Zgodnie z prawdą ebook

Biegł po wąskich uliczkach Starówki. Wcześniej chyba musiało padać, bo czarna bazaltowa kostka lśniła w blasku miejskich latarni. Dobiegł do Rynku, przeciął go, zawinął ostro w Krzywe Koło i wpadł na Kamienne Schodki, ślizgając się na mokrym podłożu. Za sobą słyszał zbliżające się kroki. Chciał przyspieszyć, ale płuca odmawiały posłuszeństwa, mięśnie paliły żywym ogniem. Nagle wszystko nabrało koloru krwi, a on stracił równowagę i runął w dół.

Otworzył gwałtownie oczy i przez dłuższą chwilę próbował złapać oddech. Nad nim bielał sufit. Pierzyna, w której leżał, była miękka i ciepła. Słyszał rytmiczne cykanie zegara w salonie na dole, gdzieś niedaleko szczekał pies. Pociągnął nosem – pachniało nieodmiennie sosnami, mokrym drewnem i ciastem. W pokoju było jeszcze ciemnawo, w listopadzie słońce późno wschodziło – o ile akurat nie zasłaniały go chmury, co o tej porze roku było nagminne.

Jakub sięgnął na szafkę przy łóżku i wymacał zegarek. Zatrzymał się na trzeciej piętnaście – znowu zapomniał go wczoraj nakręcić.

Trzecia piętnaście. Oczywiście. Zawsze stawał o trzeciej piętnaście. Jak jakieś… memento.

Wzdrygnął się, odłożył zegarek na szafkę, usiadł na łóżku z westchnieniem i spojrzał za okno. Listopadowy poranek był mglisty i mokry. Za drzwiami pokoju coś zaszurało, rozległy się przytłumione głosy, z których wybijał się głos Maryni. Jakub sięgnął po gruby szlafrok w wytłaczane orientalne wzory – prezent od Niny.

Do drzwi pokoju zastukano, a następnie do środka wsunęła się ciemna głowa służącej.