Przebudzeni ebook

Agnieszka Leśnik

Przebudzeni

Przebudzeni Agnieszka Leśnik©2023

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie

może być powielana w jakiejkolwiek formie ani za pomocą jakichkolwiek środków elektronicznych, w tym systemów przechowywania i wyszukiwania informacji, bez pisemnej zgody autora. Z wyjątkiem przypadku recenzenta, który może cytować niewielkie fragmenty.

Książka ta jest fikcją literacką. Imiona, postacie, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób żyjących lub zmarłych, wydarzeń lub lokalizacji jest całkowicie przypadkowe.

Skład i edycja Agnieszka Leśnik

Okładka Agnieszka Leśnik

Korekta Stefan Smołka

ISBN: 978-83-968348-0-5 Każdy kolejny dzień jest szansą,

by zacząć żyć od nowa.

Ucz się od najmądrzejszych tego świata. Spełniaj marzenia.

Kochaj.

Dla Krystianka, mojego aniołka.

Kocham.

Pamiętam.

Tęsknię.

5

Prolog

Stoję przed oknem, w ręce ściskam mój medalion.

Obracam go w dłoni i czytam zamieszczony na nim grawer. Otwieram go i uśmiecham się na widok zdjęcia znajdującego się w środku.

- Gotowa?- z zamyśleń wyrywa mnie znajomy głos.

Unoszę głowę i spoglądam na stojącego przede mną

mężczyznę. Uśmiecha się do mnie, w kącikach jego ust dostrzegam pierwsze zmarszczki. Przeczesuje ręką lekko siwiejące włosy.

- Tak, bardziej nie będę - odpowiadam odwzajemniając uśmiech.

- Sala jest pełna, wszystko gotowe - dodaje.

Świadomość, że tam czeka setka osób, wcale nie

pomaga.

- Już idę, zbieram tylko myśli - mówię i biorę głęboki oddech.

Wdech i wydech. To zawsze mnie uspokaja.

- Dasz radę. Jakby coś jestem obok - mówi.

Podchodzi i obejmuje mnie, wtulona w jego ramiona

uspokajam skołatane serce. Wdycham ten znajomy, kojący zapach drzewa sandałowego i od razu czuję się lepiej.

- Wiem, dziękuję - mówię, wtulając się jeszcze mocniej w ramiona człowieka, który wspiera mnie nieustannie od tak dawna.

Na przestrzeni lat mnóstwo razy występowałam przed

publicznością, dzisiejszy występ jest jednak inny. Tak okrągły jubileusz wymaga ode mnie czegoś innego, wyjątkowego stąd moje zdenerwowanie. Mój mężczyzna wie najlepiej z czym przyjdzie mi się dziś zmierzyć, dlatego nic więcej nie mówi, tylko daje mi czas. On dobrze wie, że chwila w jego ramach wystarczy. Gdy wyczuwa mój spokój, bierze mnie za rękę i prowadzi za kulisy. Spoglądam za kotarę a stojący przy mikrofonie młodzieniec, uśmiecha się na mój widok.

- Witam państwa i dziękuję za tak liczne przybycie - mówi do mikrofonu - Mam zaszczyt powitać was na tym wyjątkowym wydarzeniu. Firma KADAM obchodzi swoje dwudziestopięciolecie, z tej okazji przygotowaliśmy specjalne wystąpienie. Oto przed państwem niesamowita kobieta właścicielka firmy, autorka kilkunastu książek, założycielka fundacji „Kobieta ma moc”, działaczka charytatywna i twórczyni najpiękniejszego ośrodka rozwoju w Polsce. A prywatnie najwspanialsza mama i żona Amanda Krawczyk - powiedział.

Wchodząc na scenę podeszłam do syna i uściskałam go,

w jego błękitnych oczach ujrzałam szczęście i dumę. W tym momencie cała towarzysząca mi trema minęła, jak ręką odjął.

- Dziękuję kochanie, zapomniałeś dodać, że mama najwspanialszego syna - powiedziałam zgodnie z prawdą.

7

Mój syn jest wyjątkowym dwudziestosiedmioletnim mężczyzną, zarówno z wyglądu, jak i charakteru, wierną kopią swojego ojca.

- Dobry wieczór kochani z okazji jubileuszu firmy postanowiłam opowiedzieć wam moją historię. A dokładniej historię tego jak powstała firma KADAM. Niewielką jej część możecie przeczytać w książce pt. "On". Brakuje tam jednak ważnego etapu, mojego upadku. Tak, tak dobrze słyszycie, ja też kiedyś sięgnęłam dna. I nie osiągnęłabym tego wszystkiego o czym wspomniał mój syn, gdybym się nie podniosła. Usiądźcie więc wygodnie, zabiorę was w podróż do przebudzenia.

Część 1

Rozdział 1

Nasze ciało jest naszym najlepszym drogowskazem. Ono nieustannie się z nami komunikuje, lecz niewiele ludzi potrafi go słuchać.

Amanda

Budzik zadzwonił, jak co dzień o szóstej rano.

Usiadłam na łóżku i przeczesałam niesforne po nocy kosmyki długich blond włosów. Wstałam, założyłam swój ulubiony szary dres i buty do biegania. Zamykając za sobą drzwi małego mieszkania, wybiegłam na puste ulice Rzeszowa. Słońce dopiero wschodziło nad horyzontem miasta. Uwielbiam ten poranny rytuał, pozwala mi oczyścić myśli i nabrać sił na nowy dzień. Mimo iż, jest już prawie połowa maja poranki bywają jeszcze bardzo zimne. Przebiegłam swoją ulubioną trasę prowadzącą na Rzeszowskie Bulwary, w pobliżu rzeki Wisłok było jeszcze zimniej. Wracając do mieszkania poczułam znajome palenie w płucach, wbiegłam prosto do łazienki. Odetchnęłam z ulgą gdy krople letniej wody zalały moje ciało. W pośpiechu udałam się do kuchni, otworzyłam lodówkę i wyciągnęłam zieloną butelkę. Smoothe z jarmużu przygotowałam sobie wcześniej. Sport i zdrowe odżywianie to moja pasja, choć najbardziej od dziecka

9 kocham książki. W salonie mam całą ścianę wypełnioną książkami. Wzięłam torebkę do ręki i w pośpiechu opuściłam mieszkanie.

Kwiaciarnia Aster, w której pracuję od pół roku,

znajduje się dwie ulice od mojego mieszkania. Nie była to praca marzeń, nie mogąc jednak znaleźć pracy w swoim zawodzie, musiałam podjąć jakąkolwiek.

- Cześć, Asiu, jestem!- zawołałam wchodząc do środka.

- Cześć, chodź szybko, mamy pilne zlecenie!- zawołała Joanna.

- Dziesięć koszy czerwonych róż, po sto sztuk - powiedziała podekscytowana.

Takie duże zlecenia zdarzały nam się rzadko, bo kwiaciarnia nie była bardzo znana w Rzeszowie.

- Co to za szaleniec zamówił dziesięć koszy róż?- zapytałam zszokowana.

- Nowobogacki przystojniak, straszne ciacho. Sama zobaczysz jak przyjedzie po odbiór, założę się, że się oświadcza - zapiszczała z zachwytu Joanna.

- A tam, ja myślę, że tyle kwiatów to raczej do wystroju jakiejś sali. Do oświadczyn wystarczyłby jeden kosz – powiedziałam, nie rozumiejąc skąd ten jej zachwyt.

- Ale z ciebie romantyczka, nie ma co - odpowiedziała śmiejąc się Joanna.

Pracy z tak dużym zamówieniem było mnóstwo, Joanna

zamknęła kwiaciarnię, by skupić się na tym jednym zamówieniu. Kiedy skończyliśmy, za oknem robiło się już ciemno.

Zadzwonił mój telefon, na wyświetlaczu zobaczyłam

zdjęcie Elwiry.

- No, super, zapomniałam, że umówiłam się z przyjaciółką - powiedziałam do siebie, po czym odebrałam połączenie.

- Halo!

- Cześć! Jesteś już w Zodiaku?- zapytała mnie Elwira.

- E... jestem jeszcze w pracy, ale za pół godziny będę wolna - odpowiedziałam.

- Dobrze ,to przyjadę po ciebie do kwiaciarni za pół godziny - zaproponowała przyjaciółka.

- Fajnie, w takim razie do zobaczenia.

Odłożyłam telefon i skończyłam ostatni kosz kwiatów,

wtedy pod kwiaciarnię podjechał sportowy samochód. Na widok mężczyzny wchodzącego do kwiaciarni mój oddech przyspieszył.

- Asia miała rację, niezłe ciacho - pomyślałam.

Mężczyzna był wysokim brunetem, ubrany w modne

jeansy i sportową koszulę, spod której można było zauważyć mocno zarysowane mięśnie.

- O i do tego wysportowany - dodałam w myślach, gdy przekroczył próg kwiaciarni.

- Cześć, przyszedłem po odbiór zamówienia - powiedział.

- Jestem Adam - dodał, podając mi dłoń na przywitanie.

11

- Amanda, miło mi - powiedziałam, odwzajemniając uścisk.

Kiedy nasze dłonie się spotkały przeszedł mnie dziwny

dreszcz. Wyrwałam rękę z uścisku i odwróciłam się szybko, by nie zauważył jak się czerwienię.

- Zdecydowanie za długo nie miałaś faceta - zbeształam się w myślach.

- Zamówienie gotowe, za chwilę Joanna przyniesie fakturę - powiedziałam cicho, nadal odwrócona tyłem do niego.

- Dziękuję, zaraz panowie od transportu zabiorą kwiaty - oznajmił.

- Ja już muszę wyjść. Do widzenia - powiedziałam i pospiesznie wyszłam z kwiaciarni.

Nie rozumiałam, dlaczego tak dziwnie zareagowałam

na tego faceta. No fakt, był przystojny, ale co z tego, nigdy nie miało to dla mnie znaczenia. A teraz kilka minut w jego towarzystwie sprawiło, że dosłownie cała się trzęsłam. Elwira już na mnie czekała, dopiero, gdy wsiadłam do jej auta, odetchnęłam z ulgą. Postanowiłam jak najszybciej zapomnieć o tym incydencie.

- Tak będzie lepiej - wmawiałam sobie.

Adam

Ten dzień dał mi nieźle popalić. Pracy mam więcej niż

zwykle, bo jutro ma odbyć się ważne dla firmy wydarzenie. Ja jako manager musiałem mieć rękę na pulsie i zadbać, by wszystko się udało. Nie narzekam, bo uwielbiam tą pracę i dzięki niej tak wiele już osiągnąłem. Jakby tego było mało mój zastępca, który miał załatwić kwiaty, złapał gumę i nie dotrze na czas do Rzeszowa. Kiedy się o tym dowiedziałem wziąłem sprawy w swoje ręce, wszedłem do pierwszej napotkanej kwiaciarni i zamówiłem dziesięć koszy róż, które miałem odebrać wieczorem. Później udałem się do hotelu, gdzie resztę dnia spędziłem z laptopem i telefonem.

Tak, jestem pracoholikiem. Praca wypełnia całe moje życie ale na wszystko co mam zapracowałem sam. I niczego bym nie zmienił. Ani się obejrzałem, a już zbliżał się wieczór, musiałem pojechać odebrać i zapłacić kwiaty. Spieszyłem się, bo panowie od transportu, za pół godziny mieli być w kwiaciarni. Wsiadłem do samochodu i zaciągnąłem się zapachem skóry. Uwielbiam ten zapach. Wcisnąłem gaz do dechy i popędziłem ulicami Rzeszowa.

Po wejściu do kwiaciarni od razu ją zauważyłem.

Piękna, szczupła blondynka, włosy długie prawie do pasa. Ubrana w zwykłe tanie jeansy i biały top. Na rękach można było zobaczyć mocno zarysowane mięśnie.

- Wysportowana, uuu…- powiedziałem do siebie.

A kiedy podała mi dłoń, jakby przeszedł mnie prąd,

nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło. Ona też to poczuła, wiem to, zaczerwieniła się i wyrwała rękę z uścisku.

13

W tym momencie już wiedziałem, że muszę ją lepiej poznać, ale ona pod byle pretekstem wyszła z kwiaciarni.

- Uciekła ode mnie! O cholera! - powiedziałem do siebie.

Chyba za długo jestem sam, chociaż w pracy otacza

mnie mnóstwo pięknych kobiet, nie zwracam na nie uwagi. Romans w pracy nie wchodzi w grę, takie mam zasady. Kiedyś nawet posłuchałem jak kobiety z firmy mówiły, że pewnie jestem gejem, bo nie zwracam na nie uwagi. Gejem na pewno nie jestem, ale te plotki akurat mi pasują, bo przynajmniej mam spokój w pracy. Co w sobie ma ta kobieta z kwiaciarni, że akurat ona zwróciła moją uwagę? Nie mam pojęcia ale się dowiem, już moja w tym głowa. Z rozmyślań nad śliczną blondynką wyrwał mnie głos Joanny, właścicielki kwiaciarni.

- Proszę, faktura i polecam się na przyszłość - powiedziała.

- Dziękuję, na pewno skorzystam. Mam do pani pytanie a dokładniej prośbę - powiedziałem.

- Joanna, proszę mi mówić po imieniu - zaproponowała kobieta.

- Adam - powiedziałem, podałem jej rękę i czekałem na ten dziwny prąd, ale nie poczułem nic.

- Kim jest ta dziewczyna, która przed chwilą wyszła?- zapytałem, wciąż będąc pod wrażeniem tego, co się przed chwilą wydarzyło.

- To Amanda, moja pracownica bardzo miła dziewczyna - zaczęła mówić.

- Ach tak, a czy ona ma kogoś? W sensie faceta? - dopytywałem, chciałem dowiedzieć się jak najwięcej o tej ślicznotce.

- Z tego co wiem, to aktualnie raczej nie ale nie jestem pewna. A co podoba ci się? - zapytała, nie ukrywając zaskoczenia Joanna.

- Tak oczywiście, jest piękna - powiedziałem szczerze.

- Posłuchaj, Joanno, czy dasz mi jej numer? - dodałem po chwili.

- Nie wiem czy powinnam - wahała się.

- Odwdzięczę się - powiedziałem i wyciągnąłem z kieszeni banknot dwustuzłotowy.

- Dobrze - powiedziała.

Szybko schowała banknot do kieszeni, zapisała numer

na karteczce i podała mi ją.

- Dziękuję - odparłem z uśmiechem, odwróciłem się i wyszedłem z kwiaciarni:

Kiedy wsiadłem do mojego samochodu, wziąłem

telefon do ręki i wystukałem wiadomość.

Wyszłaś tak szybko, a ja bardzo chcę Cię poznać, Amando.

Proszę, zgódź się na kolację ze mną. Adam

15

Amanda

Siedzę przy stoliku z Elwirą i piję pierwszego tego

wieczoru drinka. Z rozmowy z przyjaciółką wyrwał mnie dźwięk wiadomości.

- O, Boże, skąd wziął mój numer! No jasne, Aśka mu dała! - powiedziałam wkurzona.

Jak ona mogła dać obcemu facetowi mój numer. Mogła

chociaż zapytać.

- Kto do ciebie napisał?- zapytała Elwira wyrywając mi z ręki telefon.

- O Adam! Co to za Adam? - dopytywała zaciekawiona.

- Poznałam go dziś w kwiaciarni, zamówił u nas dziesięć koszy po sto róż. Wyobrażasz sobie? - powiedziałam zgodnie z prawdą.

- O… bogaty. Umówisz się z nim?

- Nie, na pewno nie - odpowiedziałam pewnym głosem i pokręciłam głową.

- Dlaczego? Brzydal z niego? - ciągnęła mnie za język przyjaciółka.

- Wręcz przeciwnie, mega ciacho, ale nie mogę - powiedziałam.

Nie w głowie mi teraz romanse, dobrze mi samej a

faceci to same kłopoty.

- Czemu? - dopytywała, a ja wiedziałam, że nie da mi spokoju.

Elwira od dłuższego czasu próbuje mnie namówić na

randki, ale ja zawsze odmawiam.

- Bo do takiego nowobogackiego ciacha nie pasuje biedna kwiaciarka - powiedziałam.

- Więcej wiary w siebie i wiem co ci w tym pomoże. Właśnie w tej sprawie chciałam się spotkać - powiedziała Elwira.

- Co takiego? - zapytałam ciekawa co Elwira znów wymyśliła.

- Mamy firmowy weekend nad Soliną. Marek miał jechać ze mną, ale wypadła mu delegacja. Eventy, szkolenia, imprezka i wielka gala. Jedź ze mną, proszę - powiedziała.

- O nie, tylko nie to - pomyślałam. - Znowu będzie mnie namawiać na ten podejrzany MLM i rysować te dziwne drzewka.

- O, nie, mówiłam ci, że to nie dla mnie! - odparłam zirytowana.

- Wiem, pojedziesz tylko towarzysko. W czasie szkolenia możesz pozwiedzać okolicę albo pobiegać, a potem pójdziemy razem na imprezę. Proszę jedź ze mną - naciskała.

Może to nie jest taki zły pomysł, nad Soliną jest tak pięknie, a ja nie byłam tam już kilka lat.

- Dobrze, pojadę, przyda mi się odpoczynek - powiedziałam po chwili namysłu.

- Super, dziękuję, kochana - zawołała wesoło Elwira.

Zapowiada się ciekawy weekend, gdy Elwira będzie

zajęta, ja nacieszę się piękną przyrodą. Elwira jest moją

17 przyjaciółką od zawsze, poznaliśmy się w szkole podstawowej. Mimo, że jest moim całkowitym przeciwieństwem, jesteśmy nierozłączne i zawsze mogę na nią liczyć. Resztę wieczoru spędziłyśmy na piciu drinków i rozmowie. Moja przyjaciółka jak zwykle chciała namówić mnie na randkę z kolegą Marka, ale kategorycznie odmówiłam. Tylko raz dałam się jej namówić na randkę w ciemno i to była totalna katastrofa. Więcej się w to nie wpakuję. Uważam, że nie ma sensu na siłę szukać związku. Kiedyś na pewno spotkam odpowiedniego faceta dla mnie.

Rozdział 2

Los niespodziewanie dał mi znak,

więc pójdę za nim, bo ufam, że przyjdzie to co ma nadejść.

Amanda

Następnego dnia rano, ku mojemu rozczarowaniu nie

mogłam iść pobiegać. Musiałam się jeszcze spakować, a za godzinę miała przyjechać po mnie Elwira. Wszystko nadrobię na miejscu, kiedy Elwira będzie zajęta szkoleniem, ja pobiegam sobie po pięknych okolicach Soliny. Spakowałam strój do biegania, dwie skromne sukienki, jeansy i bluzkę, to powinno wystarczyć. Kiedy skończyłam się szykować zadzwonił mój telefon, na wyświetlaczu ujrzałam imię Adama. Nie odpisałam na jego wczorajszą wiadomość, ale zapisałam numer, by wiedzieć, że to on.

Raz kozie śmierć - pomyślałam i odebrałam.

- Cześć, Amando - usłyszałam jego pewny głos.

- Cześć - przywitałam się dość chłodno.

- Mam nadzieję, że nie jesteś zła na Joannę za to, że dała mi twój numer? - zapytał Adam.

- Już ja sobie z nią porozmawiam - odpowiedziałam, udając oburzenie.

- Na początku nie chciała mi go dać, ale widziała, jak bardzo mi zależy i w końcu się zgodziła - powiedział.

19

- Dlaczego tak ci zależało na zdobyciu mojego numeru? - zapytałam zaciekawiona.

- Bo bardzo chcę cię poznać, Amando - powiedział takim tonem, że poczułam jak moje policzki się czerwienią.

- Proszę, zgódź się ze mną spotkać. Dziś akurat wyjeżdżam w sprawach zawodowych, ale w niedzielę wieczorem będę w Rzeszowie i chciałbym się z tobą spotkać - dodał Adam.

- No, nie wiem, czy to dobry pomysł - powiedziałam cicho.

- A dlaczego nie? - dopytywał.

- Zastanowię się, dobrze. Teraz muszę już kończyć bo wyjeżdżam z przyjaciółką na weekend - dodałam.

- Dobrze, ale tak łatwo się mnie nie pozbędziesz. Musimy się spotkać. Do usłyszenia, piękna - powiedział i rozłączył się.

Odłożyłam telefon i odetchnęłam z ulgą. Boże, co za

facet, dlaczego on tak na mnie działa? Nie mam pojęcia.

Z rozmyślań wyrwał mnie dzwonek domofonu.

- Elwira, super, wyjadę i spróbuję zapomnieć o tym facecie - powiedziałam sama do siebie.

Samochód Elwiry podjechał pod luksusowy ośrodek

rekreacyjny przy samym jeziorze Solińskim. Okolica piękna, jezioro, lasy, cisza i spokój. Po wyjściu z auta wzięłam głęboki oddech, poczułam zapach lasu i jeziora, uwielbiam naturę. Przypomniałam sobie, jak przyjeżdżałam tu w dzieciństwie z tatą. Spacerowaliśmy po ogromnej betonowej tamie i pływaliśmy łódką po jeziorze. Dobrze, że dałam się namówić na ten wyjazd, sama nie wiem dlaczego tak dawno tu nie byłam. Odpocznę i pobiegam, a wieczorna impreza będzie miłą odskocznią. Podeszłyśmy do grupki osób stojących na parkingu, Elwira przedstawiła mi ich, byli bardzo sympatyczni.

Adam

Zobaczyłem ją i od razu poznałem, że to Amanda.

Poszedłem na parking by wyciągnąć z auta potrzebny mi sprzęt. Stała tam w grupie osób, a wysoka ruda kobieta przedstawiała ją swoim znajomym. Usłyszałem jak mówi, że przyjaciółką jest tu z nią tylko towarzysko i nie współpracuje z naszą firmą. To nie może być przypadek, że ją tu spotkałem. Już chciałem podejść do niej i pokazać, że tu jestem, ale coś mnie powstrzymało. Stałem jak zahipnotyzowany i patrzyłem jak każda z pięciu osób obejmuje ją na przywitanie i przedstawia się jej. Zazdrościłem im, że mogą ją objąć. Jedna dziewczyna zapytała ją o coś, a Amanda roześmiała się i zaczęła coś swobodnie opowiadać. Wyglądała tak pięknie, gdy się śmiała. Nie słyszałem o czym mówiły, bo na parking właśnie podjechało kolejnych kilka samochodów. Teraz musiałem iść, ale postanowiłem, że później odszukam ją i w końcu z nią porozmawiam.

21

Po godzinie byłem przygotowany do wyjścia na scenę,

światła rozbłysły nade mną. Wbiegłem na scenę a przede mną rozpierał się tłum ludzi, czekających na moje rozpoczęcie i późniejsze szkolenie.

- Cześć wszystkim! - zawołałem głośno do mikrofonu - Fajnie, że aż tylu was przyjechało na to wspaniałe wydarzenie. Przed nami cudowny weekend, będzie się działo! Na początku czeka nas szkolenie z liderem Damianem Olszewskim! Godzinna przerwa, a potem szkolenie z rozwoju osobistego, które sam poprowadzę, o dwudziestej drugiej zapraszam na imprezę. Jutro czeka nas wielka gala z rozdaniem nagród, a po niej uroczysty bankiet. Bawcie się dobrze! A teraz, przez najbliższe dwie godziny czeka was istna burza wiedzy i doświadczenia. Przed państwem Damian Olszewski! - zawołałem, a publiczność zaczęła bić brawo.

Oddałem mikrofon w ręce Damiana i zszedłem ze

sceny. Jak zawsze po zejściu ze sceny byłem naładowany energią. Uwielbiam to, od pewnego czasu scena to mój żywioł.

Wyszedłem na chwilę, by zaczerpnąć świeżego

powietrza i wtedy ją ujrzałem. Amanda wyszła z hotelu w stroju do biegania i skierowała się na dróżkę prowadząca do pobliskiego lasu. Niewiele myśląc pobiegłem do swojego pokoju, przebrałem się szybko w mój sportowy strój i skierowałem się w to samo miejsce. Biegłem sprintem, ale opłaciło się, po chwili ujrzałem ją jakieś sto metrów przede mną.

- Jaki ten świat mały - powiedziałem, podbiegając do niej.

Odwróciła się i zamarła na mój widok.

- Adam? Co ty tutaj robisz?- zapytała, nadal będąc w szoku.

- Teraz, biegam - powiedziałem uśmiechając się do niej- A tak naprawdę, to zobaczyłem jak wychodzisz z hotelu i pobiegłem za tobą - dodałem szczerze, bo chciałem, by znała prawdę.

- To ta twoja praca, tak?- zapytała mnie Amanda, zapewne wiedziała, że cały ośrodek jest przez nas zarezerwowany.

- Tak - odpowiedziałem.

- To dlaczego nie jesteś na szkoleniu? - dopytywała.

- Jestem managerem firmy, byłem na scenie, rozpocząłem wydarzenie, a o dziewiętnastej poprowadzę szkolenie. Przyjdź - poprosiłem.

- Raczej nie. Przyjechałam na prośbę przyjaciółki, MLM to nie moja bajka - powiedziała.

Wyczułem w jej głosie lekkie zirytowane.

Przypuszczam, że przyjaciółka już mnóstwo razy ją

namawiała do współpracy z firmą. Wielu początkujących marketerów popełnia ten sam błąd, na siłę próbują namówić do biznesu swoich najbliższych, przez co często ich zniechęcają.

23

- Prowadzę szkolenie z rozwoju osobistego, nic związanego z firmą - wyjaśniłem jej.

- Rozwój osobisty, um to ciekawe. Czytałam kilka książek, które podsunęła mi Elwira, ale nie zagłębiałam się w to bardziej - powiedziała Amanda.

- Przyjdź, a na pewno się nie rozczarujesz. Każdy jest w stanie dużo zyskać na rozwoju osobistym - mówiłem, starając się namówić ją, by przyszła na moje szkolenie.

- Nawet marna kwiaciarka?- zapytała z sarkazmem.

- Nie mów tak, nawet kwiaciarka może kochać to co robi - skarciłem ją, jednocześnie uśmiechając się lekko do niej. Już wiedziałem, że ta śliczna dziewczyna niestety kompletnie w siebie nie wierzy, ale moja w tym głową, żeby uwierzyła.

- Ta praca to akurat przypadek, nie marzenie. Nie po to skończyłam studia z wyróżnieniem, żeby teraz sprzedawać kwiaty - wyjaśniła.

- A co studiowałaś? - zapytałem zaciekawiony.

- Filologię polską. Od zawsze chciałam uczyć młode pokolenia, zaszczepić w nich miłość do książek i języka polskiego - powiedziała.

- Jeśli naprawdę tego chcesz, na pewno ci się uda. A może znajdziesz dla siebie inną drogę, żeby uczyć nie musisz pracować w szkole, jest wiele innych możliwości - powiedziałem, bo często wystarczy spojrzeć z innej perspektywy, by zobaczyć wyjście.

Szkoła, a w szczególności ta klasyczna państwowa,

niestety nie nauczy prawdziwego życia. Jest skierowana na rywalizację, podział na lepszych i gorszych, ale tego jej na razie nie powiem.

- Nigdy w ten sposób, o tym nie pomyślałam - przyznała Amanda.

Rozmawiałem z nią, jednocześnie próbując dociec, co

takiego ta dziewczyna ma w sobie. W mojej pracy codziennie spotykałem mnóstwo pięknych kobiet, do żadnej jednak nie czułem takiego przyciągania jak do Amandy. Jeszcze nie wiedziałem dlaczego, ale postanowiłem, że muszę to sprawdzić i się przekonać.

Zanim się zorientowałem minęła ponad godzina. Tak

dobrze nam się rozmawiało.

- Przepraszam, ale jak tak dalej pójdzie spóźnię się na własne szkolenie - powiedziałem zerkając na zegarek.

- Oj, zagadaliśmy się. Elwira już pewnie mnie szuka.

- Tak dobrze się z tobą rozmawiało, proszę przyjdź na moje szkolenie. Obiecuję ci, że nie będziesz żałować - namawiałem ją.

- Dobrze, przyjdę - obiecała, a ja uśmiechnąłem się do niej w odpowiedzi.

Pobiegliśmy w stronę hotelu, gdzie rozdzieliliśmy się.

Szybko wbiegłem pod prysznic, musiałem się pospieszyć, moje myśli jednak zaprzątała ta śliczna blondyneczka.

Pół godziny później stałem za kulisami ubrany w

granatowy garnitur i czarną koszulę. Do mojego występu

25 została minuta. Rozbłysły świata, więc wziąłem głęboki oddech i ruszyłem na scenę.

Amanda

Po wejściu do pokoju usiadłam na łóżku i odetchnęłam

głośno, Elwira wyszła z łazienki i powiedziała:

- Tak myślałam, że poszłaś pobiegać. Nie odpowiedziałam jej, bo wciąż byłam zaskoczona, że spotkałam tu Adama.

- Co się dzieje?- zapytała zatroskana.

- On tutaj jest, spotkałam go. Jak to w ogóle możliwe, nadal jestem w szoku - powiedziałam.

- Jaki on? Mów, ale już! - dopytywała.

- Adam, ten od róż i SMS-a - wyjaśniłam jej.

- Ale czad, czyli to jeden z nas? - zapytała.

- Tak, muszę iść szybko pod prysznic obiecałam mu, że przyjdę na jego szkolenie - powiedziałam nie kryjąc podekscytowania.

- Na jego szkolenie? Masz na myśli Adama Krawczyka, naszego managera? - zapytała zszokowana Elwira.

- Tak, dokładnie tego samego, o nazwisko nie pytałam, ale przyznał, że jest managerem - potwierdziłam.

- Ty to masz szczęście, wpadłaś w oko najbardziej gorącemu facetowi w firmie! No, idź szybko pod ten prysznic, musimy zrobić cię na bóstwo - zawołała.

Elwira pożyczyła mi zwiewną sukienkę w drobne

kwiaty i zrobiła delikatny makijaż. Efekt końcowy był lekki i naturalny, na szczęście nie zrobiła ze mnie clowna.

Kiedy weszłyśmy do budynku, gdzie miało odbyć się

szkolenie, niedaleko wejścia zatrzymał nas ochroniarz.

- Panie Amanda i Elwira?

- Tak - powiedziała Elwira.

- Mają panie miejsca w strefie VIP, proszę za mną - powiedział.

- To chyba pomyłka - powiedziałam zaskoczona.

- Nie, to polecenie szefa - odparł.

Sala była ogromna, ochroniarz zaprowadził nas do

pierwszego rzędu, gdzie ustawione były białe skórzane sofy. Niedługo potem rozbłysły światła reflektorów, a Adam wbiegł na scenę. Wyglądał bosko, aż zaparło mi dech w piersi na jego widok.

- Czołem, kochani!- zawołał do mikrofonu. Odszukał mnie wzrokiem, puścił mi oczko i uśmiechnął się do mnie.

- Widziałam to! - pisnęła mi do ucha Elwira.

Na szczęście światła w sali były przyciemniane i nie

było widać, jak się czerwienię.

- Jesteście gotowi?- zawołał Adam do mikrofonu i cała sala krzyknęła:

- Tak!

Energia, która biła od niego udzielała się całej sali. Było

widać, że scena to jego żywioł.

- Kochani, to nie będzie jedno z tych nudnych szkoleń, na których się tylko siedzi i słucha. Obiecuję, że przez te

27 półtorej godziny nie raz wciągnie was w krzesła. To będzie istne tsunami i trzęsienie ziemi w jednym. Wyzbędziecie się wszystkich schematów i kompleksów, które nałożyły wam do głowy telewizja, szkoła, rodzina. Jednym słowem, dziś na dobre wyjdziecie ze swojej strefy komfortu i zaczniecie żyć. Zaraz asystenci rozdają wam notesy i zaczynamy! - powiedział.

Głos Adama był tak hipnotyzujący, że nie potrafiłam

oderwać od niego oczu. Byłam pod ogromnym wrażeniem. Przez półtorej godziny Adam wręcz skakał po scenie, energia go rozpierała. Wyjaśniał tym wszystkim ludziom jak ważne jest, by wyjść ze swojej strefy komfortu. Mój notes wypełnił się moimi mocnymi i słabymi stronami, marzeniami i celami do osiągnięcia. Oraz całą masą tytułów książek, które koniecznie musimy przeczytać. Czułam, że ten weekend zmieni całkowicie moje życie.

- I pamiętajcie kochani, że każdy z was, nieważne czym się zajmuje na co dzień, może osiągnąć wszystko, co zechce. Bo siła jest w was. Dziękuję - zakończył Adam, ukłonił się i zszedł ze sceny. Pożegnała go owacja na stojąco.

Po chwili, stanął przede mną i szepnął:

- Chodź ze mną. Kiedy kiwnęłam głową, wziął mnie za rękę i wtedy znowu poczułam ten dziwny prąd, jak wtedy w kwiaciarni.

- Też to czujesz?- zapytał patrząc na nasze splecione ręce.

Popatrzyłam mu w oczy i kiwnęłam głową. Uśmiechnął się do mnie w odpowiedzi. Wyszliśmy z sali i przystanęliśmy nad brzegiem jeziora.

- Fajnie, że przyszłaś posłuchać. I jak wrażenia? - zapytał mnie Adam.

- Chyba nadal jestem w szoku - powiedziałam szczerze.

- To dobrze, bo tak miało być - odpowiedział.

- Było widać, że to twój żywioł - dodałam a on uśmiechnął się słysząc moje słowa.

- Tak, bo to właśnie moja największa pasja. Biznes to tylko dodatek do tego, co naprawdę chcę robić - powiedział z wielką pasją w głosie.

Zazdrościłam mu, że robi to co kocha i jeszcze na tym

zarabia.

- A jak to się zaczęło?- dopytywałam.

- Całkowicie przypadkiem trafiłem na szkolenie jednego coacha i to mnie zainspirowało. Zacząłem czytać dużo książek, jeździłem po całej Polsce na szkolenia. A kiedy zatrudnili mnie tutaj jako managera, postanowiłem połączyć jedno z drugim. I chyba nieźle mi to wychodzi?

- Tak, zdecydowanie - potwierdziłam.

- Pójdziesz ze mną na imprezę? Oczywiście razem z przyjaciółką - zapytał po chwili Adam.

- Elwira pewnie i tak będzie chciała pójść ze swoimi znajomymi, ale ja chętnie pójdę z tobą - odpowiedziałam.

- Dobrze, w takim razie przyjdę po ciebie przed dwudziestą drugą - powiedział i uśmiechnął się do mnie.

29

Ach ten jego uśmiech… Nogi się pode mną ugięły.

Kompletnie nie rozumiałam, co się ze mną dzieje. Nigdy przedtem, żaden facet tak na mnie nie działał. Boję się tego, bo to wszystko jest zbyt intensywne i dzieje się o wiele za szybko.

Adam

Kiedy Amanda otworzyła mi drzwi oniemiałem,

wyglądała tak pięknie. Ubrana w seksowną małą czarną i szpilki, włosy rozpuszczone opadały jej na ramiona lekko skręconymi falami. Makijaż ciut mocniejszy niż wcześniej, ale nie przesadzony, wciąż biło od niej naturalne piękno. Nie wiem co takiego ta kobieta ma w sobie, że tak na mnie działa, ale przyciąga mnie do niej jakiś niewidzialny magnes.

- Wyglądasz bosko - powiedziałem.

- Dziękuję - odpowiedziała, czerwieniąc się lekko.

- Chodźmy- powiedziałem i wyciągnąłem do niej rękę, podała mi swoją i uśmiechnęła się do mnie.

Weszliśmy przez wejście dla obsługi, wziąłem dwie

plakietki z napisem „VIP” i jedną podałem Amandzie. Musiałem zorganizować to tak, by mieć dla niej czas. Dlatego, gdy tylko ujrzałem mojego zastępcę, poleciłem mu.

- Zygmunt, dziś wszystko na twojej głowie, mnie oficjalnie nie ma.

Zygmunt spojrzał na Amandę, którą wciąż trzymałem

za rękę i kiwnął głową.

- Jasne, nie ma sprawy, dam sobie radę - powiedział.

- Dzięki, stary.

W strefie VIP miałem już loże zarezerwowaną dla nas.

- To nasza rezerwacja. Muszę tylko wejść na scenę rozpocząć imprezę i zaraz do ciebie wracam, dobrze? - powiedziałem do Amandy.

- Dobrze, idź, zaczekam.

Po chwili z mikrofonem w ręce ruszyłem na scenę.

Przywitałem wszystkich ponownie, zapowiedziałem zespół i zszedłem ze sceny, by jak najszybciej być przy mojej pani.

Wziąłem z tacy kelnera dwa kieliszki szampana,

podałem jeden Amandzie.

- Już jestem. Za spotkanie - powiedziałem.

- Za spotkanie - powiedziała przybliżając swój kieliszek do mojego - Pasuje ci ta scena - dodała po chwili.

- Bardzo lubię tę scenę, a tłum ludzi przede mną strasznie mnie nakręca - wyznałem.

- To widać z daleka - przyznała.

- Powiedz mi coś szczerze. Czy gdybyśmy się tutaj nie spotkali, umówiłabyś się ze mną? - zapytałem, bo chciałem wiedzieć dlaczego wcześniej mnie olała.

- Szczerze, to raczej nie - powiedziała wprost a ja doceniłem jej szczerość.

- Rozumiem, ale dlaczego? - dopytywałem.

31

- Nie widzisz tego? Ty to ty, przystojny biznesem, a ze mnie tylko marna kwiaciarka - powiedziała cicho i odwróciła wzrok.

Chwyciłem jej policzek zmusiłem, by popatrzyła mi w

oczy.

- Nie mów tak! Wiesz co ja widzę? Mądrą, nieziemsko piękna kobietę z wielką pasją i marzeniami. Świat należy do ciebie, musisz tylko w to uwierzyć. I już moja w tym głowa, żebyś uwierzyła - powiedziałem stanowczo.

- Teraz to mnie zawstydziłeś - przyznała.

Wpatrywałem się w te piękne zielone oczy i miałem

straszną ochotę ją pocałować. Musiałem się jednak powstrzymać, nie chciałem jej wystraszyć.

- Chodź, idziemy potańczyć - powiedziałem i pociągnąłem ją za sobą na parkiet, zanim zdążyła zaprotestować.

Oczywiście okazało się, że na parkiecie także do siebie

pasujemy. Amanda miała świetnie poczucie rytmu, a ja cieszyłem na się jak jakiś małolat, że mogę bezkarnie trzymać ją w ramionach. Świat na chwilę przestał dla nas istnieć, byliśmy tylko my. Wpatrzeni i wtuleni w siebie.

- Boże, co ta kobieta ze mną robi - pomyślałem.

Tańczyliśmy przez cały wieczór, nie mogąc się od

siebie oderwać. Nigdy do żadnej kobiety, nie czułem takiego przyciągania, jak do Amandy. Dlatego mimo, że znałem ją zaledwie od wczoraj, postanowiłem zrobić wszystko, aby chciała spędzać ze mną czas. Muszę wymyślić coś, co pozwoli mi widywać ją jak najczęściej. Moja praca to ciągłe wyjazdy, dlatego będzie to niezłe wyzwanie.

Wyszliśmy z imprezy i spacerowaliśmy nad brzegiem

wody.

- O czym, tak myślisz? - zapytała mnie Amanda, kiedy chwilę myślałem.

- O tym, co ty ze mną robisz, sam siebie nie poznaję. Od wczoraj myślę, tylko o tobie - postanowiłem być z nią szczery.

- To samo, co ty robisz ze mną. A jaki byłeś wcześniej, bardziej w stylu jednorazowych przygód? - zapytała Amanda a ja nie wiedziałem co mam jej powiedzieć.

- Szczerze, to od rozstania z moją byłą narzeczoną, trochę tak. Wcześniej ja byłem jej wierny a ona zdradzała mnie z kim popadło - powiedziałem, choć bardzo bałem się, że teraz nie będzie mnie chciała znać.

Wiedziałem, że Amanda nie należy do łatwych kobiet,

to akurat było widać z daleka.

- Przykro mi, a długo to trwało? - dopytywała.

- Byliśmy razem pięć lat, ale nie wiedziałem, że gdy tylko wyjeżdżam w delegację ona sprowadza do naszego mieszkania swoich kochasi. Na jakiś czas zniechęciła mnie do związków. A jak u ciebie? Dlaczego taka piękna dziewczyna jest sama? - zapytałem.

- Byłam zajęta nauką, na studiach miałam chłopaka ale to nie było nic poważnego. Nie podobało mu się, że

33 zamiast iść na imprezę, wolę się uczyć, więc mnie rzucił - powiedziała śmiejąc się, a ja widząc jej uśmiech odetchnąłem z ulgą.

- Żałuję, że jutro nie będę miał tyle czasu dla ciebie. Muszę poprowadzić galę i tego niestety nie mogę zrzucić na Zygmunta - powiedziałem mocniej ściskając jej rękę.

- Nie szkodzi, spędzę trochę czasu z Elwirą - powiedziała Amanda.

- Obiecuję, że na bankiecie będę już cały twój. Zmarzłaś, chodźmy odprowadzę cię do pokoju - powiedziałem.

Zarzuciłem jej na ramiona moją marynarkę i

poprowadziłem w stronę hotelu.

Kiedy staliśmy przed drzwiami jej pokoju, żadne z nas

nie wiedziało co powiedzieć, jak się pożegnać. Wtedy już nie wytrzymałem, przyciągnąłem ją do siebie i pocałowałem. A Amanda odwzajemniła mój pocałunek. Smakowała cudownie i ciężko było mi się od niej oderwać, ale wiedziałem, że muszę ją puścić. Odsunąłem się od niej i powiedziałem.

- Dobranoc, zadzwonię rano.

Amanda w odpowiedzi tylko skinęła głową, chyba

nadal nie potrafiła wydobyć z siebie głosu.

Amanda

Weszłam do mojego pokoju i oparłam się plecami o

drzwi, nogi miałam jak z waty. Przyłożyłam dłoń do ust, gdzie nadal czułam jego smak. Zamknęłam oczy i przygryzłam lekko dolną wargę, och co to był za pocałunek. Nie wiem ile tak stałam, ale po chwili usłyszałam głos Elwiry.

- Co tam tak stoisz? Kim jesteś i co zrobiłaś z moją przyjaciółką?

- O co ci chodzi? - zapytałam zdziwiona.

- Widziałam was na imprezie, nie mogliście się od siebie oderwać. W sumie to dziwię się, że nie śpisz u niego - skomentowała, śmiejąc się.

- Postraszyło cię, znam go od wczoraj! - odparłam zirytowana. Choć jeśli mam być szczera to, gdy mnie całował miałam ochotę wciągnąć go do pokoju.

- Oj tam, oj tam, przecież wszyscy jesteśmy dorośli. Wiesz, ja zawsze myślałam, że Adam jest gejem bo nigdy nie zwracał uwagi na kobiety z firmy - powiedziała Elwira.

- Nie, na pewno nie jest gejem. Gej tak nie całuje - palnęłam, nie myśląc o czym mówię.

Teraz to Elwira na pewno nie da mi spokoju.

- No mów, mów jak całuje? - dopytywała.

- Bosko, aż nogi się pode mną ugięły - powiedziałam uśmiechając się.

- Tak myślałam, ale z ciebie szczęściara.

35

Plotkowanie z Elwirą przerwał mi dzwonek telefonu.

To Adam.

- Tak - odebrałam.

- Dzwonię, żeby cię przeprosić - usłyszałam głos Adama.

- Za to, że mnie pocałowałeś?- zapytałam zaskoczona.

- Po prostu, po tej naszej rozmowie - zaczął a ja w jego głosie wyczułam zakłopotanie.

- Nie chcę, żebyś pomyślała, że chcę cię tylko wykorzystać - dodał.

- Nie myślę tak, doceniam, że byłeś ze mną szczery. Gdybyś miał złe zamiary, raczej nie powiedziałbyś mi o tym - powiedziałam.

Naprawdę doceniałam, że mi powiedział o swojej

przeszłości, dla mnie też szczerość to podstawa.

- To prawda. Obiecuję, że zawsze będę z tobą szczery. Nie chcę bawić się w gierki, nie z tobą. Nie wiem co się między nami dzieje ale to coś innego, wyjątkowego - powiedział po chwili, przerywając ciszę, a ja poczułam, że do moich oczu napływają łzy.

- Adam… - zaczęłam mówić, ale mi przerwał.

- Nie, nic nie mów chciałem tylko, żebyś to wiedziała. Dobranoc, Amando - usłyszałam.

- Dobranoc, Adamie - odpowiedziałam i odłożyłam telefon.

Uśmiechnęłam się do siebie i zamrugałam, by odgonić łzy.

- Co za dzień, co za facet - powiedziałam do siebie.

O ósmej rano obudził mnie dźwięk telefonu.

- Halo - powiedziałam zaspanym głosem.

- Oj obudziłem cię, przepraszam - usłyszałam głos Adama.

- Nic nie szkodzi i tak już miałam wstawać - dodałam.

- Pomyślałem, że może chciałabyś towarzyszyć nudnemu facetowi przy śniadaniu - usłyszałam i parsknęłam śmiechem.

- Ty i nuda, to raczej nie idzie w parze - powiedziałam.

- Chyba masz rację. Niestety, mam czas tylko do dziesiątej, potem muszę zamykać do pracy - oznajmił Adam.

- Dobrze, daj mi pół godziny i będę gotowa - obiecałam uśmiechając się na myśl, że za chwilę go zobaczę.

- Super, będę po ciebie za pół godziny - powiedział i odłożył telefon.

Położyłam telefon i pobiegłam do łazienki, pół godziny to trochę mało czasu, ale zdążyłam w samą porę.

Kiedy zakładałam buty, usłyszałam pukanie do drzwi.

Otworzyłam i na widok Adama wstrzymałam oddech, jest to typ faceta, który nawet w jeansach i podkoszulku wygląda sexy.

- Cześć - powiedział. Pochylił się, żeby pocałować mnie w policzek, wtedy ja specjalnie obróciłam głowę tak, by nasze usta się spotkały. Pocałunek był delikatny, czułam, że Adam się kontroluje, dlatego celowo przygryzłam jego

37 dolną wargę. Wtedy nie wytrzymał i pocałował mnie bardziej namiętnie.

- Boże, zabijesz mnie, kobieto - powiedział kiedy oderwaliśmy się od siebie.

A ja w odpowiedzi szeroko się do niego uśmiechnęłam,

Adam roześmiał się i wziął mnie za rękę.

- Chodź, bo nie mamy za dużo czasu - powiedział i poprowadził mnie w stronę windy.

Przy śniadaniu Adam zapytał mnie o moją rodzinę i

dzieciństwo.

- Moi rodzice mieszkają w małej wiosce pięćdziesiąt kilometrów od Rzeszowa. Kiedyś mieli gospodarstwo rolne ale teraz są już na emeryturze. Mama dalej ma ogródek ale już tylko dla swojego użytku, a tata całymi dniami siedzi w warsztacie i rzeźbi w drewnie. To jego pasja, odkąd jest na emeryturze. Siostra mieszka i studiuje w Anglii. Dzieciństwo miałam skromne, ale szczęśliwe. A jak to wygląda u ciebie? - zapytałam Adama.

- Moi rodzice wyjechali do Niemiec, kiedy miałem dziesięć lat. Zostawili mnie z babcią, na początku wysyłali pieniądze, ale, kiedy miałem piętnaście lat przestali. Mając szesnaście lat pracowałem już po szkole, bo emerytura babci nie wystarczała do życia. Nie było łatwo, ale dzięki temu nauczyłem się zaradności. Babcia to była moja jedyna rodzina, zmarła dwa lata temu - powiedział, a w jego oczach ujrzałam smutek.

Nigdy bym nie przypuszczała, że miał tak ciężkie dzieciństwo. Raczej byłam pewna, że pochodzi z bogatej rodziny. Wzięłam go za rękę i powiedziałam:

- Przykro mi. A rodzice dalej są w Niemczech?- dopytywałam.

- Chyba tak, nie wiem, bo od piętnastu lat nie miałem z nimi kontaktu. Nawet nie przyjechali na pogrzeb babci. Babcia zostawiła mi dom w Zakopanem, który wyremontowałem i staram się tam jeździć, gdy tylko mogę - powiedział i rozchmurzył się na wspomnienie o Zakopanem.

- Uwierzysz, że nigdy nie byłam w Zakopanem - powiedziałam szczerze.

Adam uśmiechnął się do mnie i powiedział.

- Niedługo cię tam zabiorę. Już dziesiąta, muszę iść, ale mam do ciebie prośbę. Chciałbym, żebyś wróciła do Rzeszowa ze mną, moim samochodem, będziemy mogli sobie porozmawiać w drodze powrotnej. Jutro muszę już niestety być w Krakowie.

- Dobrze, pojadę z tobą - zgodziłam się.

Adam odprowadził mnie do pokoju, a sam poszedł na

przygotowania wielkiej gali.

Sala w ogóle nie przypominała tej z wczorajszej

imprezy. Była przystrojona bardzo elegancko. Galę prowadził Adam i wysoka brunetka. Najpierw wymienili wszystkie sukcesy firmy, a potem przyszedł czas na rozdanie nagród. Dziesięć osób otrzymało kluczyki do

39 samochodów i kosze kwiatów, które sama zrobiłam. To dzięki nim poznałam Adama. Po gali poszliśmy razem na obiad, a potem spacerowaliśmy po okolicy czekając, aż zacznie się bankiet. Od zejścia ze sceny Adam nie opuszczał mnie nawet na krok, jakby się bał, że mu ucieknę. Widziałam, że chce spędzić ze mną jak najwięcej czasu.

Po zaledwie godzinie bycia na bankiecie, powiedział mi na ucho:

- Chodź, zmywamy się stąd.

- A możemy już wyjść? Nie musisz zostać do końca? - zapytałam.

- Możemy iść, Zygmunt ogarnie wszystko - zapewnił mnie.

Ucieszyłam się na myśl, że spędzimy trochę czasu sami.

- W takim razie chodźmy - powiedziałam, uśmiechając się do niego.

Mimo, że trochę obawiałam się, że wszystko między

nami dzieje się tak szybko, postanowiłam pierwszy raz w życiu nie analizować zbytnio, tylko zdać się na los. Co ma być, to będzie.

Rozdział 3

Na skrzydłach miłości wznieś się wysoko.

Kochaj siebie, kochaj ludzi, kochaj świat.

Adam

Przez całą drogę powrotną do Rzeszowa,

rozmawialiśmy na przeróżne tematy. Mogliśmy dzięki temu lepiej się poznać. Zdumiewał mnie fakt jak dobrze nam się rozmawiało. Dzięki tym rozmowom dowiedziałem się, że Amanda jest bardzo inteligentna i oczytana, co bardzo mi się podoba. Kolejne tematy przychodziły naturalnie, jakbyśmy się znali całe wieki. Tak wyjątkową kobietę spotkałem pierwszy raz w życiu, dlatego musiałem zrobić wszystko, żeby chciała spędzać ze mną czas. Choć moja praca to ciągłe wyjazdy siedziba firmy znajduje się w Rzeszowie, więc często jestem w tym mieście.

Kiedy zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej podjąłem

rozmowę.

- Wiesz, że jutro muszę jechać do Krakowa, potem Wrocław i Zielona Góra, ale w czwartek wracam do Rzeszowa i zostanę do niedzieli. Jeśli nie masz nic przeciwko chciałbym, spędzić ten czas z tobą?

- Oj, Adam, oczywiście, że nie mam nic przeciwko, też chcę się z tobą spotkać – powiedziała Amanda, a ja ucieszyłem się słysząc jej słowa.

41

- To dobrze, w piątek mam szkolenie ale chciałbym cię zabrać wieczorem do jakiejś fajnej knajpki - zaproponowałem.

- Czyli co, randka? - zapytała.

- Tak randka. Przy rynku jest moja ulubiona włoska restauracja. Lubisz kuchnię włoską?- zapytałem.

- Tak, bardzo lubię - odpowiedziała.

- To fajnie, w takim razie zarezerwuję stolik na piątek - potwierdziłem.

Niestety, czas spędzony w drodze powrotnej minął

bardzo szybko. Ani się obejrzałem a już byliśmy w Rzeszowie.

- Tak się cieszę, że spotkałem cię na tym wyjeździe - powiedziałem, kiedy staliśmy pod drzwiami jej mieszkania.

- Ja też, się cieszę - powiedziała uśmiechając się słodko do mnie.

- Zadzwonię - powiedziałem i pocałowałem ją krótko bo wiedziałem, że w przeciwnym razie nie dam rady jej puścić.

Powietrze między nami było wręcz naelektryzowane.

- Wejdź - zaproponowała Amanda.

- Nie mogę, bo…- zacząłem mówić, a ona położyła dłoń na moich ustach.

- Ci… Adam oboje jesteśmy dorośli i oboje tego chcemy - to powiedziawszy wzięła dłoń z moich ust i pocałowała mnie.

Wtedy już przestałem się kontrolować, oddałem jej

pocałunek. Wziąłem ją na ręce i wniosłem do mieszkania. Całowaliśmy się coraz bardziej namiętnie, rozebrałem ją i położyłem na łóżku. Amanda jest piękną kobietą. Całą noc na zmianę kochaliśmy się i odpoczywaliśmy wtuleni w siebie.

Obudziłem się rano, mając w ramionach najpiękniejszą

kobietę na świecie. Nie mogłem się powstrzymać i pocałowałem ją, czym ją obudziłem.

- Mmm... jaka miła ta pobudka - powiedziała Amanda.

- Co ty ze mną robisz? - zapytałem.

- A co ty robisz ze mną? Wiesz, nie mam w zwyczaju rzucać się na facetów, których znam dwa dni - powiedziała, uśmiechając się do mnie słodko.

- Wiem, ale to co się dzieje między nami nie jest zwyczajne - oznajmiłem.

- Tak, masz rację - zgodziła się ze mną.

Wstaliśmy, wzięliśmy razem prysznic, zjedliśmy

śniadanie i odwiozłem Amandę do pracy.

- Pierwszy raz spóźniłam się do pracy - powiedziała Amanda, kiedy wysiedliśmy z auta.

- I to przeze mnie - odparłem.

- Przez ciebie, ale nie żałuję - dodała.

- Za to ja żałuję, że muszą jechać - powiedziałem i przytuliłem ją.

Staliśmy tak dłuższą chwilę, nie potrafiłem jej puścić.

43

- Jedź, bo i ty się spóźnisz. Napisz, jak dojedziesz - powiedziała Amanda odsuwając się ode mnie.

- Napiszę, a wieczorem zadzwonię - powiedziałem, pocałowałem ją krótko i wsiadłem do samochodu.

Patrzyłem jak Amanda wchodzi do kwiaciarni i

zastanawiałem się co to wszystko znaczy. Niespodziewanie spotkałem w piątek kobietę, której dotyk przyprawił mnie o dreszcze. Pierwszy raz od dawna, nie miałem wątpliwości, że to oznacza coś wyjątkowego. Los zdecydował za mnie. Dał mi znak. Jedyne co mogę zrobić, to mu zaufać.

Amanda

- Cześć Asiu, przepraszam za spóźnienie – powiedziałam, wchodząc do kwiaciarni.

- Widziałam! Wybaczę ci spóźnienie pod warunkiem, że wszystko mi opowiesz - powiedziała Asia.

- Dobrze, zrobię kawę i wszystko ci opowiem.

Opowiedziałam Asi co zdarzyło się od piątkowego

SMS-a po spotkanie nad Soliną. Ledwie skończyłam opowiadać, zadzwonił Adam z wiadomością, że dojechał do Krakowa. Mówił, że już za mną tęskni, mimo że widzieliśmy się zaledwie dwie godziny temu. Obiecał też, że zadzwoni wieczorem po szkoleniu. Po pracy poszłam prosto do biblioteki i wypożyczyłam książki, które Adam polecał na szkoleniu. Wróciłam do mieszkania i po obiedzie otworzyłam pierwszą z nich "Obudź w sobie olbrzyma" Anthony Robbinsa. Trochę przeraziła mnie grubość tej książki, ale pamiętałam, że Adam bardzo mocno ją polecał.

Wieczorem zadzwonił Adam.

- Cześć, jak tam szkolenie?- zapytałam.

- W porządku, chociaż to szkolenie typowo biznesowe, więc nie było tak ciekawe jak te z rozwoju. Tego typu szkolenia też lubię, ale nie dają mi takiego kopa. A co u ciebie?- zapytał mnie Adam.

- Po pracy poszłam do biblioteki wypożyczyć książki, które poleciłeś i właśnie czytam "Obudź w sobie olbrzyma".

- Super, że od tego zaczęłaś, i że nie przestraszyła cię jej wielkość. Tony Robbins to klasyka klasyki. Choć książka stara, bo napisana w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, jej wydźwięk jest ciągle aktualny. Naprawdę zmieni twoje życie - powiedział.

- Szczerze, to nie bardzo rozumiem, jak jedna książka może zmienić czyjeś życie - wątpiłam.

- Tę książkę nie powinno się jedynie przeczytać, to jest książka, którą warto dokładnie przerobić. Jest taka obszerna, dlatego, że zawiera całą masę wspaniałych ćwiczeń, wolnych stron, gdzie powinno się je zrobić. Ty masz egzemplarz z biblioteki, więc pisz w notesie lub na kartce. Ale jeśli powoli, na spokojnie przerobisz te ćwiczenia, to na przykład nauczysz się podejmowania

45 decyzji i wytrwania w niej. Dowiesz się, jak wielki wpływ przekonania i emocje mają na nasze życie. I mógłbym tak gadać godzinami, bo jest tego mnóstwo. Jeśli czegoś nie rozumiesz, przeczytaj kilka razy, ja też chętnie ci pomogę - wyjaśnił Adam.

- Oj, dziękuję, tak zrobię. Jesteś niesamowity - powiedziałam, bo byłam pod ogromnym wrażeniem jego wiedzy.

- Jestem w tym od lat, ale rozumiem, że na początku nie wszystko jest proste do zrozumienia - powiedział.

- Tęsknię, chciałbym cię teraz przytulić - dodał, a mnie łezka zakręciła się w oku.

- Ja też, i przyznam Adam, że strasznie mnie to przeraża - wyznałam.

- Uwierz, że mnie też przeraża, ale chcę sprawdzić dokąd nas to zaprowadzi - przyznał.

- Dobrze, sprawdźmy. O której przyjeżdżasz w czwartek?- zapytałam.

- Wyjadę do południa z Zielonej Góry, w najlepszym razie, będę jechał około osiem godzin. Wieczorem powinienem być w Rzeszowie - odpowiedział.

- Spokojnie, ważne żebyś dojechał cały.

- Już północ, powinnaś iść spać, żeby się wyspać. Dobranoc, moja piękna.

- Dobranoc, Adamie.

Kolejne dwa dni wyglądały podobnie rano rozmowa z

Adamem, potem praca w kwiaciarni. Po przyjściu z pracy czytanie książki i wieczorne jej omawianie z Adamem. Te rozmowy bardzo mi pomogły, a Adam cierpliwe tłumaczył mi to czego sama nie rozumiałam.

W czwartek wieczorem czekałam w mieszkaniu na Adama. Początkowo mieliśmy się spotkać dopiero w piątek, na naszej randce. Ale namówiłam Adama, żeby zatrzymał się u mnie, a nie w hotelu, ponieważ chciałam spędzić z nim każdą wolną chwilę.

Kiedy otworzyłam drzwi od razu rzuciłam mu się w ramiona.

- Tak bardzo za tobą tęskniłem - powiedział i mocno mnie przytulił.

Ja też bardzo za nim tęskniłam, mimo że

rozmawialiśmy kilka razy dziennie przez telefon, brakowało mi jego obecności.

Adam nie tracił czasu, wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni. Nie mogliśmy się sobą nacieszyć, przez całą noc na zmianę, kochaliśmy się i rozmawialiśmy wtuleni w siebie.

W piątek miałam wolne w pracy, a Adam miał

szkolenie dopiero po południu, więc cały ranek odsypialiśmy. Obudziłam się pierwsza i ostrożnie, by go nie obudzić, wyślizgnęłam się z łóżka. Włożyłam jego koszulę i wzięłam głęboki oddech, koszula pachniała Adamem. Uwielbiam ten zapach. Poszłam do kuchni zrobić coś do jedzenia, wiedziałam, że Adam obudzi się głodny. Zrobiłam sałatkę z rukoli, pomidorów i pędów

47 słonecznika, ugotowałam jajka na miękko i upiekłam świeże owsiane kanapeczki. Śniadanie miało być lekkie aby dodać energii na resztę dnia. Kiedy kończyłam, do kuchni wszedł Adam w samych bokserkach.

- Na tobie ta koszula wygląda o wiele lepiej – powiedział, przytulając mnie od tyłu.

- Zrobiłam śniadanie, o której musisz wyjść? - zapytałam.

- Szkolenie zaczyna się o szesnastej, ale muszę być co najmniej godzinę wcześniej - odpowiedział.

- Czyli mamy jeszcze trochę czasu - powiedziałam, uśmiechając się do niego.

- Skoro masz dzisiaj wolne, to pojedź ze mną na to szkolenie. Dziś będzie sam rozwój osobisty, więc może coś cię zainteresuje - zaproponował zaskakując mnie.

- Naprawdę? W takim razie chętnie pojadę z tobą - powiedziałam podekscytowana.

- Taka chętna do nauki, to mi się podoba.

- Tak, jak zawsze.

- Po szkoleniu pójdziemy na kolekcję, zarezerwowałem stolik na dziewiętnastą - powiedział Adam.

- Zdążę się jeszcze przebrać przed tą randką? W końcu muszę zrobić wrażenie na tym przystojniaku, z którym się umówiłam - zażartowałam.

- Tego akurat faceta powaliłaś na kolana będąc w jeansach i białym topie, więc równie dobrze możesz iść w dresie. Uważasz mnie za przystojniaka tak?

- Jeszcze jak, a wiesz, jak nazwała cię w piątek Joanna?

- Jak?

- Nowobogackie ciacho.

- Nowobogackie ciacho, no, no. A tobie co się bardziej podoba? To, że bogaty, czy ciacho? - zapytał żartując.

- Na początku uważałam, że jesteś spoza mojej ligi. A teraz najbardziej podoba mi się to, co masz tutaj – powiedziałam, przykładając palec do jego czoła.

Tak, Adam jest niesamowicie mądrym człowiekiem,

imponuje mi ogrom jego wiedzy.

- Boże, jesteś niesamowita i na dodatek moja - powiedział w odpowiedzi na moje słowa.

- Będę twoja, jak długo zechcesz - dodałam z uśmiechem.

- A ja twój - zapewnił mnie.

Kiedy tak staliśmy wtuleni w siebie, zastanawiałam się,

co takiego Adam we mnie widzi. Na co dzień otacza go mnóstwo pięknych kobiet, a on wybrał mnie. Zwykłą szarą myszkę.

Adam

Stoję pod prysznicem i myślę o tym co powiedziała

Amanda. Wiem, że nie liczą się dla niej moje pieniądze, ani wygląd. Choć znam ją zaledwie tydzień, wiem że nie jest powierzchowna, ani wyrachowana. Nie wiem czym sobie na nią zasłużyłem. Po rozstaniu z Sandrą, przez pewien czas traktowałem kobiety jak zabawki, wszystkie

49 były tylko jednorazową przygodą. Aż się wypaliłem i od prawie roku byłem sam. Amanda jest inna. Pierwsza kobieta, która na początku chciała ode mnie uciec. Dobrze, że jej się to nie udało. Jak to możliwe, że zawładnęła moim sercem od pierwszego wejrzenia. A właściwie to od pierwszego dotyku, wtedy w kwiaciarni. Nawet uczucie do Sandry było niczym w porównaniu z tym, co już czułem do Amandy.

Stałem tak chyba całe wieki, bo usłyszałem jak Amanda wchodzi do łazienki. Otworzyła drzwi kabiny i weszła do niej, nie zwracając uwagi na to, że ciągle ma na sobie moją koszulę.

- Adam, co się stało? Stoisz tu już ponad godzinę. Możesz mi powiedzieć, co cię gryzie - zapewniła mnie.

- Nie wiem, czym sobie na ciebie zasłużyłem. Po rozstaniu z Sandrą nie byłem dobrym człowiekiem. Traktowałem kobiety jak zabawki, aż do chwili, gdy nie mogłem już patrzeć na siebie w lustrze. Zrozumiałem, że lepiej być samemu, niż w czymś takim. Od prawie roku byłem sam, a teraz pojawiłaś się ty, piękna, mądra i dobra. Dajesz mi nadzieję, że mogę być lepszym człowiekiem - wyznałem, kiedy skończyłem mówić Amanda miała łzy w oczach.

- Każdemu zdarza się pogubić, nie jesteś złym człowiekiem, zrozumiałeś swój błąd i go naprawiłeś. Dla mnie liczy się to, jaki jesteś teraz, reszta nie ma znaczenia - powiedziała z taką pewnością w głosie, że aż zabrakło mi tchu.

- Dziękuję, kochanie. Jesteś niesamowita - powiedziałem i przytuliłem ją mocno.

Na polu zawodowym odnosiłem niebywałe sukcesy, ale

w życiu osobistym, byłem tak naprawdę sam. Miałem sporo znajomych, ale tylko jednego prawdziwego przyjaciela. Dopiero teraz, kiedy poznałem Amandę poczułem, że razem możemy zdobyć cały świat. Dopełniła mnie.

Podczas szkolenia zerkałem na nią ukradkiem, na