Conan pan Czarnej Rzeki (51) - Leonard Carpenter - ebook

Conan pan Czarnej Rzeki (51) ebook

Leonard Carpenter

0,0

Opis

[PK]

Tę książkę możesz wypożyczyć z naszej biblioteki partnerskiej! 

Książka dostępna w katalogu bibliotecznym na zasadach dozwolonego użytku bibliotecznego. Tylko dla zweryfikowanych posiadaczy kart bibliotecznych 

Książka dostępna w zasobach: 
Miejska Biblioteka Publiczna w Siedlcach

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 361

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.

Popularność




PAN CZRNEJ RZEKI

OPOWIEŚCI O CONANIE w Wydawnictwie Amber

I. Conan

2. Conan z Cymerii

3. Conan pirat

4. Conan obieżyświat

5. Conan ryzykant

6. Conan korsarz

7. Conan wojownik

8. Conan uzurpator

9. Conan zdobywca

10. Conan mściciel

1 1. Conan i bóg PaJ^k 12. Conan buntownik

13. Conan niezwyciężony

14. Conan wyzwoliciel

1 5. Conan z Wysp

16. Conan i czarownik

17. Conan

i miecz Skelos

18. Conan i Droga Królów

19. Conan najemnik 20. Conan z Aquilonii 21. Conan waleczny 22. Conan zuchwały 23. Conan obrońca 24. Conan szermierz 25. Conan bukanier 26. Conan mistrz

27. Conan

z Czerwonego Bractwa

28. Conan barbarzyńca

29. Conan dezerter

30. Conan niszczyciel

31. Conan najeźdźca

32. Conan strażnik

33. Conan wielki

34. Conan niezłomny

35. Conan sobowtór

36. Conan prowokator

37. Conan wyrzutek

38. Conan nieustraszony

39. Conan renegat

40. Conan i skarb Pythonu

41. Conan i łowcy głów

42. Conan

i Szmaragdowy Lotos

43. Conan nieugięty

44. Conan i Amazonka

45. Conan i mgły świątyni

46. Conan i klątwa szamana

47. Conan i Szalony Bóg

48. Conan nieokiełznany

49. Conan bohater

50. Conan gladiator

51. Conan

pan czarnej rzeki

w przygotowaniu

Conan złoczyńca

PAN CZARNEJ RZEKI

Przekład

Robert Pryliński

AMBER

Tytuł oryginału

CONAN LORD OF THE BLACK RIVER

Ilustracja na okładce GREG BEEKMA

Redakcja stylistyczna

JOANNA ZŁOTNICKA

Redakcja techniczna

ANNA BONISŁAWSKA

Korekta

MAŁGORZATA DZIKOWSKA

Skład

WYDAWNICTWO AMBER

Copyright © 1996 Conan Properties, Inc. All rights reserved.

For the Polish edition

© Copyright by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. 1998

ISBN 83-7169-632-9

WYDAWHICTWO AMBER Sp. z o.o.

00-108 Warszawa, ul. Zielna 39, tel. 620 40 13, 620 81 62

Warszawa 1998. Wydanie I Druk: Cieszyńska Drukarnia Wydawnicza

Prolog

Mała dziewczynka rzucała się niespokojnie w łożu, jęcząc przez sen. Jej ciało było mokre od potu, a dusza błądziła gdzieś wśród nocnych koszmarów niosących obłęd i strach. Dryfowała w nicość, walcząc z całych sił o utrzymanie się na powierzchni rzeki... rzeki czarnego piasku, który, gorący i szorstki, parzył i ranił jej ciało, ciągnąc ją niestrudzenie ku nieznanemu celowi.

Co gorsze, nie była sama wśród tej czarnej powodzi - wokół majaczyły koszmarne kształty, grube kłębiące się cielska węży, zarysy płetw i pazurów tajemniczych potworów, monstrualne paszcze ozdobione garniturem potężnych kłów, wynurzające się czasami spośród czarnego nurtu, i wreszcie wszechobecne oczy śledzące każdy jej ruch...

Poruszyła się słabo, jakby próbując uwolnić mokre od potu ciało z więzów cienkiej jedwabnej pościeli, a z jej ust wydobyły się ponownie ciche okrzyki, brzmiące bardziej jak suchy kaszel z walczącej o haust powietrza krtani.

Jej niespokojny sen szybko zbudził czujną przełożoną pokojówek, która pospieszyła natychmiast ku łożu, tonącemu w łagodnym świetle padających przez okno promieni księżyca.

- Księżniczko! Ismaia, zbudź się, dziecko! To znowu ten sen. Co ci jest? Czy jesteś chora?

Ale ta, do której mówiono, słyszała tylko szum widmowej rzeki, niosącej ją pośród rozgrzanych do czerwoności przez piekielny ogień skał. Ich strome szczyty ziały płomieniami i siarką, a bijący od nich żar parzył jej ciało. Pomiędzy wulkanami widniały głębokie wąwozy, w których spoczywał śnieg i lód... i jego chłód także czuła wyraźnie. Wstrząsały nią dreszcze...

- Ismaia, co się dzieje? Obudź się, dziecinko, powiedz coś!

Drżącymi z pośpiechu rękami ochmistrzyni zapaliła kaganek i wezwała resztę służby.

Oprócz posady nadwornego medyka w shemickim mieście-pań-stwie Baalur Caspius piastował też stanowisko głównego doradcy ukochanego przez poddanych króla Aphratesa. Teraz, gdy zerwano go z łoża w jego położonych w zachodnim skrzydle zamku komnatach, narzucił na siebie szaty, wdział sandały i pospieszył na wezwanie królowej.

Pobieżnie przyjrzał się, wciąż pogrążonej w koszmarach, księżniczce, a wypytawszy następnie służbę o szczegóły jej diety, ostatnich podróży i zachowania, oraz przyjrzawszy się jej horoskopowi, zalecił owinięcie nieprzytomnej dziewczynki w wilgotne lniane tkaniny, pojenie chłodną wodą, o ile uda się rozchylić usta, i uważne przysłuchiwanie się wszystkim słowom, jakie wydobędąsię spomiędzy jej warg. To wszystko. Żadnych egzorcyzmów czy specjalnych obrzędów, których być może oczekiwano, choć niezależnie od wydanych zaleceń udał się też do biblioteki, by przejrzeć tajemnicze, starożytne teksty.

Nad ranem stan dziecka poprawił się. Oddech stał się głębszy i równiejszy, księżniczka przestała też rzucać się przez sen. A gdy słońce pojawiło się na wschodnim widnokręgu, odzyskała świadomość i przemówiła do czuwającej przy łożu matki i służących. Natychmiast też wezwano Caspiusa.

- Czujesz się lepiej, księżniczko? - Medyk położył dłoń na czole dziecka, odgarniając mokre włosy, które były nieco tylko jaśniejszą wersją ogniście rudych warkoczy królowej Rufii. - Zdaje się, że męczyły cię nocne koszmary?

- Tak, doktorze - wyszeptała słabo dziewczynka. - Porwał mnie nurt... rzeka gorącego, suchego piasku. I trwało to tak długo... i tak mną targało, powtarzał się wciąż ten sam widok... jakby rzeka płynęła wokoło... i była tam zła czarownica, i chciała mnie złapać...

- Widziałaś tę czarownicę... kobietę, o której mówisz?

- Tak, blada, czarnowłosa Stygijka, piękna, ale zła... składała ofiary przy dziwnym ołtarzu. Była ubrana w skóry, a w rękach trzymała pajęcze sieci. I miała przerażające włosy...

- Rozumiem... możesz być spokojna, Ismaia. - Caspius dostrzegł strach w oczach dziecka i podążył za jego wzrokiem ku dużej, oprawionej w brąz klepsydrze stojącej na brzegu stołu. Zdawało się, że strumień przesypującego się ciemnego piasku jest źródłem niepokoju księżniczki. Sięgając dłonią, by pogładzić uspokajająco policzek dziewczynki, medyk zasłonił jednocześnie klepsydrę swym, sporym skądinąd, ciałem.

- Już dobrze, dziecko. Teraz odpocznij!

- Za ołtarzem płonął ogień - mówiła dalej księżniczka - a z ciemności, z tego grobu, coś na mnie patrzyło... teraz, jak zamknę oczy, też to widzę...

- Grobu, mówisz - mruknął Caspius. Jeszcze raz pogładził jąpo włosach, próbując rozproszyć mroczne myśli.

- Wystarczy, Ismaia! Wypij ten chłodny napój!

- Tak, doktorze! - przytaknęło posłusznie dziecko. - Ale ten sen. - Próbowała jeszcze raz powrócić do tematu. - Czy on powróci?

- Odpocznij. - Uśmiechnął się. - Zaśnij tak szybko, jak możesz, i nie bój się. Teraz będziesz miała tylko dobre sny - zapewnił ją.

Pochylił się, składając pocałunek na mokrym czole dziecka, jakby przypieczętowywał swą obietnicę, co do której był niemal pewien, że jest kłamstwem.

Odwrócił się i napotkał zmęczony wzrok królowej.

- Proszę o audiencję u króla, milady - zwrócił się doń, gdy wyszli na korytarz. - Tę sprawę należy przedyskutować w obecności twojego męża, pani.

I

Krwawy szturm

Atak na zamek barona Raguly nastąpił o brzasku. Rebelianci wyszli zza wzgórz, porośniętych o tej porze roku naskalnymi kwiatami. I szli - odziani w skóry ponurzy mężczyźni, ich żony w grubych wełnianych odzieniach, dzikie podrostki, dorodne dziewczęta, wszyscy maszerowali z determinacją. Oprócz toporów i łuków zaopatrzeni byli też w ciężkie drabiny oblężnicze, wielkie tarcze z wołowej skóry i mnóstwo strzał.

Wodzowie klanów powstrzymali pierwszy szereg przed atakiem z marszu, gdyż pozostali nie zdążyli jeszcze zająć dogodnych pozycji. Potem jednak rozległ się dudniący dźwięk rogów i odziani w skóry napastnicy ruszyli do szturmu.

- Naprzód, ludu Koth! Po wolność i zemstę! Łucznicy, oczyścić mi z wrogów te wały!

Ten, który wykrzykiwał komendy, stał na niewielkim wzgórzu. Był to ciemnowłosy olbrzym, a jego bystre oczy o błękitnej barwie i ostre rysy twarzy zdradzały, iż pochodził z północy. Wyglądał groźniej niż otaczający go chłopi i był ubrany jak prawdziwy wojownik. Jego długie, potargane włosy wieńczył stalowy hełm, zaostrzony u góry na wschodnią modłę, korpus zaś skrywała kolczuga, nosząca ślady wielu poprzednich kampanii. Nie zbywało mu też na uzbrojeniu - zza szerokiego pasa wystawały miecz, sztylet i topór, a rynsztunek uzupełniały metalowe nagolenniki i płyta chroniąca krocze.

Teraz jednak całą uwagę skupił na swym łuku. Długie bossońskie drzewce niewiele było niższe od człowieka, a strzały, które wyciągał raz po raz z leżącego na pobliskiej skale kołczana, osiągały długość niemal jarda. Skłon, załadowanie, napięcie cięciwy, strzał - jego ruchy były płynne i najwyraźniej miał w tym dużą praktykę. A sądząc ze swobodnej postawy, był pewien, iż jego pociski osiągają cel.

- Już podchodzą pod mury - usłyszał jakiś zaniepokojony głos za plecami. - To całkiem dobra drużyna, ci kothyjscy chłopi i ich żony. Mam nadzieję, że dzisiaj się spiszą - to ich dzień! Ale co z nami, Cona-nie? Sądziłem, że razem poprowadzimy ten szturm...

- Stąd lepiej możemy im pomóc - odparł spokojnie zapytany, nie przerywając swego śmiercionośnego zajęcia. Po chwili jeden z okutych w żelazo obrońców przechylił się przez wały i poszybował w dół. Długa strzała przebiła na wylot jego pancerz. W następnym momencie kolejny został trafiony i zniknął za murami.

- Stąd mogę ostrzeliwywać ich bardzo skutecznie, sam nie narażając się na trafienie. Więc lepiej zostań tu ze mną, Tethrun.

Tuzin innych łuczników ostrzeliwało zamek z otaczających go pozbawionych drzew wzgórz. Deszcz strzał przerzedzał szeregi obrońców, ale i łucznicy byli narażeni na odpowiedź z zamku. Ich krótkie, zakrzywione łuki niosły jednak dużo bliżej niż identyczna broń, z której strzelano z wysokości murów i baszt. Co chwilę jeden z napastników padał na ziemię; chłopscy łucznicy nie bardzo mogli opanować nerwy i mierzyć na zimno. Toteż większość strzał została zmarnowana, szybując pod niewłaściwym kątem. Miały też znacznie mniejszą moc przebicia niż długie bossońskie pociski.

- Drabiny poszły w górę! Teraz pokażą, ile są warci! - powiedział bezlitosny łucznik, strzelając ponownie. Pocisk dosięgnął piersi jednego z zamkowych oficerów, który właśnie zagrzewał swych ludzi do walki. Następny przebił gardło halabardnika, wychylającego się przez mury, by odepchnąć swą długą bronią drabinę oblężniczą. Pocisk kuszy, mającej jednak większy zasięg, stuknął o skały obok jego stopy. Zauważywszy to, posłał następną strzałę wprost w otwór strzelniczy na wieży.

Tethrun niepokoił się coraz bardziej: - Włażą na drabiny! Zobacz, Conanie! Powinienem być tam wraz z nimi! I ty też!

Stary wojownik o siwych, kędzierzawych włosach postąpił zniecierpliwiony krok naprzód z dłonią na rękojeści miecza, jednak nie pobiegł jeszcze ku zamkowi.

- Oszczędź swoje życie jeszcze przez moment, Tethrun. Bardziej będą cię potrzebowali, gdy zamek wreszcie upadnie... - Nagle przerwał. - Co za głupcy! Toż ta drabina jest za krótka!

Spośród sześciu drabin ta najbliżej głównej baszty została ustawiona pod zbyt płaskim kątem lub ześlizgnęła się ze stromej ściany. Kończyła się o wysokość człowieka poniżej blanku muru, który z kolei wyrastał jeszcze na cztery razy taką wysokość ponad krawędź. Mimo to oblegający tłoczyli się na niej jak banda ślepców, by ostatecznie dotrzeć do tej przestrzeni, która dzieliła ich od celu, i ujrzeć, że jest nie do przebycia. Zarówno ci na drabinie, jak i ci poniżej byli pod ciągłym ostrzałem kamieni i pocisków z kusz, wystrzeliwanych z muru i z okrągłej baszty.

- Naprzód, wy kundle! Na Mannana! Włazić na górę i wyczyścić ten mur z robactwa! - Conan napiął ponownie łuk i strącił jednego ze stojących blisko baszty żołnierzy, który ciskał kamienie w oblegających. Pozostali schowali się za blankami. Jeden z chłopów kołysał się niebezpiecznie, stojąc na ostatnim szczeblu drabiny, i próbował sięgnąć krawędzi muru. Uzbrojona w buławę ręka wychyliła się, by go strącić. Conan przedziurawił ja na wylot strzałą, jednak trafiony sekundę wcześniej chłop runął w dół, pomiędzy swych towarzyszy.

- Na stado ogarów Croma! - zaklął Cymmerianin - Nie wejdą! Jedna piąta naszego wojska stoi tam bezczynnie i czeka, aż wytnąją w pień! A ci tchórze na szczycie nie chcą się wychylić!

W rzeczy samej, siedzący za murem obrońcy używali tylko długich pik i halabard, nie wystawiając się na cel łucznikom. W innych miejscach rebelianci wdarli się już na mury i toczyli ciężki bój z obrońcami, a skłębiony tłum czynił strzelanie z łuku niemożliwym. Conan odrzucił łuk i skoczył naprzód.

- Teraz, Tethrun! Chciałeś wziąć udział w bitwie, więc biegnij za mną! Zajmiemy się tym obcym tyranem i jego zdradziecką załogą!

Pobiegł przez pole bitwy, przeskakując nad rowami i ciałami poległych i wkrótce zostawił starszego mężczyznę daleko z tyłu. Jakiś zabłąkany pocisk obsypał mu buty piaskiem, ale generalnie obrońcy zajęci byli tym, co zagrażało im znacznie bliżej. Walka zmieniła się w jednostajne walenie żelazem o żelazo, czasami tylko przerywane krzykiem ranionego lub umierającego człowieka. Widziany z bliska, zamek prezentował się okazale na tle ośnieżonych południowych gór. Zaś z otworów strzelniczych wciąż sypała się na nich anonimowa śmierć.

- Z drogi, ciury! Z drogi! Zaraz zobaczycie, co należy robić! -Odepchnąwszy brutalnie chłopów z wielkimi tarczami i przebiegłszy ponad powalonymi ciałami i kamieniami, Conan dopadł do podstawy ciężkiej drabiny oblężniczej. Stała w zagłębieniu gruntu, co najmniej trzy duże kroki od muru. Na jej stopniach wciąż byli szturmujący, nie mogli jednak posunąć się dalej do góry. Nie mogli też zejść w dół, blokowani przez następne szeregi - bronili się tylko rozpaczliwie w niewygodnej pozycji.

- Na dół! Na dół, ludzie - warknął Conan, chwytając jednego z nich za kostkę. - Złazić stamtąd! Wszyscy do mnie! Musimy ją dźwignąć i oprzeć bliżej o mur!

Schyliwszy się, olbrzymi Cymmerianin zaparł się nogami o podłoże i zaczął dźwigać drabinę. Szerokie podwójne kraty były potwornie ciężkie, zwłaszcza że na górnych stopniach wciąż jeszcze wisiało pięciu, sześciu rebeliantów. Choć dołączyły doń teraz inne ręce, to głównie ciemnowłosy Cymmerianin, napiąwszy swoje potężne mięśnie, uniósł drabinę, ze skrzypieniem drewna szorującego po kamiennym murze. Potem wydał jeszcze jedną grzmiącą komendę, by dźwignąć drabinę wyżej. Początkowo rozległy się niepewne okrzyki zdumienia, potem zaś wrzaski triumfu i odgłosy walenia toporów w zamkowe mury - przepaść między obrońcami a atakującymi zmniejszyła się.

- Teraz na górę, psy! Po zwycięstwo! Brać szturmem tę ścianę!

By dać przykład, Conan sam uchwycił szczeble drabiny i pognał naprzód, przebiegając także po tych, którzy jeszcze wisieli na górze. Wspinał się w górę po spryskanych świeżą krwią kamiennych mu-rach, aż mógł sięgnąć samej krawędzi. Tuż powyżej niego, na drugim ramieniu drabiny walczyła jedna z rebeliantek - dorodna wiejska dziewczyna, twardo wywijająca siekierą. Conan pojawił się na krawędzi muru o ułamek sekundy za poźno i dostrzegł tylko, jak jej pierś przeszywa długa włócznia. Z wrzaskiem bólu chwyciła obiema dłońmi za zakrwawione drzewce i runęła w dół wraz z bronią, która zadała jej śmierć. Conan wykorzystał ten krótki sprzyjający moment i przeskoczył krawędź muru, lądując po drugiej stronie. Z obu stron zaatakowali go żołnierze. Jednak nie przebijał się dalej, stał u szczytu drabiny, zasłaniając następnych wspinających się napastników. Miecz i topór w jego rękach biły wprawnie w obie strony, blokując długą i niezgrabną broń przeciwników. Tańczył i wirował w miejscu, wymachując okrwawioną stalą, aż poczuł za swoimi plecami chłopów i usłyszał ich ryki żądające krwi. Dopiero wtedy z kocią zręcznością skoczył pomiędzy groźne piki i halabardy. Jednego z obrońców przebił mieczem, drugiego posłał w dół z murów szerokim uderzeniem topora.

Stał teraz tuż przy okrągłej głównej baszcie, na samym rogu zamku. Z wałów prowadziła do jej wnętrza jedna niska brama, sięgająca olbrzymiemu Cymmerianinowi zaledwie do ramienia. Drzwi były zawarte głucho, ciężkie, drewniane i Conan natychmiast zaatakował je toporem. Stalowe zawiasy nie wytrzymały potężnych oburęcznych uderzeń. Conan zaś chwycił porzuconąpikę i podważył drzwi, próbując wyrwać je z metalowych obramowań.

- Conan, uważaj!!!

Reagując na krzyk, a może wiedziony szóstym zmysłem, Conan gwałtownym susem odskoczył od drzwi. Zaledwie to zrobił, runął tam olbrzymi głaz, wzbijając kłęby pyłu i rozbijając w kawałki kamienne podłoże. Był to jeden z gigantycznych kamiennych zębów wieńczących szczyt baszty, najwyraźniej obluzowany przez obrońców i ci-śnięty w dół. Z uwagi na swój kształt głaz mógł być przydatny. Trzech muskularnych chłopów uniosło go i uderzyło jak taranem w naruszone już przez Conana drewniane drzwi.

Cymmerianin stanął obok siwobrodego Tethruna i schylił się, poszukując topora.

- Nie marnowałeś czasu, starcze. Szybko dostałeś się na górę. Niech Crom wynagrodzi ci twoje ostrzeżenie!

- Nie chciałem, żebyś stracił tu życie - zapewnił go Tethrun. -Zdaje się, że nasi wojownicy oczyścili już wały i baszty. Trzeba jeszcze zdobyć wnętrze zamku i uwolnić jeńców. Pamiętaj, że moja córka jest w rękach barona!

Gdy mówił te słowa, drzwi wiodące do baszty puściły wreszcie pod naporem tarana. Pierwszy z rabeliantów, który wbiegł do środka, został trafiony pociskiem z kuszy i padł martwy, ale pozostali przemknęli nad jego ciałem, a Conan nie pozostał daleko w tyle.

Bój wewnątrz zamku był krwawy, walczono o każde schody i każdy korytarz, zdobywano każde zablokowane drzwi i każdą komnatę, a we wszystkich tych miejscach lały się strumienie krwi.

Krwawy szlak wiódł na górę i wreszcie na zewnątrz, na szczyt najwyższej baszty, która tonęła teraz w promieniach porannego słońca. Tam właśnie, na tle żyznych dolin, stromych wzgórz i ośnieżonych górskich szczytów baron Raguly i jego pozostali jeszcze przy życiu towarzysze stanęli na swym ostatnim szańcu. Baron trzymał jednak przed sobą zakładnika, wybranego dokładnie spośród zamkowych więźniów - piękną Dagobrit, córkę przywódcy rebelii, Tethruna.

- No, buntownicy - ich niedawny władca przemówił w języku kothyjskim, choć z wyraźnym akcentem z Karpash - zdobyliście mój zamek i teraz pewnie zamierzacie mnie zabić albo zakuć w łańcuchy.

Odpiął zapinkę swego szkarłatnego hełmu i wyrzucił bezużyteczny teraz kawał metalu za mury, odsłaniając krótko przystrzyżoną głowę o orlim nosie

- Czy sądzicie, że król Khorshemish puści płazem bunt przeciwko jego lojalnemu wasalowi? Że nie wyśle tutaj armii i katapult i nie zrówna tego miejsca z ziemią?

- Szlachcic, który nie potrafi utrzymać w ryzach własnej dziedziny, niewielu ma przyjaciół na dworze - zauważył ponuro Conan. -Jego przyjacielem nie jest zwłaszcza król, który najwyraźniej pomylił się co do niego. Myślę, że twój władca ma tak samo dosyć pewnego rozpustnika i złodzieja, jak jego poddani.

- To prawda - potwierdził Tethrun zza pleców Conana. - Twój upadek nauczy króla Khoremish, by nie czynił panem swych lojalnych Kothyńczyków przybłędy zza granicy, z pozbawionej wszelkich praw tyranii Karpash!

Odpowiedzią na jego słowa był radosny krzyk rebeliantów na baszcie, jak i tych stojących poniżej na murach. Nienawiść doskonale słyszalna w ich głosie spowodowała, że ludzie barona mocniej zacisnęli dłonie na rękojeściach mieczy i zbili się w ciaśniejszą grupę na wąskiej przestrzeni, która jeszcze im pozostała. Obie strony były gotowe do wznowienia rzezi, Conan zaś schylił się w międzyczasie po krótki kothyjski łuk i kołczan ze strzałami, które leżały przy klapie prowadzącej na szczyt baszty.

- Być może jeszcze usłyszycie, co ma w tej sprawie do powiedzenia król! - Ostry głos barona uciszył na moment tumult, mimo iż otwarta walka wisiała już na włosku.

Przyciągnął bliżej do siebie brankę.

- Jedno jest pewne - spojrzał na nich wyzywająco - zanim mnie dostaniecie, ta miła dziewczynka umrze! To zdaje się twoja córka, Tethrun?

Baron z Karpash trzymał zakładniczkę za jasne włosy, wykręciwszy jej okrutnie rękę do tyłu. Stali oboje na samej krawędzi muru. Oparłszy się dla bezpieczeństwa o brzeg drewnianej katapulty, baron wychrypiał:

- Jeśli nie zapewnisz mi bezpiecznego wyjścia z zamku, z bronią i końmi dla wszystkich moich ludzi, pchnę ją w dół! Chcesz tego?

- Jeśli dotrze do króla przed nami - usłyszał Tethrun jakiś głos za swymi plecami - w ciągu dwóch tygodni zobaczymy pod tymi mura-mi armię imperium.

- Tak, sire - szepnął ktoś inny - Ten pies musi być uciszony! Tylko wtedy będziemy mieć jakąś szansę.

Raguly uśmiechnął się szeroko do swego przeciwnika. Blade, wąskie wargi odsłoniły żółte zepsute zęby.

- I co, giermku? Jaka jest twoja decyzja? Czy mam twoje słowo? Tethrun wstrzymał oddech i stał bezradnie. Milczał.

- Zabić go i skończyć z tym wszystkim - zamruczał tłum. - Jeśli taka będzie wola Mitry, dziewczyna ocaleje.

- Tak! - powiedział inny głos - wyrzucić ich wszystkich przez wały!

- Tak, ojcze! Wysłuchaj ich, nie bacząc na moją śmierć! - Dago-brit walczyła zaciekle, by wyrwać się z uścisku barona, skoczyć w dół przez wały i pociągnąć za sobą swego prześladowcę. - Moja śmierć jest warta życia tych wszystkich ludzi! - błagała ze szlochem.

- A więc, giermku? - szydził baron Raguly ze zjadliwym uśmiechem. - Twoi poddani wypowiedzieli już swą wolę, chyba chcą tej śmierci. Czy naprawdę jesteś wiernym sługą ludu? Czy mam ją zepchnąć w dół, czy będziemy walczyć jak mężczyźni?

Tethrun wciąż toczył wewnętrzną walkę. Nie mógł pozwolić sobie na błąd, to bowiem zaważyłoby na całym jego późniejszym panowaniu... Ale życie jego córki, jedynego dziecka i dziedziczki, było zbyt wielką ceną.

- Musisz podjąć decyzję - nalegał głos za jego plecami - a twój wybór musi służyć temu krajowi.

Nagle Conan, czekający w milczeniu, dostrzegł szansę. Gdy jeden z odzianych w zbroję żołnierzy barona poruszył się nerwowo, Cymmerianin uniósł błyskawicznym ruchem łuk i celując na wysokości piersi, zwolnił cięciwę. Strzała wbiła się w brzeg katapulty, o którą opierał się baron Raguly. Ten spojrzał w dół z irytacją, a potem ponownie uniósł wzrok... tylko po to, by ujrzeć drugą strzałę Conana, która wleciała pomiędzy zaciskających obronny szyk strażników. Uderzyła prosto w źle ogolone gardło barona, tuż powyżej brzegu jego żelaznego kołnierza. Siła uderzenia pchnęła go w tył i przerzuciła przez blanki, gdzie runął bez najmniejszego dźwięku. Dagobrit poleciała za nim, jednak zawisła na swej grubej wełnianej spódnicy, którą Conan przyszpilił pierwszą strzałą do drewnianej katapulty. Gdy tak zwisała głową w dół, grupa żądnych krwi rebeliantów runęła naprzód, odpychając w mgnieniu oka zaskoczonych obrońców. Natychmiast też wyciągnęli Dagobrit, która szlochająca, znalazła się w ramionach ojca. Gdy ci dwoje zajmowali się tylko sobą,

wokół nich wśród szczęku stali kończyło się starcie. Ostatnimi jego odgłosami były przeciągłe, gasnące okrzyki spadających ludzi, tępe uderzenia zbroi o zamkowe mury i wrzaski triumfu żądnych zemsty rebeliantów.

- Wielkie dzięki, Conanie - powiedział Tethrun, gdy gwar wreszcie ucichł. - Pomogłeś nam wiele razy, odkąd ta rebelia się rozpoczęła, ale to było niewiarygodne. Będziemy ci wdzięczni na tym i na tamtym świecie.

- Bardziej interesuje mnie wasza wdzięczność na tym świecie. Obiecałeś mi część skarbców starego barona. Mam nadzieję, że pamiętasz.

Mówiąc to, patrzył na Dagobrit. Dziewczyna podziękowała mu za uratowanie życia tylko ledwie zauważalnym mrugnięciem oczu, potem zaś zabrała ją między siebie grupa surowych chłopskich żon. Powiodły ją w dół.

- Myślę, że nadszedł czas na świętowanie zwycięstwa - zwrócił się Conan do Tethruna, gdy również zaczęli schodzić z baszty. - No i, oczywiście, na rozlokowanie się w tym zamku. Powiedz mi, bracie, czy raczej baronie, jak duże są tu piwnice z winem? Po zdobyciu Khoru-sun świętowaliśmy i piliśmy przez trzy dni i noce.

- Uroczystość... tak, oczywiście - Tethrun skinął przyzwalająco głową. - Ale będzie przy niej tyleż radości, co smutku. Wielu z tych ludzi straciło dzisiaj przyjaciół i krewnych.

Conan wzruszył ramionami.

- Stracili przyjaciół, to fakt. Ale zabili znacznie więcej wrogów. Moim zdaniem to zwycięstwo nie było okupione zbyt drogo.

- Nawet jeśli, najtrudniejsze jest jeszcze przed nami. Trzeba wysłać bogatą daninę królowi, aby zyskać jego zgodę na zmianę właściciela tej prowincji.

- Biorąc pod uwagę, jak wiele zagrabił Raguly, nie powinieneś mieć z tym dużych problemów.

- Muszę zobaczyć, czy znaleźli pozostałych brańców - zasępił się Tethrun. - Oby Mitra i Isztar sprawili, iż oni wciąż żyją.

- Jeśli żyją, będzie dodatkowy powód do świętowania - powiedział z nadziejąConan.

Podczas wędrówki przez zamek widzieli wiele rozradowanych, choć zmęczonych twarzy.

Rozesłano kilku zaufanych ludzi, by powstrzymać ewentualne grabieże, niektórzy zaś tym czasem zaczęli już usuwanie ciał i zmywanie plam z krwi. Broń oraz zbroje zebrano w jednym miejscu i zinwentaryzowano, zaś przed zamkową bramą wzniesiono wielki stos, na którym mieli ostatecznie zakończyć swą ziemską wędrówkę stary baron i jego najemnicy.

W pomieszczeniach prywatnych samego lorda rebelianci spoglądali na siebie nawzajem podejrzliwie, oszołomieni przepychem. Jednak bogato zastawiony stół był nietknięty, również przysmaki, które się tam znajdowały. Oprócz tych, które nosiły ślady walki, wszystkie obrazy, srebrne lustra, pozłacane sztućce i wspaniałe posążki stały nienaruszone.

- Aż trudno uwierzyć w taką uczciwość twoich ludzi - powiedział Conan, przyglądając się temu bogactwu.

- Jesteśmy pobożnymi rolnikami - rzekł nowy baron - nie rabusiami. Przywódcy naszych klanów są mądrzy i cieszą się szacunkiem należnym ich wiekowi. Ich polecenia są wykonywane.

- A, jest wreszcie wino - powiedział Conan, podchodząc do stołu i napełniając pucharek z wysokiego dzbana. - Uhh, dobre! Jednak po walce zawsze ma się pragnienie. Ciekawe, czy skarbiec Raguly jest gdzieś niedaleko? Może te dziewczyny wiedzą.

Conan dopiero teraz dostrzegł dwie, odziane w jedwab kobiety, kulące się na sofie w rogu komnaty. Nie udało im się zyskać sympatii młodych rolników, którzy trzymali straż w tej izbie, więc siedziały cichutko, starając się nie*rzucać za bardzo w oczy. Teraz jednak spojrzały z nadzieją na Conana, który był typem mężczyzny, do jakich były przyzwyczajone.

- To kobiety byłego barona - zauważył Tethrun. - Konkubiny. Płacił im zapewne, tak jak swoim najemnikom. Najprawdopodobniej wyrzekli się ich krewni. Nie będą bezpieczne, jeśli nasze uczciwe kobiety zobaczą je tutaj.

Conan przyglądał im się przez moment badawczo, zastanawiając się, czy zechcą się mścić na tym, który zabił ich poprzedniego pana. Ale kiedy zrelacjonowano im, co zaszło w zamku, nie rozpaczały specjalnie, nie były nawet zasmucone, martwiły się wyłącznie o swe dalsze losy. Conan spotkał już wiele takich kobiet - były produktem warunków, w jakim przyszło im żyć.

- Na razie - powiedział - możesz oddać je pod mojąopiekę. Chodźcie, moje panie, pokażecie mi kilka miejsc w tym zamku.

Zgodnie z poleceniem, konkubiny barona powiodły zdobywców do skarbca, a potem także do ukrytej komnaty, gdzie trzymano jeńców. Wciąż żyli. Uroczystości z okazji zwycięstwa zapowiedziano na wieczór, a w kuchni zaczęto już warzenie wielkiego gulaszu. Na rozkaz Tethruna główną salę, gdzie miała się odbyć zabawa, opróżniono z mebli, przygotowując się na wesołe tańce ludowe.

Podano także wino, ale niezbyt wiele, toteż Conan szybko wymknął się na górę, gdzie Raguly miał prywatne zapasy napitków i wiktuałów, dotąd nietkniętych. Obie kurtyzany, Lilith i Thelia, chętnie poszły za nim, zwłaszcza że już zostały obrzucone wymyślnymi wyzwiskami przez kilka kobiet.

Nadszedł czas leniwego wypoczynku, więc cała trójka rozłożyła się wygodnie na szerokim łożu, racząc się smakołykami ze stołu i popijając wino. Wtedy Lilith zadała Conanowi pytanie:

- Powiedz mi, dlaczego nie usuniesz Tethruna i sam nie ogłosisz się baronem. Ktoś tak wyjątkowy jak ty z łatwością mógłby przejąć kontrolę nad zamkiem i uchronić go przed zakusami innych.

Conan potrząsnął leniwie głową.

- Nie, dziewczyno. To nie jest miejsce dla mnie. Oni nie ufają obcym, jak same miałyście okazję się przekonać. Nawet jeśli udałoby mi się na początku, cały czas groziłyby mi bunty i rebelie i w końcu usunęliby mnie, tak jak swego poprzedniego pana. A ja wolę szybką walkę niż długą tyranię i użeranie się z poddanymi.

-Ale czy oni wykorzystają swoją szansę? - spytała Thelia. -Czy Tethrun będzie wystarczająco sprawnym władcą?

- Któż to może wiedzieć - wzruszył ramionami Conan. Potem roześmiał się głośno - Jeśli on nie będzie wystarczająco silny, może jego córka, Dagobrit?

Wreszcie noc zastąpiła dzień krwawych walk i wieczór zabaw oraz tańców. Łoże w sypialni barona było szerokie i miękkie, co zapowiadało komfortowy wypoczynek. Mimo to Conan nie spał spokojnie. Czy zawdzięczał to zemście duchów, które nie zdążyły jeszcze opuścić zamku, gdzie wiele zwłok wciąż jeszcze leżało na dziedzińcu, czy posa-pywaniu dwóch śpiących obok kobiet, czy wreszcie dużej ilości alkoholu, który wypił dzisiejszego wieczora... dość, że tej nocy Cymmeria-nina dopadły koszmary.

Niektóre dotyczyły wydarzeń wczorajszego niespokojnego dnia -widział pospieszne przygotowania do bitwy, odbywające się w świetle pochodni, to znów gwałtowny atak na zamek o świcie, wykrzywione bólem twarze zabijanych ludzi, tryskającą krew, wreszcie ciemne kamienne korytarze... Potem dostrzegł obrazy odległej przeszłości -ośnieżone górskie szczyty i zielone doliny, krwawe pola bitew i wielkie miasta południa, otoczone kamiennymi murami. Dostrzegł też przyjaciół i wrogów - dobrze znane istoty z setek krajów, które przemierzył w swej burzliwej młodości.

Najczęściej jednak powracało jedno oblicze - urodziwa twarz kobiety, otoczona burzą ciemnoczerwonych włosów. Kurtyzana wystarczająco sprytna, by rządzić monarchami i opróżniać królewskie skarbce -Rufia, niewolnica shemickich królów i generałów. Jednak tej nocy nie pokazała się Conanowi odziana w królewskie szaty, ale taka, jaką ją ujrzał, gdy spotkali się po raz pierwszy - naga, walcząca o życie, chłostana i zagrożona torturami. Przy piersiach trzymała jakieś małe zawiniątko, ściskając je troskliwie. Za nią zaś w zacienionych zakamarkach poruszał się jakiś nieregularny kształt, czarna kobieta-de-mon trzymająca w ręku bicz a odziana w błyszczącą wężową skórę. Czyjej twarz też nie wydawała się znajoma?

Potem nagle, tak jak to bywa tylko we śnie, scena stała się niezwykle wyrazista. Czerwonowłosa kobieta znajdowała się na szerokim kamiennym ołtarzu, a teraz zwróciła twarz ku tej, która jej zagrażała. Mało zawiniątko było dzieckiem - dziewczynką, martwą lub nieprzytomną, spoczywała bowiem bezładnie na rękach kobiety, jak szmaciana lalka.

Kobieta przyglądała się rozszerzonymi z przerażenia oczami, jak z mroku przed nią wysuwa się łowca, przyczajony i gotów do uderzenia. Odrzuciwszy bicz, kobieta odziana w skórę węża sięgnęła po sztylet. W błysku światła, który teraz nastąpił, jakby ktoś rozpalił wszystkie piekielne ognie, Conan ujrzał wyraźnie i rozpoznał jej twarz - Zeriti, przeklęta stygijska królowa Asgalun, ta, która torturowała Rufię w realnym świecie w przeszłości.

Zeriti!!! Ta suka już dawno powinna nie żyć. Czyżby jej magiczna moc była silniejsza niż stal miecza najemnika, który przeszył ją na wylot.

Rufia zachwiała się, przerażająco wolno w tym świecie snów, gdy rozpoznała tę, która nie żyła. Straciwszy równowagę, opadła na ciemną bryłę ołtarza, wznoszącego się tuż za nią, a mała dziewczynka wciąż znajdowała się w jej ramionach. Zeriti skoczyła naprzód gwałtownym susem, a jej sztylet wzniósł się nad ciałem ofiary. Obok całej trójki, za mrocznym kamieniem ołtarza poruszyło się coś przerażająco czarnego i wielkiego... coś, co czekało niecierpliwie i śmiało się... zaś ogromne, ciemne oczy spoglądały w dół.

Porwany w wir walczących ciał, Conan próbował odskoczyć i u-derzyć. Jednak jego ciosy krępowała jakaś sieć lub tkanina, na której zacisnął kurczowo dłonie... wtedy poczuł na twarzy lekkie, ale powtarzające się z determinacją uderzenia małej pięści...

- Przestań, ty wielki brutalu!!! Z czymkolwiek walczyłeś przez sen, to już odeszło, gdy zapaliłyśmy światło! Przestań! Omal nie udusiłeś biednej Lilith!

- Dziewczęta... Thelia, tak mi przykro, przepraszam... Lilith, nic ci się nie stało?

Odrzuciwszy kołdrę, Conan sięgnął ku kobiecie i odciągnął delikatnie jej rękę, którą trzymała się za gardło. Nie miała, na szczęście, żadnej szramy na szyi.

- Nie chciałem zrobić ci krzywdy - przeprosił raz jeszcze.

- Jesteś za wielki i za silny - poskarżyła się Lilith, a jej głos wciąż drżał lekko z emocji czy może na skutek duszenia. Dąsała się wyraźnie, choć z drugiej strony Conan dostrzegł, że nie robi nic, by ukryć swe kobiece wdzięki, odsłonięte przez rozerwaną koszulę nocną.

Teraz odwrócił się w stronę Thelii - ta również nie była szczęśliwa.

- Przepraszam, czasami każdego prześladują duchy...

Thelia przerwała mu bezceremonialnie:

- Rozbiłam sobie dłonie na tej twojej twardej czaszce!

- Pozwól, że je pocałuję - powiedział Conan, ale dziewczyna cofnęła ręce ze złością.

- Jesteś naprawdę dobrym wojownikiem - zauważyła Lilith, wciąż jednak opryskliwym tonem, nakrywając się koszulą. - Na pewno nie chcesz tu zostać? Na przykład jako dowódca gwardii nowego barona?

- Nie, ci chłopi będą chcieli pozbyć się mnie tak szybko, jak to tylko możliwe. To są pokojowi ludzie, nie ufają wojownikom, chyba że jesteśmy potrzebni do roboty takiej jak ta. - Conan opadł ponownie w jedwabną pościel. - Tethrun wynajął mnie do poprowadzenia tego powstania, nie do rządzenia zamkiem.

- Czujesz się tu niepotrzebny... tak jak my - westchnęła Lilith. -Obawiam się, że nie zaznamy tu spokoju.

- Więc jedźcie ze mną - powiedział Conan, otaczając obie kobiety ramionami. - Powiedzcie, czy byłyście kiedyś na południu, w mia-stach-państwach Shem?

Późnym rankiem następnego dnia Tethrun i jego porucznicy zapukali do drzwi Conana. Czuli pewne obawy, zważywszy na cel, z jakim tu przyszli. Conan powinien opuścić komnaty barona, wziąć swojązapłatę i wyjechać, a wiedzieli, że jeśli obcy wojownik będzie miał w tej sprawie inne zdanie, zmuszenie go do tego może kosztować ich bardzo wiele.

Chłopcy kuchenni poinformowali ich jednak, że Cymmerianin już wstał - przed świtem, jeśli chodzi o ścisłość. Zjadł śniadanie w kuchni wraz z dwoma nałożnicami barona, a potem wszyscy troje odjechali o pierwszym blasku słońca.

Słysząc to, Tethrun i jego oficerowie wściekli się, ale tylko do momentu, gdy ustalili, że uciekający zabrali ze sobąjedynie trzy pary koni, zapasy żywności i przewidzianą za usługi Conana sumę ze skarbca barona. Po tym odkryciu ich jedyną reakcją było już tylko westchnienie ulgi.

nZeriti

Czarodziejka ukończyła misterium i dopiero odwróciwszy się od ołtarza, poczuła jak bardzo jest wyczerpana.

Kamienna platforma za jej plecami, o splamionej i przeżartej nieznanymi substancjami powierzchni, wciąż jeszcze tonęła w kłębach dymu. Ten mieniący się wieloma barwami i drażniący oczy i gardło obłok wypełniał każdy zakamarek ciasnej, mrocznej, oświetlanej jedynie słabym płomieniem świec, krypty. Rozchodził się leniwie pomiędzy masywnymi kolumnami, a znajdujący się w tyglach tajemniczy proszek, który był jego pokarmem, powoli zmieniał się w popiół. Tylko tyle pozostało z wielogodzinnej pracy, z potężnych zaklęć przyzywania - tym razem wciąż jeszcze nie zakończonych sukcesem, ale Zeriti czuła, że postęp dokonał się. Już wkrótce jej nieugięta wola skruszy niewidzialne bariery, a starożytne więzy i strzegące zaklęcia pękną... wówczas jej wielki plan zbliży się ku spełnieniu.

Schodząc po kamiennych stopniach prowadzących do ołtarza, czarodziejka potknęła się i niemal upadła na twardą podłogę. Utrzymała równowagę, opierając się ciężko o półkę ze starymi zwojami. Ich pergaminowa powierzchnia pożółkła już dawno ze starości, ale i tak były ciemniejsze niż blady tors, z którym się zetknęły. Skóra Zeriti miała niegdyś brązowy odcień, ale długie przebywanie w podziemnej krypcie nadało jej niezdrową ziemistą barwę. Jak dawno nie widziała już promieni słonecznych...

Była osłabiona. Długie godziny koncentracji i magicznych inkan-tacji wyssały z niej niemal całą życiową energię, a w głowie wciąż wirowało od przebywania w duszącym dymie kadzideł. Musi odzyskać siły, przezwyciężyć słabość ciała, teraz, zanim pozwoli sobie na sen...

Pracowała wszak bez wytchnienia. We dnie wędrowała niezliczonymi labiryntami innych sfer egzystencji, zawierając konieczne sojusze z nieznanymi mocami, przygotowując kanały przepływu mocy, jak stygijski chłop kopiący irygacje, by użyźnić swe spieczone słońcem grunty. A w nocy - o ile tu, w krypcie, można było dzielić czas na dnie i noce - w nocy spała jak inni... jak prości chłopi, dworacy czy rzemieślnicy... choć bardziej jak starożytni kapłani i faraonowie w jej ojczystej Stygii - w przejmujących chłodem ciemnościach katakumb, czy jak inne, jeszcze starsze istoty, spoczywające przez lata, wieki, eony, nim ktoś wreszcie odważy się jej zbudzić.

Jej spoczynek był jednak inny - Zeriti śniła... śniła wiele snów w tym samym czasie, śniła sny, które, przeraźliwie realne, wzbijały się na skrzydłach nocnego wiatru jak nietoperze lub ćmy i znajdowały wrota do świata na jawie, by tak jak ćmy złożyć swe jajeczka w umysłach zwykłych śmiertelników. Tam miały wykluć się i dojrzeć jak białe larwy i odbyć dalszą drogę ku pewnemu miastu i pewnej dynastii, na której ciąży klątwa. Ku małemu, nieszczęsnemu bękartowi, który, choć z nieprawego łoża, pojawił się na tym świecie z bardzo konkretnym piętnem przeznaczenia.

Teraz jednak odpoczynek. Za wszelką cenę musi odzyskać utraconą energię. Ledwie powłócząc nogami, podeszła ze świecą w dłoni ku ciemnemu zakamarkowi krypty, oświetlając skałę z wyraźnie widocznymi żyłami saletry, podobnymi do siwej brody, po których spływały migoczące w blasku ognia krople gorzkiej wody. Tam gnieździły się nietoperze. Ponad stosem cuchnących czerwono-brązowych odchodów zwisało spore stado małych ostrouchych istot, niczym kiść dziwnych, pokrytych futrem owoców.

Moi mali posłańcy - pomyślała - źródło mojego życia.

Zeriti sięgnęła w górę i oderwała od sufitu najtłustszego z nietoperzy. Pozostałe poruszyły się nerwowo, z pewnym niepokojem, ten zaś, którego chwyciła, trzepotał się z przerażeniem w jej dłoniach, wydając wibrujące, przenikliwe dźwięki. Uciszyła go, tłumiąc jednocześnie próby oporu, gdy zacisnęła mocniej pięść więżąc jego głowę. Poczuła tylko drobne kły raniące jej dłoń.

Drżąc ze zniecierpliwienia, uniosła swego więźnia ku ustom i wbiła chciwie zęby w pokryte futrem ciało. Poczuła wpierw słony smak potu zwierzęcia, które odbyło wszak długą nocną podróż, potem zaś słodki smak jego krwi. Chłonęła życiodajną energię, ssąc i połykając zachłannie, aż poczuła się syta, a jej ofiara przypominała pusty worek... choć wciąż żywy, przynajmniej w tym momencie. Odrzucony precz, nietoperz poczołgał się ku swym pobratymcom, próbując resztką sił ukryć się pomiędzy nimi. Przeżyje czy nie - to nie było istotne. Jeśli tak, usadowi się gdzieś w głębi stada i znów kiedyś posłuży za pokarm, gdy nadejdzie ponownie jego kolej. Jeśli nie - były przecież inne... i jeśli nie ten, to one zaniosą jej moc w uśpiony nocny świat. Bo ich krew była jej krwią, była jednością z całym stadem, a jej wola wraz z mistycznymi więzami krwi była niesiona dalej i dalej. Jeśli któryś z tych małych posłańców ukąsi drapieżnego ptaka, on również znajdzie się pod jej panowaniem, jego wzrok stanie się jej wzrokiem, a jego szpony będą służyć jej woli.

Ogarniało ją przyjemne poczucie senności, skierowała więc kroki ku przeciwległej ścianie krypty, ku znajdującemu się tam kamiennemu sarkofagowi. Był typowym grobowcem z jej ojczyzny - pokrytym jaskrawymi wzorami, płaskorzeźbami i złotem. Tylko gdzieniegdzie z blaskiem tego bogactwa kontrastowały ciemniejsze pasma, a wieko zdobiła kamienna głowa kota. Zeriti wstąpiła weń i wpasowała swe ciało w miękki materiał całunu. Dopiero teraz, skrzyżowawszy ręce na piersiach, zamknęła oczy i pogążyła się w świecie snów.

m

Plaga złych snów

Otoczone murami miasto Baalur, leżące pomiędzy pyrrhenieński-mi wzgórzami, wyglądało jak ośmiokątny amulet spoczywający na piersiach kobiety odzianej w zieloną suknię. Żyzne doliny i zbocza wzgórz, bogato nawadniane przez deszcze oraz topiący się śnieg z leżących dalej gór, czyniły ziemie podległe Baalur najbardziej urodzajnym zakątkiem Shem. A należało też dodać do tego bogactwo czerpane z handlu dzięki karawanom podążającym z południa, od gór stanowiących naszyjnik z pereł na szyi kobiety. Pieniądze z potężnych imperiów południa przepływały wartkim strumieniem przez miasto ku północy, a drugi podobny strumień płynął w przeciwnym kierunku.

Mimo to Baalur, gdy Conan dotarł wreszcie do jego granic, zdawało się dotknięte jakimś ponurym czarem. Wielka północna brama była zawarta głucho, a opryskliwe, podejrzliwe straże zadawały mnóstwo pytań, nim wreszcie niechętnie wpuściły podróżnika i towarzyszące mu kobiety do środka.

Wąskie uliczki miasta były zatłoczone przez ludzi o smutnych, wynędzniałych twarzach i w ponurych nastrojach. Całe miasto wydawało się pogrążone w jakimś trudnym do zdefiniowania mroku.

Conan spodziewał się tego. Ta ponura i smutna podróż na południe została mu już wszak przepowiedziana. Teraz nie miał już najmniejszych wątpliwości, że przeznaczone było mu przybyć do tego miasta, źródła prześladujących go przeczuć... a przynajmniej pierwszego stopnia na drodze, którą musiał przebyć.

Sceptyczny Cymmerianin raczej nie wierzył w sny i prorocze wizje. Na ogół najmniejszy nawet objaw nadnaturalnej mocy powodował u niego przemożną chęć odwrócenia się na pięcie i podążenia w przeciwnym kierunku. Ale te ostatnie nocne wizje, dotyczące bądź co bądź jego byłej kochanki, dotykały też poniekąd jego, a dokładniej pewnej nie zamkniętej do końca sprawy.

Nie był więc specjalnie zaskoczony, nie zamierzał też na razie zawracać, nawet gdy ujrzał czarne sępy krążące nad centrum miasta, wysoko nad samym królewskim pałacem.

Lilith i Thelia zupełnie nie przejmowały się panującą tutaj atmosferą przygnębienia, zachwycając się bogactwem miasta i pogodą. Nastroje dziewczyn poprawiały się z każdym dniem, z którym oddalali się od Koth. Północne królestwa były dla nich najwyraźniej za chłodne, zarówno jeśli chodzi o klimat, jak i temperament ludzi. Teraz zaś z entuzjazmem przyglądały się bogato odzianym mieszkańcom Ba-alur, minaretom o złoconych kopułach oraz wysadzanym klejnotami oknom świątyń. A ich wesołe okrzyki i śmiechy dochodzące z końskich grzbietów, jak również niezwykła skwapliwość, z jaką pozbywały się zbędnych fragmentów odzieży, przyczyniały się nieco do rozproszenia panującego wokół mroku, przynajmniej w najbliższej okolicy.

O ile dość energicznie poganiały Conana, kiedy przejeżdżali przez targ niewolników, o tyle gdy dotarli do dzielnicy rozrywki, musieli zatrzymać się na dłuższy postój. Ulice pełne fakirów, sztukmistrzów i przekupniów, choć dziś nieco mniej gwarne i wesołe, odzyskały część swego blasku przy ich obecności.

Conan pożegnał się z kobietami w pełnej gości karczmie, darowując im sporo grosza i obietnicę rychłych odwiedzin. W ramach przyszłego posagu dorzucił też konie, na których tu przyjechały. Pozostawiwszy w bezpiecznej stajni własnego wierzchowca, wyszedł na miasto, by ocenić sytuację.

Od karczmarza w następnej dość popularnej gospodzie, gdzie często stawali przejeżdżający przez miasto kupcy - podpitego nieco Shemity, który doprowadził się do tego stanu, sącząc swoje własne trunki - Conan dowiedział się nieco o wydarzeniach ostatnich dni. Krążyły plotki, że w mieście pojawiła się jakaś dziwna zaraza - plaga złych snów. Zaczęło się, jak mówiono, od choroby księżniczki Ismai, ukochanej przez mieszkańców przyszłej legalnej dziedziczki tronu. Pierwszym wieściom o chorobie dziecka od razu towarzyszyły plotki o truciźnie albo złych urokach. Potem zaś choroba zaczęła się rozprzestrzeniać, dotykając najpierw tych, którzy osobiście stykali się z księżniczką i byli w łaskach rodziny panującej . Chorzy krzyczeli i rzucali się w łożach przez całe noce, trapieni bez ustanku przez najgorsze z możliwych koszmarów. W dzień odzyskiwali przytomność, ale byli coraz bardziej wyczerpani i otumanieni brakiem snu. W miarę upływu kolejnych dni stan chorych pogarszał się, dochodziło nawet do napadów szaleństwa podczas straszliwych nocy i niemal całkowitej utraty świadomości w dzień. Cierpiący szukali wypoczynku i snu, a zarazem resztkami sił bronili się przed nim, gdyż każde zamknięcie oczu przynosiło kolejne tortury dla ich umysłów.

Teraz zaś, jak wyjaśnił Conanowi pijany oberżysta, choroba przechodziła z najwyższych kręgów arystokracji Baalur ku niższym grupom społecznym, dotykając na przykład młodszych oficerów gwardii. Na pewno dotknęła też królową Rufię i króla Aphratesa, którzy ostatnimi czasy nie opuszczali pałacu. Chociaż urzędnikom dworskim zakazano mówić komukolwiek o zarazie, zaczynali na nią chorować także zwykli ludzie, a sny, jaki mieli, wystarczały, by być pewnym, że jej pochodzenie jest demoniczne. Zresztą zaraza była tylko jednym z szeregu złowróżbnych znaków, takich jak na przykład czarne ptaki krążące nad miastem. Mówiono, że księżniczka jest pogrążona w głębokim delirium, a jej umysł przeżywa tortury w nocy i za dnia. W mieście nikt nie sprawował teraz władzy, a Baalur, w zależności od tego, komu wierzyć, stało na skraju upadku lub wojny domowej.

- O czym oni wszyscy śnią? - spytał Conan.

- Och, to zależy kto? - Karczmarz dotknął wskazującym palcem po kolei obu uszu, aby odpędzić zły omen. - Ja osobiście tylko raz ujrzałem jakby cień jakiejś demonicznej krainy, dzięki za to Marduro-wi. Gdybym ujrzał coś więcej, nie opowiadałbym o tym wszystkim tak beztrosko. - Ściszył głos do szeptu. - Ale wszyscy wspominają o jednym, o odzianej w skórę diabelskiej wiedźmie, która kusi ich i znieważa w snach, o jakiejś nekromantce. - Pokręcił z zadumą łysą głową. - Uliczni prorocy mówią, że to zemsta, mroczne przeznaczenie, które sprowadziła na siebie i nasze miasto królowa Rufia, kara za grzechy jej przeszłości. - Rozejrzał się po pustej gospodzie i dokończył konspiracyjnie: - Widzisz, cudzoziemcze, nim poślubiła naszego króla i została wyniesiona ponad harem, nikt nie wie, co robiła.

- Hmmm - Conan był zaskoczony, że ten człowiek tak wiele mówi o swych władcach cudzoziemcowi. Zdaje się, że podobne rzeczy plotły teraz wszystkie języki w Baalur, teraz, w godzinie próby. Cymmerianin przemógł chęć oblania łysej głowy oberżysty zawartością swojego pucharu. Opróżnił go jednak jednym haustem i podziękował, rzucając srebrną szeklę. Wyszedł.

Niedługo zajęło mu znalezienie drogi do dzielnicy rządowej i otoczonego niskim murem pałacu. Tutaj uliczki były niemal zupełnie opustoszałe, więc miejsce wydawało się spokojne, prawie beztroskie. Jednak aby popatrzeć na krążące wysoko sępy, wystarczyło zadrzeć głowę.

Conan nie miał pewności, czy pozwolą mu wejść do pałacu. Zewnętrzna brama wyglądała solidnie - sporządzona z pozłacanego żelaza, ozdobiona płaskorzeźbami ziejących ogniem smoków. Podszedł ku niej, stąpając po szerokich stopniach schodów i przytknął twarz do znajdującego się na wysokości oczu otworu. Z drugiej strony pojawiło się zmęczone, ozdobione hełmem oblicze. Zanim zdołał otworzyć usta, wrota uchyliły się, a okryta złotym odzieniem ręka zaprosiła go gestem do środka.

- Ty jesteś tym, którego zwą Conan, czy tak? - spytał go uzbrojony kapitan gwardii, gdy tylko wkroczył na wyłożony marmurem dziedziniec.

- Dlaczego pytasz? - spojrzał czujnie na trzech stojących obok żołnierzy, kiedy brama zatrzasnęła się za nim. - Przecież doskonale znasz odpowiedz.

- Chodź za mną, barbarzyńco. - Oficer uprzejmie pochylił głowę. - Zawiadomię Jej Wysokość o twoim przybyciu.

Z ozdobionego winoroślą dziedzińca Conan wkroczył w labirynt korytarzy i komnat pałacowych. W samym centrum pałacu zaskoczył go inny, wewnętrzny ogród, daleko bardziej nasłoneczniony i znacznie piękniejszy niż ten na dziedzińcu zewnętrznym. Stanął pomiędzy obsypanymi kwieciem krzewami i marmurowymi fontannami. Natychmiast podbiegły doń dwie młode dziewczyny odziane w luźne przezroczyste szaty i powiodły go ku zacienionej ławce obok jednego z pełnych wody basenów. Zadbały o gościa, przynosząc chleb, ser i wino. Były młode, uległe, przygotowane do dawania mężczyznom rozrywki i rozkoszy, ale nawet one nie mogły ukryć aury zmartwienia i niepokoju, którą Conan natychmiast wyczuł. Gdy wróciły ze złotymi tacami i posrebrzanymi pucharami, siadły obok niego i śmiejąc się radośnie próbowały karmić go i poić winem, wlewając je wprost w jego usta. Ledwie jednak zaczęły tę zabawę, ich wesoły chichot nagle ucichł. Do ogrodu wkroczyła wysoka, dostojna postać, a kobiecy głos przemówił rozkazująco:

- Wystarczy, dziewczęta, możecie już wrócić do haremu. Dziękuję za umilenie czasu naszemu gościowi.

Królowa Rufia podeszła bliżej. Ophirskie rysy jej twarzy wyglądały jak zwykle pociągająco.

- Witaj, Conanie. Dawno się nie widzieliśmy.

W tym czasie Rufia nabrała dostojeństwa i manier prawdziwie królewskich. Jej ozdabianą złotymi haftami togę okrywał jedwabny płaszcz, a rude włosy były wysoko upięte i związane złotą wstążką. Stroju dopełniały złote trzewiki ozdobione rubinami. Zaprawdę emanowała z niej królewska potęga i dostojeństwo. Kiedy wyciągnęła ku niemu rękę, Conan w pierwszej chwili nie wiedział, co zrobić. Nie wstając z ławy, ucałował ją, choć nie w zewnętrzną część, ale w miękkie, pachnące wnętrze. Nie cofnęła dłoni. Usiadła na ławie obok.

- Wciąż masz dużo tupetu, włóczęgo. - Przeciągnęła koniuszkami palców po jego twarzy -1 niewiele się zmieniłeś, nie licząc kilku nowych blizn.

- Twoja gwardia pałacowa poznała mnie od razu - odparł, puszczając jej dłoń. - Od dawna mnie szukasz?

- Dopiero wczoraj wydałam rozkaz kapitanowi Furio, aby cię odnalazł - wyjaśniła Rufia. - Powiedziałam, by wysłał ludzi na wschód do Khorai, bo plotki głosiły, że tam można cię zastać. Podobno dowodziłeś tam armią i odniosłeś zwycięstwo pod Shamla Pass.

Conan zmarszczył brwi, jakby szukając w pamięci tego wydarzenia, a potem roześmiał się.

- To było ponad rok temu! Dawno już o tym zapomniałem. Byłem generałem w Khorai przez jakiś czas.

Rufia spojrzała nań badawczo.

- Yasmela, tamtejsza królowa, była wielce zadowolona z twoich usług... jak mi powiedziano.

Conan uśmiechnął się.

- Tak, to prawda, ale jej łaski nie były wieczne. Dużo potem podróżowałem - do Turami, Hyrkanii, żeglowałem przez Vilayet. I dalej na wschód do Vendhii. Potem byłem też na pustyniach Stygii i w Czarnych Królestwach południa.

Teraz z kolei Rufia uniosła swe piękne brwi, ze zdziwieniem... lub niedowierzaniem.

- Czy to znaczy, że zostałeś handlarzem niewolników? Straż miejska doniosła mi, że przybyłeś tu w towarzystwie dwóch kobiet.

- Masz na myśli Lilith i Theli, moje wesołe przyjaciółki z Koth. -Conan roześmiał się beztrosko. - Nie, one po prostu zachwyciły się twoim miastem i postanowiły tu osiąść. Gwarantuję, że w ciągu miesiąca opętają dwóch tłustych kupców i wkrótce będą miały ich pod sandałkiem razem z ich haremami i wielbłądami. - Wytrzymał bez mrugnięcia spojrzenie Rufii. - To mi przypomina dawne czasy...

- Jesteś taki sam, jak zawsze - powiedziała wreszcie królowa. -Jak zawsze gonisz za kobietami.

- A jak się miewa nasz stary przyjaciel Mazdak? - przypomniał sobie Conan - Słyszałem, że jest teraz królem w Asgalun, tam, gdzie go zostawiliśmy zbierającego resztki posiekanych najemników.

- A tak - powiedziała Rufia. - Jest zresztą wiernym sojusznikiem mojego męża, chociaż nie widziałam go ani razu od tamtej chwili. Ponoć przekopał kanał od rzeki i otworzył port dla morskiego handlu. -Rufia potrząsnęła głową, jakby odganiając natrętne wspomnienia. Po krótkiej chwili milczenia odezwała się znowu. - Czy to tylko szczęśliwy przypadek, że znów zawitałeś w te strony? - Tak, przypadek... i sny - powiedział Conan, obserwując ją. - Nie tylko wy, tu w Baalur, macie kłopoty ze spaniem.

Spuściła oczy.

- A więc to nie jest zbieg okoliczności, że pojawiałeś się w moich ostatnich snach. Prawdopodobnie istnieje jakiś cel... - Chwyciła jego dłoń. - Conanie, modliłam się, abyś tu przybył! Wraz z Caspiusem, mędrcem, złożyłam ofiary w świątyni!

- Mam nadzieję, że Mitrze, a nie któremuś z tych shemickich bogów o rybich twarzach... albo Cromowi... chociaż jego świątyniami są góry. - Conan kiwnął głową w kierunku ośnieżonych szczytów na północy. - Ale ty nigdy nie byłaś przesadnie pobożna, o ile pamiętam. Zaiste, potrzeba musi być wielka.

Rufia spojrzała nań z niemym błaganiem w oczach.

- Moja córka Ismaia! Nasze jedyne dziecko. - Zawiesiła głos niemal niezauważalnie - Moja i Aphratesa. Obawiam się, że ona umiera, Conanie, a wraz z nią prawdopodobnie cały zamek, cale nasze miasto!

- Słyszałem plotki o pladze koszmarów - powiedział Conan. - Sam nawet śniłem w Koth. Widziałem cię w dużych kłopotach. Ale nie rozumiem wszystkiego, co pojawia się w tych snach.

- Ja też nie - przyznała gorzko Rufia - ale, jak możesz sobie wyobrazić, jestem zrozpaczona i mój mąż król również. Nasze dziecko powoli usycha, a my spędzamy bezsenne noce, obserwując jej cierpienia, i słuchamy przerażających, mrożących krew w żyłach opowieści innych chorych, wyobrażając sobie, co ona widzi, co jej grozi. Moja bezsenność jest zupełnie naturalna - niepokój matki. Cóż za diabelskie okrucieństwo dotyka tego dziecka! - Z jej ciemnego oka wypłynęła łza, wolna, wahająca się, jakby pochodziła z dawno wyczerpanego już źródła.

- Ale jedną rzecz widziałem na pewno. - Conan położył dłoń na drżącym ramieniu królowej - Widziałem tę nieśmiertelną wiedźmę Zeriti. I nie wątpię, że ona jest tego częścią.

- Słyszałam o tym - przyznała Rufia drżąc, tym razem nie z powodu płaczu. - Czy wyglądała tak jak wtedy?

- Tak. Jak demon prosto z Sheol... albo jakiejkolwiek otchłani, gdzie teraz przebywa. Nie wiem, czy miecz Imbalayo zostawił bliznę na jej ciele. Była cała odziana w skórę, jak kat w stygijskim więzieniu.

Rufia zamyśliła się głęboko.

- Któż by pomyślał, że wiedźmę tak trudno będzie zabić?

- Myślisz, że udała się na południe i tam przygotowała te zaklęcia? - spytał Conan.

- Możliwe... o ile wciąż jeszcze stąpa po ziemi. Pochodzi z pradawnej rasy, Stygijczycy zawsze mieli konszachty z demonami i wielką wiedzę. Jeśli zmieniła się w półboga albo chociaż została kapłanką Seta, jej moc jest znaczna. O ile dobrze rozumiem te rzeczy, ona może nie przebywać tu, w naszym świecie.

Conan skrzywił się, niezadowolony z tematu rozmowy.

- Jeśli chcesz zabić ją ponownie, radzę ci, znajdź sobie jakiego kapłana... albo maga, jeżeli odważysz sięjakiemuś zaufać. Ja nie umiem czarować i nie mogę zabić czarownicy.

- Ale mimo wszystko, Conanie, możesz pomóc nam w inny sposób. - Piękna twarz Rufń ponownie przybrała błagalny wyraz. - Jeśli zechcesz. Medyk mojego męża, Caspius, dokładnie przestudiował ten problem. Proszę, spotkaj się z nim. - Wstała z ławki, trzymając go za rękę. - Chodź, muszę wracać do mojej córki. Teraz jest przy niej Aphrates, więc spotkasz się także z nim. Jedno z nas albo medyk jest zawsze przy łożu dziecka.

Powiodła go przez ogród, a potem przez korytarz z marmurowymi kolumnami. Przebyli długie spiralne schody, jedne z wielu, jakie Conan widział w tym wielkim pałacu, a potem, po przejściu przez zwieńczoną łukiem bramę, wkroczyli na jeden z krużganków we wschodnim skrzydle pałacu. Strażnicy stojący w niedbałych pozach na posterunku natychmiast wyprostowali się na widok królowej, pobrzękując bronią i zbrojami.

- Jak w tak piękny, jasny dzień - spytała Rufia - może oddziaływać mroczna magia?

Przysłoniła oczy przed blaskiem słońca, spojrzała w górę i wskazała czarne punkty krążące nad ich głowami.

- Te ptaki nie są istotami z tego świata. Nigdy nie lądują, przynajmniej za dnia, nigdy nawet nie zniżają się na tyle, by można im się dokładnie przyjrzeć.

- Może nie ma w nich życia i nawet nie są materialne? - powiedział Conan.

Podszedł do jednego ze strażników i nim ten zdołał zareagować, ściągnął drzewce łuku z kołczana na jego plecach..

- Wasza Wysokość... - zawahał się mężczyzna, jednak gdy królowa skinęła głową, opuścił pikę. Z sakwy przy boku wyciągnął posłusznie cięciwę łuku i ochraniacz na rękę. Po założeniu naramiennika Conan wyprostował cięciwę i starannie przymocował ją do niższego krańca łuku. Przestąpiwszy przez tak stworzone V, zgiął drzewce, jednym potężnym pociągnięciem opierając je o swój tors. Sprawdził napięcie założonej cięciwy i wziął strzałę podaną przez strażnika.

- Uważaj chociaż, gdzie spadnie twoja strzała - powiedział ten wyniośle. - To jest niemożliwy strzał. Nawet bym nie próbował na twoim miejscu.

- Bo ty byś nie trafił, nawet gdybyś był wypoczęty i miał jasny umysł.

Conan wycelował prosto w górę i lekko naciągnąwszy cięciwę na całą długość strzały, puścił ją. Szybujący pocisk zniknął w blasku słońca. Kilka chwil później do ich uszu dotarł wysoki, wibrujący skrzek, a w polu widzenia pojawił się spadający czarny kształt. Uderzył w czerwony dach jednego z pałacowych budynków. Z miejsca, w którym stali, mogli mu się dokładnie przyjrzeć, a chwilę później także poczuć jego smród - zgniłe, poszarpane ciało, przebite przez strzałę, naga, czerwona głowa padlinożercy, biały dziób, kości wystające z rozkładającego się, dawno już martwego ciała. A teraz, kiedy zwłoki uderzyły o ziemię, wraz ze zgniłymi wnętrznościami wysunęły się z nich małe wijące się robaki - białe larwy... śmierć zjadająca śmierć.

- Ohyda! - Rufia odwróciła twarz z najwyższym obrzydzeniem i podążyła w stronę otwartych drzwi przed nimi. - Czy był martwy już wcześniej, czy zgnił spadając na dół? - zastanawiała się - To jakby pokaz specjalnie dla nas. Cóż za nieludzkie paskudztwo!

- Może Zeriti nigdy nie była w pełni człowiekiem - mruknął Conan pod nosem.

Oddał łuk strażnikowi i podążył za królową.

Po następnych spiralnych schodach zeszli pół piętra, mijając obronne otwory w ścianach. Wreszcie stanęli przed kolejnymi drzwiami, prowadzącymi do sypialni. Pośrodku tej komnaty stało zasłonięte Tiranami łóżko, na które, przez szerokie okno, wychodzące na wewnętrzny dziedziniec padały jasne promienie słońca.

- Moja malutka, czy coś się zmieniło? - Królowa pospieszne podążyła do łoża, przechodząc obok siwobrodego człowieka o zmęczonej twarzy, odzianego w białe szaty medyka. Otoczył ją opiekuńczo ramieniem i razem podeszli, by przyjrzeć się maleńkiej figurce spoczywającej w pościeli.

- Żadnej zmiany. Jest tak, jak przedtem - wyszeptał siwobrody. -Teraz odpoczywa. Chwilami budzi się z transu. Raz byłem pewien, że wiedziała, gdzie się znajduje, ale nie przemówiła ani słowa.

- Na Mitrę, a mnie tu nie było! Ale dziękuje ci, Caspiusie. - Delikatnie uścisnęła rękę medyka. - To jest Conan - dodała. - Pomógł mi już w przeszłości. Może nasze modlitwy przyniosły skutek. Wie też co nieco o snach.

Starzec odwrócił się i wyciągnął dłoń ku Conanowi. Jego ręka była sucha i pomarszczona, ale uścisk mocny, zdecydowany.

- Widzę, że jesteś mężczyzną o znacznej sile i silnej woli... wypoczętym i czujnym. Teraz to cenne zdolności.

- Caspius i mój mąż, król Aphrates. A to jest Conan z Cymerii. -Rufia skłoniła się lekko, zwracając się z szacunkiem do wysokiego, smagłego mężczyzny o starannie przyciętej brodzie, który właśnie powstał ze znajdującego się w zacienionym rogu pokoju krzesła. Jego strój, choć starannie skrojony, był nieco wymięty, a składał się nań zielony kaftan wyszywany złotymi ściegami, takież spodnie i bawełniane pantofle. Czarne, przyprószone siwizną włosy ozdobione były prostym złotym diademem ze szmaragdem wielkości laskowego orzecha.

- Witaj przybyszu z północy. - Król podszedł bliżej, a jego twarz miała poważny wyraz. - Dobrze wyglądasz, w odróżnieniu od większości moich oficerów. Moja żona twierdzi, że można ci ufać. Jeśli Caspius stwierdzi, że możesz być dla nas pomocny, i zgodzisz się tego dokonać, zostaniesz hojnie wynagrodzony. - Aphrates skinął głową, nie zatrzymał się jednak ani nie wyciągnął dłoni. Minął bez dalszych słów całą trójkę i opuścił komnatę.

- Jest nieugiętym władcą - powiedziała Rufia, bardziej do siebie niż do któregoś z mężczyzn - również w tej godzinie próby. A to... to jest nasza córka, Ismaia.

Conan podążył za Rufią w stronę łóżka i spojrzał na jasnowłose dziecko, piękne, ale przerażająco kruche i wątłe. Przez przezroczyste firany jej twarz zdawała się niemal przezroczysta, a kiedy je odsłonili, nie wyglądała dużo lepiej. Spomiędzy bladych warg wydobywał się płytki oddech, a nieprzytomne, półprzymknięte oczy błądziły teraz po świecie niedostępnym dla śmiertelników. Szczupłymi rękami dziecka, ukrytymi pod cienką jedwabną kołdrą, wstrząsały dreszcze.

Ukradkowo, jakby z poczuciem winy, królowa chwyciła tę małą dłoń i ścisnęła ją kurczowo. Twarz dziewczynki obróciła się słabo w stronę matki. Oczy dziecka odnalazły oblicze królowej, potem spoczęły na twarzy Conana. Przez moment spojrzała przytomniej, jakby znów odnalazła drogę do realnego świata, ale zaraz jej oczy znów rozszerzyły się w przerażeniu - jakiś nowy lewiatan wpłynął na czarny ocean jej snów.

Westchnienie, czy może raczej szloch, wyrwał się ze ściśniętego gardła królowej.

- Widzisz, jak ona cierpi? - Przywarła do ciała córki, klęcząc na jedwabnym dywaniku u wezgłowia łóżka. Spojrzała błagalnie na Cym-merianina. - Jeśli możesz nam pomóc, Conanie... to będzie większe zwycięstwo... większe niż jakikolwiek militarny sukces na górskiej przełęczy. I bardziej je wynagrodzimy. - Przeniosła wzrok z jego twarzy na bladą twarzyczkę dziecka. - Ja muszę zostać tu, przy Ismai. Powinniście teraz wyjść obaj z Caspiusem i porozmawiać. Ona jest bardzo niespokojna. Boję się, że jeśli dotrze do niej coś z waszej rozmowy, może przerazić się jeszcze bardziej.

- Chodź! - Caspius odwrócił się w stronę wyjścia, wskazując je gestem Conanowi. Gdy wyszli na korytarz, zwrócił ku Cymmerianino-wi zmęczone spojrzenie.

- Co za tragedia. Mała księżniczka jest naszym skarbem. To jest takie bystre dziecko i takie wesołe... było, aż do czasu tej choroby. -Potrząsnął głową, walcząc z całych sił z sennością. - Przyjemnie było na nią spojrzeć - dodał, patrząc badawczo na Conana - chociaż niektóre szczegóły jej urody są doprawdy niezwykłe, na przykład te błękitne oczy, których nie ma żadne z jej rodziców.

- Jej matka jest prawdziwą pięknością - odparł Conan, podążając przez hol za swym przewodnikiem.

- O, tak - zgodził się Caspius, oglądając się przez ramię. - Znałeś królową Rufię, nim przybyła do Baalur, nim znalazła się w królewskim haremie. Niecały rok później urodziła naszemu bezdzietnemu królowi dziedziczkę i to dało jej koronę.

- Ona widziała tutaj dla siebie wielkie perspektywy - przytaknął Conan. - Dla mnie osobiście było tu za tłoczno, więc się stąd wyniosłem.

- Oboje przybyliście tu z Asgalun, uciekając przed wojną domową. - Caspius doszedł do spiralnych schodów i wskazał gościowi drogę w dół.

- To prawda, w Asglun było wtedy gorąco - zgodził się Conan. -Większość szlachty i oficerów najemników poległo w boju, a miasto stanęło w płomieniach. - Conan nie wiedział, do jakiego stopnia może sobie pozwolić na szczerość z Caspiusem. Nawet nie miał zamiaru mu wspominać, że w każdym nadmorskim mieście ryzykuje głową, jeśli ktoś rozpozna w nim krwawego pirata Amre.

- Ale Mazdak, który teraz rządzi w Asgalun, był twoim przyjacielem - kontynuował Caspius. - On i nasz król są ostatnimi czasy sojusznikami.

Tak - pomyślał Conan - i Mazdak wciąż prawdopodobnie pożąda żony swego sąsiada. Zastanawiał się, czy ktokolwiek wie, że Rufia była kiedyś własnością Mazdaka. Ale głośno odpowiedział:

- Zabrałem stamtąd Rufię dla jej bezpieczeństwa.

- Zostawiając czarownicę Zeriti - uzupełnił Caspius. - Martwą, ale wciąż pełną zazdrości.

Doszedłszy do końca kręconych schodów, siwobrody starzec wskazał Conanowi nachylony w dół korytarz. Cymmerianin musiał pochylić głowę z uwagi na niski strop.

- Zdaje się, że z nią też cię coś wcześniej łączyło...

- Zrozum mnie dobrze, Caspiusie - zwrócił się Conan do zmęczonego może, ale wciąż czujnie obserwującego go mędrca. -Ta wiedźma nie jest zazdrosna o mnie. Mam zwyczaj nie zadawać się z takimi jak ona, jeżeli to ode mnie zależy. Nigdy zresztą jej nie widziałem, dopiero w godzinie jej śmierci, albo raczej czego innego... jak wnioskuję z twoich pytań. I wciąż nie cierpię czarodziejów oraz magii - powiedział z niezadowoleniem w głosie, gdy wkroczyli do ciemnego, pozbawionego okien pomieszczenia, pełnego półek ze zwojami papirusu, starymi księgami oraz różnymi alchemicznymi ingredientami i przyrządami, słowem, typowej nory czarnoksiężnika

- Zatem - uzupełnił Conan swój wywód - jeśli Zeriti zżera jakaś zazdrość, nawet teraz, po śmierci, uczucie to dotyczy Akhiroma -szalonego króla Asgalun, który w szczytowym momencie swego szaleństwa przeniósł swe łaski z niej na Rufię. A potem, po śmierci, mogła obserwować, jak jej znienawidzona rywalka zdobyła bogactwo, poważanie i władzę, podczas gdy to, co ona zdobywała przez lata, przepadło w zapomnieniu.

Caspius przytaknął.

- Na podstawie rozmów z królową doszedłem do tych samych wniosków. A w dodatku królowa urodziła spadkobierczynię - niewinne dziecko, ukochane przez wszystkich, które teraz jest głównym obiektem nienawiści i gniewu Zeriti. Obsesyjna zazdrość, co do tego nie ma wątpliwości.

Poruszając się powoli w półmroku pokoju, jakby lunatycznym krokiem, mędrzec usiadł na sofie, na której spoczywał w nieładzie wełniany koc.

- Usiądź, Cymmerianinie, zapraszam. Przepraszam za nieporządek. Kiedy to się zaczęło, przeniosłem się tu ze spaniem, aby być bliżej antycznych zwojów, które tutaj, w chłodnej i suchej piwnicy, mniej się niszczą.

- Znalazłeś coś wartościowego w tych rozpadających się papirusach? - Conan spojrzał z powątpiewaniem na półki majaczące w ciemnościach. Sięgnął po jedną z ksiąg i przewrócił jej kartki, które zaszeleściły sucho, jak trzcina na wietrze.

- Oczywiście. Proszę cię, uważaj! - Pochylając się do przodu, Caspius podniósł z półki jeden ze zwojów takim ruchem, jakim młodszy i kształcony w walce człowiek wyciągnąłby miecz. - Nasze archiwa są zaprawdę antyczne i dobrze utrzymane. Znalazłem dokładny opis choroby, która dręczy nasze miasto, jak również opis skutecznego, choć bardzo trudnego, sposobu jej wyleczenia.

Siedzący na wysokim drewnianym taborecie Conan zdecydował się na szczere wyznanie.

- Zdarzało mi się już zetknąć z magią tego typu... z białą magią, ktą^a ma zwalczać skutki złych czarów. Ale cena płacona za magiczną moc,'nawet tak życzliwą, jest zawsze wysoka. Radziłbym być ostrożnym.

- Chętnie słucham twoich opinii, gdyż w tym wypadku masz pewną potrzebną nam wiedzę. Jeszcze bardziej będzie potrzebna nam twoja pomoc, bo przygotowujemy się do bardzo trudnego zadania.

Conan podniósł się niecierpliwie ze stołka.

- Ostrzegam, Caspiusie, nie jestem ani adeptem magii, ani nawet uczniem czarnoksiężnika! Cokolwiek planujecie dla zniszczenia tej nieśmiertelnej wiedźmy, lepiej poszukajcie sobie kogoś innego. Jajestem wojownikiem, mały ze mnie pożytek w wojnie magów.

- Nie, Conanie, nie zrozumiałeś mnie. - Caspius potrząsnął siwą głową, zachęcając gestem dłoni, by Cymmerianin ponownie usiadł. -Wcale nie oczekuję, że stoczysz z Zeriti jakiś magiczny bój. Masz rację, to by było bez sensu. Potrzebujemy twojej pomocy tu i teraz, ale w naszej materialnej sferze. To ma związek z uzyskaniem leku, który pokona zarazę, trzymającą nasze miasto w bezlitosnym uścisku. -Nie mógł powstrzymać się od ziewnięcia. -1 mnie także.

Przeciągnął się, próbując zmusić swoje zmęczone stare ciało do dalszego czuwania.

- Męczą cię złe sny? - zapytał Conan. - Nawet ciebie, medyka?

- Zwłaszcza mnie... znacznie gorsze niż cokolwiek, co możesz sobie wyobrazić - odpowiedział Caspius. - Mam przynajmniej taką nadzieje, dla twego dobra.

- Ale mówiłeś przecież, że znasz na nie lekarstwo, niezależne od mocy i woli Zeriti. Czy nie możesz wypróbować go na sobie i złagodzić swych cierpień?

- Znalazłem lekarstwo, to prawda - Caspius rozwinął na sofie zwój papirusu, który wcześniej zdjął z półki. - Plaga snów nie jest czymś zupełnie nowym. Zdarzała się już w przeszłości i starożytne teksty o niej wspominają.

Wygładził delikatnie zwój, odkrywając litery przypominające alfabet Pelishti, choć zawierał też znaki i symbole, których Conan nigdy przedtem nie widział.

- Koszmary wywołuje czyjaś zła wola - wyjaśnił Caspius. - To jest jak zatruty oddech, przechodzi z jednej osoby na drugą. Może > być wynikiem zatrucia albo zaklęcia rzuconego przez biegłego nekro-mantę, z czym niewątpliwie mamy do czynienia teraz. - Potrząsnął siwą głową - Raz rozpętana, epidemia taka rozwija się dalej poza kontrolą, otwierając umysły śpiących i czyniąc je nieodpornymi na każdy rodzaj mentalnego ataku. - Przesuwając palcami po tekście, Caspius zaznaczał gestem kolejne fragmenty ozdobnego papirusu - Przekleństwa tego typu bywały już w przeszłości używane przez magów, także dla zemsty... o proszę, tutaj. Istnieje tylko jedno lekarstwo, a jest tó zioło, którego nie widziano w naszych zbiorach od ponad stu lat. Medykament należy wykonać z płatków srebrnego lotosu.

- Z płatków lotosu? - zapytał Conan z niedowierzaniem. - Przecież wystarczy wyjść na zewnątrz, a znajdzie się tyle lotosu, i to w każ-' dym kolorze, że można by napoić wszystkich w tym mieście. - Roześmiał się głośno. - A zresztą, cokolwiek to jest, można to znaleźć na targu, choćby u przemytników.

Caspius pokręcił przecząco głową, uśmiechając się ze smutkiem.

- Nie myśl, że nie próbowaliśmy. Ci sami agenci, którzy rozesłani po wszystkich wschodnich królestwach, szukali ciebie, mieli też pytać na wszystkich targowiskach i bazarach o lek, o którym mówię. Chociaż szansa była niewielka.

Mędrzec spojrzał na ostatni fragment papirusu, wskazując miejsce, gdzie nakreślono prostą mapę, której centralnym punktem była długa niebieska linia, ostro skręcająca w prawo.