Conan wielki (33) - Leonard Carpenter - ebook

Conan wielki (33) ebook

Leonard Carpenter

0,0

Opis

[PK]

Tę książkę możesz wypożyczyć z naszej biblioteki partnerskiej! 

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego. Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych 

Książka dostępna w zasobach: 
Miejska Biblioteka Publiczna w Morągu

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 284

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.

Popularność




Wielki

OPOWIEŚCI O CO NAN IE w Wydawnictwie Amber

1. Conan

2. Conan z Cymerii

3. Conan pirat

4. Conan obieżyświat

5. Conan ryzykant

6. Conan korsarz

7. Conan wojownik

8. Conan uzurpator

9. Conan zdobywca

10. Conan mściciel

11. Conan i bóg Pająk

12. Conan buntownik

13. Conan niezwyciężony

14. Conan wyzwoliciel

15. Conan z Wysp

16. Conan i czarownik

17. Conan i miecz Skelos

18. Conan i Droga Królów

19. Conan najemnik 20. Conan z Aquilonii 21. Conan waleczny 22. Conan zuchwały 23. Conan obrońca 24. Conan szermierz 25. Conan bukanier 26. Conan mistrz

27. Conan

z Czerwonego Bractwa

28. Conan barbarzyńca

29. Conan dezerter 30. Conan niszczyciel 31. Conan najeźdźca 33. Conan wielki

w przygotowaniu

32. Conan strażnik

34. Conan niezłomny

35. Conan sobowtór

Wielki

Przełożył ADAM RYĆ

AMBER

Tytuł oryginału CONAN THE GREAT

Ilustracja na okładce MAREK SZAL

Redakcja merytoryczna KONRAD LEWANDOWSKI

Redakcja techniczna WIESŁAWA ZIELIŃSKA

Korekta ALDONA HOP

Copyright © 1989 by Conan Properties, Inc. All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 1995 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 83-7082-968-6

Tedowi Williamsowi z podziękowaniami

1. Zwycięstwo

W świetle porannego słońca pokryta rosą trawa na rozległej równinie Tybor lśniła szmaragdowym blaskiem. Nizinę tę, położoną między hyboryjskimi królestwami Aąuilonii, Nemedii i Ophiru, porastały kwitnące krzewy i samotne drzewa.

Na tle soczystej murawy potężne armie śpiesznie rozwijały szyki. Równe szeregi tworzyły na nizinie barwne wzory niczym warcaby rozstawione na płaszczu z zielonego tartanu.

Zbrojni wielu narodów wchodzili w skład wojsk, które miały się zetrzeć w tym miejscu. Południową część pola zajmowały legiony imperialnego Ophiru: maszerująca piechota, toczące się rydwany oraz konni rycerze. Groty ich włóczni i ostro zakończone hełmy błyszczały w porannym świetle jak ruchomy gwiazdozbiór iskier. Zajmowali pozycje przy dźwiękach trzcinowych piszczałek, maszerowali ramię w ramię z odzianymi w szarości i brązy sojusznikami.

Te oddziały szczękając orężem, przy warkocie bębnów ustawiały się w sztywniejsze szyki. Ciemniejsza armia, skupiona pod czarnymi sztandarami Nemedii, zajmowała w szyku pozycję bardziej wysuniętą na północ. Wojownicy kierowali na zachód zwarte rzędy pik i halabard podobne stalowej palisadzie, a poranne słońce grzało im plecy. W centrum szyku, pośrodku falangi rycerzy zbrojnych w kopie ozdobione czarnymi proporcami, widać było siwowłosą i siwobrodą postać starego, zawziętego króla Balta.

Krępy, odziany w prosty kaftan ze skóry nabijanej żelaznymi płytkami, Bałt dosiadał gniadego rumaka. Niegdyś prosty oficer w Żelaznych Legionach Nemedii, dziś był królem, a jego szary hełm i pancerz pokrywało złoto najczystszej próby. Konny giermek trzymał potężną tarczę, której skołatane ciosami żelazo także pokryto białym i czerwonym złotem. Te dwa kolory składały się na mistrzowską inkrustację wyobrażającą królewskie godło Ne-medii: gryfa zbrojnego w ostry dziób i pazury.

Świta króla Balta, pędząc na południe wśród wysokich traw, wysunęła się znacznie poza pierwszą linię nemediańskich oszczep-ników. Zmierzała w stronę drugiej zdobnej pióropuszami i sztandarami grupy, której czoło stanowili rycerze w błyszczących zbrojach, a skrzydła osłaniały rydwany. Była to elitarna gwardia przyboczna młodego lorda Malvina, najzdolniejszego generała Ophiru i samolubnego despoty.

Malvin nie raczył jeszcze koronować się na króla, gdyż nie był pewien, czy królestwo nie byłoby krokiem wstecz wobec jego dotychczasowych ambicji. Zgłaszał on bardzo śmiałe roszczenia wobec krajów ościennych oraz do części tych pól, na których teraz stała armia sprzymierzonych. Terytorialne ambicje Malvina cieszyły się bądź gorliwym poparciem, bądź niechętnym przyzwoleniem książąt, baronów, margrabiów i innej szlachty ophirskiej, której rodowe herby zdobiły tarcze i proporce jego świty.

Malvin dosiadał siwego ogiera okrytego posrebrzanym kolczym pancerzem, a jego wodze i rząd ozdobiono trzepoczącymi niebieskimi proporczykami. Elegancki młody władca nosił kosztowną zbroję płytową. Pozwalała mu ona na znaczną swobodę ruchu, o czym świadczyły teatralne gesty, jakimi wydawał polecenia swym oddziałom. Jego pancerz sporządzony był z gładkiego metalu. Żaden ornament nie zdobił zbroi, która tak dobrze pasowała do dowódcy oddziałów zdobywających właśnie opinię najsprawniejszej armii świata.

Młody lord znalazł w osobie Balta potężnego i gorliwego wspólnika. Obaj władcy radzi byli odkroić nieco z porośniętych łąkami zachodnich krain, które stanowiły bogaty przedsionek ich potężnych państw. Malvin, uchyliwszy przyłbicy, obserwował zbliżanie się starego monarchy. Kiedy oba orszaki połączyły się, spiął ostrogami wierzchowca i ruszył przez tłum rycerzy i giermków, by pozdrowić sojusznika okrzykiem i braterskim uściskiem dłoni.

Ich spotkanie przedstawiało wspaniały widok. Heraldyczne symbole obu wielkich królestw skupiły się i żmieszały. Rozbrzmiewały dziarskie okrzyki, lśnił oręż, a piskliwe dźwięki fujarek i trąbek uniosły się piskliwym hałasem pod błękitną kopułę nieba. Uniesienie rozeszło się jak fala aż po najdalsze krańce szyku, prowokując do krzyku szeregi shemickich łuczników, konnych najemników zamorańskich i pstry tłum zbrojnych we włócznie kmieci, którego krańce rozpływały się w porannej mgiełce.

Piękny był ich szyk, wspaniały cel, a na drodze pozostała tylko jedna przeszkoda. Były nią czerwone, czarne i zielone linie wojsk, które stały naprzeciw.

Siły te rozwinęły się w zachodniej części równiny, za plecami mając rzekę Tybor. Połączone siły dumnej Aquilonii składały się z zahartowanych w bojach legionów z królewskich garnizonów w Shamar i Tarancji: wysokich, świetnie wyćwiczonych Gunder-landczyków z mroźnych, północnych marchii i odzianych w zielone kubraki Bossończyków, ściągniętych na wschód z piktyjskiego pogranicza. Wojsko to liczyło około dwóch tysięcy jezdnych i dwanaście tysięcy piechurów, i zdawać się mogło, iż niemal ginęło w lesie włóczni i halabard, który w ciągu nocy wyrósł na równinie Tybor.

Konni oficerowie aquilońscy czekali przed frontami oddziałów. Jeźdźcy krążyli wokół samotnego złotego sztandaru, pod którym trwał w zamyśleniu ich legendarny dowódca, król Conan. Jego sylwetka krzepkiego, ciemnogrzywego barbarzyńcy z Północy pysznie przedstawiała się na grzbiecie Sheola — czarnego jak węgiel zambulońskiego rumaka. Jeździec i koń odziani byli w ciemne, zdobione złotem pancerze Czarnych Smoków — elitarnej gwardii pałacowej.

Ludzie trzeźwo myślący powiadali, że Conan nie był z tych, co pozwoliliby sobie wyrwać choć kawałek aquilońskiej ziemi. Gotów był przeciwstawić się wszelkim roszczeniom terytorialnym, nawet w obliczu zdradzieckiego sojuszu obu wschodnich sąsiadów. Jego wojska, choć mniej Jiczne od sił przeciwników, stały gotowe do walki. Wszelkie wątpliwości zniknęły, kiedy w chwili spotkania obu wrogich królów Conan wzniósł miecz i wydał komendę: — Do ataku!

Wściekłe beczenie trąbek rozbrzmiało jak echo po jego okrzyku i obwieściło pierwszy cios tej wojny: chmura strzał oderwała się od linii aquilońskich. Pociski szumiąc złowrogo wzniosły się stromym łukiem, po czym spadły jak grad na pierwsząlinię ophirskich i nemedejskich pikinierów.

Część strzał nie dosięgła przeciwnika, część odbiła się od tarcz, jednak poszarpane luki, jakie otwarły się nagle w szyku przeciwnika, potwierdziły legendarną, śmiercionośną celność bossońskich łuczników. Ci z wrogów, którzy ocaleli, skulili się ze strachu, a przez ich szyki przeszedł szmer lęku i zaskoczenia wobec nagłego deszczu pierzastej śmierci.

W niebo wzniosła się druga salwa, potem trzecia. Ruszyła pierwsza fala aąuilońskich rycerzy, łucznicy przestali strzelać, nie chcieli, aby ich długie na trzy stopy strzały trafiały w opancerzone grzbiety własnych rycerzy. Zahartowani jeźdźcy z Poi-tanii galopowali strzemię w strzemię z chwacką, dosiadającąpy-sznych rumaków szlachtą tarantyjską. Przedostali się przez wąskie luki w szyku własnych łuczników i runęli na wroga. Odziani w ciężkie zbroje płytowe i kolczugi jeźdźcy rozpędzali się, a tętent kopyt ich rumaków wprawiał w drżenie ziemię pod stopami patrzących.

Teraz shemiccy łucznicy stojący na skrzydłach wojsk Nemedii i Ophiru mieli szansę porazić szarżującąaąuilońskąjazdę. Ich krótkie, grube luki i strzały pracowały sprawnie i szybko, ale nie mogły uczynić wiele szkody szybko poruszającej się sile pancernej. Tu i ówdzie rumak się potknął albo upadł jeździec, ale większość rycerzy w czarnych zbrojach wyszła bez szwanku z deszczu grotów. Otrząsnęli się ze strzał jak z dokuczliwych komarów, pochylili się w siodłach i opuścili kopie zdobne czerwonymi proporcami.

Dopadli przeciwnika. Odgłos zderzenia rozszedł się jak odgłos oceanicznej fali bijącej o skalisty brzeg. Błyszcząca palisada włóczni, częściowo już złamana i przetrzebiona przez łuczników, zdołała wysadzić z siodeł jedynie kilku jeźdźców. Szarżujący rycerze, porzuciwszy kopie wbite w piersi wrogów, dobyli mieczy, maczug i toporów bojowych. Z tym orężem wzięli się do oczyszczania drogi dla piechoty. Składała się ona głównie z odzianych w czerwone kubraki Gunderlandczyków, którzy wrzeszcząc mrowili się tuż za rycerstwem.

I znowu przyszła kolej na shemickich łuczników. Tym razem ich pociski zadały większe straty. Ostrzał ten został jednak nagle przerwany. Na przeszkodzie stanęła mu nemedyjska i ophirska jazda, które wiedzione żądzą krwawego odwetu, ruszyły do kontrataku.

Sojusznicy pod naporem konnych i pieszych wojownikówAąui-lonii zmuszeni byli zacieśnić swe szyki i dlatego luki pozostawione uprzednio dla manewru jazdy zostały zamknięte. Najdzielniejsi jeźdźcy, rozpaczliwie łaknąc walki, uciekli się do jedynego możliwego manewru: ruszyli przez luki utworzone w szyku na flankach. W swych planach nie wzięli jednak pod uwagę najbardziej morderczej broni przeciwnika: długiego łuku bossońskiego. Żylaści łucznicy, osłaniani przez szeregi oszczepników, mieli teraz wysokie i masywne cele, poruszające się w zasięgu ich wzroku, w niewielkiej odległości. Okrutni ludzie z północnego pogranicza, dziękując za to swym północnym bogom o lodowatym wzroku, raz po raz napinali cięciwy i strzelali. Mieli dosyć czasu, aby wykorzystać swe długo praktykowane umiejętności. Ich celne strzały odnajdowały każdą lukę w ophirskim pancerzu, każdą nie dopiętą klamerkę, każdą zardzewiałą łuskę w zbroi nemediańskiego giermka. Kiedy indziej, jeśli kąt strzału był prosty, strzała wyważona, a grot ostry, pocisk przebijał stalową płytę, przenikał żebra i pogrążał się w bijącym sercu.

Łucznicy zaczęli żartować, komentowali głośno każde trafienie. W czasie walki robili między sobą zakłady, wygrywali w nich i przegrywali,wszystko przy brzęku cięciw. Czasem łączyli swe umiejętności i strzelali zespołowo. Niejeden wschodni rycerz, po-czuwszy uderzenie w tył hełmu, odwracał się nieostrożnie po to tylko, by ujrzeć drugą, starannie wymierzoną strzałę, która godziła go w oko przez szczelinę przyłbicy. Niektórzy jeźdźcy, chociaż już martwi, galopowali pokryci wbitymi w ciało strzałami. Niejeden z żywych nie był zdolny do walki, gdyż strzała przybiła mu rękę do piersi, udo do boku rżącego z bólu konia lub język do strzaskanego podniebienia.

Wydawało się, że nikt z rycerzy Nemedii i Ophiru, którzy zdecydowali się na wypad, nie wyjdzie cało z pola rażenia Bossoń-czyków. Jednak kolejny zwrot wydarzeń na polu walki uwolnił ich od pierzastej plagi. Los pozostawił przy życiu kilkudziesięciu, rzucając ich na pastwę szarży elitarnej aąuilońskiej gwardii prowadzonej przez samego Conana.

Posępny zachodni monarcha śledząc początek bitwy dostrzegł, że bezładna szarża nieprzyjacielskiej jazdy daje mu szansę na zwycięstwo. Teraz jego dosiadające wspaniałych wierzchowców Czarne Smoki minęły galopem łuczników i oszczepników, by runąć naprzód na niedobitki wrogiego rycerstwa. Ostatni jeźdźcy przeciwnika legli bezsilni od kopii rycerzy Conana. Aby zbadać lukę, która za sprawą nieprzyjacielskiej szarży powstała na prawym skrzydle wojsk Ophiru, król wraz ze swą jazdą skręcił dalej przed liniami Gunderlandczyków, którzy pozdrawiali go krzykiem i wymachiwaniem toporami. Celem Conana i jego Smoków było teraz przedarcie się do serca nieprzyjacielskiej formacji i zmierzenie się z jej dowódcami.

Najpierw jednak musieli stawić czoło shemickim łucznikom. Smagli najemnicy, odziani w baranie i skórzane czapki, wyrzucili chmurę strzał w stronę zbliżającej się masy jezdnych. Jednak ich krótkie dębowe łuki i strzały nie miały siły rażenia takiej jak broń wykonana z giętkiego cisu północnych puszcz. Kiedy She-mici zobaczyli, jak mało szkód wyrządziły Smokom ich pierwsze strzały, następną salwę oddali już bez przekonania, a dystans wciąż się zmniejszał. Trzecia salwa była tylko desperacką konwulsją wyrzuconą w chwili, gdy lawina rycerstwa zwaliła się na ich linie.

Stalowe podkowy wgniatały w ziemię ludzi i broń, niejeden aąuiloński miecz pozbawił życia dwóch albo trzech najemników od jednego, straszliwego zamachu. Krótkie miecze łuczników były bezsilne wobec odzianej w stal aąuilońskiej furii. Shemici, którzy nie padli od pierwszych, gromowych uderzeń, zaczęli uciekać. Szybko zarazili paniką i zamieszaniem tylne szeregi.

Widok z góry był wspaniały: szeroko rozpostarte linie czerwieni i czerni wyrzuciły z siebie ciemny, połyskujący półksiężyc, który wbił się jak pazur w serce błękitnego szyku. Ten zaś jakby zwinął się z bólu. Nie tylko błękitna część szyku, ale także szaro-brązowa odczuła skutki morderczego uderzenia. Przez poszerzającą się wyrwę masy błękitnych i brązowych sylwetek przebijały się naprzód, by wziąć udział w walce, inni wycofywali się pośpiesznie, a ruch jednych i drugich spowodował powstanie wiru, który zmieszał składny z początku szyk.

Wkrótce nawet centrum — skupisko wielobarwnych sztandarów towarzyszących wschodnim dowódcom — zaczęło się chwiać. Barwny poczet poruszał się chaotycznie i bez celu, roztapiał stopniowo w strumieniach uciekinierów. Kiedy uderzające miarowo topory i maczugi aąuilońskiej jazdy były już blisko, elitarna formacja zaczęła ustępować. Nie była już nawet barwnym balonem, który mógłby pęknąć za ukłuciem stalowej szpilki. Zostały z niej tylko porozrzucane jaskrawe strzępy — orszaki uciekających szlachciców i oficerów.

Potem nastąpił ogólny, bezładny odwrót. Całe fragmenty szyku załamywały się i uciekały wystawiając inne jednostki na niebezpieczne ciosy. Te były kolejno okrążane i niszczone przez szeregi czerwone i czarne, nacierające teraz na całej linii frontu.

2. Pobojowisko

W końcu noc okryła ciemnością równinę Tybor. Skradając się po równinie ta ciemna piastunka śmierci okrywała swym nieprzeniknionym welonem przerażające pozostałości bitwy. Na wschodzie podniósł się obrzmiały księżyc, którego wścibskie oko zabłysło trupim blaskiem. Widok zasłoniły mu jednak chmury i dymy płonących na horyzoncie zagród.

Jakaś powłócząca nogami postać nadeszła od wschodu, wyszukując sobie drogę pomiędzy zmasakrowanymi szczątkami ludzi i koni. Człowiek ów szedł zataczając się zrazu, z powodu zmęczenia i ran. Potem energicznie ruszył na zachód, jakby odnajdując w sobie nowe siły.

Ciało nocnego wędrowca pokrywały plamy krwi — jedne zakrzepły w skorupę, z innych sączyła się ciemna, wilgotna posoka. Nieznajomy odziany był w straszliwie poszarpane resztki zbroi, niemal każdy jej fragment nosił ślady ciosów, w niektórych miejscach prześwitywało nagie, muskularne ciało. Nie miał hełmu, a w ręce trzymał długi miecz godny króla, teraz wyszczerbiony i pokryty krwią. Rycerz niedbale wlókł klingę po zakrwawionej murawie, omijając w mdłym blasku księżyca co większe stosy ciał.

Nagle zatrzymał się na dźwięk ludzkiego głosu dochodzącego z jednej ze stert. Głos ozwał się znowu, a był to niski, gardłowy jęk i wydawało się, że dobiega spod ciała martwego konia. Nieznajomy z trudem podszedł i spróbował przeniknąć ciemność posępnym spojrzeniem. Udało mu się odróżnić sylwetkę okrytego ciemnym płaszczem piechura, który, sądząc po ubiorze, był żołnierzem Ophiru.

Odłamek rycerskiej kopii przyszpilił tego człowieka do ziemi. Grot przeszył wnętrzności i wbił się mocno w ziemię. Strzaskane drzewce sterczało z pleców piechura. Spiczasty hełm leżał z boku, włosy rycerza były zmierzwione, a trawa wokół ciała nosiła ślady całodziennej agonii. Kiedy z trudem podniósł głowę, aby wezwać pomocy, blask księżyca oświetlił jasną brodę i wąsy zlepione krwią, która obficie sączyła się z ust i nozdrzy.

— Na litość boską, błagam! Na Mitrę, balsam... och! — ochrypła skarga urwała się nagle, gdy miecz nieznanego wojownika pogrążył się w szyi rannego. Nie był to finezyjny cios, ale spełnił dzieło miłosierdzia. Kiedy ciało dobitego opadło, miecznik oswobodził broń i z wysiłkiem podjął marsz.

Nie zdążył odejść daleko, kiedy znowu dostrzegł ruch wśród ciał poległych. Ciężkim, powolnym krokiem ruszył w stronę, skąd dobiegał głos. Leżał tam olbrzymi Gunderlandczyk. Miał pospolitą twarz, błędny promień księżycowego światła nadawał żółtawy blask jego oczom i zębom. Nie wydawał żadnego dźwięku poza ciężkim, miarowym sapaniem. Śmiertelnie ranny w brzuch, był w agonii. A jednak krwawy ślad na trawie wskazywał, że człowiek ów zdążył przeczołgać się ruchem ślimaka na sporą odległość, znacząc przebytą drogę własnymi wnętrznościami.

Miecz zatoczył szeroki łuk i przebiwszy brązową obręcz hełmu rannego, pogrążył się w jego czaszce. Wyszczerbiony sztych ugrzązł w kości i trudno go było wyciągnąć. Samotny wojownik szarpnął, klnąc przy tym siarczyście, wreszcie przerwał trud, by zaczerpnąć oddechu. Jakiś chorobliwy kaprys kazał mu ogarnąć wzrokiem otaczające go żniwo śmierci i wzdrygnął się powodowany zabobonnym lękiem. Zastanowił się, ilu jego poddanych, a ilu wrogów może jeszcze żyć, ilu ranionych dyszy ciężko w ciemności, ilu zostało pogrzebanych żywcem pod stosami ciał i czy nie powstaną tej nocy i otoczągo niebawem zarówno przyjaciele i wrogowie sięgając po omacku, by zewrzeć się z nim w drapieżnym uścisku...

Oswobodziwszy wreszcie miecz, ruszył chwiejnym krokiem, przestępując przez porozrzucane ciała, następując niekiedy, ku swemu przerażeniu, na któreś z nich. Nagle, kiedy próbował przedostać się przez korpus przewróconego rydwanu, do jego uszu dobiegł jakiś piskliwy głos.

— Nie, zabójco bezbronnych, nie morduj mnie! Oszczędź mnie przez wzgląd na Croma, Manannana, Mitrę czy innego krwawego boga, dla którego zgotowano tę ucztę!

Okryty krwią wędrowiec zatrzymał się zdumiony i próbował przeniknąć wzrokiem ciemność. W chwilę później dostrzegł twarz i sylwetkę mówiącego. Był to krępy mężczyzna o topornych rysach, leżący na wznak w trawie nie dalej niż o pół kroku. Obcy nie był groźny, dolną część ciała przygniatał mu przewrócony rydwan, przygnieciony na dodatek ciałami dwóch dereszowatych wałachów zaplątanych w uprzęży.

— Czemu miałbym cię oszczędzić? — zabrzmiała odpowiedź samotnego wojownika. — Aby uczynić cię jeńcem? Jestem wojownikiem, a nie łowcą niewolników! — Rycerz uniósł miecz i uspokoił oddech. — Moim obowiązkiem, obowiązkiem uczciwego żołnierza jest dobijać rannych, w zamian za skromny łup, jaki mogą mi dać. Mam nadzieję, że jakaś szlachetna dusza wyświadczy mi podobną przysługę, kiedy przyjdzie moja kolej. — Wojownik pochylił się, aby spojrzeć w twarz przygniecionego. — Czyż nie powinienem zachować się uprzejmie wobec ciebie?

— Uczciwy żołnierz? — krzyknął przygnieciony. —Nie, kłamco! Wiem, że jesteś królem! — Słowo to rozbrzmiało głośnym echem i niczym oskarżenie dotarło do uszu setek poległych. — Tyś jest król Conan Krwaworęki... Conan Zbroczony Topór, parwe-niusz na tronie Aquilonii! — wypowiadający te słowa, chociaż ranny, wykazywał zdumiewającą żywotność. Łypał żabim okiem i słał rozmówcy grymasy spod swego zbyt dużego hełmu. — Jako król nie musisz już zawracać sobie głowy obyczajami zwykłych żołnierzy! Czy nikt ci tego jeszcze nie powiedział? Dla ciebie, królu, wszystko jest możliwe!

Potężny wojownik zastanowił się przez chwilę, nim udzielił odpowiedzi.

— Jesteś więc obcym, a jak się zdaje, znasz obyczaje królów. Nie miałem zamiaru wypierać się swej tożsamości. — O dziwo, upiorna sprzeczka z umierającym człowiekiem uwolniła jego duszę od lęku. — A jednak mogę cię zabić, aby skrócić twoje męczarnie albo z innego powodu.

— Moje męczarnie? Nie, Królu Rzeźniku, nie jestem ranny! Walczyłem zbyt zajadle, aby odnieść rany nawet z rąk twoich strzelających w plecy łuczników. — Rozmówca Conana przewrócił białkami oczu i zaczął drapać ziemię obiema rękami, które w świetle księżyca robiły wrażenie dziwnie skróconych. — Walczyłbym nadal, gdyby ten rydwan nie przygniótł skraju mego pancerza. —

2 — Conan Wielki

— 17 —

Wskazał miejsce, w którym mosiężna burta przecięła metalowe łuski i przyciskała zbroję do ziemi. — To tani, źle dopasowany pancerz, wykonany w pośpiechu w przeddzień naszego wymarszu z lanthe. Mój zapał do rzezi był tak wielki, że nawet król Bałt nie mógł mi tego odmówić! Lord Malvin zaopatrzył mnie w rydwan, lecz o hańbo! zabrakło mu zręcznego woźnicy.

— Na Croma, rozumiem... jesteś karłem! — król Conan wbił sztych swego miecza między napierśnik a fartuch zbroi, przeciął łączące je rzemienie, a ostrze nie napotkało przy tym kości biodrowej ani brzucha. Górna część zbroi została oswobodzona, a spod kolczugi wysunęła się para niezgrabnych nóg.

— No, jesteś wolny.

— Tak, nareszcie! — Karzeł wstał. Jego krępa sylwetka sięgała Conanowi do połowy uda. —A oto mój szlachetny miecz, Prze-bijacz Serc. Leżał poza zasięgiem mojego ramienia i kusił mnie od rana. — Karzeł wziął do ręki coś w rodzaju długiego sztyletu, uniósł go nad głową i obrócił, aby zobaczyć na klindze odbicie księżycowego światła. Gwałtownie zwrócił wzrok na Conana i popatrzył zuchwale spod przekrzywionego szyszaka. — Gdzie toczy się walka?

— Walka skończyła się, mały człowieczku. Przegraliście.

— Co? Tego się obawiałem, gorzkiej hańby! — Karzeł przechylił głowę i zmarszczył brwi, wyraźnie strapiony. — A jednak może za wcześnie ogłaszać koniec wojny i obwieszczać imię zwycięzcy! — dodał filozoficznie. Wzruszył ramionami, co spowodowało, że hełm zachwiał mu się na głowie. — Powiedz, królu, czy nie byłoby zbyt wielką ujmą dla twego królewskiego majestatu, gdybyś pomógł mi zdjąć ten napierśnik? Obija mi golenie przy chodzeniu.

— Oczywiście, chłopie, ale przysięgnij, że nie będziesz próbował żadnych sztuczek! — Conan schylił się, chwycił drobną rączkę karła, wyrwał mu sztylet, potem uklęknął, aby wsunąć ostrze pod rzemienie mocujące zbroję. Dobrze naostrzona klinga rychło uporała się ze starąskórą, a płyty pancerza zostały obluzowane. — Jak masz na imię, mały człowieczku?

— Och, ostrożnie, Królu Gaduło, nie jestem langustą, żebyś wydłubywał ze mnie mięso! — Karzeł wydostał się spomiędzy napierśnika i naplecznika i wyrwał z uścisku Conana. Ze zbroi pozostawił jedynie hełm, który opierał się bardziej na jego ramio-nach niż głowie. — Nazywam się Delvyn. Jestem lub byłem bła-znem na dworze króla Balta w Belverus, zależnie od tego, czy ten stary gaduła jeszcze żyje czy już nie.

Pod pancerzem karzeł miał kubrak i spodnie, dobrze skrojone, ale błazeńsko przyozdobione. W świetle księżyca można było dostrzec połysk jedwabiu, co potwierdzało przechwałki karła dotyczące jego wysokiej pozycji.

— Bałt? — zabrzmiał ponuro głos Conana. — Tak, żyje, choć bardzo starałem się go dopaść. Podobnie jest z Malvinem. Wydałem wojsku rozkaz, by ich nie zabijać, chciałem zachować tę przyjemność wyłącznie dla siebie.

— A zatem ci dwaj tchórzliwie uciekali z pola walki! Mogłem się tego spodziewać — na zwróconej w stronę księżyca groteskowej twarzy Delvyna pojawił się grymas szyderstwa. — Bałt to już tylko cień wojownika, jakim był niegdyś, a Malvin zawsze był la-lusiem. Boli mnie, że służę takim mięczakom! — zniechęcony potrząsnął głową. — Rzadko można dziś spotkać króla, który szuka śmierci na czele swych wojsk, zaleca się do niej jak do dziewczyny, wreszcie bierze za żonę i płodzi z nią tak wiele potomstwa — wskazał na pobojowisko. — Słyszałem jednak, że ty, Conanie Rze-źniku, jesteś właśnie właśnie taki. — Karzeł wyprostował się, stanął w cieniu Conana i wyciągnął do niego krótką rękę. — Zwróć mi mój szlachetny miecz Przebijacz Serc, błagam cię, o królu!

— Nie, mały, nie tak szybko! — Conan wsunął sztylet za pas i odwrócił się, by chwycić rękojeść swego wbitego w ziemię miecza. — Boję się zwrócić ci broń, bo mógłbyś mnie ukłuć w kolano. Ale chodź ze mną, dzielny Delvynie, jesteś moim jeńcem! — Conan ruszył przed siebie, omijał ciała poległych, za drogowskaz służył mu własny cień. — Może uda mi się wymienić cię na złoto równoważne twej trzykrotnej wadze.

— To byłby kiepski interes. Ośmielę się twierdzić, że wart jestem więcej złota niż twoja trzykrotna waga, o królu! — Delvyn wzruszył ramionami na znak rezygnacji, z trudem nadążając za nowym panem. — Nie sądzę, żeby ten stary zrzęda Bałt docenił mą wartość i zapłacił za mnie! Zapewne uzna, że rzuciłem na niego urok i obciąży mnie winą za klęskę. Tylko dlatego, że radziłem mu dochodzić roszczeń terytorialnych w najbardziej honorowy sposób!

— Król Bałt jest rzeczywiście stary i stetryczały, skoro idzie za radą błazna. — Conan obszedł dąb, którego dolne gałęzie zostały połamane ciosami oręża, a pień od strony zachodniej najeżony strzałami. —Ale cóż to, jacyś jeźdźcy! — mruknął. — Jeśli to moi wrogowie, możesz odzyskać wolność. — Conan uniósł miecz i oparł się plecami o drzewo. Po chwili jednak opuścił oręż, gdyż widać już było, że pancerze trzech jeźdźców są czarne jak zbroje Czarnych Smoków.

— Chwała Mitrze! —wykrzyknął na powitanie znajomy głos. — To król, on żyje! — Pierwszy rycerz osadził wierzchowca i płynnym ruchem zeskoczył z siodła, po czym uklęknął na jedno kolano u stóp Conana. Następnie ze czcią pochylił głowę i uniósł opancerzoną rękę, aby uścisnąć dłoń władcy. Tymczasem dwaj pozostali jeźdźcy zsiedli z koni ze szczękiem pancerzy i uklękli w tej samej pozycji po obu stronach pierwszego.

— Wstawaj, Trocero! Na Croma, wiesz, że nie znoszę tych hołdów! — Conan schylił się, chwycił rycerza za barki i podniósł go z klęczek.

— Ach, wasza wysokość! — Hrabia Trocero rozpiął rzemienie hełmu, zdjął go z głowy i przycisnął do tułowia. Twarz miał szeroką i przystojną, nos i kości policzkowe wyraźnie rysowały się nad szpakowatymi wąsami. —Czy jesteś zdrów? Panie, nie uwierzysz, jakie męki przeżywaliśmy martwiąc się o ciebie! Przeszukaliśmy całą drogę odwrotu pokonanych, nie wiedzieliśmy, czy nie zostałeś zabity lub wzięty do niewoli, czy Aąuilonia ma jeszcze króla, czy też połowę państwa trzeba będzie oddać jako okup za ciebie... Wybacz, panie, cieszę się, widząc cię tutaj! — Szlachcic skłonił się lekko, chwycił rękę Conana i pocałował zakrwawioną dłoń.

— Dosyć! Trocero, ostrzegam cię! — Wolną ręką Conan wymierzył przyjacielowi niecierpliwy szturchaniec tak, że rycerz zatoczył się.

— Król tak kochany przez swe wojska zajdzie daleko — zauważył stojący za plecami Conana Delvyn.

— Bzdury! Dosyć tego zuchwalstwa, karle. Ja już daleko zaszedłem! — mruknął Conan przez ramię.

— Trocero mówi prawdę, królu — potwierdził jeden z rycerzy nie zwracając uwagi na karła. — Bardzo nam ciebie brakowało. Najbardziej baliśmy się od chwili, gdy o milę stąd znaleziono zwłoki lorda Elgina i trzech przybocznych gwardzistów. Żaden z nich nie żył i nie mógł powiedzieć, czy ocalałeś.

— Zatem Elgin też, niestety! — westchnął ciężko Conan. — Te zuchy zginęły towarzysząc mi w zasadzce przygotowanej przez rycerzy Ophiru. Byliśmy wtedy najbliżej uciekających królów, a jednak te psy nie podjęły walki! Na piekło Baaloka! —zaklął. — Dzielny Shed wyniósł mnie stamtąd, a pół mili dalej zabił go zaczajony oszczepnik. Chwała jego pęcinom, nigdy jeszcze nie było równego mu wierzchowca! — Monarcha pochylił głowę w geście niekłamanego żalu. — Ostatni zakończyłem pogoń ścigając ich na zdobycznych szkapach! Musiałem wracać pieszo, po drodze starałem się zabić tylu najeźdźców, ilu się dało. Wiem, że wielu dzielnych mężów padło, a wielu jest ciężko rannych... — tu zamilkł.

— Co z twoją zbroją, panie? Z twoją koroną? — zapytał Tro-cero z troską.

— Och! Pancerz zawadza jeźdźcowi bez konia! Przeszkadzał mi w machaniu mieczem, a korona jest tylko przeklętym utrapieniem! — Król rzucił gniewne spojrzenie. — Na widok korony wrogowie pierzchają albo próbują wziąć cię do niewoli, zamiast bić się z honorem. Trudno w koronie na głowie znaleźć uczciwą walkę. Rzuciłem to świństwo na stertę ciał, niedaleko od szlachetnej padliny Sheda — zirytowany Conan potrząsał zmierzwioną grzywą.

— Wasza wysokość, jeśli wolno mi powiedzieć jak przyjacielowi.. . — słowa Trocera pełne były szacunku, a mina uroczysta. — Czy nie byłoby rozważniej, Conanie, gdybyś nie napierał tak w ataku i nie wystawiał się na niebezpieczeństwo wyprzedzając armię? Walczyliśmy razem przez wiele lat i znam twoje zwyczaje, ale teraz wiele się zmieniło i byłoby rozsądniej oszczędzać się.

— Co mówisz, Trocero? Radzisz, żeby uchylać się od walki jak te tchórzliwe kury Malvin i Bałt? Puszczam w niepamięć twoje słowa! — oburzenie sprawiło, że Conan wyprostował się odzyskując wiele utraconej w walce energii.— Cóż to usiłujesz mi wmówić, człowieku? Że jestem za stary i słaby, aby walczyć u boku mych wojsk? Pamiętaj, Trocero, że wciąż jestem dobrym wojownikiem, dopóki ktoś lepszy ode mnie nie postanowi dowieść, że jest inaczej!

— Nie, nie, panie, nie zamierzałem cię obrazić! Nie chodziło mi o to, że jesteś słaby! — Hrabia stał wyprostowany, kręcąc głową. — Jesteś zbyt ważny, zbyt umiłowany i cenny dla ludu Aqui-lonii, by ryzykować swe życie w bitwie! Gdybyś zadowolił się kierowaniem wojskami i udzielał oficerom dobrodziejstwa twego rozważnego sądu, a nie galopował naprzód, aby osobiście zwyciężać w każdym pojedynku...

— Nie, Trocero, prosisz o zbyt wiele — twarz Conana rozchmurzyła się nieco. — Po tym jak usychałem z nudy na dworze, zaprzątając sobie głowę nie kończącym się ciągiem głupstw, potrzebuję walki i ryzyka! To czyni mnie młodszym. — Król Conan wciąż spoglądał spode łba. — Jestem zmęczony i ranny, a jednak od wielu miesięcy nie czułem się tak ożywiony jak teraz! Kiedy siwizna pokrywa skronie człowieka lub gdy spocznie na nich zdobione klejnotami złoto, to jeszcze nie znaczy, że minął wiek męski. Jestem więcej niż królem, mówię ci. Ciągle jestem wojownikiem! Kiedy przestanę nim być, skończy się moje królowanie!

— Tak, panie. Proszę o wybaczenie — hrabia skłonił się głęboko i odwrócił, aby chwycić wodze wierzchowca. — Weź mego konia, panie. W ten sposób szybciej powrócisz, aby rozchmurzyć myśli swych sług.

— Nie, Trocero. Pragnę, abyś jechał u mego boku — król skinął przyjacielowi na znak zgody. — Stavro da mi swego konia, jeśli nie ma nic przeciwko temu. — Rycerz, którego imię wymienił, uklęknąwszy na jedno kolano wręczył królowi wodze swego rumaka. —Jestem wprawdzie cięższy od ciebie, rycerzu, ale nie mam zbroi, a zatem twoje zwierzę nie powinno być przeciążone. — Conan wskoczył lekko na siodło.

— A co ze mną, królu?! — wołał z dołu Delvyn, wymachując rękami, by zwrócić na siebie uwagę. — Moje nogi ledwie nadążają za śmiało kroczącym rycerzem, a cóż dopiero za konnym oddziałem. Zostawiasz mnie tutaj bezbronnego! Czy samemu mam szukać drogi do Belverus?

— Nie, głupcze, jasne, że nie! — zagrzmiał Conan. Na widok rozpaczliwej miny błazna twarz króla rozjaśnił uśmiech. — Jesteś jedynym łupem po całym dniu wspaniałej walki! Zbieraj się i jedź z nami. Trocero, czy nie zechciałbyś zarzucić go na łęk swego siodła niczym worek rzepy?

Ponure, zmęczone postacie ludzkie poruszały się wśród obozowych ognisk. Blada poświata księżyca, płomienie ognisk odbijające się na płytach zbroi, blade, przygnębione twarze — panował tu dziwny smutek jak na obóz zwycięskiej armii. Gdy rozbrzmią! dźwięk kopyt, twarze uniosły się i rozjaśniły od uniesienia, jakie wywołało pozdrowienie wartownika.

— To hrabia Trocero... i król!

— Dzięki niech będą Mitrze, król wraca! — szmer głosów podniósł się wśród ognisk.

— Hurra! Conan żyje!

Pierwszym spośród siedzących wokół ogniska, który ożywił się na dźwięk tych słów, był wysoki, smukły mężczyzna w kaftanie i spodniach, nie miał na sobie zbroi, tylko napierśnik. Podbiegł do nadjeżdżającego monarchy, ale kiedy dostrzegł w blasku ognia wilgotną krew na piersi zsiadającego wojownika, zatrzymał się nie dotykając władcy.

— Panie, jesteś ranny!

— Bzdury, mój wiemy Prospero, to tylko draśnięcie. — Conan odwrócił się, aby uścisnąć swego sługę i poklepać go przyjaźnie po plecach. — Wygraliśmy zatem, choć wiele nas to kosztowało! Jeszcze raz szlachetni najeźdźcy rozlali swą krew, by użyźnić bogatą ziemię Aquilonii! — Zwrócił się teraz do rosnącej grupy ożywionych ludzi.

Kiedy Conan mówił do zgromadzonych, usłyszał pytanie Prospera:

— A co tam masz, Trocero, czy to dziecko? A może troll z rzeki Tybor? — wzrok młodzieńca zatrzymał się na drobnej postaci, której hrabia pomagał zsiąść z wysokiego bojowego siodła.

— To karłowaty błazen z dworu króla Balta— wyjaśnił Conan. — Złapałem go na pobojowisku, bezradnego niczym mysz z ogonem w pułapce. Jeśli go zatrzymamy, dostarczy nam trochę rozrywki.

— Owszem, mogę to zrobić — zgodził się Delvyn, pyszniąc się w tłumie rycerzy jak równy między równymi. — Mój były pan nie będzie miał ze mnie pożytku w najbliższym czasie, bowiem teraz zapewne odpoczywa i odmładza się w towarzystwie lubieżnych dziewek w haremie lorda Malvina w pałacu w lanthe — karzeł popatrzył wokół z wyrazem niewinności na twarzy. — Tam właśnie planowali wycofać się na wypadek, gdyby zostali pokonani przez zachodniego króla o potężnych pięściach, co zresztą uważali za mało prawdopodobne.

Żart nie wy wołał wśród słuchaczy śmiechu, lecz złowrogi pomruk.

— Milcz, łajdaku — warknął jeden z rycerzy.

— Zdaje się, że te zdradzieckie psy uniknęły zasłużonej kary — mruknął inny.

Niespodziewanie Trocero poruszył istotną sprawę.

— Królu Conanie, musimy odzyskać twoją koronę.

— Tak — przyznał Conan. — Poślemy jezdnych po tę błyskotkę. Powiedz, że znalazca otrzyma talent złota, to uprości sprawę. Ale niech się nie pozabijają, bo nagroda przepadnie!

Wydano rozkaz, co spowodowało poruszenie w obozowisku.

Z kolei Prospero podniósł istotną kwestię o znaczeniu praktycznym.

— Dzięki łasce bogów i twemu dowództwu, Conanie, potrafiliśmy pokonać obu wrogów. Myślę, że są na tyle osłabieni, że nie będą w stanie dalej realizowć swych planów. — Poitańczyk uśmiechnął się i machnął z lekceważeniem ręką. —Ale jak wiesz, mój panie, mamy jeszcze piesze kompanie, które nadciągają tu znad północnej granicy, a także świeży zaciąg z mojej prownicji. Mogę posłać im wiadomość, żeby wracali...

— Nie, Prospero, nie odsyłaj jeszcze posiłków. — Conan zapatrzył się zamyślony w ognisko. — Kraj za nami jest bezpieczny, a nasze forty graniczne są dobrze obsadzone. Jednak Aąuilonia doznała obrazy ze strony Nemedii i Ophiru. Zastanawiam się, jak najlepiej zakończyć tę sprawę i zabezpieczyć nasz kraj przed najazdami w przyszłości.

Rada przeciągnęła się długo w noc, jej uczestnicy posilali się kwaśnym winem i gulaszem. Tymczasem jeźdźcy błądzili po równinie Tybor, szukając skarbu wśród porąbanych ciał.

3. Powrót do domu

Pałac królewski w Tarancji roił się od drżących cieni rzucanych przez światła pochodni. Sklepienie sali jadalnej niczym bęben odbijało echo dzikich rytmów. Na środku wielkiej sali, przed stołem króla Conana, zwinne czarne tancerki z Kush wyginały się w dzikich pląsach. Tańcząc obserwowały, równie uważnie jak królewscy goście, mężczyzn z własnej trupy, którzy wewnątrz ich kręgu wykonywali szaleńczy taniec z włóczniami i pochodniami.

Ciemnoskórzy południowcy wyginali się i miotali niczym demony, przeskakując nad i pod grotami włóczni, cudem umykając płomieniom. Wymachiwali włóczniami, kręcili młynki, wymieniali się bronią, by w końcu skrzyżować długie groty w stalowy ruszt. Na szczyt tej grzędy wskoczył najzręczniejszy z tancerzy. Był boso, rozłożył ramiona, a jego ciemna skóra błyszczała od potu. Kiedy w końcu umilkły drewniane bębny, ciszę, jaka zapadła na sali, przerwały okrzyki i wiwaty publiczności. Goście wstając wznosili wysoko puchary i pili zdrowie tancerzy.

Pierwszy tancerz wykonał, ku zachwytowi publiczności, efektowne salto. Teraz sam król Conan wstał zza stołu.

— Wspaniałe przedstawienie, ludzie z Kush! — rzekł. — Lepszego nie widziałem nawet w czasach, kiedy sam panowałem jako król nad częścią waszej odległej ojczyzny. Zapamiętałem jednak pewną sztuczkę, której nie widziałem dzisiejszego wieczoru.

Oparł się ręką o blat stołu i lekko go przeskoczył. Jego stopy odziane w miękkie buty z łatwością ominęły puchary i dzbany z winem. Poprawił złotą obręcz na pokrytym bliznami czole i ruszył naprzód. Wśród smukłych tancerzy jego barczysta figura wyglądała imponująco.

— Zapomnieliście tego? — wziął z rąk Kushytów dwie włócznie o długich grotach i zaczął obracać je w dłoniach, cofając się powoli, aby żaden z widzów nie znalazł się w zasięgu ostrzy. W pewnym momencie groty wirujących włóczni stworzyły przecinające się kręgi podobne do płomieni. Widząc to, tancerze i goście zareagowali śmiechem i oklaskami.

— A teraz żebyście nie myśleli, że ryzyko, na jakie ważą się ci wojownicy, to tylko zabawa! — król zręcznie zatrzymał świszczące włócznie i trzymając po jednej w każdej dłoni skierował groty w dół. Potem naprężył potężne ramiona, wygiął całe ciało naprzód i cisnął jednocześnie oba pociski, wydawało się prosto w twarze przerażonych widzów. Włócznie przeleciały nad salą i wbiły się z trzaskiem w obite skórą oparcie tronu, na którym król dotąd siedział.

Widzowie wynagrodzili popis oklaskami, rozległy się westchnienia zdumienia i ulgi. Śmiano się z dworzan, którzy siedzieli najbliżej tronu, a zwłaszcza z siwobrodego kanclerza Publiusza, który wystraszony przewrócił się razem z krzesłem. Teraz powstał on z ponurą miną i otrzepywał się z kurzu, w czym pomagało mu dwoje równie wystraszonych służących, którzy ze strachu upuścili tace.

Tylko jedna z osób siedzących za stołem Conana udała, że nic się nie stało. Była nią Zenobia, dostojna królowa, siedząca obok tronu na krześle z kości słoniowej. Poprawiła swe długie czarne włosy i wyprostowała się z godnością. Inna niewzruszona twarz należała do karła Delvyna usadowionego tuż za Publiuszem po lewicy króla. Jednak całkiem inaczej było, kiedy włócznia zmierzała w jego stronę. Karzeł nie tylko dał nurka pod blat stołu, ale ku rozbawieniu dworzan schował się na dodatek za jedną ze stołowych nóg.

— Dobrze, Aąuilończycy, możemy dalej ucztować. — Król odesłał tancerzy i powrócił na swoje miejsce, przeskakując ponownie przez stół, po czym pomógł sługom wyciągnąć ostrza z oparcia. W końcu usiadł na swoim miejscu i zajął się daniami, których nie zdążył spróbować.

— Co o tym myślisz, Zenobio? — zwrócił się do królowej przerywając ogryzanie wołowego udźca, który ściskał w dłoni. — Czyż nie jest radosna ta uczta z okazji tryumfalnego powrotu? Wiele miesięcy minęło, odkąd nasz ponury pałac ostatni raz oglądał coś podobnego.

— Tak, Conanie, to wspaniałe przyjęcie, chociaż uroczystość można było lepiej przygotować, A poza tym nie jest to prawdziwy powrót do domu, skoro tylu twoich panów i oficerów pozostało z wojskami na wschodniej granicy. A ci twoi tancerze z Kush, to wspaniały pomysł, prawdziwie... barbarzyńskie widowisko.

— W istocie —przytaknął król z miną niewiniątka i sięgnął po kielich wina. —A mój podwójny rzut prawie się udał, chociaż, na Croma, nie do końca! Miło mi widzieć, że się nie boisz, kochana. Mógłbym jednak wymienić kilka osób, które nie wykazały się taką odwagą.

Ostatnim słowom towarzyszyło pełne wyrzutu spojrzenie skierowane w stronę kanclerza Publiusza, którego chude ramiona zadrżały z oburzenia.

— Wasza wysokość zechce wybaczyć mój brak wiary, ale przypominam waszej wysokości, że taka zabawa bronią nie należy do obyczajów dostojnego dworu Aąuilonii, więc byłem nie przygotowany. Nie obawiałem się twego zamiaru, panie, obawiałem się tylko, że chybisz — kwaśny grymas poruszył siwą brodę kanclerza.

— Chcesz powiedzieć, że moje ręce stają się z wiekiem słabe i niepewne. — Conan roześmiał się krótko. — Myślisz, że czas uczynił mnie równie kruchym i słabym jak ciebie? — Pytania króla były zadane w żartach, ale dało się odczuć, że jest rozdrażniony, być może za sprawą wina. — Tu się mylisz, staruszku...

— Dosyć, Conanie, nie unoś się! — królowa Zenobia przytuliła się do męża, próbując go uspokoić. — Publiusz nie miał zamiaru obrażać cię, kochany! Wie równie dobrze jak ja, ile radości sprawiają ci wszelkie popisy i jak musisz zawsze dowodzić wszystkim, że twoja moc jest większa.

Pod wpływem jej pieszczot król opadł na podziurawione oparcie tronu. Uśmiechnął się i na znak przebaczenia skinął wołowym udźcem. Tymczasem za plecami Publiusza rozległ się piskliwy głos:

— A co się tyczy mego nagłego zniknięcia podczas twego popisu, szlachetny królu, to choć niektórzy mogli uznać je za przejaw tchórzostwa, a jest to podłe oskarżenie, za które z pewnością zdołam ich ukarać, zapewniam cię, że udałem się pod stół jedynie po moją lutnię, aby móc ofiarować ci w hołdzie pieśń — rzekł karzeł Delvyn stając na siedzeniu krzesła

— A zatem pieśń! — ogłosił Conan, prostując się w krześle, aby uciszyć towarzystwo. — To coś stosownego na ucztę zwycięstwa! Zważajcie na słowa i akordy, wesołkowie. Ten mały człowieczek jest wyjątkowym błaznem!

Kiedy przebrzmiały słowa króla i śmiech przez nie wywołany, Delvyn uniósł instrument o owalnym pudle. Uderzył w struny i dobył niesamowity ton, przypominający wycie wiatru nad zachodnim wybrzeżem. Donośnym, piskliwym głosem obwieścił tytuł pieśni, potem przybrał ton bardziej płaczliwy i zaśpiewał jękliwie.

Berło z kości wołowej

Rozbójnik tu przybył z burzliwej Północy i zdusił monarchę gołymi rękami.

Królewski bandyta dziś rządzi tu już, choć Aquilonia to nie dziki kraj Kush.

Berłem zwykł walić po łbach ów Conan Rębajło, zuch, że aż strach. Wołową kość, miast brązu lub stali, Daj mu, by się swą mocą pochwalił.

On jednym machnięciem zwycięży królestwo, gdy władca się sroży, ty nurkuj pod krzesło. By sztukę rządzenia objawił ów chwat, miast berła mu dajcie wołowy gnat!

Kiedy słowa pieśni ucichły i przebrzmiał ostatni akord, słuchacze wstrzymali oddech, nie wiedząc jak zareagować. Król parsknął śmiechem, co pociągnęło za sobą lawinę chichotów, gwizdów i bębnienia w stół. Oklaski nie zdołały zagłuszyć komentarzy krytycznych:

— Wstrętny wierszyk, doprawdy!

— Zgoda, ale nie najgorszy jak na tę chwilę. Tyle w nim żółci.

Znad głowy karłowatego minstrela dobiegł osąd Publiusza:

— To nie licuje z godnością korony. Niezbyt to stosowny hołd dla naszego zwycięstwa na polu bitwy! Spodziewałem się bardziej natchnionej ballady czy hymnu sławiącego nasz tryumf.

— Ale czy nasze zwycięstwo jest pewne? — zauważył hrabia Trocero przechylając się w stronę Conana i kanclerza na krześle stojącym obok krzesła Delvyna. —Nie doszła do nas prośba o zawieszenie broni ani żadna propozycja ugody ze strony wschodnich królów.

— Ugoda! — parsknął Conan, aż wzdrygnął się kanclerz Pu-bliusz. — Oto jaki warunek ugody mogę postawić: miecz wbity w ich cuchnące gardła!

— Wasza wysokość, w dyplomacji nie zawsze najrozsądniej jest doprowadzać spór do ostateczności — z poczucia obowiązku upomniał monarchę kanclerz. — Lepiej dać przeciwnikowi możliwość wycofania się. Wszak wiemy, że naszego ostatniego przeciwnika lorda Malvina do ataku na Aąuilonię skłonił rosnący nacisk ze wschodu — stary kanclerz potrząsnął siwymi długimi lokami.

— Ze wschodu? — zdziwił się Conan. — Myślisz o Koth?

— Tak, królu — przytaknął Publiusz. — Może sobie przypominasz, że rozmawialiśmy o tym trzy tygodnie temu, przed całym tym zamieszaniem związanym z napaścią. Młody książę Armiro, pochodzący z Khoraji nowy satrapa Koth, od pewnego czasu prowadzi wojnę odbierając Malvinowi tereny na wschodzie.

— Ach, więc to tak — włączył się do rozmowy Trocero. — Młody Armiro to zręczny intrygant i ma duże zdolności przywódcze. Nie zadowalała go władza w Khoraji, ważył się zatem sięgnąć po panowanie nad całym kothyjskim imperium. Ciasno mu i w tych granicach, więc nęka Ophir. To prawdziwy podżegacz.

— Słyszałem o Armirze —przytaknął Conan w zamyśleniu. — Wydało mi się jednak, Publiuszu, że twoje doniesienia o tarciach granicznych między Ophirem i Koth były przesadzone — zakłopotany zmarszczył brwi. — Czy miałoby sens, by lord Malvin, zaangażowany w walki na wschodniej granicy, rozpoczynał jednoczesne działania na zachodzie i to przeciwko tak silnemu wrogowi jak my?

— To spowodował mój poprzedni władca. Król Bałt twierdził, że pragnie nowego podziału terytoriów zachodnich, aby utworzyć barierę osłaniającą wystawione na ciosy niziny w dorzeczu Ty-bor — skrzekliwy głos Delvyna zaskoczył większość rozmawiających. Karzeł spokojnie powiódł wzrokiem po zdziwionych jego rozumowaniem twarzach słuchaczy. — Jak zapewne wiecie, Ne-medię osłaniają góry na zachodzie i południu, ale nie od strony doliny Tybor— kontynuował wypowiedź. — Ten stary pies nazywał to „poprawą granic”. Bałt uczynił ją warunkiem sojuszu, którego głównym celem była pomoc Ophirowi przeciw Koth. Najpierw jednak lord Malvin miał mu pomóc w ataku na wasze królestwo. Ophir miałby, oczywiście, udział w podziale łupów, ale pomysłodawcą był stary zrzęda Bałt.

— Ach, to tak się sprawy mają! — Conan trzasnął pięścią w stół, aż wylało się wino z ciężkiego, kryształowego puchara. — Do diabła z nikczemnym gburem Bałtem i zniewieściałym Malvinem! Ważne, że utarliśmy im nosa!

— Armiro z Koth też tak myśli, panie. Jego armia tropi właśnie ophirskiego jelenia zranionego strzałami bossońskich łuczników — zauważył spokojnie Publiusz.

— Już zaczęli? Wiesz coś o tym? — Conan zwrócił na kanclerza świdrujące spojrzenie. — Wiem, Publiuszu, że ty tu w stolicy otrzymujesz wiadomości szybciej niż nasi zwiadowcy na wschodniej granicy!

Kanclerz wzruszył ramionami.

— Nic trudnego, wasza wysokość. Poseł koryncki otrzymuje dyspozycje za pośrednictwem gołębi pocztowych, a jego wysłannicy trafiają czasami do mojego garnka. List przechwycony dziś rano donosi, że kothyjska armia maszeruje przez południowy Ophir i w stronę stolicy lanthe. Wojska króla Nemedii pozostająna południowych rubieżach, ale sprzymierzeni królowie niezbyt rwą się do walki.

— Najpewniej ugrzęźli w lanthe — roześmiał się mściwie De-lvyn. — Nie wiedzą, czy uciekać na wschód, czy na zachód, czy też czekać na oblężenie! To do nich podobne, jakbym ich widział, wdzięczący się Malvin i mój pijany dawny pan.

— Na Croma, zamilczcie na chwilę! — zawołał Conan. — Czy mam przez to rozumieć, że w chwili kiedy tutaj siedzimy, królestwo Ophiru, które pokonaliśmy na polu walki, jest właśnie rozdrapywane od wschodu? A owoce naszego zwycięstwa zbiera jakiś chłystek? I zanosi się na to, że naszym sąsiadem, gorszym od obecnego władcy Ophiru, zostanie to żarłoczne, niespokojne książątko?

Widząc spokojne przytakiwania swoich doradców, Conan zmarszczył brew i potrząsnął czarną grzywą.

— Jeśli to prawda, to czas wytrzeźwieć. Jednak rozkazuję zaczekać z trzeźwieniem do jutra, do południa. Dajcie wina, podczaszowie!

Król strzelił palcami przynaglając sługi, a uczta trwała dalej. Kiedy skończył się strumień napływających z kuchni półmisków, wezwano nową trupę tancerek i muzykantek. Te, lepiej znane dworzanom, wywodziły się z haremu, jaki utrzymywał przed pojawieniem się królowej Zenobii.

W trakcie występu ich kostiumy stawały się coraz bardziej skąpe, a repertuar ograniczył się do najprostszych figur. Wkrótce, przy dźwięku bębenków i fujarek, dziewczęta rozbiegły się po sali i zaczęły tańczyć na stołach przed rozentuzjazmowanymi widzami.

Wokół tronu króla tańczyły dwie najzręczniejsze tancerki. Ska-cząc i wirując zarzucały mu szale na twarz. Zrzuciły spódniczki i powiewały przed nim luźnymi staniczkami, by lepiej ukazać królewskiemu wzrokowi wdzięki swych gibkich ciał. Król patrzył na nie z zachwytem, pieścił i przytrzymywał, kiedy tylko mógł, rozpierając się w krześle i głośno zachwalając ich umiejętności.

— Wspaniale, Moro, gdzie nauczyłaś się tej sztuczki? Świetnie ci idzie, dziewczyno! Lilith, nie przemęczaj się, chodź tu, dziewko, spocznij na mych kolanach! Dawno nie rozmawialiśmy na osobności.

Jasnowłosa kusicielka rzuciła jedno spojrzenie na królową cierpliwie przyglądającą się tej scenie i wirowała dalej poza zasięgiem królewskich ramion. Wkrótce, na dyskretny ruch dłoni o pomalowanych na czerwono paznokciach, obie tancerki oddaliły się, aby kusić innych gości. Zenobia podniosła się z krzesła, a jej pocałunki i pieszczoty wywiodły wstawionego Conana do sypialni na górze.

Wielu biesiadników zaczęło wychodzić, przeważnie parami, wiedzeni żądzą rozkoszy. Doradcy Conana wyszli nieco wcześniej. Stoły biesiadne pozostały do dyspozycji kilku wytrwałych gości, kawalerów i samotnych podróżników. Tancerki rychło zaczęły ich pocieszać. Jedna z nich, najniższa i najpulchniejsza, zajęła się De-lvynem. Kiedy jednak poczęła okazywać mu pierwsze oznaki głębokiej przyjaźni, karzeł z wyrazem wstrętu na twarzy zeskoczył z krzesła wymachując lutnią jak bronią. Skrył się w ciemnym kącie przy kominku, skąd jego zielone oczy połyskiwały gniewnie przez resztę nocy.

— Ludzie na dworze mówią, że nie jesteśmy dobranąparą, mały człowieczku.

Conan siedział za stołem we wschodniej wieży, przysłuchując się, jak Delvyn brzdąka na lutni. Światło poranka padało na piętrzące się przed królem zwoje i pergaminy. Za oknem rozpościerał się widok błękitnego nieba i zielonych liści poruszanych lekkim wiaterkiem. Król pracował podpisując rozkazy strusim piórem i pieczętując je czerwonym woskiem topiącym się w ogrzewanym świecą tygielku. Z cienia, w którym siedział jego towarzysz, dobiegały akordy dziwacznej melodii.

— Ludzie zawsze będą strzępić języki, szczególnie zawistni — odparł karzeł. — Zresztą nic dziwnego, skoro do naszego spotkania doszło za sprawą szczęśliwego przypadku — minstrel dobył z instrumentu zew dzikiego, zachodniego wiatru. — Gdyby nie kiepski woźnica rydwanu, źle dopasowana zbroja i kaprys barbarzyńskiego króla włóczącego się samotnie po pobojowisku, nie żyłbym już albo występowałbym w lanthe czy Belverus przed bandą ogłupiałych szlachciców i ich kapryśnych kokot.

— A jednak, przyjacielu, w naszym spotkaniu dostrzegam palec przeznaczenia — spokojnie zauważył Conan. — Wiele mamy ze sobą wspólnego. Na przykład, ja też miałem kiedyś kłopot ze znalezieniem zbroi, która by na mnie pasowała.

Delvyn, zamiast roześmiać się, uderzył źle nastrojoną strunę.

— Możesz przypisać hojności Melvina jako gospodarza i prostackiej niedbałości Balta to, że nie zostałem odpowiednio wyposażony — powiedział wracając do poprzedniej melodii. — Cóż to za niedbały władca, który w przeddzień bitwy pozostawia swego najzajadlej szego wojownika bez broni i wierzchowca, pytam waszą wysokość? — narzekania karła były szczere.

— Walczyłbyś dzielnie dla swego króla, jestem tego pewien — zgodził się Conan.

— I walczyłem! — odburknął ostro Delvyn.

— Tak, oczywiście, ale teraz w twoich słowach niewiele pozostało czci dla niego i jego sojusznika — król wyjrzał zza sterty dokumentów. — Kiedy tak źle mówisz o nich pod ich nieobecność, to zastanawiam się, jak mówisz o mnie za moimi plecami?

Delvyn wydobył ze swego instrumentu płaczliwy akord.

— Czy dziwi cię to, o Królu Wyciskaczu Flaków? Wiesz przecież, że prosto w twarz też mówię o tobie źle?

Blisko osadzone oczy spojrzały z mroku na Conana.

Król parsknął śmiechem. Kiedy się uspokoił, pociągnął łyk piwa z kufla i powiedział:

— Dobrze mówisz, dzielny Delvynie! Król uczy się cenić szczerość ponad wszystko, szczególnie u błaznów, których tylu go otacza. Nie przeszkadza mi twój ostry język, dopóki zaręczysz mi, że nie muszę obawiać się z twej strony szpiegowania ani zdrady — po tych słowach król rzucił poważne spojrzenie na karła siedzącego na okutej mosiądzem skrzyni.

— Żadnego szpiegowania, królu, ani zdrady jawnej czy skrytej. — Delvyn zmienił nieco tony pobrzękiwania, ale nie spuścił wzroku. — Niepotrzebne mi takie kręte wybiegi, zapewniam cię. Nie czuję więzów ani wierności wobec króla Balta ani tego szakala Malvina — mały człowieczek podciągnął krótkie nóżki na siedzenie, nie przerywając smutnego finału granej melodii. — Będę z tobą szczery, panie. Dosyć napatrzyłem się ich nieudolnym i podłym rządom. Mam przyjaciół w lanthe i Belverus, którzy myślą tak samo.

— Zaiste, mały człowieczku. Dużo wiesz o zwyczajach królów — król Conan w zamyśleniu popatrzył na karła, po czym znowu skierował wzrok na dokumenty. — Mając takie doświadczenie, co sądzisz o moim królestwie?

— Aquilonia? Znośny kraj, Conanie Łamaczu Karków. — Delvyn niemelodyjnie pobrzękiwał na lutni, jakby błądząc w gąszczu nut zbędnych czy zapomnianych. — Z pewnością jest to bogaty kraj. A jednak łatwo dał się ujarzmić i obłaskawić czkającemu i skłonnemu do bójek dzikusowi z nędznych północnych rubieży. Dziwne połączenie: naród, który tworzy najwspanialsze dzieła hyboryjskiej kultury i sztuki, drży przed zaciśniętą pięścią nieokrzesanego cudzoziemca! Typowy przypadek dominacji brutalnej, barbarzyńskiej siły nad kaprysami rozwiązłej cywilizacji.

— Szanuję sztuki, mały człowieczku, nie wyłączając twoich brzdąknięć i brzdęknięć — przerwał Conan. — Wiesz, że odkąd zostałem królem, nauczyłem się pisać i nawet wziąłem się za układanie sag niczym bard.

— Niewątpliwie to twoje wielkie osiągnięcie. Wielu monarchów i wodzów bierze się za takie rozrywki, kiedy osiągają kres

3 — Conan Wielki

— 33 —

sił i ambicji — głosowi karła towarzyszyło leniwe brzdąkanie. — Kiedy człowiek porzuca zajęcie, dla jakiego został stworzony, może uznać za równie podniecające działanie z mniejszym skutkiem na innym polu. Takie zajęcia potrafią zmniejszyć brzemię próżniactwa i przesytu.

— Ty kanalio, nazwałeś mnie próżniakiem? — Conan spojrzał znad stołu. — Dlaczego, przecież haruję tak ciężko, jak tylko potrafię, a ledwie daję sobie radę z czarami i buntami w kraju i zachłannymi królami na granicach! — Wstrząsnął swą czarną czupryną. — Dawno temu nauczyłem się, że tron jest jak drzemiący tygrys, łatwiej go dosiąść niż jechać na nim! — Znów gniewnie potrząsał głową, a jego ciemne włosy otoczyły zachmurzone oblicze. — A przesyt, cóż, nic dziwnego, że jestem syty, całe życie włóczyłem się w poszukiwaniu skarbów i dostatku. Teraz, dzięki czynom mego życia, posiadam władzę i majątek, jakie zadowoliłyby każdego!

— Tak, Królu Grabicielu Sakiewek, każdemu, co mu się należy. — Delvyn pociągnął nosem. —A jednak, na tle świata, twoje królestwo nie jest niczym wyjątkowym. Na przykład, nie jest bogatsze niż Turan i nie większe niż daleki Khitai. Zastanawiam się o ileż większe musiały być potrzeby i pragnienia władców tych krain, skoro osiągnęli więcej niż ty przy całej twej barbarzyńskiej zachłanności? — Ponownie szarpnął źle nastojonąstrunę lutni. — Powiedz mi, królu, czy władza i skarby, jakie posiadasz, naprawdę ci wystarczają?

Conan włożył pióro do kałamarza, z trudem hamując rozdrażnienie.

— Niech cię Crom przeklnie, mały człowieczku! Czegóż chcesz się dowiedzieć przez to wścibstwo?

Karzeł wzruszył ramionami.

— Chciałem po prostu zbadać, Królu Złodzieju Złota, czy jesteś naprawdę władcą wyjątkowym, czy tylko zwyczajnym — drobną dłonią dobył z lutni garść nut. — Wiesz przecież, że świat pełen jest dzielnych dowódców, zdolnych dworskich intrygantów, wspaniałych kapłanów i magów, a jeśli chodzi o królów, to raczej nie są oni zbyt utalentowani. Zdobywają władzę drogą dziedziczenia lub uzurpacji, utrzymują ją albo tracą, a w każdym razie nie robiąnic godnego uwagi, skoro zostaną królami. Zwykle mająjuż za sobą swoje największe czyny. Często władza monarsza oznacza dla nich zdziecinnienie jak dla starego zrzędy Balta albo jest bagnem próżności i zmysłowego zapomnienia jak dla Malvina. Otaczają ich wygody, które są więzieniem dla mężczyzny, oraz zazdrośni przyjaciele, doradcy i rodzina. Otoczenie takie prowadzi do tego, co wcześniej nie stałoby się za sprawą żadnego wroga czy wysiłku; obłaskawia i rozbraja żarłocznego samoluba, który stał się królem. — Delvyn z rozbawieniem potrząsał głową. — To prawda, że większość ludzi pragnie wygody i bezpieczeństwa, ale gdy król poddaje się bogactwu i spokojowi, to, królu, oznacza dlań coś gorszego niż śmierć.

Przez cały czas, kiedy Delvyn mówił, Conan siedział i ściągnąwszy brwi wsłuchiwał się w tę mieszaninę słów i niemelodyjnych dźwięków. Porzucił pracę i myślał.

— Przyszło mi do głowy, Królu z Mieczem Zawieszonym na Ścianie, że w tobie dostrzegam ducha, który nie da się tak łatwo obłaskawić. Jesteś w końcu nie tylko potężnym chłopem, ale także szczwanym i bezlitosnym wojownikiem wolnym od moralnych niepokojów i skrupułów, które słabi nazywają „cywilizowanymi”.

Delvyn przerwał na chwilę, a Conan czuł, że karzeł świdruje go z kąta swym nieodgadnionym spojrzeniem.

— Z tego, co słyszałem o twoich wyczynach i szczęściu, można by wnosić, że przejawia się tu moc jakiejś niewidzialnej siły. Sam nie jesteś czarodziejem, ba, ogólnie znana jest twoja chłopska niechęć do wszelkich rodzajów magii, można więc sądzić, że mamy do czynienia z czymś bardziej tajemniczym, z dotknięciem bogów. Czy jesteś tego świadom, czy nie? Dziwna to myśl, a jednak wy-daje się, że inaczej nie sposób wytłumaczyć tak szybkiego i zaskakującego wyniesienia kogoś, tak nie pasującego do majestatu i wysokiej pozycji.

Jeśli istotnie cieszysz się łaską bogów, tym nieuchwytnym darem, do którego wielu królów rości sobie niesłuszne pretensje, opierając się przy tym na mniej przekonujących dowodach, to rodzi się nieuchronne pytanie: jakiemu celowi ma to służyć? Czy powstałeś z barbarzyńskiej ciemnoty, aby zgnuśnieć tu wśród wygód, jakie przystoją kobietom, trapić się przyziemnymi, codziennymi sprawami i zadowalać bogactwem i władzą, jakie już posiadasz? Zaprawdę, królu, czy twoim udziałem jest dojść tak daleko i zatrzymać się? Czy też twoim przeznaczeniem jest osiągnąć coś więcej, być może coś, czego nie osiągnął jeszcze żaden monarcha na ziemi?

Bo też jest to mały światek, królu, przynajmniej ten obszar, który znamy. Jest niewiele większy niż senna wioska zmęczonych, spokojnych królów. Nie było nigdy człowieka, który rządziłby czymś większym niż jakaś odmierzona, ograniczona połać świata, nie szersza niż pięść na tych mapach, które wy, królowie, tak lubicie rysować i poprawiać jaskrawym atramentem czy jeszcze jaskrawszą krwią. — Delvyn przestał brzdąkać i wskazał lutnią mapę przyczepioną do ściany przy oknie.

— Mów dalej, karle! Dokąd to mnie prowadzisz? — głos Co-nana brzmiał matowo, słychać w nim było nutę rezygnacji.

— Właśnie tłumaczę waszej wysokości, że skoro jest to tylko taki mamy światek, to dlaczego miałby posiadać więcej niż jednego władcę? A kto byłby lepszy na tym miejscu od ciebie, Królu Miażdżycielu Czaszek? Czyż nie jest to twoje oczywiste, nieodwołalne przeznaczenie, dla którego bogowie tak pilnie ratowali cię przed twoją własną krwiożerczą furią?

Zanim Conan zdobył się na odpowiedź, zapadła dłuższa chwila ciszy. Król siedział w bezruchu za stołem do pisania, zwrócony w stronę Delvyna usadowionego pod ścianą pomieszczenia. Cym-merianin nawet w szarym sukiennym kubraku, ściągniętym pasem ze sztyletem i w skórzanych sandałach, wyglądał jak król w każdym calu. W końcu przemówił, a w jego głosie zabrzmiała surowa powaga:

— A jaką część świata mam zostawić dla ciebie, mały człowieczku? Jaki ma być twój udział w moim boskim przeznaczeniu?

Delvyn ponownie szarpnął struny lutni.

— Czyż nie jest to dla ciebie jasne, panie? Jestem tylko bła-znem. Dla błazna jedyny sposób by być wielkim, to być błaznem wielkiego króla. A ja mam zamiar być największym z błaznów wszech czasów.

4. Pożegnanie

— Król jest ostatnio bardzo zamyślony, Trocero.

— Tak, Prospero. Myślałem, że w chwale odniesionego zwycięstwa okaże się bardziej jowialny.

— Prawda. Zdawać by się mogło, że udana kampania powinna go wprawić w lepszy nastrój, a tymczasem jest bardziej posępny niż zwykle. Ciekaw jestem, co go gryzie?

Obydwaj szlachcice, popijający popołudniowe wino na tarasie nad wejściem do pałacu, trwali przez chwilę w milczeniu. Trocero siedział na spłowiałym drewnianym krześle, ramiona miał zgięte, łokcie oparł na kolanach i pozwalał słońcu grzać swój szeroki grzbiet. Prospero jedną stopę oparł na blankach i obserwował spokojną krzątaninę na pałacowym dziedzińcu.

— Zapewne dzieje się tak za sprawą zgubnego wpływu, jaki wywiera nań ten przeklęty karzeł. Nie ufam Delvynowi — oświadczył Trocero.

— Myślisz, że jest szpiegiem? — spytał Prospero odchodząc od blanków i rozglądając się za drugim krzesłem.

— Szpiegiem? — powątpiewająco mruknął hrabia. — Tak, z pewnością, jeśli szpiegostwem nazwać podsłuchiwanie i rozpowszechnianie oburzających potwarzy. Dlaczego to robi, czemu ma to służyć, trudno powiedzieć, bo Delvyn niewiele spotyka się z kimkolwiek na dworze poza królem.

— Powiedział nam wiele o naszych wrogach i nie sposób dowieść, że cokolwiek z tego jest nieprawdą.

— Zrobił to, aby zdobyć nasze zaufanie! Teraz wie o naszych planach dosyć, by stanowić zagrożenie, jeśli się go wypuści. To dlatego Conan przestał wspominać o odesłaniu go do Nemedii w zamian za okup.

— Cóż, Delvyn jest za mały i zbytnio rzuca się w oczy jak na zawodowego mordercę. — Prospero oparł plecy o rozgrzany kamień. — Być może naszego króla przygniata jedynie brzemię wieku średniego i zbyt łatwych tryumfów. W końcu nic w tym dziwnego, że monarcha bierze na służbę błazna.

— Tak, ale zauważ, że ten błazen nie błaznuje i nie jest głupi — hrabia dopił wina i postawił kielich na ziemi obok krzesła. — Potrafi zdradziecko wywęszyć ludzkie słabości i grać na nich. Kto wie, jaki był jego udział w klęsce poprzedniego pana? A jawne lekceważenie, jakie okazuje Conanowi... To oburzające!

— Cóż, przyjacielu! Wiesz przecież, że na tym polega wartość błazna. Król, zwłaszcza tak wielki jak Conan, potrzebuje odtrutki na ciągłe pochlebstwa. Lubi, kiedy ktoś poniży go odrobinę! Tęskni za tym, aby się z niego śmiano, a nas, którzy nie jesteśmy karłami, nie stać na to.

— Miałbyś rację, gdyby ten karzełek naprawdę rozweselał króla. Ale wydaje się, że robi zupełnie coś przeciwnego, przynajmniej na dłuższą metę. Spostrzegłeś chyba, że w otoczeniu Conana bez przerwy rozbrzmiewają te przeklęte brzdąkania, gdziekolwiek by się znajdował, w namiocie nad Tybor czy w czasie marszu do domu. Posłuchaj tylko! — Trocero spojrzał w górę na okno wschodniej wieży. — Jeden Mitra wie, jakie diabelstwa szepce królowi do ucha i jakie czarodziejskie zaklęcia niesie jego dziwaczna muzyka.

— Cóż to, cóż to, panie hrabio, miejże trochę wiary w naszego króla — roześmiał się Prospero. — Nikt nie brzydzi się czarami bardziej od Conana. I na jakiejż to słabości mógłby zagrać ten diabełek? Jaką widzisz słabość u tego zwycięskiego władcy kwitnącego królestwa, głowy oddanego dworu i rodziny? Śledźmy bacznie Conana, kiedy się z nim spotykamy, i przekonajmy się, czy jego osąd w sprawach wojny i dyplomacji stał się głupi albo tchórzliwy. Jeśli tak, to z nim porozmawiamy, jeśli nie, to niech cieszy się swoim karłem. Zbliżają się wielkie przedsięwzięcia, które będą próbą dla jego panowania.

Jeśli sądzić po barwie nieba, niedawno zapadł zmrok lub noc była wyjątkowo jasna. Ale nie była to zwykła aąuilońska noc. W czerni spoczywającej nad horyzontem, w posępnym wyciu wichru było coś obcego. Rozmyta tarcza księżyca jarzyła się w połowie drogi do zenitu. Rozpływające się w mroku czarne kolumny rzucały groźne cienie na potrzaskane płyty podwórca.

Wiał porywisty, przenikliwy wiatr, ale żadna roślina nie poruszała się pod jego wpływem. Nie falowały źdźbła traw, nie uniosła się ani garść zeschłych liści. Ruch powietrza można było zaobserwować jedynie śledząc smugi jasnego pyłu na kamieniach i na powierzchni wody w sadzawce położonej na środku dziedzińca.

Samotna postać posuwała się wolno naprzód. Na tle ogromnych ruin wyglądała na małą i bojaźliwą. W tym przybytku zapomnianych bogów była zbyt mała i krucha, nawet jak na zwykłego śmiertelnika.

— Kthantosie? —zaskrzeczał cienki głosik, którego właściciel wyraźnie próbował nadać mu mężne brzmienie. — O Starszy, dlaczego musiałem tu przyjść? Nie zaklinałem ciebie, Kthantosie!

Odpowiedź na to pytanie nie została wypowiedziana. Wypłynęła raczej niczym bąbel wśród oleistych bryzgów na powierzchnię czarnej sadzawki falującej przed pytającym.