Sędzia ebook

Moim rodzicom, bratu i Pani Uli, za odkrycie i rozwinięcie tego talentu.

Dzisiejsze przyjęcie (…) urządzone jest na cześć tego, co ktoś zrobił, i wszyscy wiemy, kto jest ten ktoś, i to jest jego przyjęcie, bo urządzone jest na cześć tego, co on zrobił. A ja mam dla niego prezent i zaraz mu go dam (…)

A.A. Milne, Kubuś Puchatek

Rozdział I

– No kurwa mać! – krzyknęła Alex.

Z całej siły uderzyła ręką w kierownicę, przez przypadek włączając klakson. Wysiadła ze swojego czarnego SUV-a prosto w ulewę. Trzasnęła drzwiczkami, jakby to one były winne temu, że auto ugrzęzło w błocie. Zerknęła na przednie koło i jęknęła. Było całkowicie zakopane. Zrezygnowana wyjęła z bagażnika swoją czarną torbę. Szczelniej owijając się luźną kurtką z logo lokalnego posterunku policji, ruszyła przed siebie błotnistą drogą. Jej nogi co chwilę się zapadały i musiała siłować się o nie z mokrą glebą.

– Mają kasy jak lodu, a nie potrafią sobie zrobić solidnej drogi – mruknęła do siebie.

Po jakichś dziesięciu minutach marszu dotarła do wielkiej, gęsto plecionej metalowej bramy. W około sześciometrowym murze, który otaczał rezydencję, zaraz obok dwuskrzydłowej furty znajdowało się okienko. Zapewne po drugiej stronie umiejscowiona była budka ochroniarska. Po chwili wydobył się stamtąd głos.

– Kim jesteś? – zakrzyknął postawny mężczyzna, którego zarys Alex widziała po drugiej stronie okna. Było zbyt ciemno, by mogła dostrzec coś więcej, zbliżyła się więc i zobaczyła, że był to czarnoskóry mężczyzna koło czterdziestki.

– Detektyw Alex Farris, lokalny posterunek policji – odpowiedziała, pokazując ochroniarzowi wyjętą z kieszeni legitymację policyjną. – Dostałam wezwanie.

– I przyszła tu pani na piechotę? – Mężczyzna uniósł brew w niedowierzaniu.

Alex przewróciła oczami. Była już wystarczająco zirytowana, a musiała jeszcze tłumaczyć się temu ochroniarzowi.

– Mój samochód ugrzązł w błocie. Wpuści mnie już pan?

Zmarszczył brwi i przez chwilę patrzył na nią, nim w końcu odchylił się w swoją prawą stronę, naciskając coś, a brama zaczęła się otwierać. Zatrzymała się jednak, gdy oba skrzydła były na tyle uchylone, że Alex mogła swobodnie przejść. Nie oglądając się ani nie mówiąc nic do ochroniarza, ruszyła dalej w stronę widocznych świateł rezydencji. Gdy była już wystarczająco blisko, mogła bez wahania stwierdzić, że będzie to najdroższy dom, w jakim kiedykolwiek była. Budynek był ogromny – liczył co najmniej dwa piętra i był bardzo szeroki. Z licznych okien wydobywała się delikatna poświata, a białe ściany porastał gdzieniegdzie starannie zadbany bluszcz.

Podeszła do dużych, dwuskrzydłowych drzwi i nacisnęła znajdujący się obok nich dzwonek. Przyjemny, ale głośny dźwięk usłyszała aż na dworze. Po dosłownie kilku sekundach otworzył jej elegancko ubrany kamerdyner. Mógł mieć około sześćdziesięciu lat i był już całkiem siwy. Zlustrował Alex krytycznym spojrzeniem i uniósł jedną brew.

– Alex Farris, policja – przedstawiła się i ponownie pokazała legitymację. – Otrzymałam wezwanie w sprawie morderstwa.

Bez słowa otworzył szerzej drzwi, wpuszczając ją do środka. Z grymasem odrazy obserwował jej ubłocone buty, brudzące idealnie czysty czerwony dywan, jednak nic nie powiedział.

– Policję wezwała Ana, pokojówka lady Harvey, jeśli chce pani z nią porozmawiać, to powinna być teraz w kuchni. Ciało pana Pierce’a znalazła jego żona na pierwszym piętrze w jego pokoju. Zaprowadzić tam panią?

– Dziękuję. Poradzę sobie. – Z tymi słowami policjantka skierowała się w stronę, którą wskazał jej kamerdyner.

Nie było trudno znaleźć właściwe pomieszczenie. Gdy tylko Alex dotarła na pierwsze piętro, usłyszała głośne szlochy, które ją poprowadziły. Przy otwartych drzwiach pokoju, z którego dochodziły jęki, stał niski mężczyzna z czarnymi, poprzetykanymi siwizną włosami, siwą brodą i lekko wystającym brzuszkiem.

– Ach! Dzień dobry! Pani pewnie z policji, jak dobrze, że pani już tu jest! Nie mogę uwierzyć w to, co się stało! Takie rzeczy pod naszym nosem! I że to spotkało akurat Howarda! Wie pani, że to był mój przyjaciel? Tyle lat go znałem! – Mężczyzna zalał ją potokiem słów.

– Pana imię?

– No tak! Żem zapomniał się przedstawić. Benno Schutt jestem. Pochodzę z Niemiec, ale piętnaście lat temu się stamtąd wyniosłem. Jestem lekarzem na wcześniejszej emeryturze. Z Howardem od wielu lat się przyjaźniliśmy. Niemal tak długo, jak tu mieszkam. Spotkałem go… – Niemiec nie zdążył dokończyć, bo Alex mu przerwała.

– Dziękuję, panie Schutt, już mi pan o tym mówił. To w tym pomieszczeniu znajduje się denat? – spytała, wskazując podbródkiem otwarte drzwi.

– Mmm… – mruknął zbity z tropu. – Tak, tak. Tylko proszę uważać. Widok jest dość… drastyczny.

Alex patrzyła na niego przez chwilę, myśląc nad jego słowami. Później weszła do pokoju.

Schutt nie przesadzał – widok był drastyczny. Pokój był całkowicie opróżniony z mebli, co sprawiało, że od razu rzucał się w oczy wiszący tam mężczyzna. Bezgłowy mężczyzna. W pasie przewiązany był liną przyczepioną do sufitu, a głowa, która zapewne należała do niego, leżała pod ubranymi w wyglancowane pantofle stopami. Oczy i usta miał otworzone w wyrazie strachu – ostatniej emocji, jaką poczuł za życia. O dziwo wokół nie było ani kropli krwi. Nawet ubranie było idealnie czyste. Zapewne wcześniej je zdjęto lub wymieniono.

– Dotykał pan czegoś?

– Nie! Oczywiście, że nie!

– To dobrze. Kiedy ostatnio widział pan… – nie dokończyła.

Rozproszyły ją jęki dochodzące z kąta pokoju. Stały tam trzy osoby – chłopak i dwie kobiety. Jedna z nich musiała być trochę przed pięćdziesiątką, za to druga, najprawdopodobniej jej córka, nie miała więcej niż piętnaście lat. Obie potwornie płakały i tuliły się do młodego, postawnego mężczyzny, który stał obok nich. Między tą trójką istniało wyraźne podobieństwo – wszyscy mieli niebieskie oczy oraz niemal identyczne, ładne rysy twarzy. Odróżniał ich jednak kolor włosów – starsza kobieta miała je mysie, pozostała zaś dwójka, tak samo jak trup, miała brązowe.

– Co oni tu robią?! – krzyknęła Alex.

– Howarda znalazła jego żona, wtedy przyszły ich dzieci. Nikt nie miał serca ich wyrzucać.

– Nikt nie miał serca?! Okrucieństwem jest pozostawienie ich tu! To są ostatnie osoby, które powinny to oglądać!

Z niedowierzaniem patrzyła na mężczyznę przed sobą. Przymknęła oczy i odetchnęła głęboko, by się uspokoić i nie zacząć na niego krzyczeć.

– Muszę poprosić państwa o wyjście – zwróciła się do rodziny. – Nie mogą tu państwo przebywać.

Tylko mężczyzna na nią spojrzał. Zrozpaczone kobiety dalej tuliły się do siebie. Chłopak pokiwał jej głową i lekko popchnął matkę i siostrę, zachęcając je do ruszenia się z miejsca.

– Zabiorę je stąd – powiedział.

– Dobrze – odpowiedziała Alex. Widząc, że młody mężczyzna jest w dość dobrym stanie emocjonalnym, dodała: – Wróć później, potrzebuję waszych danych.

– Ale ja nie chcę nigdzie iść. To mój mąż, nie zos… – mamrotała starsza kobieta.

– Mamo, chodź – wtrąciła córka, widząc, że jej matka nie zamierza odejść.

– Ale…

– Chodź – powiedziała twardo dziewczyna, pomimo spływających łez.

Matka przestała protestować i dała się wyprowadzić z pomieszczenia.

– Dobrze więc. Kiedy ostatni raz widział pan ofiarę?

– Hmm… to mogło być koło dwóch godzin temu. Howard i ja rozmawialiśmy, popijając wino. Podszedł do nas sir Anthony i powiedział, że chciałby o czymś z nim porozmawiać. Odeszli razem. Później już go nie widziałem, byłem zajęty rozmową z Aileen. Błyskotliwa młoda kobieta. Wie pani, że ona ma już doktorat z…

– Dziękuję, panie Schutt, tyle mi wystarczy. Ile osób jest dzisiaj w tym domu i z jakiej okazji, jeśli mogę wiedzieć?

– Och, to takie spotkanie przyjaciół. Trochę wyjątkowe, bo to rocznica Curtisów. Wszyscy się tu lepiej albo gorzej znamy. Żadnych obcych. Dziś jest nas razem dwadzieścioro. Znaczy było. Teraz… jest o jednego mniej. – Mówiąc to, spojrzał na ciało. – Szkoda, że Gabriel, Andrea i Ashton nie mogli przyjść. Oni zawsze mają coś ciekawego do…

– Dziękuję, panie Schutt – przerwała mu ponownie. – Zdarzyło się dziś coś dziwnego? Jakiś wypadek, nietypowe zachowanie? Może jakaś nieznana osoba?

– Nie, nie. Wszystko było w porządku. Było kilka sprzeczek, ale to się zawsze zdarza. Tak jak mówiłem, wszyscy się tu znamy. To znaczy… nie znam jeszcze pana Coolidge’a, ale jest znajomym Curtisów.

Alex pokiwała głową i zanotowała coś w wyjętym wcześniej notesie.

– Co ma pan na myśli, mówiąc, że pojawiły się sprzeczki?

– Lady Harvey posprzeczała się o coś z Ophelią Cheney, a Helene jak zawsze pokrzyczała trochę na męża.

– Helene?

– Ach! No tak! Helene Whitmore, to taka starsza, trochę zrzędliwa kobieta, ale da się z nią…

– Dziękuję, panie Schutt. Mówił pan, że jest pan lekarzem, tak?

– Emerytowanym.

– W czym się pan specjalizował?

– Ale po co…?

– W czym się pan specjalizował, panie Schutt?

– Byłem kardiologiem, ale nie rozumiem, po co pani taka informacja.

– Czy wykonywał pan operacje?

– Czy pani coś insynuuje?! Nigdy nie zabiłbym Howarda! Był moim przyjacielem! Jak pani śmie?! Niech…

– Dzień dobry – odezwał się mężczyzna za nimi.

Był to syn wiszącego pod sufitem mężczyzny. Z tego, co mówił Schutt, wynikało, że miał na imię Nicholas. Wydawał się lekko otumaniony, jakby nie do końca rozumiał, co się dzieje. Wędrował wzrokiem po całym pokoju, unikając widoku ciała. Nie wydawał się jednak zrozpaczony tak jak jego matka i siostra, więc raczej był zdolny do rozmowy.

Nicholas był dosyć wysokim, przystojnym mężczyzną o wysportowanej figurze. Stał jednak trochę przygarbiony, a jego niegdyś elegancki ubiór składający się z błękitnej koszuli i czarnych garniturowych spodni teraz był pomięty i miał gdzieniegdzie mokre plamy po łzach. Nie prezentował się więc zbyt dobrze.

– Dzień dobry, nazywam się Alex Farris. Przydzielono mnie do tej sprawy.

– Nicholas Pierce, jestem synem… tego tu. – Wskazał podbródkiem na ciało, dalej nie patrząc w jego stronę. – Zapewne chciałaby pani zadać mi jakieś pytania.

– Tak. Kiedy ostatni raz widział pan ojca?

– Gdy tutaj przyszliśmy. Później każdy z nas zajął się sobą. Rodzinę spotkałem ponownie, dopiero gdy przyszedłem do tego pokoju. Wtedy ojciec już nie żył.

– Nie zauważył pan nic dziwnego w zachowaniu ojca? Albo żeby ktoś go nagabywał?

– Nie, nie. Wszystko było w porządku.

– Gdzie pan był w ciągu ostatnich godzin?

– Cały czas w salonie. Rozmawiałem z kilkoma osobami.

– Jest ktoś, kto może to potwierdzić?

– Tak, tak. Rozmawiałem między innymi z Aileen i Leonem, może ich pani spytać.

– Nazwiska.

– No tak, Aileen Reagan i Leon Fillmore.

Pokiwała głową i zanotowała nazwiska w notesie. Potem wyjęła z kieszeni komórkę i wybrała numer. Połączenie jednak nawet się nie rozpoczęło – nie było zasięgu.

– Jest tu gdzieś lepszy zasięg? Chciałabym zadzwonić po kogoś, kto zabierze ciało.

– Dziwne, że nie działa. Nigdy nie miałem takich problemów. Może to przez burzę. Niech pani spróbuje na dole – powiedział Benno.

Pokiwała głową i bez słowa się odwróciła. Zeszła na dół i spojrzała na telefon – dalej zero kresek.

– I jak? – spytał Niemiec, który najwyraźniej za nią poszedł.

– Dalej nic.

– Hmm, może niech pani chwilę poczeka albo osobiście pojedzie zawiadomić kogo trzeba.

– Mój samochód utknął w błocie. Nie odkopię go teraz.

– Ojej, no tak. W takim razie powinna pani tu zostać, aż burza się uspokoi. Wtedy powinno wszystko działać.

Alex zacisnęła usta i przez chwilę milczała, aż w końcu niepewnie mruknęła:

– Niech będzie.

– W takim razie niech pani usiądzie z nami w salonie. Proszę za mną.

Do salonu prowadziły pojedyncze drewniane drzwi. Do-kładnie naprzeciwko nich, po drugiej stronie pomieszczenia, znajdowała się druga, identyczna para. Pokój był duży, kwadratowy i nie miał żadnych okien. Meble wykonane z ciemnego drewna oraz pluszowe, czerwone sofy i fotele dodawały mu elegancji. Za to liczne biblioteczki i rośliny doniczkowe czyniły go bardziej przytulnym.

W różnych jego częściach siedziało i stało około dwudziestu osób. Wszyscy byli elegancko i drogo ubrani, a większość trzymała w rękach kieliszki z winem. Gorączkowo dyskutowali między sobą, zapewne o tym, co wydarzyło się w ciągu ostatnich dwóch godzin. Dlatego prawie nikt nie zauważył wejścia nowych osób. Uwagę na nich zwrócił tylko młody, przystojny mężczyzna w garniturze. Podszedł do nich, uśmiechnął się sympatycznie i zaczął:

– Dzień dobry, nazywam się Harold Coolidge, ale może być Harry. Pani zapewne jest policjantką, która bada tę sprawę. – Mówiąc to, uścisnął rękę Alex.

– Alex Farris, i tak, jestem policjantką.

– Jest pani tu sama? Kto zabierze ciało?

– Nie mam jak wezwać zespołu. Nie ma tu zasięgu, a mój samochód utknął w błocie.

– Może więc panią podwiozę?

– Obawiam się, że moje auto zablokowało drogę.

– Hmm, no dobrze. Gdyby jednak potrzebowała pani pomocy, to cały czas jestem dostępny.

Pokiwała głową w niemej odpowiedzi. Następnie zaczęła się rozglądać po pomieszczeniu, dając mężczyźnie do zrozumienia, że nie zamierza kontynuować z nim rozmowy. Nie chciała marnować czasu, miała jeszcze mnóstwo rzeczy do zrobienia.

– Szuka pani kogoś konkretnego? – spytał, zauważywszy, że stracił jej zainteresowanie.

– Mmm. – Zerknęła do swojego notesu. – Może pana Harveya?

– Stoi tam. – Wskazał na wysokiego, smukłego mężczyznę, opierającego się o ścianę przy jednej z biblioteczek.

– Dziękuję bardzo.

Miała już odchodzić, ale Harry schylił się i szepnął:

– Proszę o nim mówić sir Anthony. Ma strasznego fioła na punkcie tego tytułu, robi się nerwowy, gdy ktoś go nie używa. – Mówiąc to, puścił jej oko i odszedł w stronę jednej z grup ludzi.

Patrzyła na niego przez chwilę z uniesionymi brwiami, a w końcu wzruszyła ramionami i poszła w stronę swojego celu.

Po ściągniętej twarzy mężczyzny, który mógł mieć nie więcej niż czterdzieści pięć lat, widziała, że nie będzie to przyjemna rozmowa. Potwierdził to pełen wyższości wzrok, który jej posłał, gdy się do niego zbliżyła.

– Sir Anthony, jak mniemam? – zaczęła niezbyt pozytywnie nastawiona.

– Tak? Mogę pani jakoś pomóc? – spytał. Jego ton wydał się Alex niezwykle chłodny.

– Co może pan powiedzieć o dzisiejszych wydarzeniach?

– Nic szczególnego. Howarda dzisiaj prawie nie widziałem. Rozmawialiśmy chwilę w sprawie pewnego interesu, a później każdy z nas zajął się sobą.

– Kiedy pan z nim rozmawiał?

– Było to niedługo przed podaniem tortu. Nie wiem dokładnie, o której godzinie, nie patrzę cały czas na zegarek.

– Nie pokłócił się pan z nim? Wie pan, przy interesach często pojawiają się konflikty.

Mężczyzna zmarszczył brwi, pierwszy raz okazując jakąś konkretniejszą emocję. Otworzył już usta z zamiarem powiedzenia czegoś, jednak przeszkodziła im elegancka kobieta około trzydziestki, która podeszła do nich i ujęła Harveya pod ramię.

– Dzień dobry, o czym rozmawiacie?

Uśmiechnęła się sztucznie, bacznie obserwując Alex. Jej towarzysz zdążył powrócić do obojętnego wyrazu twarzy.

– To moja żona, lady Amelie Harvey. Amelie, to jest… – Urwał, zostawiając przedstawienie się Alex, która w końcu nie podała mu swojego nazwiska.

– Alex Farris, badam sprawę śmierci pana Howarda Pierce’a.

– Och, to bardzo przykra sprawa. Dobrze znamy się z Pierce’ami, to, co spotkało Howarda, jest straszne. Mam nadzieję, że sprawiedliwość zostanie należycie wymierzona.

Pokręciła głową z pozornie zmartwioną miną, układając wolną dłoń w okolicy serca.

– Oczywiście – odpowiedziała Alex, mrużąc jednocześnie oczy.

– A teraz, jeśli pani wybaczy, chciałabym zabrać mojego męża. Pragniemy wesprzeć panią Pierce w tych ciężkich chwilach.

Jeszcze raz sztucznie się uśmiechnęła i odeszła, ciągnąc za sobą męża, zanim Alex zdążyła coś powiedzieć. Stojąc w salonie, zacisnęła lekko zęby, ale w żaden inny sposób nie dała poznać po sobie gniewu.

– Co tak stoisz jak głupia? Blokujesz mi przejście!

Alex odwróciła się i zobaczyła za sobą kobietę w podeszłym wieku, która opierała się na drewnianej lasce z rzeźbionymi wzorami. Miała zaciętą minę wyrażającą wyższość i pogardę.

– No, dawaj! – powtórzyła, gdy nie otrzymała żadnej odpowiedzi, machając przy tym laską.

Alex spojrzała w bok. Obok niej było dość miejsca, by ta pani mogła spokojnie przejść.

– Helene, daj dziewczynie spokój, przecież nie zrobiła nic złego.

Łagodny głos należał do staruszka na wózku, który zbliżył się do nich. Uśmiechnął się ciepło, patrząc rozbawionym wzrokiem na staruszkę. Ta za to mlasnęła językiem, ale odeszła, nic nie mówiąc. Udało jej się jednak, niby przypadkiem, trącić Alex ramieniem.

– Przepraszam za żonę. Wie pani, te młodzieńcze humorki. – Staruszek zaśmiał się i puścił do niej oko, a później podążył za małżonką.

Alex, nie tracąc czasu, także odeszła. Chciała znaleźć gospodarzy tego spotkania – państwa Curtis. W tym celu podeszła do dwóch wysokich, identycznie wyglądających blondynek. Tylko ich fryzury się różniły: jedna miała luźno związany kok, podczas gdy druga pozostawiła długie do ramion włosy rozpuszczone. Nawet kieliszki z winem trzymały tak samo.

– Dzień dobry, nazywam się Alex Farris, badam sprawę śmierci pana Pierce’a. Mogłyby mi panie powiedzieć, gdzie znajdę państwa Curtis?

– Dzień dobry, Olivia Cheney, a to moja siostra Ophelia Cheney – odezwała się ta z kokiem. – Państwo Curtis to ta para, która stoi przy sofie. Zdaje się, że rozmawiają z panem McKinleyem.

– Dziękuję.

Skinęła im głową i poszła w stronę pary w wieku około pięćdziesięciu lat. Oboje mieli poprzetykane lekką siwizną czarne włosy i byli dosyć wysocy. Mieli też identycznie zmartwione twarze, ale to już nie była zwyczajowa cecha wyglądu.

– Och, pani pewnie jest tą policjantką! Dowiedziała się pani czegoś? – zawołała kobieta, gdy tylko ją zauważyła.

– Tak. Nazywam się Alex Farris. Nie mam na razie zbyt wielu informacji. Proszę mi powiedzieć, spotkanie odbywa się z okazji państwa rocznicy, tak?

– Tak, tak. Jesteśmy małżeństwem już od trzydziestu lat.

– Gratulacje – odpowiedziała Alex z pobłażliwym uśmiechem. – Goszczą tu państwo siedemnaście osób, włącznie z panem Pierce’em osiemnaście?

– Tak, w tej chwili oprócz służby w domu jest dziewiętnaście osób. No i pani.

– Wszyscy goście byli zaproszeni?

– Tak, zaprosiliśmy dwadzieścia osób, trzy nie mogły przyjść. Potrzebuje pani ich nazwisk?

– Tak, poproszę.

– Gabriel Hayes, Andrea Meyer i Ashton… właściwie to nie pamiętam jego nazwiska. To chyba było coś na „F”. Kochanie, pamiętasz? – zwróciła się do męża.

– Ashton McRea. To nawet nie jest blisko „F”.

– Jestem prawie pewna, że kiedyś przedstawiał się…

– Znają państwo wszystkie osoby, które tu zaprosiliście? – przerwała jej Alex.

– Tak, to dla nas wyjątkowa okazja, więc zaprosiliśmy tylko najbliższych znajomych.

Alex nagle poczuła, że ktoś zarzucił jej rękę na ramię. Ze zmarszczonymi brwiami spojrzała na stojącego obok niej rudego mężczyznę, który mógł mieć jakieś dwadzieścia siedem lat.

– A kim jest ta piękna pani? – spytał z uśmiechem.

Nie odpowiadając, zdjęła z siebie jego rękę, całkowitym przypadkiem wciskając w nią paznokcie.

– Proszę zachować dystans – mruknęła chłodno.

W tym czasie do Curtisów podszedł drugi mężczyzna. Był w podobnym wieku i miał czarne włosy.

– Ciociu, wujku, i jak, dowiedzieliście się czegoś?

– Jeszcze nie, właśnie rozmawiamy z panią detektyw – powiedziała pani Curtis, patrząc na Alex. – Och! Całkiem zapomniałam się przedstawić! Mam na imię Camille, mój mąż to Francis, a to jego siostrzeniec Leon Fillmore.

– A ja jestem jego niezwykle przystojnym przyjacielem. Darren Norrington. Do pani wszelkich usług – rzucił z uśmiechem rudy, który dalej stał zbyt blisko niej, dlatego zrobiła krok w lewo, by odzyskać przestrzeń osobistą.

– Zostanę tu na noc. Przy okazji przesłucham kilka osób.

– Benno już nam o tym mówił, nie ma problemu. Może się pani zatrzymać w jednym z pokoi gościnnych. Może chciałaby pani… O, Julio, podejdź tu! – zawołała nagle pani Curtis do jakiejś dziewczyny niosącej tacę z kieliszkami napełnionymi winem. – Może chciałaby się pani napić?

– Nie, dziękuję. Jestem w pracy.

– Na pewno? Wino jest bardzo dobre.

– Na pewno.

Wszyscy oprócz Alex wzięli sobie po kieliszku trunku. Właściwie w całym pomieszczeniu tylko kilka osób nie piło.

– Czy mogliby państwo poinformować wszystkich gości, aby stąd nie wychodzili, i podać mi ich nazwiska? Dobrze by też było, żeby nikt już więcej nie pił.

Pani Curtis zmieszała się lekko.

– Tak, tak, oczywiście, proszę dać mi chwilę.

Odwróciła się z zamiarem odstawienia wina na stojący obok stolik, ale zachwiała się i wylała część płynu na dywan. Złapała się ręką za głowę.

– Jakoś… źle się czuję.

Alex chciała podejść do kobiety i jej pomóc, ale sama poczuła, że kręci jej się w głowie. Dokuczliwy gwar w pokoju powoli przygasał. Jej powieki zaczęły robić się ciężkie. Nagle usłyszała brzęk tłuczonego szkła. To kelnerka padła nieprzytomna na ziemię. Kątem oka zauważyła, że pani Curtis zaczęła się osuwać na męża, ale ten też nie miał zbyt wiele siły, by ją utrzymać. Zawroty głowy się nasiliły, a przed oczami zaczęły jej tańczyć czarne plamy. Nie walczyła dłużej. Ostatkiem sił poczuła, jak przewraca się na ziemię.

Zapadła ciemność.

*

– Zasadzka – rzekła Sowa – jest to coś w rodzaju przykrej niespodzianki.

– Tak samo bywa czasami z Posadzką – rzekł Puchatek (…)

A.A. Milne, Kubuś Puchatek

Rozdział II

Od razu po przebudzeniu jęknęła. Głowa bolała ją tak, jak jeszcze nigdy. Nie otworzyła nawet oczu, bo już przez powieki świat wydawał się jej zbyt jasny. Gdzieś niedaleko siebie usłyszała inny, męski jęk.

– Przecież wczoraj nie piłem – powiedział ten sam, schrypnięty głos.

Całkowita dezorientacja zmusiła ją do podniesienia się i otworzenia oczu. Dłonią zaczęła masować czoło, by choć trochę uśmierzyć ból i zawroty głowy, które pojawiły się wraz z uniesieniem ciała. W końcu rozejrzała się po nieznanym jej salonie, pełnym nieprzytomnych ludzi.

– Gdzie ja jestem? Co tu się stało? – mruknęła.

Wzrokiem natrafiła na mężczyznę trzymającego głowę między kolanami i jęczącego cicho. Był to syn bezgłowego wisielca. Wróciły do niej wydarzenia poprzedniego dnia. Wezwanie, ciało, rozmowa w salonie i… ciemność. Musiała zemdleć tak samo jak reszta leżących wokół niej ludzi. Wstała powoli i stojąc chwiejnie, zaczęła liczyć omdlałych.

– Szesnaście beze mnie, to znaczy, że nie ma trzech osób – wyszeptała do siebie. – Nie licząc służby.

Nie była jednak w stanie stwierdzić, kogo brakuje, szczególnie że jej wspomnienia z wczorajszego wieczoru dalej nie były zbyt przejrzyste.

– Pani detektyw, czy panią też tak boli głowa? – odezwał się do niej syn wisielca, inni dalej byli nieprzytomni.

– Tak – odpowiedziała krótko. Nie miała zamiaru wdawać się w dyskusje, czując, że zaraz chyba zwymiotuje.

Mężczyzna również zaczął się podnosić. Rozejrzał się zdezorientowany.

– Co się stało? Ostatnie, co pamiętam, to rozmowa tutaj, a potem nic. Ciemność. A teraz czuję się, jakby przejechał po mnie walec.

Nie odpowiadając nic, zaczęła analizować sytuację, chcąc choć na chwilę odwrócić swoją uwagę od nieznośnego bólu. W tym czasie dało się słyszeć coraz to nowsze jęki i stęknięcia wybudzających się powoli osób. Na jej twarzy zagościł grymas, gdyż zdawała sobie sprawę, jaki za chwilę wybuchnie harmider. A do kogo najchętniej będą kierować pytania, jeśli nie do funkcjonariuszki policji, ledwo stojącej na środku dywanu? Nim jednak ktokolwiek oprzytomniał na tyle, by o coś zapytać, pomieszczenie wypełniły spanikowane wołania.

– Cynthia? Cynthia?! Cynthia, gdzie jesteś?! Gdzie jest moja córka?! Cynthia?! – krzyczała, biegając, żona zdekapitowanego mężczyzny. Rzeczywiście, nigdzie nie było widać młodej dziewczyny, która wczoraj gorączkowo się do niej tuliła.

Alex wzdrygnęła się, słysząc wrzaski. Pomasowała skronie z grymasem bólu na twarzy. Już bez krzyków pani Pierce bolała ją głowa.

– Proszę pani, spokojnie. Pani córka na pewno jest gdzieś w rezydencji – próbowała uspokoić kobietę.

– Jak mam być spokojna, gdy gdzieś tutaj może się czaić morderca mojego męża, a moja córka zniknęła?!

– Nie ma powodu do strachu, jesteśmy tu bezpieczni – rzuciła standardową frazę Alex. – Zajmij się matką – mruknęła do młodego mężczyzny, chcąc się uwolnić od kobiety, i zanim ten zdążył jakkolwiek zaprotestować, odeszła w stronę starszej pani pod pretekstem pomocy jej przy wstawaniu.

Nie mogła jednak liczyć na dłuższy spokój, bo szybko podszedł do niej emerytowany doktor.

– Wie pani, co tu się stało? Wszyscy rozmawialiśmy i nagle…

– Właśnie, przydałabyś się na coś i powiedziała, co się tutaj stało. Bardzo boli mnie głowa – mruknęła staruszka.

– Co się stało? Nic nie pamiętam – odezwał się ktoś z drugiego końca pokoju.

– Piłam wino i nagle poczułam się słabo. Ktoś musiał mi czegoś dosypać!

W ten sposób pojawiały się coraz to nowsze głosy, podnosząc poziom irytacji policjantki.

– Proszę mnie teraz uważnie posłuchać! – zawołała głośno. – Nie mam pojęcia, co się tutaj wczoraj wydarzyło, ale na pewno szybko to ustalę. Proszę nie panikować i pozostać w tym pomieszczeniu. – Jej ton był szorstki i nieznoszący sprzeciwu.

– Ja muszę znaleźć moją córkę!

– Proszę pozostać w tym pomieszczeniu – wycedziła przez zęby Alex. – Najpierw muszę ustalić, kogo jeszcze brakuje. Czy ktoś z państwa zauważa czyjś brak?

– Nie ma mojego męża – wymamrotała staruszka, obok której stała.

– I tego biznesmena, którego przedstawiliście na balu – zwróciła się do gospodarzy jakaś kobieta. O ile Alex dobrze pamiętała, była to lady Harvey. – Jak on się nazywał? Coolidge?

– Tak, rzeczywiście, nigdzie nie widzę Harry’ego – odpowiedział pan Curtis.

– Dobrze, zacznijmy więc od znalezienia brakujących osób. Dwóch mężczyzn i dziewczynka. Lady Harvey i pani… – wskazała na drobną, na oko dwudziestosześcioletnią kobietę o mysich włosach.

– Reagan – odpowiedziała tamta delikatnym, nieśmiałym głosem.

– Lady Harvey i pani Reagan poszukają pana Coolidge’a. Bliźniaczki Cheney? – Blondynki pokiwały głowami. – Wy poszukacie męża pani…

– Whitmore.

– Tak. A Cynthii poszukam ja i…

– Ja! – wtrącił brat wspomnianej. – Pomogę pani szukać mojej siostry.

Spojrzała na niego sceptycznie. Właściwie to był jedną z najmniej irytujących osób tutaj, a ona musiała wyciągnąć od niego trochę informacji. Nie będzie źle spędzić z nim trochę czasu. Na pewno był lepszym wyborem niż jego rozemocjonowana matka lub któryś z zadufanych w sobie przyjaciół. Spojrzała na tego rudego, Norringtona, który właśnie puszczał do niej oczko.

– Niech będzie. Proszę też, pani Curtis, by przekazała pani służbie, aby oni także poszukali brakujących osób – zwróciła się do gospodyni.

– Oczywiście. Ericu! – zawołała. Lekko siwiejąca już brunetka nie otrzymała jednak odpowiedzi. – Ericu! Gdzie jest ten matoł?

– Spokojnie, kochanie, może nie usłyszał. Ericu, natychmiast tu przyjdź! – zawołał gospodarz.

– Proszę zawołać kogoś innego – powiedziała Alex, marszcząc brwi.

Gospodarze kilkukrotnie powtórzyli różne zawołania, ale na żadne nikt nie odpowiedział, nikt się też nie pojawił. Na twarzach zgromadzonych pogłębiał się wyraz niepokoju.

– Wygląda na to, że służby też brakuje. Wyznaczone przeze mnie osoby idą się rozejrzeć po domu, reszta zostaje tutaj. – Wszyscy pokiwali głowami. – I nikt nie wychodzi poza mury tego budynku. Zrozumiano?

– Tak – odpowiedziało jej kilka głosów. Ci, którzy się nie odezwali, skinęli głowami.

– Chodźmy – powiedziała i wyszła z pokoju, a razem z nią reszta poszukiwaczy.

– My poszukamy na parterze, wuj jeździ na wózku, sam nie dostałby się na górę – powiedziała jedna z blondwłosych bliźniaczek.

– Pan Whitmore jest waszym wujkiem?

– Tak, właściwie to nasz cioteczny dziadek. Helene jest starszą siostrą naszej babki.

– Hmm, my może zacznijmy szukać na drugim piętrze. Widziałam, że pan Coolidge był zafascynowany tamtejszą biblioteką. Zgadzasz się, Amelie? – powiedziała pani Reagan.

– Myślę, że to dobry pomysł, Aileen. Pan Coolidge miał też chyba pokój na tym piętrze.

– Moja siostra ulokowała się w pokoju na pierwszym piętrze, więc tak będzie dobrze. Każda grupa sprawdzi jedno piętro – odezwał się jej partner.

– Mam nadzieję, że nie ma tu piwnicy – wymamrotała Alex.

– Właściwie to jest, ale chodzi tam tylko służba. Jest tam spiżarnia – odpowiedziała jej jak zawsze delikatnym głosem Aileen.

Pokiwała głową i bez słowa odeszła w stronę schodów. Za nią bez protestów podążał brat poszukiwanej. Gdy tylko osiągnęli pierwsze piętro, zaczęli nawoływać jego siostrę. Dalej nikt im jednak nie odpowiadał. W kolejnych pokojach, do których zaglądali, też nic nie znaleźli. Dziewczyna jakby zapadła się pod ziemię.

– Który pokój jest jej?

– Trzeci od końca.

Pokiwała tylko głową w odpowiedzi. Przed pokojem Cynthii zostały im tylko trzy do sprawdzenia. Nie przeszukiwała ich nawet dokładnie. Otwierała drzwi i rozglądała się za dziewczynką albo zwłokami, a później szła dalej. Wątpiła, że nastolatka mogła się znajdować w którymkolwiek z nich, musiała jednak sprawdzić wszystkie. Gdy otworzyła drzwi do pokoju przydzielonego szukanej dziewczynie, nie znalazła nic interesującego. Weszła jednak do środka, chcąc obejrzeć jej rzeczy. Nic. Żadnych poszlak. Na biurku leżał szkicownik, obok niego kilka ołówków, a w przylegającej do pokoju garderobie stała nierozpakowana walizka. Rozglądała się właśnie po prawie pustej łazience, gdy odezwał się za nią głos:

– Pani policjant, chyba powinna pani to zobaczyć.

Odwróciła się w stronę brata poszukiwanej, który stał przy łóżku tyłem do niej. Zaczęła podchodzić do niego, a on spojrzał na nią przez ramię. Wyciągnął w jej stronę rękę, w której trzymał niewielką karteczkę. Alex zauważyła ją dopiero po chwili. Wzięła od niego papier i spojrzała na schludnie wypisane litery:

Niewinna

Tylko ten jeden wyraz. Zmarszczyła brwi. Obróciła karteczkę – nie było na niej nic więcej.

– To leżało na jej łóżku? – spytała.

– Tak, na poduszce. Co to może znaczyć? Chyba nie zostawiła tego sama.

– Nie mam pojęcia. – W końcu uniosła wzrok znad napisu. – Chodźmy znaleźć innych.

– Ale jeszcze dwa poko…

– Tam jej nie będzie, znajdźmy dziewczyny.

Ruszyli schodami na drugie piętro. Tam, z korytarza po lewej stronie, nadchodziły w ich stronę dwie kobiety. Lady Harvey machnęła przed sobą ręką, w której trzymała karteczkę o takim samym kremowym kolorze jak ta, którą miała w dłoni Alex.

– Widzę, że nie znaleźliście siostry Nicholasa. My też na nikogo nie trafiłyśmy. Znalazłyśmy tylko to. Leżała na łóżku w pokoju Coolidge’a. Nigdzie ani śladu po nim.

Alex przejęła karteczkę, na której także był jeden wyraz:

Niewinny

Bez słowa ruszyła w stronę parteru. Była pewna, że bliźniaczki przekażą jej identyczną karteczkę. Nie myliła się. Blondynki oczywiście znalazły ją na łóżku w pokoju pana Whitmore’a.

– Wygląda na to, że nasze zguby nie zniknęły same.

– Ktoś ich zabrał? – spytała zmartwiona blondynka. – Olivia, przecież wujek jest taki stary, nie poradzi sobie sam. A jego leki? Przecież…

– Spokojnie, Ophelio, nie martw się, wszystko będzie dobrze – uspokajała ją Olivia. – Czy… czy to ten… morderca? – Tym razem zwróciła się do Alex.

– Niestety nie wiem, przykro mi.

Przez chwilę wszyscy stali w ciszy. Każdy w zadumie patrzył pustym, niekiedy załzawionym wzrokiem na towarzyszy.

– Powinniśmy wrócić do reszty – przerwał ciszę Nicholas.

Alex potrząsnęła głową, otrząsając się z zamyślenia.

– Tak. Wy wracajcie – zwróciła się do reszty kobiet. – Tylko nic na razie nie mówcie. A ty – wskazała na mężczyznę – pójdziesz ze mną.

Zmarszczył brwi, ale nic nie powiedział. Pokiwał głową, wyrażając zgodę. Podążył za nią w dół po schodach. W połowie jednak policjantka się zatrzymała i spojrzała na niego.

– Gdzie mieszka tutejsza służba?

– Na parterze, w prawym skrzydle. Jest ono prawie całkowicie odcięte, jedyne przejście jest koło wejścia do piwnicy.

– Prowadź – powiedziała, puszczając go przodem, aby wskazał jej drogę.

Po chwili wędrówki dotarli do całkowicie pustego korytarza. Nie było tam żadnych ozdób ani wzorów na ścianach. Nic, nawet okna. Na jego końcu znajdowały się dwie pary drzwi. Oni skierowali się do tych po lewej. Alex nacisnęła klamkę, ale nic się nie wydarzyło. Spróbowała jeszcze raz, lecz drzwi nie ustąpiły. Zauważyła po prawej stronie dzwonek, więc postanowiła go użyć. Dźwięczał na tyle głośno, że było go słychać nawet tam, gdzie stali. Pomimo że poczekała dobrą minutę, nikt się nie pojawił.

– No co jest? – mruknęła podirytowana.

Wtedy jej wzrok padł na szparę między drzwiami a podłogą. Była tam. Mała, kremowa karteczka. Schyliła się po nią z wahaniem. Nicholas cicho obserwował ją z tyłu. Podnosząc się, przekręciła kartonik czarnymi literami do góry.

Niewinni

– O co w tym chodzi? – westchnęła i ruszyła w stronę salonu, chowając karteczkę do kieszeni razem z pozostałymi trzema.

***

Nie zdążyła nawet do końca otworzyć drzwi, gdy doskoczyła do niej matka dziewczynki. Kurczowo chwyciła Alex za bluzę i szarpnięciem przyciągnęła ją w swoją stronę.

– Gdzie moja córka?! Znalazła ją pani?! Gdzie ona jest?!

Policjantka złapała ją za ramiona i stanowczo odsunęła.

– Proszę się uspokoić i mnie posłuchać. Pani córki nie ma w tej rezydencji…

– Ale jak to?! Przecież…

– Proszę mi nie przerywać! – Alex prawie warknęła. Ro-zumiała, że pani Pierce znajdowała się teraz w tragicznej sytuacji, ale jej pokłady cierpliwości się wyczerpały. – Nie ma jej tu, najprawdopodobniej ktoś ją stąd zabrał.

Kobieta odsunęła się i ugięła, jakby ktoś uderzył ją w brzuch. Załkała żałośnie, chowając twarz w dłoniach.

– Moje dziecko. Moja mała dziewczynka.

Alex przyglądała jej się przez chwilę, a jej twarz ściągnęła się w żalu. Westchnęła i kontynuowała już łagodniejszym tonem:

– Pozostałych osób też nie znaleźliśmy, ze służbą włącznie. – Potem zwróciła się do wszystkich: – Proszę nie panikować, wszystko niedługo się wyjaśni. A teraz przepraszam, ale muszę zadzwonić.

Wyszła z salonu, nie chcąc, by ktokolwiek ją słyszał. Zawędrowała do pokoiku, który znajdował się zaraz obok holu. Wyglądał trochę jak poczekalnia, z kilkoma kanapami i różnymi ozdobnikami na ścianach i podłodze. Wyjęła z kieszeni komórkę i wybrała numer dyżurnego. Nie usłyszała jednak charakterystycznego pikania, a po chwili telefon sam się rozłączył. Spróbowała jeszcze raz, ale osiągnęła ten sam rezultat. Spojrzała na telefon. Zero zasięgu, nawet jednej kreski.

– Coś nie tak?

Drgnęła, słysząc męski głos. Nie usłyszała wcześniej, że ktoś się zbliża. Odwróciła się. To był Nicholas.

– Nie ma zasięgu.

Zmarszczył brwi.

– To dziwne, tutaj zazwyczaj jest bardzo dobry zasięg. Curtisowie specjalnie postawili wieżę, bo zasięg z żadnej innej tu nie docierał. Najwyraźniej coś jest nie tak. Może chce pani skorzystać ze stacjonarnego?

– Tutaj jest telefon stacjonarny? Czemu nikt wcześniej o nim nie wspomniał? – oburzyła się.

– Umm… – Podrapał się po karku w zakłopotaniu. – Musieliśmy o nim zapomnieć.

– Niech będzie, ale tak, chętnie skorzystam. Gdzie jest?

– Tutaj, w holu – powiedział, podchodząc do dwuskrzydłowych drzwi na lewo od niego.

Podążyła za nim. Zatrzymał się przy szafeczce, na której stał telefon. Zaczęła wybierać numer, gdy zobaczyła dziwną rzecz. Pociągnęła za czarny przewód. Nie poczuła żadnego oporu, a w jej ręce sterczał teraz kabel. Przecięty kabel.

– Ktoś chyba nie chce, żebyśmy kontaktowali się ze światem – mruknęła. W jej głosie było słychać zaniepokojenie.

Odwróciła się i spojrzała na Nicholasa, który stał ze zmarszczonymi brwiami. Ich oczy się spotkały. Stali tak jakiś czas, rozmyślając nad sytuacją.

– Może tylko pani telefon nie działa. Chodźmy spytać resztę, może…

– A twój?

– Co mój?

– Twój telefon, mogę z niego skorzystać?

– A. Umm… mój też nie działa.

– Mogę sprawdzić? – spytała. Nie podobało jej się zachowanie Nicholasa.

– Sprawdzałem już, naprawdę nie działa. Wcześniej…

– Mogę? – przerwała mu. Coś było na rzeczy, musiała dostać ten telefon.

Nicholas przez chwilę stał bez ruchu, a potem westchnął zrezygnowany. Niechętnie oddał jej aparat. Cały czas patrzyła mu w oczy, badając jego zachowanie. Zaczął drapać się nerwowo po karku. W końcu przeniosła wzrok na komórkę. Odpaliła ją, a na jej twarzy automatycznie pojawił się uśmiech. Po chwili jednak zmarszczyła brwi i zacisnęła usta. Zerknęła przez chwilę na symbol wskazujący zasięg. Nic.

– A więc Kubuś Puchatek? – Podniosła rozbawione spojrzenie na mężczyznę, który na tapecie miał ustawione zdjęcie sławnego misia w piżamie i ze strzelbą w rękach.

– Umm, czemu nie? – Uśmiechnął się niepewnie.

Oddała mu telefon. Kiwnęła głową w stronę, z której przyszli.

– Chodźmy spytać o te telefony.

Wrócili razem do salonu, Nicholas wciąż lekko zawstydzony. Nie takie wrażenie chciał zrobić na funkcjonariuszce. Chociaż był to pierwszy raz, gdy się uśmiechnęła.

Wszyscy dalej siedzieli w jednym pokoju. Pozbierali się w małe grupki i szeptali między sobą, zapewne o tym, co się wydarzyło. Tylko matka Nicholasa siedziała w czerwonym fotelu, płacząc, podczas gdy pani Reagan gładziła ją po plecach. Nikt nie zauważył ich przyjścia. Do momentu, gdy podeszła do nich około czterdziestoletnia, elegancka kobieta.

– Chyba nie zdążyłam się jeszcze pani przedstawić. Genevieve Roosevelt. Chciałam spytać, czy nie potrzebuje pani może pomocy?

– W zasadzie to tak. Czy pani telefon działa?

– Proszę dać mi chwilę – powiedziała Genevieve, wyciągając komórkę z kieszeni eleganckiego kompletu, który miała na sobie. – Tak, działa, ale nie ma za… A co to?

Podczas gdy wyjmowała telefon na podłogę spadła karteczka przypominająca wizytówkę. W tym samym kolorze co te w kieszeni Alex. Wyraźnie, czarnym tuszem była napisana na niej liczba jeden. Genevieve podniosła kartonik. Oglądała przez chwilę kształtny numer, a później obróciła karteczkę. Zmarszczyła brwi.

– Co to jest? – mruknęła zdziwiona.

– Mogę? – spytała Alex, delikatnie wyciągając przed siebie dłoń.

Kobieta podała jej karteczkę, ciągle będąc w szoku. Oczy Alex prześlizgnęły się po tekście. Jej twarz ściągnęła się w zastanowieniu i zdziwieniu. Na odwrocie, wypisany zgrabnymi literami, widniał napis:

*

– A ty jak się masz? – spytał Puchatek.

– Nie bardzo sięmam – odpowiedział Kłapouchy. – Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś sięmiał.

A.A. Milne, Kubuś Puchatek

*

Podniosła wzrok na zgromadzonych. Teraz zerkało na nią kilka osób. Spojrzała na karteczkę i jeszcze raz na zbiorowisko.

– Proszę w tej chwili sprawdzić kieszenie! – zawołała. Teraz wszyscy patrzyli na nią. – Szukacie wszystkiego, czego wcześniej w nich nie było, a szczególnie takich karteczek. – Mówiąc to, podniosła rękę z kartonikiem.

Patrzyli na nią przez chwilę, nie rozumiejąc, co się dzieje, jednak później jedno po drugim zaczęli przeszukiwać swoje kieszenie. I każdy w końcu znajdował kremową karteczkę. Szok pojawiał się na wszystkich twarzach. Nikt nie wiedział, o co chodzi. Alex przeszukała swoje ubranie. W tylnej kieszeni spodni odkryła kartonik prawie identyczny jak bilecik pani Roosevelt. Jedyną różnicą był numer – ona miała trzydziesty drugi.

– Czy to… Kubuś Puchatek? – spytała zdziwiona Ophelia.

– Najwyraźniej – odpowiedziała jej Alex.

– Ale o co w tym chodzi? – zapytała z kolei Olivia.

– Nie mam pojęcia. Czy ktoś się czegoś domyśla?

Nikt nic nie odpowiedział, niektórzy jedynie delikatnie potrząsnęli przecząco głowami. Alex odwróciła się lekko w stronę Nicholasa. Wyciągnęła przy tym rękę, a on podał jej karteczkę. Identyczną, tyle że z numerem jedenaście. Podchodziła kolejno do różnych osób, wszystkie kartoniki miały na sobie ten sam cytat, ale różne numery.

– Te numery nie mają ze sobą związku – mruknęła.

– Żadnego? Nic a nic? – spytał doktor Schutt. – Może chodzi o wiek. Wie pani, ja mam numer pięćdziesiąt, a…

– Żadnego, panie Schutt – odpowiedziała twardym tonem. Benno na pewno nie był jej ulubioną osobą w tym pomieszczeniu. Przypominał jej trochę irytujące dziecko.

Po chwili wszyscy już zaczęli snuć domysły o tym, co oznaczają liczby. Pokój znowu pogrążył się w gorączkowych rozmowach. Dalej jednak nikt nie wpadł na logiczne rozwiązanie.

– Niech wszyscy usiądą. Mam państwu do przekazania pewne niezbyt… przyjemne wieści. Nim jednak cokolwiek powiem, czy ktoś ma działający telefon, z którego da się zadzwonić?

Każdy, kto miał taką możliwość, sprawdził swój telefon. Na wszystkich twarzach pojawiło się zdziwienie, a na pytanie Alex nikt nie odpowiedział twierdząco. Kiwnęła lekko głową, spodziewając się tego.

– Nie znaleźliśmy żadnej z szukanych osób. Jedyne, co udało nam się znaleźć, to te karteczki… – Wyjęła z kieszeni plik kartoników. – Każdy z nich ma napis „Niewinny”. Leżały na poduszkach tych osób i pod drzwiami części mieszkalnej dla służby. Teraz my znaleźliśmy u siebie takie karteczki. – Machnęła swoją z krzywym grymasem na twarzy. – Sieć telefoniczna nie działa, a kabel telefonu stacjonarnego jest przecięty, co oznacza, że nie jesteśmy się w stanie z nikim skontaktować. Drogę wyjazdową blokuje mój samochód, który zakopał się w błocie. Do tego wczoraj popełniono tu brutalne morderstwo.

Zrobiła pauzę. Wszyscy patrzyli na nią z niepokojem i wyczekiwaniem.

– Proszę państwa, obawiam się, że zostaliśmy wplątani w grę, w którą za nic nie chcielibyśmy zagrać.

*

Bo Wypadek to dziwna rzecz. Nigdy go nie ma, dopóki się nie wydarzy (…)

A.A. Milne, Chatka Puchatka

Rozdział III

Matka Nicholasa zemdlała. Dokładnie w momencie, w którym Alex skończyła mówić, ta opadła nieprzytomna na fotel. Od razu podbiegło do niej kilka kobiet, by ją ocucić. Nicholas także podszedł ze zmartwionym wyrazem twarzy. Za nim podążyła Alex, każąc wszystkim się odsunąć. Sprawdziła oddech kobiety.

– Pomóż mi – powiedziała do Nicholasa, kiwając głową w stronę jego matki. Złapała ją za nogi, a mężczyzna za ramiona. W ten sposób przenieśli ją na dywan. Policjantka ułożyła jej nogi na fotelu i otworzyła drzwi, by wpuścić do pomieszczenia choć trochę świeżego powietrza.

– Niech tak chwilę poleży.

Wszyscy pozostali przez moment w ciszy, każdy zatopiony we własnych myślach. Wtedy omdlała kobieta jęknęła, wyrywając Alex z transu.

– Skoro nie mogę się z nikim skontaktować telefonicznie, to muszę osobiście pojechać na komendę i wezwać pomoc. Ktoś musi mi pomóc odkopać samochód.

– Ja pani pomogę – odezwały się jednocześnie trzy osoby: Nicholas, Norrington i jego kumpel.

– Leon i ja zawsze służymy pomocą pięknym paniom – powiedział rudy mężczyzna, uśmiechając się szelmowsko.

Zmierzyła wszystkich trzech sceptycznym spojrzeniem.

– Niech będzie – mruknęła i odwróciła się w stronę gospodarzy. – Państwo Curtis, czy macie jakąś łopatę, którą mogłabym pożyczyć?

– Tak, oczywiście. Jest w schowku na zewnątrz. Klucze są w skrzynce, która wisi w holu. Mają zielony brelok – odpowiedziała pięćdziesięciolatka.

Alex kiwnęła głową i ruszyła we wskazanym kierunku. Za nią podążyli mężczyźni. Rzeczywiście, w holu wisiała skrzyneczka, a w niej klucze. Wzięła je i wyszła na zewnątrz. Odwróciła się.

– No, panowie, kto wie, gdzie jest schowek?

– Darren, ty kiedyś tam szedłeś z tą… – powiedział Leon.

– Tak, zaprowadzę was – przerwał mu Norrington, gromiąc go wzrokiem.

Wszyscy podążyli za Darrenem na tyły domu. Tam stała niewielka drewniana szopa. Szybko zabrali z niej dwie łopaty i ruszyli w stronę bramy. Minęło niemal pięć minut, nim dotarli do wielkiej czarnej furty. Budka, w której ostatnio siedział ochroniarz, teraz stała pusta. Alex pociągnęła za klamkę, ale nic się nie stało.

– Zamknięte – powiedziała.

– Jak to? – spytał niedowierzająco Leon.

Alex przewróciła oczami na jego głupie pytanie.

– Możesz sprawdzić – stwierdziła, odsuwając się od drzwi, by zrobić miejsce Leonowi.

Ten podszedł, nacisnął kilka razy na klamkę, napierając na drzwi, a nawet próbował wspomóc się barkiem. Nic. Nawet nie drgnęły. Cofnął się z głupią miną.

– Klucze powinni mieć ochroniarze, którzy zniknęli. Bez nich nie otworzymy tych drzwi – zauważył Nicholas.

– Poradzimy sobie sami – powiedział Darren, ruszając w stronę drzwi. – Patrz i się ucz. – Mówiąc to, spojrzał przez ramię na Nicholasa.

Najpierw, tak jak poprzednik, próbował wyważyć drzwi barkiem. Po próbie szturmu z rozbiegu zaczął uderzać w zawiasy łopatą.

– Skończył już pan, panie Norrington? – spytała kąśliwie Alex. – Myślę, że nauczył już pan pana Pierce’a, jak nie wyważać drzwi antywłamaniowych.

Mężczyzna lekko opuścił głowę, a na jego policzkach pojawił się delikatny róż. Wrócił na miejsce obok swojego przyjaciela.

– Musimy wrócić do domu i poprosić o zapasowe klucze – odezwała się Alex.

Zaczęli już odchodzić, gdy odezwał się Nicholas.

– Czekajcie! – zawołał i podbiegł do bramy, na którą nikt wcześniej nie zwrócił szczególnej uwagi. – Kurwa! Zamknęli nas tu!

– Co? – odezwali się wszyscy jednocześnie.

– Na bramie jest łańcuch! – krzyknął w odpowiedzi Nicholas i potrząsnął wielkimi, stalowymi ogniwami. – Jakiś psychol nas tu zamknął!

Zapadła całkowita cisza. Wszyscy wstrzymali oddech, więc nie dało się słyszeć nawet najmniejszego szmeru. W końcu Alex się poruszyła. Podeszła powoli, jakby odwlekając nieuniknione. Złapała za łańcuch i przeciągnęła ręką aż do dużej kłódki.

– Łańcuch jest gruby i długi – zauważyła. – Nie damy rady otworzyć bramy, jeśli się go nie pozbędziemy.

Jeszcze raz przyjrzała się dokładnie bramie. Nie było w niej na tyle dużego otworu, by przecisnęło się przez nią zwierzę, a co dopiero człowiek. Tym razem ciszę przerwał Leon:

– Może chodźmy już? Spytamy o te klucze i niewykluczone, że znajdziemy coś, co pomoże nam z tym łańcuchem.

Jego słowa wyrwały Alex z zadumy. Potrząsnęła głową ze zmartwioną miną.

– Tak, tak. Chodźmy już.

– Nie zdziwiłbym się, gdyby to Francis i Camille założyli ten łańcuch. Mają fioła na punkcie bezpieczeństwa – odezwał się po drodze rudy. – Pewnie to jakieś zabezpieczenie na noc albo coś w tym stylu.

– Miejmy nadzieję – mruknął Nicholas.

***

Alex zaczynała nienawidzić eleganckiego salonu w domu państwa Curtis. Przebywała w nim zbyt często w ostatnim czasie i zdecydowanie nie wiązało się to z niczym przyjemnym. Tym razem też nie szła tam z ochotą. Wszyscy zauważyli jej przybycie i poświęcili jej pełną uwagę. I nikt nie witał jej z radością. Stała się wszak zapowiedzią złych wieści. Była chyba nawet gorsza niż kostucha, bo nikt nie wiedział, co ze sobą przyniesie. To w końcu nieznanego najbardziej boją się ludzie.

– Czy coś… – zaczęła gospodyni, lecz Alex jej przerwała. Miała już dość bezsensownych pytań.

– Drzwi do stróżówki są zamknięte, a na bramę założono łańcuch.

– Ależ jak to?! Przecież brama otwiera się elektrycznie. Z zewnątrz nie da się jej odblokować. Po co mielibyśmy zakładać łańcuch? Nigdy nie…

– Ale tam jest. Czy w murze wokół posesji są jakieś furtki lub inne bramy? Może jakieś dziury?

– Nie, nie. Bardzo dbamy z żoną o bezpieczeństwo. Co miesiąc przeprowadzamy inspekcję, a na podwórze nie ma żadnego innego wejścia. Nikt nie może się dostać niezauważony.

– Nikt nie może się dostać, ale też nikt nie może się wydostać. Gratulacje, stworzyli państwo dla nas idealną klatkę.

Zapadła cisza. Z rodzaju tych cisz, które aż dudnią w uszach. Trudno było ocenić, co przerażało bardziej, to, że ktoś się nimi bawi, czy to, że ta sama osoba zamknęła ich jak ptaszka w klatce. Bez możliwości komunikacji ze światem. Bez możliwości ucieczki.

Na pewno żadna z tych myśli nie była przyjemna.

– Może moglibyśmy wspiąć się po bramie albo po murze? – zaproponowała panna Reagan.

– Lub przeciąć czymś łańcuch – dodał doktor Schutt.

– Wszystkiego dokładnie pilnujemy. Nie ma miejsca, w którym dałoby się wspiąć – powiedział Curtis, kręcąc głową z przerażeniem w oczach.

– A jeśli nie mamy odpowiedniego sprzętu, to nie uda nam się przeciąć łańcucha – dodał sir Anthony.

– Czyli… zostaniemy tu na zawsze? – spytała niepewnie Ophelia.

– Dopóki kogoś nie zainteresuje nasze zniknięcie? Tak.

Znów wszyscy synchronicznie umilkli.

– Nie zachowujcie się jak zagubione dzieci! Jesteśmy zbyt ważni, by ktokolwiek o nas zapomniał. Poza tym ta tu jest policjantką. – Chudy, pomarszczony palec wskazał na Alex, a schrypnięty głos krył w sobie nutę pogardy. – Pewnie za kilka minut pojawią się jej koledzy, by sprawdzić, czym zajmuje się tak długo.

Wszyscy spojrzeli na panią Whitmore. Niektórzy nawet pokiwali głowami, pragnąc jakiegokolwiek pocieszenia. A niektórzy po prostu tak uważali. Ego tych ludzi było naprawdę imponujących rozmiarów.

– Nicholasie, doktorze Schutt, proszę ze mną – powiedziała Alex i nie czekając na wspomnianych mężczyzn, wyszła z salonu.

Wkrótce znaleźli się przed pokojem, w którym nadal wisiały zwłoki Pierce’a. Zapach tam nie był przyjemny, ale starali się nie zwracać na niego uwagi. Alex odwróciła się i stanęła twarzą w twarz z mężczyznami.

– Tylko głupi nie zorientowałby się, że zamknęła nas tu osoba, która zabiła twojego ojca. – Spojrzała na Nicholasa. – Więc jeśli do jutra nikt nas nie uwolni, będziemy musieli wykonać oględziny zwłok – powiedziała bez żadnych emocji.

– Ależ jak to?! Nie może pani! To był mój dobry kolega, nie pozwolę go tak po prostu… – oburzył się lekarz. Przerwał mu jednak Nicholas:

– Sam nie wierzę, że to mówię, ale się zgadzam.

– Młody człowieku! To był twój ojciec! Jak możesz…

– Właśnie. To był mój ojciec. Za to ja i matka jesteśmy tu zamknięci, tak jak piętnaście innych osób, i do tego nie wiemy, gdzie jest Cynthia! Ojcu to raczej nie zrobi różnicy, a nam może bardzo pomóc.

– Jak śmiesz, ty… ty! Agh! Nie wierzę w to! To…

– Panie Schutt, to nie podlega dyskusji. Jedyne, co może pan zmienić, to to, kto będzie wykonywał badanie.

Niski Niemiec popatrzył na nią z niedowierzaniem i skrajnym oburzeniem. Cały aż się trząsł z nerwów, co sprawiało, że przypominał wkurzonego chihuahua. Zacisnął mocno szczękę, zmarszczył czoło, a na policzkach cały poczerwieniał.

Wyglądał jak postać z kreskówki, której za chwilę miała polecieć uszami para. W końcu fuknął, pokręcił głową i wydął usta. Posłał Alex ostatnie gniewne spojrzenie i wycedził przez zęby:

– Zrobię to. Jednak masz traktować to ciało z najwyższym szacunkiem! Normalnie robiłby to profesjonalista z poszanowaniem dla godności zmarłego! I nie mów nic jego żonie! Agatha by mnie za to zabiła!

– Dopóki nie będzie takiej konieczności, pani Pierce o niczym się nie dowie. Szczególnie że mamy na względzie jej obecny… stan – powiedziała Alex. – Zgodę wyraził Nicholas.

– Je-jeśli mamy wykonać oględziny – Schutt ledwo przełknął to słowo – powinniśmy schować ciało gdzieś, gdzie jest chłodno. Żeby umm… było w jak najlepszym s-stanie.

– Pani Reagan wspominała o piwnicy, może tam? – spytała Alex.

– Nie jestem pewien. Francis lubi zabierać do spiżarni swoich gości, więc tam też jest ogrzewanie, temperatura będzie na podobnym poziomie – odpowiedział Niemiec.

– Umm… tak, tak. Wszyscy przez chwilę myśleli. Nicholas był szczególnie cichy, chodziło w końcu o ciało jego ojca, nie był to najciekawszy temat do rozmowy. Wreszcie jednak się odezwał:

– Nigdy nie byłem w kuchni, może tam jest jakaś chłodnia albo coś… podobnego.

Alex kiwnęła głową i posłała pytające spojrzenie doktorowi.

Sprawdźmy to.

Wszyscy troje ruszyli do kuchni. Nicholas zatopił się w myślach, odcinając się od świata, za to Niemiec wyglądał, jakby nie dowierzał samemu sobie i mamrotał coś pod nosem, Alex szła z obojętną miną. Drzwi do kuchni znajdowały się naprzeciw tych do holu, były jednak zdecydowanie mniejsze i sprawiały wrażenie, jakby miały być ukryte. Nie było to raczej pomieszczenie, do którego zaglądali goście.

– Jak w restauracji – mruknęła Alex, gdy zobaczyła wielki pokój, w którym hurtowo można było przygotowywać posiłki.

– Curtisowie w ogóle nie gotują. Wszystko robią kucharze, szczególnie gdy przyjeżdżają goście.

Każdy poszedł w inną stronę, by sprawdzić wnętrze. Alex, wijąc się w labiryncie idealnie czystych blatów, udała się w najdalszy kąt pomieszczenia. Stało tam kilka piekarników i szafek. Jedyną interesującą rzeczą były drzwi w ścianie po prawej stronie. Za nimi była jadalnia, tak samo potwornie cicha jak kuchnia i większość pomieszczeń w tym domu. Gdyby nie lekkie promienie słońca wpadające przez okna, które ocieplały atmosferę, rezydencja wyglądałaby jak budowla z horroru.

– Nic tu nie ma! – zawołał Schutt z widoczną ulgą na twarzy. Nie wydawał się zbyt chętny do umieszczania ciała w chłodni przeznaczonej do przechowywania jedzenia.

– Właściwie… to jest – wymamrotał Nicholas i wskazał w stronę rzędu dużych lodówek.

– Nie! Nie zgadzam się! Nie ma mowy! – zaczął wykrzykiwać Benno.

Alex przybrała sceptyczny wyraz twarzy. Spojrzała po kolei na mężczyzn, a później znów na lodówki.

– Obawiam się, że nie mamy wyboru.

***