chyba się myliłam.
Może Jett Myers po prostu czekał, aż z tej drabiny spadnę.
Jett
USPS:
Twoja paczka została doręczona. Jeżeli masz pytania lub wątpliwości, skontaktuj się z naszą infolinią.
– Fantastycznie – oznajmia Simone, przedstawicielka dyrekcji w Klinice Hollowaya. – Naprawdę potrzebujemy teraz pomocy kogoś, kto będzie w stanie cokolwiek naprawić, a nie tylko udawać, że się nie da.
Simone Faulkner to prawa ręka dyrektora kliniki. Kobieta załatwia wszystko, co musi zostać podpisane przez dyrekcję lub zarząd, bo oni nigdy nie mają na to czasu. Simone mieszka w Portland i znamy się już z jakiegoś innego zlecenia, dlatego odezwała się do mnie, by ściągnąć mnie do kliniki. Ponownie.
Lubię to, że jest konkretna – proponuje i przyjmuje do wiadomości sugestie. Dobro i rozwój placówki są dla niej bardzo ważne, jest zaangażowana w pracę i przede wszystkim nie stawia przede mną wyzwań niemożliwych do podjęcia. Wie, że stać mnie na wiele i nie boję się żadnej roboty, ale jednocześnie tego nie wykorzystuje. To miłe, kiedy uznanie pochodzi od kogoś, kto zdecydowanie obraca się wśród wyższych sfer.
– Ostatnim razem, gdy pomagałeś nam zaaranżować systemy wentylacyjne do nowego skrzydła kliniki, wszyscy byli bardzo zadowoleni – kontynuuje Simone. Przepuszczam ją w drzwiach do pomieszczenia technicznego i magazynów. – Teraz mam dla ciebie kilka mniejszych zadań przy okazji. I jeżeli tylko wyrazisz chęć, nawiążę współpracę z tobą na stałe.
Rozglądam się po magazynie. Światła się zapalają, jarzeniówki dają po oczach, jednak po chwili można się do tego przyzwyczaić. W roboczych spodniach i butach kroczę aż na sam koniec pomieszczenia. Simone wskazuje rurę, która nie została zabudowana i właściwie nie wiadomo, do czego służy.
– Tego trzeba się pozbyć. Musimy tutaj postawić więcej szaf i regałów. Takich rur jest jeszcze kilka.
– Będę potrzebował planów budynku – przypominam. – I wszelkich instalacji wodnych i elektrycznych.
– Ale z tymi uprawnieniami elektryka to nie kłamałeś, prawda? – Uśmiecha się delikatnie.
– Nie. Mam wszelkie niezbędne certyfikaty.
– Świetnie. Zresztą będą potrzebne, jak już podpiszemy jakieś zlecenia. Tylko przygotuj się, bo jest tego naprawdę dużo, ale przekonałam się już, że ciebie nic nie jest w stanie zniszczyć. Pamiętasz, jak w urzędzie centralnym w Portland siadła połowa zasilania?
– Jasne, że pamiętam.
– Uratowałeś wtedy wszystkim tyłki.
Wzruszam ramionami, przyglądam się magazynowi i robię zdjęcia.
– Wykonałem tylko swoją robotę.
– Pewnie. Mało gadania, dużo działania. – Simone z uznaniem kiwa głową. – Bardzo się cieszę, że znów możemy współpracować. Klinika potrzebuje takich ludzi jak ty. Te dzieciaki ich potrzebują. Ktoś naprawdę spieprzył sprawę na etapie projektowania budynku i każdej zimy zmagamy się z mnóstwem problemów. W ostatnim sezonie na oddział gastroenterologiczny musieliśmy dostarczyć przenośne grzejniki, bo ogrzewanie tradycyjne notorycznie szwankowało i nikt nie był w stanie tego naprawić. Przez to połowa dekoracji z papieru musiała zniknąć z sal, bo istniało zbyt duże ryzyko podpalenia. Niby tylko grzejniki olejowe, ale nie grzeją równomiernie, tylko głównie w jednym miejscu i… tak. Wszystkie ogromne śnieżynki z papieru musiały być przeniesione do innego skrzydła.
Jestem zimny i obojętny, ale nie całkiem bez serca. To tylko dzieci. Zasługują na wszystko, co najlepsze. Zasługują na to, by święta spędzać miło, choć leżą w szpitalnych łóżkach, a nie pod ciepłą kołdrą we własnym domu.
Nawet największy gnojek chciałby pomóc w takiej sytuacji.
– W tym roku chcemy dać dzieciom większą swobodę. Mamy plany. Chcemy, by mogły śpiewać karaoke, wiesz, świąteczne piosenki albo kolędy. Oprócz tego w planach są przedstawienia, na które musimy mieć sprawną elektrykę i gotowe sprzęty do nagłośnienia i efektów specjalnych. Chcemy, żeby mali pacjenci poczuli się po prostu jak w domu, bo wystarczająco muszą wycierpieć… – Simone na chwilę milknie. – I… tak. Wiesz, jak to jest. To tylko… dzieci.
Wcześniej minąłem na korytarzu dziewczynkę, która miała może z sześć lat, była blada jak ściana i zdecydowanie zbyt chuda. Prawdopodobnie też zbyt niska. Patrzyła na mnie z dołu, a na jej rączce zamiast ślicznej bransoletki z koralików był wenflon, wyżej opaska do mierzenia tętna, jeszcze wyżej plaster w miejscu, gdzie została jej wcześniej pobrana krew.
Wiem, że to jest życie i nie mamy na nie czasami wpływu, ale właśnie dlatego ta robota wydaje się najważniejszą ze wszystkich. Taką, którą powinienem potraktować priorytetowo.
Simone pociąga nosem, czym w końcu przyciąga moją uwagę.
