Zawalczę o ciebie ebook

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci — żyjących obecnie lub w przeszłości — oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy przedsięwzięć jest czysto przypadkowe.

Redaktor prowadzący: Justyna Wydra

Redakcja: Dominika Bronk

Korekta: Dominika Dziarmaga

Projekt okładki: Justyna Knapik

Zdjęcie na okładce wykorzystano za zgodą Shutterstock.

Helion S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice

tel. 32 230 98 63

e-mail: [email protected]

WWW: editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!

Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres

editio.pl/user/opinie/zawcie_ebook

Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: 978-83-289-4366-7

Copyright © Sylwia Kruk 2027

Rozdział 1. Gwiazda sportu

Olivia

Plecak ląduje pod schodami, a ja pędzę do pokoju taty. Zawsze to robię, gdy wracam do domu ze szkoły; to mój priorytet. Jedzenie może poczekać. Wszystko inne też. Chcę zobaczyć ojca, zamienić z nim kilka zdań, usłyszeć jego głos.

Ale kryje się za tym coś znacznie więcej.

Muszę się upewnić, że wciąż tu jest, że oddycha, że przetrwał kolejny dzień.

Bo okrutna prawda jest taka, że mój tata umiera.

***

– Hej − witam go radosnym tonem, w którym wybrzmiewa coś wymuszonego, ale już do tego przywykłam. Tata nie lubi, gdy się smucę, a ja nie chcę mu sprawiać przykrości, więc udaję silniejszą, niż jestem, choć w środku drżę jak jesienny liść mający lada moment spaść na ziemię.

On nie chce, bym się martwiła, a ja nie chcę, by on się martwił. Gramy w tę skomplikowaną grę już od dawna, a lata praktyki uczyniły mnie w niej niemal ekspertką.

– Olivia − wypowiada moje imię, a ciepło w jego głosie rozpuszcza lęk, który czułam od chwili, gdy rano opuściłam dom.

Nie wie, że czasami nagrywam nasze rozmowy. Kiedyś, gdy jego łóżko będzie puste, a dom zamilknie, pozbawiony jego obecności, odtworzę je. I znowu go usłyszę. Może nawet zdołam się poczuć tak, jakby był tuż obok. To pomoże mi przetrwać trudne chwile.

Przynajmniej mam taką nadzieję.

Podchodzę jeszcze bliżej, a on w tym czasie podciąga się na łokciach. Odruchowo poprawiam mu poduszkę pod plecami, a gdy łapiemy ze sobą kontakt wzrokowy, uśmiecham się. I ten uśmiech akurat nie jest wymuszony.

Ojciec leży na specjalnym łóżku rehabilitacyjnym, a pokój, który zajmuje, został przekształcony w domowe hospicjum. Przestrzeń wypełnia woń środków dezynfekujących, ale by trochę stłumić ten zapach, często zapalam świece. Waniliowe, cytrusowe czy cynamonowe. Cokolwiek, co pachnie życiem, a nie chorobą.

Doceniam to, że tata jest w domu, na miejscu, pod moim okiem. Nie wyobrażam sobie, że miałby być gdzieś daleko stąd, a ja nie mogłabym go codziennie widywać ze względu na dzielącą nas odległość.

– Jak się czujesz? − pytam, choć widzę, że nie jest dobrze. Już po tym, jak się podciągał, mogłam zauważyć, że brak mu sił. Są lepsze dni, gdy ma więcej energii, ale dzisiejszy do nich nie należy.

Gdy spoglądam na jego dłoń spoczywającą na pościeli, widzę wątły nadgarstek i złotą obrączkę, która luźno opada na kościsty palec.

– Pokłóciłem się z twoją matką − rzuca lekko.

– A to nowość − mamroczę.

– Powiedziała, że do jutra się do mnie nie odezwie.

– Tak krótko? To chyba nic strasznego się nie stało.

Patrzymy sobie w oczy i widzę błysk rozbawienia w jego spojrzeniu. Choć wie, że jego czas dobiega końca, pozostaje najbardziej życzliwym, pogodnym i wspaniałym człowiekiem, jaki chodzi po tej planecie.

To takie niesprawiedliwe, że ktoś tam na górze zadecydował, że to on ma odejść. To zbyt wcześnie. Jeszcze tak wiele mógł zrobić. Tak wiele przeżyć.

Nie zobaczy mnie w białej sukni. Nie doczeka wnuków.

Nie. To nie jest po prostu niesprawiedliwe. To cholernie niesprawiedliwe.

Wszystko zaczęło się dosyć niewinnie od omdleń bez wyraźnej przyczyny. Początkowo lekarze bagatelizowali sprawę. Tłumaczyli to przemęczeniem, zalecali sen, częstsze picie wody i inne oczywiste rzeczy. Kiedy jednak omdlenia nie ustąpiły, a na skórze zaczęły wykwitać sine, dziwnie wyglądające plamy, machina ruszyła. Ojciec przeszedł mnóstwo badań i w końcu padła diagnoza.

Rzadka choroba genetyczna. W organizmie odkłada się wadliwe białko, które stopniowo niszczy narządy.

Niewiele da się zrobić.

Przykro nam.

Od tamtej chwili wszystko się zmieniło. Już nigdy nie zaśmiałam się tak szczerze, głośno, z głębi serca.

Krzątam się po pokoju. Zapalam jedną ze świec stojących na szafce i po chwili wokół zaczyna się roznosić przyjemny zapach.

– Potrzebujesz czegoś? − pytam ojca i przesuwam wzrokiem po jego zmizerniałej twarzy. Ma bladą skórę, tak cienką, że widać pod nią każdy błękitny ślad żyłki. Jak u staruszka. Tylko że on ledwo przekroczył czterdziestkę.

Nowe leki, które zaczął brać pół roku temu, nie działają. Niby miały spowolnić postęp choroby, ale odnoszę wrażenie, że wyniszczyły go jeszcze bardziej. Przez ostatnie lata lekarze wpompowali w niego mnóstwo różnych substancji, jednak bez wyraźnych rezultatów. Ale przecież nikt nie spodziewał się cudów − od początku słyszeliśmy, że sprawa jest przesądzona.

– Daj mi trochę wody − prosi.

Rzucam okiem na przysunięty do łóżka stolik na kółkach, na którym panuje codzienny nieład. Lekarstwa, talerz z niedojedzonymi owocami, zmięta gazeta. Pośrodku tego wszystkiego stoi kubek z napisem „Najlepszy tata na świecie” – dałam mu go na któreś urodziny. Ma wyszczerbione ucho, ale tata i tak go używa, bo to jego ulubiony. Sięgam po dzbanek i widzę, że jest niemal pusty. Idę do kuchni, napełniam go świeżą wodą i wracam do pokoju.

– Powiedz, co w szkole? – zagaja ojciec, oddając mi naczynie chwilę później.

Odstawiam je z powrotem na stolik i zauważam na nim kilka zaschniętych plam. To pewnie coś z obiadu.

– Pani Jenkins zadała esej. − Wyciągam z opakowania nawilżaną chusteczkę. Odsuwam przedmioty i mechanicznie przecieram blat. − Wątpię, by komukolwiek chciało się go pisać, skoro jesteśmy już właściwie po egzaminach. − Rok szkolny lada moment się kończy. − Ale temat nawet ciekawy. Mamy wybrać trzy książki, które przerabialiśmy, i na ich podstawie odpowiedzieć na pytanie o to, czy człowiek może się zmienić. − Gniotę zabrudzoną chusteczkę w kulkę i wrzucam ją do kosza, który jest niemal pełny, więc notuję w myślach, że muszę go opróżnić. − Jak myślisz, tato, może? − pytam, bo wiem, że on lubi takie filozoficzne rozkminy.

Gdy odpowiedź nie nadchodzi przez kilka sekund, zamieram.

Boże, proszę, tylko nie teraz.

Szybko odwracam się twarzą do łóżka, a serce tłucze mi się w piersi, jakby chciało z niej wyskoczyć.

I od razu następuje ulga.

Oddycha. Ma otwarte oczy.

– Człowiek zmienia się przez całe życie − zaczyna. Słucham go, pozwalając, by całkiem zeszło ze mnie napięcie, a oddech się unormował. − Pod wpływem dobrych wydarzeń i dobrych ludzi może się zmienić na lepsze, a pod wpływem złych… − Urywa na moment. − …to już zależy od tego, jak silne ma fundamenty. A czasem jest tak, że ten, kto sprawia wrażenie miłego i niby rwie się do pomocy, może cię wystawić przy pierwszej okazji. A mruk trzymający wszystkich na dystans okazać się jedynym, który nie zostawi cię w potrzebie. Tak jak mój przyjaciel…

No tak. Ronan Callahan. Światowej sławy bokser i przyjaciel ojca z dzieciństwa.

Rzucam okiem na szafkę, na której stoi kilka fotografii oprawionych w ramki. Jestem tam ja jako kilkuletnia dziewczynka z ogromnym kapeluszem zasłaniającym mi pół twarzy. Widzę też zdjęcie ze ślubu rodziców. I to ojca z Ronanem. Mają na nim po około dwadzieścia lat – tata jest trochę starszy, ale Ronan wygląda dojrzalej przez swoją rozbudowaną sylwetkę. Stoją oparci o barierkę nad Tamizą i już na pierwszy rzut oka widać, że weszliby za sobą w ogień.

Wiem o tym facecie więcej, niż bym chciała. Paradoksalnie spotkałam go na żywo może pięć razy, a na dodatek byłam wtedy dzieckiem, więc niezbyt mnie obchodził. Ot, przewijał się gdzieś tam w tle, razem z resztą dorosłych.

Ale znam go z opowieści taty i z telewizji, bo od mniej więcej trzynastego roku życia oglądam z ojcem wszystkie jego walki, choć jeżeli mam być szczera, to nie przepadam za tym sportem.

Nie lubię patrzeć, jak dwóch napakowanych facetów tłucze się po głowach, pocąc się przy tym obficie, ale robię to dla taty. On strasznie kibicuje przyjacielowi i zawsze trzyma za niego kciuki. Cieszy się z jego sukcesów jak ze swoich własnych.

– Może to jego wezmę na tapet i to o nim napiszę esej? − sugeruję żartobliwie, odrywając wzrok od fotografii.

– A to byłby naprawdę ciekawy temat − wtóruje mi.

Rozmawiamy jeszcze przez chwilę o przyziemnych rzeczach, a gdy widzę, że tata zaczyna odpływać, zostawiam go, by odpoczął. Trochę ogarniam bałagan w domu, a następnie zabieram się za przygotowanie czegoś do jedzenia. Wkładam fartuch, zawiązuję go w talii i biorę się za zapiekankę ziemniaczaną. Kiedy ta już piecze się w piekarniku, a ja zmywam naczynia, rozbrzmiewa dzwonek do drzwi. Zastygam z mokrą gąbką w dłoni. Rzadko ktoś nas odwiedza. Pielęgniarka przychodzi dwa razy w tygodniu, ale dziś nie przypada ten termin.

W pośpiechu płuczę ręce, a potem wycieram je w kuchenną ściereczkę i rzucam ją niedbale na blat. Gdy docieram pod drzwi, przez matowe przeszklenia widzę wysoką, niewątpliwie męską postać.

– Kurier − mruczę pod nosem, już denerwując się na mamę. Znowu niepotrzebne wydatki. Znowu kupiła coś kompletnie zbędnego, choć ma świadomość, że powinniśmy oszczędzać.

Przekręcam zamek i sięgam do klamki. Otwieram zamaszyście drzwi, bo jestem trochę zirytowana. Wprawdzie facet dostarczający paczki niczym nie zawinił, mogę mieć pretensje tylko do mamy, ale to on akurat znalazł się na linii strzału.

W następnej sekundzie wszystko się zmienia. Irytacja ulatuje, bo to nie kurier stoi po drugiej stronie. To Ronan Callahan.

Zastygam, a powietrze zatrzymuje mi się w płucach. Co on tu robi? Przecież od lat się tu nie pojawiał. Odkąd jego kariera wystrzeliła w kosmos, z tatą kontaktuje się tylko przez FaceTime’a czy inne komunikatory. Transmitowane na całym świecie walki, reklamy, wywiady − świat Ronana Callahana toczy się z dala od naszego cichego domu wypełnionego chorobą.

Robi mi się trochę słabo. Nie do końca wiem, dlaczego tak reaguję. Może to z przemęczenia? Ostatnio miałam sporo na głowie, bo poza domowymi obowiązkami do późna w nocy uczyłam się do egzaminów końcowych.

Ale to chyba nie o to chodzi. To ten mężczyzna tak na mnie działa.

W końcu nie codziennie staje się twarzą w twarz z gwiazdą sportu.

Poza tym tak wiele mu zawdzięczam. To on sfinansował leczenie ojca. Zapewnił mu prywatną, luksusową opiekę w domu. Nigdy o tym nie zapomniałam.

Nasz anioł stróż z grubym portfelem stoi przede mną, a ja nie potrafię wydusić z siebie słowa.

Delikatnie potrząsam głową, by wyrwać się ze stanu odrętwienia, a kosmyk włosów przesuwa mi się po policzku.

– Eee… − jąkam się. Z tym staniem twarzą w twarz to mocno przesadziłam, bo Ronan Callahan okazuje się tak wysoki, że aby spojrzeć mu w oczy, muszę porządnie zadrzeć głowę. − Dzień dobry. − Dłoń, którą zaciskam na klamce, wilgotnieje. Chcę coś dodać, ale słowa utykają mi głęboko w gardle, zastąpione mieszanką zdziwienia i nieśmiałego respektu.

– Ja do Erika. − Mężczyzna ma niski, lekko chropowaty głos i patrzy na mnie zupełnie bez emocji.

Rozpoznaje mnie czy nie? Podczas tych kilku spotkań, które odbyły się lata temu, nie nawiązywał ze mną kontaktu; ledwo na mnie spoglądał. A przynajmniej tak to pamiętam.

Zauważam, jak powoli przesuwa wzrokiem po mojej sylwetce, jakby mnie oceniał. Wyraz jego twarzy twardnieje. Nie wiem, czy dobrze to odczytuję, ale czy to… zniesmaczenie? O co mu chodzi? Przecież wyglądam normalnie, niczym się nie wyróżniam.

Odruchowo przeciągam spoconymi dłońmi po udach i wówczas uświadamiam sobie, że mam na sobie ten idiotyczny kuchenny fartuszek w kaczki z pomarańczowymi, szeroko otwartymi dziobami. Dostałam go kiedyś dla żartu od koleżanki z klasy.

Aha. Więc stąd ta mina.

Szlag. Ale skąd miałam wiedzieć, że w progu mojego domu pojawi się ktoś taki?

Przywitałam światowej sławy boksera w fartuchu w kaczki.

No cóż, zawsze mogło być gorzej. Chyba.

Przygryzam wargę i na chwilę spuszczam wzrok na próg, zanim odważam się znów spojrzeć na tego mężczyznę. Jak na gwiazdę sportu ubrał się zupełnie normalnie: ciemne dżinsy, szara koszulka polo i czapka z daszkiem z malutkim znaczkiem po prawej stronie.

I jest ogromny. Naprawdę ogromny. Gdy tak stoi przede mną, zastanawiam się, czy zmieści się w drzwiach. Jego ramiona są takie szerokie, że czuję się przy nim jak mała dziewczynka, a nie dorosła kobieta, którą przecież jestem. Dżinsy opinają mu się na potężnych udach. Odnoszę wrażenie, że wszystko jest w nim… duże.

Na jego twarzy widnieją żółtawe zasinienia i niewielkie niezagojone rany. Dolna warga jest spuchnięta i popękana. Zauważam też sporo tatuaży, które ciągną się od ramion aż po szyję.

– Skończyłaś się już przyglądać? Nie mam całego dnia, żeby tu stać.

No co za typ. Szukam jakiejś ciętej riposty, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Trudno. Odgryzę mu się innym razem.

Wycofuję się nieznacznie i robię mu przejście. Policzki mnie pieką.

– Zapraszam − mówię formalnie, próbując ukryć to, że mnie zawstydził.

Gdy przechodzi obok mnie, cała się spinam. Czuję jego intensywne perfumy i wilgotne powietrze, które wdarło się do środka razem z nim.

Nie świruj, nakazuję sobie w myślach, zaciskając powieki na ułamek sekundy. To tylko człowiek. Ogromny, światowej sławy, finansujący leczenie taty, ale wciąż tylko człowiek.

Dobra. Trzeba to w końcu przyznać. Miałam etap, gdy trochę się w nim podkochiwałam. Z opowieści taty wyłaniał się jako ktoś niezłomny, lojalny i honorowy. Do tego dochodziła fizyczność, przecież jest bardzo męski. Nic więc dziwnego, że moje szesnastoletnie serce zabiło ciut mocniej.

Ale to już przeszłość. Wyrosłam z tego. Teraz nie potrafiłabym zauroczyć się w kimś, kogo zupełnie nie znam.

– Zaprowadź mnie do Erika − odzywa się Ronan, gdy przekracza próg i staje za mną.

Zwracam się w jego stronę, zamknąwszy drzwi. Dostrzegam, że na niską drewnianą półkę stojącą pod ścianą odłożył swoją czapkę z daszkiem. Teraz, gdy ją zdjął, mogę dokładniej przyjrzeć się jego twarzy. Ma krótkie ciemne włosy. I w końcu orientuję się, jakiego dokładnie koloru są jego oczy. Wydawało mi się, że czarne, ale okazuje się, że to ciemny brąz.

– Dobrze, ale najpierw musi pan zdjąć buty.

Jego brew się unosi.

– Bo niedawno sprzątałam − dodaję.

Czy ja naprawdę zażądałam od Ronana Callahana, by zdjął buty? Na pewno wszystko ze mną w porządku? Mogłam odpuścić. Przecież to nie byle kto. On pewnie nawet sam nie zdejmuje i nie wkłada sobie obuwia, bo ma od tego odpowiednią osobę.

Robi to, o co go poprosiłam, a w zasadzie co mu nakazałam. Odsuwa sportowe buty z przejścia. Ma naprawdę duże stopy, ale to żadne zaskoczenie. Moją uwagę przyciągają jego czarne skarpetki z zielonym wzorkiem.

– Już? Czy masz jeszcze jakieś wymagania? − pyta zgryźliwie.

Chyba się nie polubimy, myślę.

– Tak, mam jeszcze jedną prośbę − mówię, zdobywając się na odwagę. − Proszę, by był pan dla taty… delikatny. On jest dziś bardzo słaby.

Wyraz jego twarzy zmienia się w ułamku sekundy. Jego ciemne i niedostępne oczy zwężają się, a kąciki ust unoszą w ledwo dostrzegalnym sarkastycznym grymasie. Czekam na odpowiedź, ale on celowo przeciąga milczenie, aż dłonie znowu zaczynają mi się pocić. Powoli zaplata ramiona na potężnej klatce piersiowej, a pod materiałem koszulki napinają się wyraźnie zarysowane mięśnie.

– Rozumiem, że ma pan zły dzień − ciągnę, bo ta cisza staje się kłopotliwa. − Zdarza się każdemu, ale…

– Po czym wywnioskowałaś, że mam zły dzień? − rzuca nagle, jakby moje słowa go odpaliły.

– No cóż… − Patrzę na niego i wytrzymuję jego nieprzyjazne spojrzenie. Czy ten facet w ogóle się uśmiecha? − Wywnioskowałam to po pana zachowaniu − tłumaczę niewinnie.

– Sądzisz, że nie wiem, jak mam się zachować przy przyjacielu? − Robi krok w moją stronę, zagarniając przestrzeń wokół. − Znałem go na długo, zanim ty pojawiłaś się na świecie, więc daruj sobie to pouczanie i zaprowadź mnie do niego. – Milknie na chwilę. − Teraz.

Rozdział 2. Gorąca kawa

Olivia

Najwspanialszy człowiek na świecie, czyli mój tata, przyjaźni się z Ronanem Callahanem. To nie do pojęcia.

Ronan to gbur i już teraz nie mam co do tego wątpliwości.

– Proszę za mną − odzywam się chłodno, omijam go i ruszam korytarzem w głąb domu.

Słyszę za sobą ciężkie kroki niespodziewanego gościa, a zapach jego perfum rozlewa się wokół i wydaje mi się, że przesiąka przez moje ubrania i osiada mi na skórze.

Gdy docieram do salonu, zatrzymuję się i gwałtownie odwracam. Wiedziałam, że ten wielki facet szedł tuż za mną, ale nie sądziłam, że jest aż tak blisko. Zderzam się z nim całą sobą, a moja twarz znajduje się niebezpiecznie blisko miejsca, gdzie twarda klatka piersiowa spotyka się z podstawą jego szyi. Uch! Od razu robię krok do tyłu, jakbym dotknęła rozżarzonego żelaza. Problem w tym, że moja stopa o coś zahacza. Chwieję się, wyrzucam dłonie w powietrze i wymachuję nimi, szukając czegoś, czego mogę się chwycić, ale tu niczego nie ma. W dole brzucha czuję ucisk. Wiem, że za moment wyrżnę na podłogę.

Ale tak się nie dzieje. Nie tracę równowagi, bo duża ręka zaciska się na moim ramieniu i szarpie mnie do pionu, powstrzymując przed upadkiem.

– Uważaj! – syczy Ronan, a uścisk jeszcze się wzmacnia. − Zaraz wylądujesz na podłodze i się połamiesz − kontynuuje tym nieprzyjaznym tonem, muskając gorącym i szybkim oddechem mój policzek, gdy się nade mną pochyla. Ktoś mógłby pomyśleć, że reaguje tak emocjonalnie, bo przejął się tym, że coś może mi się stać, ale ja wiem, że to nieprawda. − Zawsze jesteś taka nieostrożna? − burczy, gdy stoję już pewnie na nogach.

Trzyma mnie mocno. Za mocno. Miejsce, w którym jego palce zaciskają się na mojej skórze, pulsuje gorącym, tępym bólem. Chyba w tej chwili uświadamiam sobie, że on i ja to kompletne przeciwieństwa.

Jest taki szorstki.

Zauważa grymas na mojej twarzy i mnie puszcza, a ja odruchowo pocieram ramię, chcąc dać sobie choć trochę ukojenia. I przy okazji wymazać z pamięci jego dotyk.

– A pan zawsze zachowuje się tak… uprzejmie? − wyrzucam, zanim rozsądek zdąży mnie powstrzymać. Ostatnie słowo zawisa między nami.

Chrząka cicho, a gdy się odzywa, w jego głosie pojawia się nuta niezadowolenia.

– Nie jestem chyba zbyt delikatny.

– No chyba nie − przyznaję. Ręka wciąż mnie boli.

– Wybacz. Nie wiem, jak należy się obchodzić z nastolatkami. − Ironia sączy się z jego ust. − Nie mam dzieci.

Wybałuszam oczy. On tak na poważnie? Wystarczy, że na chwilę krzyżuję z nim spojrzenie i już wiem, że nie żartuje.

– Nie jestem małym dzieckiem…

– W zasadzie to jesteś mała. − Patrzy na mnie z góry. − Przynajmniej przy mnie.

Dobra. Dość.

– Sprawdzę, czy tata śpi − odzywam się, mając po dziurki w nosie kontaktu z tym człowiekiem.

Ronan nie komentuje. Wyraz jego twarzy sugeruje irytację. Albo zniecierpliwienie. Jedno z dwóch.

Ciekawe, czy nie lubi wszystkich ludzi, czy tylko mnie?

Z salonu rozchodzą się dwa przejścia: jedno do kuchni, a drugie do dawnej jadalni, którą zaadaptowaliśmy na sypialnię dla taty. Robię kilka kroków, pukam i ostrożnie naciskam klamkę, a potem wsuwam głowę do środka.

– Olivio, co się dzieje? − odzywa się ojciec, gdy tylko mnie zauważa. Nie śpi. Przegląda coś na telefonie.

– Masz gościa − mówię i czuję, że ten gość właśnie do mnie podchodzi.

– Gościa? − Tata jest zaskoczony przez krótką chwilę. − Ronan! − Jego wątła ręka się unosi. − Zapomniałem. Coś mi się pomieszało. Wydawało mi się, że… to za tydzień. Czy jakoś tak. A to dzisiaj? − Marszczy brwi. − Już nieważne. Niech tu wejdzie. Wpuść go.

Nie dziwi mnie jego reakcja. To nie pierwszy raz, gdy o czymś zapomniał. Wydaje mi się, że to przez silne leki przeciwbólowe, które musi zażywać, by w miarę normalnie funkcjonować.

Odwracam się, by przepuścić Ronana. Znowu jest tak blisko. To krępujące. Na dodatek ten intensywny zapach… Mieszanka wilgotnego drewna, soli morskiej i czegoś prawdziwie męskiego. Wdziera mi się do nosa i drażni. Wyciągam dłoń do twarzy, a w tym samym czasie Ronan zaciska palce na moim przedramieniu.

Kicham nagle, a jego ręka wciąż oplata moje przedramię. Mimowolnie spoglądam w dół i widzę pościerane i poznaczone bliznami knykcie.

– Myślałem, że znowu się przewracasz − rzuca sucho i zabiera dłoń.

– Nie tym razem. − Wstrzymuję na sekundę oddech, czując, jak zaczepne słowa układają mi się na języku. − Chyba mam na pana uczulenie.

W jego oczach zapala się iskra. Nie wiem, czy to gniew, czy coś zupełnie innego, bo znika zbyt szybko, bym mogła tę reakcję przeanalizować.

– Olivio, wpuść Rona! − Głos ojca przedziera się przez uchylone drzwi, rozbijając napięcie, które się między nami pojawiło. − Co wy tam robicie? Już się polubiliście, co? − W ostatnim zdaniu wybrzmiewa zadziorna nuta.

Odsuwam się. Ronan przechodzi przez próg, a ja łapię się na tym, że przyglądam się jego potężnym plecom. Szara koszulka napina się z każdym ruchem, podkreślając zarysy mięśni. Przełykam głośno ślinę.

– Czy zrobić coś do picia? − pytam, stojąc w drzwiach.

Ronan przyciąga sobie krzesło spod okna i siada przy łóżku. Pochyla się nad ojcem. Mężczyźni od razu zatapiają się w rozmowie i zachowują tak, jakby nic innego się nie liczyło.

– Czy mam zrobić coś do picia? − ponawiam pytanie, tym razem znacznie głośniej.

Spoglądają w moją stronę.

– Kawa? Herbata? Woda? − wyliczam, bo żaden z nich się nie odzywa.

– Ron, co dla ciebie? − pyta tata.

– Kawa. Czarna. Bez cukru.

Nie dodaje „proszę”. Pewnie przywykł do wydawania poleceń.

– Tato, a dla ciebie?

– Earl grey z cytryną, skarbie.

– Zaraz przyniosę − zapewniam i przymykam drzwi.

W kuchni skupiam się na przygotowaniu ciepłych napojów. Po chwili na tacy stoją dwie filiżanki. Dokładam jeszcze kilka kruchych maślanych ciasteczek, które wczoraj upiekłam. Zapewne Ronan ich nie zje, ale tata bardzo je lubi, a to głównie jemu chcę sprawić przyjemność. Naburmuszony bokser i jego nastrój średnio mnie interesują.

Dzięki temu, że jedynie przymknęłam, a nie całkowicie zamknęłam drzwi do pokoju taty, bez problemu dostaję się tam z tacą. Idę powoli, uważając, by nie rozlać gorących płynów. Stawiam tacę na stoliku przy łóżku. Ronan siedzi blisko, nie odsuwa się, nie robi mi więcej miejsca, chociaż tak nakazywałaby kultura. Sprawia wrażenie człowieka, którego nie obchodzi nic poza nim samym i jego wygodą.

– Tato, twoja herbata − mówię i zdejmuję filiżankę z tacy na blat. − A dla pana kawa… − Zwracam na krótką chwilę głowę w stronę Ronana, ale nie spoglądam mu w oczy. Siedzi za moimi plecami, po skosie, przy łóżku. Czuję ciepło jego obecności, która jednocześnie irytuje mnie i niepokoi.

– Podaj mi ją − odzywa się.

– Jest gorąca − zauważam.

– Lubię gorącą. Daj mi ją, Olivio. − To, jak wypowiada moje imię, z lekką naganą w głosie, sprawia, że dreszcz przechodzi mi po kręgosłupie.

Dziwi mnie, że je pamięta.

Zdążyłam już odstawić filiżankę na stolik, ale chwytam ją teraz za delikatne ucho i odwracam się w stronę mężczyzny. Jest tuż obok, więc nie muszę nawet wykonywać kroku. Mój wzrok zatrzymuje się na moment na jego szeroko rozstawionych nogach, nim przenoszę go wyżej. Wyciąga rękę. Robię to samo. Chcę mu przekazać naczynie, ale gdy nasze spojrzenia się spotykają, dzieje się ze mną coś dziwnego i dłoń niespodziewanie zaczyna mi drżeć, a potem…

– Cholera! − syczy, gdy trochę gorącego napoju chlupie mu na spodnie.

– O matko! − piszczę i tylko pogarszam sprawę, bo sprawiam, że rozlewa się jeszcze więcej.

Ronan podrywa się z krzesła, wymija mnie, odchodząc o krok, i przejeżdża ręką po spodniach w miejscu, gdzie pojawiła się ciemna plama.

Co ja narobiłam?

– Przepraszam, zaraz przyniosę coś do wytarcia − odzywam się. Głos mi drży. Wylałam gorącą kawę na Ronana Callahana. Co za bajzel.

Mężczyzna klnie pod nosem. Chyba rozlałam więcej, niż założyłam. Zerkam na filiżankę. Jest w połowie pusta. Kurczę.

– Poparzył się pan? − pytam zaniepokojona. Boję się, że zrobiłam mu jakąś krzywdę.

Że zażąda odszkodowania.

Że jestem skończona.

Spogląda na mnie, a ja wstrzymuję oddech, szykując się na ostrą naganę. Na pewno przywykł, że wszyscy chodzą wokół niego na paluszkach, dbając o jego komfort, a ja… wylałam na niego gorącą kawę.

– Nic mi nie jest − burczy pod nosem i zbliża się do łóżka, by zająć swoje miejsce.

Dopiero wtedy do moich uszu dociera specyficzny dźwięk. Spoglądam na tatę. Śmieje się. Śmieje się tak bardzo, że niemal łzy płyną mu z oczu. Tak się skupiłam na Ronanie, że nie rejestrowałam tego, co dzieje się wokół.

– Kabaret − wydusza, nie przestając chichotać. Ta sytuacja rzeczywiście musiała wyglądać zabawnie dla kogoś patrzącego na nią z boku. − Mistrz świata wagi ciężkiej. Mnóstwo urazów. Krwotoki. Wstrząśnienia mózgu − wymienia, próbując zapanować nad śmiechem. − A wystarczyło trochę gorącej kawy, by cię złamać.

Łypię na Ronana. Ma posępną minę, ale tata nic sobie z tego nie robi i wciąż się z niego nabija.

– Spokojnie, Ron − ciągnie ojciec. − Przeżyjesz. Myślę, że twojemu, ekhm, sprzętowi − podkreśla ten zwrot, robiąc teatralną pauzę − nic się nie stało. Jeszcze będziesz miał dzieci, więc nie panikuj.

Zmuszam się, by zachować powagę.

– Nie planuję ich mieć. − Ronan wypowiada to takim tonem, jakby słowa taty strasznie go wkurzyły, a przecież to tylko żarty.

– To ja już pójdę − dukam. Przebiega mi przez głowę, by zaproponować, że zrobię jeszcze jedną kawę, ale rezygnuję, co, gdy opuszczam pomieszczenie, uznaję za głos rozsądku.

Lepiej nie drażnić tego wielkoluda.

***

Sprawdzam, co z zapiekanką. Cheddar ładnie się zarumienił, więc sięgam po rękawice kuchenne i ostrożnie wyjmuję naczynie z piekarnika. Po kuchni roznosi się przyjemny zapach, ale nie jestem głodna, więc zostawiam danie na wierzchu i kieruję się na schody. Jak mama będzie miała ochotę, to sobie nałoży, a tacie zaniosę, gdy Ronan już stąd wyjdzie.

Teraz muszę się zająć czymś innym. Bezczynne siedzenie odpada, bo wtedy nawiedzają mnie pesymistyczne myśli.

Sporo ćwiczę. Zwykle w domu, ale czasami wychodzę też pobiegać. Aktywność fizyczna jest najlepszym remedium na smutki. Gdy skupiam się na ćwiczeniach, moja głowa może odpocząć.

Idę po wąskich, stromych schodach do swojego pokoju, gdzie od razu się przebieram. Wkładam różowe legginsy i sportowy stanik w tym samym kolorze.

Lubię róż i nic na to nie poradzę.

Długie blond włosy wiążę w wysoki kucyk. Rozwijam stojącą w kącie piankową matę i układam ją na podłodze. W telefonie szukam jakiegoś filmiku instruktażowego. Pada na mój ulubiony godzinny trening jogi. Czasami lubię się zmęczyć i porządnie spocić, ale dziś wybieram coś spokojniejszego. A skoro joga, to koniecznie musi palić się nastrojowa świeczka. Zapalam aż dwie, jedną o zapachu jaśminu, drugą − bergamotki, i ustawiam je w bezpiecznym miejscu na podłodze, tak by docierał do mnie ich zapach, ale bym przez nieuwagę o nie nie zahaczyła.

Kładę telefon na krześle, opieram go o zwinięty szalik i ustawiam tak, bym mogła śledzić nagranie. Znam je niemal na pamięć, ale lubię być przez kogoś prowadzona.

Przechodzę płynnie przez kolejne pozycje. Wsłuchuję się we wszystkie napięcia w ciele. Rozpuszczam je na tyle, na ile mogę.

Pora na psa z głową w dół. Stopy ustawiam na szerokość bioder, dłonie opieram płasko o matę, palce są rozstawione, aby zapewnić stabilność. Powoli unoszę biodra, tworząc trójkąt z ciała. Pozostaję na moment w tej pozycji i stabilizuję oddech. Wsłuchuję się w przyjemny, cichy trzask płonących świec.

I wtedy coś się zmienia.

Napięcie skrada się między moje łopatki. Jest palące i ciężkie jak fizyczny dotyk. To wrażenie bycia obserwowaną. Przez niego. Wyczuwam ciepło jego ciała w przestrzeni pokoju. Krew uderza mi do głowy.

Mam paranoję czy… rację?

Wczepiam palce w matę. Zatrzymuję powietrze w płucach, by wyłowić każdy szmer. I wtedy to słyszę. Ledwie wyczuwalne przesunięcie stopy po podłodze.

Powoli, z duszą na ramieniu, skręcam głowę w bok.

On stoi w drzwiach.

Cofam biodra, opadam na prawy pośladek w nagłym niezgrabnym ruchu. Serce tłucze mi się w klatce piersiowej jak spłoszony ptak.

Ronan opiera się swoim potężnym ciałem o framugę. Nie wiem, jak długo tu stoi. Jego twarz jest nieprzenikniona, ale wzrok − ten wzrok, który czułam na plecach − wydaje się zbyt uważny. Widzę, jak jego oczy wykonują powolny ruch. Od moich stóp, wzdłuż nóg, przez klatkę piersiową, aż do twarzy. Policzki płoną mi ogniem, a w gardle czuję suchość.

Wstaję pospiesznie, jakbym została przyłapana na czymś nieodpowiednim. Odruchowo przesuwam dłońmi po udach, chcąc wygładzić materiał legginsów, ale one przecież ściśle przylegają do ciała.

– Co pan tu robi? − W moim głosie pojawia się chrypka. Dopada mnie nieznośna świadomość, że on się na mnie… gapił. Że wwiercał się we mnie wzrokiem, gdy wykonywałam ćwiczenia.

Przypominam sobie ostatnią pozycję − psa z głową w dół, z biodrami uniesionymi wysoko w powietrzu. Policzki mnie szczypią, chociaż nie mam powodu do wstydu.

Milczy. Jego szczęki się zaciskają.

– Ja… − Zacina się. To krótkie, niepewne zawahanie to pierwsza szczelina w jego pancerzu. Tak mi się wydaje.

Skóra mnie piecze. To od ćwiczeń czy od jego spojrzenia?

– Pukałem. Ale nie odpowiadałaś, więc… − mięsień w jego policzku ledwo zauważalnie drga − …uchyliłem drzwi. − Mam wrażenie, że kontroluje każde słowo, jakby się bał, że powie coś nieodpowiedniego.

– Uchylił pan drzwi… − powtarzam. − A potem na mnie patrzył. Jak długo? − Nie mogę pozbyć się emocji, które buzują mi pod skórą. Upokorzenie, wściekłość, ale też coś innego. Jakaś dziwna, mroczna ciekawość.

– Co dokładnie próbujesz mi zarzucić, Olivio? − Jego głos staje się niepokojąco cichy. Robi krok naprzód, wchodzi tutaj, przez co pokój wydaje się maleć. − Sugerujesz, że pociąga mnie twój widok, gdy wykonujesz jakieś… wygibasy? − Drugi krok. – Tak? Więc zanim powiem ci, po co tu przyszedłem, wyjaśnij mi, proszę, co może być w tym pociągającego. Bardzo mnie to ciekawi.

Rozdział 3. Opiekun

Ronan

Ta dziewczyna jest niemożliwa. Mam wrażenie, że każde jej słowo, każdy najdrobniejszy ruch, a nawet sam jej wygląd mają na celu wyprowadzić mnie z równowagi. Wiem, że to absurdalne przypuszczenie, a nawet egocentryczne, bo przecież Erik nie spłodził jej po to, by mnie dręczyła.

A może jednak?

Jest taka… dziewczęca. Różowa. Słodka. Niesamowicie irytująca.

Na dodatek sugeruje, że gapiłem się na nią jak jakiś zbok!

A wcale tego nie robiłem.

Po prostu ma coś takiego w sobie, że trudno mi oderwać od niej spojrzenie. A gdy zobaczyłem ją w obcisłych ciuchach, wykonującą te wszystkie skomplikowane pozycje, dotarło do mnie, że nie jest już dzieckiem. I właśnie dlatego tak się na nią zagapiłem.

Olivia to młoda kobieta. I wciąż próbuję dojść z tym do ładu.

Kiedy ona nadal milczy, nabieram pewności, że uciąłem temat rzekomego podglądania jej. Oskarżenia są bezpodstawne. Jest dla mnie jedynie córką przyjaciela i w życiu nie spojrzałbym na nią w inny sposób. Po prostu nie.

Gdy wchodzę do pokoju, od razu rzuca mi się w oczy mnóstwo różu − koc na łóżku, poduszki, mata, na której ćwiczyła, okrągły dywan. Nawet jej blond włosy są związane gumką w tym kolorze. A przede wszystkim jej ubrania: różowe spodnie i sportowy stanik, który odsłania płaski brzuch i delikatnie zaokrąglone biodra. Wzrok ucieka mi w to miejsce i nie wiem dlaczego, ale czuję intensywne mrowienie we wnętrzach dłoni.

– Co tu tak…? − Rozglądam się wokół i lekko krzywię.

– …pachnie? − kończy za mnie. Miałem na końcu języka zupełnie inne słowo, ale milknę. − To świece sojowe. − Przenosi na chwilę spojrzenie na migające płomienie. Dwie świeczki stoją na podłodze niedaleko miejsca, w którym ćwiczyła. − Spodobały się panu?

Mój wyraz twarzy na pewno sugeruje, że jest dokładnie odwrotnie, ale ona nic sobie z tego nie robi.

– Mogę panu coś oddać z mojej kolekcji − ciągnie, nie zważając na moją reakcję. − Zrobi pan sobie wieczorem kąpiel przy świecach. Do tego dużo piany. Może jeszcze płatki róż.

I co? Czy nie powiedziała tego tylko po to, by podnieść mi ciśnienie?

Staram się zachować obojętność, ale czuję, jak fala gorąca przepływa przez moje ciało.

– Widzę, że zmieniłaś strój − rzucam z przekąsem i podchodzę jeszcze bliżej. Temat kąpieli z dużą ilością piany uznaję za zakończony. Świec i płatków róż też. − Kaczory zniknęły.

Gdy wypominam jej, w czym mnie przywitała, pochyla głowę, a jej policzki delikatnie się czerwienią. Pozwalam sobie na szybko zlustrować jej sylwetkę. Przez głowę przebiega mi myśl, że lepiej by było, jakby miała na sobie ten idiotyczny żółty fartuch.

– Gdzie mogę coś zanotować? − pytam rzeczowym tonem, przywołując się do porządku, i spoglądam na stojące pod oknem biurko.

Olivia zbliża się do niego, a potem spod stosu podręczników wyciąga jakiś zeszyt. Otwiera go na pustej stronie i przesuwa po blacie. Podchodzę bliżej.

– Długopis jest tam. − Wskazuje na okrągły pojemnik z przyborami.

Wyciągam rękę i grzebię wśród ołówków i zakreślaczy. Moje palce zaciskają się na długopisie. Różowym. Oczywiście. Na dodatek z czymś puszystym i błyszczącym przyczepionym do końca.

– Co to…? − Macham długopisem w jedną i drugą stronę, a różowe piórko faluje pod wpływem tego ruchu. Unoszę brew. Chcę coś powiedzieć, ale po sekundzie rezygnuję. − Dobra, nieważne − mruczę pod nosem i zamaszyście zapisuję ciąg cyfr. − Masz. − Przesuwam notes w jej stronę. − Mój numer telefonu.

– Nie rozumiem… − duka, wpatrując się w zeszyt.

Ja też nie rozumiem.

Ale jak mogłem odmówić umierającemu przyjacielowi, który niemal błagał mnie, bym zaopiekował się jego córką?

Próbowałem się z tego wyplątać, nie dać się wepchnąć w grząskie i niebezpieczne bagno. Sugerowałem, że Olivia na pewno ma jakieś koleżanki, z którymi będzie mogła pogadać w chwilach kryzysu. Ma też matkę. I że ja się do tego nie nadaję − jestem o wiele starszy od niej i nie będziemy potrafili ze sobą rozmawiać.

O czym niby miałbym z nią dyskutować? O licealnych zadurzeniach?

Na Erika nie działały jednak żadne argumenty. Uparł się. Powiedział, że ze śmiercią się pogodził, że taka kolej losu, ale nie zniesie myśli, że jego ukochana Olivia zostanie sama. Powtarzał, jaka jest wrażliwa, że na pewno się załamie, choć będzie udawała twardzielkę. I że zdaje sobie sprawę, że mam swoje życie, boks, treningi i wszystko, co z tym związane, ale zapewniał, że nie chodzi o wielkie zobowiązanie. Tylko żeby mogła się do kogoś zwrócić. Żeby miała punkt oparcia.

Uległem. Co innego mi zostało?

Tak naprawdę pragnąłem wyjść stamtąd (albo jeszcze lepiej: wyskoczyć wprost przez okno) i zapomnieć o prośbie przyjaciela, ale wiem, że wyrzuty sumienia dręczyłyby mnie później bardziej niż nocne koszmary.

Na koniec Erik stwierdził, że wie, że jego córka będzie przy mnie bezpieczna i że nie mógł powierzyć jej w lepsze ręce.

No zajebiście.

I tak oto stoję tutaj, w jej różowym pokoju, i choć pod skórą czuję nieprzyjemne napięcie, to realizuję zobowiązanie wobec Erika.

– Potrzebujesz czegoś, dzwonisz do mnie. Jasne? − rzucam sucho, a ona wciąż wpatruje się w zeszyt.

– Nie rozumiem… − powtarza i dopiero po chwili przenosi na mnie wzrok.

Ma niesamowite oczy. Ten odcień niebieskiego jest taki intensywny. I czysty. Ale to nie wszystko. Przez to, że jej duże oczy są trochę szerzej rozstawione niż u przeciętnego człowieka, wygląda jak istota nie z tej planety.

Mogę się na nią patrzeć, ale nie mogę przesadzić. To pierwsza reguła, której powinienem się bezwzględnie trzymać.

– Olivio, nie mam czasu na dyskutowanie z tobą. − Wzdycham cicho. − Po prostu postępuj zgodnie z zasadami, które ustaliliśmy.

– My coś ustaliliśmy?

Stoimy zbyt blisko siebie przy tym małym biurku. Uświadamiam to sobie dopiero teraz i od razu robię krok do tyłu, by zwiększyć dystans. Ale wzroku od jej twarzy nie mogę oderwać − nie przekroczyłem jeszcze limitu, jaki sobie wyznaczyłem. I nie przeszkadza mi, że muszę pochylać głowę, bo jest tak niska.

– Tak. Przed chwilą. Dzwonisz, gdy masz problem. To proste.

– Poradzę sobie. Naprawdę nie potrzebuję pańskiej opieki.

Czy ona musi robić mi pod górkę?

– Może trochę zbyt ostro zacząłem… − Próbuję złagodzić ton.

– Też pan czuje ten dziwny zapach? − mówi, przerywając mi w połowie zdania, i marszczy nos. Jej głos wydaje się bardziej napięty niż wcześniej.

Wciągam powietrze. Pokój wypełnia słodkawa woń świec i coś jeszcze. Coś głębszego, dusznego. Dopiero teraz wyczuwam wyraźnie ostry, gryzący dym.

– O matko, pali się! − Jej piskliwy krzyk wdziera mi się do uszu.

Odwracam głowę. Z oparcia krzesła, na którym leży jej telefon, zwisa materiał. Musiał się zsunąć i otrzeć o płomień jednej ze świec, bo teraz jego brzeg się żarzy, a cienka strużka dymu wije się ku sufitowi. Płomienie liżą tkaninę z cichym sykiem.

Olivia zamienia się w żywioł. Zrywa się do przodu. Ślepo. Instynktownie.

Reaguję automatycznie. Zanim zdążę zrozumieć, co robię, moje ramię już zaciska się wokół jej talii. Chwyt jest mocny i zdecydowany. Przyciągam ją do siebie pewnym ruchem. Stopy dziewczyny odrywają się od podłogi, a po chwili jej plecy uderzają o moją klatkę piersiową. Słyszę jej przyspieszony oddech. Krótki i nerwowy. Całe jej ciało drży pod wpływem nagłego szoku.

– Zostaw! − nakazuję ostro. Moje ramiona, przyzwyczajone do dźwigania ciężarów na siłowni, zaciskają się wokół niej mocno, tworzą żelazny uścisk. Boże, jaka ona jest drobna. Ta myśl pojawia się nagle i jest zupełnie nie na miejscu, a mimo to właśnie na niej skupiam teraz uwagę.

– Niech mnie pan puści! − Szarpie się i wierci z zaskakującą siłą. − Trzeba to ugasić!

Co się ze mną dzieje? Ogień rozprzestrzenia się po materiale, a ja… tracę czas. Moja świadomość zwęża się do jednego punktu − do miejsca, w którym szorstkie opuszki moich palców przylegają do miękkiej skóry jej brzucha. Jest jeszcze gorączkowy rytm jej oddechu, który czuję na torsie, bo całe jej ciało wibruje w panicznym rytmie. A jej tyłek…

Kurwa, oczym ty myślisz?

Puszczam ją. Wyswobadzam Olivię z moich objęć i od razu robię szybki krok w przód, by stanąć między nią a ogniem. Rozkładam ręce na boki, blokując przestrzeń. Ma się nie zbliżać.

Rozglądam się. Mój wzrok pada na gruby koc zwinięty w nogach łóżka. Chwytam go i rzucam na ogień, który szybko gaśnie.

Nic strasznego się nie stało, choć przez moment wyglądało groźnie. Płomień był całkiem spory, pewnie coś w materiale sprawiło, że rozprzestrzeniał się dosyć szybko.

– Już. Po wszystkim. − Podchodzę do okna i otwieram je, pozwalając, by do środka napłynęło świeże powietrze, a potem odwracam się do dziewczyny.

Olivia stoi nieruchomo. Jej usta są delikatnie rozchylone, a policzki zaróżowione. Sprawia wrażenie przejętej, ale też zawstydzonej. Niepotrzebnie.

– Już okej − zapewniam łagodnie, chcąc rozproszyć jej niepokój.

– Przepraszam… − Głos jej drży. To słowo, a zwłaszcza sposób, w jaki je wypowiedziała, z taką bezradnością, wywołuje we mnie nieprzyjemny skurcz. Nie powinna się martwić.

– Nic się nie stało − mówię, robiąc krok w jej stronę.

Stoi ze spuszczoną głową. Jej wzrok uparcie unika mojego.

– Prawie wywołałam pożar… Byłam nieostrożna. Wydawało mi się…

– Ciii, już dobrze − wtrącam, nie chcąc, by się nakręcała. − Naprawdę nic strasznego się nie wydarzyło. Nie wszystko da się przewidzieć.

– Mogłam spalić dom…

Bez namysłu kładę dłoń na jej ramieniu. Kontrast jest uderzający. Moja naznaczona bliznami i stwardniała od treningów ręka na tle jej miękkiej, jasnej skóry.

– Możesz puścić z dymem całe to miasto, Olivio. − Słowa wymykają mi się same. − Ważne, żeby tobie nic się nie stało.

Podrywa głowę i nasze spojrzenia się krzyżują. Coś przeskakuje między nami, a powietrze staje się gęstsze i wcale nie chodzi o dym, który wciąż da się jeszcze wyczuć.

Wiem z absolutną, instynktowną pewnością, że muszę zrobić teraz jedną rzecz.

Wyjść stąd. Jak najszybciej.

– Masz mój numer − przypominam, zabierając rękę w pośpiechu. − Dzwoń do mnie, kiedy tylko chcesz. Pewnie nie zawsze będę mógł odebrać, ale oddzwonię najszybciej, jak to będziemożliwe.

Milczy. Nie akceptuje mojej prośby, ale też się jej nie sprzeciwia.

Na ten moment tyle wystarczy.

Gdy opuszczam pokój, uświadamiam sobie, że trochę za szybko wszedłem w rolę jej opiekuna.

***

Schodzę po schodach. Oddech mam płytki jak po rundzie na ringu. Na dodatek takiej, którą przegrałem. Zaciskam i rozluźniam rękę, którą trzymałem na jej odsłoniętej talii, jakbym chciał w ten sposób zapomnieć o tym doświadczeniu.

Nie chcę już nigdy więcej tego powtarzać.

Gdy jestem na dole, w ostatniej chwili zmieniam zdanie i decyduję się zajrzeć jeszcze do Erika. Pod koniec naszej rozmowy zaczynał przysypiać, widać było po nim wyczerpanie, więc pewnie nie powinienem mu już zawracać głowy, ale coś mnie tam ciągnie. Może podświadomie wiem, że niedługo go tu nie będzie. Może to jedna z ostatnich chwil…

– Erik − mówię cicho, uchylając drzwi. − Nie śpisz?

– Wchodź, wchodź.

Biorę głębszy wdech i przybieram neutralny wyraz twarzy. Gdy przekraczam próg, czuję dziwną ciężkość. To chyba śmierć, która czai się w każdym kącie. Bo Erik umrze. To po prostu widać. Jest taki słaby… Gdy na niego patrzę, z trudem przypominam sobie tego silnego, pełnego energii faceta, którego znałem.

Może mogłem zrobić więcej? Więcej zainwestować w jego leczenie? Takie myśli przebiegają mi przez głowę, gdy siadam przy łóżku i patrzę na jego wychudzoną twarz.

Ale wiem, że więcej nie dało się zrobić. Od początku lekarze mówili, że to nieuleczalna choroba. Do tego bardzo rzadka, a badania nad zrozumieniem jej mechanizmu są w początkowym stadium.

– Byłeś u niej? − pyta Erik, a jego wzrok, choć zmęczony, pozostaje bardzo uważny.

– Ta. − Przesuwam ręką po udzie. Prawym. Tym, na które Olivia wylała kawę. Mała, irytująca niezdara.

– I jak?

– Nie wiem. − Wzruszam ramionami. − Zostawiłem jej swój numer. Uzgodniliśmy, że będzie dzwonić. Muszę przyzwyczaić się do tej dziwnej roli, którą mi wyznaczyłeś. − Patrzę mu w oczy, przekazując, jak cholernie jest to dla mnie niekomfortowe. Jego córka to nie dziecko, tylko młoda kobieta; ma dziewiętnaście lat, co wcześniej podkreślił. I naprawdę nie wiem, jak mam się z nią obchodzić.

– Ronan… − Jego głos cichnie. − Jestem ci wdzięczny. Za wszystko, co dla mnie zrobiłeś przez te ostatnie lata…

– Przestań − wtrącam, zanim zdąży się rozkręcić. Tu nie ma o czym gadać. Jest moim przyjacielem. Zresztą on zrobił dla mnie znacznie więcej. Ja jedynie wsparłem finansowo jego leczenie. To nic wielkiego, gdy śpi się na forsie.

– A coś się u ciebie pozmieniało? − rzuca luźno, zmieniając temat.

– O co pytasz?

– O życie prywatne. Jakaś kobieta na horyzoncie? Może w końcu ktoś…

– Nie – ucinam ostro.

– Jesteś taki uparty. − Kręci głową z pobłażliwym uśmiechem.

– Po prostu nie mam na to czasu, Erik.

– Wymówka. Większość sportowców ma żony, dzieci, domy, do których mogą wracać. Omija cię coś cholernie ważnego, stary. Prawdziwa miłość dodaje skrzydeł.

Erik jest takim niepoprawnym romantykiem. W tym się różnimy, bo mnie romantyczne brednie nie interesują. Nie potrzebuję skrzydeł, tylko świętego spokoju i koncentracji.

– Przecież między tobą a Theą średnio się układa. Sam mówiłeś, że żrecie się o byle co − wypominam mu.

– No bo… Kocham żonę. Kocham Theę − mówi z naciskiem. − Ale…

– Ale?

– Willow. – Wymawia to imię z taką czułością, że aż mnie skręca w środku. To była jego pierwsza dziewczyna, która zginęła w wypadku samochodowym wieki temu. − Niedługo minie dwadzieścia lat, odkąd jej nie ma, a ja wciąż… − Przeciera dłonią twarz. − Gdy się budzę, przez ułamek sekundy myślę, że jest obok.

– Twoja żona o tym wie? Że nie jest tąjedyną? − akcentuję ostatnie słowa.

– Skąd − obrusza się. − Jak jej powiedzieć, że miłość mojego życia już odeszła? To by ją zabiło. A ja ją kocham, Ron. Po prostu… inaczej. Spokojniej. To nie jest ten sam ogień. Pewne rzeczy trzeba zachować w tajemnicy. I tyle.

No i po co mi to? Żyję spokojnie, bez dramatów, skupiony na karierze. Nikt mi nie miesza w głowie. I tego zamierzam się trzymać. Porywy serca nie są dla mnie.

– W ogóle powiedziałeś kiedyś jakiejś kobiecie, że ją kochasz? − pyta.

– Oczywiście. Matce i siostrze − rzucam bez mrugnięcia okiem.

Erik śmieje się zgryźliwie, kręcąc głową z niedowierzaniem.

– Jesteś niemożliwy, Ron. Ale coś mi się wydaje, że jak już w końcu spotkasz tę właściwą, to zgłupiejesz tak koncertowo, że sam siebie nie poznasz. Będziesz zbierać szczękę z podłogi.

Wzdrygam się na taką możliwość. Serio to nie dla mnie.

– Dobra. Pożyjemy, zobaczymy − mówię lakonicznie i dopiero po chwili dociera do mnie, jak beznadziejnie to zabrzmiało. Nie pożyjemy. Erik nie pożyje. Na szczęście on ma do siebie ogromny dystans i nie wypomina mi, że palnąłem głupotę. − Zbieram się.

– Rijad? Za ile? − zagaduje, nawiązując do mojej kolejnej walki, która odbędzie się w Arabii Saudyjskiej.

– Lecę za kilka dni. Jeszcze czekają mnie treningi na miejscu.

– Wygrasz – stwierdza pewnie. − Jak zawsze. Dojdziesz na sam szczyt. Może wtedy pomyślisz o czymś innym, ważniejszym. − Coś błyska w jego spojrzeniu. − Jeszcze masz czas. Nie zmarnuj go.

Te słowa wsiąkają we mnie jak trucizna. Dźwięczą mi w głowie, gdy opuszczam pokój, idę korytarzem i wychodzę na zewnątrz. Przecież nie marnuję czasu. Osiągnąłem to, co zawsze chciałem.

Wciągam ciężkie, wilgotne powietrze i zatrzymuję się na moment na betonowym podjeździe. Zadzieram głowę i patrzę w okno pokoju Olivii. Za firanką wyraźnie porusza się cień. Obserwuje mnie? To absurdalne, a jednak widzę, jak materiał lekko drga.

Choć cała ta sytuacja z byciem jej opiekunem kompletnie mi nie leży, to tak po ludzku jej współczuję. A ta cholerna choroba, która właśnie odbiera mi przyjaciela… Z tego, co wiem, jest genetyczna.

Nie chcę, żeby ta irytująca dziewczyna z nieziemskimi oczami umarła.

Gdy zmierzam do samochodu zaparkowanego przy wąskim chodniku, z krzaków wyłania się sylwetka z aparatem. Paparazzi. Zajebiście. Automatycznie naciągam czapkę z daszkiem na czoło i przyspieszam kroku. Nienawidzę tego. A teraz, gdy zbliża się najważniejsza walka w moim życiu, będą się na mnie czaić jak sępy.

Wsiadam do auta i odjeżdżam. Pora zacząć się pakować. Przede mną Rijad, pustynia, ring.

Muszę to wygrać. Porażka nie wchodzi w grę.

Rozdział 4. Rzeź

Ronan

Znajduję się w szatni, głęboko w podziemiach Kingdom Arena w Rijadzie. Cutman pracuje niemal z chirurgiczną precyzją, gdy owija wokół moich dłoni białe zwoje bandaży. Pod ich warstwami moje ręce twardnieją i stają się bronią, której zamierzam dzisiaj użyć w jednym celu. Zwycięstwo. Nic innego mnie nie interesuje.

Komisarz bokserski uważnie śledzi każdy nasz ruch, a po skończonej pracy każe mi otworzyć i zacisnąć pięści, by w końcu złożyć na bandażach swój podpis.

Mój trener, Ethan, zbliża się i pochyla do mojego ucha.

– Czekałeś na to tak długo. Idź i weź, co twoje. Niech to będzie pogrom.

Kiwam głową na te słowa. Ethan klepie mnie w ramię i odsuwa się o krok. Jego miejsce zajmuje cutman z rękawicami. Wsuwa je na moje obandażowane ręce, a ja w tym samym czasie czuję przypływ mocy. Te czynności mają w sobie coś z magicznych rytuałów i towarzyszy im podniosła atmosfera. Komisarz bokserski zakleja rękawice taśmą i ją również podpisuje.

Na wiszących wysoko na ścianie monitorach widzę, jak mój rywal, Emiliano Alvarez, wchodzi na ring w powodzi świateł i wiwatującego tłumu. Wyrzuca ręce do góry, a fala dźwięku dobiegająca z widowni przybiera na sile.

Pora na mnie. Opuszczam szatnię w asyście całej ekipy. W drodze do areny słyszę dudnienie muzyki. Zatrzymujemy się w tunelu, w którym panuje półmrok. Kamera przelatuje nam przed twarzami. Zaciskam szczęki i utrzymuję chłodny, zdyscyplinowany wyraz twarzy. Gdy tylko mój wizerunek pojawia się na ekranach, hala eksploduje. Wibracja jest tak potężna, że czuję ją w klatce piersiowej i mam wrażenie, że podłoga pod moimi stopami drży.

– RO-NAN! RO-NAN! RO-NAN! – skandują, a moje serce bije teraz w rytmie tych okrzyków.

Spiker ogłasza moje wejście. Podaje kraj pochodzenia, wiek, wspomina o mojej nieprzerwanej passie.

Fala testosteronu i adrenaliny zalewa mnie od środka. Ciało się napina, gotowe do ataku, a umysł pozostaje skupiony na jasno wyznaczonym celu. Wygrać i przejść do historii.

Wychodzimy z półmroku tunelu. Gdy zbliżam się do ringu, unoszę dłoń w czerwonej rękawicy. Krzyk tłumu zamienia się w jeden ogłuszający ryk, który graniczy z histerią. Ekscytacja kibiców mnie napędza, ale chcę wygrać przede wszystkim dla samego siebie.

Wchodzę na ring i zbliżam się do narożnika, gdzie znajdują się już moi trenerzy oraz kilka osób z zespołu. Biorę łyk wody, zakładam ochraniacz na zęby. Spiker zapowiada walkę, następnie zostają puszczone hymny narodowe zawodników. Prezentowani są również sędziowie. Zdejmuję szlafrok bokserski, na którym wyszyto moje imię i nazwisko oraz flagę ojczystego kraju. Trener pomaga mi zdjąć koszulkę. Zostaję w samych sięgających kolan spodenkach oraz wysokich sznurowanych butach.

Wraz z moim przeciwnikiem podchodzimy na środek ringu. Stojący między nami sędzia rozdziela nas swoimi ramionami i odtwarza mechaniczną formułkę o czystej walce. Patrzę w oczy Emiliana Alvareza; odbijają się w nich światła areny. On coś mamrocze, ale ja pozostaję milczący i skupiony. Dotykamy się rękawicami, a potem rozchodzimy, wracając na krótką chwilę do swoich narożników. Zaraz potem następuje uderzenie w gong. Zaczyna się.

Jest ostro od samego początku. Nie ma miejsca na długie sondowanie i poznawanie przeciwnika. Niemal od razu rzucamy się na siebie z pełną furią. Obaj wiemy, o co walczymy, i żaden z nas nie zamierza odpuścić. Dzisiejsza noc to widowisko, na które czekałem przez długi czas.

Emiliano rozcina mi łuk brwiowy. Ciepły strumień krwi spływa po moim policzku i miesza się z potem.

– Czysto! − krzyczy sędzia.

Walczymy dalej.

Mój sierpowy trafia w ucho Alvareza. Krew rozbryzguje się na deskach, gdy on robi unik przed kolejnym ciosem. Oddychamy chrapliwie. Pierwsza runda jasno wskazuje, że to nie będzie zwykła walka. To będzie rzeź.

Gong ogłasza minutową przerwę.

– On ledwo co zipie. Rozpierdol go, Ronan! − ryczy Ethan, przyciskając zimny okład do mojego rozciętego łuku. Drugi trener wyciera krew, która zalewa mi oko. Ich ruchy są szybkie i precyzyjne.

W drugiej rundzie wychodzę na prowadzenie. Zasypuję Emiliana gradem ciosów, które ten nieudolnie próbuje odeprzeć. Jego gardłowe charczenie to symfonia dla moich uszu. Ale Alvarez to weteran. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Jego potężny prawy sierp trafia mnie w skroń. Chwieję się, a światła gasną na ułamek sekundy. Odzyskuję świadomość w samą porę. Emiliano rzuca się na mnie, walczymy w zwarciu, nasze spocone, krwawiące głowy ocierają się o siebie. Sędzia interweniuje i nas rozdziela.

Patrzę na zziajanego przeciwnika przez chwilę, a potem nacieram. Cios w splot słoneczny sprawia, że Alvarez zgina się wpół. Potem prawy prosty, który wbija mu się w punkt łączący szczękę z uchem.

Alvarez zawisa na linach na ułamek sekundy, jego oczy stają się szkliste, a potem osuwa się na deski i mam wrażenie, że następuje to w zwolnionym tempie. Podłoga drży pod jego ciężarem, gdy upada. Arena wstrzymuje oddech, a potem wydaje z siebie przeciągły, zbiorowy ryk. Sędzia odpycha mnie i rzuca się na kolana przy Alvarezie.

– Pięć! Sześć! Siedem! − odlicza, skupiając się na Emilianie. Na „osiem” mój przeciwnik się porusza, na „dziewięć” dźwiga się z desek, a na „dziesięć” stoi już na nogach.

Jestem wściekły, że nie skończyłem roboty.

Koniec drugiej rundy. Wracam do narożnika.

– On już jest martwy! − Ethan drze mi się do ucha tak głośno, że aż się krzywię. W ogóle nie czuję bólu, taki jestem pobudzony. Biorę łyk wody, by zwilżyć usta, i wracam na ring.

W trzeciej rundzie Alvarez walczy o przetrwanie, a ja o to, by zostać legendą. Jego ciosy robią się coraz słabsze, moje natomiast wciąż pozostają miażdżące. Każde uderzenie odnajduje cel, którym są punkty na jego ciele. Zaczyna pluć krwią. W połowie rundy mój lewy hook trafia w przecięte ucho. Krzyk, który wydaje z siebie mój przeciwnik, nie przypomina żadnego ludzkiego dźwięku. Pada po raz drugi, uderzając głową o deski.

Ten ring należy do mnie.

W zasadzie to czuję, jakby cały świat należał do mnie.

Sędzia ponownie zaczyna odliczanie, a jego głos tonie we wrzawie, która dobiega z areny. Pot spływa mi po czole i miesza się z krwią. Moje ciało domaga się, by skoczyć i dobić przeciwnika, ale rozum wie, że już nie ma po co. To koniec.

– Dziewięć! Dziesięć!

Emiliano nie wstaje.

Na moment zapada cisza, a potem tłum zaczyna wyć jak w ekstazie. Opadam na kolana. Przyciskam rękawice do zakrwawionej twarzy. Porywają mnie emocje. Czuję, jak ściskają mnie czyjeś ramiona. Ethan krzyczy mi coś prosto do ucha. Światła stają się jaskrawsze, a muzyka głośniejsza, ale ja rejestruję to tylko częściowo. Znajduję się w innym świecie.

To już pewne. Stałem się legendą.

***

Niecałą godzinę po walce odbywa się konferencja. Emocje powoli opadają, przynajmniej u mnie, bo pozostali członkowie mojego teamu wciąż wydają się mocno podekscytowani.

Wysuwam krzesło i zajmuję wyznaczone miejsce obok Ethana.

Padają standardowe pytania: ile trwały przygotowania, jak się czuję i jak oceniam swój występ. Niektórzy mnie prowokują i twierdzą, że nie widać po mnie, bym się cieszył, że obroniłem pasy WBA, IBF i WBO oraz zdobyłem pas WBC, tym samym zyskując tytuł Undisputed Champion. W całej historii boksu tylko kilkunastu bokserów zdołało zjednoczyć cztery najważniejsze tytuły. A w wadze ciężkiej? Przede mną dokonał tego tylko jeden człowiek.

I według dziennikarzy nie potrafię się tym cieszyć.

Czego oni oczekują? Że będę się szczerzył jak idiota, skoro twarz mi spuchła i ledwo widzę na prawe oko?

Duszę się w pomieszczeniu, w którym zgromadziło się kilkaset osób. Czekam na koniec konferencji jak na zbawienie.

W pewnej chwili słyszę ciche kliknięcie. Ktoś uchylił drzwi za moimi plecami. Zerkam tam i od razu podrywam się z krzesła. W wąskiej szczelinie dostrzegam twarz Grega, mojego zaufanego asystenta z zespołu. To on nosił mój telefon przez ostatnie dni, kiedy ja byłem niemal wyłączony z życia i całkowicie pochłonięty przygotowaniami do dzisiejszej walki. Greg miał tylko jedno zadanie: przerwać mi wszystko, bez wyjątku, jeśli tylko zadzwoni Olivia.

Skoro tu wszedł, to dla mnie jasny sygnał. Nie zważam na dziennikarzy i całą resztę i wychodzę z sali.

– Daj − rzucam i od razu szybkim ruchem wyrywam mu komórkę, gotowy do odebrania połączenia, ale ekran okazuje się czarny.

Podnoszę wzrok na Grega i czuję, jak tętno mi skacze.

– Dzwoniła… jakiś czas temu − mówi, a jego wzrok nerwowo błądzi między mną a telefonem, który ściskam tak mocno, że niemal słyszę, jak trzeszczy.

– Kurwa − warczę pod nosem. Mój głos szybko nabiera ostrości. − Dostałeś jedno proste zadanie. Nawet dziecko by to ogarnęło. − Robię krok w jego stronę, a on dwa do tyłu. Zderza się plecami ze ścianą. − Płacę ci za to, żebyś wykonywał polecenia. Miałeś przynieść telefon, gdy zadzwoni. Nie pięć minut później! − Kipi we mnie ta sama wściekłość, która sprawiła, że pokonałem Emiliana.

Greg kuli ramiona. Mamrocze coś, tłumaczy się, ale ja nie słucham. Odblokowuję ekran i wybieram numer Olivii. Sygnał rozbrzmiewa raz za razem, aż w końcu połączenie zostaje zakończone.

– Wylatujesz! − rzucam do Grega pod wpływem emocji, które jeszcze się zwielokrotniły, bo nie udało mi się do niej dodzwonić. Celuję w niego palcem. − Jesteś, kurwa, zwolniony!

– Ronan, poczekaj, musisz zrozumieć…

– Co tu się dzieje?

To Ethan. Wyszedł z sali, najwidoczniej zaniepokojony tym, że przerwałem konferencję.

– Zadbam o to, żebyś nigdzie nie znalazł roboty, skoro nie potrafisz wykonać prostego jak drut polecenia!

Gdyby odebrała, to może bym odpuścił, ale tak się nie stało. Obiecałem jej ojcu, że się o nią zatroszczę, a mam wrażenie, że już nawaliłem.

– Greg − odzywa się Ethan − wyjaśnisz, dlaczego nasz nowy mistrz świata zaraz rozwali tę budę w drobny mak?

– Miałem przekazać telefon, gdy będzie dzwonił konkretny numer. Dzwonił, ale…

– Ale ty byłeś wtedy zajęty czymś innym, prawda? − wchodzę mu w słowo.

– Nie! Niczym nie byłem zajęty! Dzwonił w trakcie walki. − Greg niemal wypluwa z siebie słowa. − Dokładnie w drugiej rundzie. To właśnie chciałem powiedzieć.

Zapada cisza i jedyne, co da się słyszeć, to czyjeś kroki w oddali.

– Dzwonił tylko raz. Gdy byłeś na ringu. Dlatego nie mogłem ci go przekazać…

Ta informacja nie gasi mojej wściekłości, a jedynie zmienia jej bieg. Dalej jestem wkurwiony, tylko już nie na Grega, który wygląda tak, jakby miał zaraz narobić w spodnie.

– Sorry, Greg. Niepotrzebnie na ciebie naskoczyłem − mówię do asystenta. Nie zasłużył na ten wybuch.

– Wracajmy na konferencję − sugeruje Ethan. − Czekają na ciebie.

– Zaraz − rzucam i wybieram numer Olivii jeszcze raz.

Znowu to samo. Nie odbiera.

– Chodź, mistrzu. − Trener uchyla mi drzwi.

Wracam do sali. Nic więcej nie mogę teraz zrobić.

Zajmuję wcześniejsze miejsce i zmuszam się do odpowiadania na pytania. Myślami jestem zupełnie gdzie indziej. Olivia. Od chwili, gdy ostatnio się z nią widziałem, minęło kilka tygodni i nie kontaktowała się ze mną przez ten czas, więc ten telefon dzisiaj na pewno nie był dziełem przypadku. Przecież nie zadzwoniła, by życzyć mi dobranoc. Chciała czegoś. Potrzebowała… mnie.

To nie tak, że mi na niej zależy. Cholernie nie podoba mi się ta zabawa w opiekuna, do której w pewnym sensie zmusił mnie Erik, ale słowo się rzekło, a ja podchodzę niezwykle poważnie do swoich zobowiązań.

Zerkam cały czas na telefon tuż przed sobą, ale ekran się nie rozświetla.

W pewnym momencie jeden z dziennikarzy zadaje pytanie, na które czekałem od samego początku.

– Co dalej, Ronan? Jakie są plany mistrza? − Patrzy na mnie w oczekiwaniu, trzymając mikrofon przy ustach. − Z kim kolejna walka? − dopytuje, gdy wciąż milczę.

Biorę głęboki wdech.

– Korzystając z tej okazji − zagajam − chcę ogłosić, że to była moja ostatnia walka. Kończę z boksem.

Szmer roznosi się po sali, by po chwili przemienić się w coraz głośniejsze, irytujące dźwięki. Dziennikarze się przekrzykują, nie dowierzają, wszyscy są w szoku. Gdy zerkam na Ethana, widzę, że ma kamienną twarz. Oczywiście poinformowałem go, tak samo jak resztę zespołu, o mojej decyzji, ale wydaje mi się, że wszyscy liczyli na to, że w ostatniej chwili zmienię zdanie. Że jednak będę chciał to pociągnąć, że tym bardziej po zwycięstwie popłynę na fali sukcesu.

Ale moja decyzja jest ostateczna. W wieku trzydziestu siedmiu lat kończę karierę zawodowego boksera. Już nigdy nie wystąpię przed publicznością, nie usłyszę gwaru hali, nie poczuję tej znajomej mieszanki adrenaliny i napięcia przed wejściem na ring. Odkładam rękawice na dobre. Zrobiłem swoje. Osiągnąłem to, co było do osiągnięcia. Teraz pora na innych.

– Skąd taka decyzja?

– Czy główny trener to popiera?

– Chodzi o kwestie zdrowotne?

– To ma związek z tym, że opuściłeś konferencję?

Dociekania padają jedno za drugim; dziennikarze walczą o głos. Nawet gdybym chciał, to nie jestem w stanie się odezwać przez panujący w pomieszczeniu hałas. Spoglądam na mojego drugiego trenera. Trzyma ręce na stole i kręci palcami młynki. I on, i Ethan milczą. Znają mnie i wiedzą, że często bywam bezkompromisowy i jeżeli się na coś uprę, to nic ani nikt nie jest w stanie odwieść mnie od podjętej decyzji. Jedynie ja sam, ale w tym wypadku to nie wchodzi w grę.

Nagle z tłumu rozbrzmiewa głośno pytanie:

– Na czym chcesz się teraz skupić, Ronan?

Szemrania milkną, zapada cisza, wszyscy czekają na moją odpowiedź.

– Czym chcesz się teraz zająć, Ron? − Ten sam dziennikarz odzywa się jeszcze raz.

Olivią. Właśnie to słowo mam na końcu języka, ale oczywiście go nie wypowiadam. Przysuwam się do mikrofonu stojącego na stoliku.

– Życiem − rzucam zamiast tego, a potem wstaję. Krzesło szura po podłodze, a wrzawa w pomieszczeniu znowu się podnosi. − To koniec konferencji. Dziękuję − dodaję, ale oni chyba mnie nie słyszą.

Kieruję się do wyjścia, nie zważając na nic ani na nikogo. Chcę być teraz sam, więc zamierzam jechać bezpośrednio do hotelu i zaszyć się w pokoju. Ktoś za mną wybiega, ale gdy się obracam, widzę, że ten nadgorliwy dziennikarz zostaje zatrzymany przez jednego z ochroniarzy.

Mój kierowca, który czekał na mnie na podziemnym parkingu budynku, rusza do wyznaczonego punktu. Dzwonię do Olivii. Potem znowu. I jeszcze. Nie odbiera.

Stukam palcami w tapicerkę w nerwowym ruchu. Nosi mnie. Ale nawet gdybym wsiadł w samolot właśnie teraz, to w Londynie będę za siedem godzin.

Próbuję się skupić na czymś innym. Przenoszę wzrok na boczną szybę. Rijad nie śpi nawet o tej porze. Na ulicach zbierają się młodzi Saudyjczycy, którzy zamierzają ruszyć na podbój miasta. Na gigantycznym telebimie widzę swoją twarz. Kingdom Centre majaczy na horyzoncie, a to oznacza, że jesteśmy już niedaleko hotelu.

Kiedy trafiam do apartamentu, podchodzę do okien i patrzę na rozświetlone miasto i ciągnącą się w oddali ciemną pustynię.

I wtedy telefon, który cały czas trzymam w dłoni, zaczyna wibrować.

– Halo? − Odbieram od razu, zanim wybrzmi pełny sygnał, jakbym się bał, że nie zdążę. − Olivia, jesteś? − Mój głos jest chropowaty i napięty jak struna.

Cisza. A potem jakieś dziwne dźwięki, których nie potrafię nazwać. To płacz?

– Olivia? − Panika wkrada się do mojego tonu. − Słyszysz mnie? Odezwij się. – Zaciskam wolną dłoń w pięść i dopiero teraz przeszywa mnie ból. Przez ostatnie godziny niczego nie czułem, choć jestem dosyć mocno pokiereszowany.

– Przepraszam, że zadzwoniłam…

No nareszcie.

– Nie przepraszaj − rzucam szybko. − Co się dzieje?

– Tata… − Urywa, jakby to było dla niej zbyt trudne. Cały się spinam, a po chwili coś do mnie dociera. To nie o Erika się martwię, tylko o nią.

– Co z nim?

– Umarł. Dzisiaj. − Łkanie przybiera na sile, a ja czuję nieprzyjemny ucisk w klatce piersiowej. − Nie wiem, co robić… Proszę, niech pan przyjedzie.

Rozdział 5. Złamane serce

Ronan

Duszę się w tym garniturze. Nienawidzę koszul i marynarek. Są takie sztywne, niepraktyczne i utrudniają ruchy. Elegancki styl to zdecydowanie nie moja bajka. Ciągle szarpię kołnierzyk i najchętniej zerwałbym z siebie te ubrania.

Ale przecież nie wypada przyjść w dżinsach czy dresach na pogrzeb najlepszego przyjaciela.