Panna Winter w bibliotece z nożem ebook i audiobook

Tytuł oryginału: Miss Winter in the Library with a Knife

Copyright © 2025 by Martin Edwards Copyright © 2026 for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca Copyright © 2026 for the Polish translation by Aleksandra Wolnicka

All rights reserved

First published in the UK in 2025 by Head of Zeus, part of Bloomsbury Publishing Plc

Niniejsza książka jest dziełem literackim. Wszystkie postacie, organizacje i wydarzenia w niej przedstawione są wytworem wyobraźni autora albo zostały wykorzystane w sposób fikcyjny.

Redaktorka prowadząca: Agnieszka Radzikowska Redakcja: Jacek Ring Korekta: Marta Tyczyńska-Lewicka, Ewa Skibińska Projekt okładki: Magda Kuc Wersję elektroniczną w systemie Zecer przygotowała Róża Rozaxa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie pierwsze Warszawa 12 listopada 2026 ISBN 9788384571507

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Powieść tę dedykuję mojej redaktorceBethan Jones,której niegasnący entuzjazmmobilizował mnie do pisania.

Uczestnicy gry

Goście w Midwinter

Harry Crystal

Carys Neville

Baz Frederick

Poppy de Lisle

Zack Jardine

Grace Kinsella

Pracownicy Fundacji Midwinterów

Jeremy Vandervell

Bernadette Corrigan

Chandra Masood

Daisy Wu

Ethan Swift

Frankie Rowland

oraz… TY?

Zasady gry

Charakter gry: Panna Winter w bibliotece z nożem to gra detektywistyczna osadzona w realiach powieści kryminalnej. Niczego nie przyjmuj za pewnik! Bohaterowie mogą po prostu prowadzić ze sobą uprzejmą rozmowę, ale mogą też podsuwać Ci istotne wskazówki.

Cel gry: Celem gry jest rozwiązanie zagadek Midwinter, jedynej takiej wioski w Wielkiej Brytanii.

Przygotowanie do gry: Sześcioro graczy jest właśnie w drodze do Midwinter, gdzie mają wziąć udział w tajemniczej rozgrywce. Zwycięzca będzie mógł się ubiegać o członkostwo w Fundacji Midwinterów. Ty również możesz przyłączyć się do gry w zaciszu swojego domu.

Przebieg rozgrywki: Zdalni uczestnicy gry mogą w dowolnym momencie z niej się wycofać i śledzić fabułę jako zewnętrzni obserwatorzy („czytelnicy”), ewentualnie analitycy („recenzenci”). Ktoś w Midwinter prowadzi własną rozgrywkę, znacznie groźniejszą niż ta, w której uczestniczą zaproszeni goście. Zdalnych uczestników gry zachęca się do wykorzystania swoich umiejętności dedukcji w celu rozwiązania zagadki. Tekst główny oraz materiały uzupełniające (np. oficjalna strona internetowa Midwinter oraz nieoficjalna historia Midwinter) zawierają ukryte wskazówki, które zostały wyszczególnione w umieszczonym na końcu książki Kluczu. Zapoznanie się z treścią Klucza przed zakończeniem gry dyskwalifikuje gracza i odbiera mu szanse na wygraną.

Na początek, w ramach rozgrzewki, sześcioro uczestników zmierzy się z serią łamigłówek, które pozwolą im przećwiczyć i udoskonalić swoje umiejętności logicznego rozumowania. Poprawne odpowiedzi będą stopniowo ujawniane w trakcie gry, nie mają one jednak żadnego związku z zasadniczą zagadką morderstwa ani nie pomogą uczestnikowi wydobyć na światło dzienne innych sekretów Midwinter.

Jak już wspomniano, oprócz tekstu głównego uczestnik ma dostęp do materiałów dodatkowych, z których część dotyczy zasadniczej zagadki, podczas gdy inne rzucają nieco światła na tajemnice samego Midwinter. Zdalni uczestnicy gry mogą się z nimi zapoznać i porównać na przykład informacje zamieszczone na stronie internetowej Fundacji Midwinterów z nieoficjalną historią tego miejsca. Zachęca się ich również do wyszukiwania w tekście głównym wskazówek dotyczących zasadniczej zagadki i ujętych w Kluczu. Łamigłówki i inne elementy gry, niemające związku z zasadniczą zagadką ani ze wskazówkami zawartymi w Kluczu, umieszczono w ramkach.

Wygrana: Dla sześciorga gości Midwinter wygrana wiąże się z prawidłowym rozwiązaniem zagadki morderstwa. Celem uczestników grających zdalnie jest odnalezienie jak największej liczby tropów spośród tych umieszczonych w Kluczu na końcu książki.

Mniej niż 10 odnalezionych wskazówek: może lepiej skoncentruj się na czerpaniu przyjemności z lektury?

10 do 30 odnalezionych wskazówek: znakomity wynik – jeszcze będzie z Ciebie detektyw!

30–39 odnalezionych wskazówek: Poirot mógłby Ci buty czyścić.

40 lub więcej odnalezionych wskazówek: wkrótce możesz się spodziewać zaproszenia do Midwinter…

Dobra rada: Nikomu nie ufaj!

Oświadczenie o ograniczonej odpowiedzialności: Twórcy gry detektywistycznej Panna Winter w bibliotece z nożem nie ponoszą żadnej odpowiedzialności prawnej wobec graczy, w tym także w odniesieniu do doznanych obrażeń fizycznych oraz śmierci.

1. Midwinter

– Ty tutaj mordujesz, Bernadette – stwierdził cicho Ethan. – Pytanie, czy popełniłaś zbrodnię doskonałą, czy może któryś z naszych detektywów rozwiąże jednak tę zagadkę.

Bernadette Corrigan, siedząca na dalszym skraju skórzanej sofy, uśmiechnęła się enigmatycznie. Jak zwykle utrzymywała bezpieczny dystans.

– Wkrótce się dowiemy.

– Dasz mi jakąś wskazówkę?

– Gdybym to zrobiła – mruknęła – musiałabym cię zabić.

– Nie tolerujesz ludzi, którzy podglądają zakończenie na ostatniej stronie kryminału? – Energicznie przytaknęła. – A więc mamy trupa. I co dalej? Rodzina nie życzy sobie żadnych kwiatów?

– Chyba że wieniec z ostrokrzewu.

Machnęła ręką w stronę świątecznych dekoracji. Wiejska świetlica w Midwinter jeszcze nigdy nie prezentowała się tak uroczyście. Ręcznie wykonane finezyjne bombki, eleganckie lampiony i przystrojona łańcuchami choinka wydzielająca intensywny sosnowy zapach… Jemioła o śnieżnobiałych jagodach i lśniących zimozielonych liściach wyglądała tak romantycznie, że łatwo było zapomnieć o jej pasożytniczej naturze. I o tym, że jest trująca.

Fundacja Midwinterów niczego nie robi na pół gwizdka, pomyślał Ethan.

Czerwone jak krew gwiazdy betlejemskie płonęły na sześciu dębowych stołach pośrodku sali. W drugim jej końcu, przy barze, skąd nie mogli być słyszani, rozmawiało dwoje ludzi, ich współpracowników. Bernadette zerknęła w tamtą stronę, po czym odwróciła wzrok. Atrakcyjny siwowłosy mężczyzna po pięćdziesiątce w ubraniu szytym na miarę przy Savile Row gawędził z młodszą od siebie o jakieś dwadzieścia lat barmanką, która chłonęła każde jego słowo, jakby usiłowała wszystko zapamiętać. Może faktycznie tak było, pomyślał Ethan. A może była po prostu dobrą aktorką… albo właśnie wyjątkowo kiepską?

– Zasłużyłaś na to, żeby świętować – zwrócił się do Bernadette. Stuknęli się kieliszkami. – Z morderstwem bardzo ci do twarzy.

– Pełna zgoda. – Bernadette upajała się korzennym aromatem grzanego wina. – Ale muszę uważać. Nigdy bym sobie nie darowała, gdyby rozszyfrował mnie taki utalentowany jasnowidz jak ty.

Ethan uśmiechnął się szeroko.

– Robisz ze mnie jarmarcznego oszusta. Szarlatana mieszającego ludziom w głowach.

– Wybacz. Chciałam powiedzieć: przez takiego znawcę ludzkiej psychiki. Obawiam się, że uda ci się zgłębić moje najmroczniejsze sekrety.

– Akurat – mruknął. – Każdy na moim miejscu postawiłby taką samą diagnozę. Po raz pierwszy w życiu wydajesz się zrelaksowana. Nie ciskasz się, usiłując dopiąć na ostatnią chwilę sto jeden drobiazgów, żeby zdążyć przed jakimś idiotycznym terminem, który sama sobie narzuciłaś.

– Uważasz mnie za beznadziejną pracoholiczkę, prawda?

– Po prostu cieszę się, że w końcu udzielił ci się świąteczny nastrój.

– Pozory mylą.

– Jak zwykle w Midwinter.

Posłała mu dziwne spojrzenie.

– Siedzę jak na szpilkach w oczekiwaniu na przyjazd naszych detektywów i na to, jak poradzą sobie w grze. Przez cały czas się zastanawiam, czy łamigłówki, które dla nich obmyśliłam, nie okażą się przypadkiem zbyt łatwe. Albo zbyt trudne.

– Założę się, że zadbałaś o każdy szczegół.

– Dzięki, że we mnie wierzysz. – Uśmiechnęła się. – I za to, że mnie do tego przekonałeś. Trudno byłoby mi to ciągnąć bez stałej zachęty z twojej strony. A już na pewno nie zdołałabym dobrnąć do końca.

– Pochlebiasz mi.

Ich spojrzenia spotkały się na moment, po czym Bernadette zaśmiała się cicho.

– Skądże. Przecież dlatego tutaj jesteś: bo jak mało kto potrafisz czytać ludzi.

Ethan przyglądał się swoim paznokciom.

– Wiesz, że zdarzało mi się mylić.

– Nie bądź dla siebie taki surowy.

– Przyganiał kocioł garnkowi. – Przez chwilę delektował się pikantnym smakiem grzanego wina. – Odwracasz role i próbujesz podnieść mnie na duchu.

– Trafiłeś. Przyznaję.

Ethan wziął głębszy oddech.

– Serio, nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Nie przyszłoby mi do głowy, że kiedyś wrócę do Midwinter. Gdybyś pięć lat temu powiedziała mi, że zechcę raz jeszcze przekroczyć próg tego miejsca, w dodatku żeby uczestniczyć w bożonarodzeniowej grze detektywistycznej, wziąłbym cię za wariatkę.

– Pandemia to był bardzo dziwny czas – odparła cicho. – Cały świat przeżywał koszmar. Ta cała niepewność i lęk o przyszłość… Niczego nie można było brać za pewnik, nawet tutaj, w Midwinter. W wiosce niepodobnej do innych.

– Co prawda, to prawda.

– Szczycimy się swoją wyjątkowością – ciągnęła rozmarzona. – Nie ma drugiego takiego miejsca. Midwinter to azyl, gdzie można się schronić przed całym złem tego świata. Pięć lat temu rzeczywiście było nam… bardzo trudno.

Skinął głową.

– Jestem ci bardzo wdzięczny za drugą szansę.

– Znasz Midwinter od podszewki. Podzielasz nasze wartości i potrafisz dochować tajemnicy. Wierz mi, to rzadko spotykane zalety. – Wypuściła powietrze z płuc. – Zresztą decyzja o tym, żeby podpisać z tobą nową umowę, nie zależała wyłącznie ode mnie. Jeremy mocno za tobą optował, podobnie jak Chandra.

Ethan zniżył głos.

– Jestem przeszczęśliwy, mogąc tutaj być. Naprawdę.

Po raz pierwszy, odkąd się poznali, Bernadette pokraśniała. Zdrada w jakiejkolwiek postaci napawała ją wstrętem, zwłaszcza gdy chodziło o ujawnianie własnych uczuć. Aby ukryć zakłopotanie, odwróciła wzrok i popatrzyła na stojącą przy barze dwójkę. Przez jej twarz przemknął cień.

Ethan podążył za jej spojrzeniem. Barmanka, atrakcyjna i pełna życia, właśnie odchyliła głowę do tyłu i śmiała się z jakiejś dowcipnej uwagi siwowłosego przystojniaka. Dłoń bez żadnych pierścionków oparła na szklanej kuli śnieżnej, zajmującej poczesne miejsce na kontuarze. Zważywszy na fakt, że narodowy serwis meteorologiczny ogłosił właśnie najwyższy stopień zagrożenia, był to całkiem zbędny element dekoracji. Na zewnątrz wiatr wył z furią. W ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin śnieżyca całkowicie odetnie ich od świata. Zupełnie jak…

Nie, nie wolno mu rozpamiętywać swojego ostatniego pobytu tutaj. Nie dzisiejszego wieczoru, gdy gra jeszcze się nie rozpoczęła.

Bernadette upiła łyk z kieliszka.

– Uwielbiam posmak cynamonu. Daisy perfekcyjnie dobiera proporcje składników. W życiu nie piłam równie dobrego grzanego wina.

– To kobieta wszechstronnie uzdolniona.

– Owszem. – Chwilę milczeli. – Ciekawe, co tak naprawdę myśli o naszym Midwinter? Daisy pochodzi z Marylandu. Trudno sobie wyobrazić dwa miejsca, które bardziej różniłyby się od siebie.

– Jeremy’emu najwyraźniej się podoba – zauważył podchwytliwie Ethan.

– Mnie również – odrzekła ze spokojem.

Bernadette nie należała do osób, które łatwo było sprowokować. Doświadczenia całego życia nauczyły ją panować nad emocjami. Bogaty wachlarz jej umiejętności obejmował zdolność do kontrolowania siebie i innych. Najwyższy czas znowu pociągnąć ją za język w sprawie zaplanowanej rozgrywki.

– Ledwo zdążyłaś z przygotowaniami. Jeszcze wczoraj wieczorem harowałaś jak wół, a jutro o tej porze gra zdąży na dobre się rozkręcić.

– Morderstwo to poważna sprawa – stwierdziła. – Wymaga starannego planowania.

– Jak w twoim przypadku wygląda praca nad fabułą? – Ethan wyszczerzył zęby w uśmiechu. – O ile, rzecz jasna, zechcesz mi zdradzić kilka sekretów swojego rzemiosła.

– Na początek zadaję sobie pytanie, kto ma kogo zabić i dlaczego. Kluczowy jest motyw, wiesz o tym lepiej niż ktokolwiek inny.

Ethan zaczerpnął powietrza.

– Tak, psychologiczny aspekt zabójstwa ma decydujące znaczenie.

– Co skłania człowieka do popełnienia największej zbrodni, jaką jest odebranie komuś życia? – Bernadette zazwyczaj unikała jego wzroku, lecz tym razem spojrzała mu prosto w oczy. – Chociaż pozostajemy w świecie fantazji, potrzebujemy przekonujących odpowiedzi na pytania „kto?” i „dlaczego?”.

– A co z „jak”?

– Jeśli sposób popełnienia morderstwa jest zbyt udziwniony, traci się wszelką wiarygodność. Dlatego moje zbrodnie nie są popełniane z użyciem dzikich zwierząt, skomplikowanych machin rodem z ilustracji Heatha Robinsona czy nieznanych medycynie trucizn. To gra jak każda inna: należy ustalić zasady, a potem ich przestrzegać.

Ethan uniósł brwi.

– Mam rozumieć, że zamierzasz grać fair?

– Oczywiście. W grze detektywistycznej nie ma miejsca na oszustwa. Dotyczy to także autora zagadki. Gracze poszukujący rozwiązania muszą mieć dostęp do wszystkich niezbędnych wskazówek. Można rzecz jasna wprowadzać ich w błąd, ale droga do rozwiązania zagadki nie może być aż tak kręta, żeby okazała się niemożliwa do pokonania. Zwroty akcji to część zabawy, jednak tylko jeśli mają sens w kontekście całej intrygi. Moim celem jest przegrać z klasą, ofiarowując zwycięzcy satysfakcję, że wykazał się sprytem. Odgadywanie właściwych odpowiedzi musi dawać uczestnikom poczucie spełnienia.

– Zupełnie jakbym słuchał telewizyjnego ewangelizatora.

– Cała sztuka polega na tym, aby umiejętnie odwracać uwagę graczy od tego, co naprawdę istotne. Podsuwać im fałszywe tropy.

– Czyli jednak oszustwo?

Wzruszyła ramionami.

– Czy to nie nasza specjalność?

– Uważasz się za nową królową zbrodni? Czy nawet taki stary wyjadacz jak autor kryminałów, Harry Crystal, powinien czuć się zagrożony?

Bernadette pokręciła głową.

– Poczciwy Harry. Biedaczysko! Najlepsze lata dawno ma już za sobą.

Ethan pozwolił sobie na porozumiewawczy uśmiech.

– Myślisz, że stracił wenę?

– Ty mi to powiedz. – Przeczesała palcami swoje gęste, kasztanowe włosy; taki odruch, znak, że starannie dobiera słowa. – Kariera mu się posypała. Musi być zdesperowany. Z jakiego innego powodu zgodziłby się tu przyjechać?

Ethan ściągnął wargi.

– Ostatnia próba ratowania wizerunku? Chyba że chodzi mu o coś innego, rzecz jasna. Może skrzętnie ukrywa przed nami swoje prawdziwe zamiary.

– Niemożliwe.

– Dlaczego? Ostatecznie to „król kryminałów”.

– Dokładnie trzydziestu dwóch kryminałów. Jego wizytówką były tytuły książek nawiązujące do klasyki gatunku. Wpadł na to przypadkowo i uznał, że na tym skorzysta. Naturalnie było to czyste szaleństwo, aż się prosił o porównania z lepszymi od siebie. – Uśmiechnęła się. – Dziwne, ale to właśnie jego powieści zainspirowały mnie do obmyślenia mojego własnego morderstwa.

– Serio?

– Tak jakby. Nie żebym zamierzała żyć z mordowania ludzi.

Ethan przyjrzał się jej uważnie.

– Czyli traktujesz to hobbystycznie?

Dopiła wino.

– Dla nas to gra, ale Jeremy traktuje ją śmiertelnie poważnie. Twierdzi, że na szali leży przyszłość Fundacji Midwinterów. Wszystko zależy od tego, co się wydarzy w te święta.

– No to zero presji. – Ethan pokręcił głową. – Ma rację?

– Tak. Jego miłość do Midwinter nie słabnie ani na moment. Pomimo niepowodzeń nie traci wiary.

– Podziwiam go za ten optymizm – mruknął Ethan. – Po wszystkim, co się stało…

– Jeremy ma rację. Musimy patrzeć w przyszłość i nie oglądać się za siebie. Przygotowane przez ciebie analizy psychologiczne naszych gości są dla nas bardzo cenne. Podobnie jak to, że zgodziłeś się być tutaj i obserwować, jak będą sobie radzić w trakcie gry.

– Za nic bym tego nie przegapił. – Ethan odstawił kieliszek. – Ale to ty jesteś najważniejszą osobą w Midwinter. Dzięki tobie wszystkie elementy układanki pasują do siebie jak ulał.

– Pierwszą rzeczą, jaką usłyszałam od Jeremy’ego po swoim przyjeździe do Midwinter, było to, że nikt nie jest niezastąpiony.

– Nie poradziłby sobie bez ciebie.

– Wcale nie – odparła. – To prawdziwy mistrz przetrwania.

– Naprawdę tak uważasz? – spytał ironicznie.

– Oczywiście. Weźmy tegoroczne Boże Narodzenie. Z prognoz meteorologicznych wynika, że czeka nas istny kataklizm pogodowy, najgorsza śnieżyca od lat, tymczasem Jeremy jest wniebowzięty! Uważa, że dzięki temu nasze przedsięwzięcie zyska idealne tło. Nic go nie przeraża.

Ethan dopił wino.

– Będę się zbierał. Żeby się dobrze bawić, trzeba się dobrze wyspać. Widzę, że nie mam co liczyć na wskazówki z twojej strony. Może chociaż mi powiesz, jak zatytułowałaś tę swoją grę?

– Wszystko jest w zaproszeniu, które wysłaliśmy naszym gościom. Tyle że najpierw muszą odczytać szyfr zapisany starożytną greką. Taka mała łamigłówka na rozgrzewkę, żeby wczuli się w nastrój.

Wyjąwszy z torebki podłużny kartonik, wskazała na greckie litery i znajdujący się poniżej wierszyk.

ληρρ υημσγπ ημ

σζγ κηωπψπχ

υησζ ψ ιμηδγ

nie udawaj greka

bo odpowiedź czeka

skocz dwie litery w przód

i zapomnij o „z”,

inaczej próżny twój trud

Ethan zmarszczył brwi.

– Wskazówką jest ta rymowanka?

– Owszem, zapisana małymi literami, bez choćby jednej wielkiej litery, wskazuje, że szyfr również będzie zapisany minuskułą. Okazuje się, że w starożytnej grece istnieje dwadzieścia pięć małych liter, chociaż sigmę zapisuje się dwoma symbolami, co zmyliło nawet mnie, o innych nie wspominając. – Uśmiechnęła się. – Niestety nie jestem tak wszechstronnie wykształcona jak Jeremy. W sumie dobrze, że nie zajęłam się kryptografią, prawda? Każdej literze naszego alfabetu odpowiada jeden symbol, z wyjątkiem jednej litery, którą, jak wynika z rymowanki, jest litera „z”. To szyfr podstawieniowy. Wierszyk każe nam przeskoczyć o dwie litery w przód, w związku z czym pierwsza litera alfabetu greckiego, czyli „alfa”, staje się trzecią literą naszego alfabetu, czyli „c”. W zaszyfrowanej wiadomości pojedynczy symbol będzie z dużą dozą prawdopodobieństwa odpowiadał angielskiemu przedimkowi nieokreślonemu „a”, natomiast trzyliterowe słowo to najpewniej przedimek określony „the”. Jeden symbol pojawia się aż sześć razy, więc to zapewne kolejna samogłoska, „i” albo „u”. W istocie chodzi o „i”.

– Wierzę ci na słowo. – Ethan przewrócił oczami. – Daj spokój, jestem beznadziejny w te klocki. Jakie jest rozwiązanie?

Bernadette teatralnie obejrzała się przez ramię i zniżyła głos do chrapliwego szeptu: – „Miss Winter in the Library with a Knife”.

Ethan zamrugał powiekami.

– Panna Winter w bibliotece z nożem? Nie uważasz, że powinno się to opatrzeć dopiskiem: „Uwaga, spoiler!”? Skoro to panna Winter jest morderczynią…

– W mojej historii nie występuje żadna panna Winter.

Ethan uniósł brwi.

– Nie ma też żadnej biblioteki.

Na moment zapadło między nimi milczenie.

– Pewnie teraz powinienem zapytać o nóż?

– Żaden z moich bohaterów nie ma noża. – Bernadette posłała mu tajemniczy uśmiech. – Mówiłam ci już, że to zagadka.

2. Dziennik Harry’ego Crystala

Jeszcze nie jest za późno – pomyślałem, gdy pociąg nerwowo zadygotał, zwolnił i począł toczyć się ku stacji, zupełnie jakby podobnie jak ja nie miał najmniejszej ochoty tam dotrzeć. Nadal możesz zmienić zdanie. Wróć do domu i zapomnij o tym całym morderstwie.

Szybę w wagonie oblepiały płatki mokrego śniegu, nie przesłaniając jednak całkiem widoku na chłostany zamiecią wyżynny krajobraz za oknem. Dlaczego miałbym spędzić Boże Narodzenie, grając w tajemniczą grę z grupką nieznajomych w takim ponurym i odludnym zakątku Anglii? Odpowiedź była prosta: bo nie miałem nikogo, na czyje towarzystwo mógłbym liczyć, ani żadnego pomysłu, dokąd miałbym się udać.

Propozycja Fundacji Midwinterów stwarzała szansę, że seria prześladujących mnie w ostatnich latach katastrof wreszcie dobiegnie końca. Szansę niewielką, to prawda, zważywszy na fakt, że o główną nagrodę miałem rywalizować z pięcioma innymi osobami, ale jednak.

Mógłbym zacząć całkiem nowe życie!

Po tym, jak zaproszono mnie, abym na koszt fundacji spędził Boże Narodzenie w zapomnianej przez wszystkich wiosce Midwinter, położonej gdzieś wysoko w Penninach – w zaproszeniu była też mowa o premii w gotówce za sam przyjazd – po prostu nie mogłem odmówić. Trudno było o lepszy moment, żeby ktoś rzucił mi koło ratunkowe, więc nie miałem innego wyjścia, jak tylko się go uchwycić.

Pociąg wlókł się ociężale, a ja po raz kolejny zadałem sobie pytanie, które dręczyło mnie, odkąd podjąłem decyzję o wyjeździe. Co by było, gdybym jednak jakimś cudem wygrał? Wszystko by się zmieniło!

Czy tego właśnie chciałem? A może powinienem pogodzić się z tym, że jestem urodzonym przegrywem, nieudacznikiem kryjącym się za wygodną maską pechowca?

Z natury nie jestem optymistą, mam za to talent do wyobrażania sobie najgorszych scenariuszy. Moja była żona, Jocasta, mawiała, że agentowi ubezpieczeniowemu wystarczy na mnie spojrzeć, żeby jego serce żywiej zabiło. Jestem łatwym łupem, frajerem kolekcjonującym polisy zapewniające mi spokój ducha i chroniące mnie przed całym szeregiem wydumanych katastrof. Czy decyzja, aby ruszyć w nieznane, narażając się na śmieszność i upokorzenie w nadziei na choćby cień szansy na odmianę losu, to z mojej strony akt odwagi, czy raczej dowód głupoty?

„Bylebyś tylko nie skończył jak ten bohater Kafki, który pewnego ranka budzi się i stwierdza, że zmienił się w olbrzymiego owada…” – szepnął złośliwy głosik w mojej głowie.

Pociąg zakołysał się i stanął, jakby przytłoczony surową zimową aurą i ponurym otoczeniem. Przed wyjazdem wyszukałem w internecie Midwinter Halt i dowiedziałem się, że to najmniej uczęszczana stacja w całej Wielkiej Brytanii. Jej znaczenie dla kolei brytyjskich było tak nikłe, że w ciągu pierwszego ćwierćwiecza XXI wieku nikomu nie przyszło nawet na myśl, że można by ją zamknąć.

Pora na ostateczną decyzję.

„Nie masz nic do stracenia” – powiedziałem sobie.

Czy aby na pewno?

Skoro byłem tego taki pewien, dlaczego poczułem na plecak ciarki niemające nic wspólnego z siarczystym mrozem?

Ulubiona mantra motywacyjna mojej byłej żony brzmiała: „Poczuj strach i staw mu czoło”, co w pewnym sensie tłumaczy, dlaczego w ogóle za mnie wyszła. Tego rodzaju afirmujące życie pseudofilozoficzne bzdury gwarantowały cały wachlarz kłopotów, ale czy miałem inne wyjście niż kontynuować podróż do Midwinter? Perspektywa powrotu na wynajmowane w Manchesterze poddasze i Bożego Narodzenia spędzonego na zeskrobywaniu pleśni z sufitu nie wydawała mi się zbyt kusząca.

Ściągnąłem bagaże z półki i szarpnąłem drzwi wagonu. Na peronie nie dostrzegłem nikogo z obsługi ani w ogóle żadnej żywej duszy. Pokrywająca go warstwa białego puchu wyglądała na nietknięty ludzką stopą.

Wysiadłem, mrugając oczami w zadymce. W tej samej chwili drzwi sąsiedniego wagonu otwarły się gwałtownie i wyszła przez nie wysoka kobieta. Zwrócona profilem do mnie, manewrowała wielgachną walizką z wprawą i wigorem, które mnie zawstydzały. W puchowej kurtce, skórzanych botkach, ciepłej, zielonej czapce i takich samych rękawiczkach wydawała się gotowa na podbój Przylądka Północnego, a co dopiero północnych Penninów.

Ruszyłem przed siebie. Skrzypienie kółek walizki na śniegu sprawiło, że kobieta przystanęła i podejrzliwie obejrzała się przez ramię, jakbym był potencjalnym mordercą, a nie mało znanym autorem kryminałów i detektywem amatorem.

Na nosie miała duże, modne okulary z oprawkami w kolorze równie intensywnej czerwieni, jak sięgające jej ramion włosy. Poczułem, jakby ktoś wymierzył mi znienacka siarczysty policzek. Rozpoznałem ją.

To była Carys Neville…

Kobieta, której nie miałem okazji dotąd poznać.

Jednak to właśnie jej zawdzięczałem pocałunek śmierci, który, ot tak, zakończył moją karierę.

3. Dziennik Harry’ego Crystala

Serce biło mi jak oszalałe. Pomimo przenikliwego zimna spociłem się ze zdenerwowania. Czoło zwilżyła mi chłodna strużka.

Chociaż Carys i ja nigdy nie stanęliśmy ze sobą twarzą w twarz, ani przez chwilę nie wątpiłem, z kim mam do czynienia: wystarczająco często wyobrażałem sobie, że wbijam szpilki w jej wyszukane w internecie zdjęcie.

Niewiarygodne… To by znaczyło, że Fundacja Midwinterów ją także zaprosiła. Zdumiewający zbieg okoliczności.

Czy rzeczywiście?

Wybujała wyobraźnia to przekleństwo każdego, kto para się pisaniem kryminałów. Często miewam wrażenie, że mózg zaraz mi eksploduje od nadmiaru pomysłów na absurdalne zwroty akcji. Teraz też nie musiałem długo czekać, żeby w głowie zapaliła mi się czerwona lampka.

Carys i mnie łączyło jedno: oboje mieliśmy wielu znajomych w środowisku autorów powieści kryminalnych. Czy dlatego zaproszono nas do udziału w grze detektywistycznej?

Zgrzytając zębami, postanowiłem na razie z niczym się nie zdradzać. Za wcześnie było na jakiekolwiek błędy. Prędzej czy później trzeba będzie zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę, ale na razie nawet nie wiedziałem, czy gra już się rozpoczęła. Co do Carys Neville, jej mina sugerowała, że wzięła sobie do serca otrzymaną wraz z zaproszeniem instrukcję, żeby nikomu nie ufać.

Nie chcąc budzić podejrzeń, rozciągnąłem wargi w promiennym uśmiechu i zagadnąłem ją:

– Czy mi się wydaje, czy właśnie wylądowaliśmy gdzieś na końcu świata?

– Niech pan zaczeka, aż dotrzemy do Midwinter – odparła. Pociąg ruszył z miejsca i szybko nabierał prędkości, jakby chciał czym prędzej się oddalić. – Przy niej ta zabita dechami dziura to niemal terminal Eurostaru na St. Pancras.

– To pani też udaje się do Midwinter?

Zmierzyła mnie sceptycznym spojrzeniem pogranicznika podejrzewającego, że ma do czynienia z posiadaczem fałszywego paszportu. W myślach wymierzyłem sobie kopniaka w zadek; nie minęło wiele czasu, a już popełniłem pierwszy błąd. Przesadziłem, odgrywając swoją rolę dobrodusznego idioty.

– A gdzie indziej miałabym jechać?

Dobre pytanie. Zaraz za stacją wznosiły się wzgórza, puste, jeśli nie liczyć kilku drzew o karkach zgiętych poddańczo ku ziemi przez bezlitosny wiatr. Wokół szalała śnieżyca. Nikt przy zdrowych zmysłach nie wysiadłby w Midwinter Halt, nie mając po temu dobrego powodu. Do Bożego Narodzenia zostały mniej niż dwa dni, a narodowy serwis meteorologiczny, z zapałem ulicznego kaznodziei wieszczącego nadciągającą katastrofę, wystosowywał kolejne alerty pogodowe.

Postawiłem na żartobliwy ton.

– Urodzony z pani detektyw – powiedziałem. – Widzę, że odpadam w przedbiegach. Harry Crystal, miło mi.

Podałem jej zmarzniętą dłoń; zignorowała ją. Musiała przecież kojarzyć moje nazwisko? Wyraz twarzy miała nieprzenikniony.

– Carys Neville.

Udałem, że nic mi to nie mówi. Zgrywałem ignoranta, w czym byłem naprawdę dobry, o ile wierzyć mojej byłej żonie Jocaście.

– Carys Neville? – powtórzyłem niepewnie. – Czym się pani zajmuje?

Czyżbym dostrzegł gniewny błysk w jej oczach ukrytych za wielkimi, modnymi okularami? Poczułem dreszcz satysfakcji, jaki szachista amator odczuwa na widok mistrza szachowego, który już na początku partii popełnia oczywisty błąd. Czy Carys naprawdę była aż taka próżna, aby spodziewać się, że na sam dźwięk jej nazwiska skłonię jej się w pas?

– Komentuję bieżące wydarzenia kulturalne.

Nasunęły mi się inne określenia jej profesji, między innymi: „niekompetentna mądrala o osobowości piranii i poziomie empatii boa dusiciela”, ale ugryzłem się w język.

– Brzmi fascynująco!

Wzruszyła ramionami.

– Da się z tego wyżyć.

Czy aby na pewno? – pomyślałem.

– A co konkretnego pani komentuje?

– Różne rzeczy. O takich jak ja mówi się: influencerka.

– No proszę! A kim są pani odbiorcy?

– To ludzie z gustem i wyczuciem. – Jej ton jasno dał mi do zrozumienia, że nie zaliczam się do żadnej z tych dwóch kategorii. Na wypadek gdybym nie pojął aluzji, wzmocniła wydźwięk swych słów wymownym spojrzeniem, którym omiotła moje tweedowe spodnie i sznurowane trzewiki. – Ambitni i wyrafinowani, ceniący modę i styl.

– To dlatego nosi pani okulary w czerwonej oprawce? – Nie mogłem sobie odmówić drobnej złośliwości.

– Cynober.

Zamrugałem. Chyba się przesłyszałem. Czy ona nazwała mnie cyborgiem?

– Słucham?

Dotknęła oprawki okularów.

– To nie czerwień, tylko cynober.

Zgrzytnąłem zębami, boleśnie świadomy, że tracę inicjatywę.

– Zaintrygowałaś mnie, Carys. Możemy przejść na ty? Po co te formalności, skoro spędzimy razem święta? Niech będzie miło i sympatycznie.

Rozejrzała się po opuszczonej stacyjce i jednym machnięciem ręki, jakby odganiała natrętnego komara, ucięła te uprzejmości.

– Naprawdę tak uważasz? Wkrótce inaczej będziesz śpiewał… Harry. Midwinter to ostatnie miejsce, gdzie bywa miło i sympatycznie.

Jej ton był tak ostry, jakbym popełnił gafę, zaśmiewając się z dowcipu na pogrzebie. Porzuciłem więc maskę przymilnego prostaczka.

– Wolnego, moja droga. Nie zapominaj, że to tylko gra.

– Ale stawka jest bardzo wysoka – odcięła się.

Zacisnęła szczęki. Widziałem, że jest na siebie wściekła. Sprowokowałem ją i powiedziała o kilka słów za dużo. Teraz najwyraźniej odtwarzała w myślach wskazówki, które oboje otrzymaliśmy.

Nie zdradzaj nikomu prawdziwego celu gry. Z nikim nie rozmawiaj o czekającej na zwycięzcę nagrodzie. Złamanie tej zasady spowoduje natychmiastową dyskwalifikację. Decyzja dyrektora Fundacji Midwinterów jest ostateczna. Możliwości odwołania nie przewidziano.

Prędko zmieniła temat.

– Gdzie się podziewa ten kierowca? Miał na mnie czekać na stacji.

– Na mnie również. – Zachichotałem. – W sumie spodziewałem się ujrzeć na peronie kogoś trzymającego kawałek tektury, na której wielkimi literami wypisane będzie moje nazwisko. Jak w terminalu przylotów.

Nie zadała sobie trudu, żeby przewrócić oczami.

– Może to element gry? Rodzaj próby inicjacyjnej?

– Gdzie tam. Jeśli ten kierowca ma choć odrobinę oleju w głowie, nie wysiądzie z ogrzewanego samochodu.

Stanęliśmy przed wyludnioną poczekalnią, której ściany, zamiast ozdób świątecznych, pokrywały pajęczyny. Zabite deskami okna i zamknięte na kłódkę drzwi skazywały nieszczęsnych podróżnych na nieuchronną śmierć z wychłodzenia. Przeszedłem się wzdłuż peronu i zauważyłem szykownego czarnego Mercedesa zaparkowanego za budynkiem stacji na żwirowym placyku. Muskularna postać w ciemnym garniturze i czapce szofera pochylała się nad maską samochodu, usiłując na bieżąco ścierać śnieg z przedniej szyby ściereczką z mikrofibry. Syzyfowa praca, jakby mnie kto pytał.

Przyspieszając kroku, zawołałem do Carys:

– Tutaj! Samochód już na nas czeka!

Szofer odwrócił się na pięcie, a ja przeżyłem kolejne tego dnia zaskoczenie. Miałem przed sobą całkiem jeszcze młodą, dobrze zbudowaną kobietę. Było dobrze poniżej zera i musiała przemarznąć na kość, chociaż warunki atmosferyczne zdawały się nie robić na niej większego wrażenia. Kiedy podeszliśmy bliżej, strzepnęła śnieg z marynarki i schowała ściereczkę do kieszeni, a jej nijaka twarz przybrała wyraz profesjonalnej uprzejmości.

– Pani Neville? Pan Crystal? Mam na imię Frankie i jestem państwa szoferem. – Mówiła z przyjemnym akcentem z okolic Newcastle. – Najmocniej przepraszam, że nie wyszłam po państwa na peron. Czy mogę prosić o dowody tożsamości? I o zaproszenia?

Wyciągnąłem z kieszeni paszport oraz kartonik zapraszający mnie do spędzenia świąt Bożego Narodzenia w Midwinter. Carys Neville zrobiła to samo. Podczas wcześniejszego spotkania informacyjnego online, gdy Chandra Masood kazała mi wziąć ze sobą dokument tożsamości ze zdjęciem, teatralnie wyraziłem swoje zaskoczenie, ale jak widać nie żartowała, chociaż sprawiała wrażenie z natury rozrywkowej.

– Czuję się, jakbym przekraczał granicę państwową – rzuciłem.

– Nie wyobraża pan sobie, ilu ludzi byłoby gotowych zabić, żeby dostać się do Midwinter i wziąć udział w grze – odparła Frankie.

Postanowiłem być dowcipny.

– Mówiąc „zabić”, masz na myśli…

Twarz Frankie była śmiertelnie poważna.

– Rozumiem, że zakwalifikowali się państwo w wyniku drobiazgowej selekcji. Powiedziano mi, że należycie do wąskiego grona szczęśliwców. To okazja jedyna w swoim rodzaju. Fundacja Midwinterów musi mieć pewność, że nikt nie zrzeknie się udziału w rozgrywce na rzecz osób trzecich.

Poczułem się jednocześnie wyróżniony i skarcony.

Mimo wszystko spodziewałem się, że Frankie tylko pobieżnie rzuci okiem na dokumenty, ona jednak studiowała nasze fotografie paszportowe z taką uwagą, jakby szukała dowodów przebytej niedawno operacji plastycznej. Jak zwykle pożałowałem, że wyglądam na swoim zdjęciu jak zmęczony życiem hulaka. Szkoda, że nie mogłem wykorzystać czarno-białej fotografii zamieszczanej na tylnej okładce moich książek – chociaż trzeba przyznać, że byłem na niej zupełnie do siebie niepodobny. Przede wszystkim wyglądałem piętnaście lat młodziej.

– Wielkie dzięki. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby zaszła pomyłka i ktoś zabrał się do Midwinter zamiast nas.

Carys obrzuciła wymarły peron kpiącym spojrzeniem.

– Mało prawdopodobne.

Za to Frankie zareagowała na moje słowa rozbrajającym uśmiechem. Najwyraźniej na sarkazm była tak samo odporna jak na mróz. Oddała nam nasze paszporty oraz zaproszenia i oznajmiła:

– Wezmę państwa bagaże.

Skrępowany wyglądem swojej sfatygowanej walizki, stanąłem za jej plecami, gdy otwierała pilotem bagażnik samochodu. Był naprawdę ogromny! W środku dostrzegłem zapiętą na suwak torbę oznaczoną etykietą „apteczka”, kamizelkę odblaskową, latarenkę, zwój liny, łopatę do odgarniania śniegu i łańcuchy śniegowe. Spod zwiniętego koca wystawał sznur lampek choinkowych. Była tam nawet duża lodówka turystyczna, z pewnością zbędna, zważywszy na temperaturę. Frankie najwyraźniej należała do osób, które wolą nie zdawać się na przypadek. Po załadowaniu naszych walizek w bagażniku zostało w nim wciąż dużo miejsca.

W sam raz, żeby ukryć w nim ciało – pomyślałem. Na próżno starałem się odegnać tę makabryczną wizję; autor kryminałów zawsze pozostanie autorem kryminałów.

Frankie zerknęła na mnie przez ramię i zatrzasnęła bagażnik.

– Między nami mówiąc, to moje pierwsze zlecenie od Fundacji Midwinterów. Muszę się wykazać, bo to Bardzo Ważny Klient. Wszystko musi się odbyć zgodnie z instrukcją. Reputacja naszej firmy zależy od tego, czy usługa zostanie wykonana na najwyższym poziomie.

– Rozumiem, że masz być zabójczo skuteczna?

– Dobre! – Skwitowała mój żarcik szerszym uśmiechem, niż na to zasługiwał. – Ale rzeczywiście słyniemy z dyskrecji. Nasza firma to Karma Kars z Kielder, ale jak państwo widzą, samochód nie jest oznakowany. Gdyby był pan tak miły i zechciał zamieścić w sieci pozytywną opinię…

– Z największą przyjemnością, Frankie. I mów mi Harry. A to jest…. – Z uczuciem złośliwej satysfakcji machnąłem ręką w stronę swojej towarzyszki – moja znajoma… Hm… Carys, tak?

– Bardzo mi miło poznać was oboje. Możecie wierzyć lub nie, ale specjalnie wyruszyłam wcześniej, żeby dotrzeć na czas na stację, chociaż niewiele mi to dało. Tam na górze są teraz znacznie gorsze warunki, niż kiedy wcześniej jechałam tą trasą. Istna masakra.

– Nie ma to jak właściwy dobór słów – mruknęła Carys.

Frankie rzuciła jej niepewne spojrzenie.

– Najmocniej przepraszam.

Influencerka wzruszyła ramionami.

– Nie ma za co. Ostatecznie nikt jeszcze nie umarł.

Na moment zapadła cisza.

– Nie przejmuj się, Frankie – wtrąciłem. – Nie wydamy cię.

Dziewczyna przyjrzała mi się z namysłem.

– Może siądziecie razem z tyłu? Fotele są indywidualnie podgrzewane, więc każdy może wybrać odpowiednią temperaturę dla siebie.

– Usiądę z przodu – zdecydowała szybko Carys. – Wolę widzieć, dokąd jadę.

Kolejny przykład tego, jak bardzo się od siebie różniliśmy: osobiście wolę być raczej nieświadomy tego, co mnie czeka. Oszczędza mi to wielu zmartwień i stresu.

Frankie przytrzymała Carys drzwi, ja tymczasem szybko wstukałem w wyszukiwarkę w swoim smartfonie nazwę „Karma Kars”, ale nie wyświetliły się żadne rezultaty. Najwyraźniej Frankie nie żartowała, mówiąc o dyskrecji swojej firmy. Uznałem, że skoro nigdy nie słyszałem o Karma Kars, najwyraźniej nie stać mnie na ich usługi. Frankie otworzyła tylne drzwi, więc wskoczyłem do środka i opadłem na rozkosznie miękką tapicerkę. Na oparciu fotela przede mną lśnił ekran; pojemny uchwyt mieścił paczkę herbatników, szklanki, butelkę wody mineralnej i buteleczkę whisky. Wszystko, co najlepsze dla gości Fundacji Midwinterów; w Karma Kars znali się na obsłudze klienta.

– Pogodą możemy się nie przejmować – oznajmiła Frankie, sadowiąc się za kierownicą. – Ten wóz ma supernowoczesną klimatyzację. To będzie jak podróż latającym dywanem.

– Wspaniale – powiedziałem.

– Częstujcie się. – Franki zerknęła na mnie przez ramię. – Może coś na rozgrzewkę?

Sięgnąłem po whisky, a Carys odparła:

– Ja dziękuję. Wolę zachować trzeźwy umysł.

Na każdym kroku musiała podkreślać swoją moralną wyższość. Biorąc pod uwagę jej dotychczasowe „dokonania”, zakrawało to niemal na kpinę. Cofnąłem jednak rękę, zrezygnowałem z drinka i rozkoszowałem się komfortem tylnego siedzenia. Lepiej nie dawać ludziom powodów do plotek. A co, jeśli ta przejażdżka to już część rozgrywki? Frankie została wynajęta przez fundację, ale to nie znaczy, że była po naszej stronie. Może na polecenie ludzi z Midwinter miała nas wystawić na próbę?

Niechętnie musiałem przyznać Carys rację. Nawet na wczesnym etapie gry powinienem być skoncentrowany i dopracować swoją strategię. Podczas spotkania informacyjnego online Bernadette i Chandra wielokrotnie podkreślały znaczenie pracy zespołowej, mimo że mieliśmy ze sobą rywalizować o główną nagrodę, ale Carys nie była osobą, z którą łatwo by się współpracowało. Wolałbym chyba spłonąć w piekle, niż zwierzyć się jej ze swoich planów. Zależało jej na wygranej tak samo jak mnie. Nie miałem też żadnych wątpliwości, że jest równie bezwzględna, jak egocentryczna. Dostrzegłszy najmniejszy przejaw słabości u innego gracza, bez skrupułów to wykorzysta.

Podczas spotkania internetowego Bernadette wspomniała jeszcze, że każdy ma swoje tajemnice, a wiedza to potęga. Jeśli o mnie chodzi, nie byłem nawet gotów przyznać, że wiem, kim jest Carys, a co dopiero, że najchętniej widziałbym ją martwą.

4. Dziennik Harry’ego Crystala

– Daleko jeszcze? – spytałem po dziesięciu minutach jazdy w niemal całkowitej ciszy, przerywanej jedynie szmerem wycieraczek samochodowych.

Carys Neville konsekwentnie milczała, ale ja miałem dość analizowania każdego swojego słowa pod kątem potencjalnych zysków i strat. Zagadując Frankie, mogłem przynajmniej dowiedzieć się czegoś ciekawego. A jeśli przy okazji rozwiąże to język mojej rywalce, tym lepiej dla mnie.

Frankie pozwoliła sobie na uprzejmy chichocik.

– W linii prostej Midwinter leży całkiem blisko, ale im wyżej, tym droga robi się bardziej zdradliwa. Widzisz ten znak ostrzegawczy?

Pokonaliśmy właśnie garbaty mostek nad zamarzniętym strumieniem, a ona wskazała mi stojącą na poboczu tabliczkę. W zacinającym śniegu z trudem odczytałem jej treść.

UWAGA – W OKRESIE ZIMOWYM WARUNKI DROGOWE

MOGĄ BYĆ SKRAJNIE NIEBEZPIECZNE

– Jakbyśmy sami nie wiedzieli, co? – parsknęła śmiechem. – Ale co racja, to racja. Ten samochód ma najlepsze całoroczne opony dostępne na rynku, a i tak muszę jechać bardzo uważnie. Nie chcielibyśmy skończyć w korycie potoku, prawda? A co dopiero zsunąć się ze zbocza.

Tego akurat się nie obawiałem, patrząc, z jak imponującą pewnością siebie Frankie pokonuje kolejne ostre zakręty. Zaśnieżone wrzosowiska wyglądały przepięknie, lecz były bezlitosne jak kochanka, którą zbyt często się lekceważy. Co jakiś czas zdająca się nie mieć końca kręta droga mijała samotną farmę i stadko smętnych owiec. Kolejne zabudowania i kamienne murki niemal całkiem wtapiały się w skalisty krajobraz. Potoki spływały wartko z urwisk, podmuchy wiatru rozwiewały śnieg na wszystkie strony, a jezdnię przed nami spowijała dziewicza biel. Odkąd ruszyliśmy spod stacji, nie minął nas żaden inny pojazd.

Rytm wycieraczek działał na mnie hipnotyzująco. Rozsiadłem się wygodnie, wdychając zapach nowiutkiej skórzanej tapicerki.

– Zważywszy na tak fatalne warunki, jedzie się całkiem gładko – zauważyłem.

– Za to mi płacą, Harry. Troska o dobre samopoczucie klientów to nasz priorytet.

– Carys i ja przyjechaliśmy ostatni?

– Nie. Rano dotarło dwoje gości, Poppy i Baz. A mnie czeka jeszcze jeden kurs po ostatnią dwójkę.

– Co możesz nam powiedzieć o już przybyłych? – Zawahałem się. – O ile wolno ci cokolwiek zdradzić.

– Przykro mi – odparła – ale jestem tylko podwykonawczynią. Musicie zaczekać, aż Bernadette i Chandra dokonają wieczorem oficjalnej prezentacji. Jeśli mam być szczera, nie znam praktycznie żadnych szczegółów waszej świątecznej imprezy.

– Imprezy? – Głos Carys ociekał sarkazmem. Było to równie irytujące, jak odgłos kapania z dziurawej rynny.

– Jesteście tu po to, żeby wziąć udział w jakiejś grze, prawda? Będziecie rozwiązywać zagadkę morderstwa z wyższych sfer?

– Coś w tym rodzaju – przytaknąłem.

– Wspaniale. I z pewnością tak właśnie będzie: wspaniale. Świąteczny pobyt w Midwinter musi kosztować krocie.

Miałem ochotę się pochwalić, że nie zapłaciliśmy za tę podróż w nieznane ani pensa i że niezależnie od wygranej każde z nas miało otrzymać pokaźną sumkę w gotówce jako premię za sam przyjazd tutaj, jednak ostrożność kazała mi trzymać język za zębami. Moim celem było zdobywanie informacji, nie dzielenie się nimi.

– Twoją szefową jest Chandra Masood?

– Uhm.

– Powiedziała ci, kim jesteśmy?

Frankie pokręciła głową.

– Chyba nie muszę tego wiedzieć. Zaraz, jak tylko was wysadzę, wracam na stację. Wolę nie ryzykować kolejnego spóźnienia, szczególnie że warunki z godziny na godzinę będą się pogarszać.

– Przynajmniej mamy całą drogę dla siebie – zauważyłem. – Praca szofera musi być koszmarem, kiedy pasażerowie się spieszą, bo są umówieni albo muszą zdążyć na samolot!

– Takie już uroki tej pracy – stwierdziła Frankie. – Trzeba brać rzeczy takimi, jakie są.

– Nawet najcierpliwszym zdarza się od czasu do czasu wybuchnąć za kierownicą.

– Ja muszę nad sobą panować. Nie chcę znienacka umrzeć na zawał.

– To ci raczej nie grozi. Widać, że masz świetną kondycję.

Roześmiała się.

– Na pierwszy rzut oka trudno to zauważyć, ale jestem poważnie chora na serce. Lekarze twierdzą, że w każdej chwili mogę paść trupem.

– O mój Boże. – Nie wiedziałem, co powiedzieć.

– Spokojnie, Harry. Dużo ćwiczę, więc trzymam formę. Nie ma sensu się nad sobą użalać. Taka się urodziłam i jak dotąd radzę sobie całkiem nieźle. – Zaśmiała się. – Grunt to zachować spokój i robić swoje.

– Świetna filozofia – pochwaliłem. – Szkoda, że sam tak nie potrafię.

– Na szczęście jestem bardzo cierpliwa.

– To chyba konieczne, kiedy pracuje się dla Fundacji Midwinterów. Bernadette Corrigan zrobiła na mnie wrażenie okropnej pedantki. Kogoś, kto zawsze musi mieć wszystko zapięte na ostatni guzik.

Usta Frankie widoczne w lusterku wstecznym wygięły się w delikatnym uśmiechu.

– Tak myślisz?

Ciekawe. Bernadette wyglądała na sztywną formalistkę, ale jak posępnie mawiała moja świętej pamięci matka, najgorsze są ciche myszki. Może po paru drinkach nawet Bernadette potrafi się rozluźnić.

– Wiesz coś na ten temat?

Frankie z żalem pokręciła głową.

– Pierwszą zasadą, jakiej uczymy się przestrzegać w tej pracy, jest zasada poufności.

– Jasne, wybacz. Rozumiem. – Niepotrzebnie kusiłem los. Frankie nie należała co prawda do wąskiego grona osób zaangażowanych w przygotowanie czekającej nas rozgrywki, ale Fundacja Midwinterów była ważnym klientem, a ona ani na moment nie zapomniała, kto jej płaci. Musiałem stłumić frustrację i działać bardzo, ale to bardzo ostrożnie. – Rozumiem. Musisz zachować dyskrecję.

– Zaakceptowałam warunki umowy, Harry – odrzekła. – Sam wiesz, jak to jest.

– Naturalnie. To samo dotyczy mnie i Carys.

Wywołana do tablicy Carys burknęła coś pod nosem. Z pewnością musiała podpisać tę samą umowę o zachowaniu poufności co ja, bo taki był warunek naszego udziału w grze. Kilka stron drobnym drukiem, przygotowanych przez prawników, którym najwyraźniej płacono od każdego słowa. Wspomniano tam nawet o przewidzianych prawem karach za złamanie zasad gry i wysokim „odszkodowaniu umownym” na rzecz fundacji w razie niedotrzymania uzgodnionych warunków. Każda niesubordynacja mogła nas narazić na poważne straty finansowe.

– Czuję się zupełnie, jakbym podpisywał cyrograf – zauważyłem w rozmowie z Bernadette podczas naszego spotkania online. Potwierdziła skinieniem głowy, co do reszty podkopało moje morale.

Czy powinienem mieć żal do siebie, że nie wczytałem się dokładnie w treść umowy? Lecz zaraz upomniałem się w myślach: miałem przecież niczego nie żałować. Gdybym spróbował przedrzeć się przez labirynt paragrafów i podpunktów, zawierających ubrane w niezrozumiały żargon zdania wielokrotnie złożone, chyba bym oszalał.

– Domyślam się, że wozisz wielu VIP-ów? Celebrytów? Różnych znanych ludzi?

Frankie miała dar uprzejmego zbywania wścibskich rozmówców.

– Wszystkich staram się traktować jednakowo, nie tylko klientów korporacyjnych czy grube ryby. Szanuję prywatność każdego pasażera.

– Co się dzieje w limuzynie, zostaje w limuzynie, tak?

Parsknęła śmiechem.

– Święte słowa, Harry.

Droga pięła się w górę, trzymając się kurczowo krawędzi urwiska. Na kolejnym ostrym zakręcie Carys nerwowo poprawiła się w fotelu. Niemożliwe, żeby w tak komfortowym aucie było jej niewygodnie. Może irytowały ją moje próby wciągnięcia Frankie do rozmowy? Na tym etapie nie byłem już pewny, co ma znaczenie, a co nie. Bernadette obiecała całej naszej szóstce spotkanie wprowadzające dotyczące reguł gry, które zaplanowano na dzisiejszy wieczór. A to znaczyło, że jak na razie oboje z Carys poruszaliśmy się po omacku.

Nic się nie stanie, jeśli znów spróbuję pociągnąć Frankie za język. Podpisała co prawda umowę o zachowaniu poufności, ale przecież każdy lubi opowiadać o sobie. Niektórzy wręcz nie potrafią mówić o niczym innym. Warto było spróbować, jeśli mogłem w ten sposób zyskać choć odrobinę przewagi.

– Długo pracujesz jako szofer?

– Odkąd pamiętam, uwielbiałam prowadzić samochód. Ale przez lata imałam się najróżniejszych zajęć. Wiesz, zawsze wolałam praktykę od teorii. Nie dla mnie ślęczenie nad książkami.

– Czyli szkoła życia?

– Zgadza się. Nie ma to jak czerpać z własnych doświadczeń. – Zerknęła w lusterko wsteczne i obrzuciła mnie szybkim spojrzeniem, po czym znowu skupiła uwagę na jezdni. – Dlatego Fundacja Midwinterów mnie zatrudniła.

– Ach tak?

– Tak. Szukali doświadczonego kierowcy. Nawet podczas łagodnych zim szansa na białe święta jest w Midwinter znacznie większa niż w jakimkolwiek innym zakątku kraju. Potrzebowali kogoś, kto byłby w stanie przy złej pogodzie zapanować nad dużym autem. Ale to nie wszystko. O tej porze roku fundacja działa w bardzo okrojonym składzie. Od wszystkich oczekuje się wielozadaniowości. Ode mnie również. Wszystkie ręce na pokład. Nie ma żadnych wyjątków, również dyrektor musi zakasać rękawy.

Carys nie zdołała dłużej się powstrzymywać.

– Czyżby? – wtrąciła z nieskrywaną wrogością.

– Naprawdę! – zapewniła ją szczerze Frankie. – Zaczął nawet pomagać w kuchni.

Carys prychnęła pogardliwie.

– Mamy teraz nową kucharkę, Daisy Wu. Dusza człowiek. Dyrektor pomaga jej się wdrożyć. To Amerykanka, ale menu składa się z samych tradycyjnych angielskich potraw. Pani Beeton1 byłaby dumna.

– Po prostu cudownie!

Cierpka uwaga Carys spłynęła po Frankie jak woda po kaczce. Wyglądało na to, że dziewczyna myślami jest daleko stąd.

– Wiem jedno: Bernadette bardzo zależy, żeby dla wszystkich gości to były niezapomniane święta.

W jej ustach zabrzmiało to niemal złowieszczo.

– Mieszkasz gdzieś w okolicy? – zagadnąłem.

– Przez najbliższe kilka dni będziemy stłoczeni w Midwinter jak sardynki w puszce. – Frankie się zaśmiała. – Wracacie do domu dopiero po drugim dniu świąt, prawda?

Z pewnym opóźnieniem dotarło do mnie, że pomimo pozorów otwartości w zasadzie ani razu nie odpowiedziała wprost na żadne moje pytanie. Ta dziewczyna potrafiła lawirować jak mało kto.

– Uhm. Czyli zostajesz z nami do końca pobytu?

– Tak. Fundacja zatrudnia na stałe złotą rączkę, człowieka, do którego obowiązków należą bieżące naprawy i prowadzenie samochodu. Niestety w ostatniej chwili okazało się, że ma problemy zdrowotne i trzeba szybko znaleźć kogoś na jego miejsce. Jego pech okazał się moją szansą.

– Zastąpiłaś go? – spytałem.

– Tak, niełatwo o godnych zaufania fachowców, którzy byliby dostępni z dnia na dzień, szczególnie w okresie Bożego Narodzenia. W dodatku fundacja bardzo starannie dobiera współpracowników. Właśnie dlatego mnie polecono. Mam dryg do różnych rzeczy. Po studiach pracowałam przez pewien czas jako mechanik. Zawsze uwielbiałam samochody, dłubanie w elektryce i tak dalej. Taki ze mnie majster-klepka.

Roześmiałem się.

– Widzę, że wprost palisz się do tej roboty!

– Wprost nie mogę się doczekać najbliższych dni! Taka szansa trafia się raz w życiu. Chociaż jestem tu tylko na zastępstwo, ludzie z Fundacji Midwinterów przyjęli mnie bardzo ciepło. Czy nie tego właśnie potrzebujemy w Boże Narodzenie? Odpoczynku w luksusowych warunkach? To miła odmiana po siedzeniu w domu, świątecznym obżarstwie i przysypianiu przed telewizorem.

– Twoi bliscy nie mają nic przeciwko temu, że nie będzie cię w domu na święta?

– Moi rodzice zmarli, kiedy byłam mała, i nie mam już nikogo bliskiego – odparła cicho. – Mieszkam sama. A ty?

– Jestem rozwiedziony – powiedziałem. – Żona ode mnie odeszła.

– Przykro mi.

– Mnie też było przykro, kiedy zobaczyłem wyciąg z konta. A co do naszej córki Saskii, to skończyła dziewiętnaście lat i jest ekoaktywistką z prawdziwą obsesją na punkcie naszej planety.

– To miło.

– Nie odzywa się do mnie, odkąd nie zgodziłem się sprzedać samochodu i zrezygnować z jedzenia mięsa oraz ryb. Według niej recykling w moim wykonaniu, ograniczający się do odgrzewania starych dowcipów i pomysłów fabularnych w książkach, to zdecydowanie za mało.

– Ach tak.

– Domyślam się, że skoro jesteś tu całkiem nowa – zmieniłem temat – o Fundacji Midwinterów wiesz równie mało, jak my?

Carys znowu nie wytrzymała i westchnęła poirytowana. Wyobraziłem sobie ponad jej głową dymek o treści: „Czemu on z takim uporem wali głową w mur? Chyba nie może być aż tak głupi, na jakiego wygląda?”.

Ku mojemu zaskoczeniu Frankie, zamiast od razu mnie zbyć, najwyraźniej uznała pytanie za warte namysłu. Dobra nasza! O ile znam się na ludziach – choć przyznaję, że Jocasta i Saskia uznałyby takie twierdzenie za absurdalne – nasz szofer w damskim wydaniu miał wszelkie zadatki na potencjalnego sojusznika. Frankie okazała się osobą całkiem innego pokroju niż Bernadette Corrigan czy nawet czarująca rozmówczyni Chandra Masood.

Gdybym tylko zdołał zaskarbić sobie jej życzliwość, dałoby mi to pewną przewagę nad rywalami. Zawsze dobrze jest mieć swojego człowieka we wrogim obozie – nie żebym uważał członków Fundacji Midwinterów za wrogów. Moimi wrogami była pozostała piątka graczy.

Nie poddawałem się więc.

– Zaproszenie na święta w Midwinter przyszło kompletnie niespodziewanie. Fundacja nie jest zbyt aktywna w sieci. Naturalnie od razu wszedłem na ich stronę internetową, z której wynika, że ta wioska to istny raj. Znalazłem też trochę informacji na forum lokalnego towarzystwa historycznego, jednak tam obraz Midwinter był już nieco mniej cukierkowy.

Frankie przyjrzała mi się w lusterku wstecznym. Minę miała nieprzeniknioną.

– Tak?

– Ciekawa rzecz: kiedy po kilku dniach znowu chciałem tam zajrzeć, okazało się, że strona towarzystwa historycznego zniknęła z sieci. Chandra powiedziała mi, że celem fundacji jest uczynić świat lepszym, bardziej przyjaznym miejscem. Nie rozumiem tylko, jak można to osiągnąć, działając na takim odludziu?

Frankie pokręciła głową.

– To nie jest pytanie do mnie. Mogę tylko powiedzieć, że znają się na rzeczy. Jak na tak małe przedsiębiorstwo, są naprawdę świetnie zorganizowani. Mają nawet na miejscu własnego lekarza, Ethana Swifta. Porządny z niego gość.

– Co właściwie należy do jego obowiązków?

– Każdy, kto chce pracować dla fundacji, musi najpierw spotkać się z Ethanem i przejść badania wstępne. Dotyczy to nawet podwykonawców takich jak ja. Ethan sprawdza stan zdrowia kandydatów, ale jest też dyplomowanym psychiatrą. Dba o nasze samopoczucie psychiczne, co ma chyba jakiś związek z kwestiami ubezpieczeniowymi. Takie biurokratyczne formalności.

– Czyli zatrudniając go, upiekli dwie pieczenie na jednym ogniu – zauważyłem. – Mają pod ręką człowieka, który służy im pomocą w zakresie podstawowych problemów zdrowotnych, a jednocześnie dzięki niemu fundacja dysponuje szczegółową wiedzą o stanie psychicznym graczy. Zanim otrzymaliśmy zaproszenia, musieliśmy wypełnić długą ankietę. Przypuszczam, że posłużyła do wstępnej oceny psychiki każdego z nas.

Frankie przytaknęła.

– Intryguje mnie ta wasza gra. To jakaś próba nerwów? Kto dłużej wytrzyma?

Postanowiłem ją sprowokować.

– Chodzi o rozwikłanie zagadki morderstwa, a to raczej nie wymaga pomocy psychiatry. Na ile coś takiego może być stresujące? Czeka nas kilka dni, podczas których będziemy usiłowali rozwiązać łamigłówkę, spędzonych w sielankowym miejscu, w dodatku w Boże Narodzenie. Co miałoby pójść nie tak?

– Stawka jest wysoka – mruknęła Carys.

– Nie zapominaj o tym, że ze względu na śnieżycę z dużą dozą prawdopodobieństwa będziemy odcięci od świata. Raz już tak się zdarzyło – stwierdziła Frankie grobowym głosem. – To może być… bardzo stresujące doświadczenie.

– O? – podchwyciłem. – W jakim sensie?

– Mówię tylko, co słyszałam – odparła prędko. – Nie ma powodu do obaw. W dzisiejszych czasach wszyscy stawiają BHP na pierwszym miejscu, prawda? Fundacja Midwinterów nie pozostawia niczego przypadkowi.

Pokiwałem głową.

– Kto jeszcze jest członkiem fundacji?

– Nasz szef, naturalnie.

– Masz na myśli Jeremy’ego Vandervella?

– Zgadza się. Pana dyrektora.

Vandervell nie brał udziału w naszym spotkaniu informacyjnym online. Zaryzykowałem i zadałem kolejne pytanie:

– Jaki on jest?

Frankie się zawahała – dość długo, jak na siebie.

– Jest bardzo… profesjonalny.

Czyżbym wyczuł w jej głosie cień wątpliwości? A może dałem się ponieść wyobraźni? Nawet jeśli Frankie wiedziała o jakichś niecnych sprawkach Jeremy’ego, nie zamierzała się z tym zdradzać.

– Jeremy chyba lubi mieć wszystko pod kontrolą – zauważyłem. – Zatrudnia bardzo małą grupę ludzi jak na tak wpływową instytucję.

– Fundacja to organizacja typu non profit, prawda? Domyślam się, że tak jak inne musi liczyć się z każdym groszem – odparła Frankie.

Carys zaczynała się niecierpliwić. Wyczuwałem, że trudno jest jej zachować milczenie podczas mojej pogawędki z Frankie.

– Jedno jest pewne – oznajmiła. – Fundacji Midwinterów nie brakuje pieniędzy.

– Co racja, to racja – przyznała Frankie. – Wiem od Chandry, że rodzina Midwinterów przeznaczyła na cele fundacji olbrzymią darowiznę. Marcus Midwinter był wtedy właścicielem całej okolicy. Wyobraźcie to sobie!

– Słynne kopalnie Midwintera – powiedziałem. – Podziemny skarb w postaci złóż cennych metali.

– Tyle że większość tych złóż stanowił ołów, a nie srebro, na które liczył stary Midwinter – stwierdziła Carys tonem nauczycielki, poprawiającej wyjątkowo tępego ucznia. – Wydobycie szybko stało się nieopłacalne.

– Szkoda – powiedziałem. – Na oficjalnej stronie fundacji można przeczytać o historii Midwinter. Marcus zbudował dla swoich robotników modelową wioskę. O całe lata wyprzedzał swoją epokę.

– A przy tym był próżnym jak paw egocentrykiem – burknęła Carys. – Nazwał wioskę swoim nazwiskiem.

– Podobno wcześniej to miejsce nosiło nazwę Pogańskiego Wzgórza – rzuciłem.

Frankie przytaknęła.

– Owszem. W dawnych czasach składano tutaj ofiary z ludzi.

Zapadła cisza. Zaśmiałem się z cicha, żeby ją wypełnić.

– Liczę, że dni całopaleń już się skończyły?

– Wiesz, jak mówią. – Frankie zachichotała. – Nie ma dymu bez ognia.

– Nic dziwnego, że Marcus zmienił nazwę wioski, zwłaszcza jeśli chciał zbudować poczucie wspólnoty wśród swoich robotników i stworzyć dla nich bezpieczny azyl. Warunki życia musiały tu być o niebo lepsze od tych, o jakich mogli marzyć zwykli górnicy.

– Marcus nie ukończył budowy – warknęła Carys. – Górnicy poszli walczyć na wojnie, która, jak mówiono, „miała zakończyć wszystkie wojny”, i już nie wrócili do Midwinter.

Przez chwilę milczeliśmy.

– Z tego, co słyszałam, był wielkim filantropem – odezwała się Frankie. – Podobnie jak jego syn. Dlatego właśnie założył Fundację Midwinterów.

Nadąsana Carys wpatrywała się w dziki krajobraz za oknem. Śnieg sypał gęsto.

– Co za klimat – westchnęła. – Chyba ciężko się tutaj żyje.

– Za moment miniemy ruiny starej kopalni. Robią dość upiorne wrażenie. Niewiele z niej pozostało. Matka Natura kawałek po kawałku odbiera, co do niej należało, ale nadal widać ślady dawnej działalności wydobywczej. Tyle że teraz wszystko przysypał śnieg.

Samochód z poślizgiem zatrzymał się na wąskim pasie ziemi. Teren po obu stronach jezdni opadał stromo w dół. Dalszą drogę zagradzała metalowa brama, przed którą tkwiła oblepiona śniegiem tablica ostrzegawcza.

TEREN PRYWATNY, WŁASNOŚĆ FUNDACJI MIDWINTERÓW.

KONIEC DROGI PUBLICZNEJ.

WSTĘP TYLKO DLA OSÓB UPRAWNIONYCH.

WCHODZISZ NA WŁASNE RYZYKO

– To zajmie tylko chwilę – oznajmiła Frankie.

Wyskoczyła z auta, żeby otworzyć bramę, a gdy przejechaliśmy, ponownie wysiadła, aby ją zamknąć.

– Nie powiedziałabym, że macie tu jakieś nadzwyczajne środki bezpieczeństwa – mruknęła Carys.

– Bramę postawiono głównie z myślą o owcach – wyjaśniła cierpliwie Frankie. – Gdyby biedactwa przedostały się na wyżej położone tereny, mogłyby ugrzęznąć w zaspach. Wioska leży na czymś w rodzaju półki skalnej pod grzbietem wzgórza. Ostatni fragment drogi jest najtrudniejszy do pokonania. Jeśli śnieżyca się nasili, całkiem nas zasypie.

Carys wyprostowała się na fotelu.

– Czy to znaczy, że nie będziemy mogli się stąd wydostać?

Frankie się zaśmiała.

– Nie pozwólcie, aby ta odrobina białego puchu zepsuła wam cały pobyt. Przy odrobinie szczęścia przed waszym wyjazdem śnieg zdąży nieco stopnieć. A jeśli nie, to są chyba gorsze miejsca, gdzie można by utknąć na święta? Bernadette szczyci się tym, że jest przygotowana na każdą okoliczność.

Umilkła i dalej jechaliśmy w milczeniu. Carys i ja przetrawialiśmy jej słowa. Perspektywa, że utkniemy na kilka dni na tym odludziu, uwięzieni z garstką przypadkowo dobranych nieznajomych, wydawała się nagle całkiem realna. Widać było, że Frankie nie przesadza: droga – a właściwie bity, wyboisty trakt bez pobocza, które umożliwiałoby bezpieczne wymijanie innych pojazdów – zrobiła się teraz węższa, a śnieg głębszy niż w dolinie. Widoczność była fatalna, a podmuchy wiatru – coraz gwałtowniejsze.

Frankie machnęła ręką w stronę przysypanej śniegiem łukowatej konstrukcji z surowych cegieł, stojącej tuż przy drodze.

– Wejście do starej kopalni. Oczywiście zabezpieczone. Fundacja nie chciałaby, żeby ktokolwiek wpadł do szybu i skręcił kark.

Dotarliśmy do niewielkiego płaskowyżu, na którym wznosił się zrujnowany budynek. Jego ściany nadal stały prosto, lecz dach dawno się zawalił.

– Tu miała być wiejska szkoła – poinformowała nas Frankie. – Nie zdążyli jej ukończyć przed wybuchem pierwszej wojny światowej. A tam miała stanąć kaplica. Ocalały z niej same fundamenty. Po zawieszeniu broni w wiosce zostało tak mało rodzin, że nie opłacało się kończyć budowy.

Droga znowu zaczęła piąć się w górę, po czym teren się wyrównał i naszym oczom nareszcie ukazała się wioska. Nieliczne parterowe kamienne domki oraz większe budynki otaczały z rzadka owalny, zamarznięty o tej porze staw i gładką, białą płaszczyznę obok niego – błonia, obecnie całkiem przysypane śniegiem. W kilku oknach paliło się światło, które sączyło się także z żeliwnych latarni, wydobywając z mroku fontannę i krzyż ku czci poległych na wojnie górników. Przed nami wyrosła naraz wysoka, pięknie ubrana choinka; kolorowe lampki rzucały wyzwanie zimowym ciemnościom.

Wzdłuż kręgosłupa przebiegł mi dreszcz. Spodziewałem się, że Midwinter będzie sielankową osadą, istną oazą świątecznego spokoju na końcu świata. Wyobrażałem sobie zielony, malowniczy zakątek, jednak rzeczywistość okazała się całkiem inna. Grudniowy mrok sprawiał, że panowała tu ponura, przytłaczająca atmosfera.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmiła Frankie.

– To jest Midwinter? – wymamrotała Carys.

– Zgadza się. Na szczyt wzgórza prowadzi ścieżka. Przy lepszej pogodzie zobaczylibyście usypany tam kamienny kurhan. Dawniej mówiło się o nim Pogański Wierzchołek.

Pomimo ogrzewania w aucie nie mogłem powstrzymać dreszczy. Frankie łagodnie zatrzymała Mercedesa przed piętrowym budynkiem z oknami po obu stronach wejścia. Nad frontowymi drzwiami umieszczono przed laty wykuty w kamieniu szyld, który niedawno musiał zostać odmalowany. Widniało na nim tylko jedno słowo: CZYTELNIA.