Conan nieokiełznany (48) - Leonard Carpenter - ebook

Conan nieokiełznany (48) ebook

Leonard Carpenter

0,0

Opis

[PK]

Tę książkę możesz wypożyczyć z naszej biblioteki partnerskiej! 

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego. Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych 

Książka dostępna w zasobach: 
Miejska Biblioteka Publiczna w Siedlcach

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 320

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.

Popularność




NIEOKIELZNANY

OPOWIEŚCI O CONANIE w Wydawnictwie Amber

I. Conan

2. Conan z Cymerii

3. Conan pirat

4. Conan obieżyświat

5. Conan ryzykant

6. Conan korsarz

7. Conan wojownik

8. Conan uzurpator

9. Conan zdobywca

10. Conan mściciel

11. Conan

i bóg Paj^k

12. Conan buntownik 13. Conan niezwyciężony

14. Conan wyzwoliciel

15. Conan z Wysp

16. Conan i czarownik

17. Conan i miecz Skelos

18. Conan i Droga Królów

19. Conan najemnik 20. Conan z Aquilonii 21. Conan waleczny 22. Conan zuchwały 23. Conan obrońca 24. Conan szermierz 25. Conan bukanier 26. Conan mistrz

27. Conan

z Czerwonego Bractwa

28. Conan barbarzyńca

29. Conan dezerter

30. Conan niszczyciel

31. Conan najeźdźca

32. Conan strażnik

33. Conan wielki

34. Conan niezłomny

35. Conan sobowtór

36. Conan prowokator

37. Conan wyrzutek

38. Conan nieustraszony

39. Conan renegat

40. Conan i skarb Pythonu

41. Conan i łowcy głów

42. Conan

i Szmaragdowy Lotos 43. Conan nieugięty 44. Conan i Amazonka 45. Conan i mgły

świątyni

46. Conan i klątwa szamana

47. Conan

i Szalony Bóg

48. Conan nieokiełznany

w przygotowaniu

Conan bohater

NIEOKIELZNANYPrzekład

Marek Mastalerz

AMBER

Tytuł oryginału CONAN THE SAVAGE

Ilustracja na okładce KEN KELLY

Redakcja stylistyczna

AGNIESZKA PLISZKIEWICZ

Redakcja techniczna

ANDRZEJ WITKOWSKI

Korekta ZOFIA FIREK WIESŁAWA PARTYKA

Skład

WYDAWNICTWO AMBER

Copyright © 1982 by Leonard Carpenter

For the Polish edition

© Copyright by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. 1998

ISBN 83-7169-541-1

WYDAWNICTWO AMBER Sp. z o.o.

00-108 Warszawa, ul. Zielna 39, tel. 620 40 13. 620 81 62

Warszawa 1998. Wydanie I Druk: Finidr. s.r.o., Ćesky Tćśin

Twórcy Conana, Robertowi E. Howardowi i jego wizji

Prolog

Pułapka w ciemnościach

- Proszę bardzo! Dumny kapłan, książę i sam król! - Triumfalny głos hazardzisty wybił się ponad stukanie kufli o marmurowe blaty stołów. - Moja monarsza świta przebija wszystko!

Rozdający rozłożył przed sobą białe kamienne tabliczki, na których wyryte były figury w wystawnych strojach. Sam gracz, odziany w jedwabie i nie pierwszej świeżości koronki, uśmiechnął się z wyższościąjak odwiedzający spelunkę szlachcic.

-Graj, jeśli chcesz, barbarzyńco, ale lepiej pogódź się ze stratą stawki.

- O nie, Kaspiusie. - Gracz naprzeciwko potrząsnął grzywą czarnych włosów. - Jakem Conan z Cymmerii, radziłem sobie z silniejszymi drużynami.

Cymmerianin wcisnął głowę między muskularne barki i utkwił wzrok w rzędzie tabliczek, zasłaniając je szeroką opaloną dłonią.

- Powinieneś się poddać - szepnął do Conana gracz z krzaczastą brodą, siedzący po prawej stronie. - Grasz o wysoką stawkę, ale dworu nie sposób przebić. - Wysunął własne kamienne tabliczki przed siebie, gładkimi stronami do góry. - Ja na pewno nie mam nic, czym mógłbym go przelicytować.

- Ani ja - mężczyzna po lewej stronie Conana, szczupły, wąsaty oficer brytuńskiej jazdy, oglądając się na Cymmerianina oddał swoje tabliczki. - Znów muszę się poddać, jak przystało na rozumnego gracza.

Nachmurzony barbarzyńca skwitował radę niechętnym pomrukiem.

- Powinieneś usłuchać mądrych słów, Conanie - szepnęła dziewka z oberży, siedząca obok. - Wycofaj się z gry, bo nie będzie cię stać nawet na zapłacenie mi za noc.

Mówiąc to, smukłymi rękami, na których migotały spiżowe bransolety, gładziła obleczone w cienką koszulę plecy barbarzyńcy.

-Nie - postanowił mężczyzna zwany Conanem. - Dokupujęjeszcze raz. - Pogrzebawszy w trzosie, wydobył zeń nie oprawiony rubin w kształcie łzy. Klejnot zalśni! w półmroku, wywołując u kobiety westchnienie podziwu. - Ta błyskotka powinna wystarczyć, zgadza się? Oberżysto, więcej światła! - zawołał gracz oglądając się niecierpliwie przez ramię. - W kącie twojej zatęchłej nory robi się piekielnie ciemno!

- Doskonale, barbarzyńco - oznajmił rozdający - jedna dla ciebie i jedna dla mnie. - Ze zręcznością zdradzającą długą praktykę zsunął dwie tabliczki ze stosu przed sobą. -1 co mi się trafiło? Proszę, proszę, czarownik spod znaku maczugi, najpotężniejszy sługa w tym kolorze! - Arystokrata w koronkach zaśmiał się zwycięsko, uzupełniając rząd figur. - Poddaj się, cudzoziemcze. Nic nie przebije tego układu.

- Naprawdę? - mruknął barbarzyńca z Północy. - A ten zjazd możnych królów? - Odwrócił cztery tabliczki razem z tą, którą dokupił na końcu, i wysunął przed siebie, szykując się do zebrania wygranej. - Ich potęga przynosi zwycięstwo na każdym polu bitwy.

- Wierutna bzdura! - odparł szlachcic. - Pełny dwór bije każdy kwartet! Powinien to wiedzieć każdy matoł, nawet z barbarzyńskiej krainy!

Arystokrata wyciągnął dłonie w koronkach, by zgarnąć zebrane na stole skarby.

- Nie w tej potyczce, szlachetko! Twój czarnoksiężnik jest równie fałszywy, jak ty sam! Wyciągnąłeś go ze swojego strojnego rękawa, nie z talii!! - Cymmerianin z piorunującą szybkością odtrącił dłoń rozdającego i położył rękę na stosie tabliczek. - Ciężko było to dostrzec w ciemności, ale oto dowód!

Przy tych słowach rozpostarł tabliczki na stole, a spomiędzy nich wyłoniła się wyszczerzona w uśmiechu twarz drugiego czarownika spod znaku maczugi.

- Chcesz powiedzieć, że nasz przyjaciel Kaspius to oszust?! -zawołał oficer jazdy. - Wiele ryzykujesz, kalając jego imię!

- Właśnie! - Brodaty gracz przemówił w obronie rozdającego, ledwie racząc spojrzeć na rozłożone tabliczki. - Sam mogłeś schować w dłoni drugiego czarownika.

- Co? Jesteście wszyscy trzej w zmowie, że bronicie tego łotra? -Siedzący na drewnianym taborecie Conan ściągnął nogi pod siebie, nie spuszczając wzroku z pozostałych graczy. - Pewnie razem z oberżystą, by specjalnie stawiał tu ledwie tlące się świece?

Nie podnosząc się z miejsca, oszust w koronkach niespodziewanie sięgnął do drugiego rękawa. Conan dostrzegł błysk noża o krótkim, ciężkim ostrzu, jakiego używa się do rzucania. Szlachcic nie zdążył jednak rzucić nożem, gdyż Cymmerianin chwycił za skraj blatu i z całej siły naparł na stół. Moc Cymmerianina sprawiła, że ciężka marmurowa płyta zsunęła się z kozła na pierś oszusta i przyparła go do kamiennego muru.

- Uch! - stęknął pozbawiony tchu fałszywy arystokrata. Próbował wciągnąć powietrze w płuca, zakaszlał i ze zdumieniem spostrzegł strużki ki wi, które pociekły mu z ust na tabliczki do gry.

Conanowi nie dane było dłużej przyglądać się temu, gdyż nagle poczuł uderzenie w czaszkę, a przed jego oczami posypały się gliniane odłamki. To dziewka z oberży rozbiła ciężki dzban do wina na jego głowie.

Oszołomiony barbarzyńca potrząsnął z niedowierzaniem głową. Udając, że traci przytomność, osunął się na blat i jedną dłonią zgarnął pod siebie złoto i klejnoty, drugą rozwiązując trzos.

- Uwaga! Pilnujcie tego diabła, chce ukraść całą stawkę!

Conan odskoczył od stołu. Przeszkadzała mu w tym jedynie kobieta, uczepiona prawego ramienia. Nie zdoławszy oderwać jej od siebie, Cymmerianin podniósł dziewczynę i rzucił nią w stronę dobywających broni i zmierzających w jego kierunku dwóch graczy. Dziewka i brodaty wspólnik oszusta zwalili się na podłogę wśród przekleństw i łoskotu. Równocześnie Conan wyciągnął pałasz o ciężkim ostrzu i odparował cięcie szabli oficera jazdy.

Zastawa, cięcie, kopniak i pchnięcie; parę chwil wystarczyło, by Cymmerianin zaczął spychać przeciwnika do tyłu. Oficer był zręcznym szermierzem, nie dorównywał jednak obdarzonemu dziką siłą Cymme-rianinowi. Jeszcze chwila i spadający jak grom z jasnego nieba miecz Conana złamał ostrze broni przeciwnika i zgruchotał jego nadgarstek. Uderzenie gardą pałasza w twarz oficera, które po tym nastąpiło, wystarczyło, by Brytuńczyk zwalił się nieprzytomny na podłogę.

Goście oberży uciekali w popłochu przez kuchenne wyjście. Gdy brodaty gracz sięgał po miecz, Cymmerianin również ruszył do odwrotu. Zbiegł po kamiennych schodach na półpiętro i odwrócił się. W prowadzącym do oberży przejściu zwieńczonym łukiem nie widać było prześladowców. Nie zaskoczyło to barbarzyńcy. Wyłączenie z walki oszusta i jego wspólnika sprawiało, iż mało prawdopodobne było, by brodacz odważył się pobiec za Cymmerianinem w gąszcz zaułków spowitych w mrokach brytuńskiej nocy.

Usatysfakcjonowany Conan schował broń. Odsunął wiszącą w wyjściu ciężką kotarę-i znalazł się twarz w twarz z czyhającą w milczeniu grupą mężczyzn w zbrojach.

Od razu zdał sobie sprawę, że ma do czynienia z proktorami -strażnikami miejskimi, mającymi za zadanie pilnować ładu w brytuń-skiej stolicy. Po wyrwaniu się na oślep z oberży drogę do wolności zagrodziło mu czterech uzbrojonych mężczyzn w czarnych strojach. Dwaj natychmiast wykręcili mu ręce do tyłu, trzeci zacisnął na szyi Conana dłoń w zbrojnej rękawicy.

- Cóż my tu mamy? Spóźniony gość... i do tego cudzoziemiec! -Ledwie widoczny w ciemności czwarty z proktorów, sierżant w hełmie ze spiżowym grzebieniem, odezwał się ponurym głosem. - Powiedz, przybyszu, żądam w imię miasta Sargossy i jego pana, króla Tyfasa, czy wiadomo ci coś o rozboju i krwawym mordzie? Zaledwie przed chwilą słychać było w tej okolicy krzyki i szczęk mieczy.

- Na trzos Bel, nic nie widziałem, nic nie słyszałem! - Cymmerianin szarpnął się ale nadal pozostawał w uścisku żelaznych rękawic strażników. - Puśćcie mnie, albo nauczę was wszystkiego, co wiem o mordowaniu, i to w jednej lekcji!

- Oho! Spodziewasz się, że uwierzę w przysięgę złożoną na boga złodziei? - odparł przebiegle sierżant. - A jeśli już o trzosach mowa, co kryje się w wypchanej sakiewce u twego boku?

Proktor zważył w dłoni grubą kabzę z dźwięczącą zawartością, uchylając się przed kopniakiem pojmanego barbarzyńcy. Po chwili lśniącym nożem przeciął rzemień podtrzymujący trzos i podszedł do światła padającego z wejścia oberży.

- No proszę, skąd tyle złota i klejnotów? - powiedział niby to wesoło, ale głosem nie wróżącym nic dobrego. - Bardzo to podejrzane, cudzoziemcze. Klejnoty wyglądają na zrabowane. Co ty na to?

- Tak, zostały zrabowane - warknął rozwścieczony Cymmerianin. -Właśnie przed chwilą prawowitemu właścicielowi, czyli mnie, przez czyhających w zasadzce rzezimieszków w czarnych uniformach! - Conan znowu szarpnął się w uścisku proktorów. - Na Croma i Mitrę, oddajcie je po dobroci, inaczej wypruję wam flaki!

- No, no, cudzoziemcze! - na pozór łagodnie odezwał się sierżant. -Przestań się szarpać. Jeżeli chcesz zwrotu prawnie należącej do ciebie własności, powiedz mi, jak wszedłeś w jej posiadanie. Wiedz bowiem, że jeśli była należycie otaksowana przy wjeździe do miasta, zostało to zarejestrowane. - Proktor znacząco odchrząknął. - Jeżeli zaś zdobyłeś ją później w uczciwy sposób, powiedz po prostu, jak do tego doszło.

- Na włochaty ogon Gwanaty! - zaklął więzień. - Chyba rzeczywiście masz prawo, by o to pytać. Przybyłem do Sargossy wczoraj z drobną częścią tych dóbr. Resztę wygrałem tej nocy.

- Chcesz powiedzieć, że uprawiałeś hazard dla zysku? Tu, w Sar-gossie, podczas święta powszechnie czczonego Amaliasa? Wiedz, że w ten uświęcony dzień podobne czyny są zakazane! Musisz ponieść surową karę za zbezczeszczenie wielkiego święta - oczywiście, konfiskujemy też nielegalnie zdobyty majątek.

Ponury głos proktora sprawił, że Cymmerianin nie usłyszał w porę szczęku żelaznych kajdanów. Dopiero poniewczasie poczuł, jak zatrzaskują się na jego kostkach, założone przez piątego strażnika, który podkradł się niepostrzeżenie w ciemnościach.

- Niech cię diabli porwą, pomiocie piekielnego ogara o trzech ogonach! - ryknął Cymmerianin, wierzgając w okowach i przewracając pętających go mężczyzn. - Chcesz mi wmówić, że to miejsce, ten rynsztok, ta zbieranina podłych spelun wyrzeka się na tę właśnie noc swej podłości?! O nie, to tylko kolejny dowód usankcjonowanego złodziejstwa, tak jak pobieranie myta przy wjeździe do tej dziury...

- Dosyć tych buntowniczych wrzasków! - warknął sierżant, chcąc uciszyć wciąż szarpiącego się Cymmerianina. - Taki pozbawiony ogłady łobuz nie ma czego szukać w praworządnej Sargossie. Pewnie nie znasz tu nikogo, kto mógłby się za tobą wstawić? Kogoś na wysokim stanowisku? - Odchrząknął chrapliwie, nie doczekawszy się odpowiedzi od wijącego się w milczeniu więźnia. - Tak myślałem. Nieważne, znajdziemy odpowiednie miejsce dla ciebie. - Podrzucił w dłoni brzęczącą kiesę. -Zdaje się, że lubujesz się w złocie i klejnotach. Doskonale, trafisz w miejsce, gdzie jest ich tyle, że przechodzi to twoje najśmielsze wyobrażenie!

I

Grabieżcy z pogranicza

-Tamsin, córko, gdzie się podziewasz? Chodź pomóc matce! Pora nakarmić kury!

Melodyjny głos niósł się po łące zalanej porannym blaskiem słońca. Jednak Tamsin, ukryta pod wypalonym pniem o rzut kamienia od wioski, nie odpowiadała. Siedziała skulona, obejmowała szmacianą lalkę i przyglądała się opromienionej słońcem postaci matki, widocznej przez szczeliny w korze i zasłonę bladych, wilgotnych traw.

-Tamsin, kochanie, pomóż mi rozsypać ziarno! Wiem, jak lubisz rzucać je kogutowi! - zawołała znowu kobieta, nagarniając w fartuch zboże z glinianej stągwi na podwórku. - Mam nadzieję, że nie zabłądziłaś, inaczej będę musiała szukać cię po lesie! Wiem, że schowałaś się gdzieś w pobliżu i tak naprawdę masz ochotę mi pomóc! - Głos matki przycichł, gdy odwróciła się i wdzięcznym krokiem przeszła obok chaty w stronę zbitego z desek kurnika. - Potem musimy rozwałkować ciasto na chleb. Jeżeli masz ochotę na bułeczki...

W tym momencie jej głos zagłuszył łopot skrzydeł półdzikiego ptactwa. Tamsin nie reagując patrzyła w stronę chaty. Nie umiała tego nazwać, lecz dobroć i cierpliwość matki były dla niej jakimś ciężarem, któremu uparta cząstka jej duszy starała się oprzeć.

Skuliwszy się w chłodnym cieniu, przycisnęła silniej lalkę do piersi i szepnęła:

- Nie chcemy wracać, prawda, Ningo? Wyjdziemy stąd, kiedy tata wróci do domu na obiad, ale nie wcześniej.

Zgiełk ptactwa zagłuszał inne odgłosy. Dopiero po chwili Tamsin zorientowała się, że stary, kulawy Higgin wyszedł z obory i wołał coś patrząc w stronę łąki za domem. Zaczął też szczekać jeden z psów.

Wkrótce dołączyły do niego dwa pozostałe, podnosząc jazgot za stodołą. Nawet Velda poczłapała za mężem, wpatrując się w tę samą stronę.

Tamsin wreszcie ujrzała, co się dzieje. Zza drzew na skraju łąki wyłoniła się łopocząca na wietrze trójkątna jaskrawożółta chorągiew na długim drzewcu. Pośrodku sztandaru widniał wizerunek osobliwego stwora, o tułowiu, ogonie i zadnich łapach lwa, sterczącym, haczykowatym dziobie i rozpostartych skrzydłach drapieżnego ptaka. Przednie łapy zwierza przypominały wielkie ptasie nogi, jak u karmionego właśnie przez matkę Tamsin koguta. Szpony jednej łapy stwór miał wystawione w górę przed siebie.

Proporzec dzierżył jeździec na wspaniałym gniadoszu. Czarnobrody mężczyzna był odziany w skórzany jeździecki strój, wysokie czarne buty i pozłacany hełm. Towarzyszyło mu pięciu ludzi na równie wspaniałych wierzchowcach różnorakiej maści. Konie zbliżały się do obejścia kłusem, spychając z drogi szczekające psy.

W tym momencie matka Tamsin wyłoniła się z kurnika. Najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy z obecności intruzów i spokojnie strzepywała pierze z włosów oraz krótkiej wzorzystej koszuli. Jej nagłe pojawienie się wywołało wśród jeźdźców ożywienie, przerwane stanowczą komendą dowódcy. Zaskoczona młoda kobieta stanęła w miejscu i utkwiła spojrzenie w górującym nad nią brodaczu.

-Jesteśmy żołnierzami z najemnej kompanii Einholtzaz Nemedii-powiedział mężczyzna prostacko akcentowaną brytuńszczyzną. -Walczymy po stronie króla Tyfasa w wojnie na południowej rubieży cesarstwa. Jak widzisz, na proporcu widnieje gryf, godło waszego królewskiego rodu. Władca zezwolił nam na przemarsz przez te ziemie.

- Trakt królewski jest o pół mili w tamtą stronę - powiedział staruszek Higgin ochrypniętym, lecz stanowczym głosem, wyciągnąwszy dłoń w kierunku łąki. - Wystarczy, że przejedziecie przez polanę i ruszycie wzdłuż strumienia, a na pewno traficie.

- Wiemy, starcze - odrzekł dowódca przy akompaniamencie śmiechów swoich podwładnych. - Mamy rozkaz zdobyć furaż do dalszego marszu. - Brodacz utkwił spojrzenie w matce Tamsin. -Z nakazu króla nasze potrzeby mają być zaspokajane.

Higgin chrząknął, by na powrót zwrócić na siebie uwagę najemnika.

- To biedne gospodarstwo. Jeżeli jednak powiecie, czego wam potrzeba, spróbuję coś dla was znaleźć.

- Starcze, potrzebujemy zapasów na drogę do samej granicy z Ko-ryntią. Trzeba nam żywności, bydła, wozów, paszy i jucznych zwierząt, jeśli takie znajdziemy. Nasze potrzeby są tak wielkie, że nie zdołasz ich zaspokoić - dokończył ze śmiechem.

- Niestety, jesteśmy bardzo biedni - powiedział stary parobek, jakby nie słyszał ostatnich słów. - Możemy się z wami podzielić pajdą chleba i zupą ze wspólnej misy, ale na więcej nie liczcie.

- Higgin, oddaj im wszystko, czego zechcą - rozległ się nagle głos matki Tamsin.

- Skoro król tak każę - burknął starzec, przenosząc spojrzenie ze swojej pani na jeźdźców. - Pytam jednak, jaką dostaniemy zapłatę?

- Głupcze, naprawdę sądzisz, że król Tyfas w swoim sargosań-skim pałacu dba choć krztynę, czy wam zapłacimy, czy też puścimy waszą kumą chatę z dymem? - odrzekł dowódca opuszczając drzewce proporca. - Co go to obchodzi, skoro potrzebuje najemników, żeby wygrać wojnę na drugim końcu cesarstwa?

- Jego królewska wysokość dostaje od Koryntiańczyków w tyłek, aż się kurzy! - zaszydził jeden z żołdaków.

- Zgadza się, ale jego lud okazuje się gościnny! Nie kryje swoich pięknotek! - zawołał inny najemnik.

Przy tych słowach i towarzyszącym im rechocie matka Tamsin rzuciła ukradkowe, przerażone spojrzenie w stronę wykrotu, w którym zaszyła się córka. Przez chwilę ich spojrzenia się spotkały. Za chwilę kobieta zerwała się i zaczęła biec w przeciwną stronę, pod las. Usłyszała za sobą łoskot końskich kopyt, gdy jeźdźcy ruszyli w luźnym szyku w pościg.

Rozpędzone wierzchowce stratowały Higgina i Veldę. Tamsin zza drzew patrzyła w oszołomieniu, jak staruszkowie zniknęli w kłębach pyłu pod końskimi kopytami.

Pędzący na przedzie jeździec wyskoczył z siodła wprost na matkę Tamsin i obydwoje potoczyli się po kwieciu i trawach...

Tamsin jeszcze długo kryła się pod pniem, ściskając lalkę w objęciach. Widziała, jak mężczyźni po kolei zsiadali z koni i podchodzili do - ukrytej za pasącymi się spokojnie wierzchowcami - kobiety. Najemnicy, którzy nasycili swoje chucie, krążyli wśród zabudowań i wynosili wypchane zrabowanymi rzeczami wory. Wyprowadzili też z obory krowę i wołu. Dwóch żołdaków zniknęło w kurniku, skąd za chwilę rozległ się straszliwy zgiełk. Gdy ucichł, najemnicy wyszli ze środka z pozarzynanym ptactwem. Ucichło też szczekanie. Podziurawione strzałami psy leżały na podwórzu.

W końcu jeden z najemników zawołał coś w obcym języku. Pozostali wsiedli na konie. Tamsin spostrzegła, że zaniepokoił ich widok wracającego z pola taty. Ojciec biegł z uniesioną przed siebie długą motyką z ostrzem. Tamsin wierzyła, że tata przepędzi złych ludzi i wszystko będzie jak dawniej. Uniosła lalkę, by Ninga również mogła się temu przyjrzeć.

Ojciec dziewczynki dobiegł do obejścia i ujrzał, co się stało. Zaczął krzyczeć i głośno rozpaczać. Podniósł wyżej motykę jak lancę i rzucił się w stronę najemników. W tej samej chwili dowódca wskoczył na konia i spiął go ostrogami.

Wówczas zdarzyło się najgorsze. Dowódca pochylił drzewce z proporcem. Było dłuższe niż u motyki. Grot przeszył ojca Tamsin na wylot. Biedak zastękał tylko jak wół i upadł na bok. Zmięty żółty proporzec na jego piersi zabarwił się krwią.

Widząc śmierć ojca, Tamsin krzyknęła. Na szczęście równocześnie zarżał koń, a po chwili najemnicy zaczęli wiwatować na cześć dowódcy. Dziewczynka opanowała się, zrozumiała, że musi siedzieć cicho. Patrzyła, jak nie zsiadając nawet z konia dowódca wyciąga drzewce z piersi ojca i ponownie wznosi proporzec.

Później najemnicy zaczęli wywlekać jeszcze więcej worków z obejścia. Załadowali je na wóz, zaprzęgli do niego wołu, po czym pognali z resztą bydła po łące. Przed odjazdem wygarnęli węgle z paleniska i rzucali je na dachy, przez cały czas bawiąc się znakomicie. Znaleźli nawet wino. Jeden z żołdaków wyciągnął dłoń z butelką przed siebie, wołając:

- Wznoszę toast za króla Tyfasa i jego hojnych poddanych!

Gdy najemnicy odjeżdżali, budynki zaczynały już walić się trawione ogniem. Tamsin przycisnęła twarz lalki do siebie, by jej towarzyszka nie musiała na to patrzeć.

II

Piekielna kopalnia

- Pracować, podłe, skamłające wyrzutki! - Szydercze okrzyki bry-tuńskiego strażnika z przerzuconego w górze pomostu odbijały się echem od skalnych ścian. - Ryć i kopać, napełniać owocami swego trudu te kosze i wysyłać je na górę! Inaczej nie dostaniecie wieczorem pomyj i obierzyn, żeby napełnić brzuchy!

Kopalnię stanowiła zwykła odkrywka - wielki, nierówny dół kamieniołomu, ziejący pod chłodnym północnym niebem jak otwarty grób. Zbocza jamy były strome, tworzył je kruchy łupek. Zagłębienie miało nieregularny kształt, poszerzało się bowiem w przypadkowy sposób, w wyniku drążenia lub nieoczekiwanych osuwisk. Tak więc, zaplanowane czy nie, powiększanie kopalni stanowiło groźbę dla trudzących się w dole robotników. Nie przejmowano się jednak licznymi przypadkami kalectwa i śmierci, gdyż pracowali tu wyłącznie skazańcy. Liczyły się tylko wydobyte skarby. Surowe złoto i różne szlachetne kamienie miały dla korony wartość przewyższającą wszelkie cierpienia i męczarnie.

- Mówię ci, Conanie, nie podkuwaj za bardzo południowego zbocza. Trzeba by je wzmocnić stemplami. W spękanej skale nie da się wydrążyć tunelu. Zbyt wielu nieszczęśników przekonało się o tym na własnej skórze.

Ostrzegawcza rada padła z ust Tjaia, współwięźnia i towarzysza Conana w udręce. Był to ilbarsyjski góral, pochodzący z dalekiej krainy na południowym wschodzie. Jego błędem było przybycie do Sargossy, by tam szukać fortuny. Okazała się dla niego ostatecznie niełaskawa. Ilbarsyjczyk i Cymmerianin pochodzili z mieszkających w różnych krańcach świata barbarzyńskich plemion. Tworzyło to więź wyróżniającą ich spośród pozostałych więźniów - szubieniczni-ków i wyrzutków z rynsztoków brytuńskich miast. Bogom jednym było wiadomo, w jaki sposób Tjai znalazł się setki mil od rodzimych stron. Spryt i wytrzymałość chudego górala można było porównać z siłą i tężyzną Cymmerianina.

2 - Conan nieokiełznany

- 17 -

Sam Conan nie wiedział, gdzie dokładnie się znajduje i w jaki sposób tutaj trafił. Po aresztowaniu i uwięzieniu w stolicy zadbano, by nie mógł sprzeciwiać się prześladowcom. Strażnicy w lochach rzucali mu co jakiś czas w twarz szczyptę proszku z białego lotosu o czasowo oślepiającym i paraliżującym działaniu. Pod wpływem odurzającej substancji barbarzyńca pogrążał się stopniowo w głębokie otępienie, w którym jego jedyną myślą było pragnienie kolejnej dawki lotosowego proszku. Cymmerianin pamiętał tylko, że skuty z dziesiątką innych otumanionych więźniów jechał nieskończenie długo w jakimś drewnianym pojeździe - wozie lub barce. Zresztą żaden z więźniów nie orientował się dobrze w położeniu, byli na to zbyt odurzeni. Wiedzieli jedynie, że u celu jest niewolnicza kopalnia na północy kraju: odległy skarbiec niezmierzonych bogactw, skąd nikt nie wracał żywy.

Conan żałował, że w narkotycznym oszołomieniu uznał tę perspektywę za kuszącą. Przeklinał siebie i los, że nie wykorzystał jedynej szansy ucieczki. Podczas przeprawy wąskimi górskimi ścieżkami przywiązano go do grzbietu muła. Cymmerianinowi zabrakło jednak sił - lub woli - by wyzwolić się z pęt, zabić paru prześladowców i zaszyć się w zaroślach. W jego otępiałym umyśle kołatała się nadzieja, że jadą nie do więzienia, lecz obozu pracy, z którego zdoła po pewnym czasie uciec. Towarzyszył temu pomysł, iż opłaca się poznać położenie kopalni. Być może z czasem uda mu się ukryć w jakimś ustronnym zakątku cząstkę wydobywanego z niej bogactwa.

Istotnie, poznanie lokalizacji tak bogatych żył - lub przynajmniej przebiegu dróg, którymi urobek kopalni transportowano w cywilizowane okolice - stanowiłoby wyczyn godny śmiałego i doświadczonego złodzieja. Wszelako ciągła niepewność co do położenia odkrywki i ścisły dozór nad więźniami sprawiały, że nadzieje Conana okazały się złudne. Istnienie kopalni stanowiło doskonale strzeżoną tajemnicę państwową. Okazało się również, że trudniej stąd uciec niż z jakiejkolwiek celi, w której kiedykolwiek zamykano Cymmerianina.

- Conanie, przez twój godny wołu zapał do pracy narażasz nas obydwóch na niebezpieczeństwo! - wykrzyknął Tjai. - Jeżeli pode-tniemy dalej to zbocze, osunie się pod własnym ciężarem. Tyle osiągniesz, że będziemy mieli pogrzeb za darmo! - Ilbarsyjczyk wsparł kilof na zębatym odłamie łupku. Pot z jego szczupłych, oliwkowych ramion ściekał po uchwycie narzędzia. - Poza tym tu nie ma złota! Jeżeli tak ci na nim zależy, pomóż drążyć tamtą jamę!

Tjai wskazał zalany blaskiem słońca róg kopalni, gdzie pół tuzina obszarpanych więźniów z gorączkowym, bezcelowym zapamiętaniem kuło skalną ścianę, iskrzącą się ciemnożółtą rudą i różowa-wymi kryształami.

-Nie, Tjai, wiem, co robię-mruknął Conan.-Pomóż mi skuć ten słup, który nie pozwala nam się ruszyć. Przynajmniej znikniemy z oczu strażnikom i będziemy mieli spokój z ich przeklętymi szyderstwami i pokrzykiwaniem. Ach, niech Crom porwie te marne brązowe kilofy! Tępią się tak szybko, że można nimi do upadłego nadaremnie walić w skałę!

Zagnani do niemiłosiernej harówki skazańcy nie opuszczali kopalni. Pracowali, spali, jedli i wypróżniali się w zasnutej kamiennym pyłem jamie. Za dnia woleli kryć się w cieniu, zalegającym pod północnym zboczem, natomiast w nocy starali się spać na nagrzanych przez słońce skałach po południowej stronie. Conan nie widział, by kiedykolwiek skorzystano z drabiny; ani razu na dół nie zszedł żaden ze strażników czy pracujących na zewnątrz wolnych ludzi. Czasami widać było zwisające z góry liny, lecz Cymmerianin wiedział, że nie ma co liczyć na wydostanie się tą pozornie nie pilnowaną drogą na wolność. Rozlubowani w brutalnych żartach strażnicy zabawiali się, przecinając sznury lub rozwijając je tak, by zwiedziony więzień mimo wspinaczki stale pozostawał na tej samej wysokości. Tjai od razu powiedział mu, iż wielu nieszczęśników zginęło w ten sposób lub zostało kalekami.

-Nie, ilbarsyjski psie! - warknął bez rzeczywistej złości Conan. -Przestań kopać tak blisko drugiego filaru! Przecież widzisz, jaki jest wąski i kruchy. Wyszarpnięcie tego stempla sprawiłoby, że osunąłby się pod własnym ciężarem. Widzisz, że tylko ten filar podtrzymuje wielki nawis nad naszymi głowami. Kop ostrożnie, jak sam mnie ostrzegałeś!

Strażnicy kopalni nosili płowożółte bluzy i podszyte futrem stalowe hełmy - strój charakterystyczny dla doborowych oddziałów brytuńskiej armii. Mieszkali na górze, na obrzeżu kopalni. Dozorowanie więźniów ułatwiały im zabezpieczone linami wąskie pomosty, otaczające cały obwód zagłębienia. W regularnych odstępach ustawione były również budki strażnicze, które w przypadku groźby osunięcia się skalnej ściany można było odciągnąć dalej od brzegu na drewnianych płozach.

Zadaniem strażników było - prócz pilnowania robotników - utrzymywanie w należytym stanie pomostów i budek, rozdawanie żywności i narzędzi oraz nadzorowanie wywożenia rudy i wyrobionej skały. Tym ostatnim zajmowali się sami skazańcy, posługując się koszami z metalowej siatki; żołnierze zaledwie sprawdzali zawartość koszy. Wartownicy wypełniali obowiązki nie bacząc, czy strącane przez nich z góry mniejsze i większe kamienie nie sypią się więźniom na głowy. Strażnicy mogli również kierować przebiegiem prac rozkazami wykrzykiwanymi przez tuby, wymuszali posłuszeństwo ciskanymi z góry kamieniami i odpadkami. Do ścisłego dozoru uciekano się rzadko - jedynie wtedy, gdy wartownikom zdawało się, że skazańcy sabotują pracę.

Przeważnie strażników cechowały lenistwo i samowola. Mogli z łatwością przyspieszyć tempo wydobycia, od nich bowiem zależało dostarczanie więźniom pożywienia. Zrzucali im ziarno i prowiant zależnie od efektów pracy. Niewątpliwie kontrolowaliby również dostawy wody, jednak natura odebrała im możliwość użycia tego środka nacisku. Po dnie kopalni płynął strumyczek, biorący początek w skalnej szczelinie i niknący w rozpadlinie po przeciwległej stronie jamy. Większość czasu strażnicy spędzali na grze w kości lub zakładaniu się, czy trafią kamieniami w harujących w dole skazańców.

- Teraz musimy stąd wyjść, Tjai. - Prostując potężne ramiona, Conan otarł pot i pył z zakurzonej twarzy. - Miałeś rację, harówka w takiej wąskiej dziurze to głupota, zwłaszcza gdy nad głową zawisło pół góry. Prawie było słychać, jak się osuwa. Uciekamy!

Cymmerianin odrzucił krótki kilof i ujął w dłoń splecioną z powiązanych ze sobą kawałków linę. Obydwaj towarzysze niedoli wyszli z szerokiej wnęki, którą wspólnymi siłami wykuli w górskim zboczu.

- Hej, straceńcy, odsuńcie się od stoku! Tjai i ja słyszeliśmy trzeszczenie! Skała się obsuwa! Ratuj się, kto może!

Krzyk sprawił, że znajdujący się w pobliżu skazańcy podnieśli głowy. To, co ujrzeli, sprawiło, że rzucili narzędzia i za przykładem Cym-merianina odskoczyli od zbocza. Wkrótce co najmniej dwudziestu umorusanych brodatych nieszczęśników gramoliło się z okrzykami paniki po zasłanym skalnymi odłamami stoku na odkrytą, środkową część jamy.

- Nie słychać, żeby coś trzeszczało - oświadczył w końcu jeden z zarośniętych szubieniczników. - Co to ma znaczyć, kolejny fałszywy alarm?

- Barbarzyńca ma pietra - rzucił szyderczo inny skazaniec przez rzadkie, połamane zęby. - Weź się w garść, przyjacielu. Tylko tego by brakowało, żebyś stracił głowę i zaczął wspinać się po zboczu, zwalając nam skały na głowę. Zdarzyło się to już wielu lepszym od ciebie.

- Zwalając skały? Dobry pomysł! - zawołał w odpowiedzi Cym-merianin. - Jeżeli chcecie nam pomóc, łapcie za linę!

Pokazał im sznur, który pociągnął za sobą ze skalnej wnęki. Zaczął stopniowo naciągać linę, a gdy się napięła, pociągnął z całych sił. Pojąwszy intencje Cymmerianina, Tjai uśmiechnął się i przyłączył do niego. Za jego przykładem poszło kilkunastu innych, chwytając wolny kawałek sznura. Zaczęli śpiewać, jak wtedy, gdy jak co dnia wciągali urobek na górę.

- Raz, dwa, trzy! - komenderował Conan, a jego towarzysze ochoczo wytężali mięśnie, aż lina napięła się, podrygując w półcieniu.

Wynik ich wysiłków był dość zaskakujący. Rozległo się skrzypienie drewna, grzechot odłupywanych kamieni, wreszcie lina zwisła luźno po przezwyciężeniu oporu. Skazańcy stracili równowagę. Klęli i starali się ją odzyskać na nierównym podłożu, nie spuszczali jednak wzroku ze wznoszącego się nad nimi urwiska.

U podstawy skalnego nawisu rozległ się stopniowo narastający chrzęst i trzeszczenie. Po szczególnie głośnym łupnięciu z głębi wnęki buchnął wysoki kłąb pyłu, z góry poczęły osuwać się strużki drobnych kamieni. Wreszcie z ogłuszającym łoskotem całe zbocze poczęło osuwać się do przodu i w dół.

Podnosząc zaciśnięte pięści, skazańcy zaczęli triumfalnie krzyczeć, co natychmiast zagłuszył potężny hałas pękających, walących się skał. Więźniowie odskakiwali coraz dalej, by uniknąć przysypania lawiną ostrych głazów.

Powietrze przepełniał upiorny łomot, w górę wzbijały się kłęby gryzącego pyłu, ziemia trzęsła się od impetu spadających z góry skalnych odłamów. Gdy wreszcie zapanował względny spokój, przed grupą skazańców rozpostarła się szeroka grzęda z luźno zwalonych głazów, niknąca u szczytu zbocza pomiędzy obłokami wzburzonego kurzu.

- Na górę, jeśli wam wolność miła! - krzyknął Conan. - Musimy się tam wedrzeć, zanim pył opadnie!

Zaczął pokonywać skalną grzędę wielkimi skokami, a za nim podążali zbuntowani więźniowie. Skalne osuwisko uniemożliwiało szybką wspinaczkę. Nierówne, kruszące się pod nogami i usuwające spod stóp głazy sprawiały, że w każdy krok trzeba było wkładać mnóstwo wysiłku. Conan wypatrywał wśród rumowiskajak największe odłamki skał i przeskakiwał z jednego na drugi. Im wyżej się znajdował, tym łatwiej było się posuwać, chociaż stok był tu jeszcze bardziej stromy.

Wrzeszczący i skaczący z radości skazańcy rzucili się za barbarzyńcą do straceńczej wspinaczki. Ożywało w nich na poły zapomniane marzenie o ucieczce. Niektórzy - najzwinniejsi, żylaści weterani kopalnianej niedoli - zdołali nawet wyprzedzić Cymme-rianina. Szarża obdartych, zarośniętych skazańców, wymachujących z podnieceniem ramionami, przypominała bardziej atak zbiorowego szału w przytułku dla szaleńców niż bunt więźniów. Tjai trzymał Conana za ramię, co im obydwu pomagało w zachowaniu równowagi. Na twarzy Ilbarsyjczyka malowała się gorączkowa nadzieja na odzyskanie wolności.

- Doskonały pomysł, Conanie! - zdołał wykrztusić Tjai po drodze na górę. - Nie wiedziałem, że znasz się tak dobrze na skałach! Zdawało mi się, że za krótko jesteś w kopalni! A jednak udało ci się, chociaż nie dawałem za to złamanego miedziaka!

Cymmerianin odwrócił się i chwycił obydwoma rękami ramię towarzysza w geście przypominającym powitanie legionistów. Pomogło mu to wciągnąć szczupłego Ilbarsyjczyka na głaz wielkości chaty.

- Polowałem na górskie owce na szczytach mojej rodzinnej krainy, kiedy byłem jeszcze dzieckiem. Znam się na skałach nie gorzej niż kozice.

- To widać, Conanie! - potwierdził Tjai, zmrużył oczy i wyciągnął dłoń przed siebie. - Widzisz? Pełno kurzu, ale wydaje mi się, że to osuwisko sięga skraju kopalni!

- Tak, niech mnie Crom zdzieli! - zaklął radośnie Cymmerianin. -Ale po trzykroć przeklęci strażnicy na pewno zdążyli domyślić się, o co nam chodziło! Prawdziwa przeprawa dopiero przed nami!

Dotarli tak wysoko, iż mogli przyjrzeć się, jakie szkody skalny zawał wywołał w umocnieniach na skraju kopalni. Jeden z pomostów wisiał nad skarpą kamieni, pomiędzy głazami widać było zmiażdżone ciało strażnika. Dwaj inni przycupnęli na ocalałym kawałku pomostu. Mimo kłębów pyłu wyraźnie widać ich było na tle jasnego, zbawiennego nieba. Jedna z budek strażniczych chyliła się nad przepaścią, jej zaokrąglone drewniane płozy sterczały do góry.

- Stać! Natychmiast wracać na dół! Nie zbliżajcie się do skraju kopalni, bo zginiecie! - rozległ się głos strażnika wołającego z przyłożonymi do ust dłońmi.

- Tak, śmierdzące łotry! Zabierajcie się natychmiast z powrotem na dół! - zabrzmiał jeszcze bardziej wściekły wrzask drugiego wartownika. - Czeka was sprzątanie piekielnie wielkiej sterty głazów, parszywe kundle!

Obok wspinającego się Conana poczęły spadać kamienie, a każdy z nich był wystarczająco duży, by ogłuszyć lub zabić. Miotali je z proc wartownicy stojący w oknach budek. Dołączali co nich coraz to nowi, pojawiający się na nie dotkniętej osuwaniem się części obwodu kopalni. Grad kamieni był coraz gęstszy; rozległ się trzask pękającej kości, biegnący w przodzie siwobrody więzień chwycił się za ramię i osunął po stoku. Spadając, zbił z nóg co najmniej dziesięciu innych skazańców, aż wreszcie znieruchomiał z ociekającym krwią barkiem i makabrycznie wykręconą złamaną nogą.

Nie zatrzymało to jednak pozostałych więźniów, przeciwnie, zaczęli wspinać się jeszcze szybciej. Ich szaleńczo rozszerzone oczy utkwione były w skraju urwiska. Zmierzali do celu obok zwieszającego się pomostu i znajdujących się na nim strażników, lecz Conan i wspinający się tuż za nim Tjai ruszyli wprost ku nim.

Potykający się o głazy Cymmerianin chwycił luźno wiszącą linę i za jej pomocą zaczął piąć się jeszcze szybciej w górę. Dotarł do przekrzywionego pomostu, który dał częściowo osłonę przed ostrzałem procarzy. Kamienie uderzały w cienkie deski, ryły w nich bruzdy i spadały z łoskotem u stóp barbarzyńcy.

Dwaj wartownicy na pomoście uzbrojeni byli jedynie w sztylety. Otrząsnąwszy się z oszołomienia, jęli przecinać grube, nasmołowa-ne sznury, podtrzymujące zwieszający się nad przepaścią kawałek chodnika.

- Tjai, łap! Ciągnij, teraz!

Wpadłszy równocześnie na ten sam szatański pomysł, Cymmerianin i Ilbarsyjczyk poczęli szarpać za luźno zwisające liny. Jeden ze strażników nad nimi zdołał uczepić się nierównych desek, jednak drugi, zaskoczony, wypadł za skraj pomostu. Spadając, wrzasnął rozpaczliwie i zatrzymał się w plątaninie lin tuż nad głową Conana. Jego długi, wąski sztylet wpadł wprost w ręce Cymmerianina.

- Witaj, przyjacielu! - zawołał Conan, lecz strażnik już nie żył; skręcił sobie kark w kłębowisku sznurów. Barbarzyńca ściągnął go na dół i przytrzymał kołyszące się liny. - Musimy jak najszybciej wspiąć się na górę! - zawołał do Ilbarsyjczyka.

Zacisnął zęby na ostrzu sztyletu i nie zważając na wciąż spadające wokół niego kamienie, zaczął wdrapywać się po prowizorycznej drabinie. Wreszcie dotarł do wiszącego fragmentu pomostu; piął się dalej, wsuwając palce stóp w wąskie szczeliny między deskami. Ze zręcznością pająka dotarł do poziomego odcinka, skąd wpatrywał się w niego z przerażeniem jeden z ocalałych strażników.

- Naprzód, przyjaciele! Właźcie na górę po tej skarpie! - rozlegały się z dołu krzyki więźniów. - Walczcie! Aach!!

Nawoływania i krzyki więźniów, brnących na szczyt urwiska przez gęsty grad pocisków, odbijały się echem od skalnych ścian. Kilku skazańców leżało martwych lub rannych na głazach, lecz pozostała, rozproszona dwudziestka dotarła pod ostatni występ, za którym zebrało się co najmniej dziesięciu czekających na nich strażników.

Conan tymczasem posuwał się po pomoście jak okrętowy szczur, wyczuwający woń pleśniejącej wołowiny. Tjai za nim z równą zręcznością chwytał się luźnych lin. Strażnik nad nimi przestał przecinać sznury i zastanawiał się, czy nie lepiej pierzchać z chylącego się nad przepaścią chodnika. Conan mamrotał niezrozumiałe przekleństwa przez zaciśnięte tak silnie usta, że pobielałe wargi przypominały wąskie ostrze noża.

Nagle z boku urwiska rozległ się ponowny łoskot. Na ułamek sekundy Cymmerianin zatrzymał się i ujrzał, że zdesperowani wartownicy spuścili nową lawinę kamieni. Pomogło im w tym strącenie w przepaść strażniczej budki - grupka raźno pokrzykujących żołnierzy cesarstwa przecięła liny i zdołała zepchnąć ją za skraj urwiska. Staczając się na dół, zbita z belek i cienkich desek drewniana buda rozpadła się na drobne kawałki. Jej śladem osuwały się ciężkie kamienie, zbierające z drogi wszystko, co napotkały. Nie można było ich ani ominąć, ani oprzeć się impetowi uderzeń. Masa osuwających się kamieni przewracała wspinających się skazańców. Po przejściu lawiny niektórzy z więźniów leżeli bezwładnie na stoku, inni zniknęli przywaleni kamieniami.

Pośród okrzyków strażnicy gotowali się do stawienia czoła pozostałym zbuntowanym skazańcom. Wydawało się, że w końcu nikomu nie uda się uciec.

Wydając z siebie nieartykułowane wściekłe okrzyki, Conan pokonał ostatnie deski pomostu i chwycił samotnego, oszalałego ze strachu brytuńskiego strażnika za kołnierz bluzy. Dokładnie w tej chwili mężczyzna zdołał ostatecznie przeciąć podtrzymującą chodnik linę. Plątanina sznurów opadła w dół, zmieniając ułożenie pomostu. Cymmerianin nie zdołał się utrzymać, runął w tył, tracąc sztylet, lecz nie rozluźniając dłoni na bluzie wartownika. Zwalając po drodze z nóg Tjaia, Conan i strażnik zsunęli się po ustępujących pod ich ciężarem linach i runęli wprost w lawinę głazów.

- Ach, i tak było warto - stwierdził Tjai w zamyśleniu. - Gdyby strażnicy nie mieli tyle szczęścia, że zginęli, przynajmniej mielibyśmy zakładników.

Siedzącemu obok na płaskim kamieniu Conanowi słowa Tjaia nie wydały się rzeczywiście pocieszające. Prawdę mówiąc, były co najmniej równie ponure i pełne rozpaczy, jak smętne rozmyślania niepocieszonego Cymmerianina. W odpowiedzi tylko niezrozumiale mruknął. Rozmowa ugrzęzła, słychać było tylko szmer strumyka roziskrzonego w blasku księżyca i niknącego w skalnej szczelinie.

- Nawet gdybyśmy zginęli, warto było spróbować - podjął rozważania po paru chwilach Ilbarsyjczyk.

- Może - burknął Conan. - Ale z całą pewnością nie warto było przeżyć, żeby to dalej znosić! - Mocno napiął mięśnie, ale jęknął z bólu. Widoczne przez porozdzieraną koszulę ciało na plecach i bokach stanowiło jeden wielki siniak. - Mój pomysł kosztował życie tuzin bezradnych biedaków. Teraz ci, którzy przeżyli, rozgoryczeni unikają i mnie, i ciebie, ponieważ od początku trzymaliśmy się razem. Zatraceni strażnicy nadal rzucają w nas z góry czym popadnie i czepiają się mnie przy każdej okazji, bo zyskałem wśród nich opinię wichrzyciela.

- Prawda - przyznał posępnie Tjai. - Nie mamy ani krzty szczęścia. Od dawna noszę w przepasce mały zapasik klejnotów na wypadek, gdyby udało mi się uciec. Wiedziałeś o tym, przyjacielu? -Ilbarsyjczyk poklepał się po wąskim pasku płótna na biodrach, wyjął małe, wyświechtane zawiniątko i rozłożył zawartość na kamieniu. W blasku księżyca zalśniły złote samorodki i kolekcja nie oszlifowanych klejnotów: turkus, ametyst, jaspis, chryzopaz i rubin. - Każdy tutaj nosi ze sobą coś takiego, a ty?

- Mhm - mruknął twierdząco Cymmerianin, wyjął z zanadrza podobne zawiniątko i opróżnił je niedbałym ruchem. - Nie są tak starannie dobrane, bo miałem mniej czasu. Wygląda na to, że zdążę nadrobić zaniedbanie. - Potrząsnął czarną czupryną i zaklął: - Na Croma, czy już zawsze będziemy kuć skały, zbierać odłamki, ładować je do wiader i wciągać na górę? Do końca życia będziemy grzebać w tej piekielnej dziurze, żeby zaspokoić apetyt na złoto i klejnoty panów Brytunii?

- Wiem, że ci ciężko. - Tjai zebrał swój skarb i wsunął zawiniątko z powrotem pod przepaskę. - Z upływem dni człowiek przyzwyczaja się do harówki i snu, snu i harówki. Przestaje się nawet przejmować, że ma do czynienia z klejnotami. Wolność była już tak blisko, na wyciągnięcie ręki, i nagle odebrano nam na nią nadzieję... -potrząsnął głową. - Gdy człowiek myśli o swobodzie, o powrocie do rodzinnych stron, ujrzeniu swoich bliskich, i wie, że nic z tego nie będzie, odechciewa się żyć.

- Tak! - Cymmerianin potrząsnął daremnie zaciśniętą pięścią w stronę skalnej szczeliny i pnącego się nad nią urwiska. - Flaki mi się przewracają, gdy patrzę na te zbocza. Od urodzenia chodziłem po górach i wspinałem się na bardziej strome i gładsze urwiska. Te skały są jednak na tyle twarde, że kaleczą ciało przy każdym dotknięciu, a tak kruche, że odłamują się pod ciężarem stopy. Nawet jeśli człowiek zdołałby znaleźć punkt oparcia, na dół posypie się tyle żwiru, że zwróci to uwagę wartowników. Gdybym nawet zdołał wspiąć się na górę, nie uszedłbym dziesięciu kroków od skraju urwiska, nie ściągając na siebie gradu kamieni, strzał i śmieci! - Cymmerianin wsparł łokieć na kolanie, podpierając brodę gniewnie zaciśniętą pięścią. - Może spróbuję jeszcze ucieczki, ale jeśli do tego dojdzie, ostrzegam cię, Tjai, zrobię to sam. - Spojrzał ponuro na szczupłego Ilbarsyjczyka. - Nie chcę, żeby kolejni niewinni ludzie ponosili koszty moich pomysłów.

Kilka dni później Tjai niepostrzeżenie zszedł za Conanem po pylistej skarpie, prowadzącej do rozpadliny, w której niknął strumień. Ilbarsyjczyk przyglądał się, jak Cymmerianin dobrnął do środka rozlewiska i obmył lodowatą wodą twarz oraz tułów.

Wreszcie jakiś zwierzęcy instynkt ostrzegł Conana, że jest obserwowany. Barbarzyńca wyskoczył na brzeg strumienia i chwycił za kilof. Chudy Ilbarsyjczyk roześmiał się i wyszedł zza skał.

-Powiedz, Conanie, nie zamierzasz już tu długo zabawić, prawda? Jaki masz plan?

- Tjai, o czym ty bredzisz? Zwariowałeś, że skradasz się tak za mną?

- Czy zwariowałem? Myślę, że nie, Conanie. To tobie poprzestawiało się w głowie. Ostatnio krążysz z kąta w kąt, zły jak wilk, gotów z byle powodu rozwalić człowiekowi głowę. Nie można się z tobą dogadać, bo tylko prychasz i powarkujesz. - Góral miał przebiegłą minę. - Widzę, że obmyślasz plan ucieczki, Cymmerianinie, i wiem, że zamierzasz zrobić to niedługo. Chcę, żebyś mnie zabrał ze sobą! Powiedz mi, co uknułeś?

Ociekający wodą, pokryty gęsią skórką barbarzyńca przykucnął nad rozlewiskiem strumyka i ponuro pokręcił głową.

-Nieważne, jaki plan wymyśliłem, ponieważ jeśli nawet go mam, nie zamierzam z nikim się nim dzielić. To mnie chcą zabić strażnicy, nie ciebie. Ani ty, ani nikt inny nie może podążyć za mną, nawet gdybym do tego dopuścił. Masz zostawić mnie w spokoju, rozumiesz?

- Gadaj, łotrze! - Potrząsnąwszy swoim obtłuczonym kilofem, śniady Ilbarsyjczyk przybrał bojową pozę. - Miałeś rację: jestem na poły szalony i postradam rozum do reszty, jeżeli nie zdołam uciec z tej śmierdzącej dziury! Nie przeżyję nawet tygodnia więcej w tej norze, Cymmerianinie! Wyświadcz mi łaskę i pozwól nawet zginąć, ale chcę próbować wyrwać się na wolność!

Głębokie cienie pod oczami górala zdawały się potwierdzać groźbę, iż oszalał. Jego wołania odbijały się echem od skalnych ścian rozpadliny.

- Bądź już cicho, Tjai. Pleciesz bzdury! - odpowiedział uciszając Ilbarsyjczyka barbarzyńca. - Posłuchaj, obiecuję ci, że jeśli zdołam uciec, wrócę tu, by wywieźć parę wozów takich błyskotek - klepnął po zawiniątku z klejnotami - i zemścić się na strażnikach. Myślisz, przyjacielu, że przepuściłbym szansę zdobycia takich bogactw? Myślisz, że tyle czasu znosiłem obelgi tych szubrawców, by im je darować? Czekaj na mnie spokojnie, a kiedy wrócę, razem poderżniemy gardła paru Brytuńczykom z niewyparzonymi gębami, uwolnimy wszystkich twoich kompanów i jeszcze się przy tym wzbogacimy. Ale teraz skończmy już tę paplaninę!

- Masz do wyboru jedno spośród trzech rozwiązań, Conanie. -Tjai stał niewzruszenie przed Cymmerianinem, wciąż wznosząc kilof. - Możesz patrzeć, jak wychodzę na środek kopalni i krzyczę, że planujesz ucieczkę. Możesz zabić mnie, by temu zapobiec. Możesz też powiedzieć mi, jaki masz plan. Lepiej gadaj, i to natychmiast, bo nie zamierzam dać się nabrać na twoje czcze obietnice!

Conan uniósł groźnym ruchem swój kilof, po chwili odrzucił go jednak z łoskotem na kamienie.

- Dobrze, Tjai! Niech diabli porwą wszystkich wścibskich górali! Powiem ci, jeżeli przysięgniesz, że nie wygadasz się przed innymi ani słowem. Sam jednak zrozumiesz, dlaczego nie mogę zabrać cię ze sobą.

- Kiedy mi powiesz, i tak ruszę twoim śladem - zaoponował Tjai.

- Dosyć! - przerwał mu brutalnie Cymmerianin. - Umiesz pływać, ilbarsyjski psie?

- Pływać? - Tjai był wyraźnie zaskoczony. - A na co wyglądam, Cymmerianinie, na rybę czy na człowieka? Nikt przecież nie umie oddychać pod wodą!

- Tak myślałem! - westchnął Conan. - Górale nie mają o tym pojęcia. Sam nauczyłem się pływać, kiedy w zszytych ze skór łódkach wyprawiałem się na wanirskie faktorie handlowe na dalekiej Północy. Od czasu do czasu przydaje mi się ta umiejętność.

- Conanie, nie bądź głupcem! - Tjai potrząsnął głową. - Ostrzegam cię, jeżeli myślisz o próbie przepłynięcia podziemnym strumieniem, czeka cię pewna śmierć! Opowieści wyraźnie głoszą, że ta rzeka płynie wprost do Tartaru, królestwa zmarłych, chyba jedynego miejsca, gorszego niż ta dziura! - Skazaniec splótł ramiona na piersiach, z niezmąconą pewością, iż krążące wśród więźniów przekazy zawierają wyłącznie prawdę. - W każdym razie pod ziemią nie ma powietrza. Będziesz walić głową o pogrążone w wodzie szczerbate skały, aż się udusisz. Niejeden oszalały z rozpaczy skazaniec próbował tej drogi ucieczki i już o nim więcej nie słyszano.

- Czego to dowodzi? Że zginęli, czy też wykazali zdrowy pomyślunek? - Conan potrząsnął głową ze zniecierpliwieniem. - Nie, Tjai, nie chciałbym cię przekonywać, skoro i tak nie zamierzam zabrać cię ze sobą. Mówię ci jednak, że nie powinieneś z góry zakładać, iż zginę. W takich jak ta podziemnych jaskiniach pod sklepieniem zwykle znajduje się dość powietrza. Powinno być też wystarczająco jasno dzięki światłu przesączającemu się przez szczeliny w tunelach kopalni.

- Skąd o tym wiesz? - spytał ponuro Ilbarsyjczyk.

- Wypływałem pod skały w tajemnicy. Trzy... nie, cztery razy. Za każdym razem starałem się wytrzymać pod wodą coraz dłużej. Ostatnio przepłynąłem co najmniej pięćdziesiąt kroków. Nawet tak daleko jest powietrze, przynajmniej dla jednego człowieka, jeżeli nie zatrzyma się na zbyt długo. - Złożył poważnym gestem dłoń na ramieniu przyjaciela. - Wiem, że powietrza jest za mało dla dwóch ludzi. Za miejscem, do którego zdołałem dotrzeć, skalna szczelina się zwęża, a prąd staje się bardzo szybki. Nie sądzę, bym sam zdołał wrócić z powrotem, gdybym wypłynął dalej. - Zwalisty Cymmerianin pokręcił głową. - Zamierzałem zapuścić się dziś jeszcze dalej. Lina na nic by mi się nie przydała, bo i tak w końcu musiałbym ją zostawić i zaufać strumieniowi. Nie zobaczysz mnie więc znowu, chyba że wrócę tu z bandą łamignatów, by was uwolnić - dokończył, by dodać towarzyszowi otuchy.

- Zabierz mnie z sobą, Conanie! - rzekł błagalnie Ilbarsyjczyk, odkładając kilof. - Zaczekaj jeszcze parę dni, pokaż mi, jak pływać i wstrzymywać oddech pod wodą. Wiem, że zdołam się tego nauczyć!

- Nie w ciasnym, podziemnym strumieniu. Nie dasz rady, nie jesteś rybą. Samo to, że woda jest bardzo zimna, wystarczy, by człowiek stracił przytomności. Pytam cię, kto jeszcze oprócz mnie pływa w strumieniu, a chociażby myje się w nim? - Cymmerianin pogrążył się w rozlewisku po kolana, nadal przyzwyczajając ciało do zimnego prądu. - Nie, przyjacielu, musisz cierpliwie na mnie czekać i starać się unikać kłopotów. Przysięgam, że tu wrócę -chociażby ze względu na ciebie, ponieważ reszta tych szubienicz-ników nic dla mnie nie znaczy.

- Conanie, musisz zabrać mnie ze sobą! Poczułem zapach wolności!

- Przestań! - Cymmerianin ochlapał garścią zimnej wody Ilbar-syjczyka, który cofnął się instynktownie. Conan wszedł do głębszej części rozlewiska, aż pogrążył się po pas. - Jeżeli utonę, i ty też stracisz życie. Jeśli przeżyję, może zdołam cię uwolnić. Tak czy inaczej, najlepiej będzie, jeżeli zaczekasz na mnie, nie tracąc nadziei. - Po chwili Conan przykucnął, pozwalając lodowatemu prądowi omywać jego pierś i barki. Schylił głowę pod skalnym występem, spod którego dobiegł odbijający się echem jego głos. - Zaczekaj tu trochę, skoro masz na to ochotę! - zawołał. - Dowiesz się przynajmniej, czy nie ugrzązłem na jakiejś niewidzialnej przeszkodzie. Gdyby mi się nie udało, to żegnaj!

Cymmerianin wziął głęboki oddech i zanurzył się pod wodę.

Zimno było tak bardzo, że zmuszało to Conana do szybkich ruchów. Lodowaty chłód ogarnął jego kark i barbarzyńca miał wrażenie, jakby sklepienie czaszki pokrywał mu zmrożony hełm. Po paru chwilach uczucie zimna zaczęło jednak ustępować ze zdrętwiałej skóry. Rozgarniając wodę na boki jak żaba, Cymmerianin zanurkował pod skalisty występ na skraju piaszczystego dna rozlewiska.

Po drugiej stronie rozpadlina rozszerzała się, jej mętna głębia oświetlona była słabą poświatą. Żeby zachować właściwe tempo, Conan posuwał się szybciej niż opływający go wartki prąd wody. Poruszał się zdecydowanie, lecz bez zbytniego pośpiechu. Od czasu do czasu grzbiet drapały mu sterczące ze sklepienia ostre jak sztylety i zimne jak lód iglice.

Przed Conanem pojawił się ledwie widoczny w mętnym świetle upiorny zakątek, o którym Cymmerianin nie wspomniał przesądnemu Ilbarsyjczykowi, by nie wywołać u niego panicznego strachu. Dno zalegało przypominające niesamowity ogród zbiorowisko kości. Tu i ówdzie ziały puste oczodoły, gdzie indziej złote samorodki i klejnoty wysypywały się z przegniłych sakiewek. Były to nagromadzone przez stulecia szczątki skazańców, którzy - obciążeni balastem szlachetnych kamieni - daremnie szukali drogi na wolność i znaleźli jedynie zagładę. Zapewne brakowało im umiejętności pływania lub nie zdołali zaczerpnąć powietrza. Tak czy inaczej, Conan wierzył, że lepiej sobie poradzi.

Prąd podziemnego strumienia sprawił, że przed gęsto zalegającymi kośćmi utworzył się kopiec drobnych kamieni. Cymmerianin pamiętał, że za tą trudną przeszkodą znajduje się zachyłek wystarczająco wysoki, by można było w nim zaczerpnąć dostatecznie dużo powietrza. Nieco dalej znajdowała się szczelina, przez którą z góry wpadało światło. Była niestety zbyt wąska, żeby można było tam odetchnąć, a tym bardziej wydostać się na zewnątrz.

Cymmerianin zanurkował bliżej dna strumienia, odczuwając przesądny strach przed dotknięciem porośniętych glonami kości. Trącił głową dolny skraj skalnego występu, bardziej wyczuwalny dotykiem niż widoczny. Nagle poczuł muśnięcie, którego się obawiał - sterczące w górę trupie palce prześliznęły się po jego brzuchu.

Conana ogarnęło przerażenie. Młócąc rozpaczliwie wodę, stracił niemal cały, starannie strzeżony do tej chwili, zapas powietrza w płucach. Gdy wreszcie zdołał się odwrócić, ujrzał unoszący się w wodzie, napierający na niego ciemny, niewyraźny kształt. Trup jednak nie wyciągał rąk, by uwięzić go w swoim uścisku. W rzeczywistości znalazł się obok Conana, niesiony po prostu prądem wody. To było złudzenie, że martwy człowiek zdawał się sięgać mu rękami do twarzy.

Wciąż nie mogąc opanować lęku, Cymmerianin podpłynął z powrotem pod skalny nawis i boleśnie uderzył o niego głową. Chwycił za skałę obiema rękami, podciągnął się i wytknął głowę w niewielką przestrzeń, w której zbierało się powietrze. Po paru chwilach zanurkował ponownie i dopłynął do unoszącego się z prądem chudego ciała. W smudze światła Cymmerianin zobaczył, że był to Tjai. Zawrócił raz jeszcze, wlokąc za sobą Ilbarsyjczyka, walcząc z prądem, trzymając jego głowę w górze i starając się utrzymać ją nad powierzchnią wody.

Bóg Conana, Crom, nie raczył jednak okazać łaskawości dla jego przyjaciela. Cymmerianin nie mógł zmusić Ilbarsyjczyka do oddychania ze względu na brak miejsca, nie mógł też wycisnąć wody z jego płuc. Siny odcień skóry górala i wiotkość jego kończyn wkrótce uświadomiły Conanowi, że dla towarzysza nie ma już ratunku. Zdesperowany Tjai zanurkował śladem Conana, lecz nie wytrzymał paraliżującego zimna i swą nieroztropność przypłacił życiem.

Gdy Conan zrezygnował z wysiłków ratowania Ilbarsyjczyka i odepchnął jego ciało od siebie, sam był bliski śmierci. Krztusząc się, próbował zaczerpnąć świeżego powietrza pod sklepieniem podziemnej pieczary, ale jego znikoma ilość nie nadawała się już do oddychania. Gwałtownymi ruchami Cymmerianin przepłynął do kolejnego zapamiętanego miejsca. Wklęśnięcie w sklepieniu było jednak tak wąskie, iż przy oddychaniu woda wlewała się barbarzyńcy do ust. Powietrza było zbyt mało, by Cymmerianin odzyskał chociaż część sił. Zdołał jeszcze przepłynąć do następnej szczeliny. Gdy wynurzał się z wody, rozpaczliwie łapiąc dech, uderzył w sterczącą skałę z taką siłą, iż przed oczami ujrzał gwiazdy. Na chwilę musiał stracić przytomność. Kiedy ją odzyskał, ujrzał przed sobą wypływające z ust pęcherzyki powietrza.

Cały czas brakowało mu tchu. Nic nie widział, stracił orientację w otoczeniu. Zaczynał tonąć. Popłynął na oślep przed siebie i poczuł, jak przyśpieszający prąd wciąga go w pozbawione światła i powietrza głębie.

III

Mroczna opiekunka

- Tamsin piegus! Tamsin piegus! Piegusica!!!

Echo śpiewnego głosu dzieci odbijało się od okalających podwórze ścian i czasem docierało nawet na błotnistą uliczkę, przylegającą do pochyłych, murowanych chat zaścianka. Zgiełk urwisów wznosił się i opadał pospołu z tupotem ich drobnych stóp, gdy bawiły się na zmianę w udawanie wojowników, zwierząt i szlachciców. Kiedy dzieciakom zdarzyło się jednak znaleźć w większej grupie za chatą, naigrawały się z siedzącej przed kuchenną przybudówką dziewczynki, spokojnie tulącej w ramionach lalkę.

- Tamsin lniana głowa! Pod topór niech się schowa!

Istotnie, dziewczynka miała jaśniejsze włosy niż reszta dzieci. Pochodziła z rodziny, którą z mieszkańcami osady łączyły jedynie odległe więzy pokrewieństwa. Jej dumni przodkowie woleli założyć sadybę daleko za lasami, chociaż było tam niebezpiecznie i przypłacili to życiem. Nieufne wobec przybyszów okoliczne dzieci, błyskawicznie wychwytujące wszelkie dostrzegalne różnice, sprzymierzyły się przeciwko obcej, z którą musiały dzielić miejsce do spania i jedzenia.

„Nie przejmuj się ich dokuczaniem, Ninga!” - dziewczynka pocieszała w myślach lalkę, nie zwracając uwagi na rój urwisów. - „Masz włosy takiego samego koloru jak ja - no pewnie, przecież były moje! Tata zachował moje loki i użył ich, gdy ciebie zrobił. Niech mówią sobie, co chcą, dla mnie i tak jesteś wspaniała”.

- Dlaczego zawsze bawisz się tą dumą lalką? - przerwał jej donośny, chłopięcy głos. - Zachowujesz się, jakbyś z nią rozmawiała, a nigdy nie słychać, żebyś coś mówiła!

Dzieci zmieniły kierunek, zmierzając w stronę drzwi pod wodzą Aria o kasztanowych włosach, w obszarpanej, za dużej koszuli.

- Dlaczego nie odpowiadasz, skoro cię pytam? - zawołał kategorycznie. - Mówiłaś przecież, kiedy żyli twoi rodzice. Co się z tobą dzieje, zapomniałaś, jak się otwiera buzię?

- Popatrzcie na tę lalkę, jaka szkaradna! - zawołała cienkim głosikiem Ulva, której zawtórował chóralny śmiech. - Patrzcie, zaraz odpadnie jej głowa.

- Obrzydlistwo! - zawołała inna dziewczynka. - Powinniśmy wrzucić ją do studni!

Jeden z małych złośliwców przekradł się za plecami Aria i wyciągnął rękę w stronę lalki. Tamsin przytuliła ją błyskawicznie do piersi. Malujący się na jej twarzy strach sprawił, że chłopiec zrezygnował ze swego zamiaru.

- Żeby was zaraza wytłukła, łobuzy! - stanowczy głos uciszył dziecięcą wrzawę. - Musicie drzeć się przed samą kuchnią? Zmykajcie stąd! Dosyć szwendania się po moim podwórku!

Szybkie szurnięcia miotłą sprawiły, że ze schodów na rozpierzchającą się dzieciarnię poleciały kłęby pyłu i piachu. Tamsin nadal kuliła się na schodkach.

Kobietą, która użyła miotły, była stara, gruba Gurda. Miała na sobie wytłuszczony czepiec i fartuch, twarz obrzmiałą i pobrużdżo-ną jak rozgotowana rzepa. Kucharka popatrzyła za uciekającymi dzieciakami.

- Mało tego, że muszę cię żywić i prać twoje brudne ubranie, by spełnić życzenie twojej świętej pamięci matki... - mruknęła, trochę się stropiła, ale dokończyła zdecydowanie: - Nie zamierzam pilnować cię na każdym kroku! - Kucharka odwróciła się z irytacją, by wrócić do kuchni, jednak niespodziewanie przystanęła i pochyliła się nad szczupłą dziewczynką. - Nie myśl, panienko, że przysługuje ci w tym domu jakieś szczególne miejsce! Znowu grzebałaś wśród moich ścinków, żeby kraść kolorowe kawałki dla tej ohydnej lalki. Uważaj, szczeniaku, bo przysmażą ci palce, jak się robi ze złodziejkami! - Kobieta próbowała wyrwać dziecku lalkę, ale tusza nie pozwoliła jej wystarczająco nisko się nachylić. - No dobrze! -oznajmiła wreszcie, nadal stojąc nad skuloną dziewczynką. - Jeżeli te urwisy nie chcą mieć z tobą nic wspólnego, możesz bawić się przy mnie. Znajdź jakąś starą dachówkę i zeskrob popiół z rusztu. -Wskazała osmalone palenisko na środku podwórza. - Chcę, żeby się porządnie paliło, kiedy namoczę flaki na południe. No, bierz się do pracy! - popchnęła Tamsin miotłą, stukając sękatym trzonkiem miotły we framugę nad głową dziewczynki. - Czas, żebyś zaczęła zarabiać na swoje utrzymanie!

Później tego samego ranka Tamsin schowała się za szopą garbarską, by ubrać swoją lalkę. Kościaną igłą, przechowywaną w wypełnionym trocinami pudełeczku, oraz purpurową nicią, pracowicie wyprutąz poplamionego jagodami łachmana, przyszywała kołnierzyk i rękawy do miniaturowej, nierównej koszulki, wykrojonej z tego samego materiału. Dziewczynce nie przyszło do głowy zdjąć z lalki ubranko. Lalka podskakiwała więc jak żywa, karze-łkowata istota, podczas gdy Tamsin przemawiała do niej w myślach: „Gotowe, Ningo, nie będziesz już czuła przeciągów na karku. Ale masz eleganckie rękawy! Kiedy skończę, będziesz miała najładniejsze ubranie w wiosce. Moja jedyna przyjaciółka, Ninga, zasługuje na to, co najlepsze!”

Wyschnięta, różowawoszara dynia, z której zrobiona była głowa lalki, stała się twarda jak kamień. Luźno przesypujące się w środku nasiona stukały i szeleściły, jakby zabawka szeptem odpowiadała dziecku. Dynia była zbyt okrągła i z jednej strony krzywa, by rzeczywiście przypominać ludzką głowę, lecz zamazane inkaustem wgłębienia na oczy, nos oraz usta nadawały „twarzy” przekonujący i rzeczywisty - tylko trochę zezujący - wyraz. Szmaciany korpus lalki został wypchany i pozszywany tak zręcznie, że istotnie przypominał postać swobodnie siedzącej osoby.

- To tak odpłacasz za szczodrość domu twoich kuzynów, panienko?! - Stara Gurda nagle wyskoczyła zza węgła szopy i zabrała się do okładania Tamsin twardą miotłą. - Wstydź się, niewdzięcznico! Zamiast wykonać prostą rzecz, o którą cię prosiłam, tracisz tu godziny na pustej zabawie!

Tamsin zerwała się z ziemi, lecz gospodyni nadepnęła ciężkim drewniakiem na skraj jej sukienki, uniemożliwiając ucieczkę szarpiącej się dziewczynce. Gurda poprawiła w ręku miotłę i zaczęła tłuc sękatym drewnem swoją ofiarę po głowie i chudej szyi tak mocno, aż rozlegało się głośne trzaskanie.

- Wiedz, panienko, że wyczyścisz to palenisko - jeżeli nie dzisiaj, to jutro lub pojutrze!

Tamsin rozpaczliwie szarpnęła się, wyrwała i rzuciła do ucieczki, tuląc lalkę do piersi. Gurda zrobiła niezgrabnie parę kroków, ciskając przekleństwa i wywijając miotłą, lecz tusza nie pozwalała jej gonić dziewczynki. W końcu mrucząc coś pod nosem zawróciła i zabrała się do rozpalania ognia pod wielkim miedzianym saganem, pełnym parujących wnętrzności.

Tamsin tymczasem zdyszana dotarła na drugą stronę obejścia. Gdy zobaczyła, że nikt jej już nie ściga, przycupnęła za pniem wielkiego dębu. Nie rozpłakała się, z jej ust nie dobył się żaden szloch. Wodziła tylko pustymi, zaszklonymi oczami po polach... dopóki obok niej nie rozległ się cichy głos.

- Dostałaś w skórę, co? - Arl wypowiedział pytanie nieśmiało, trzymając dłonie splecione za sobą. - Współczuję ci... naprawdę. Gurda to stara wiedźma. Mój ojciec pokazałby jej, gdyby mnie tylko tknęła! Ale ciebie nie ma kto obronić.

Powoli podszedł do skulonej dziewczynki, reszta dzieciarni stała dalej przy chacie.

- Nie powinienem był ci dokuczać - mówił Arl z powagą. - Mam coś, żeby wynagrodzić ci to lanie. Patrz, to bransoletka.

Zatrzymał się parę kroków od Tamsin i wyjął zza pleców ozdobę, która błysnęła w południowym słońcu. Kółko z pustych w środku, chropowatych elementów zagrzechotało, gdy Arl obrócił je ostrożnie w palcach.

- Popatrz, to muszelki z morza Vilayet, daleko stąd. Stworzenia, które w nich żyją, umierają, a fale wyrzucają wtedy muszle na brzeg. Wciąż jednak tkwi w nich czar krain Południa. Uleczą cię, jeżeli dostaniesz gorączki lub zimnicy. - Podsunął bransoletkę w stronę Tamsin. - Masz, weź, to dla ciebie.

Chłopiec stał z wyciągniętą dłonią, cierpliwie czekając na reakcję. Dziewczynka utkwiła wzrok w ozdobie, prawdziwie zafascynowana. Odruchowo zwróciła w stronę bransoletki główkę przytulanej lalki.

Wreszcie wyprostowała się i nie zwaracając uwagi na śmiechy gapiących się dzieci, nie spuszczała wzroku z bransolety. Jeszcze się wahała. Powoli zrobiła krok do przodu, wyciągnęła dłoń i zacisnęła palce na ozdobie.

- Teraz! Łapcie!

Arl błyskawicznie chwycił rękę dziewczynki i próbował wyrwać jej lalkę. Tamsin odwróciła się do niego plecami i zaczęła wyszar-pywać się z uchwytu.

- Zabierzemy lalkę i wrzucimy ją do studni! - wołały dzieci otaczając Tamsin.

Raz po raz któreś przyskakiwało, starając się wyrwać zabawkę z rozpaczliwego uścisku dziewczynki. W końcu udało się to małemu łobuzowi imieniem Asa. Rzucił bezwładną lalkę do Aria nad głowami pozostałych.

- Arl, biegnij, żeby ci jej nie zabrała!

Arl ruszył pędem w stronę studni.

- Utop to szkaradzieństwo!

- Może gdy wrzucimy lalkę do studni, raczy się do nas odezwać!

Tamsin jakimś cudem przedarła się przez krąg prześladowców i rzuciła, by przeciąć drogę starszemu od siebie chłopcu. Arl zobaczył w oczach małej dziką determinację i szybko rzucił lalkę z powrotem małemu, złośliwemu Asie.

- Wrzuć ją do studni, szybko!

Nim zdążył krzyknąć te słowa, szmaciana lalka zatoczyła łuk i odbiła się gośno od kanciastego żurawia. Chłopiec zwinnie wyskoczył w górę i chwycił lalkę w powietrzu. Tamsin zawróciła i z wyciągniętymi rękami skoczyła w stronę Asy. Zderzyła się z nim z takim impetem, że chłopiec runął w tył i w jednej chwili wpadł z zabawką do studni.

Dzieci zamarły. Z osłupienia wyrwały je gorączkowe krzyki, dobywające się z wnętrza studni.

Te, które odważyły się dobiec do cembrowiny, zobaczyły, że chłopiec na szczęście tkwi tam zaledwie na wyciągnięcie ręki. Ciężkie drewniane wiadro pozostawiono w górze, a żuraw, zamiast opaść, zaklinował się. Wyglądało na to, że ramię chłopca, które dostało się pod metalowy kabłąk, jest złamane. Mimo to dzieciak żył, o czym świadczyły jego wrzaski. Arl z pomocą innych szybko wyciągnęli go ze studni i próbowali uspokoić.

Tamsin tymczasem złapała lalkę, która wpadła do pustego wiadra. Mali awanturnicy przestali zwracać na nią uwagę, więc niepostrzeżenie uciekła za chatę. Tu wpadła wprost na Gurdę w wilgotnym, cuchnącym fartuchu. Kucharka właśnie oderwała się od paleniska, by zobaczyć, co to za wrzawa.

- Tu jesteś, piekielnico! Jakie znowu szelmostwo uknułaś? Mów, co się stało!... Nie wyrywaj się, bo zagram ci tym szpikulcem serenadę na łepetynie! Gadaj, panienko, co znowu wyprawiasz? Hej... ach, ty diablico! Wracaj natychmiast! - Ruszyła za małą w pościg i nagle wrzasnęła wniebogłosy.

Gdy w chwilę później mieszkańcy chaty wybiegli na podwórze, zobaczyli, co się stało. Narożny kamień wielkiego paleniska rozpadł się pod wpływem żaru i wywrócił sagan, wylewając wrzącą zawartość. Tłusta Gurda potknęła się w swoich drewnianych butach i runęła na ziemię wprost pod strumień gorącej cieczy.