Meet me after eight ebook

Meet meafter eight

Monika Sławik

1

Holly

Jesteś gotowa? Jesteś gotowa? Jesteś gotowa? Jesteś gotowa? Jesteś gotowa? Jesteś gotowa?

Pytanie Kiary dźwięczy mi głośno w głowie, jakby odbijało się w niej echem. Dlaczego w ogóle je zadała? Czy moja wieloletnia doradczyni-terapeutka nie powinna wiedzieć, że te słowa wywołują we mnie jedynie panikę i przyprawiają o palpitacje?

– Jasne – odpowiadam, choć jestem przekonana, że serce zaraz wyrwie się z piersi i potoczy po dzielącym nas małym stoliku.

Byłoby przykro, gdyby ten puchaty, jasny dywan ubrudził się moją krwią…

Wzdrygam się. Jeśli Kiara by wiedziała, jaka wizja mnie właśnie nawiedziła, na pewno usłyszałabym od niej, że tworząc w wyobraźni takie obrazki, próbuję odepchnąć od siebie uczucia i przerażające myśli. Umiem nawet dokładnie sobie wyobrazić jej ton.

Czy wyimaginowana Kiara może mieć rację? Czy naprawdę jestem przerażona tym, co zamierzam zrobić?

– Masz zaplanowane jakieś postoje, prawda? Taka trasa na raz w pojedynkę…

– Poradzę sobie – przerywam jej.

Aby nie przedłużać i nie dawać kobiecie więcej okazji do zasiania we mnie wątpliwości, wstaję i wkładam kurtkę, którą przez ostatnie dwie godziny ściskałam w dłoniach tak mocno, że kompletnie się wygniotła.

Kiara również się podnosi, z głośnym westchnieniem, i krzyżuje na piersi poły swojego ulubionego fioletowego swetra.

– Gdybyś kiedykolwiek miała z czymkolwiek trudności, daj mi znać, a ja się tym zajmę – oznajmia, stając przede mną. – Podopieczni często zgłaszają, że wypłaty środków z grantu nie trafiają na konto w odpowiednim czasie. Nie bój się o tym informować, czasem moje skargi przynoszą skutki.

– Nie wątpię.

Doskonale wiem, że Kiara, mimo swojej niepozornej postury i grzecznego wizerunku, sieje spustoszenie w systemie adopcyjnym w tym kraju. Za to ją kocham i to właśnie tej kobiecie zawdzięczam każde dobro, jakie mnie spotkało w tym nędznym życiu.

Moja biologiczna mama zrzekła się mnie tak dawno, że prawie już nie pamiętam jej twarzy. Zastępczych matek w przydzielanych mi rodzinach miałam w sumie pięć, z żadną jednak nie udało się nawiązać jakiejś głębszej i znaczącej więzi, choć bardzo na to liczyłam – niczym naiwne, spragnione miłości i prawdziwej rodziny dziecko. Ale to nic, bo los wynagrodził mi wszystko w Kiarze, mojej doradczyni, terapeutce, a teraz, gdy oficjalnie uwolniłam się z systemu adopcji, również przyjaciółce.

– Dam ci znać, kiedy już dotrę na miejsce. Nie stresuj się, jeśli trochę mi to zajmie, i nie wszczynaj poszukiwań, dobrze?

– Już nie rób ze mnie panikary.

Unoszę brew.

– Cóż, trochę nią jesteś.

Macha ręką, wykorzystując ten gest, by mnie do siebie przyciągnąć. Nie jestem przyzwyczajona do bliskości, ale ona o tym wie, dlatego nie zwraca uwagi na to, że uścisk oddaję dopiero po paru długich sekundach.

– Zmykaj stąd, zanim się rozkleję. Za kilka minut przyjdzie tu kolejna osoba, nie może mnie zastać w takim rozchwianym stanie.

Mam ochotę powiedzieć, że nie musi być tak perfekcyjnie silna, lecz nawet się nie trudzę. Zapewne by zaprzeczyła. Kiara zawsze jest silna dla swoich podopiecznych.

Nie patrzę jej więc w oczy, kiedy się odsuwam i wypowiadam ostatnie słowa pożegnania, bo mam obawy, że gdyby zobaczyła moje łzy, nie udźwignęłaby tego. Może udawać silną, ile chce, ale jestem świadoma, jak bardzo wzruszają ją nasze historie.

Wychodzę z gabinetu, a w poczekalni zastaję dziewczynę w różowych włosach, którą tu regularnie widuję, bo często ma spotkania zaraz po mnie.

Nagle robi mi się żal, gdy zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie widzę ją po raz ostatni.

– Powodzenia – rzucam ochrypłym głosem, a ona, zszokowana niespodziewaną interakcją, tylko się na mnie gapi i nawet nie mruga.

Sama nie wiem, czy życzyłam jej powodzenia na spotkaniu i w całym życiu, czy może raczej mówiłam to do siebie samej.

Opuszczam poradnię, ze wzrokiem wbitym we własne buty, i biegnę w deszczu do swojej starej, ale na całe szczęście zadziwiająco sprawnej Astry. Gdy jestem już w środku, muszę wygłosić mowę motywacyjną.

Najchętniej wcisnęłabym teraz gaz i ruszyła w trasę, jednak nie mogę tego zrobić. Nie mogę zaczynać nowego etapu od ucieczki przed czymś, a właściwie przed kimś.

Travis Milford to najstarszy z trzech synów Lauren Milford oraz Roberta Milforda, którzy byli moimi ostatnimi rodzicami zastępczymi. Mimo że już dawno wszedł w dorosłość, nadal mieszka w domu rodzinnym; czasem pomaga przy obowiązkach, ale głównie korzysta z darmowego lokum i jedzenia. Jego mamie to nie przeszkadza, lecz Robertowi… Cóż, powiedzmy, że awantury w tym domu są na porządku dziennym.

Spędziłam u nich cały poprzedni rok po tym, jak od wcześniejszych opiekunów musiałam odejść w momencie, gdy wykryto, że kobieta, która powinna się mną zajmować, handluje narkotykami. A szkoda, bo lubiłam Lewisów, a już na pewno dużo lepiej czułam się w ich domu niż u Milfordów.

Travis Milford to nie tylko członek przydzielonej mi wcześniej rodziny zastępczej, ale także starszy o dziesięć lat chłopak, który ma na moim punkcie obsesję.

Jestem z nim w trzymanym w tajemnicy związku wyłącznie po to, by nie narobić sobie problemów przez kilka ostatnich miesięcy życia w systemie. Nie chciałam kolejny raz zmieniać domu, dlatego zataiłam (zwłaszcza przed nadopiekuńczą Kiarą) fakt, że zaczął mi wysyłać dwuznaczne sygnały.

Członkowie rodzin zastępczych nieraz traktowali mnie tak, jak wobec dziecka nie powinien się zachowywać żaden dorosły, a Travis nie był wyjątkiem. Może na początku lubiłam jego zainteresowanie; schlebiało mi, że spodobałam się starszemu mężczyźnie, ale z czasem niewinna sympatia zaczęła przypominać obsesję. Travis nigdy mnie nie skrzywdził, nie uderzył ani nie zmusił do czegoś, na co nie byłabym gotowa. Myślę, że naprawdę mnie kocha, tylko po prostu w niewłaściwy sposób. Taki, który kazał mu nieustannie kontrolować to, co robię. Znał doskonale mój plan lekcji i każdą osobę z roku; nigdy nie pozwalał mi spędzać czasu z innymi poza szkołą. Regularnie sprawdzał rejestry połączeń i wiadomości, ciągle musiałam udostępniać mu swoją lokalizację, a kiedy spóźniałam się gdziekolwiek chociażby parę minut, urządzał awantury, po których przepraszał i przynosił kwiaty.

Wiedziałam, że to nienormalne. Nie chciałam takiej relacji. Parę razy miałam ją już nawet zakończyć, ale Travis groził, że doprowadzi do tego, by wyrzucono mnie z ich domu i wpisano w moją kartotekę coś, co znacznie utrudni mi znalezienie nowej rodziny i start w dorosłe życie. Nie byłam pewna, na ile jego groźby faktycznie przerodzą się w działanie, jednak nie zamierzałam ryzykować. Nie mogłam do tego dopuścić – nie u kresu swojej drogi ku pełni praw do decydowania o sobie.

Długo marzyłam o tym momencie. Może i pożegnanie z Kiarą, którą zobaczę dopiero za dwa miesiące na naszej kontrolnej wideorozmowie, było trudne, ale świadomość, że od dziś w końcu stanowię o własnym losie, jest… niesamowita.

Nabieram powietrza, czując, jak płuca wypełniają się nim po brzegi. Zupełnie jakbym dopiero teraz tak naprawdę mogła odetchnąć.

Mój wzrok wędruje do zegara na desce rozdzielczej, a włoski jeżą mi się na ciele. Nie mogę dłużej tego odwlekać.

Odpalam silnik i jadę na obrzeża Bristolu, gdzie stoi dom Milfordów. Muszę zabrać stamtąd ostatnie rzeczy, zostawić Travisowi list, pożegnać się z państwem Milford, wręczyć im symboliczny kosz herbat w podziękowaniu za opiekę i przymykanie oczu na to, że ich dorosły syn zakradał się do mojego pokoju w nocy, a potem… Potem już naprawdę będę wolna.

Koniec podporządkowywania się systemowi opieki społecznej. Koniec z ciągłymi zmianami miejsc zamieszkania i rodzin, których życie oglądałam jak cień, ciągle będąc obok, lecz nigdy z nimi, nigdy razem. Koniec cotygodniowych spotkań z Kiarą i innymi doradcami czy terapeutami. One zawsze tak boleśnie przypominały mi o tym, że jestem sama i będę musiała radzić sobie w pojedynkę.

Orientuję się, że dojechałam, dopiero wtedy, gdy niczym na autopilocie gaszę silnik. Samochód stoi przed nieco rozpadającym się dwupiętrowym domem szeregowym. Wzdycham głośno i długo, czując ukłucie w prawym ramieniu. Odruchowo sięgam ręką do wbitego w skórę małego urządzenia. Nowy sensor do monitorowania glikemii zaaplikowałam na chwilę przed spotkaniem z Kiarą i coś musiało pójść nie tak, bo cały czas mnie uwiera. Drapię nieznośnie swędzące wokół plastra miejsce i w końcu się poddaję. Jeśli to uczucie nie przejdzie za godzinę czy dwie, zrobię sobie postój i założę nowy CGM gdzie indziej. Wolałabym nie zużywać zapasu, bo nie mam pojęcia, jak długo zajmie przeniesienie mojej kartoteki do nowej przychodni, ale nic na to nie poradzę. Nienawidzę wrażenia ciała obcego pod skórą, a ten dyskomfort tylko je potęguje.

Z zamyślenia wyrywa mnie światło reflektorów na końcu ulicy.

Nie, nie, nie, niech to nie będzie on…

Osuwam się na siedzeniu i dopiero gdy samochód, który nie należy do Travisa, przejeżdża, rozluźniam mięśnie.

Przestań panikować, głupia. Nie wróci do domu jeszcze przez następnych kilka godzin. Specjalnie się co do tego upewniłam, by załatwić wszystko, kiedy będzie w pracy. A nie było to łatwe, zważając na fakt, że jest kierowcą Ubera, więc może zaczynać i kończyć pracę o dowolnych porach.

Wysiadam, biorę z bagażnika kosz i ruszam do drzwi. Wchodzę, używając swojego klucza, który ostatni raz odwieszam na haczyku w korytarzu.

– Dzień dobry, Lauren – witam się, gdy widzę kobietę krzątającą się po kuchni. – Jak było w pracy?

Ciągle stojąc do mnie tyłem, zaczyna opowiadać, ale niezbyt się temu przysłuchuję. Te historie zazwyczaj są takie same. Jest nauczycielką matematyki w pobliskim liceum, podobnie jak jej mąż, i uwielbia zrzędzić na swoich uczniów. Robię jeszcze parę kroków i zgodnie z własnymi przypuszczeniami dostrzegam Roberta. Siedzi przy stole w jadalni, z pustym talerzem przed sobą i gazetą w dłoniach. Wyczekuję odpowiedniego momentu, czyli jakiejś przerwy w monologu kobiety, i mówię:

– Chciałabym się z wami pożegnać.

Lauren odwraca się nagle i odkłada szmatkę, którą właśnie przecierała blaty, a Robert wstaje i podchodzi do żony. Przyglądają mi się nieco skołowani.

– Myślałam, że wyjeżdżasz dopiero w przyszłym tygodniu.

Bo mieliście tak myśleć.

– Potrzebują mnie wcześniej – brnę dalej w swoje małe kłamstwo, w swój idealny plan. – Zaczynam pracę już jutro, więc muszę za chwilę ruszać.

Lauren załamuje ręce, biadoli, płacze i bierze mnie w ramiona. Gdy się odsuwa, wręczam Robertowi kosz, by obojgu nam oszczędzić niezręczności przytulania. On, podobnie jak ja, nie czuje się dobrze z tak wylewnymi gestami. W sumie ze wszystkich domowników najbliżej mi właśnie do niego. Może nawet będę za nim tęsknić.

W końcu się im wyrywam, więc ruszam na górę po torbę, którą pospiesznie rano spakowałam i wsunęłam pod łóżko, licząc na to, że Travis niczego nie zwęszy.

Przekraczam próg mojego dawnego pokoju – bezosobowego szarego pomieszczenia, za którym nie będę rozpaczać – i wyciągam bagaż. Zarzucam go na ramię, a potem jeszcze umieszczam kartkę w szczelinie w drzwiach do sypialni Travisa. Nie znajdzie na papierze wylewnego pożegnania, po prostu… pewne wyjaśnienie.

Przepraszam, ale myślę, że pożegnanie w cztery oczy nie zrobiłoby dobrze żadnemu z nas. To, co się między nami wydarzyło, nie było w porządku. Nigdy cię nie kochałam. Wybacz, że kłamałam na ten temat, lecz cóż, zmusiłeś mnie do tego. Żegnaj.

PS Znajdź pomoc, błagam. Dla dobra swojego oraz przyszłej partnerki.

Po zejściu na parter dostrzegam, że Lauren wróciła do sprzątania blatów, podczas gdy Robert znów zasiadł w jadalni z nosem w gazecie. Nawet nie zerkają w moją stronę, gdy przechodzę do ganku, a następnie opuszczam ich dom.

I tyle. Ich życie wróciło do normy. Moje natomiast… moje dopiero się zacznie.

Pakuję torbę do bagażnika, po czym wsiadam i włączam w telefonie nawigację.

„Pozostało cztery godziny i pięćdziesiąt trzy minuty do Ramsey, Cambridgeshire” – wybrzmiewa z telefonu.

Cztery godziny i pięćdziesiąt trzy minuty – o tyle jestem oddzielona od miejsca, w którym spędziłam pierwsze osiem lat, zanim własna matka postanowiła zostawić mnie na pastwę systemu opieki społecznej. To były dobre lata, przynajmniej w większości. Źle zaczęło się robić dopiero po śmierci dziadka.

Wzdrygam się. To nie pora na przywoływanie złych wspomnień z tamtego okresu. Dlaczego mój umysł ciągle próbuje wszystko sabotować? Kiara skomentowałaby ten fakt słowami, że sama siebie chcę odwieść od tego porąbanego pomysłu.

Chociaż nie, Kiara nie mogłaby tak powiedzieć. Kiara nie wie, że cel mojej podróży to miasteczko, w którym się wychowywałam. Gdyby była tego świadoma, zamiast pomagać z wynajmem mieszkania i ogarnięciem wszystkich formalności, skupiłaby się na wyperswadowaniu mi pomysłu grzebania w przeszłości. Muszę znaleźć sposób na to, by przestać słyszeć w głowie jej głos.

Od dziś jestem samodzielna, radzę sobie bez trzymania mnie za rękę.

Weź się w garść, powtarzam parę razy w myślach.

A potem ruszam.

2

Holly

Gdybym wcześniej wiedziała, jaka czeka mnie przeprawa, zrezygnowałabym z tego planu przez sam wzgląd na korki i beznadziejne warunki na drodze. Z niecałych pięciu godzin zrobiło się prawie siedem, a ja nie mogłam sobie pozwolić na żaden postój, bo i tak byłam już spóźniona na spotkanie z agentką nieruchomości; o dokładaniu kolejnych minut nawet bym nie pomyślała.

Dlatego kiedy moim oczom wreszcie ukazuje się tablica z napisem: „Witamy w Ramsey, najpiękniejszym miasteczku regionu”, wzdycham z ulgą, mimo że coś w głębi mnie jednocześnie wypycha zagłuszoną panikę z powrotem na wierzch.

Po jaką cholerę tu przyjechałam? Dlaczego postanowiłam zacząć dorosłe życie od grzebania w przeszłości?

Bo potrzebujesz zakończenia.

Hamuję nagle i zjeżdżam na bok, by zaparkować zaraz pod tabliczką. Reflektory oświetlają znak, a ja, wpatrzona w niego, próbuję ocenić, czy się zmienił. Może nieco wypłowiał? Mijałam go niegdyś każdego dnia, gdy dziadek Theo woził mnie do szkoły w mieście obok, i mogę się założyć, że litery były wtedy mniej blade.

Przymykam oczy i na chwilę pozwalam sobie odpłynąć myślami do przeszłości. Wtedy ktoś puka w moją szybę, a ja niemal dostaję zawału.

Mrugam intensywnie i przyglądam się mężczyźnie za oknem. Uchylam je na kilka centymetrów.

– Wszystko w porządku, panienko?

Panienko?

– Tak – odpieram bez przekonania.

– Nie jesteś chyba stąd, co? – dopytuje nieznajomy, wskazując na nawigację rozświetlającą wnętrze auta. – Jestem Harold. Potrzebujesz pomocy? Mapy czasem tutaj szwankują przez słaby zasięg.

– Nie, bardzo dziękuję. – Nagle mój wzrok pada na błysk światła za plecami mężczyzny. – Czy to… choinka?! – wypalam, a on ogląda się przez ramię i rozradowany klaszcze.

– Ach, państwo Smith zawsze pierwsi rozpoczynają sezon świąteczny!

– Sezon świąteczny – powtarzam niczym echo.

Mamy początek listopada, na litość boską!

– Jeśli zatrzymasz się u nas na dłużej, zrozumiesz. Mieszkańcy bardzo poważnie podchodzą do tematu świąt.

Unoszę brew.

– Z chęcią to zobaczę – stwierdzam w zamyśleniu.

W głowie pojawiają mi się obrazy udekorowanych lampkami budynków. Mogłabym przysiąc, że prawie wyczuwam charakterystyczny dla jarmarków zapach gorącej czekolady z piankami.

Czy to moje wspomnienia?

– Będę się zbierał. Powodzenia w dalszej drodze, panienko.

Harold macha mi na pożegnanie, a ja niezdarnie odwzajemniam gest.

Wycofuję, po czym jadę trasą wskazaną przez nawigację, aż docieram na miejsce… spóźniona równo dwie godziny. Gaszę silnik i w końcu mogę zdjąć dłonie z kierownicy, przez co niemal łapie mnie skurcz. Próbuję go rozmasować, a potem dopijam resztę wody i zgniatam butelkę. Łapię za telefon, by wybrać numer agentki, ale wtedy w ciemności za oknem dostrzegam kobietę krążącą w tę i we w tę po chodniku.

To pewnie ona.

Wychodzę z auta, a gdy trzaskam drzwiami, nieznajoma od razu odnajduje mnie wzrokiem.

– Ty musisz być Holly. Jestem Ana Andrews – mówi przyjemnym, o dziwo, tonem.

– Tak, Holly Whitney. Miło mi panią poznać. – Witam się uściskiem dłoni, a kobieta szeroko się uśmiecha.

Jak na kogoś, kto na mnie tyle czekał, Ana zachowuje się aż nadto uprzejmie. Czy Kiara wspominała jej o mojej przeszłości i obecnej sytuacji? A może musiała to wyznać agencji? Podobno takie miejsca prześwietlają każdego potencjalnego najemcę… Ciekawe, czy powiedziała, że przez tyle lat nikt nie chciał mnie zaadoptować. Czy wiedzą o chorobie? Czy Ana mi współczuje?

To tyle z nowego startu. Jeśli, nie daj Boże, agentka pochodzi z tego miasteczka, to wieść o przybłędzie z przytułku szybko się rozniesie – z każdym pikantnym detalem. Pozostaje mi mieć nadzieję, że chociaż moje nazwisko zachowa dla siebie.

Kobieta podąża wąskim chodnikiem do drzwi domu. Tłumaczy po drodze, do czego służy każdy z kluczy z ogromnego pęku, ale jej nie słucham – po części dlatego, że jestem oszołomiona całą sytuacją i wykończona podróżą, a po części dlatego, że w pełni skupiam uwagę na tym, co widnieje przede mną.

Obstawiałam, że Kiara wynajęła dom podobny do tego, w jakim mieszkają Milfordowie – podniszczony, stary, niczym się niewyróżniający i przede wszystkim tani. A ten… wygląda jak… chatka z piernika! Unoszę brew na własne porównanie, ale nic nie poradzę, że ten mikroskopijny, kamienno-drewniany domek wygląda jak wyciągnięty prosto z bajki. Niemal surrealistycznie. Rozglądam się dookoła i dostrzegam, że większość okolicznych budynków zbudowano w podobnym stylu.

Próbuję skupić myśli i przywołać wspomnienia, lecz z jakiegoś powodu mój dziecięcy umysł w ogóle nie zapamiętał szczegółów związanych z architekturą miasteczka.

– Naprawdę mam tu zamieszkać? – wyrywa mi się, a gdy widzę na wpół zdziwioną, na wpół rozbawioną minę Any, chrząkam i zaczynam się jąkać: – To znaczy… To miejsce wygląda na…

– Zabytkowe? – wyręcza mnie, a ja przytakuję, czując, że się rumienię. – Takie też jest. To stary budynek poczty, jeszcze z czasów wiktoriańskich. Jego właścicielka to urocza pani, która przeniosła się do córki do Londynu, bo nie radziła sobie już w pojedynkę. Będziesz pierwszą osobą spoza rodziny mieszkającą tu. Dom długo stał niewynajęty, kiedy jednak Mildred usłyszała twoją historię, spośród kilku ofert od razu wybrała właśnie ciebie.

Czyli wiedzą, co przeszłam. Świetnie.

Ana tłumaczy, jak obsługiwać piec, pokazuje, gdzie są skrzynka z bezpiecznikami i wszystkie liczniki, a potem wręcza mi harmonogram wynoszenia śmieci. W mojej głowie powstaje taki chaos, że trudno cokolwiek z tego zapamiętać.

Kiara wspominała, że dom będzie niemal w pełni wyposażony, ale te wnętrza… Ceglane ściany, drewniane okiennice, meble z kamiennymi blatami i żłobieniami, zdobiące ściany pejzaże w złotych ramach, kwiecista kanapa z kolorowymi poduchami… Kimkolwiek jest Mildred, wyraźnie ma pasję do urządzania. Wystrój określiłabym co prawda jako typowo babciny, ale… w gruncie rzeczy takowy do mnie pasuje. Czasem czuję się jak emerytka.

– Gdybyś miała z czymś problem, nie wahaj się dzwonić, dobrze? – dodaje agentka. Zapewne dostrzegła moje skołowanie.

Żegnamy się i… zostaję sama. Sama we własnym domu, bez nikogo bliskiego, kto mógłby poratować mnie w nagłej sytuacji, gdy chociażby braknie mi pięciu funtów na jedzenie. Jasne, otrzymuję wsparcie finansowe z rządowego funduszu, jednak…

Najpierw czuję wibracje, a potem odzywa się głośny alarm. Spanikowana sięgam do kieszeni spodni po telefon. Kiedy widzę, że poziom glikemii spadł do trzech milimoli na litr, otwieram szeroko oczy i wyciągam przed siebie dłoń. Dopiero teraz orientuję się, jak drży.

Wychodzę na zewnątrz, dopadam do bagażnika i z bocznej kieszeni torby wyciągam jeden z pięciu awaryjnych batoników. Pochłaniam go w paru gryzach, ale na wszelki wypadek z czeluści bagażu wygrzebuję jeszcze swoją miniapteczkę i upewniam się, że mam w niej płynną glukozę oraz glukagon, tak na wszelki wypadek.

Moja cukrzyca typu pierwszego ze szczególną skłonnością do nagłych stanów hipoglikemii to jeden z najbardziej przerażających aspektów mieszkania w pojedynkę. Co, jeśli stracę przytomność? Wcześniej zdarzyło się to tylko raz i gdyby nie szybka reakcja nauczycielki, która wiedziała, co mi dolega, mogłabym naprawdę źle skończyć.

Nie. Panikuj.

Po kilkunastu minutach cukier wraca do normy, więc przenoszę bagaże i zaczynam się rozpakowywać. Dom na szczęście jest wyposażony we wszystkie najpotrzebniejsze przedmioty – kołdrę i poduszki też – ale notuję, że muszę dokupić pościel, ręczniki, podstawowe produkty do kuchni i inne osobiste rzeczy, o których wcześniej nie pomyślałam. Choć Kiara mogła coś o tym napomykać…

Nagle sobie przypominam, co moja doradczyni wcisnęła mi dziś w dłonie, gdy tylko przekroczyłam próg jej gabinetu. Przewidziała, że na pewno nie zadbam o nic rozsądnego do jedzenia na drogę, więc zrobiła to za mnie. Nie miałam czasu choćby tknąć tego cennego pakunku… Niemal dopadam do plecaka, gdzie znajdują się kanapki z serem, szynką i pomidorem oraz karton soku pomarańczowego. Już się martwiłam, że na głodniaka i wciąż osłabiona po hipoglikemii będę musiała szukać najbliższego marketu.

Co ja bez ciebie zrobię, Kiaro?

Następny dzień

Kiedy się budzę, całe ciało mam skostniałe. Mrugam powoli, ale odnoszę wrażenie, jakby nawet moje powieki skuto lodem. Widzę kłęby pary wydobywające się spomiędzy warg.

Wstaję i szczękając zębami, podchodzę do grzejnika. Jest odkręcony na maksa, a mimo to zimny. O co tu chodzi?

Pół godziny później siadam zrezygnowana przy niewielkim stole, ubrana w kurtkę i czapkę, pewna dwóch rzeczy: piec nie działa, a dodzwonienie się do Any graniczy z cudem. Próbowałam dobre dziesięć razy, ale linia nieustannie jest zajęta. Zostawiam kobiecie wiadomość głosową i postanawiam wyjść z domu. W końcu na zewnątrz panuje taka sama temperatura jak w środku.

Zanim jednak to robię, zjadam ostatnią kanapkę od Kiary, przebieram się w sweter i dżinsy, a potem wciskam do plecaka kilka siatek na zakupy i wsiadam do auta. Termometr pokazuje jeden stopień na plusie, więc natychmiast odpalam nawiew i czekam chwilę, aż wnętrze się nagrzeje. W międzyczasie szukam najbliższego marketu. Stawiam na ten w mieście graniczącym z Ramsey, bo chyba jest najlepiej zaopatrzony, a zamiast drogi przez miasteczko wybieram objazd małą obwodnicą, tak jakbym bała się mierzyć ze wspomnieniami.

Wędruję po markecie dobrą godzinę, wypełniając ogromny wózek po brzegi bardziej i mniej potrzebnymi rzeczami. Po długim namyśle dorzucam jeszcze o dwa rozmiary za dużą spódnicę na ogromnej przecenie, z zamiarem jej przerobienia.

Już nie mogę się doczekać, aż usiądę przy maszynie. Ostatnio życiowe zamieszanie mi na to nie pozwalało, a ja zdecydowanie potrzebuję nowych ubrań. Muszę zrobić obchód po okolicznych sklepach z rzeczami z drugiej ręki.

Czując ekscytację – wizja polowania na ciuchy za bezcen, by później je przerobić pod swój gust, napawa mnie niepohamowaną radością – wykładam zakupy na taśmę, następnie płacę. Dopiero gdy dostaję do ręki długi na pół metra rachunek, zdaję sobie sprawę, ile wydałam. Mam ochotę dać sobie w twarz. Zdecydowanie przekroczyłam zamierzony budżet. Wychodzę z marketu, analizując każdą pozycję, by się upewnić, czy kasjerka nie popełniła błędu. Mój wcześniejszy dobry humor niemal kompletnie wyparowuje, kiedy się okazuje, że wszystko jest w porządku.

Cudownie ci idzie ta dorosłość, Holly, gratulacje. Jak tak dalej pójdzie, to…

– Cholera jasna!

Głośny wrzask i odgłos tłuczonego szkła przerywają mi użalanie się nad sobą. Podnoszę wzrok znad paragonu i dostrzegam grupkę chłopaków. Jeden z nich rozmasowuje sobie biodro. U ich stóp leży rozbita butelka jakiegoś (oceniając po unoszącym się ostrym zapachu) alkoholu, a mnie zbyt długo zajmuje odgadnięcie, co właśnie się wydarzyło.

– Mogłabyś, kurde, uważać? Wlazłaś w niego tym wózkiem jak ślepa kura! – marudzi rudy, najniższy z całej trójki.

Ma na sobie ubrudzone farbą ciuchy robocze, podobnie jak drugi, łysawy i nieco starszy. Jedynie ostatni – ten, którego potrąciłam – nosi czyste, schludne ubrania, w dodatku nienagannie wyprasowane. Nie wiem, dlaczego zwracam na to uwagę. Jeśli już coś powinno mnie zainteresować, to jego bujne, niemal mahoniowe włosy. Co ja bym oddała za tak głęboki, naturalny odcień zamiast mdłego szarobrązowego koloru błota… To niesprawiedliwe, że trafiły się one facetowi.

Słyszę, jak źródło moich fryzjerskich zachwytów zaczyna uspokajać kolegę, który wciąż nie może przeżyć rozbitego trunku, i rozmyślam, czy powinnam się odezwać, a może po prostu ulotnić.

– Przepraszam. Dajcie mi chwilę, odkupię wam. Tylko przypilnujcie mi koszyka – mówię i ignorując ich zdumione miny, odwracam się z powrotem w kierunku wejścia do sklepu.

Gdyby nie fakt, że w wózku znajdują się typowo babskie, w sporej części różowe rzeczy, pewnie nie miałabym odwagi zostawić z tymi kolesiami zakupów. Choć Kiara zawsze zwracała uwagę na moją naiwność.

Już prawie przekraczam próg, kiedy…

– Hej, zaczekaj! – woła chłopak, którego przez swoją nieuwagę prawie staranowałam. – Pewnie nie wiesz, co to za alkohol.

Dogania mnie i razem wchodzimy do marketu.

– Brązowy z czarną etykietą. Ile takich może być?

Przekrzywia lekko głowę.

– Hmm, pewnie sporo. Pozwól, że ci pomogę.

W odpowiedzi tylko wzruszam ramionami. Idziemy chwilę w ciszy, ale widzę, że nieznajomy ciągle zerka w moją stronę, co zaczyna mnie krępować.

– Mam na imię Noah. Noah Easton. A ty? Nie jesteś chyba stąd, co nie?

Czy każdy będzie mi zadawał to pytanie? Czy Ramsey nie widuje żadnych przejezdnych?

– Przeciwnie, jestem tutejsza – odpieram z dumą. W gruncie rzeczy to nie kłamstwo, jednak on wyraźnie tego nie kupuje.

Moja chłodna postawa zniechęca go do dalszych pytań, a ja karcę się za własne myśli.

Holly, obiecaj, że przestaniesz trzymać gardę. Chociaż trochę. Dopuść do siebie innych i nie pozwól swojemu umysłowi przekonać cię do tego, że każdy życzy ci źle.

Nastawiałam się na tęsknotę za Kiarą, a tymczasem, jak widać, towarzyszy mi na każdym kroku.

– Jestem Holly – mówię wreszcie, ale nie decyduję się na wyjawienie nazwiska, choć on zrobił to od razu. Na razie nie chcę ryzykować, że ktoś skojarzy moją rodzinę. – Który to? – dodaję, gdy stajemy przed półką z alkoholami.

Noah wskazuje odpowiednią butelkę, więc biorę ją do ręki, płacząc w myślach nad tym, że kosztuje całe trzydzieści dwa funty. A mogłam po prostu stamtąd odejść…

– Chodziłaś do szkoły poza miasteczkiem, prawda? Na pewno bym cię pamiętał z naszej podstawówki.

Przytakuję lekko spięta.

– Chodziłam do Huntingdon.

Kiwa głową w zamyśleniu.

Kiedy przechodzimy obok alejki wyłożonej świątecznymi słodyczami, chłopak coś burczy pod nosem.

– Co powiedziałeś? – pytam.

– Nie uważasz, że to powalone? Mamy początek listopada, a sklepy są już po brzegi zatowarowane czekoladowymi Mikołajami, światełkami i choinkami.

Przystaję i przyglądam mu się do momentu, aż z moich ust niezamierzenie pada parsknięcie.

– Tak, trochę dziwne, ale nie irytuje mnie to tak bardzo jak ciebie.

Noah wzdycha i przeczesuje palcami włosy, na których zawieszam wzrok na dłużej.

Wydają się takie miękkie…

Potrząsam głową, by wyrzucić z niej tę bzdurną myśl.

– Rodzice mają obsesję na punkcie świąt. Może to dlatego. Idę o zakład, że mama już zniosła ze strychu wszystkie ozdoby i pewnie w weekend zaciągnie ojca do zawieszania lampek w ogrodzie – tłumaczy, ruszając dalej.

Uśmiecham się pod nosem na wyobrażenie, jak by to było mieć taką rodzinę. Wspólne ubieranie choinki, dekorowanie domu, gotowanie świątecznych potraw… Udało mi się spędzić kilka miłych świąt w rodzinach zastępczych, ale to nie to samo. Zawsze byłam piątym kołem u wozu. Raz nawet podsłuchałam, że jedna rodzina, u której akurat przebywałam, próbowała uprosić Kiarę, by ta na święta wzięła mnie do siebie, bo chcieli spędzić je we własnym gronie. Sama więc poprosiłam o to moją doradczynię. Spędziłam u niej jakiś tydzień, a że Kiara nie ma rodziny, to przez większość czasu oglądałyśmy nudne świąteczne komedie i obżerałyśmy się słodyczami – aż niemal wylądowałam na pogotowiu, bo przez nadmiar węglowodanów mój cukier długo nie wracał do odpowiedniego poziomu.

– Wyglądasz na strasznie zamyśloną.

Przyspieszam kroku.

Podchodzimy z Noah do kasy, a gdy nadchodzi nasza kolej, oboje musimy pokazać prawo jazdy niezbyt uprzejmemu ekspedientowi. Zauważam, że moje ogląda odrobinę dłużej, i niemal spodziewam się kolejnego pytania o to, czy jestem miejscowa, ale mężczyzna chyba nie jest mną na tyle zainteresowany i wreszcie oddaje nam dokumenty. Próbuję zapłacić kartą, lecz mój towarzysz jest szybszy i przykłada do czytnika telefon.

Nieruchomieję zaskoczona, a on puszcza do mnie oko i uśmiecha się, przez co w jego policzkach powstają urocze dołeczki.

– Co to było? To ja miałam wam odkupić alkohol – mówię, zmierzając do wyjścia.

– Daj spokój, to tak samo nasza wina, jak twoja. Zagadaliśmy się.

Przepuszcza mnie w drzwiach, a ja z ulgą zauważam, że mój wózek nie zniknął. Nie jest to jednak zasługa tamtych dwóch chłopaków, którzy zamiast go pilnować, stanęli przy samochodzie parę metrów dalej. Przynajmniej posprzątali bałagan po stłuczonej butelce.

– Patrząc na twoje zakupy, stwierdzam, że raczej jesteś nowa. – Noah wskazuje brodą wózek, w którym piętrzą się rzeczy takie jak szczotka do toalety, pościel, kosz na śmieci, cedzak do naczyń, garnki…

– Mieszkałam tu wiele lat temu. Teraz po prostu wróciłam – wyznaję, a on znowu przygląda mi się z ciekawością i lekko przekrzywioną głową.

Robi tak kolejny raz, może to jego tik?

– Tak więc… do zobaczenia, Holly – mówi, a potem odwraca się i rusza do kolegów. – Ach, i jestem pewny, że Cole ukradł paczkę Reese’s z twojego wózka – rzuca przez ramię.

Nim wsiądzie do samochodu, obdarza mnie ostatnim spojrzeniem. Nagle zdaję sobie sprawę, że stoję jak kołek i po prostu się na niego gapię. Spuszczam wzrok i chwytam wózek, by podejść do swojej Astry. Upychając zakupy w bagażniku, nie mogę pozbyć się sprzed oczu wyrazu twarzy tego chłopaka i tych nieszczęsnych dołeczków.

Zaraz, czy ja je przedtem nazwałam… uroczymi?

3

Noah

Jesteś perfidny, Noah, wiesz? Jak mogłeś naciągnąć tę dziewczynę na droższą whisky? Nawet ja bym się na to nie zdobył.

Zerkam na Cole’a, unosząc brew.

– Obaj wiemy, że dokładnie to byś zrobił – mówię, a Ryan mi wtóruje. Wskazuję go palcem. – Widzisz? Twój brat zna cię lepiej niż ty sam siebie.

Przewraca oczami i wypełnia szkła kolejną porcją alkoholu, a później dolewa do niego coli.

– Wcześniej mnie cieszyło, że chwilowo do nas wróciłeś, ale zaczynam tego żałować. Leć sobie do tego zapyziałego Londynu.

Krzywię się, bo komentarz przyjaciela przypomina mi o czymś, o czym zdecydowanie nie zamierzam teraz myśleć. Upijam kilka łyków – trunek pali mnie w gardle i niemal od razu czuję obrzydzenie.

– Hola, co jest? – oburza się Ryan. – Zawsze delektujesz się drinkiem.

Rozpieram się wygodniej na kanapie w piwnicy chłopaków – tej samej, na której za dzieciaka paliliśmy pierwsze skręty podkradzione staremu Willowi, ojcu tej dwójki. Facet chodził tak zjarany, że nawet nie zauważał paru brakujących jointów.

Czy to doprowadziło go do przedwczesnego zawału? Zdania są podzielone. Jego żona nie ma co do tego wątpliwości, ale synowie… Cóż, według nich to matka wykończyła tatę, a fakt, że wytrwał tak długo, był zasługą zioła. Odkąd pamiętam, Susan miała przechlapane z synami, którzy choć kochają ją ponad życie, jednak zapewniają jej wiele niechcianych atrakcji.

– Wyduś to z siebie – zachęca Ryan. – Widzę, że coś cię dręczy.

Zauważył mój stan już wcześniej, gdy spotkaliśmy się w pubie na obiedzie. O ile przed Cole’em łatwo coś ukryć, bo chłopak jest zazwyczaj zaaferowany samym sobą, o tyle jego brat, starszy od nas o rok, zawsze wszystko wychwyci, a później drąży, aż nie dowie się wszystkiego i nie wymyśli rozwiązania. Kocham go i nienawidzę za to jednocześnie. Teraz jestem mu wdzięczny. Bez jego zachęty trudno byłoby mi się zdobyć na wyznanie przyjaciołom prawdy. A muszę to zrobić, bo potrzebuję ich wsparcia.

– Wywalili mnie ze studiów – oznajmiam wreszcie.

– Czekaj, kurwa, co? – rzuca Cole. – No nie gadaj! Przecież twój stary cię zabije.

Brat posyła mu karcące spojrzenie i przesuwa się w moją stronę, biorąc szklankę do ręki.

– Co odjebałeś? – pyta wprost, a potem upija łyk.

Opowiadam im o tym, jak zapłaciłem innemu studentowi, żeby zdał za mnie egzamin z biochemii klinicznej… a on dał się przyłapać. Skończyło się pogadanką u dziekana i natychmiastowym wydaleniem.

– Nie wyglądasz na jakoś wielce załamanego – zauważa Ryan.

Wzruszam ramionami.

– Nie nadawałem się do tego.

Dawniej myślałem, że zawód lekarza jest moim marzeniem. By dostać się na prestiżową londyńską uczelnię, pracowałem tak ciężko, jak nigdy. W ciągu dwóch lat z dwójkowego ucznia zmieniłem się w tego, który zgarnął wszystkie możliwe stypendia za dobre wyniki. Imprezujący co weekend szesnastolatek stał się odmawiającym jakichkolwiek wyjść, upierdliwym, przemądrzałym dzieciakiem i stracił przez to większość znajomych. Zostali mi jedynie Ryan i Cole, którzy dziś są dla mnie bardziej jak bracia niż kumple. Od dziecka się ze sobą zadawaliśmy, gdyż nasi rodzice są przyjaciółmi i byliśmy sąsiadami. Tej relacji nie przeszkodziła nawet przeprowadzka do innej części miasteczka, kiedy dom okazał się za mały, bo na świat miał przyjść mój brat.

Wzdrygam się.

Lowellowie byli ogromnym wsparciem w najgorszym momencie życia mojej rodziny, a bez tych dwóch głupków nie byłoby mnie tu dzisiaj. Tylko oni wiedzą, jak mroczne myśli krążą mi niekiedy po głowie. I właśnie dlatego jedynie im jestem w stanie zdradzić, co się wydarzyło.

No a poza tym…

– Musicie mnie kryć, jasne? Jeśli moi rodzice coś zwęszą i zaczną was wypytywać, powtarzajcie kłamstwo.

– Jasna sprawa – mówi Cole.

– A kiedy zamierzasz im powiedzieć prawdę? – dopytuje jego brat.

– Po świętach.

Chłopaki zerkają na siebie, unosząc brwi.

– To strasznie długo – stwierdza Ryan i drapie się po pokrytym zarostem policzku.

– Wcale nie. W tym miasteczku święta zawsze przychodzą szybciej.

– Widziałem, że stary Smith już ozdobił choinkę – wtrąca Cole, na co parskam.

– A więc święta już oficjalnie się zaczęły.

Wychodzę z domu przyjaciół, nim Susan zdąży wrócić z pracy, bo wolałbym uniknąć tłumaczenia jej, co tutaj robię, skoro powinienem być na uczelni. Specjalnie zostawiłem auto kawałek dalej, przy niewielkim parku, by nikt z sąsiadów nie zauważył mojego charakterystycznego niebieskiego Forda i zbyt wcześnie nie doniósł rodzicom, że wróciłem. Ruszam więc powolnym krokiem, żeby jak najbardziej opóźnić moment, kiedy będę musiał wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności aktorskich i skłamać w żywe oczy na temat studiów. Mamę uda mi się bez problemu nabrać, ale tatę…

Wzdycham.

Gdy mu wyznam, że zostałem wyrzucony, nigdy już się do mnie nie odezwie.

W końcu docieram do parkingu i już mam ruszyć prosto do samochodu, ale coś sprawia, że przystaję obok bramy wejściowej. Odwracam się w stronę prowadzącej między drzewami ścieżki, którą niegdyś przemierzałem co najmniej raz dziennie.

Przełykam ślinę, a nogi same prowadzą mnie przed siebie. W międzyczasie włączają się latarnie, odejmując opustoszałemu parkowi nieco mrocznego klimatu. Kiedy jednak docieram do końca alejki, serce przestaje mi bić na parę oddechów.

Nie, nie, nie.

Kilkoma susami pokonuję trasę do świeżo wybrukowanej powierzchni i rozglądam się w panice dookoła.

– Wszystko w porządku, synu? – pyta mężczyzna przechodzący obok.

Rozpoznaję go, ale nie umiem przypisać imienia ani nazwiska do jego twarzy.

– Co się stało z tym placem zabaw? – pytam.

– Och, jakiś miesiąc temu go rozmontowali. Podobno mało kto tu zaglądał, a sprzęty zardzewiały. Uznali, że postawią w tym miejscu siłownię. Dzieciaki teraz i tak wolą siedzieć przed komputerami…

Reszta słów mężczyzny kompletnie do mnie nie dociera. Nawet się z nim nie żegnam, tylko krążę w tę i we w tę, wreszcie siadam i szarpię za włosy. Czuję samotną łzę spływającą po policzku, więc wycieram ją rękawem bluzy. Pociągam nosem, daję sobie chwilę na uspokojenie.

Gdybym wiedział, że chcą się pozbyć tego miejsca…

Co byś zrobił? Sam zacząłbyś się tu bawić, by dać zarządcom dowód na to, że plac jest potrzebny? Przecież to go nie przywróci.

Wstaję i popadam w jakieś dziwne odrętwienie. Ruszam z powrotem do wyjścia z parku, lecz, zamiast do auta, idę do lokalnego sklepu. Dopisuje mi szczęście, bo obsługuje go dziś jakiś młodziak, którego nie znam, więc pewnie i on nie zna mnie. Kupuję butelkę ginu i z nią schowaną pod kurtką opuszczam budynek.

Niczym na autopilocie wracam do samochodu, po czym wrzucam butelkę do torby, pomiędzy ubrania. Odpalam silnik i po wybraniu jak najbardziej okrężnej drogi kieruję się do domu, a gdy parkuję przed bramką, nie mogę już wytrzymać. Wyciągam trunek, otwieram i wlewam w siebie parę łyków. Krzywię się, kiedy ostry, tani alkohol spływa mi po gardle.

Następnie biorę do ręki telefon i resetuję licznik trzeźwości w swojej aplikacji. Powinienem to zrobić już wtedy, gdy zgodziłem się na drinka w piwnicy u chłopaków. Liczba sto siedemdziesiąt dwa znika i zastępuje ją wielkie, wypalające oczy zero.

Uderzam potylicą o zagłówek. Mam znowu przyłożyć szkło do ust, lecz nagle dostrzegam, że ktoś wychodzi z domu… Ktoś, kogo widziałem zaledwie kilka godzin temu.

Holly

Zdecydowanie powinnam nauczyć się asertywności. Jak na wieść o tym, że specjalista przyjdzie zajrzeć do pieca jutro lub pojutrze, mogłam zareagować zwykłym: „Świetnie, dziękuję”?

Nie przeżyję w tym wyziębionym domu kolejnych dwóch nocy. Zamarznę. Przemienię się w sopel.

Może powinnam wezwać fachowca sama, a nie czekać na ruch agencji? Na pewno jest w okolicy jakaś złota rączka, która mogłaby się zająć taką awarią priorytetowo… Choć pewnie też nieźle by sobie za to policzyła.

Nie powinnam trwonić pieniędzy, póki nie znajdę jakiejś pracy. Przeżyję te dwa dni i będę o kilkaset funtów do przodu.

Moje postanowienie jednak nieco się chwieje, kiedy widzę, że temperatura w nocy ma spaść do minus dwóch stopni. Na szczęście zaopatrzyłam się w ciepły koc i termofory.

Zatrzaskuję drzwi auta, a potem po kolei biorę wszystkie siatki i zanoszę do domu, robiąc w sumie cztery rundy. Rozpakowuję zakupy, zastanawiając się, co dalej. Miałam usiąść przy kompie i poszukać pracy w okolicy, ale nie wytrzymam tutaj. Postanawiam wziąć laptop i przejść się do jakiejś kawiarni. Pamiętam, że jakiś czas temu, kiedy sprawdzałam lokalizację domku, który wynajęła dla mnie Kiara, zwróciłam uwagę na parę klimatycznych miejsc.

Upewniam się kilka razy, czy na pewno zamknęłam drzwi na klucz, i ruszam przed siebie, nawet nie sprawdziwszy mapy. To naprawdę małe miasteczko, jestem pewna, że prędzej czy później trafię do jakiejś kawiarni, a skoro mi się nie spieszy, by wrócić do domowej zimnicy, równie dobrze mogę się poszwendać.

Spaceruję uliczkami jakąś godzinę, podziwiając Ramsey w jeszcze jesiennej aurze, chociaż niektóre domy już wystawiły świąteczne dekoracje. Na widok dmuchanych Mikołajów, wieńców na drzwiach i kolorowych światełek, które mimo wczesnej godziny rozświetlają bure otoczenie, coś w moim wnętrzu się rozgrzewa. Sama nie wiem, co dokładnie jest źródłem tego uczucia.

Mijam kolejne zabudowania, a ono nie ustępuje. Gdy napotykam starszego mężczyznę wbijającego świecące laski cukrowe wzdłuż ścieżki prowadzącej do jego posesji, wrażenie déjà vu zdaje się tak wyraźne, że aż przystaję.

To nie jest jedynie iluzja wywołana przez mózg. Ja naprawdę widziałam już kiedyś bardzo podobną scenę, tylko zamiast nieznajomego mężczyzny niemalże identyczne lampki w ziemię wbijał mój dziadek. Zamiast domu z drewnianymi dekoracjami i białą elewacją przed oczami staje mi kamienny, sporych rozmiarów budynek, który znałam niegdyś jak własną kieszeń. Unoszę wzrok w poszukiwaniu znajdującego się na piętrze okna z małym wykuszem. Spędzałam przy nim wiele godzin, bawiąc się lalkami lub wyszywając na serwetkach wzory, których nauczył mnie dziadek.

Mrugam intensywnie i przyjemne uczucie ustępuje czystemu rozczarowaniu. Jego ciężar sprawia, że moje ramiona nieco się kulą, natomiast głowa opada. Idę dalej przed siebie, zanim przyciągnę uwagę mężczyzny. Nie chcę robić z siebie wariatki, a gapienie się na obcy dom nie sprawiłoby dobrego pierwszego wrażenia.

Wreszcie docieram do kawiarni. O dziwo, większość stolików jest zajęta, głównie przez starszych ludzi, co tylko potęguje moją nagłą tęsknotę za dziadkiem.

A czego się spodziewałaś, przyjeżdżając tutaj, hm? Podobno byłaś gotowa na spotkanie z przeszłością.

Zaciskam mocno pięści i zamawiam dyniowe latte oraz cynamonkę. Zajmuję stolik przy oknie wychodzącym na dość ruchliwą ulicę. Przez chwilę po prostu obserwuję przejeżdżające samochody i przechodniów, próbując uspokoić niesforne myśli, aż w końcu wyciągam komputer. Następną godzinę spędzam na przeglądaniu portali z ofertami pracy i wysyłaniu CV.

Zgłosiłam się do większości pracodawców w promieniu dziesięciu mil, którzy nie wymagali większego doświadczenia. Najbardziej liczę na kawiarnię w miasteczku obok, bo uwielbiam kawę, a miło by było połączyć jakiekolwiek zainteresowanie z czymś, co można spieniężyć. Niestety los tak chciał, że moje talenty ograniczają się do mało opłacalnych dziedzin. Lubię robić na drutach, szydełkować i przerabiać ubrania. Krawcowa ze mnie żadna, bo jestem samoukiem, mimo to lubię spędzać czas przy maszynie, nawet jeśli kombinacje często kończą się długimi godzinami prucia nieudanych szwów.

– Proszę pani? Musimy już zamykać.

Spoglądam na nią znad urządzenia i mrugam kilka razy. Wszystkie stoliki dookoła są puste, a obok mnie stoi dziewczyna z założonymi na plecach rękami, przestępując z nogi na nogę.

– Jasne, przepraszam. Już uciekam.

Podnoszę się i zamykam laptop, po czym pakuję go do plecaka. Po wyjściu z rozgrzanej kawiarni skręcam w boczną uliczkę i po prostu… idę przed siebie tak długo, aż mijane budynki zaczynają się robić coraz bardziej znajome. Moje nogi przyspieszają, a serce zaczyna bić mocniej, kiedy przechodzę obok rezydencji z piaskowej cegły, którą doskonale pamiętam… podobnie jak niewielki zielony skwerek pośrodku ślepej uliczki, z ogrodzonym płotkiem drzewem, aktualnie dużo większym niż dawniej.

Nagle zamieram. Odnoszę wrażenie, jakby serce zaraz miało mi się wyrwać z piersi, i cała sztywnieję. Wszystko we mnie krzyczy, żebym się odwróciła, popatrzyła w prawo, jednak nie jestem w stanie tego zrobić… Nie mogę, jeszcze nie teraz.

Jasne, planowałam przecież odnaleźć swój dom… a raczej budynek, który przez pierwsze osiem lat życia stanowił dla mnie jego namiastkę. Nie znałam adresu, ale wiedziałam, że trafię – w końcu to małe miasteczko. Dziadek Theo był tu znany, więc gdybym wspomniała o nim komukolwiek, na pewno udałoby mi się dotrzeć do domu, w którym mieszkaliśmy w trójkę – ja, dziadek i mama… Cóż, przynajmniej do czasu, aż dziadek zmarł. Ostatnie pół roku spędzone w tym miejscu, już po jego odejściu… Przez kręgosłup przechodzi mi dreszcz. Nie jestem w stanie o tym myśleć, nie teraz.

Ktoś mnie szturcha, a ja jestem tym tak zaskoczona, że niemal się przewracam.

– Och, wybacz! – mówi kobieta w średnim wieku, pomagając mi odzyskać równowagę.

Moja sylwetka obróciła się nieco w prawo, więc kątem oka dostrzegam znajomy wykusz… A wtedy ponownie ktoś mnie szturcha, słyszę odgłosy rozmów i nagle zdaję sobie sprawę, że przed domem panuje spory ruch. Robię kilka kroków do tyłu, by nie zasłaniać bramki, i zdezorientowana przyglądam się temu, jak kolejne osoby znikają w budynku, który tak dobrze znam.

– Ty również przyszłaś na próbę? – pada za moimi plecami.

Odwracam się i widzę mniej więcej siedemdziesięcioletnią panią. Już mam pokręcić głową, ale szok sprawia, że cała sztywnieję.

– Chodź, kochana, nie wstydź się. – Nieznajoma chwyta mnie pod rękę i prowadzi do drzwi.

Nogi mam jak z waty i niemal się potykam, mimo to wchodzę na werandę po pięciu schodkach – tych samych, na których kiedyś zdarłam kolano. A potem… odbijam się niczym od niewidzialnej ściany.

Jakim cudem to miejsce może być mi jednocześnie tak znajome i obce? Ściany nie są już kremowe, tylko obklejone tapetą w kwiatowe wzory, a zamiast skrzypiącej podłogi pod moimi podeszwami znajduje się posadzka imitująca drewno. Nawet schody na piętro są w innym kolorze.

Kobieta, która mnie tu zaciągnęła, ciągle coś mówi. Ściąga kurtkę i – jakby nagle zapomniała o mojej obecności – rusza tam, skąd dobiega zgiełk rozmów.

Przełykam ślinę i również zrzucam kurtkę, odwieszam ją na przepełniony wieszak, a potem zsuwam buty, które kładę obok plecaka. Stawiam kroki powoli, by nie narobić hałasu… jak intruz. Choć chyba właśnie nim zostałam? Intruzem we własnym domu. Surrealistyczne uczucie jest ogromnie przytłaczające – do tego stopnia, że już się cofam, gotowa wyjść, ale rozlega się przyjemny damski głos:

– Chodź, zaraz zaczynamy.

Przede mną stoi kobieta w średnim wieku, z najbardziej serdecznym uśmiechem, jaki w życiu widziałam. Policzki ma wysoko uniesione i zaróżowione, a kręcone na końcach włosy opadają jej na ramiona. Jest ubrana w eleganckie spodnie i sweter na guziki, w pastelowych kolorach, a do tego… kapcie.

Nikt inny nie nosi tu kapci. A to znaczy…

– Pani tu mieszka? – wyrywa mi się, na co nieznajoma unosi lekko brwi.

– Tak, mam na imię Lydia. Wszystko w porządku? – pyta zatroskana. – Wydajesz się zaniepokojona. Jeśli jesteś zestresowana próbą, to nie masz powodu, naprawdę.

O jaką próbę chodzi?

Przełykam ślinę i przez chwilę gorączkowo rozmyślam, co zrobić, aż w końcu postanawiam… grać.

– Tak, proszę wybaczyć. To mój pierwszy raz. – Cokolwiek się dzieje, akurat teraz nie kłamię. – M-mam na imię H-Holly – dodaję, jąkając się.

– Chodź – mówi Lydia, zaganiając mnie ręką. – Przedstawię cię reszcie.

Podchodzę do niej niepewna i pozwalam się wprowadzić do sporych rozmiarów jadalni… która kiedyś była naszym salonem. Muszę potrząsnąć głową, gdy wspomnienia na moment odbierają mi zdolność widzenia. Doskonale pamiętam, gdzie stały kanapa i dwa ogromne fotele, które tak uwielbiał dziadek…

– Moi drodzy, poznajcie Holly – oznajmia donośnie obejmująca mnie ramieniem Lydia. – Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że co roku dołącza do nas ktoś z młodszego pokolenia! Kto by chciał oglądać samych staruchów, prawda?

Zgromadzeni przy stole ludzie zaczynają się śmiać, po czym wracają do rozmów.

– Proszę, rozgość się. Przyniosę ci herbatę.

Lydia znowu wychodzi, a ja zajmuję wolne miejsce pomiędzy chłopakiem kilka lat starszym ode mnie a kobietą, przez którą zostałam tu przyprowadzona.

– Och, jesteś – cieszy się staruszka. – Masz przepiękne imię.

– D-dziękuję.

Przestań się jąkać, nakazuję sobie w myślach.

– Mam na imię Michael.

Patrzę na chłopaka po mojej prawej i dopiero po długiej, niezręcznej chwili się orientuję, że wyciągnął do mnie rękę. Potrząsam ją.

– Holly.

Który to raz się dziś przedstawiam?

– Masz jakąś rolę, o którą będziesz się ubiegać? Pewnie chcesz grać Kopciuszka, co?

Marszczę brwi i rozglądam się po pomieszczeniu. Naprzeciwko stołu dostrzegam opartą na komodzie tablicę, na której widnieje hasło: „Pantomima 2026 – Kopciuszek ratuje święta”.

O nie, tylko nie to… Zapomniałam o tej tradycji. Jak śmiałam? Świąteczne przedstawienia to chluba tego kraju; dokładnie pamiętam, że dziadek zabierał mnie na te organizowane w Ramsey. Zawsze zgarniały wszystkie najważniejsze nagrody w konkursach amatorskich przedstawień świątecznych, a ja nigdy nie mogłam zrozumieć fenomenu tego przedsięwzięcia. Jedynym, co mi się w tym podobało, były stroje, bo robił je dziadek. Organizatorzy zwracali się do niego jako do lokalnego krawca, by uszył kostiumy dla aktorów.

– Proszę, dziecinko.

Niemal podskakuję na krześle, gdy Lydia materializuje się obok i stawia na blacie kubek z parującą herbatą z już dodanym mlekiem.

– Dziękuję – odpowiadam, a gdy odchodzi, znowu odwracam się do Michaela. – Tak właściwie, to nie wiem, co tutaj robię – wyznaję.

– Doskonale cię rozumiem – śmieje się, a potem ściszonym tonem dodaje: – Jestem lokalnym organistą i słowo daję, że nie wiedziałem, na co się piszę, kiedy w zeszłą niedzielę po mszy Lydia zaproponowała mi dodatkową fuchę.

– Organistą? – mówię, unosząc brew. – Nie jesteś na to… – Waham się. – Za młody? – wypalam w końcu.

Parska.

– Jestem, zdecydowanie. Zdałem sobie z tego sprawę, gdy zauważyłem, że większość moich znajomych to kobiety od pięćdziesiątki wzwyż. Ale lubię tę pracę. W połączeniu z drobnymi zleceniami pozwala mi opłacić rachunki i żyć bez korporacyjnego stresu. Na razie nie potrzebuję nic więcej.

Przytakuję.

– Paul, rozdasz każdemu scenariusz? – prosi Lydia, wręczając jednemu z nielicznych mężczyzn przy stole ogromny stos spiętych plików kartek.

Kiedy dostaję swój zestaw, zaczynam go wertować, wychwytując kluczowe słowa, takie jak „Kopciuszek”, „miłość”, „święta” i „magia”.

Krzywię się.

– Tutaj są wypisani wszyscy bohaterowie – kontynuuje Lydia, obracając tablicę na drugą stronę. Widnieje na niej trzydzieści parę pozycji: od Kopciuszka i księcia po wiejskie dziecko numer pięć. – Będę je kolejno wyczytywać i przypisywać chętnych do danej roli, następnie wspólnie zadecydujemy, kto co dostanie. Proszę o wzajemną życzliwość i myślenie o dobru naszego przedsięwzięcia.

Mija godzina kompletnego chaosu i bitew o role, aż wreszcie większość zostaje obsadzona. Brakuje jedynie partnera dla Kopciuszka, którego odgrywać będzie wyglądająca na moją rówieśniczkę dziewczyna o imieniu Nellie. Jak się okazało, jedyny mężczyzna, który mógłby wcielić się w księcia, jest starszy od niej o dobre dwadzieścia lat.

– Udostępnię ogłoszenie jeszcze na kilku grupach – oznajmia Lydia, wyraźnie zasmucona tym problemem. – Może kogoś znajdziemy.

Ludzie zaczynają się rozchodzić, więc wstaję, gotowa przemknąć niepostrzeżenie do wyjścia. Nic z tego. Dobiega mnie wołanie Lydii:

– Holly!

Może po prostu będę udawać, że jej nie słyszałam?

Coś jednak nie pozwala mi tak potraktować tej kobiety. Wydaje się po prostu zbyt miła.

A ty jesteś za mało asertywna.

Wzdycham cicho i przywoławszy na usta uśmiech, odwracam się.

– Ty chyba nie zgłosiłaś się do żadnej roli – zauważa, gdy zostajemy same w jadalni. – Nie po to tu przyszłaś, prawda?

Otwieram szerzej oczy.

– Ja… – zaczynam, ale nie mogę znaleźć słów.

– Jesteś z konkurencji, tak? Ktoś z Bradford wysłał cię na przeszpiegi?

Mrugam parę razy i zamiast skorzystać z tej perfekcyjnej wymówki, kręcę głową.

– Nie, ja tylko…

Spanikowana błądzę wzrokiem po pomieszczeniu, gdy wreszcie napotykam przypięty magnesami kolaż inspiracji do scenografii i wyglądu danych bohaterów.

Wtedy wpadam na pomysł.

– Po prostu nie jestem zainteresowana żadną rolą. Chciałabym zaangażować się w coś innego, na przykład stworzenie kostiumów.

– Och! – Kobieta aż podskakuje. Najpierw wydaje się zdziwiona, a potem robi minę, jakby właśnie ktoś podarował jej wymarzony prezent. – Mówisz poważnie? Potrafisz szyć?

Przełykam ślinę, która stanęła mi w gardle.

– Całkiem. Myślę, że poradzę sobie z tymi projektami. Będę musiała tylko dokładnie wszystkich pomierzyć i…

Nie udaje mi się dokończyć, bo Lydia porywa mnie w objęcia.

– Ach, to dopiero wspaniała wiadomość! Zazwyczaj polegaliśmy na tym, co znaleźliśmy w okolicznych sklepach. Nikt nie śmiał się podjąć tego zadania, nawet jeśli oferowaliśmy sporą zapłatę.

Unoszę brew.

– To płatna fucha?

– Ależ oczywiście! Masz jeszcze chwilkę?

Przytakuję, a Lydia zaciąga mnie z powrotem do stołu. Kolejne pół godziny spędzamy na omawianiu szczegółów tej pracy – od stawki (która swoją drogą jest całkiem dobra i sprawia, że na razie nie będę się musiała przejmować szukaniem innego zatrudnienia) po konkretne wizje dotyczące strojów. Na twarz nieraz wypływa mi rumieniec, kiedy kobieta chwali moje pomysły i wcześniejsze projekty, które trzymam na starym blogu z czasów dziecięcych marzeń o byciu projektantką mody. Ogarnia mnie dziwne uczucie, jakby coś trzepotało w żołądku…

W końcu muszę sama przed sobą przyznać, że czuję ogromną ekscytację na myśl o tym, co mam zrobić – nawet dość szybki termin, który wydaje się wręcz niemożliwy do zrealizowania, zamiast strachu wywołuje przypływ adrenaliny. Nie mogę wytrzymać, aż jutro zabiorę się do tworzenia pierwszych projektów.

Kiedy wszystko wydaje się już jasne, przeglądam ostatnią stronę notatek Lydii i parskam śmiechem.

– Zaraz, myślałam, że brakuje nam aktorów do obsadzenia męskich ról, a nie na odwrót.

– Tak właśnie jest.

– Dlaczego więc rolę wróżki chrzestnej gra mężczyzna?

Kobieta chichocze.

– Taka nasza tradycja. Stephen jest zawsze obsadzany w roli typowo kobiecej. Przebiera się w sukienki, wkłada obcasy, maluje się… Niektóre staruszki zakrywają oczy, gdy Steph wkracza na scenę w takim wydaniu, ale dla innych to jest po prostu komiczne. W wielu świątecznych pantomimach można się spotkać z taką praktyką. – Przygląda mi się podejrzliwie, kiedy milczę zdumiona. – Tylko nie mów, że nigdy żadnej nie widziałaś.

Jedynie wzruszam ramionami, a Lydia aż łapie się za głowę. Wychodzi z jadalni, żeby zaraz wrócić z…

– Ależ ja dawno nie widziałam płyt DVD! – wyznaję.

– Masz na czym je odtworzyć? Musisz koniecznie wszystkie zobaczyć. To nasze przedstawienia z poprzednich nastu lat. Te starsze mają kiepską jakość, ale da się obejrzeć. Nawet nie przysiadaj do projektów, jeśli nie zobaczysz chociaż kilku z tych pantomim, inaczej nie poczujesz w pełni tego klimatu.

Przytakuję, a wtedy nagle coś sobie uświadamiam.

– Jak daleko wstecz sięgają te nagrania?

– Najstarsze pochodzi z dwa tysiące czternastego roku. To moje ulubione. Myślę, że tobie również się spodoba. Kostiumy wówczas były dziełami sztuki!

Uśmiecham się, a w oczach stają mi łzy.

Oczywiście, że tak. Do tego przedstawienia stroje przygotowywał mój dziadek. W dodatku robił to tutaj, siedząc na kanapie w tym pomieszczeniu.

Odbieram od Lydii płyty i chowam je do plecaka, po czym upewniam się parę razy, że są dobrze zabezpieczone. Przed wyjściem umawiam termin następnego spotkania, na którym mam już pokazać szkice.

Gdy zamykają się za mną drzwi, ruszam przed siebie, ale przystaję w połowie ścieżki i kieruję przodem do budynku.

Chwilę trwa, zanim zdaję sobie sprawę, że usta wykrzywiają mi się w uśmiechu. W moim domu mieszka teraz ktoś tak ciepły, tak przyjazny, w dodatku uwielbiający święta i te niedorzeczne bożonarodzeniowe przedstawienia w takim samym stopniu jak dziadek… To wszystko sprawia, że po klatce piersiowej rozlewa mi się przyjemne uczucie. Przecieram powieki, gdy zaczynają spod nich wypływać łzy, a potem wzdycham, poprawiam plecak, odwracam się… i prawie dostaję zawału. Nonszalancko oparty o auto zaparkowane pod furtką stoi…

– Noah?!

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Dziękujemy za przeczytanie fragmentu naszej książki.

Jeśli Ci się spodobała i chcesz poznać ciąg dalszy, koniecznie zajrzyj na stronę

https://wydawnictwokdw.com,

gdzie znajdziesz tę i wiele innych wspaniałych historii.