Żona na chwilę. Część I: Nieoczekiwane wydarzenia ebook

Żona na chwilę. Część I: Nieoczekiwane wydarzenia

Co­py­ri­ght © Elż­bie­ta Skrzyń­ska-Cas­son

Wy­da­nie II

So­uthamp­ton, 2026

ISBN: 978-83-977825-1-8

e-ISBN: 978-83-977825-2-5

Wszel­kie pra­wa za­strzeżone. Roz­po­wszech­nia­nie i ko­pio­wa­nie całości lub części pu­bli­ka­cji w ja­kiej­kol­wiek po­sta­ci za­bro­nio­ne bez wcześniej­szej pi­sem­nej zgo­dy au­to­ra. Do­ty­czy to także fo­to­ko­pii i mi­kro­filmów oraz roz­po­wszech­nia­nia za po­mocą nośników elek­tro­nicz­nych.

Pro­jekt okład­ki: An­na Mnich

Opie­ka re­dak­cyj­na: Klau­dia Dróżdż

Re­dak­cja: Jo­lan­ta Ku­char­ska

Ko­rek­ta: Kin­ga Do­lczew­ska, Jo­an­na Ka­ryś, An­ge­li­ka Ku­sek

Skład i łama­nie: Ka­ta­rzy­na Se­re­din-Ko­lar­czyk | ka­es-se­re­din.pl

Elż­bie­ta Skrzyń­ska-Cas­son

ŻO­NA NA CHWI­Lę

CZĘŚĆ I: nie­ocze­ki­wa­ne wy­da­rze­nia

Opo­wiem hi­sto­rię, któ­ra po­zwo­li wam otwo­rzyć oczy odro­bin­kę sze­rzej, spoj­rzeć na świat z in­nej per­spek­ty­wy.

Kie­dy by­ły­śmy ma­łe, śni­ły­śmy o ry­ce­rzu na bia­łym ko­niu lub o księ­ciu z baj­ki. Po la­tach, już do­ro­słe, stwier­dza­my, że to by­ły tyl­ko ma­rze­nia. Za­pew­ne w dzie­ciń­stwie oglą­da­ły­śmy du­żo ba­jek, czy­ta­ły­śmy wie­le ksią­żek, któ­re wpro­wa­dza­ły wy­ima­gi­no­wa­ne po­ję­cie ży­cia. Cho­ciaż mój świat wy­wró­cił się do gó­ry no­ga­mi, na­uczy­łam się wal­czyć i się nie pod­da­wać ale i wsta­wać ra­no z łóż­ka i pra­co­wać nad swo­imi ce­la­mi.

De­dy­ku­ję tę książ­kę oso­bom, któ­re ma­ją wra­że­nie, że po­win­ny zna­leźć się w in­nym miej­scu na Zie­mi.

Roz­dział 1

Obu­dził mnie po­dmuch wia­tru. Otwo­rzy­łam oczy i zo­ba­czy­łam de­li­kat­nie po­ru­sza­ją­ce się fi­ran­ki. Słoń­ce świe­ci­ło, pta­ki śpie­wa­ły, drze­wa i krze­wy za­czy­na­ły kwit­nąć, zie­lo­ne traw­ni­ki też po­kry­wa­ły się kwia­ta­mi, a świat sta­wał się pięk­ny i ko­lo­ro­wy.

Le­żąc w łóż­ku, cie­szy­łam się, że w koń­cu mam upra­gnio­ne wa­ka­cje. Uwiel­biam ten czas. Wresz­cie nie mu­szę co­dzien­nie wsta­wać, mo­gę po­le­niu­cho­wać i nie mam po­trze­by na­sta­wiać bu­dzi­ka.

„Jest cu­dow­nie!”, po­my­śla­łam. „W koń­cu bę­dę mia­ła czas na wy­jaz­dy za mia­sto z ko­le­żan­ka­mi. Mo­że po­znam ko­goś, prze­ży­ję ja­kąś wa­ka­cyj­ną mi­łość, a mo­że po­znam męż­czy­znę swo­je­go ży­cia, te­go je­dy­ne­go”.

War­to ma­rzyć, tym bar­dziej że ma­rze­nia cza­sa­mi się speł­nia­ją. Po­sta­no­wi­łam więc my­śleć po­zy­tyw­nie.

Za­mie­rzam wy­ko­rzy­stać wol­ne chwi­le i do­brze się ba­wić, bo wie­rzę, że te wa­ka­cje bę­dą sza­lo­ne. Znam po­czu­cie hu­mo­ru mo­je i przy­ja­ció­łek, więc bę­dzie się du­żo dzia­ło. Wiem, że ten czas bę­dzie wy­jąt­ko­wy. To ostat­ni tak bez­tro­ski okres z mo­imi przy­ja­ciół­ka­mi. Zna­my się już dość dłu­go i róż­nie by­wa­ło, jak to z dziew­czy­na­mi.

Cza­sa­mi mia­ły­śmy ci­che dni i po pro­stu nie roz­ma­wia­ły­śmy ze so­bą, po­nie­waż nie umia­ły­śmy się prze­pro­sić i przy­znać do błę­du. Każ­da z nas jest in­na i ma in­ny cha­rak­ter, dla­te­go jak to mię­dzy przy­ja­ciół­ka­mi sprzecz­ki zda­rza­ły się bez po­wo­du al­bo by­ły to kłót­nie o ja­kie­goś chło­pa­ka. Jak na złość wpa­dał nam w oko ten sam fa­cet, więc po­wsta­wa­ły mię­dzy na­mi ma­łe zgrzy­ty. Po­tem nam wszyst­ko prze­cho­dzi­ło i znów się ko­cha­ły­śmy. W na­szej przy­jaź­ni naj­pięk­niej­sze jest to, że za­wsze mo­gły­śmy li­czyć na sie­bie bez zo­bo­wią­zań, wspie­ra­jąc się i po­ma­ga­jąc w pro­ble­mach. Na pew­no po wa­ka­cjach na­sze dro­gi się ro­zej­dą i każ­da z nas pój­dzie w swo­ją stro­nę, lecz te­raz mu­si­my jak naj­le­piej wy­ko­rzy­stać ten czas, bo prze­cież wszyst­ko się zmie­ni. Już nic nie bę­dzie ta­kie sa­mo, a po la­tach przy­jaź­ni i na­uki oraz skoń­cze­niu stu­diów nad­cho­dzi chwi­la, gdy czło­wiek wkra­cza w do­ro­słe, sa­mo­dziel­ne ży­cie. I mu­si po­my­śleć o swo­jej przy­szło­ści, cze­go tak na­praw­dę chce i cze­go od sie­bie ocze­ku­je. Ja sta­wiam so­bie po­przecz­kę wy­so­ko i wiem, cze­go tak na­praw­dę ocze­ku­ję od ży­cia.

Tej no­cy nie mo­głam spać, my­śla­łam o przy­szło­ści i o tym, że nie je­stem już ma­łą dziew­czyn­ką, któ­ra ba­wi się la­lecz­ka­mi i trzy­ma się spód­ni­cy ma­my, że je­stem już ko­bie­tą, któ­ra wcho­dzi w do­ro­słe ży­cie. Je­stem mło­da i w mia­rę atrak­cyj­na, wiem, cze­go chcę. Twar­do stą­pam po zie­mi, mam przed so­bą przy­szłość, no­we wy­zwa­nia i nie bo­ję się ry­zy­ko­wać. Cza­sa­mi za­sta­na­wiam się, co mnie cze­ka, ale te­go na pew­no nie do­wiem się dzi­siaj, więc ży­ję chwi­lą, bo ona jest naj­pięk­niej­sza. Każ­de­go dnia wsta­ję i uśmie­cham się do lu­dzi.

A ja my­ślę po­zy­tyw­nie i wiem, że bę­dzie się dzia­ło du­żo do­bre­go, bo ja i mo­je przy­ja­ciół­ki je­ste­śmy sza­lo­ne i my­śli­my po­dob­nie. Trzy sek­sow­ne ko­bie­ty, w mia­rę ogar­nię­te, jak mó­wi mo­ja sio­stra.

Ko­cha­my ży­cie i czer­pie­my z nie­go to, co jest naj­pięk­niej­sze, a mło­dość ma swo­je pra­wa, czy­li sza­leń­stwo. Na­gle mo­je my­śli prze­rwał te­le­fon.

– Słu­cham?

– Cześć, to ja, In­es! Wiesz, że dzi­siaj idzie­my na im­pre­zę?

– Tak, wiem, już nie mo­gę się do­cze­kać. Bę­dą wszy­scy z na­sze­go ro­ku, na pew­no bę­dzie su­per.

– Nie wiesz, kto jesz­cze bę­dzie?

– Na pew­no Pa­blo i An­to­nio, naj­lep­si kum­ple Jo­sé. Oni wszę­dzie cho­dzą ra­zem.

– No tak, wiem.

– Tak jak my, nie­roz­łącz­ne pa­puż­ki, też się nie roz­sta­je­my i cho­dzi­my wszę­dzie ra­zem tak jak oni.

– Bę­dzie faj­nie, tyl­ko szko­da, że to już ostat­nia im­pre­za w ta­kim gro­nie…

– Na pew­no nie ostat­nia!

– Tak my­ślisz?

– Pew­nie, że tak. Zna­jąc Jo­sé, za­raz wpad­nie na ja­kiś po­mysł i zor­ga­ni­zu­je im­prez­kę.

– Masz ra­cję, na pew­no coś wy­my­śli. Mam pro­blem, ca­ły dzień się za­sta­na­wiam, w co się ubrać, i nie mo­gę nic wy­my­ślić.

– Nie przej­muj się, mam tak sa­mo. Jak za­wsze sza­fa peł­na ubrań i nie mam co na sie­bie wło­żyć. Ma­ma by po­wie­dzia­ła: „Masz sza­fę wy­pcha­ną ciu­cha­mi i nie masz się w co ubrać. Za mo­ich cza­sów ta­kich luk­su­sów nie by­ło”.

– Mo­ja po­wie­dzia­ła­by to sa­mo. Ale zna­jąc nas, na pew­no coś wy­my­śli­my, więc kończ­my roz­mo­wę i za­bie­raj­my się do po­szu­ki­wań. Pa, wi­dzi­my się w cen­trum.

– Pa – po­wie­dzia­łam i odło­ży­łam słu­chaw­kę.

Wie­czo­rem spo­tka­ły­śmy się na po­sto­ju tak­só­wek. Wsia­dły­śmy do au­ta i ru­szy­ły­śmy w dro­gę. Je­cha­ły­śmy dość dłu­go, aż w koń­cu do­tar­ły­śmy do ba­jecz­nej oko­li­cy. Ci­sza, da­le­ko od cen­trum. Te­raz lu­dzie ce­nią spo­kój, więc ku­pu­ją do­my w ma­łych miej­sco­wo­ściach, a nie w sa­mym środ­ku mia­sta, gdzie śmier­dzą spa­li­ny i za­nie­czysz­cze­nia fa­brycz­ne. Do te­go co­dzien­nie są kor­ki.

„Ale tu pięk­nie”, po­my­śla­łam. „Ina­czej niż w cen­trum mia­sta, pięk­ne wil­le z wiel­ki­mi ogro­da­mi i ba­se­na­mi, luk­su­so­we au­ta, po pro­stu baj­ka”.

– Dziew­czy­ny, czy wi­dzi­cie to, co ja?

– Tak, po pro­stu in­ny świat.

My nie­ste­ty nie po­cho­dzi­my z te­go świa­ta, nie wszyst­kich by­ło stać na za­kup wil­li w tej miej­sco­wo­ści. Ro­dzi­ce Jo­sé są za­moż­ni, je­go ma­ma jest le­kar­ką, a ta­ta ad­wo­ka­tem, więc mo­gą so­bie po­zwo­lić na luk­su­sy. My mo­że­my tyl­ko po­ma­rzyć o ży­ciu na ta­kim po­zio­mie, na­szych ro­dzi­ców nie stać na ta­kie re­zy­den­cje.

Ma­ria wes­tchnę­ła.

– Co się sta­ło, Ma­rio? – za­py­ta­łam.

– Chy­ba się za­ko­cha­łam w tym miej­scu. Mo­gła­bym tu za­miesz­kać na­wet dziś – od­par­ła.

– Chy­ba w tych do­mach się za­ko­cha­łaś, a nie w tym miej­scu – za­uwa­ży­ła In­es. – Wyjdź za mąż za Jo­sé i bę­dziesz tu miesz­kać – za­czę­ła żar­to­wać.

– Ale wa­riat­ki je­ste­ście, dziew­czy­ny.

Wresz­cie tak­sów­ka za­trzy­ma­ła się pod do­mem chło­pa­ka.

– Nie je­ste­śmy za wcze­śnie? Mo­że jesz­cze ni­ko­go nie ma – po­wie­dzia­łam.

– To nic, bę­dzie­my pierw­sze – ode­zwa­ła się Ma­ria.

– Ra­czej nie bę­dzie­my, bo sły­chać mu­zy­kę.

Po chwi­li drzwi wil­li się otwo­rzy­ły i po­ja­wił się w nich Jo­sé.

– Wi­tam was, mo­je pięk­ne pa­nie, i za­pra­szam do środ­ka – rzu­cił we­so­ło. – Gdzie bu­zia­ki na przy­wi­ta­nie?

Każ­da z nas po­ca­ło­wa­ła go w po­li­czek.

– Roz­gość­cie się, czuj­cie się jak u sie­bie w do­mu – rzekł chło­pak.

Prze­szły­śmy do pięk­ne­go, du­że­go ogro­du. By­ły­śmy zdzi­wio­ne, nie spo­dzie­wa­ły­śmy się, że bę­dzie ty­le lu­dzi. My­śla­ły­śmy, że bę­dzie­my pierw­sze, ale się my­li­ły­śmy. Spoj­rza­łam na mo­je przy­ja­ciół­ki i po­wie­dzia­łam, że chy­ba przy­szły­śmy ostat­nie.

– Tak, przy­szły­ście ostat­nie, mo­je pa­nie. Nie spo­dzie­wam się już ni­ko­go wię­cej – przy­znał Jo­sé.

– Prze­pra­szam, ale cie­ka­wi mnie, o któ­rej za­czę­li przy­cho­dzić go­ście.

– Nic nie szko­dzi, Bel­la. Py­taj, o co tyl­ko chcesz. Pierw­si przy­szli już o dwu­na­stej. Zdzi­wi­łem się, że tak szyb­ko.

– Tak wcze­śnie? – za­py­ta­łam rów­nie zdzi­wio­na.

– Prze­cież wszy­scy przy­szli tu się ba­wić – za­uwa­ży­ła In­es.

– Okej, nie ata­kuj mnie, już się nie od­zy­wam – zwró­ci­łam się do przy­ja­ciół­ki.

– Chodź­cie tań­czyć! – za­wo­ła­ła Ma­ria, ła­piąc nas za dło­nie.

Po chwi­li za­czę­li­śmy się ru­szać w rytm mu­zy­ki.

– Cze­go się na­pi­je­cie? – za­py­tał go­spo­darz.

– Po­pro­szę gin z to­ni­kiem – po­wie­dzia­łam.

– My po­pro­si­my to sa­mo – do­da­ły dziew­czy­ny.

Tań­czy­ły­śmy sa­me, ale po ja­kimś cza­sie za­uwa­ży­li nas An­to­nio i Pa­blo. Od ra­zu do nas po­de­szli.

– Dziew­czy­ny, ma­cie drin­ki? – ode­zwał się Pa­blo.

– Tak, ma­my – od­po­wie­dzia­ły­śmy.

Na im­pre­zy u Jo­sé za­wsze przy­cho­dzi du­żo osób.

– Jak się ba­wi­cie, mo­je pa­nie? – za­py­tał go­spo­darz.

– Pra­wie ni­ko­go tu nie zna­my. Jest tyl­ko pa­rę osób z uczel­ni – po­wie­dzia­łam.

– Nie przej­muj­cie się, dziew­czy­ny, jesz­cze pa­rę drin­ków i wszyst­kich bę­dzie­cie znać.

– Na pew­no, bo po pa­ru drin­kach je­ste­śmy tak roz­ga­da­ne, że bu­zie nam się nie za­my­ka­ją – do­da­ła Ma­ria.

– Mów za sie­bie. Gdy ja się upi­ję, je­stem spo­koj­na – oznaj­mi­ła In­es.

– Ty je­steś spo­koj­na?

– Prze­stań­cie już, dziew­czy­ny, dys­ku­to­wać. Żad­na z nas nie jest spo­koj­na, gdy się upi­je, więc dość ga­da­nia, bo po­ja­dę do do­mu – zwró­ci­łam się do przy­ja­ció­łek.

– Do­brze, Bel­lo, już nic nie mó­wi­my, tyl­ko za­czy­na­my im­pre­zę.

– Bel­lo, znasz tych lu­dzi, któ­rzy sie­dzą tam na ław­ce?

Od­wró­ci­łam de­li­kat­nie gło­wę w le­wo. Przyj­rza­łam się dys­kret­nie oso­bom sie­dzą­cym na ław­ce, ale stwier­dzi­łam, że ni­ko­go nie znam.

– Wiesz, In­es, nie znam tych lu­dzi – stwier­dzi­łam.

Jo­sé usły­szał na­szą roz­mo­wę i pod­szedł do nas.

– Ja też ni­ko­go tu pra­wie nie znam – rzu­cił.

– Jak to nie znasz?! – za­py­ta­ły­śmy zdzi­wio­ne.

– Tyl­ko was, kil­ku lu­dzi z uczel­ni i cór­ki zna­jo­mych ro­dzi­ców.

– Nie żar­tuj – rzu­ci­łam zdzi­wio­na.

– Nie żar­tu­ję. Kum­ple przy­szli z dziew­czy­na­mi, któ­rych nie znam.

– Na­praw­dę? My­śla­łam, że wszyst­kich znasz, sko­ro ba­wią się u cie­bie w do­mu.

– Nie, Bel­lo, nie znam wszyst­kich. Cza­sa­mi po­zna­ję lu­dzi do­pie­ro na im­pre­zach. Ale to nic, im nas wię­cej, tym le­piej.

– Pew­nie, że le­piej – przy­zna­łam.

– Bel­lo, idzie­my tań­czyć? – za­py­ta­ły dziew­czy­ny.

– Za chwi­lę do was do­łą­czę.

Ta chwi­la nie trwa­ła dłu­go, bo Jo­sé zła­pał mnie za rę­kę i za­py­tał:

– Za­tań­czy­my?

– Tak.

Po chwi­li już tań­czy­li­śmy. Jo­sé przez ca­ły czas na mnie pa­trzył. Czu­łam się dziw­nie, aż po­licz­ki za­czę­ły mnie piec.

– Coś nie tak z mo­ją twa­rzą? Pa­trzysz na mnie tak dziw­nie – ode­zwa­łam się.

– Pa­trzę tak na cie­bie i pa­trzę, i nie wiem, jak mam ci to po­wie­dzieć.

– Co się sta­ło? Po­wiedz mi.

– Masz twarz ubru­dzo­ną czymś czar­nym – za­żar­to­wał.

– Jak czar­nym? – za­py­ta­łam.

– No czar­nym, chy­ba po­bru­dzi­łaś się je­dze­niem.

– To two­ja wi­na, bo za bar­dzo przy­pie­kłeś kieł­ba­ski – za­czę­łam żar­to­wać. – Jo­sé, za­cze­kaj chwi­lę, mu­szę iść do ła­zien­ki umyć twarz.

– Pew­nie, że bę­dę na cie­bie cze­kał. Jak dla mnie na­wet z czar­nym no­skiem je­steś ślicz­na – rzekł.

Uśmiech­nę­łam się i ru­szy­łam w stro­nę ła­zien­ki. Wie­dzia­łam, że po­do­bam się Jo­sé, mó­wił mi ty­le kom­ple­men­tów jak jesz­cze nikt do tej po­ry. Ale dla mnie był wspa­nia­łym kum­plem i ni­kim wię­cej.

We­szłam do ła­zien­ki, de­li­kat­nie prze­my­łam twarz, że­by nie ze­psuć ma­ki­ja­żu, na­ło­ży­łam pu­der, by ukryć nie­do­sko­na­ło­ści ce­ry, a po chwi­li wró­ci­łam i sta­nę­łam ko­ło or­ga­ni­za­to­ra im­pre­zy.

– My­śla­łem, że nie bę­dzie cię dłu­żej – po­wie­dział.

– Dla­cze­go? – za­py­ta­łam.

– Bo ko­bie­ty bez umia­ru sie­dzą w ła­zien­ce i po­pra­wia­ją ma­lo­wa­nie. – Na­gle za­czę­łam się śmiać. – Cze­mu się śmie­jesz?

– Z cie­bie.

– Ze mnie?

– Tak, z cie­bie.

– Dla­cze­go? – za­py­tał.

– Bo faj­nie po­wie­dzia­łeś „ma­lo­wa­nie”. My, ko­bie­ty, po­pra­wia­my ma­ki­jaż – sko­ry­go­wa­łam.

– I tak nic z te­go nie ro­zu­miem.

– No i do­brze, a zresz­tą nie mu­sisz. To skom­pli­ko­wa­ne dla męż­czyzn.

– Chy­ba za bar­dzo, bo i tak nic z te­go nie ro­zu­miem – od­rzekł Jo­sé. – Cza­sa­mi za­sta­na­wiam się nad tym, jak ko­bie­ty mo­gą tak dłu­go sie­dzieć w ła­zien­ce…

– Uwierz mi, że mo­gą na­wet bar­dzo dłu­go.

– Ty sie­dzisz go­dzi­na­mi w ła­zien­ce?

– Nie sie­dzę go­dzi­na­mi – od­po­wie­dzia­łam.

– I tak ci nie wie­rzę, Bel­lo. Wszyst­kie ko­bie­ty sie­dzą dłu­go w ła­zien­ce.

– Do­brze, mo­że cza­sa­mi, prze­cież je­stem ko­bie­tą.

– Mo­żesz zo­stać mo­ją żo­ną?

– Dla­cze­go?

– Bo nie bę­dę mu­siał na cie­bie dłu­go cze­kać.

– Ra­czej bę­dziesz cze­kał, bo my, ko­bie­ty, ta­kie już je­ste­śmy. Lu­bi­my po­świę­cać wię­cej cza­su dla sie­bie niż wy. Ale zmień­my te­mat, je­ste­śmy prze­cież na im­pre­zie.

– To na­pij­my się drin­ka – za­pro­po­no­wał.

– Mo­że po­tem?

– Oj, nie prze­sa­dzaj. Sa­ma po­wie­dzia­łaś, że je­ste­śmy na im­pre­zie.

– Tak, wiem. Ale to nie zna­czy, że mam się szyb­ko upić.

Po chwi­li Jo­sé wró­cił z drin­ka­mi i za­czę­li­śmy znów roz­ma­wiać.

– Ja­kie masz pla­ny na przy­szłość? – za­py­tał.

– Na pew­no do­bra i cie­ka­wa pra­ca, a przede wszyst­kim do­brze płat­na. A ty?

– Swo­ją przy­szłość wią­żę z woj­skiem – od­parł.

– Z woj­skiem… to su­per – od­rze­kłam.

– Do­kład­nie ma­ry­nar­ka wo­jen­na – do­dał.

– Za mun­du­rem pan­ny sznu­rem – za­czę­łam żar­to­wać.

– Ty je­steś mo­ją pan­ną.

Spoj­rza­łam na nie­go, a on na­gle na­chy­lił się i za­czął mnie ca­ło­wać. De­li­kat­nie od­wró­ci­łam twarz. Nie chcia­łam, że­by mnie ca­ło­wał, nie spodo­ba­ło mi się to, co ro­bił. Po­czu­łam się dziw­nie i nie chcia­łam da­wać mu żad­nej na­dziei, trak­tu­ję go jak kum­pla i nic wię­cej. Mo­że te­go nie ro­zu­mie. Ale prze­cież nie po­wiem mu bez­czel­nie: „Od­czep się ode mnie”. Je­stem do­brze wy­cho­wa­na i nie umia­ła­bym ko­goś zra­nić. Zła­pa­łam go za rę­kę i po­cią­gnę­łam w tłum, że­by po­tań­czyć. Wie­dzia­łam, że bar­dzo po­do­bam się Jo­sé, za­wsze pa­trzy na mnie ina­czej niż na in­ne ko­bie­ty. Czu­łam, że trak­tu­je mnie szcze­gól­nie, nie tyl­ko jak kum­pe­lę, lecz dla mnie był tyl­ko ko­le­gą, tak jak Pa­blo i An­to­nio. Zer­ka­łam na mo­je ko­cha­ne przy­ja­ciół­ki, któ­re świet­nie się ba­wi­ły. Ja też do­sko­na­le się czu­łam w to­wa­rzy­stwie Jo­sé. Pil­no­wał, że­by ni­cze­go mi nie bra­ko­wa­ło, co chwi­lę py­tał, czy je­stem głod­na al­bo spra­gnio­na.

– Świet­nie się ba­wię – za­pew­nia­łam.

Wo­kół by­ło ty­le ład­nych ko­biet, a on ca­ły czas był przy mnie.

– Nie wle­waj mi ty­le whi­sky, bo się upi­ję – za­uwa­ży­łam.

– Dasz ra­dę – po­wie­dział.

– Wi­dzę, że chcesz mnie upić i wy­ko­rzy­stać – za­czę­łam żar­to­wać.

Jo­sé tyl­ko się uśmie­chał, im­pre­za by­ła bar­dzo faj­na. Pi­jąc drin­ki i tań­cząc, stra­ci­łam po­czu­cie cza­su. Dziew­czy­ny też pi­ły i ba­wi­ły się tak do­brze jak ja.

– Któ­ra go­dzi­na? – za­py­ta­łam.

– Już po trze­ciej.

– Tak póź­no? – zdzi­wi­łam się, że czas szyb­ko zle­ciał. – Jo­sé, pro­szę, za­dzwoń po ta­xi. A ja po­szu­kam dziew­czyn i bę­dzie­my już szły, bo je­stem zmę­czo­na i śpią­ca.

– Do­brze, już idę – po­wie­dział.

W koń­cu zo­ba­czy­łam In­es.

– In­es, idzie­my do do­mu, je­stem już zmę­czo­na. Wi­dzia­łaś Ma­rię? – spy­ta­łam.

– Nie, nie wi­dzia­łam, też mi gdzieś zni­kła. Mu­si­my ją zna­leźć, też je­stem już zmę­czo­na, no­gi mnie bo­lą od tych bu­tów – po­wie­dzia­ła przy­ja­ciół­ka.

– Mo­głaś je zdjąć i tań­czyć na bo­sa­ka – za­uwa­ży­łam.

– Mo­głam, ale nie zdję­łam i te­raz cier­pię.

– A ja prze­tań­czy­łam ca­łą noc, bo nie wło­ży­łam ta­kich szpi­lek jak ty. Wiem, że to się koń­czy spuch­nię­ty­mi sto­pa­mi.

W koń­cu na­sza przy­ja­ciół­ka się od­na­la­zła.

– Gdzie by­łaś? – za­py­ta­ła In­es.

– Ja? – zdzi­wi­ła się Ma­ria.

– Tak, ty. Szu­ka­my cię wszę­dzie.

– By­łam w to­wa­rzy­stwie faj­nych chło­pa­ków.

– A dla nas nie zna­la­złaś żad­nych? – za­py­ta­ła In­es.

– Sa­ma so­bie znajdź, je­stem two­ją niań­ką?!

– A wy jak zwy­kle tyl­ko się kłó­ci­cie, zwłasz­cza jak się na­pi­je­cie, wte­dy bu­zie wam się nie za­my­ka­ją. Cza­sa­mi je­ste­ście okrop­ne, nie bę­dę was za­bie­rać ze so­bą – za­żar­to­wa­łam.

– Wy­lu­zuj, Bel­lo. Wiesz, kto się czu­bi, ten się lu­bi.

– Do­brze, mo­je wa­riat­ki. Chodź­my już do do­mu.

– Dzwo­ni­ły­ście po ta­xi?

– Tak, Jo­sé za­dzwo­nił.

Mi­mo że by­ły­śmy wsta­wio­ne, grzecz­nie wsia­dły­śmy do tak­sów­ki. Kie­row­ca był bar­dzo przy­stoj­ny, więc go pod­ry­wa­ły­śmy. Na pew­no po­my­ślał, że głu­pie la­ski się spi­ły i na nie­go le­cą, ale niech so­bie my­śli, co chce.

Wpa­dłam do do­mu. Chcia­łam tyl­ko się umyć i po­ło­żyć spać, mia­łam do­syć tej no­cy.

Na­stęp­ne­go dnia obu­dzi­łam się z bó­lem gło­wy. Cięż­ko mi by­ło się pod­nieść. Czu­łam, że gło­wa mi pę­ka, mę­czył mnie kac, chy­ba wy­pi­łam za du­żo al­ko­ho­lu. Mu­sia­łam się cze­goś na­pić, że­by nie osza­leć. We­szłam do kuch­ni.

– Cześć, có­recz­ko, jak im­pre­za? – za­py­ta­ła ma­ma.

– Do­brze, ma­mo, by­ło su­per. Tro­chę się upi­łam.

– Wi­dzę, że je­steś zmar­no­wa­na.

– Gło­wa mi pę­ka i chce mi się pić.

– No wi­dzę. – Ma­ma się uśmiech­nę­ła. – Wo­dy w kra­nie peł­no, mo­żesz wszyst­ko wy­pić – za­żar­to­wa­ła.

– Ja tu cier­pię, a ty się ze mnie śmie­jesz za­miast mi współ­czuć. Nie, dzię­ku­ję, przez mie­siąc nie spoj­rzę na al­ko­hol.

– Ju­tro po­le­cisz na ja­kąś im­prez­kę.

– Pew­nie, że po­le­cę – po­twier­dzi­łam.

– Na­pij się zim­ne­go so­ku – za­pro­po­no­wa­ła ma­ma.

– So­ku? Tyl­ko nie so­ku! – za­prze­czy­łam.

Na­la­łam do szklan­ki wo­dy, bo by­ła naj­lep­sza, póź­niej wzię­łam prysz­nic i od ra­zu po­czu­łam się cu­dow­nie. Zja­dłam obiad i po­roz­ma­wia­łam z ro­dzi­ca­mi o mo­ich pla­nach wa­ka­cyj­nych. Stwier­dzi­łam, że ni­g­dzie się nie ru­szam, że chcę spę­dzić ten czas w do­mu z mo­ją ko­cha­ną ro­dzin­ką i nie opusz­czać mo­ich przy­ja­ció­łek, bo już ni­g­dy nie bę­dzie tak jak te­raz. Mu­si­my się jesz­cze na­cie­szyć swo­ją przy­jaź­nią. Po roz­mo­wie z ro­dzi­ca­mi po­czu­łam się zmę­czo­na i po­szłam po­ło­żyć się spać, bo oczy mi się za­my­ka­ły.

– Prze­pra­szam, ale dzi­siaj nie na­da­ję się do ży­cia. Idę do łóż­ka.

– Nie prze­pra­szaj, my wszyst­ko ro­zu­mie­my. Kie­dyś też by­li­śmy mło­dzi i cho­dzi­li­śmy na im­pre­zy.

– Ma­mo, ty cho­dzi­łaś na im­pre­zy?

– A pew­nie, że cho­dzi­łam. Cze­mu my­ślisz, że two­ja ma­ma nie umie się ba­wić?

– Wca­le tak nie my­ślę. Py­tam, bo te­raz ni­g­dzie nie cho­dzi­cie, tyl­ko sie­dzi­cie w do­mu jak sta­rusz­ki, a prze­cież jesz­cze sta­rusz­ka­mi nie je­ste­ście.

– Nie wiesz, jak to jest. Sa­me­mu się nie chce wyjść, a zna­jo­mi wiecz­nie cza­su nie ma­ją.

– To ra­dzę za­pro­sić wszyst­kich zna­jo­mych na do­mów­kę i od­świe­żyć sta­re zna­jo­mo­ści. Jak ci zna­jo­mi nie ma­ją cza­su, to sta­rzy zna­jo­mi mo­że bę­dą mieć wię­cej, a po­tem mo­że­cie ca­łą pacz­ką pójść na dan­cing.

– Mo­że masz ra­cję, cór­ciu. Mo­że w koń­cu trze­ba za­cząć z po­wro­tem spo­ty­kać się ze zna­jo­my­mi.

– Ma­mo, ży­cie jest za krót­kie, że­by sie­dzieć w do­mu – stwier­dzi­łam.

– Po­my­śli­my o tym – od­po­wie­dzia­ła ma­ma.

– Jak bę­dzie­cie pla­no­wać do­mów­kę, to pój­dę na noc do In­es al­bo do Ma­rii.

– Do­brze, có­recz­ko, dzię­ku­je­my za su­ge­stię i wspar­cie.

– Idę się po­ło­żyć, a ju­tro po­roz­ma­wia­my. Oczy sa­me mi się za­my­ka­ją – do­da­łam.

– Idź, ko­cha­nie, nie męcz się, sie­dząc tu z na­mi – po­par­ła mnie ma­ma.

Po chwi­li le­ża­łam już i my­śla­łam o ma­mie i ro­dzeń­stwie. W do­mu ro­dzi­ce uczy­li nas sza­cun­ku. Ra­dzi­my so­bie w ży­ciu, cho­ciaż cza­sa­mi jest cięż­ko, ale trzy­ma­my się ra­zem. Mo­ja ro­dzi­na jest cu­dow­na, brat Chris jest już żo­na­ty, ma dwój­kę wspa­nia­łych dzie­ci i miesz­ka z ro­dzi­ną w Au­stra­lii, więc nie od­wie­dza nas czę­sto i jest nam smut­no z te­go po­wo­du, ale nie­ste­ty ta­kie ży­cie.

Star­sza sio­stra Eva, z któ­rą wi­du­je­my się czę­ściej, miesz­ka z ro­dzi­ną w Bar­ce­lo­nie. W do­mu zo­sta­ły­śmy tyl­ko ja i mo­ja sio­stra Ana. Jest we­so­ła, za­baw­na i ślicz­na. Je­ste­śmy ze­wnętrz­nie bar­dzo do sie­bie po­dob­ne. Ma­my pra­wie ta­kie sa­me gło­sy, zna­jo­mi nas nie od­róż­nia­ją. Ma­ją z tym trud­no­ści, więc my, sza­lo­ne sio­stry, wy­ko­rzy­stu­je­my to. I cza­sa­mi z nich żar­tu­je­my. Nie­raz uda­ję, że je­stem Aną i roz­ma­wiam z jej zna­jo­my­mi, a ona pod­szy­wa się po­de mnie. Ni­g­dy nikt się nie do­my­ślił, że oszu­ku­je­my, a my ma­my fraj­dę. Ale tyl­ko my wie­my o tym se­kre­cie. Na­szym zna­jo­mym na pew­no nie spodo­ba­ło­by się to, że z nich żar­tu­je­my, ale prze­cież obie je­ste­śmy za­krę­co­ne. Te­raz jest mi smut­no, bo Ana też nie­dłu­go wy­pro­wa­dzi się z do­mu. Bę­dzie mi cięż­ko, bo je­ste­śmy sio­stra­mi i przy­ja­ciół­ka­mi. Za­wsze mo­że­my na sie­bie li­czyć i wspie­rać się na­wza­jem. Ona ma chło­pa­ka i my­ślą o wspól­nej przy­szło­ści. Za­mie­rza­ją ze so­bą za­miesz­kać. Wiem, że bę­dę tę­sk­nić za mo­ją sio­strzycz­ką. Je­stem sin­giel­ką, któ­ra chce się ba­wić i prze­żyć wspa­nia­łą mi­łość. Mam dwa­dzie­ścia pięć lat i chcę czer­pać z ży­cia peł­ny­mi gar­ścia­mi, bo żad­na chwi­la się już nie po­wtó­rzy.

Roz­dział 2

Na­stęp­ne­go dnia obu­dzi­łam się we wspa­nia­łym hu­mo­rze. Wyj­rza­łam przez okno, słoń­ce świe­ci­ło moc­no jak na tak wcze­sną po­rę, by­ło zie­lo­no i ko­lo­ro­wo od kwia­tów. Po­my­śla­łam, że za­po­wia­da się pięk­ny dzień, któ­ry żal spę­dzić w do­mu. Spoj­rza­łam na ze­ga­rek. By­ła do­pie­ro dzie­wią­ta. Mia­łam czas, że­by jesz­cze po­le­żeć w łóż­ku. Nie mu­sia­łam wcze­śnie wsta­wać, prze­cież są wa­ka­cje. Włą­czy­łam ja­kiś film i za­czę­łam go oglą­dać, po­tem na­stęp­ny i tak czas mi­nął mi do po­łu­dnia.

„Chy­ba trze­ba w koń­cu wyjść z łóż­ka”, po­my­śla­łam.

Wy­szłam ze swo­je­go po­ko­ju, ale w do­mu pa­no­wa­ła głu­cha ci­sza. W sy­pial­ni ro­dzi­ców i u Any ni­ko­go nie by­ło, więc we­szłam do kuch­ni. Na sto­le le­ża­ła kar­tecz­ka, któ­rą zo­sta­wi­ła mi ma­ma. Na­pi­sa­ła, że po­je­cha­ła do bab­ci.

Ana gdzieś wy­szła ze swo­im chło­pa­kiem, więc jak za­wsze nie bę­dzie jej ca­ły dzień. By­łam sa­ma w do­mu. Po­sta­no­wi­łam za­dzwo­nić do dziew­czyn i za­pro­sić je do sie­bie. Po chwi­li po­my­śla­łam, że chy­ba nie chcę, by przy­cho­dzi­ły. Po­sta­no­wi­łam się wy­ci­szyć i zo­stać sa­ma. Zja­dłam śnia­da­nie, wzię­łam prysz­nic i zde­cy­do­wa­łam, że pój­dę do par­ku po­bie­gać al­bo po­jeź­dzić na rol­kach. Wy­bra­łam jog­ging, więc wło­ży­łam dre­sy i wy­szłam z do­mu. Ru­szy­łam w stro­nę naj­bliż­sze­go par­ku, do któ­re­go cho­dzi­łam za­wsze w wol­nych chwi­lach. Mia­łam słu­chaw­ki na uszach – uwiel­biam, bie­ga­jąc, słu­chać mu­zy­ki. To mnie re­lak­su­je. Na­gle zo­ba­czy­łam męż­czy­znę, któ­ry sie­dział na ław­ce i pi­sał na lap­to­pie. Za­trzy­ma­łam się, że­by na­pić się wo­dy, zer­k­nę­łam na nie­go – był ta­ki przy­stoj­ny, aż wes­tchnę­łam ci­cho, bo nie mo­głam się na nie­go na­pa­trzeć. Za­uwa­ży­łam, że on też zer­ka na mnie, więc się spe­szy­łam i za­czę­łam biec.

„Ale przy­stoj­ny fa­cet”, po­my­śla­łam. „Na pew­no każ­da ko­bie­ta ma­rzy, że­by mieć ta­kie­go męż­czy­znę u swe­go bo­ku. Mu­szę tu czę­ściej przy­cho­dzić”.

Czę­sto bie­gam po par­ku, ale te­go przy­stoj­nia­ka wi­dzia­łam pierw­szy raz. Bie­gnąc w stro­nę do­mu, nie mo­głam prze­stać my­śleć o nie­zna­jo­mym. Nie pa­mię­tam, kie­dy ostat­ni raz wi­dzia­łam ta­kie­go przy­stoj­nia­ka. We­szłam do do­mu i na­gle za­czął dzwo­nić te­le­fon.

– Słu­cham?

– Cześć, to ja.

– Wiem, że to ty. Od ra­zu po­zna­łam cię po gło­sie.

– Mo­ja przy­ja­ciół­ko, mia­łam na­dzie­ję, że cho­ciaż raz się po­my­lisz i mnie nie po­znasz.

– Na ra­zie to was jesz­cze od­róż­niam – za­czę­łam żar­to­wać.

– Coś ta­ka szczę­śli­wa? – za­py­ta­ła In­es.

– Za­wsze je­stem szczę­śli­wa.

– Nie wie­dzia­łam – od­par­ła przy­ja­ciół­ka.

– Ko­niec żar­tów. Mu­szę opo­wie­dzieć ci coś cie­ka­we­go, co mi się przy­da­rzy­ło dziś w par­ku.

– Coś złe­go czy do­bre­go? – za­py­ta­ła.

– Coś do­bre­go – po­wie­dzia­łam.

– Bel­lo, to mów mi szyb­ko, nie trzy­maj mnie w nie­wie­dzy – po­ga­nia­ła mnie In­es.

– Już mó­wię. In­es, wy­obraź so­bie, że bie­ga­łam dzi­siaj w par­ku…

– Pra­wie co­dzien­nie bie­gasz po par­ku jak sza­lo­na, to dla cie­bie nor­mal­ka.

– No tak, ale słu­chaj, co chcę ci po­wie­dzieć – prze­rwa­łam jej.

– Już się nie od­zy­wam – obie­ca­ła.

– Wi­dzia­łam tak przy­stoj­ne­go fa­ce­ta, że szok! Był po pro­stu bo­ski! Za­trzy­ma­łam się, że­by dys­kret­nie spoj­rzeć na nie­go i za­uwa­ży­łam, że on pa­trzy w mo­ją stro­nę. Na­gle dziw­nie się po­czu­łam.

– No i co by­ło da­lej? Co zro­bi­łaś? – Chcia­ła wie­dzieć In­es.

– Nic. Spe­szy­łam się i ucie­kłam stam­tąd.

– Oj, głu­pia je­steś! Mo­głaś się za­trzy­mać i w ja­kiś spo­sób za­ga­dać, na przy­kład za­py­tać o go­dzi­nę. Po co ucie­ka­łaś jak ja­kaś prze­stra­szo­na dziew­czyn­ka? – besz­ta­ła mnie.

– No coś ty! Ja tak nie umiem, nie bę­dę ob­ce­go fa­ce­ta za­cze­piać.

– To się na­ucz, bo zdzi­wisz się, jak zo­sta­niesz sta­rą pan­ną…

– To ja nią zo­sta­nę, a nie ty – od­par­łam.

– Nie de­ner­wuj mnie, Bel­lo – po­wie­dzia­ła In­es. – Cze­mu ty nie pod­ry­wasz fa­ce­tów, tyl­ko mnie ka­żesz to ro­bić?

– Bo nie spo­tka­łam te­go je­dy­ne­go. Gdy­bym go spo­tka­ła, to bym dzi­siaj nie by­ła sa­ma. On nie jest dla mnie. Mo­że mieć każ­dą!

– Mo­że mieć każ­dą, ale mo­że nie chce mieć każ­dej, tyl­ko tę je­dy­ną.

– Na pew­no ko­goś ma al­bo jest żo­na­ty.

– Jak nie spró­bu­jesz, to się nie do­wiesz, Bel­lo. Nie wszy­scy przy­stoj­ni fa­ce­ci to pod­ry­wa­cze – tłu­ma­czy­ła mi przy­ja­ciół­ka.

– Masz ra­cję, ale zmień­my te­mat, bo te­raz to nie ma zna­cze­nia.

– Okej, już nic nie mó­wię na ten te­mat. Dzwo­nię, że­by za­py­tać, czy masz ocho­tę iść z na­mi na ba­sen.

– Pew­nie, z wa­mi za­wsze i wszę­dzie jest su­per.

– Za ile bę­dziesz go­to­wa? – za­py­ta­ła In­es.

– Za go­dzi­nę – od­par­łam.

– To bę­dzie­my cze­kać na cie­bie już na ba­se­nie – po­wie­dzia­ła i się roz­łą­czy­ła.

Wzię­łam szyb­ki prysz­nic i przy­szy­ko­wa­łam wszyst­ko na ba­sen. Mo­je przy­ja­ciół­ki już na mnie cze­ka­ły.

– W koń­cu je­steś – po­wi­ta­ły mnie.

Mu­sia­łam im od po­cząt­ku opo­wie­dzieć, co się wy­da­rzy­ło w par­ku, bo In­es po­chwa­li­ła się Ma­rii, że wi­dzia­łam dzi­siaj przy­stoj­nia­ka. Nie da­wa­ły mi spo­ko­ju, do­pó­ki nie opo­wie­dzia­łam im wszyst­kie­go. Dzień spę­dzi­ły­śmy mi­ło: ba­sen, ka­wiar­nia, a w niej ka­wa i lo­dy. Bez sło­dy­czy i bez spę­dza­nia cza­su ra­zem nie mo­że­my żyć.

Na­stęp­ne­go dnia za­sta­na­wia­łam się, czy iść do par­ku. Wsty­dzi­łam się, że mo­że bę­dzie ten przy­stoj­niak i po­my­śli, że tu przy­cho­dzę, że­by na nie­go pa­trzeć.

Ale prze­cież od lat cho­dzę do te­go par­ku i mam za­miar cho­dzić da­lej. Wło­ży­łam oku­la­ry prze­ciw­sło­necz­ne i ru­szy­łam do par­ku. Czu­łam się pew­nie w oku­la­rach, bo przy­stoj­niak nie wi­dział mo­jej twa­rzy. A on zno­wu sie­dział na ław­ce wpa­trzo­ny w lap­top. Spe­cjal­nie prze­bie­głam ko­ło nie­go pa­rę ra­zy, ale na­wet na mnie nie zer­k­nął. Po­my­śla­łam, że to za­mknię­ty w so­bie gość i na pew­no żad­na ko­bie­ta nie chce ta­kie­go po­nu­ra­ka.

Przez ja­kiś czas nie bie­ga­łam do par­ku, chcia­łam za­po­mnieć o przy­stoj­nia­ku, bo prze­cież ten fa­cet nie był dla mnie. Spę­dza­łam czas naj­czę­ściej z mo­imi przy­ja­ciół­ka­mi, czę­sto cho­dzi­ły­śmy na ba­sen, te­nis, gol­fa, więc nie mia­ły­śmy chwi­li na nu­dę. Cza­sa­mi zbie­ra­ły­śmy więk­szą eki­pę i wy­jeż­dża­li­śmy na pa­rę dni nad mo­rze, by­ło po pro­stu świet­nie.

– Bel­lo, ja­dę ju­tro na pa­rę dni do ma­my, je­dziesz ze mną? – za­py­ta­ła mnie ma­ma.

– Pew­nie, że po­ja­dę do mo­jej ko­cha­nej ba­bu­ni – ucie­szy­łam się.

Czę­sto spę­dza­ły­śmy czas i wa­ka­cje u bab­ci. My­ślę, że jak ma­ma mia­ła nas do­syć, to wy­sy­ła­ła nas tam, że­by mo­gła od­po­cząć od dzie­ci. Ja też tak bę­dę ro­bić, jak bę­dę mieć swo­je. Na pew­no ma­ma nie bę­dzie szczę­śli­wa, że bę­dę pod­rzu­cać jej dzie­ci, ale ja bę­dę.

Na­stęp­ne­go dnia wsta­ły­śmy ra­no i ru­szy­ły­śmy w dro­gę do bab­ci Ja­si. Miesz­ka nad mo­rzem. Do dziś uwiel­biam tam jeź­dzić. Pa­mię­tam, że za­wsze by­ło cu­dow­nie, bab­cia nas roz­piesz­cza­ła i nie chcie­li­śmy wra­cać do do­mu. Cza­sa­mi przy­jeż­dża­ło ro­dzeń­stwo ma­my z dzieć­mi, przy sto­le w ogro­dzie sie­dzia­ła licz­na ro­dzi­na. By­ło bar­dzo przy­jem­nie. Za­sta­na­wiam się, ja­kie bab­cia mia­ła że­la­zne ner­wy na ta­ką du­żą ro­dzin­kę. Ty­le wnu­ków się zjeż­dża­ło każ­de­go la­ta. Uwiel­bia­li­śmy spę­dzać u niej wa­ka­cje, bo tam by­ło po pro­stu naj­le­piej. W po­łu­dnie do­je­cha­ły­śmy do bab­ci, któ­ra ucie­szy­ła się na nasz wi­dok. Nie da­wa­ła mi spo­ko­ju, ca­ły czas py­ta­ła, czy mam ja­kie­goś chło­pa­ka i kie­dy go przed­sta­wię ro­dzi­nie. Nie wie­dzia­łam, co mam mó­wić, bo wstyd mi by­ło, że po­mi­mo mo­je­go wie­ku na­dal je­stem sa­ma, a więk­szość mo­ich ko­le­ża­nek wy­szła już za mąż. Bab­cia za­sy­py­wa­ła mnie py­ta­nia­mi, aż w koń­cu po­wie­dzia­łam, że nie mam ni­ko­go i tak mi do­brze.

– Kie­dy znaj­dziesz so­bie fa­ce­ta? Chcesz być sta­rą pan­ną? – drą­ży­ła te­mat.

– Bab­ciu, te­raz lu­dzie ży­ją bez ślu­bu, miesz­ka­jąc ra­zem, ślub nie jest do ni­cze­go po­trzeb­ny.

– To tak nie po bo­że­mu – po­wie­dzia­ła ba­bu­nia.

– Te­raz są in­ne cza­sy – za­uwa­ży­łam.

– Ty nie zga­niaj na cza­sy – obu­rzy­ła się. – Cza­sy są ta­kie sa­me, tyl­ko wy mło­dzi je­ste­ście in­ni niż ja, jak by­łam mło­da.

– Nie in­ni, tyl­ko każ­de po­ko­le­nie jest in­ne.

– A ty po­zwo­lisz, że­by two­ja cór­ka miesz­ka­ła z męż­czy­zną pod jed­nym da­chem bez ślu­bu? – zwró­ci­ła się do ma­my.

– Wi­dzę, że mnie też się obe­rwa­ło – po­wie­dzia­ła ma­ma. – Do­pie­ro skoń­czy­ła stu­dia i ma czas na za­mąż­pój­ście. Po co ma się tak szyb­ko pchać w pie­lu­chy i dzie­ci. Niech nie po­peł­nia mo­ich błę­dów – pró­bo­wa­ła wy­ja­śnić.

– Do­brze, ja już się nie wtrą­cam i nic nie mó­wię – fuk­nę­ła bab­cia. – Rób­cie, co chce­cie, to wa­sze ży­cie – do­da­ła.

– Bab­ciu, ja nie szu­kam fa­ce­ta na si­łę, że­by mieć by­le ja­kie­go i nie być sa­ma – rzu­ci­łam. – Cza­sa­mi le­piej być sa­mą, niż mieć by­le ja­kie­go mę­ża i zmar­no­wać so­bie ży­cie.

– Mo­że masz ra­cję – przy­zna­ła w koń­cu star­sza ko­bie­ta. – Te­raz są lep­sze cza­sy. Ja nie mia­łam wy­bo­ru. Mnie mę­ża wy­bra­li ro­dzi­ce, a ty sa­ma so­bie wy­bie­rzesz.

– Bab­ciu, to ja je­stem ko­bie­tą, to on ma mnie zna­leźć, a nie ja je­go.

– Masz ra­cję, Bel­lo.

– Dam ra­dę. Mam do­pie­ro dwa­dzie­ścia pięć lat. Na pew­no się za­ko­cham i wyj­dę za mąż. Bę­dę mieć dzie­ci, bo te­go chcę, a ty bę­dziesz mia­ła więk­szą gro­mad­kę pra­wnu­ków niż wnu­ków.

– To do­brze, mo­je dziec­ko – po­wie­dzia­ła bab­cia. – Chodź do mnie, niech przy­tu­lę mo­ją wnucz­kę.

Już nikt nie po­ru­szał te­ma­tu, czy bę­dę sta­rą pan­ną, czy nie. Ma­ma z bab­cią zro­zu­mia­ły, że sa­ma chcę kie­ro­wać swo­im ży­ciem.

Ko­lej­ne dni by­ły cu­dow­ne. Mi­nął ty­dzień, mu­sia­ły­śmy wra­cać do do­mu, a mnie się wca­le nie chcia­ło, tak jak za daw­nych cza­sów.

– Chy­ba nie bę­dziesz pła­kać, bo wra­ca­my do do­mu? – za­żar­to­wa­ła ma­ma.

– Nie bę­dę, bo już nie je­stem ma­łą dziew­czyn­ką, ale nie mam ocho­ty wra­cać – od­par­łam.

Po przy­jeź­dzie do do­mu za­czę­łam prze­glą­dać ofer­ty pra­cy. Na­gle nie mia­łam na nic cza­su, bo jeź­dzi­łam na roz­mo­wy kwa­li­fi­ka­cyj­ne. Pew­ne­go dnia za­sta­na­wia­łam się, czy wy­brać się do par­ku, że­by po­bie­gać al­bo po­jeź­dzić na rol­kach. Wiem, że je­że­li chcę, to za­wsze znaj­dę czas na to, co uwiel­biam. Je­stem ak­tyw­ną ko­bie­tą, któ­ra ko­cha sport. Jed­nak te­go dnia coś mnie cią­gnę­ło do par­ku. Po­my­śla­łam, że nie mam po­wo­du uni­kać te­go miej­sca tyl­ko dla­te­go, że wsty­dzę się męż­czy­zny, któ­re­go nie znam. Prze­cież nie zro­bi­łam nic złe­go, że­bym mia­ła się ukry­wać. Wy­szłam z do­mu i za­czę­łam biec w stro­nę par­ku, ale nie by­ło tam przy­stoj­niacz­ka. Tro­chę się za­wio­dłam, ale po­my­śla­łam, że mo­że le­piej, że go nie ma.

„Nie mu­szę go oglą­dać”, po­my­śla­łam w zło­ści. „Jak dla mnie to mo­że wca­le nie przy­cho­dzić do te­go par­ku, naj­le­piej bę­dzie, jak pój­dzie gdzie in­dziej”.

Za­czę­łam za­cho­wy­wać się jak idiot­ka. Jak go nie ma w par­ku, to się wście­kam i coś się ze mną dzie­je. Prze­cież mi na nim nie za­le­ży i ostat­nio nie zwra­cam uwa­gi na fa­ce­tów.

Wa­ka­cje zbli­ża­ły się do koń­ca. By­ło nam smut­no z te­go po­wo­du, ale też cie­szy­ły­śmy się, że za­cznie się no­wy etap w na­szym ży­ciu. Za­dzwo­ni­ła do mnie Ma­ria, że­by po­in­for­mo­wać, iż idzie­my na im­pre­zę do Jo­sé, któ­ry zde­cy­do­wał się zor­ga­ni­zo­wać ostat­nią za­ba­wę w ta­kim skła­dzie. Wie­dzie­li­śmy, że im­prez w ta­kim gro­nie już nie bę­dzie, więc cze­mu nie spo­tkać się ten ostat­ni raz. Pra­wie co­dzien­nie ra­no bie­ga­łam w par­ku. Cza­sa­mi wi­dy­wa­łam te­go ta­jem­ni­cze­go męż­czy­znę, sie­dział na ław­ce wpa­trzo­ny w lap­top. Za­czę­łam my­śleć, że jest dzi­wa­kiem al­bo ja­kimś biz­nes­me­nem, dla­te­go że cią­gle wy­ko­nu­je tę sa­mą czyn­ność i nie in­te­re­su­je się tym, co się wo­kół nie­go dzie­je. Po ja­kimś cza­sie prze­sta­ło mi za­le­żeć, że­by zwró­cił na mnie uwa­gę. Wie­dzia­łam, że na­wet jak jest wol­ny, nie zro­bi te­go. I tak nad­szedł dzień im­pre­zy i od sa­me­go ra­na la­ta­nie po ga­le­riach, bo jak zwy­kle nie mia­ły­śmy się w co ubrać.

– Za­wsze ku­pu­jesz ubra­nia po to, że­by raz wyjść na im­pre­zę. To stra­ta pie­nię­dzy, za mo­ich cza­sów tak nie by­ło – mó­wi­ła ma­ma.

– Oj, ma­muś, te­raz są in­ne cza­sy – po­wta­rza­łam.

– Wiem. – Uśmie­cha­ła się.

W koń­cu ku­pi­ły­śmy ład­ne let­nie su­kien­ki, że­by pod­kre­ślić swo­je kształ­ty i wy­glą­dać sek­sow­nie. Wło­ży­łam fio­le­to­wą kiec­kę, któ­ra mi pa­so­wa­ła. Zresz­tą fio­le­to­wy był mo­im ulu­bio­nym ko­lo­rem. Czar­ne de­li­kat­ne szpil­ki pod­kre­śla­ły mo­je no­gi, wy­glą­da­łam pięk­nie i ele­ganc­ko. Mo­je przy­ja­ciół­ki też pre­zen­to­wa­ły się sza­ło­wo. Ta im­pre­za róż­ni­ła się od po­przed­niej, nie by­ło du­żo lu­dzi. Jo­sé za­pro­sił tyl­ko naj­bliż­szych zna­jo­mych z uczel­ni. At­mos­fe­ra by­ła faj­na, nikt się nie krę­po­wał. Za­raz po przyj­ściu Ma­ria znik­nę­ła gdzieś z An­to­niem, a ja i In­es przez chwi­lę sta­ły­śmy sa­me, po­tem do­łą­czy­li zna­jo­mi. Im­pre­za za­czę­ła się roz­krę­cać, ale nie­dłu­go na­cie­szy­ły­śmy się tym to­wa­rzy­stwem, bo po­de­szli do na­si chłop­cy. Jo­sé i Pa­blo chy­ba by­li o nas za­zdro­śni, nie mo­gli wy­trzy­mać bez nas ani chwi­li. Ale nic dziw­ne­go, że są za­zdro­śni o tak pięk­ne ko­bie­ty jak my. Wie­dzia­łam, że Ma­rii po­do­ba się An­to­nio, więc szczę­śli­wa po­szła z nim. Ja ba­wi­łam się z go­spo­da­rzem, a In­es z Pa­blem.

– Ktoś wsko­czył do ba­se­nu w ubra­niu – po­wie­dzia­łam zdzi­wio­na do Jo­sé. – Nie prze­szka­dza ci to, że ska­czą w ubra­niach?

– Nie prze­szka­dza mi, prze­cież jest im­pre­za – od­parł uśmiech­nię­ty. – Jest su­per, wszy­scy się świet­nie ba­wią.

Spis tre­ści

Roz­dział 1

Roz­dział 2