Black or White. Wybór - Jolanta Sad - ebook
BESTSELLER

Black or White. Wybór ebook

Sad Jolanta

4,4

28 osób interesuje się tą książką

Opis

DRUGI TOM BESTSELLEROWEJ SERII "BLACK"!

 

Anna wysiada na ostatniej stacji kolejowej z przeświadczeniem, że cholerne déja vu istnieje. Oszołomiona myśli, że kupno biletu „byle gdzie”, a tym samym pójście na żywioł, to jednak nic dobrego. Stojąc przy opuszczonym budynku, cierpliwie czeka na pociąg, którym stąd wyjedzie. Po kilku godzinach stwierdza, że najlepsze, co może zrobić, to pogratulować sobie pomysłowości spowodowanej melancholią, która ją tu doprowadziła. Wreszcie trafia do miasteczka, które podbija jej serce swoim klimatem, ale także życzliwością mieszkańców. Nie zapomina o Alover i mężczyźnie, który ją zranił. Jednocześnie twierdzi, że Carlise jest idealne, żeby wyleczyć złamane serce.

 

„Oczy Nicolasa złagodniały i uspokoiły się. Ujął jej dłonie w swoje duże, silne ręce i splótł palce z jej palcami. Poczuł, że Anna zaczyna drżeć, ale patrząc w jej oczy, stwierdził, że na szczęście to nie ze strachu.

– Chcę ci zaproponować związek. Taki prawdziwy, z krwi i kości, bo znam cię na tyle, żeby wiedzieć, że takiego oczekujesz. Dla mnie to będzie nowość, ale pragnę spróbować, bo nie mogę cię stracić – odparł.” – Fragment powieści

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 259

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
4,4 (612 oceny)
358
143
85
21
5
Sortuj według:
MalgorzataAr

Całkiem niezła

Trochę nudna. W niektórych momentach czułam się jakbym czytała książkę o miłości dwójki piętnastolatków.
00
Hanna311

Nie oderwiesz się od lektury

Super książka, polecam.. Mam nadzieję na następne tomy o rodzinie Black
00
Ewulek30

Nie oderwiesz się od lektury

Bardzo fajna.
00
legimi_kamila

Nie oderwiesz się od lektury

Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej książki. Cała historia ma sens, sceny nie są przerysowane, bohaterzy maja swoj charakter… Szczerze polecam 🖤
00
klabier

Dobrze spędzony czas

Bardzo dobra kontynuacja. Polecam!
00

Popularność




Copyright © by Jolanta Sad, 2019Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowaniaoraz udostępniania publicznie bez zgody Autora orazWydawnictwa pod groźbą odpowiedzialnościkarnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta I: Aneta Krajewska

Korekta II: Magdalena Zięba-Stępnik

Zdjęcie na okładce: © by Kamil Majdański/123rf.com

Projekt okładki: Marta Lisowska

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Wydanie I – elektroniczna

ISBN978-83-66754-77-5

Wydawnictwo WasPosWarszawaWydawca: Agnieszka Przył[email protected]

Dla mojego męża

Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

1

Anna trzęsła się z zimna, bo temperatura tutaj była zdecydowanie niższa niż w Alover. Miasto rządziło się swoimi prawami i nawet sroga zima, jak w tym roku, musiała ulec lampom drogowym, wystawom sklepowym, samochodom i domom, które nieświadomie ogrzewały swoje otoczenie. A tutaj? Tutaj jedynie ta cała masa drzew wokół niej mogła jakoś ocieplić atmosferę. Marneszanse.

Dziewczyna nie mogła uwierzyć, że zrobiła taką głupotę i w przypływie kretyńskich emocji powiedziała konduktorowi, żeby wypisał bilet do docelowej miejscowości. Trochę go zdziwiła ta prośba i zapytał, czy jest pewna swojej decyzji. Gdy stanowczo potwierdziła, pokręcił głową z niedowierzaniem i naskrobał coś na blankiecie. Nawet nie spojrzała, co tam napisał, kiedy podał jej bilet. Dopiero gdy monitor w przedziale oznajmił, że zbliżają się do ostatniej stacji o nazwie Carlise, zimny dreszcz przebiegł jej po plecach. Gdzie to w ogóle było?! Momentalnie przed oczami przemknęły jej chyba wszystkie lekcje geografii, ale i to w niczym nie pomogło. Na dobrą sprawę nie wiedziała nawet, który kierunek świata wybrał dla niej los. Dowiedziała się, kiedy krajobraz za oknem zmieniał się z pagórkowatego na górzysty, aż w końcu na bardzo górzysty. Okazało się to jednak bez znaczenia, bo wysiadła na stacji znajdującej się pośrodku niczego i myślała o wyrazie twarzy, jaki Victor zrobiłby, gdyby tylko dowiedział się, gdziewylądowała.

Victor… A Nicolas? Czy myślał o niej? Czy w ogóle ktoś zauważył, że zniknęła? Teraz już na pewno. Wyrzucała sobie, że spaprała reszcie sylwestra i powitanie nowego roku. Może nie tylko ona. Janet miała w tym znaczny udział. Anna potrząsnęła głową, próbując wyrzucić z niej obraz przyjaciółki Karen z nożem w ręku startującej do Arthura. Anna w życiu się tak nie czuła. Bała się, to fakt. Ale z drugiej strony chciała ochronić pana Blacka najlepiej, jak tylko potrafiła, wiedziała, że jest ważny dla rodziny. Zwłaszcza dla Nicolasa. Z głośnym westchnieniem stwierdziła, że o czymkolwiek pomyśli, to zawsze obraz jego postaci będzie się czaił gdzieś niedaleko. Wszystko kojarzyło się z nim. Zakochanie to dziwny stan i wtedy nawet w najmniej odpowiednim momencie umysł płata figle i można poczuć zapach ukochanej osoby albo zobaczyć jej uśmiech na zupełnie obcejtwarzy.

***

Poranek był mroźny i Anna stwierdziła, że przebywanie na stacji w takich warunkach groziło poważnymi odmrożeniami. Bardzo chciała tego uniknąć. I, choć pragnęła zostać ze swoimi myślami sam na sam, nos i palce dawały znać, że zaraz odpadną. Wstała z drewnianej ławki i otrzepała spodnie ze starej łuszczącej się farby. Teraz najchętniej napiłaby się gorącej czekolady, ale jakim cudem znajdzie cokolwiek w temperaturze innej niż minus piętnaście stopni, pozostawało dla niejzagadką.

Musiała przyznać, że okolica była piękna. Mała, drewniana stacja kolejowa mieściła się u podnóża wielkich, skalistych gór porośniętych iglastymi drzewami. Tory kończyły się przy stacji, ale z drugiej strony – tej, z której przyjechała Anna – ginęły w lesie. Zaczynała wątpić, czy spotka tu jakąś formę życia w postaci człowieka, ale nie chciała tracić nadziei. Zrozumiała, że następny pociąg może pojawić się równie dobrze jutro, co za tydzień. Anna złapała za klamkę drzwi wejściowych i wcale się nie zdziwiła, że były zamknięte. Kto normalny siedziałby tutaj w pierwszy dzień nowego roku? Kto w ogóle by tu siedział? Odwróciła się, żeby pójść w drugą stronę, i wtedy zobaczyła, że jakaś sylwetka wyłania się zza budyneczkustacji.

I był to nie byle kto. Wysoki, postawny, około pięćdziesiątki, całkiem przystojny mężczyzna. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że w ręku trzymał chyba największą siekierę, jaką kiedykolwiek widziała, a na jego ramieniu wisiaładubeltówka.

– O żeż w mordę! – zawołała Anna i cofnęła się o dwakroki.

Jej i tak duże oczy zrobiły się jeszcze większe, gdy zobaczyła, że mężczyzna był równie zszokowany jej widokiem w tym miejscu, jak ona tym, że posiadałbroń.

Uzbrojony i zaskoczony – to nie najlepszepołączenie.

– Tylko spokojnie. Nic ci nie zrobię. – Mężczyzna, nie spuszczając z niej wzroku, odłożył siekierę i zdjął z ramieniastrzelbę.

Anna nie mogła w to uwierzyć. Najpierw Janet z nożem, teraz ten facet z siekierą. Co za zbieg okoliczności! Niesamowite!

Chyba zaraz oszaleję – pomyślała.

– Czy wszystko w porządku? Skąd się tutaj wzięłaś? Czekasz na kogoś? – pytałszybko.

– Powoli. – Odetchnęła.

Mężczyzna chyba nie chciał jej nic zrobić i nawet wyczuła w jego głosietroskę.

– Jesteś zmarznięta. Mam w samochodzie koc, przyniosę ci – zaoferował.

A jeśli ktoś jeszcze z nim jest? Jeśli wróci z kimś i coś jej zrobią? Zgwałcą, zamordują, poćwiartują? Czy może mieć jeszcze na to jakikolwiekwpływ?

– N-nie – odezwała się niepewnie. – Czy może mi pan pokazać drogę do jakiejścywilizacji?

Mężczyzna jeszcze przez moment analizował zachowanie Anny, po czym uśmiechnął sięszeroko.

– Czy ty w ogóle masz pojęcie, gdzie jesteś? – zapytał.

– Nie – odparła od razu, czerwieniąc się zewstydu.

Zachichotał nagle i podniósł siekierę oraz dubeltówkę. Anna wstrzymałaoddech.

– Spokojnie, gdybym chciał ci coś zrobić, już dawno bym to zrobił. Przecież jesteśmy tu sami – powiedział. – Chodź, wracam do domu, to podwiozę cię do cywilizacji – zaakcentował ostatniesłowo.

Podwiezie? Anna przełknęła ślinę i zastanowiła się, czy może tak po prostu wsiąść do samochodu z zupełnie obcym facetem. Tylko nie bardzo wiedziała, czy miała jakieś inne wyjście. Nie wiedziała, gdzie była; nie wiedziała, co miała ze sobą zrobić; nie wiedziała, dokądiść.

– Ostatnio zostałam zdiagnozowana i mam HIV – wypaliłanagle.

Mężczyzna spojrzał na nią i przez chwilę nawet jej wierzył. Jednak kiedy dostrzegł, jak Anna się trzęsie i jaka jest przestraszona, zrozumiał, że kłamie, by się ratować. Pomyślał, że musiało spotkać ją coś niedobrego. Ta dziewczyna na pewno nie przyjechała z prowincji, ale była biedna jak mysz kościelna. W dodatku nie wie, gdzie się znalazła. Nikt przy zdrowych zmysłach nie przyjechałby tutaj pociągiem. Turyści najczęściej korzystali z prywatnegolotniska.

– Ta, jasne. Mogłabyś być moją córką. Palcem cię nie tknę. Jak masz na imię? – zapytał swoim chropowatymgłosem.

– Anna – odparła po kilkunastu sekundach. – Apan?

– Jack. I tak masz do mnie mówić. Rozumiemy się? – rzucił, a ona aż się wzdrygnęła, słysząc jego stanowczyton.

Zachichotał i pokręciłgłową.

– Chodź, dziewczyno z HIV. – Westchnął.

Podążyła za nim, mając nadzieję, że może tym razem los się odmieni. Rok temu myślała tak, wysiadając w Alover. I bam!, pojawił się Nicolas Black, który zakręcił jej życiem jak ruletką. Wychodząc zza budynku, Anna dostrzegła pokiereszowane auto. Samochód Jacka to stary defender, który z pewnością niejedno przeszedł razem ze swoimwłaścicielem.

– Wybacz bałagan, ale rzadko ktoś ze mną jeździ, a mnie on nie przeszkadza. Auto mojej żony wygląda bardziej reprezentatywnie – dodał, otwierając drzwidziewczynie.

Znów się trochę zawahała, ale wsiadła. Faktycznie, w środku panował, delikatnie ujmując, nieład. Podziękowała skinieniem głowy i zajęła miejsce pasażera. Jack rzucił na pakę dubeltówkę i siekierę i zasiadł zakierownicą.

– Czy to konieczne? – zapytała.

– Co? – Spojrzał nanią.

– Broń isiekiera.

– Roi się tutaj od wilków, niedźwiedzi i tym podobnych. A ja po pracy chcę wrócić do domu – odparł, przekręcająckluczyk.

– A czym pan… Czym się zajmujesz? – poprawiłasię.

– Jestem drwalem – odparł.

Drwalem. Przez całe swoje życie nie poznała żadnego drwala. A tu niedawno Patricka i teraz Jacka. Pomyślała, że to byłby nawet tak zabawny zbieg okoliczności, gdyby Jack znał Patricka, że ażniemożliwy.

Jechali kamienistą, krętą drogą lekko w dół, ciągle w lesie i Anna była wdzięczna, że wsiadła do jego samochodu. Zanim dotarłaby do tej drogi, zostałaby zjedzona przez cokolwiek, co wyszłoby z lasu i miało kły. Las powoli się przerzedzał i nagle oczom Anny ukazała się dolina, oświetlona słońcem, ale definitywnie ucywilizowana. I to jeszcze jak! Domy wznosiły się na różnych wysokościach, miały różne wielkości, ale przeważały te małe i typowo górskie. Największe z nich uznała za hotele lub pensjonaty. Z wysokości, na jakiej się znaleźli, widziała również plac w środkowej części miasta i małyratusz.

– Podoba się? – zapytałJack.

– Jest pięknie – odparła cicho, jakby bała się zepsuć panującą tuatmosferę.

Już widziała drogę do miasteczka, ale nagle Jack skręcił w lewo. Anna zaczęła lekko panikować, lecz niespodziewanie wśród drzew zobaczyła piękny, stojący na wzniesieniu dom, z kamiennymi fundamentami, drewnianą fasadą i gontem na dachu. Kiedy mężczyzna zatrzymał samochód, Anna zobaczyła, że stąd rozciąga się piękny widok nadolinę.

– Tu mieszkasz? – zapytałazdziwiona.

– A myślałaś, że wszałasie?

Zachichotała, po raz pierwszy od przyjazdu czując, że może się trochę rozluźnić. Trochę, bo nie wiedziała, co czeka ją w środku. Jack otworzył drzwi izawołał:

– Hej, Hannah! Zobacz, kogoznalazłem.

– Jack! Jeżeli znowu przywiozłeś jakieś zagubione zwierzę, to przysięgam, że tym razem na pewno wydrapię ci oczy. – Anna słyszała stanowczy głos kobiety i szybie kroki, dochodzące z tylnej częścidomu.

Dziewczyna nie miała nawet zbyt wiele czasu, żeby rozejrzeć się dookoła, bo zobaczyła wysoką i bardzo zgrabną kobietę w wiekuJacka.

– O… Och… – Kobieta zatrzymała się trochę zdziwiona. – Tym razem przywiozłeś coś, co porusza się na dwóch nogach. Skąd się tu wzięłaś, kochanie?

– To Anna. Wyobraź sobie, że znalazłem ją na ostatniej stacji, kiedy pojechałem sprawdzić, czy niedźwiedzie nie narozrabiały – mówił Jack, zdejmująckurtkę.

– Na ostatniej stacji?! – zawołała kobieta. – Matkokochana!

Anna miała ochotę przewrócić oczami. Co jest nie tak z miejscem, w którym wysiadła? Po co pociąg w ogóle tam dojeżdża? Hannah, widząc zakłopotanie na twarzy dziewczyny, pospieszyła zwyjaśnieniem.

– Od lat nikt tam nie wysiada. Wszyscy wysiadają na stacji w miasteczku albo przylatują helikopterami lubczarterami.

Powietrzny środek transportu nie dotyczył Anny, ale gdy usłyszała o stacji w miasteczku, mało niezemdlała.

– Czyli mogłam wysiąść wcześniej i nie musiałabym siedzieć tam na górze tyle godzin? – rzuciła zniedowierzaniem.

– No oczywiście! Nie zauważyłaś, że pociąg zatrzymał się wCarlise?

– Musiałam się zdrzemnąć. – Anna spojrzała naJacka.

Gdyby on nie przyjechał sprawdzić – cokolwiek tam sprawdzał – to kto wie czy Anna doczekałaby następnego poranka. Przecież nawet nie wiedziała, dokąd iść. Być może nie trafiłaby na drogę. Byćmoże…

– Nieważne już, Anno. – Hannah objęła dziewczynę ramieniem, nie chcąc, żeby wpadła w jeszcze gorszy stan niż ten, w którym się znajdowała. – Na szczęście mój mąż jest obsesyjnie zakochany w tej stacji i co jakiś czas sprawdza, czy wszystko tam gra, mimo iż nikt już z niej nie korzysta. A teraz chodź, napijesz się gorącej czekolady i zjesz z nami śniadanie, a jeśli będziesz chciała, to trochę nam o sobie opowiesz – mówiła spokojniekobieta.

Anna spojrzała na nią kątem oka, jednak była spragniona i głodna, dlatego nawet nie zamierzała się z nikimspierać.

2

Anna z niemałym zaskoczeniem przyjęła fakt, przed jakim postawili ją Jack i Hannah. A właściwie Hannah, bo to chyba ona nosiła spodnie w tym domu. Kobieta zaproponowała jej pokój, jeszcze zanim dowiedzieli się, kim właściwie była i co ją skłoniło do przyjazdu do Carlise. Ewidentnie nie była turystką szukającą wrażeń w wysokich górach. Jedyne, co im przychodziło do głowy, to to, że albo była totalną kretynką, niemającą pojęcia, co w ogóle robi, albo przed czymś uciekała. Telepatycznie odrzucili pierwszą opcję, komunikując się wzrokiem, kiedy tylko zamienili z dziewczyną kilka słów przyśniadaniu.

– Mam nadzieję, że spodoba ci się pokój, Anno – odezwała się Hannah, łapiąc zaskoczoną dziewczynę zarękę.

– Pokój? Jakipokój?

– To chyba oczywiste, że skoro zdarzyło się, że tu trafiłaś, to raczej zostaniesz jakiś czas. – Kobieta podniosła kubek z kawą do swoich ust, uważnie przy tym obserwującdziewczynę.

Anna zaczerwieniła się, bo w lot zrozumiała, że nie ma co wciskać tej parze jakichś tanichwyjaśnień.

– Nikogo nie zabiłam, nic nie ukradłam, nikt mnie nie szuka, a tym bardziej nie ściga. Wyjechałam z Alover, bo potrzebuję odpocząć – powiedziała prosto zmostu.

Będąc na ich miejscu, też chciałaby wiedzieć, kogo wpuszcza pod swójdach.

– Jestem bardzo wdzięczna za pomoc – dodała. – Ale sądzę, że będzie lepiej, jeśli zatrzymam się w miasteczku. Sama nie wiem, ile czasu tutajspędzę.

Głos Anny był na tyle smutny, że automatycznie zaczęli jej współczuć. Zachowali to jednak dlasiebie.

– Moja droga, pokoje do wynajęcia są tutaj drogie, a po tym, jak nasza córka wyjechała do szkoły, jej jest wolny – mówiła Hannah. – Nie sądzę, że miałaby coś przeciwko, gdybyś w nim została. Nawet nadłużej.

To była kusząca propozycja. Tym bardziej że w miasteczku byłaby pod ciągłą obserwacją mieszkańców, a tutaj jest spokojnie i cicho. Miejsce w sam raz, by poszlachtować się po zbyt długichprzemyśleniach.

– A jeśli zechcesz zostać tutaj jakiś czas, to możesz mi pomóc w sklepie – dodałaHannah.

– W sklepie? – Twarz Anny ażpojaśniała.

Kobieta, zadowolona, prawie sobie pogratulowała. Intuicja jej nie zawiodła. Domyśliła się, że Anna jest typem, który nie boi siępracować.

– To dopiero jutro. Dziś odpoczniesz po długiejpodróży.

Po śniadaniu Jack wziął plecak Anny i zaprowadził ją na górę do pokoju swojej córki. Otworzył drzwi koloru kości słoniowej i wszedł do środka. Położył plecak na łóżku i spojrzał nadziewczynę.

– Hannah nic tutaj nie zmieniała od wyjazdu Joy, która lubi przyjeżdżać na stare śmieci. – Uśmiechnąłsię.

Anna szybko rozejrzała się dookoła. Pokój typowej nastolatki. Plakaty na ścianach, stojaki z biżuterią na toaletce, kilka ubrań na krześle. Choć może Joy nie do końca była zwykłą nastolatką, bo na półkach Anna dostrzegła równo poukładane National Geographic i Science Magazine. Kilka Vogue’ów iElle.

Cholera, inteligentna bestia – pomyślała.

– Czego uczy się Joy? – zapytałanagle.

– Medycyna. Chce zostać kardiologiem – odparł Jack, wypinającpierś.

Anna uśmiechnęła się. To musi być miłe mieć rodziców, którzy są tak dumni ze swojegodziecka.

– Słuchaj, Jack – odezwała się. – Bardzo ci dziękuję za pomoc. Gdyby nie ty, to może moje szczątki biegałyby już po lesie w żołądkach jakichś dzikichbestii.

Mężczyzna zachichotał i zostawił ją samą, zamykając za sobą drzwi. Anna z namaszczeniem usiadła na łóżku i na dłuższą chwilę schowała twarz w dłoniach. Dopiero zaczynało do niej docierać to, co się właściwie działo przez ostatnie kilkatygodni.

Nicolas wypełnił cały jej świat i teraz musiała się jakoś od niego uwolnić, bo chciała zacząć wszystko od nowa. Nie planowała szybkiego powrotu do Alover, o ile kiedyś w ogóle tam wróci. Nie miała ku temu powodu. Kobe nie był tym, za kogo go uważała. Katie okazała się przyjaciółką, na którą nie zawsze można liczyć. Zostali Erin i Magnus. Będzie za nimi tęsknić. Zaczęła, kiedy wyjechali na kilka dni do Szkocji. Anna zanotowała sobie w głowie, żeby do nich zadzwonić. I do Victora, bo pewnie trochę się zmartwił jej zniknięciem. Nicolas układał sobie życie z Sashą, kimkolwiek ona była. Anna wyrzucała sobie, że zakochała się w nim bez pamięci, jeszcze zanim zorientowała się, czy Nicolas z kimś jest, czy nie. Nie mogła mieć mu tego za złe, bo przecież to naturalne, że taki mężczyzna jak on, długo nie pozostanie sam. Teraz dopiero zorientowała się, jak mało o nim wiedziała, i była wściekła na siebie, że obdarzyła go tak silnym uczuciem, nie myśląc przy tym racjonalnie. Gdyby wiedziała, że się z kimś spotyka, to… To co? Przecież nie powie swojemu sercu: „Ej, ty, daj sobie z nim spokój, bo już ma zajęte ręce wąską pupą i miseczkami w rozmiarzeA”.

– Arrrghhh – warknęła, łapiąc się zawłosy.

Nie mogła uwierzyć, że okazała się tak głupia i naiwna. Przecież nawet Victor ostrzegał, żeby nie dała się zbyt łatwo ponieść emocjom. Miała ochotę wsunąć się pod kołdrę, zawinąć w kokon i już nigdy stamtąd niewychodzić.

Alover

– Ja pierdolę! – warknął Victor, chodząc po biurze w tę i we wtę.

Jego jedna ręka spoczywała w kieszeni spodni, druga nerwowo przeczesywała włosy. Nicolas, nad wyraz spokojny, siedział w swoim fotelu ze wzrokiem skupionym gdzieś za oknem. Patrzył, ale tak naprawdę nic nie widział. Myśli w jego głowie galopowały, od tygodnia nie mogąc się zatrzymać. W ogóle całe to zamieszanie z zaręczynami było bez sensu. Brukowe media źle zinterpretowały słowa Sashy, kiedy ta, zapytana o związek z Nicolasem, powiedziała, że chciałaby być tą szczęściarą i wkrótce zobaczyć na swoim palcu pierścionek od niego. Jak można to w ogóle źle zinterpretować?! Nicolas wściekł się i Sasha chciała mu wszystko wyjaśnić, zanim jeszcze pojawiłby się przed nią ze swoim prawnikiem, żeby wytoczyć jej proces o pieprzenie głupot. Dlatego tego feralnego dnia była u niego w mieszkaniu, a gdy go tam nie zastała, zadzwoniła do willi Blacków. Tam z kolei Adam, lokaj, szorstkim jak papier ścierny głosem powiedział, co się stało przed kilkoma godzinami z Janet i Arthurem i że wszyscy są w szpitalu. I tak oto Sasha, w strachu przed reakcją Nicolasa, postanowiła pojechać prosto naoddział.

Później wszystko potoczyło się jak w jakimś filmie. Gdy Victor oznajmił Nicolasowi, że Anna zniknęła, młodszego Blacka opanował strach. Wyrzucił Sashę ze szpitala i zagroził, że jeśli jeszcze raz pojawi się w jego życiu, to może liczyć się z poważnymikonsekwencjami.

Później pojechał do mieszkania Anny, a gdy nikogo tam nie zastał, poinformował o tym Paula i natychmiast zaczęli jej szukać. Jakim cudem zdołała wejść do mieszkania, zabrać swoje rzeczy i zniknąć – tego nikt nie potrafił mu wyjaśnić. Powiedzieć, że się wtedy wkurwił i wpadł w szał, to nic niepowiedzieć.

Gdy emocje trochę opadły, Nicolas zdecydował się na coś, czego nigdy w życiu nie robił. Konferencja prasowa z jego osobistym udziałem mogła być ostatnią deską ratunku. Zawsze w jego imieniu występował rzecznik prasowy, jako że Nicolas nie lubił zawracać sobie głowy głupotami i plotkami na swój temat. Tym razem poczuł, że publiczne pojawienie się może być szansą na to, że Anna wróci cała i zdrowa. Tylko nie wiedział, dlaczego to poczuł. Jednak nawet gdy to nie zadziałało i Anna nadal się nie odezwała, wpadł w panikę. Miał nadzieję, że nic jej nie jest. Zaprzągł nawet całą armię ochroniarzy do przeczesywania miasta iokolic.

Tylko że to było siedem dni temu i właśnie Paul złożył mu raport z poszukiwań. Niestety zakończonych fiaskiem. Anna wyłączyła telefon i nie mogli jej namierzyć. Nie używała swojej karty kredytowej. Nie meldowała się nigdzie w promieniu dwóch tysięcy kilometrów. Ale też nie wyjeżdżała za granicę i to było wielkie pocieszenie. Była ciągle w kraju, tylko rozpłynęła się w powietrzu. Mimo to Victor nie mógł się powstrzymać przed wiązanką, jaka wypłynęła z jego ust. Nicolas był zmęczony. Od kilku dni spał po dwie, trzy godziny na dobę, a i tak ten sen był nic niewart, bo przewracał się w łóżku niespokojnie, ciągle mając przed oczyma najgorsze historie, jakie mogły przytrafić sięAnnie.

Nagle jakaś niepokojąca myśl przemknęła mu przez głowę. Odwrócił się od okna i spojrzał na Victora. Ten momentalnie zatrzymał się i popatrzył w smutne, dwukolorowe oczybrata.

– A dlaczego ona właściwie wyjechała? – zapytał głupawo Nicolas. – Czy zdarzenie z Janet aż tak jąprzestraszyło?

Przypomniał sobie, co poczuł, kiedy Adam zadzwonił do niego i opowiedział, co się stało. Pierwsza myśl, jaka pojawiła się w jego głowie, to ta, czy Anna jest cała i zdrowa. Gdyby coś jej się stało, Janet skończyłabygorzej.

Victor zmarszczył brwi, bo nie mógł uwierzyć w to, cosłyszy.

– Co? – wykrztusił.

– Dlaczego Anna zniknęła? Aż tak, że nigdzie nie można jej odnaleźć? Przecież wiedziała, że z ojcem jest wszystko w porządku. Czego się wystraszyła? – pytał dalej Nicolas, nieświadomy furii, jaka rosła w jegobracie.

– Czy ty się na pewno dobrze czujesz, Niki? – rzucił w końcu Victor. – Czy ty się na pewno dobrze czujesz? – powtórzyłdobitnie.

Kiedy nie usłyszał odpowiedzi, kontynuował:

– Ty myślisz, że Anna wyjechała, bo przestraszyła się tego, co wydarzyło się wwilli?

Nicolas milczał, a to jeszcze bardziej podniosło ciśnienie Victorowi. Niemalże doskoczył do brata, złapał za poły jego marynarki i z jakąś dziwną siłą podniósł go z krzesła i przyszpilił do szklanej ściany biura. Brak reakcji ze strony młodszego z Blacków rozpalił w nim najniebezpieczniejszeemocje.

– Czy ty masz pojęcie, co ty właściwie pieprzysz?! – syknął Victor, przyciskając mocniej brata. – Nie mów, że nigdy nie widziałeś tych zakochanych oczu i tego, jak łagodniała przy tobie. Nie mów, że nie zauważyłeś, jak promieniała na twój widok. Jedyna kobieta w twoim życiu, która patrząc na ciebie, wiedziała, że gdzieś pod tą durną maską jesteś kimś innym, prawdziwym Nicolasem Blackiem. Mało tego! Chciała cię takiego, z pojebaną podwójną tożsamością, ze wszystkimi twoimi zaletami i wadami. Ale ty się wystraszyłeś i spieprzyłeś jej życie, swoje i nas wszystkich, bo teraz nie wiemy, gdzie jest. Jesteś tchórzem, Niki! Nie będziesz jej wart, póki nie zrozumiesz, że życie opiera się na uczuciach, a nie na pierdolonychkalkulacjach!

Mówiąc to, patrzył prosto w oczy Nicolasa i cholernie zaniepokoił go fakt, że kompletnie nic w nich nie zauważył. Żalu, smutku, zaciekawienia, strachu. Nic. Jakby jego brata w tej chwili z nim niebyło.

3

Przez tydzień Anna poznawała miasto, kiedy popołudniami wychodziła na przechadzki. Od rana pomagała Hannah w sklepie, żeby jakkolwiek opłacić pokój, który zajmowała. Hannah nie chciała słyszeć o żadnych pieniądzach w zamian za wynajem i Anna dziwiła się, że ktoś taki w ogóle istnieje – kobieta o złotym sercu. Czas w ciągu dnia mijał dziewczynie szybko. Gorzej, gdy nadchodziły wieczory i Anna zostawała sama w pokoju Joy. To wtedy natrętne myśli nie dawały zasnąć, choć kilka razy wydawało jej się, że już zdołała wytłumaczyć sobie, że Alover to zamknięty rozdział. Nie do końca. Nie potrafiła tak od razu zapomnieć. To wymagało czasu i Anna zastanawiała się, czy zdoła przetrwać w Carlise bez perturbacji. Potrzebowała odpocząć i ułożyć sobie życie jeszcze raz. Nowe miejsce, nowi ludzie. Cisza, spokój. Może to byłoto.

Brakowało jej La Gorgote, bulwaru, willi Blacków, Arthura, Victora i oczywiście Nicolasa. Najbardziej tęskniła za jego jednodniowym zarostem, zmierzwionymi włosami i dwukolorowym spojrzeniem. Miała przed sobą jego dwojaki obraz. Nicolas formalny, w idealnie dopasowanym garniturze szytym na miarę, zdystansowany, z przenikliwym wzrokiem. I Nicolas z bulwaru, kiedy Anna wyszła na spacer z mamą i Patrickiem. Black wrył się wtedy w jej pamięć jako swobodny, dostępny mężczyzna i poczuła, że przez jej serce przelało się jeszcze więcej krwi niż zwykle na jego widok. Widziała w jego oczach, że był zrelaksowany, i doszła do wniosku, że to jest to, o czym kiedyś wspominał Victor. Że jego brat ma dwie twarze. Pamięta tę rozmowę jak dziś i pamiętała też szok, jaki przeżyła, słysząc, kim Nicolas naprawdę był. Nie mogła uwierzyć, że można tak świetnie odgrywać rolę aroganckiego dupka o zbyt wysokim mniemaniu o sobie, będąc tak naprawdę wrażliwym mężczyzną, niosącym na barkach ciężar utrzymania honoru rodziny. Od tamtego czasu patrzyła na swojego szefa trochę innym okiem i zakochała się w nim jeszcze bardziej, wiedząc, że nie jest taki, jakiego udawał. Jednocześnie jednak Victor ostrzegł Annę, że druga twarz Nicolasa łączy się z przeżyciami, których chciałby uniknąć, i dlatego pozował na kogoś zupełnie innego. Ale dlaczego musiał to robić? Co się takiego stało, że Nicolas pragnął ukryć swoje prawdziwe ja? Przychodziły jej do głowy różne scenariusze, od najbardziej błahych do tych, które wolała, żeby jednak się nie sprawdziły. Tak bardzo chciała poznać Nicolasa i zrozumiećgo.

***

Któregoś dnia, gdy miała sporo wolnego czasu, zdecydowała się wykonać kilka telefonów. Zapytała Jacka, czy może skorzystać z ich stacjonarnego aparatu, jako że pakując się w pośpiechu, nie zabrała z mieszkania swojej starej komórki. Oprócz tego nie miała tam innych wartościowych rzeczy i kiedy skontaktowała się ze swoim dozorcą, oznajmiła mu, że nie wróci przez jakiś czas i może on wynająć jej mieszkanie komuś innemu. Miała czyste sumienie, bo zawsze płaciła mu z góry i tym razem rachunek też byłuregulowany.

Najpierw zadzwoniła do Katie i w kilku słowach opowiedziała, gdzie jest. Czuła, że nie może jej wyjawić prawdy, dlaczego wyjechała, i z małymi wyrzutami sumienia skłamała. Będąc w Carlise, Anna przemyślała swoją przyjaźń z Katie i doszła do wniosku, że dała się trochę omotać uczuciom. Nigdy nie miała nikogo bliskiego i gdy Katie pojawiła się na horyzoncie, taka zorganizowana i dojrzała, zaimponowała jej. Znała dobre kluby i świetnych ludzi oraz ciężko pracowała na to, co miała. Często pomagała Annie, kiedy ta tego potrzebowała. Ale z drugiej strony Anna czuła się nieco przytłoczona w tej przyjaźni. Nie dlatego, że Katie miała na koncie kilka sukcesów, ale dlatego, że była narcyzem. To zadziwiające, że dostrzegła to dopiero, gdy znalazła się zupełnie sama w górskimmiasteczku.

Erin i Magnus przyjęli decyzję Anny ze spokojem i zrozumieniem. Nie powiedzieli wiele, ale dziewczyna wiedziała, że nie będą próbowali jej oceniać, a tym bardziej krytykować. Podchodzili do życia na sporym luzie i uważali, że każdy jest kowalem własnego losu. Zaznaczyli też, że zawsze może na nich liczyć. Zaproponowali nawet, że gdy tylko wrócą ze Szkocji, przyjadą do niej, ale zahamowała ichzapędy.

Anna najbardziej bała się rozmowy z Victorem, dlatego że przez ten krótki czas, jaki ze sobą spędzili, to on zdołał poznać Annę lepiej niż ktokolwiek inny. Poza tym jemu nie mogła wcisnąć byle bajeczki, bo dobrze wiedział, z jakiego powodu zdecydowała sięwyjechać.

Po dwóch sygnałach miała nadzieję, że nie odbierze. Kto wie co robił. Może pracował, może posuwał jakąś dziewczynę w swoim wielkimłóżku.

Odebrał i Anna ażpodskoczyła.

– Victor Black. – Usłyszała.

Dobiegły ją też jakieś odgłosy rozmowy w tle. Liczyła, że mu nie przeszkadza i że nie ma tamNicolasa.

– H… H-hej, Viki… – wyjąkała.

– O kurwa! Anna?! To ty, księżniczko? – pytał, najwyraźniej wstając, bo usłyszała odgłos odsuwanegokrzesła.

Chyba wyszedł z pomieszczenia, w którymbył.

– Tak, to ja. Jakżyjesz?

– Jak ja żyję? Z księżyca spadłaś? – zawołał. – Jak ty żyjesz? Gdzie jesteś? Nic ci nie jest? Chryste, prawie przez ciebieosiwiałem!

Chichot Anny sprawił, że poczuł ulgę. Wszystko było wporządku.

– Nic mi nie jest, Viki. Po prostu potrzebuję przerwy, wiesz? To wszystko – odparła.

– Rozumiem, kochanie. Cieszę się, że nic ci nie jest. – Odetchnął.

Była mu wdzięczna, że nie pytał o nic więcej. Wiedziała, że teraz się domyślił, że skoro przez tyle czasu się nie odzywała, to wolała pozostać wukryciu.

– Ale nie rób już tak więcej, bo przysięgam, że nie ręczę za siebie, kiedy cię spotkam – powiedział ostrzegawczymtonem.

– Jasne. – Zaśmiała się. – Jak Arthur? A Sophie? – zapytałanagle.

– Sophie odchodzi od zmysłów, gdzie jesteś. Ciągle jest z Arthurem, jakby bała się, że znowu coś się stanie – odrzekł. – Tata wrócił do domu dwa dni później, nic mu nie jest. Chociaż pewnie tęskni zatobą.

– Błagam cię, Victor! Co za różnica, kto mu czyta te wasze nudne i ciągnące się w nieskończoność jak „Moda na sukces” raporty? Jestem pewna, że po wstępiezasypiał.

Nigdy tego nie zapomni. Nicolas wyszedł z założenia, że będzie lepiej, jak Arthur będzie na bieżąco z wydarzeniami w firmie, i wymyślił dla Anny tę torturę. Niemal codziennie czytała mu sprawozdania ze spotkań i pod koniec dnia czuła, że jest wyprana z jakichkolwiek emocji i zaraz zacznie nerwowo chichotać i mieć rozbiegane oczy. Jednak dzięki tym kilkustronicowym dokumentom zaczynała rozumieć pracę Nicolasa i jak wiele cholernie ważnych decyzji musiał podjąć. Na pewno nie było mu łatwo. W końcu to od niego zależało życie tysięcy ludzi w firmach córkach rozsianych po całym świecie. Po tym jak Arthur uległ wypadkowi, cała odpowiedzialność spoczywała wyłącznie nanim.

Nic dziwnego, że był tak zdystansowany izmęczony.

Znów Nicolas. Nicolas, Nicolas, Nicolas…

– A Karen? Myślisz, że mogę napisać do niej wiadomość? – zapytała nagle, czując, jak po policzkach spłynęły jej dwiełzy.

Nawet ich nie wytarła, bo chciała, żeby gorące krople naznaczyły jej twarz i ukarały za to, że nie starała się zrozumieć Nicolasawcześniej.

– Pytała o ciebie. Napisz do niej, na pewno się ucieszy. Anno – jego ton zmienił się nagle na bardziej zakłopotany – zadzwoń doNicolasa.

– Nie! – przerwała mu natychmiast. – Nie mogę. Nie dam rady. Zrozum, proszę.

Nie chciała powiedzieć Victorowi, że czuje wstyd. Przecież mogła coś zrobić, żeby lepiej poznać Nicolasa. Wolała założyć już na początku, że jest palantem, i to ciągnęło się za nim później dopóty, dopóki nie przyznała przed samą sobą, że jest w nim szaleńczo zakochana. Straciła tyleczasu!

– Dobrze, kochanie. – Złagodniał. – Ale muszę mu powiedzieć, że jesteś cała izdrowa.

Anna powoli wypuściła powietrze z płuc. Victor musi oznajmić bratu, że zadzwoniła. W końcu nikt nie chce mieć na sumieniu zniknięcia swojegopracownika.

– Dobrze, Viki. Będę kończyć. Ale obiecuję, że zadzwonię – dodałaszybko.

– Mam nadzieję, księżniczko. Dzwoń o każdej porze dnia i nocy. Daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebowała, dobrze?

– Jak będę miała ochotę się napić i zrobić coś głupiego. – Zachichotała.

– Nie ma sprawy. Kocham cię, pamiętaj.

– Też cię kocham. Pa. – Cmoknęła w słuchawkę, dając mu znać, że przesyłabuziaka.

Kochali się. Jak brat i siostra. Mówił jej to zawsze wtedy, kiedy tegopotrzebowała.

Gdy zdarzyło się to pierwszy raz, poczuła się dziwnie, ale przyjemnie. Nigdy nie miała brata. Na dobrą sprawę nie miałanikogo.

Opadła na łóżko wykończona emocjami, jakie przetarabaniły się przez jej umysł i ciało. To niełatwe rozmawiać z ludźmi, którzy po raz pierwszy w życiu pokazali jej, co to znaczy prawdziwa zabawa, radość, smutek, i tym samym myśleć, jak łatwo się ich za sobą zostawiło. Ale nikt nie mówił, że w dorosłym życiu będziełatwo.

Alover

Victor rozsunął poziome drzwi windy i wszedł prosto do ogromnego salonu Nicolasa. Nie raz się dziwił, jak bardzo różni się ich styl życia. On sam lubił wygodne, nowoczesne wnętrza, jasne kolory. Nicolas wolał mieszkać w surowym, dwupoziomowym lofcie w starym budynku fabryki, który wykupił bez zastanowienia i szybko zaadaptował na mieszkania. Sprzedał je w błyskawicznym tempie, zarabiając na każdym cztery razy więcej, niżzainwestował.

– Czego chcesz? – warknął Nicolas, półleżąc na kanapie z oczami zasłoniętymi jednąręką.

W drugiej trzymał otwartą i wypitą do połowy butelkęwhiskey.

– Anna dzwoniła – odparł od razuVictor.

Nicolas opuścił rękę i spojrzał na brata, jakby ten właśnie oznajmił mu koniec świata. Anna? Jego Anna? Czy się nieprzesłyszał?

– Gdzie jest? Kiedy wraca? Nic jej nie jest? Pojadę po nią. – Zerwał się zkanapy.

– Nie wydaje mi się, kowboju – odparł Victor z przekąsem, studiując posturę brata. – Nie wiem, gdzie jest, nie chciała powiedzieć. Wszystko jest w porządku. Ale na razie nie chce wracać. Nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek się na tozdecyduje.

Gwałtowny, ostry jak brzytwa ból przeszył klatkę Nicolasa. Nie wróci? Nigdy? NIGDY?!

– Jasne – prychnął ironicznie. – Ja pierdolę, przecież to oczywiste. Po co ma tu wracać? Wystarczy, że ty do niej pojedziesz i będziecie szczęśliwi jak najdalej stąd. – Pociągnął potężnyłyk.

Victor udawał, że zachowuje spokój, ale jeszcze chwila i muprzywali.

– Co ty pieprzysz. W życiu jej nie tknąłem i nie mam zamiaru. Jest dla mnie jak siostra – powiedział, uważnie przyglądając siębratu.

Nicolas opuścił rękę z butelką i niemo wpatrywał się w Victora, chcąc znaleźć jakąś nutkę fałszu w jego słowach. Nic. Kompletnie nic. Jakby to była prawda, że nie łączy go z Anną nic pozaprzyjaźnią.

– Już ci kiedyś to zresztą mówiłem, ale jesteś uparty jak osioł i nie chcesz słuchać. Teraz rób, co chcesz. – Victor westchnął. – I tak to już nie będzie miało najmniejszegoznaczenia.

Spojrzał jeszcze raz na Nicolasa, ale stwierdził, że będzie lepiej, jeśli zostawi go samego. Kibicował mu całym sercem, żeby poszedł wreszcie po rozum do głowy i zrozumiał, co jest w życiu ważne, ale Nicolas musiał sam się z tym uporać. Victor już nie usłyszał, jak do połowy pusta butelka z hukiem rozbiła się na jednym ze słupów w lofcie i Nicolas znów wpadł w szał, niszcząc wszystko, co napotkał na swojej drodze. Wracał do swojego prawdziwego ja, które skrzętnie chował pod biznesową maską przez ostanie kilkalat.

4

Anna znała ten głos. Słyszała go tylko raz w życiu, ale dzięki temu, że od razu polubiła właściciela tego barytonu, rozpoznałaby go wszędzie. Jednak nie mogła uwierzyć, że to możliwe, i wysunęła się zza półki, na której ustawiała słoiki z miodem z tutejszejpasieki.

Patrząc na szerokie plecy i popielate blond włosy, wiedziała, że się niemyli.

– Cieszę się, że wróciliście cali i zdrowi – mówiła Hannah do dwóch mężczyzn stojących przed ladą. – Jack marudził, że was długo niema.

– Staruszek się niecierpliwił. – Zachichotał młodszy znich.

– Nie mów tego przy nim – ściszyła głos Hannah. – Hej, Anno, nie chowaj się tak – dodała, wychylając się zza ramienia drugiegomężczyzny.

Obaj odwrócili się i obaj zamarli na widok dziewczyny, ale z zupełnie innychpowodów.

– Nie chowam się. Tylko się zastanawiałam, czy dobrze mi się zdawało, że słyszę znajomy głos. – Uśmiechnęła się szeroko. – Dzień dobry, Patrick.

– Dzień dobry, Anno. – Odwzajemnił uśmiech, chociaż mało rozumiał z tego, co się właśniedziało.

– Znacie się?! – zapytali równocześnie Hannah i drugi zmężczyzn.

Patrick przez dłuższą chwilę patrzył na Annę podejrzliwie, zastanawiając się, co ona tutaj, do cholery, robi. Czy szuka matki? Przecież Agnes wyjechała już jakiś czastemu.

– Anna to córka Agnes. – Odetchnął w końcu Patrick, zmieszany.

– Wiedziałam, że skądś znam to spojrzenie. – Hannah uderzyła dłonią w ladę wyraźnie zadowolona ze swojejspostrzegawczości.

Cisza, jaka po tym nastała, była bardzo krępująca. Anna myślała, jak los ją tutaj pokierował i spotkała Patricka. Co za zbiegokoliczności.

Młodszy z mężczyzn odchrząknął znacząco. Patrick sięzreflektował.

– Anno, to Mały Joe – powiedział. – Pracuje zemną.

– Nie taki mały, ale niech wam będzie. – Anna sięuśmiechnęła.

Chłopak momentalnie się zaczerwienił i chyba całą tę temperaturę przelał w swoją dłoń, bo kiedy Anna ją uścisnęła, poczuła gorąco przenikające jejciało.

– Wychodzisz dokądś na lunch? – zapytałPatrick.

– W zasadzie to nie. – Zmarszczyła brwi, myśląc, że właściwie to nigdy nie jadłalunchu.

Kończyła po prostu wcześniej i miała całe popołudnie, by poznaćmiasto.

– Chętnie cię dziś zabiorę i będziemy mogli porozmawiać. Jeśli Hannah nie będzie miała nicprzeciwko.

Wow, nie owijał wbawełnę.

– Oczywiście, że nie. – Hannahpromieniała.

– Wrócę za godzinę. – Patrick uśmiechnął się i razem z Małym Joe, który co chwilę się odwracał, żeby popatrzeć na Annę, wyszli zesklepu.

***

Cieszyła się na spotkanie z nim i nadal nie mogła nadziwić, że spotkał ją takifart.

Patrick był punktualny i Anna zastanowiła się, czy zawsze tak się zachowywał. Jeśli tak, to wcale się nie dziwiła, że nie mógł dogadać się z jej matką. Usiedli w barze dwie ulice dalej od sklepu Hannah. Patrick patrzył na Annę podejrzliwie i przenikliwie. Dlatego – mimo iż przy ich pierwszym spotkaniu w Alover wywarł na niej pozytywne wrażenie – teraz zaczynała się zastanawiać, czy się niepomyliła.

– Słuchaj, Patrick – odezwała się, zanim cokolwiek jeszcze zamówili. – Nie śledzę cię, niczego od ciebie nie chcę i to absolutny, niesamowity zbieg okoliczności, że się tutajznalazłam.

Jego twarz pozostała nieruchoma i dzięki temu Anna domyśliła się, że jej nieuwierzył.

– Nawet nie wiedziałam, że mama i ty mieszkaliście w Carlise. Nigdy nie wspomniała nazwy miasteczka – dodała.

– Dla mnie to trochę podejrzane, że się tutaj zjawiłaś. Akurattutaj.

Zastanowiła się, dlaczego on jest taki ostrożny. Czy Agnes wywinęła jakiśnumer?

– Uważam, że to zajebisty zbieg okoliczności – potwierdziła. – Ale chyba zauważyłeś, że byłam tak samo zaskoczona twoim widokiem, jak tymoim.

– To fakt. – Przyznał po chwili i dopiero zauważyła, jak jego twarz lekko się rozluźnia. – To jakim cudem się tutajznalazłaś?

Popatrzyła na niego badawczo, jakby jego wygląd miał jej pomóc określić, czy można mu zaufać. Chociaż z drugiej strony, na litość boską!, przecież nie stało się nic takiego, czego nie mogłaby mu opowiedzieć. Dlatego po krótkiej chwili namysłu przedstawiła mu ostatnie wydarzenia z Alover. W połowie historii zaczęła czuć się coraz bardziej komfortowo, bo Patrick był wspaniałym słuchaczem. Ciągle patrzył na Annę i ani na moment jej nieprzerwał.

Dopiero gdy uznał, że skończyła, zapytał:

– Nie sądzisz, że powinnaś skontaktować się zNicolasem?

Jej oczy zrobiły się w tym momencie ogromne. Nie tego sięspodziewała.

– Anno, spotkałem go raz. Ale przez ten krótki moment zdążyłem zauważyć, że nie jesteś mu obojętna – dodał.

– Ale jest zSashą.

– No i co z tego? – Wzruszył ramionami. – Nie wchodzisz do jego łóżka, tylko z nim porozmawiasz. Wydaje mi się, że sporo mu zawdzięczasz, a poza tym z tego, jak ciągle o nim klepiesz, wnioskuję, że się w nim zakochałaś, więc krótka rozmowa pomoże i tobie, ijemu.

– Walisz prosto z mostu, nie? – zapytała, oddychając szybciej i czerwieniąc się z nadmiaruemocji.

– Anno, życie jest zbyt krótkie, żeby bawić się w podchody. – Odetchnął, odstawiając kubek z zimną jużherbatą.

Musiała przyznać mu rację. Gdyby jeszcze będąc w Alover, nie rozczulała się tyle nad sobą, już dawno powiedziałaby Nicolasowi, co do niego czuła, i wtedy miałaby to z głowy. A teraz truła swoje myśli i zastanawia się, co by byłogdyby.

– Przemyślę to – wyszeptała. – A co z tobą i mamą? – zapytała głośniej, chcąc zmienićtemat.

Patrick wygodnie oparł się o krzesło i po raz pierwszy odkąd tu weszli, popatrzył za okno i na moment sięzamyślił.

– Od początku wiedziałem, że nic z tego nie będzie. Zbyt wiele nas różniło. Agnes jest wolnym ptakiem, ja wolę osiadły tryb życia. Ja mam dwadzieścia pięć lat, ona trzydzieści osiem. No, prawie trzydzieści dziewięć. To mówi samo za siebie. Nie powinienem był zgodzić się na związek wyłącznie ze względu na czysto fizyczną zażyłość – powiedział w końcu, patrząc z powrotem naAnnę.

Nie miało dla niego znaczenia, że Anna jest córką Agnes. Nawet teraz, kiedy patrzyła na niego z szeroko otwartą buzią, wcale się nie przejął. Anna nie mogła uwierzyć, że Patrick użył takiego określenia. W ogóle to do niego niepasowało.

– Czyli że nie łączyło was nic poza… – Nie potrafiładokończyć.

– Poza seksem? Nie – odparł. – Ech, dobra w tym jest – rozmarzyłsię.

– Fuuuj, Patrick! – Uderzyła czołem w stolik, próbując ukryć zawstydzenie. – Mówisz o mojej matce, kurwamać!

Mężczyzna zachichotał i na szczęście rozluźnił tym atmosferę, bo Anna była bliska płaczu, mówiąc o Nicolasie i wszystkich innych z Alover. W tym momencie tęskniła za nimi jeszcze mocniej i stwierdziła, że musi wziąć się w garść i w końcu zacząć postrzegać siebie bardziej jako dorosłą, świadomą siebie kobietę oraz uwierzyć, że nie każdy chce jej rzucać kłody pod nogi. Musiała też zdobyć się na odwagę i zadzwonić do Nicolasa. Łatwiej pomyśleć, trudniejwykonać.

***

Przez następne dwa dni czekała na moment, aż zostanie sama w domu. Nie mogła sobie pozwolić na to, że Jack albo Hannah zapukają do jej pokoju wtedy, kiedy ona będzie już gotowa i zdecydowana na rozmowę z Nicolasem. Bała się, że wówczas wystraszy się i już nigdy ponownie nie zdobędzie na odwagę, żeby się z nim skontaktować. Przez godzinę chodziła po pokoju w jedną i w drugą stronę, nasłuchując, czy para już odjechała. Wychodzili dziś na kolację do swoich przyjaciół. Gdy nastała cisza, Anna drżącymi dłońmi delikatnie podniosła telefon. Jeszcze nie było za późno, żeby się rozmyślić, ale to świadczyłoby o tym, jak wielkim była tchórzem i zapatrzoną w siebiedziewuchą.

Jednak kiedy usłyszała pierwszy, za chwilę drugi i trzeci sygnał, miała nadzieję, że on nieodbierze.

Sygnał. Trzask. Szelest.

– Halo? – Chrapliwy i zmęczony głos po drugiej stronie szybko sprowadził ją naziemię.

Zrozumiała, że to człowiek, na którym bardzo jej zależy, i jeśli nie weźmie sprawy w swoje ręce, to okaże się bezdusznączarownicą.

– Panie Black – wyszeptała.

– Halo?! – Nicolas był wyraźniezdenerwowany.

– Panie Black – odezwała się pewniej. – To ja, Anna.

5

Alover

Helikopter w głowie Nicolasa nie chciał wylądować. Kołował i kołował, a mężczyzna przeklinał dzień, w którym po raz pierwszy spróbował swojej, obecnie ulubionej, whiskey. Ale tak naprawdę to nie wina whiskey, że leżał na podłodze w rozpiętej koszuli wśród szczątków swoich mebli. To nawet nie wina Anny, choć rozpoczynając kolejne butelki, w głowie miał wyłącznie ją. Czuł się przez to żałosny. Zawładnęła nim kobieta, którą znał kilka tygodni, i kiedy już dawno powinien był przestać o niej myśleć, samotność i żal po jej wyjeździe rosły w siłę, tłamsząc go swoim ciężarem. Nicolas uważał, że jest mocny, że jest w stanie znieść każdy rodzaj uczucia, ale nie spodziewał się, że trafi na Annę. To właśnie ona obudziła w zakamarkach jego duszy to, co skrzętnie ukrywał przez wiele lat. Obudziła, bo jego umysł wypełniał widok pięknych oczu, przenikający jego ciało i docierający do prawdziwego Nicolasa. Nigdy nie dbał o to, czy okłamuje kobiety, z którymi był. Jeśli któraś odeszła, bo wyczuła, że jest przy niej nie do końca szczery, wiedział, że to na niego niewpłynie.

Były mu obojętne, a już na pewno nie chciał zdobywać ich wielu, żeby móc się później przed kimśpochwalić.

Ale gdy Anna wyjechała i Victor wyrzucił mu w twarz prawdę, której nigdy nie chciał przyjąć do świadomości, wpadł w żałobny nastrój. Po raz pierwszy w życiu wylał morze łez, bo już sam nie wiedział, co zrobić, by zapomnieć. Wściekał się, niszczył, krzyczał, płakał, pił do upadłego, zasypiał, budził się, wściekał, niszczył… Nic nie pomagało. Nie dbał o to, że nie ma go w firmie. Nawet nie pomyślał, że może go tam brakować. Przecież byli jeszcze Victor, masa speców z różnychdziałów.

Dla Nicolasa wszystko było obecnie nowością. Jak każdy zresztą stan, w jaki do tej pory wprowadziła go obecność Anny. Nigdy nie stracił nad sobą kontroli w taki sposób. Nigdy nie zostawił firmy na cholera wie jak długo, bo nawet stracił rachubę czasu. Nigdy nie myślał o sobie jak o przegranym człowieczku rzuconym na pastwę losu. Zawsze potrafił znaleźć wyjście z każdej sytuacji. Lepsze lub gorsze. W tym momencie nie potrafił, bo nie do końca rozumiał, co się z nim działo i co się działo wokółniego.

Wibracja telefonu go zdenerwowała, bo zaznaczył wyraźnie, że nie chce z nikim rozmawiać. Mama miała dzwonić tylko wtedy, gdy umieraliby ona lub Arthur. Karen pisała maile, bo jej samej trudno było jeszcze z kimś rozmawiać. Kto dzwonił teraz? Czyżby coś się stało ojcu? To niemożliwe. Jego stan jeszcze dziś rano był stabilny, poinformował go o tym Paul, który codziennie zaglądał do Nicolasa, choć ten tego niechciał.

– Halo? – warknął, próbując się podnieść nałokciu.

Wydawało mu się, że coś usłyszał, ale niewyraźnie, co tylko jeszcze bardziej gowzburzyło.

– Halo?! – zawołał.

Nie miał ochoty na głupieżarty.

– Panie Black, to ja, Anna.

Słodki Jezu! Zerwał się na nogi, żeby upewnić się, że nadal żyje. Bałagan, jaki zobaczył wokół, utwierdził go w przekonaniu, że jest usiebie.

– Anno – wychrypiał. – Anno. Wszystko w porządku? Gdziejesteś?

– Nic mi nie jest, panie Black. Dzwonię, bo pomyślałam… Właściwie to ktoś… Boże, jak ja pieprzę bezsensu!

Nicolas się uśmiechnął. Nie mógł uwierzyć, że do niego zadzwoniła. A już straciłnadzieję.

– Panie Black, a jak pan się czuje? – Zmieniłatemat.

Rozejrzał się zrezygnowany i zastanowił, co jejodpowiedzieć.

– Znasz to, prawda? Im wyżej wejdziesz, tym mocniej możeszupaść?

– Znam – wyszeptała.

– Ale cieszę się, że zadzwoniłaś, i już mi lepiej – dodał po chwili, bo nie chciał, by ich rozmowa była przesiąknięta jego rozgoryczeniem. – Martwiłem się. Tak naglezniknęłaś.

– Wiem, przepraszam. Kiedy wsiadałam do pociągu, nie do końca byłam świadoma, co robię. Po prostu tyle się ostatnio wydarzyło – urwała.

Co miał teraz powiedzieć? Na pewno widziała konferencję z jego udziałem. Emitowano ją chyba w każdej stacji na całym świecie. Anna na pewno wiedziała, że Nicolas nie jest zaręczony z Sashą. Może go jednak nie kochała, jak sugerował Victor? Może jego brat się pomylił? Przecież gdyby go kochała i usłyszała, że nic go z nikim nie łączy, wróciłaby, prawda?

– Wiem. Anno…

– Panie Black, dzwonię także po to, by panu podziękować za to, co pan dla mnie zrobił. Było mi naprawdę miło, mogąc pracować z pańskim ojcem. To wielka przyjemność – powiedziała nagle jednymtchem.

Zmarszczył brwi i zacisnął mocno powieki, próbując powstrzymać gniew. To, jak mówiła teraz, tak formalnie i zachowawczo, świadczyło tylko o tym, jak się przy nim czuła. Nie potrafiła śmiać się w głos, bawić czy wygłupiać tak, jak przy Victorze. Victor widocznie dawał jej poczucie beztroski, jaką to Nicolas chciał dać Annie. Znając jej przeszłość i wiedząc, jak dzielnie radziła sobie w życiu, pragnął ofiarować jej bezpieczeństwo istabilność.

A stało się dokładnie odwrotnie. Czuła się przy nim niepewna izagubiona.

– Czy wrócisz kiedyś? Anno, zmienię się. Będę nad sobą pracował – mówiłbłagalnie.

Sam nie wierzył, że torobił.

– Panie Black – odezwała się cicho. – Dlaczego miałby się pan zmieniać? Pan jest przecież… Idealny.

Mało mu serce teraz nie pękło. Zdał sobie sprawę, jakim byłidiotą.

– Panie Black, muszę już kończyć. Zadzwonięjeszcze.

Rozłączyła się szybko, nie dając mu już możliwości powiedzenia czegoś więcej. Opuścił dłoń z telefonem, który z hukiem upadł napodłogę.

Usiadł na kanapie i schował głowę w swoje duże ręce. Czy nie pospieszył się zbytnio z deklaracjami? Chciał się zmienić i zrobi to. Dla niej. Ale czy nie za wcześnie jej to oznajmił? Powiedziała, że jestidealny.

Jaki ja byłem głupi – pomyślał. – Przecież już dawno przejrzała mnie na wylot, wie dobrze, kim jestem. Po co udawałem kogoś innego? Bo tak było łatwiej? Ja pierdolę! Kretyn, kretyn!

Carlise

Początek rozmowy był dokładnie taki, jak chciała. Spodziewała się, że będzie jej trudno, bo za każdym razem, gdy słyszała jego głos, wariowała i nie potrafiła mówić zwięźle i na temat. Przeważnie walnęła jakąś bombę. A tu miłe zaskoczenie, bo choć czuła, że mdleje i brak jej powietrza, jak tylko odebrał, to potrafiła w miarę normalnie się do niego odezwać. Słyszała, że był zmęczony. Może zdarzenie z Janet miało teraz swoje konsekwencje. Może planowanie ślubu z Sashą było bardzo zajmujące. W końcu Nicolas miał jeszcze firmę rodzinną na głowie. Martwił się. Anna słysząc to, niemal się uśmiechnęła, choć to byłoby podłe. Nie chodziło o to, żeby ktoś się o nią martwił, ale o to, że to Nicolas przejmował się trochę tym, co działo się z Anną. Przez tę krótką chwilę poczuła się dla niegoważna.

Ale później było już tylko gorzej. Po tym jak wyrzuciła wreszcie z siebie formułkę, którą układała w głowie przez kilka godzin, powiedział coś, czego chyba nie chciała usłyszeć. Jego słowa dały jej nadzieję, że jednak Nicolas nie jest wobec niej całkowicie obojętny. Zmieni się, będzie nad sobą pracował. Właściwie to po co jej to mówił? To powinna usłyszeć osoba, na której Nicolasowi zależy najbardziej na świecie. Sasha, bo to z nią planował wspólną przyszłość. Mieli wziąć ślub, założyć rodzinę, mieć wspólny dom. Anna przez ostatnie tygodnie zachłannie marzyła o tym, jak by to było, gdyby znalazła się na miejscu Sashy i to ona stanęłaby na ślubnym kobiercu z Nicolasem. Szczeniackie i naiwne myślenie w