Spotkajmy się w Central Parku ebook

Tytuł ory­gi­nału: Meet Me in Cen­tral Park

Korekta: zespół

Copy­ri­ght © by Jo Bar­tlett, 2023 All rights rese­rved Copy­ri­ght © for the Polish trans­la­tion by Karo­lina Saga­now­ska, 2026 Prawa do prze­kładu zostały pozy­skane za pośred­nic­twem Vicki Satlow Lite­rary Agency oraz Book/Lab Lite­rary Agency Copy­ri­ght © for this edi­tion by Dres­sler Dublin Sp. z o.o., 2026

Pro­du­cent Dres­sler Dublin Sp. z o.o. 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki, ul. Poznań­ska 91 e-mail: sekre­ta­riat@dres­sler.com.pl tel. + 48 22 733 50 00 www.dres­sler.com.pl

Dane do kon­taktu Wydaw­nic­two Świat Książki 02-103 War­szawa, ul. Han­kie­wi­cza 2 e-mail: biuro@swiatk­siazki.pl tel. + 48 22 45 70 402 www.wydaw­nic­two­swiatk­siazki.pl

War­szawa 2026

Księ­gar­nie inter­ne­towe: swiatk­siazki.pl, ksiazki.pl, czy­tam.pl

Dys­try­bu­cja Dres­sler Dublin Sp. z o.o. 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki ul. Poznań­ska 91 e-mail: dys­try­bu­cja@dres­sler.com.pl tel. + 48 22 733 50 31/32 www.dres­sler.com.pl

ISBN 978-83-68812-81-7

Wer­sję elek­tro­niczną w sys­te­mie Zecer przy­go­to­wała Róża Rozaxa

Ta książka w cało­ści opo­wiada o tym, w jaki spo­sób przy­jaźń może spra­wić, że w każ­dym miej­scu można poczuć się jak w domu. W związku z tym jest ona dedy­ko­wana przy­ja­cio­łom, daw­nym i nowym, któ­rych spo­tka­łam w week­end, kiedy naro­dził się pomysł na tę histo­rię (i więk­szość imion postaci), a także oso­bom, które spra­wiają, że w mojej spo­łecz­no­ści inter­ne­to­wej rów­nież czuję się jak w domu. W podzię­ko­wa­niach wspo­mnia­łam o każ­dym z Was z osobna, bo chcę, żeby­ście wie­dzieli, jak bar­dzo cenię Waszą przy­jaźń i wspar­cie xx

Rozdział 1

– Usiądź, Libby, muszę ci coś powie­dzieć. – Nan już nale­wała brandy do dwóch szkla­nek, co nie mogło wró­żyć niczego dobrego. Mia­łam wła­śnie powie­dzieć, że nie powin­ny­śmy pić w trak­cie pracy, ale roz­glą­da­jąc się po pubie, stwier­dzi­łam, że nie ma żad­nych klien­tów, któ­rymi nale­ża­łoby się przej­mo­wać. Nasz dzi­siej­szy utarg ledwo pokryłby koszt dwóch kor­ni­szo­nów, a co dopiero tych solid­nych por­cji brandy, które wła­śnie ser­wo­wała. Może to o mar­nych docho­dach chciała poroz­ma­wiać? Na samą myśl serce mi zamarło. Ale prze­cież dziad­ko­wie nie zamknę­liby tego miej­sca. Nie mia­ła­bym dokąd pójść.

– Czy możesz mi po pro­stu powie­dzieć, o co cho­dzi? – Dla­czego nie mogła przejść pro­sto do sedna? Te wszyst­kie wstępy tylko prze­dłu­żały ago­nię, a już to kie­dyś prze­ra­bia­łam. Fakt, że Nan poczuła potrzebę zaser­wo­wa­nia tak moc­nych trun­ków, był nie­po­ko­jący, ale naj­gor­szą wia­do­mość w życiu mia­łam już za sobą. Więc cokol­wiek to było, nie mogło być aż tak źle.

– Zamy­kamy pub. – Nan pchnęła jedną ze szkla­nek w moją stronę.

Robiąc w końcu to, co mi kazano, klap­nę­łam na roz­chwiany sto­łek barowy, chwy­ci­łam szklankę i wzię­łam duży łyk. To było jak inha­la­cja maścią roz­grze­wa­jącą. Nic dziw­nego, że podaje się brandy na szok – ból w prze­łyku spra­wił, że nie byłam w sta­nie myśleć o niczym innym.

– Nie wie­rzę, że naprawdę to sprze­da­je­cie. Kiedy pod­ję­li­ście tę decy­zję?

– O nie, nie zamy­kamy go tak na dobre. – Nan zaśmiała się, a ja zaczę­łam się zasta­na­wiać, czy nie dobrała się do brandy przede mną. Mówiła od rze­czy, a mnie wcale nie było do śmie­chu. – Zamy­kamy tylko na święta.

Powie­działa to. Słowo na „ś”. Słowo, co do któ­rego zawar­li­śmy pakt, że nie będziemy go wyma­wiać przed pierw­szym grud­nia każ­dego roku – a naj­le­piej jesz­cze dłu­żej, jeśli się da. Ale był dopiero wrze­sień, a ja ledwo otrzą­snę­łam się po poprzed­nich świę­tach. Wiem, że wszy­scy narze­kają na bożo­na­ro­dze­niowe deko­ra­cje poja­wia­jące się w super­mar­ke­tach we wrze­śniu, ale ja dosłow­nie musia­łam wstrzy­my­wać oddech i prze­bie­gać obok sezo­no­wych ale­jek w Sains­bury’s. Świat wyda­wał się mieć obse­sję na punk­cie świąt, gdy tylko koń­czyły się let­nie waka­cje, i choć bar­dzo sta­ra­łam się przed tym uciec – pra­cu­jąc w naj­mniej docho­do­wym mikro­pu­bie na świe­cie – osta­tecz­nie zawsze oka­zy­wało się to nie­moż­liwe.

Łatwiej byłoby prze­pro­wa­dzić się do kraju, w któ­rym w ogóle nie obcho­dzi się Bożego Naro­dze­nia, ale ni­gdy nie mia­łam talentu do języ­ków obcych. Pięć lat szkol­nej nauki pozwo­liło mi jedy­nie powta­rzać je ne com­prends pas z cał­kiem prze­ko­nu­ją­cym akcen­tem. Trudno było na tej pod­sta­wie wie­rzyć, że z cza­sem opa­nuję bie­gle japoń­ski.

Dzień Bożego Naro­dze­nia jakoś zno­si­łam, bo ozna­czało to długą zmianę w pubie – kiedy to dla odmiany było wię­cej klien­tów niż per­so­nelu – a moim jedy­nym zada­niem była wymiana uprzej­mych życzeń. Nie było mowy, bym usia­dła do praw­dzi­wej wigi­lij­nej kola­cji. Nie wtedy, gdy przy stole zostały dwa puste miej­sca. Ni­gdy nie sądzi­łam, że będę tęsk­nić za wysu­szo­nym indy­kiem mamy, ale bra­ko­wało mi w tych obia­dach abso­lut­nie wszyst­kiego. Nawet żar­tów taty. Pod­czas naszych ostat­nich wspól­nych świąt żar­to­wał, że Noe powi­nien był użyć prze­pisu mamy do przy­rzą­dze­nia indy­ków na arce, bo w dzie­sięć minut wchło­nę­łyby cały potop. Śmiała się jak zawsze, a tata pro­sił o dokładkę indyka, też jak zawsze.

– Nie rozu­miem. Dla­czego zamy­ka­cie na święta? To jedyny czas, kiedy w ogóle wycho­dzimy na plus. – Nie mogli mi tego zro­bić. Nikt inny poza nimi nie rozu­miał, dla­czego ni­gdy wię­cej nie będę w sta­nie zmie­rzyć się z praw­dzi­wymi świę­tami.

– Twój dzia­dek od lat obie­cy­wał, że zabie­rze mnie na zorzę polarną. A teraz, kiedy jest już po ope­ra­cji zaćmy, w końcu ma szansę odróż­nić ją od smug na przed­niej szy­bie samo­chodu, które pró­bo­wał mi wmó­wić jako rzadki prze­błysk zorzy, gdy byli­śmy w Szko­cji na degu­sta­cji whi­sky.

– I nie będzie was w święta? – Nazwij­cie mnie cyniczką, ale nie byłam prze­ko­nana, czy dzia­dek w ogóle wie o tej wycieczce. Kochał ten mikro­pub, który zało­żył po przej­ściu na eme­ry­turę, a który był led­wie więk­szy od spo­rego salonu. Zawsze był to dla nich bar­dziej hob­by­styczny pro­jekt niż biz­nes. Więk­szość klien­tów sta­no­wili zna­jomi dziad­ków, któ­rzy mieli wła­sne kufle wiszące nad barem i pła­cili za drinki po kosz­tach. Zazwy­czaj wycią­gnię­cie dziadka z tego miej­sca gra­ni­czyło z cudem, chyba że jechał z Nan w trasę, by prze­te­sto­wać nowy asor­ty­ment dla pubu, jak tę szkocką mio­dową whi­sky, którą przy­wiózł ostat­nim razem. Więc myśl, że sam z wła­snej woli zapro­po­no­wał wyjazd na święta, brzmiała mało wia­ry­god­nie.

– Tak, pły­niemy w rejs! – Nan wycią­gnęła z torebki bro­szurę, która miała nie­mal wła­sne miej­sce przy barze. – Nie będzie nas od dzie­więt­na­stego do dwu­dzie­stego dzie­wią­tego. Czyż to nie wygląda wspa­niale?

– Hmm. – Cho­ciaż mia­łam ochotę rzu­cić się jej do nóg i bła­gać, żeby nie wyjeż­dżała, musia­łam pomy­śleć o tym, co dla nich naj­lep­sze. Nan zawsze o tym marzyła, a święta dla nich też były trudne. W końcu stra­cili córkę – swoje jedyne dziecko – pra­wie dwa lata temu. Teraz zostali uwią­zani ze mną: psuj­za­bawą w czy­stej postaci. – Na pewno będzie­cie się świet­nie bawić, ale nie ma potrzeby zamy­kać pubu. Pora­dzę sobie. To nie tak, że mamy tu urwa­nie głowy, nawet w święta, a Billy na pewno by mi pomógł, gdy­bym go popro­siła. – Billy był co naj­mniej dwa razy star­szy ode mnie, miał dnę mocza­nową, która utrud­niała mu cho­dze­nie, ale naj­wy­raź­niej nie wpły­wała na jego zdol­ność do sta­nia i zaglą­da­nia mi w dekolt przy każ­dej oka­zji. Raz na jakiś czas zapra­szał mnie też na randkę, a ja zasta­na­wia­łam się, jak to się stało, że moje życie poto­czyło się w ten spo­sób.

Kiedy zgi­nęli moi rodzice, mia­łam chło­paka; roz­ma­wia­li­śmy już nawet o wspól­nym zamiesz­ka­niu, ale po wypadku powie­dział mi, że się zmie­ni­łam. Zda­wał się nie mieć poję­cia, dla­czego tra­giczna strata obojga rodzi­ców tak bar­dzo wpły­nęła na moje postrze­ga­nie życia. Począt­kowo pró­bo­wał zara­żać mnie cho­ro­bli­wym opty­mi­zmem, a gdy to nie poskut­ko­wało, oświad­czył, że nie zamie­rza mar­no­wać naj­lep­szych lat swo­jego życia na cze­ka­nie, aż wresz­cie zro­zu­miem, iż jest ono zbyt krót­kie, by spę­dzić je na żało­bie. Spo­dzie­wa­łam się, że zerwa­nie z Ryanem zaboli, ale nie poczu­łam nic. Nawet zło­ści. Od tam­tej pory, mimo prób Nan, by zeswa­tać mnie z nie­mal każ­dym wol­nym męż­czy­zną poni­żej pięć­dzie­siątki, jakiego znała, nie mia­łam abso­lut­nie żad­nej ochoty choćby pomy­śleć o kolej­nym związku. Więc mące­nie Billy’emu w gło­wie i pozwa­la­nie mu myśleć, że ma u mnie szanse – tylko po to, by namó­wić go do pomocy w pubie – byłoby nie w porządku, ale wszystko było lep­sze niż brak pracy w Boże Naro­dze­nie.

– O nie, pub zde­cy­do­wa­nie zamy­kamy – oświad­czyła sta­now­czo Nan. – Powie­dzie­li­śmy już wszyst­kim sta­łym bywal­com i zamie­rzamy urzą­dzić wielką imprezę w syl­we­stra, żeby im to wyna­gro­dzić, z drin­kami na koszt firmy.

– Przy takim tem­pie do dru­giego stycz­nia będzie­cie ban­kru­tami. – Wzię­łam kolejny łyk brandy. Bóg raczy wie­dzieć, skąd dzia­dek ją wziął, ale wypa­lała mi gar­dło. Gdy­bym miała ją opi­sać pod­czas degu­sta­cji, powie­dzia­ła­bym, że ma nuty kwasu z aku­mu­la­tora prze­la­nego przez starą skar­petę.

– To tylko pie­nią­dze, a zamknię­cie na święta jest waż­niej­sze. Nie możesz tak dalej żyć, Libby; minęły pra­wie dwa lata i to już wystar­czy. Twoja mama i tata nie chcie­liby dla cie­bie takiego życia.

– Co masz na myśli, mówiąc, że nie mogę tak dalej żyć?

– Twój tera­peuta powie­dział, że musisz sta­wić czoła swoim lękom. To zna­czy, że musisz prze­stać uda­wać, że Boże Naro­dze­nie nie ist­nieje. W prze­ciw­nym razie tak już może zostać, będziesz obsłu­gi­wać kole­gów dziadka i pich­cić tyle zapie­ka­nek z woło­winą, żeby tylko wyjść na swoje, ale nie zara­biać tyle, by naprawdę żyć. Nie mogę do tego dopu­ścić, Lib. Nie pod moimi skrzy­dłami.

– Żałuję, że w ogóle ci mówi­łam, co powie­dział tera­peuta. – Nie zdo­ła­łam powstrzy­mać jękli­wego tonu. Miała jed­nak rację; mój tera­peuta był prze­ko­nany, że ni­gdy nie ruszę z miej­sca, dopóki nie nauczę się znów obcho­dzić świąt. Ale nikt nie zda­wał się rozu­mieć – nawet moi kochani dziad­ko­wie – że ja wcale nie chcę ruszać z miej­sca. Nie zasłu­guję na to. Moi rodzice ode­szli, a ja nie zro­bi­łam wystar­cza­jąco dużo, by osoba za to odpo­wie­dzialna została uka­rana. Nie zasłu­gi­wa­łam na cele­bro­wa­nie cze­go­kol­wiek, a już naj­mniej Bożego Naro­dze­nia.

– Cóż, ale powie­dzia­łaś – rze­kła surowo Nan. – I tak czy ina­czej, w tym roku będziesz musiała zmie­rzyć się ze świę­tami.

– I co mi radzisz? Że mam sobie upiec indyka i zapro­sić Billy’ego, żeby­śmy mogli razem poroz­ry­wać bożo­na­ro­dze­niowe nie­spo­dzianki? – Wzdry­gnę­łam się na samą myśl. To był wła­ści­wie jeden z tek­stów Billy’ego na pod­ryw. Tyle że w jego wer­sji to ja byłam tą nie­spo­dzianką do roz­pa­ko­wa­nia.

– Nie, tobie też już zapla­no­wa­łam święta – powie­działa bab­cia. Powieka jej drgała, ale miała pełne prawo wyglą­dać na zde­ner­wo­waną.

– Co zro­bi­łaś?!

– Dzwo­niła Dot­tie. Musiała iść na ope­ra­cję bio­dra, a prze­cież wiesz, że to dla niej naj­go­ręt­szy okres w roku…

Chłód prze­biegł mi po ple­cach.

– O nie. Pro­szę, powiedz, że tego nie zro­bi­łaś. – Moja cio­teczna babka miała sklep bożo­na­ro­dze­niowy na Siód­mej Alei w Nowym Jorku. Ale nawet Nan nie mogła uznać tego za dobry pomysł.

Nan wyglą­dała na nie­wzru­szoną.

– Ona potrze­buje kogoś do pomocy, a ty musisz bez reszty zatra­cić się w magii świąt, według two­jego tera­peuty. To wręcz połą­cze­nie ide­alne.

– Raczej pie­kielne. – Pokrę­ci­łam głową. – Posłu­chaj, prze­pra­szam, Nan, przy­kro mi z powodu cioci Dot­tie, ale nie ma mowy, żebym leciała aku­rat do Nowego Jorku. Jeśli to cię uszczę­śliwi, zare­zer­wuję obiad świą­teczny w Hotelu Abode w mie­ście, ale nie zniosę świąt i Nowego Jorku jed­no­cze­śnie. To po pro­stu za dużo.

– Już obie­ca­łam cioci Dot­tie.

– Cóż, w takim razie będziesz musiała cof­nąć tę obiet­nicę.

– Ona jest zde­spe­ro­wana. Ina­czej by się do mnie nie ode­zwała, ni­gdy nikogo nie prosi o pomoc. Sama bym poje­chała, gdy­bym mogła, ale nie jestem już tak sprawna jak kie­dyś, a lekarz na ostat­niej kon­troli powie­dział, że potrze­buję odpo­czynku. – Nan potarła plecy, a na jej twa­rzy poja­wił się wyraz bólu.

– Szan­taż emo­cjo­nalny też nie zadziała. – Pró­bo­wa­łam prze­ko­nać samą sie­bie w rów­nym stop­niu co ją, ale ona dosko­nale wie­działa, w które struny ude­rzyć. Tym razem jed­nak musia­łam być twarda.

– Już zare­zer­wo­wa­łam ci lot na koniec paź­dzier­nika.

– Zro­bi­łaś co?!

– Była świetna oferta na bilety i nie chcia­łam jej prze­ga­pić. Dot­tie cię potrze­buje, ale ty potrze­bujesz tego jesz­cze bar­dziej. – Drże­nie jej powieki nabrało tempa, ale w oczach poja­wiły się też łzy. Choć mia­łam ochotę wybiec na ulice Can­ter­bury i ni­gdy nie oglą­dać się za sie­bie, nie mogłam tego zro­bić, a nawet nie potra­fi­łam jej winić za to, co zro­biła. Chciała odzy­skać dawną Libby, tę wer­sję mnie, sprzed stratą jedy­nej córki. Ale dawna Libby ode­szła i wycieczka do Nowego Jorku tego nie zmieni. Wła­ści­wie mogła tylko pogor­szyć sprawę. Musia­łam wymy­ślić spo­sób, by się z tego wykrę­cić i uzmy­sło­wić babci, że Nowy Jork to sza­lony pomysł, ale wpa­da­nie w szał i trza­ska­nie drzwiami w niczym by mi nie pomo­gło.

– Prze­my­ślę to. – Tylko tyle byłam gotowa zade­kla­ro­wać, ale sądząc po tym, jak zmie­nił się wyraz twa­rzy babci, można by pomy­śleć, że już się spa­ko­wa­łam.

– To będzie począ­tek cze­goś wspa­nia­łego, Lib, zoba­czysz. – Nan objęła mnie ramio­nami. – Zeszły rok był dla nas wszyst­kich straszny, a patrze­nie, jak mie­rzysz się z tymi wszyst­kimi dniami, które po raz pierw­szy przy­szło ci spę­dzić bez mamy i taty, po kawałku zabi­jało mnie od środka. W zeszłe Boże Naro­dze­nie poprzy­się­głam sobie, że zanim nadej­dzie druga rocz­nica życia bez nich, znajdę spo­sób, by wresz­cie pomóc ci pójść naprzód. Tak się cie­szę, że zgo­dzi­łaś się poje­chać.

Mia­łam już na końcu języka uwagę, że jesz­cze na nic się nie zgo­dzi­łam, ale na razie Nan była szczę­śliwa i nie chcia­łam być tą osobą, która jej to odbie­rze.

Póź­niej wymy­ślę jakiś powód, dla któ­rego nie będę mogła poje­chać – pro­blem z wizą powi­nien zała­twić sprawę – i dopil­nuję, żeby zwró­cić jej pie­nią­dze za loty. A może samotne święta to byłoby wła­śnie to, czego mi trzeba? Przy­naj­mniej nie musia­ła­bym przed nikim uda­wać, że bawię się dobrze cho­ciaż przez moment. Po co w ogóle cokol­wiek świę­to­wać, skoro jedyne moje pra­gnie­nie na tym świe­cie leżało cał­ko­wi­cie poza zasię­giem Świę­tego Miko­łaja? Zresztą, nikt nie miałby takiej mocy.

* * *

Minęły dwa tygo­dnie, odkąd Nan powie­działa mi o swo­ich pla­nach wysła­nia mnie na dwa mie­siące do Nowego Jorku, a ja wciąż nie zna­la­złam spo­sobu, by jej uświa­do­mić, że za nic na świe­cie ni­gdzie się nie wybie­ram. Gdy­bym była gotowa opu­ścić rodzinne mia­sto z jakie­go­kol­wiek powodu, zro­bi­ła­bym to po świę­tach. To wła­śnie wtedy ude­rzały we mnie naj­gor­sze wspo­mnie­nia. Rocz­nica wypadku moich rodzi­ców i nowe infor­ma­cje z poli­cji na temat oskar­że­nia czło­wieka, który ich zabił, mie­szały się z cał­ko­wi­tym przy­gnę­bie­niem, które zawsze zda­wał się przy­no­sić sty­czeń. Do tego docho­dziły uro­dziny mamy i obiet­nica, którą jej zło­ży­łam, gdy nie mogłam już dać jej pre­zentu – że dopil­nuję, by Grant Bailey zapła­cił za to, co zro­bił. Ale na tym polu też ponio­słam klę­skę. Gdy parę mie­sięcy póź­niej sie­dzia­łam w sądzie, nie mogłam ode­rwać wzroku od jego twa­rzy. Pró­bo­wa­łam wyczy­tać z niej jaki­kol­wiek ślad skru­chy za to, co zgo­to­wał naszej rodzi­nie, ale niczego takiego nie dostrze­głam.

Sąd popro­sił nas o przy­go­to­wa­nie oświad­cze­nia o wpły­wie prze­stęp­stwa na ofiary. Gdy usia­dłam z dziad­kami, żeby to wszystko poukła­dać, odnio­słam wra­że­nie, jakby ktoś zszar­pał z nich maskę ochronną, a na wierzch wypeł­zła cała ta żywa udręka, którą dotąd w sobie dusili ze względu na mnie. To doświad­cze­nie oka­zało się pra­wie tak nisz­czy­ciel­skie jak sam wypa­dek, choć nie do końca… To ja zre­da­go­wa­łam osta­teczną wer­sję oświad­cze­nia, sta­ra­jąc się zebrać to, o czym roz­ma­wia­li­śmy, w spo­sób odda­jący skutki śmierci moich rodzi­ców. Nie było jed­nak spo­sobu, by oddać temu spra­wiedliwość; nie potra­fi­łam prze­lać na papier samej udręki malu­ją­cej się na twa­rzach moich dziad­ków. Wciąż jed­nak potra­fi­łam powtó­rzyć słowo w słowo jeden z napi­sa­nych przeze mnie frag­men­tów, jakby został na stałe wypa­lony w moim mózgu.

Życie bez nich ni­gdy nie będzie takie samo. Ni­gdy nie będzie tak pełne, tak dobre ani tak szczę­śliwe, jak wtedy, gdy tu byli. Teraz, gdy ode­szli, już ni­gdy nie będziemy naprawdę szczę­śliwi.

Na sam widok tych słów bab­cia wybuch­nęła pła­czem. Począt­kowo sądzi­łam, że to przez cały ten ładu­nek emo­cjo­nalny ukryty w sło­wach, ona jed­nak wyznała mi, że powód był zupeł­nie inny. To myśl o tym, że wie­rzę, iż ni­gdy wię­cej nie zaznam praw­dzi­wego szczę­ścia, zła­mała jej serce.

– Nie dała­bym rady dalej żyć, gdyby nie ty, Lib. – Nan ujęła moją twarz w dło­nie. – Strata two­jej mamy była naj­trud­niej­szą rze­czą, przez jaką kie­dy­kol­wiek prze­szłam, ale widzę w tobie tak wiele z niej. Kiedy cię uro­dziła, speł­niła swoje naj­więk­sze marze­nie i została mamą. Dla­tego musimy wybrać szczę­ście ze względu na wszystko, co zdo­łała zro­bić, i choć zawsze będziemy pra­gnąć, by tu była, ona nie chcia­łaby, aby któ­re­kol­wiek z nas spę­dziło resztę życia w nie­szczę­ściu z powodu tego, że ode­szła. Więc nie możesz tego napi­sać, Lib, bo nie zniosę myśli, że to mogłaby być prawda.

Nie chcia­łam się z nią kłó­cić, nie wtedy, gdy ból był tak wyraź­nie odci­śnięty w jej spoj­rze­niu. Ale myśla­łam o każ­dym z tych słów. W tam­tym cza­sie nie wie­rzy­łam, że kie­dy­kol­wiek przy­po­mnę sobie, jak się śmiać. Co wię­cej, sądzi­łam, że wcale nie chcę pamię­tać. Jed­nak ze względu na Nan usu­nę­łam ten frag­ment z oświad­cze­nia i ni­gdy się nie dowiem, czy to wła­śnie dla­tego sędzia pod­jął taką, a nie inną decy­zję.

Cztery lata. Tyle dostał Grant Bailey za zabi­cie obojga moich rodzi­ców. Sędzia miał pod­stawy, by ska­zać go za spo­wo­do­wa­nie śmier­tel­nego wypadku pod­czas jazdy mimo zakazu pro­wa­dze­nia pojaz­dów, jako że cią­żył już na nim wyrok za pro­wa­dze­nie pod wpły­wem nar­ko­ty­ków i alko­holu. Jed­nak opóź­nie­nia w prze­pro­wa­dze­niu badań Baileya w szpi­talu, gdzie szybko doszedł do sie­bie po drob­nych obra­że­niach odnie­sio­nych pod­czas wypadku, spra­wiły, że wyniki były nie­jed­no­znaczne. W jego orga­ni­zmie znaj­do­wały się ślady zarówno alko­holu, jak i nar­ko­ty­ków, ale to nie wystar­czyło, by ska­zać go za spo­wo­do­wa­nie śmierci przez nie­bez­pieczną jazdę.

Dzień, w któ­rym usły­sza­łam wyrok odczy­ty­wany przez sędziego i zoba­czy­łam ulgę zale­wa­jącą twarz Granta Baileya, był dru­gim naj­gor­szym dniem w moim życiu. W moim odczu­ciu uszło mu na sucho mor­der­stwo. Potem wpa­dłam w obse­sję na punk­cie rewi­zji wyroku. Pisa­łam do swo­jego posła, do Pro­ku­ra­tora Gene­ral­nego, do każ­dej gazety, jaka przy­szła mi do głowy, ale wszystko to na nic. Moim rodzi­com skra­dziono praw­do­po­dob­nie trzy­dzie­ści lat życia, a jedyne, co miał stra­cić Grant Bailey, to cztery lata ze swo­jego – a przy­naj­mniej tak mi się wyda­wało.

– Masz już jakieś wie­ści w spra­wie wizy? – To był trzeci raz w ciągu ostat­nich czter­dzie­stu ośmiu godzin, kiedy Nan zadała mi to pyta­nie, ale tym razem coś było ina­czej. Za każ­dym razem, gdy o tym wspo­mi­nała, prze­wra­cała oczami i łagod­nie mnie upo­mi­nała, że jesz­cze tego nie zała­twi­łam, ale teraz na jej twa­rzy malo­wało się napię­cie i prze­stę­po­wała z nogi na nogę, jakby pod­łoga nagle stała się zbyt gorąca, by na niej stać.

– Jesz­cze nie, ale jutro znów ich przy­ci­snę. – Zaczy­na­łam brzmieć jak zacięta płyta i spo­dzie­wa­łam się, że Nan wes­tchnie, ale kiedy jej twarz się wykrzy­wiła, wie­dzia­łam, że mia­łam rację, tym razem coś było nie tak.

– Nan, co się stało? – Kiedy obję­łam ją ramie­niem, drżała. To nie cho­dziło o moją wycieczkę do Nowego Jorku i gdy tylko spoj­rza­łam jej w oczy, ogar­nęło mnie okropne prze­czu­cie, że wiem, co zaraz usły­szę.

– Mia­łam tele­fon z infor­ma­cją, że przy­go­to­wują się do wypusz­cze­nia Granta Baileya na zwol­nie­nie warun­kowe. – Głos Nan się zała­mał, a ja ledwo powstrzy­ma­łam się od krzyku, choć chęć, by to zro­bić, pło­nęła mi w gar­dle. Czło­wiek, któ­rego widziano piją­cego i palą­cego mari­hu­anę na kilka godzin przed tym, jak wsiadł do samo­chodu i zepchnął moich rodzi­ców z drogi, wycho­dził z wię­zie­nia.

– Jak to moż­liwe? Nie odsie­dział jesz­cze nawet połowy wyroku. – Zaci­snę­łam powieki, bo wie­dzia­łam, że jeśli zacznę pła­kać, mogę nie prze­stać, a musia­łam się dowie­dzieć dokład­nie, co powie­dziano babci.

– Zbliża się do połowy kary i prze­no­szą go do zakładu typu otwar­tego, gdzie będzie mógł korzy­stać z prze­pu­stek do domu. Potem wypusz­czą go warun­kowo. Podobno jest zbyt wielu prze­stęp­ców, a za mało miejsc w wię­zie­niach. – Nan pokrę­ciła głową. – Bailey praw­do­po­dob­nie dzięki prze­pu­stce będzie w domu z rodziną na święta.

– Nie mogą tego zro­bić. – Mdło­ści wez­brały mi w żołądku i ist­niało spore ryzyko, że zwy­mio­tuję. Ale w moje żyły pom­po­wało się wła­śnie coś o wiele potęż­niej­szego – czy­sty, żywy gniew. Ni­gdy w życiu nie pomy­śla­ła­bym, że mogła­bym posu­nąć się do prze­mocy. Aż do momentu, gdy moja droga skrzy­żo­wała się z drogą Granta Baileya.

– Nie wiem jak, ale to zro­bili i nic nie możemy na to pora­dzić. – Nan nagle chwy­ciła mnie za nad­gar­stek. – Chcę, żebyś mi obie­cała, że nie będziesz pró­bo­wała nic z tym robić, Lib. Pro­szę.

Na widok tego bła­ga­nia w jej oczach coś bole­śnie prze­wró­ciło mi się w żołądku. Wie­dzia­łam, że ona też panicz­nie boi się mnie stra­cić, więc powoli pokrę­ci­łam głową. Wszyst­kie listy, tele­fony, wście­kłość i smu­tek ostat­nich dwóch lat niczego nie zmie­niły. Teraz Grant Bailey praw­do­po­dob­nie będzie spę­dzał czas z rodziną w te święta, pod­czas gdy moi rodzice leżeli ramię w ramię w ziemi. Roz­pacz­li­wie chcia­łam wie­rzyć, że to nie może być prawda, choć wie­dzia­łam, że jest.

Rodzice Granta Baileya miesz­kali zale­d­wie dzie­sięć minut drogi od pubu moich dziad­ków. Ist­niała wielka szansa, że któ­reś z nas na niego wpad­nie, a ja bałam się, że mogła­bym naprawdę być zdolna do zabi­cia go, gdy­bym zoba­czyła, jak cie­szy się wol­no­ścią. Tak łatwo byłoby po pro­stu wci­snąć gaz do dechy i wymie­rzyć mu osta­teczną formę karmy. Bo jeśli tak wyglą­dała spra­wie­dli­wość, to prawo naprawdę było do niczego. Przed wypad­kiem powrót do Can­ter­bury zawsze wyda­wał mi się powro­tem do bez­piecz­nej przy­stani. Kiedy wycho­dzi­łam wie­czo­rem na drinka, ani razu nie czu­łam stra­chu, wra­ca­jąc do domu. Kiedy byłam w szkole, wraz z przy­ja­ciół­kami wycho­dzi­ły­śmy poza mia­sto ścieżką wzdłuż rzeki w stronę oko­licz­nych wio­sek i spę­dza­ły­śmy nad wodą całe dnie, jeśli mia­ły­śmy na to ochotę. To mia­sto było uro­kliwe, oso­bliwe, a przede wszyst­kim było domem, ale Bailey zdo­łał ode­brać mi nawet to uczu­cie, bo po wypadku ni­gdzie nie czu­łam się bez­piecz­nie.

– Jak, do cho­lery, ma to być spra­wie­dliwe? On będzie mógł spę­dzić te święta z kim­kol­wiek zechce, a my już ni­gdy nie będziemy mogli tego zro­bić. – Czu­łam się, jakby ktoś sie­dział mi na klatce pier­sio­wej i mnie dusił. Chcia­łam wyjść, uciec, ale to nie­moż­liwe, gdy miej­scem, z któ­rego chcesz uciec, jest twoje wła­sne ciało, twój wła­sny umysł.

– Wiem, kocha­nie. Tak mi przy­kro. – Nan pocią­gnęła nosem, a ja znów ją obję­łam, wdy­cha­jąc zna­jomy zapach jej kon­wa­lio­wych per­fum, które zawsze pach­niały domem.

– O Boże! Nie wiem, czy dam radę to znieść. A jeśli zoba­czę go, gdy będę w samo­cho­dzie? Szcze­rze mówiąc, nie wiem, do czego była­bym zdolna, ale widzę oczami wyobraźni, jak robię mu to samo, co on zro­bił mamie i tacie.

– Nie mogła­byś tego zro­bić, Lib. Nie w rze­czy­wi­sto­ści. Ale ja też go nie­na­wi­dzę za to, co zro­bił two­jej mamie i tacie, i za to, co to zro­biło z tobą.

– Wszystko w porządku, Nan. – Musiało być, ze względu na nią i dziadka; powta­rza­łam to sobie raz po raz w tygo­dniach i mie­sią­cach po wypadku, ale ona znała mnie na to zbyt dobrze.

– Oczy­wi­ście, że nie jest w porządku, nie po takich wie­ściach. Ale jesteś tylko czło­wie­kiem i nie ocze­ki­wa­ła­bym, że będzie ina­czej. Tylko spró­buj zapa­mię­tać, że nawet gdyby trzy­mali tego szu­mo­winę Baileya w wię­zie­niu do końca życia, to by ich nie przy­wró­ciło. Ale my chcemy mieć cie­bie z powro­tem i tego wła­śnie chcie­liby twoi rodzice, znacz­nie bar­dziej niż widoku Baileya gni­ją­cego w celi. Przez to wszystko wydaje mi się jesz­cze bar­dziej, że pro­po­zy­cja Dot­tie przy­szła w samą porę. Wiesz, że kochamy cię nad życie, Lib, ale wszy­scy potrze­bu­jemy odpo­czynku od wspo­mnień, jeśli mamy dojść do sie­bie. Za każ­dym razem, gdy prze­jeż­dżasz drogą, na któ­rej to się stało, mijasz swoją starą szkołę, skąd mama odbie­rała cię codzien­nie, albo ulu­bioną restau­ra­cję taty, to ude­rza w cie­bie na nowo, prawda?

– Skąd wie­dzia­łaś? – Widzia­łam rodzi­ców we wszyst­kich tych miej­scach i nagle, zanim jesz­cze odpo­wie­działa, zro­zu­mia­łam, że moja bab­cia też ich tam widzi.

– Bo ja i twój dzia­dek mamy tak samo. Jak myślisz, dla­czego spę­dzamy cały czas w tym sta­rym, mrocz­nym pubie? Ale musimy zerwać z tymi nawy­kami, Lib. Może dla mnie to będzie ten rejs, może coś innego. Ale po pro­stu czuję to w kościach, że dla cie­bie to będzie Nowy Jork. Musisz stąd wyje­chać na jakiś czas. Być gdzieś, gdzie nie ma tylu rze­czy przy­po­mi­na­ją­cych o prze­szło­ści.

– Dobrze. – To było tylko jedno słowo i padło z moich ust, zanim zdą­ży­łam pomy­śleć o nim po raz drugi. Nie zostanę tam jed­nak na święta, cokol­wiek mówi­łaby moja bab­cia. Nie było mowy, bym została w miej­scu, gdzie magia świąt jest widoczna na każ­dym rogu ulicy, pod­czas gdy ludzie, któ­rych kocha­łam naj­bar­dziej na świe­cie, zostali ogra­bieni z szansy na ponowne obcho­dze­nie Bożego Naro­dze­nia, a nawet na odwie­dze­nie miej­sca, o któ­rym zawsze marzyli. Ale nie będzie już uda­wa­nia z odrzu­co­nymi wizami ani prób odcią­ga­nia dziad­ków od tego, co uwa­żali za naj­lep­sze dla mnie. Jecha­łam do Nowego Jorku, czy mi się to podo­bało, czy nie. Bio­rąc pod uwagę, że lada chwila Grant Bailey miał zacząć opusz­czać wię­zie­nie na prze­pustki, mój wylot sta­wał się sprawą naj­wyż­szej wagi. Każdą minutę zwłoki uwa­ża­łam za stra­coną.

Rozdział 2

– Powin­naś była widzieć to miej­sce zeszłej nocy! Wyglą­dało to tak, jakby każdy wariat w sta­nie Nowy Jork chciał wsiąść do mojej tak­sówki.

Pró­bo­wa­łam nadą­żyć za szyb­kim poto­kiem słów tak­sów­ka­rza, gdy po raz pierw­szy dostrze­głam pano­ramę Man­hat­tanu. W żołądku jed­nak mi się prze­wra­cało, i to nie tylko dla­tego, że kie­rowca zda­wał się być zde­ter­mi­no­wany, by zaje­chać drogę każ­demu innemu użyt­kow­ni­kowi Grand Cen­tral Par­kway pod­czas trasy z lot­ni­ska JFK. Pod­czas mojej pierw­szej podróży do Nowego Jorku, pięć lat wcze­śniej, byłam tak pod­eks­cy­to­wana, ale wtedy wszystko wyglą­dało zupeł­nie ina­czej. I gdyby nie tamta wycieczka, być może ni­gdy nie kupi­ła­bym rodzi­com bile­tów lot­ni­czych na pięć­dzie­siąte uro­dziny mamy…

– Domy­ślam się, że tak to wygląda, kiedy pra­cuje się w Hal­lo­ween – wymru­cza­łam w odpo­wie­dzi, choć nie byłam pewna, czy kie­rowca w ogóle mnie usły­szał. Zda­wał się trak­to­wać tę trasę jako oka­zję do wyga­da­nia się i nie prze­stał mówić aż do samego Man­hat­tanu. Nie­wiele jed­nak przy­swo­iłam z tego, co opo­wia­dał; byłam zbyt zajęta kon­cen­tro­wa­niem się na samym oddy­cha­niu. Za kilka minut mia­łam być na Siód­mej Alei, a mdło­ści tylko przy­bie­rały na sile.

Kiedy zatrzy­mał się przed skle­pem bożo­na­ro­dze­nio­wym mojej cio­tecz­nej babki, przed sobą dostrze­głam neo­nowe świa­tła Times Squ­are.

– No to jeste­śmy na miej­scu, Candy Cane Lane na Siód­mej.

Zapła­ci­łam kie­rowcy i sto­jąc na chod­niku ze swo­imi waliz­kami, patrzy­łam, jak tak­sówka włą­cza się w sznur samo­cho­dów. Prę­dzej czy póź­niej będę musiała wejść do środka, ale nie potra­fi­łam zmu­sić nóg do ruchu.

– Liberty, czy to ty! – Nie­po­wta­rzalny głos cioci Dot­tie poniósł się ulicą, zanim jesz­cze ją zoba­czy­łam. Chwilę póź­niej wyło­niła się z tłumu na swoim fio­le­to­wym, meta­licz­nym sku­te­rze inwa­lidz­kim. Nie byłam pewna, czy prze­far­bo­wała włosy pod kolor sku­tera, czy kupiła sku­ter pod kolor wło­sów, tak czy ina­czej, było to ude­rza­jące połą­cze­nie.

– Cio­ciu Dot­tie. – Pochy­li­łam się, by ją poca­ło­wać, gdy zatrzy­mała pojazd, o włos mija­jąc moje stopy. – Wyglą­dasz jesz­cze mło­dziej niż wtedy, gdy widzia­ły­śmy się ostat­nim razem.

– Cóż, wiesz, co mówią, Libby: masz tyle lat, na ile pozwala ci się czuć twój facet! – Dot­tie odrzu­ciła głowę do tyłu i roze­śmiała się. – A na moje szczę­ście obecny ma tylko sześć­dzie­siąt jeden lat!

Pokrę­ci­łam głową, ale nie mogłam powstrzy­mać uśmie­chu. Udało jej się mnie roz­śmie­szyć w ciągu pierw­szych dwóch minut – może jed­nak wszystko będzie dobrze. Oso­bo­wość cioci Dot­tie była tak silna, że z łatwo­ścią mogła przy­ćmić nawet Boże Naro­dze­nie. Mój tera­peuta pew­nie miał rację; przy­da­łoby mi się tro­chę zabawy w życiu. Słu­cha­nie o wybry­kach Dot­tie z pew­no­ścią będzie roz­rywką. W wieku sie­dem­dzie­się­ciu sze­ściu lat była o dwa lata star­sza od Nan, a wciąż ani myślała o ustat­ko­wa­niu się.

– Ma na imię Brian i był dla mnie praw­dzi­wym opar­ciem po ope­ra­cji bio­dra. W jego budynku jest winda, więc od czasu zabiegu miesz­kam u niego. To ozna­cza, że będziesz miała miesz­ka­nie nad skle­pem tylko dla sie­bie. – Dot­tie znów się zaśmiała. – A dziew­czyna potrze­buje prze­cież prze­strzeni do przyj­mo­wa­nia gości, jeśli wiesz, co mam na myśli!

– Och, nie martw się, nie pla­nuję tu robić nic poza pracą i poma­ga­niem ci tak bar­dzo, jak to tylko moż­liwe. Rodzaj kom­pli­ka­cji, jakie zwy­kle niosą ze sobą męż­czyźni, to ostat­nia rzecz, jakiej mi potrzeba.

– Nie tobie, kocha­nie, mnie! – Dot­tie miesz­kała w Sta­nach od ponad trzy­dzie­stu lat, po burz­li­wym roz­wo­dzie, i jej angiel­ski akcent nie­mal cał­ko­wi­cie zanikł. – Cho­ciaż, według Ruby, naj­wyż­szy czas, żebyś ty też zaznała tro­chę akcji.

– Cio­ciu Dot­tie, pro­szę! – To, że Nan i moja cio­teczna babka oma­wiały moje życie uczu­ciowe, było wystar­cza­jąco złe, ale fakt, że zosta­wa­łam w tyle za sie­dem­dzie­się­cio­latką, sta­no­wiło dno, nawet jak na mnie.

– Dobrze, obie­cuję, że nie będę cię o to wszystko za bar­dzo drę­czyć. Ale ni­gdy nic nie wia­domo, Nowy Jork to roman­tyczne miej­sce. Prze­jażdżki dorożką po Cen­tral Parku, rejsy wokół Wyspy Wol­no­ści o zacho­dzie słońca. Uwierz mi, zali­czy­łam to wszystko.

– Tak jak mówi­łam, jestem tu tylko po to, żeby ci pomóc.

– Wła­śnie, co do tego. – Dot­tie szturch­nęła kie­row­nicę swo­jego sku­tera. – W tej chwili jestem ska­zana na to urzą­dze­nie, więc do sklepu wpa­dam tylko od czasu do czasu. Nie martw się jed­nak, masz pomoc. Moja przy­ja­ciółka Betty przy­cho­dzi w tyle dni, ile zdoła upchnąć mię­dzy opieką nad wnu­kami, a Madi­son pra­cuje teraz na pełny etat.

– Na pewno sobie pora­dzimy. – Wzię­łam głę­boki oddech. To będzie trudne, ale pra­cu­jąc w takim skle­pie jak Candy Cane Lane, nie było spo­sobu, by dalej tego uni­kać, nad­szedł czas, by zmie­rzyć się z Bożym Naro­dze­niem twa­rzą w twarz. – Zatem, wcho­dzimy?

– Pozwól tylko, że cofnę tę maszynę, przy wej­ściu do sklepu jest mały sto­pień. Dla wóz­ków inwa­lidz­kich i dzie­cię­cych jest w pełni dostępny, ale ja potrze­buję tro­chę roz­pędu, żeby go poko­nać. – Zgod­nie ze sło­wami, Dot­tie cof­nęła sku­ter do samej kra­wę­dzi chod­nika, pod­czas gdy ja otwo­rzy­łam drzwi. Z pew­no­ścią był to efek­towny spo­sób na wej­ście do środka i jakimś cudem udało jej się nie strą­cić ani jed­nej ozdoby z wystawy na środku sklepu.

– Dzień dobry, dziew­częta! To moja sio­strze­nica, Liberty. Jak wie­cie, przej­mie obo­wiązki mene­dżerki do czasu mojego powrotu. – Dot­tie zatrzy­mała sku­ter przy wiel­kiej sztucz­nej cho­ince domi­nu­ją­cej w pomiesz­cze­niu, na któ­rej wisiało mnó­stwo naj­róż­niej­szych bom­bek. Wyraź­nie miały przy­cią­gać tury­stów, bo były tam minia­tu­rowe wer­sje Empire State Buil­ding, Sta­tuy Wol­no­ści i żółte tak­sówki ude­ko­ro­wane bożo­na­ro­dze­nio­wymi wień­cami. Znów skon­cen­tro­wa­łam się na odde­chu. Pora­dzę sobie ze świę­tami, byłam tego nie­mal pewna. Musia­łam tylko powstrzy­mać hiper­wen­ty­la­cję na myśl o spę­dze­niu nie­mal dwóch mie­sięcy w nowo­jor­skim odpo­wied­niku wio­ski Świę­tego Miko­łaja.

Młoda kobieta, która nie mogła mieć wię­cej niż osiem­na­ście lub dzie­więt­na­ście lat, posłała mi uśmiech. Miała naj­biel­sze zęby, jakie kie­dy­kol­wiek widzia­łam na żywo.

– Miło cię poznać, Liberty. Jestem Madi­son. Witaj w Nowym Jorku!

Odwza­jem­ni­łam uśmiech.

– Mnie rów­nież miło cię poznać, Madi­son. Ale mów mi Libby, pro­szę, pra­wie wszy­scy tak robią.

– Uwa­żam, że Liberty to piękne imię. – Star­sza pani sto­jąca obok Madi­son wyszła zza lady. Nie trzeba było być geniu­szem, by domy­ślić się, że to musi być Betty. – Dot­tie mówiła mi, że imię dosta­łaś po samej Sta­tui Wol­no­ści?

– Zazwy­czaj nie mówię o tym ludziom! – Zmu­si­łam się do uśmie­chu. To była prawda. Kiedy byłam młod­sza, nie chwa­li­łam się tym, bo wsty­dzi­łam się, że nazwano mnie po wiel­kim zie­lo­nym posągu. Ale ostat­nio działo się tak dla­tego, że przy­po­mi­nało mi to o mamie i o tym, że ona ni­gdy nie zdo­łała zoba­czyć tej sta­tuy ani mia­sta, które tak długo kochała z daleka.

– A zatem niech będzie Libby, skar­bie. Jestem Betty. – Uści­skała mnie, jak­bym była jej dawno nie­wi­dzianą sio­strze­nicą. Tak bar­dzo przy­po­mi­nała mi Nan, że nie­ocze­ki­wa­nie ude­rzyła we mnie fala tęsk­noty za dziad­kami. Tak mar­twi­łam się poby­tem w Nowym Jorku przez dwa mie­siące i pracą aku­rat w skle­pie bożo­na­ro­dze­nio­wym, że nawet nie pomy­śla­łam o tym, jak będzie mi ich bra­ko­wać. Zanim jed­nak zdą­ży­łam pogrą­żyć się w tym uczu­ciu, Dot­tie kla­snęła w dło­nie.

– Skoro pre­zen­ta­cję mamy już za sobą, myślę, że naj­lep­szym spo­so­bem na pozna­nie sklepu będzie roz­pa­ko­wa­nie towaru, który dotarł rano. – Cio­cia Dot­tie spra­wiła, że zabrzmiało to jak roz­kaz, a nie suge­stia, ale wszystko, co dawało mi zaję­cie, było mi na rękę. Myśla­łam, że da mi dzień lub dwa na doj­ście do sie­bie po locie, zanim zapę­dzi mnie do pracy, ale zapo­mnia­łam, że moja cio­teczna babka ma nie­spo­żytą ener­gię i ocze­kuje tego samego od wszyst­kich innych. – Możesz zanieść bagaże na górę do miesz­ka­nia, a potem Madi­son pokaże ci, co i jak. Muszę porwać Betty na spóź­niony lunch, ale jestem pewna, że wy, młode, pora­dzi­cie sobie bez nas.

– Oczy­wi­ście, że tak. – Madi­son już poda­wała Betty jej torebkę. – Pora­dzimy sobie same, prawda, Libby?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki