Magnolia Parks - Jessa Hastings - ebook + audiobook

Magnolia Parks ebook i audiobook

Hastings Jessa

3,4

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!
Opis

Sensacja Tik-Toka! Pierwszy tom (wydanej nakładem własnym autorki) serii nowoczesnych romansów, rozgrywających się w środowisku śmietanki towarzyskiej współczesnego Londynu. Seria „Magnolia Parks” podbiła serca czytelników – najpierw poprzez media społecznościowe, teraz tradycyjne: rynek wydawniczy i telewizję.

Dla wielbicieli powieści Colleen Hoover i serialu „Euforia”.

Ona jest piękną, bogatą, egocentryczną i neurotyczną bywalczynią londyńskich salonów. On jednym z najbardziej rozchwytywanych angielskich modeli, bad boyem i kobieciarzem, który złamał jej serce. Ale każdy wie, że Magnolia Parks i B.J. Ballentine są sobie przeznaczeni. Wspólna przyszłość jest im pisana, choć ich obecna relacja przypomina raczej toksyczny związek. Ona spotyka się z innymi mężczyznami, żeby trzymać go na dystans, a on sypia z innymi kobietami, żeby się na niej odegrać. Mimo to zawsze wracają do siebie, przyciągani chemią i wspomnieniami tego, co łączyło ich kiedyś. Czy można jednak wskrzesić związek, gdy dookoła pełno jest kłamstw i niedomówień, kiedy złamano zbyt wiele serc, a prawda o tym, co wydarzyło się trzy lata temu, nadal nie wyszła na jaw?

Przed nami siedem tomów rozkosznej, niepoprawnej, pełnej blichtru zabawy!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 501

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 13 godz. 15 min

Oceny
3,4 (185 ocen)
51
54
27
29
24
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
nevkl38x

Nie polecam

strasznie płytka książka
20
redsky93

Nie oderwiesz się od lektury

Jest to dobra historia, opowiadająca o toksycznej relacji. Pochłonęłam ją dosłownie w chwilę mimo, że książka liczy sobie nieco ponad 500 stron. Jeśli liczycie na słodko - pierdzącą historię o miłości to możecie się zawieść. Zdecydowanie nie jest to romantyczna historia o grupie bananowych dzieciaków. To smutna opowieść o tym jak relacja dwójki ludzi sypie się przez złe wybory i poczucie winy. Jak destrukcyjna potrafi być miłość. Bardzo trafne jest porównanie do serialu Euphoria. Tutaj podobnie jak w serialu, bohaterzy lgną wręcz do destrukcyjnych zachowań. Są mało asertywni: mówią jedno, robią drugie. Trudno się połapać czego tak naprawdę chcą. Podejrzewam, że oni sami nie wiedzą. Są zaślepieni miłością, która ma zły wpływ na nich oraz ich zachowania. Uważam, że książka powinna być skierowana do nieco starszych czytelników, którzy jednak nie będą idealizować toksycznej relacji. Obawiam się, że młodsze czytelniczki mogły by mieć z tym problem z racji tego, że jednak historia ta jest ro...
20
Patrycja_Szlachta1

Z braku laku…

Przereklamowana
00
ksiazkowa_dieta

Z braku laku…

przeczytałam tylko dlatego, że drugi tom jest podobno świetny
00
monstera99

Nie polecam

Tragiczna książka, większość książki to przemyślenia bohaterów i jakieś idiotyczne metafory, historia płytka i zupełnie się nie klei, dno.
00

Popularność




UNIWERSUM MAGNOLII PARKS

Piękni bogaci dwudziestolatkowie z londyńskiej elity, którzy mają u stóp cały świat i dostają wszystko, czego zapragną. Ale o prawdziwe szczęście… muszą dopiero zawalczyć.

Magnolia Parks i BJ Ballentine są ozdobą każdej imprezy i nie schodzą z czołówek plotkarskich rubryk. Seksowni, błyskotliwi, zabawni i kontrowersyjni. Wspólna przyszłość jest im pisana, choć ich obecna relacja wygląda na toksyczny związek, w którym oboje nie mogą się odnaleźć.

Ona spotyka się z innymi mężczyznami, żeby trzymać go na dystans, a on sypia z innymi kobietami, żeby się na niej odegrać. Mimo to zawsze do siebie wracają, przyciągani jakąś dziwną chemią i wspomnieniami tego, co łączyło ich kiedyś. Czy jednak można wskrzesić związek, gdy dookoła pełno jest kłamstw i niedomówień, kiedy złamano zbyt wiele serc, a prawda o tym, co wydarzyło się kilka lat temu, nadal nie wyszła na jaw?

Rozkoszna, niepoprawna i pełna blichtru zabawa dla wielbicieli powieści Colleen Hoover oraz seriali Plotkara i Euforia.

magnoliaparksbook.com

Jessa Hastings

Jessa Hastings urodziła się w Australii, a obecnie mieszka w Sherman Oaks w Kalifornii z mężem, dwójką dzieci, kotem i psem. Szczerze mówiąc, trochę żałowała, że wzięła tego ostatniego, gdy unicestwiał zabawki syna, ale jest niemal pewna, że pies tego nie przeczyta i nie będzie mu przykro.

Jessa zbyt często niepotrzebnie się nad czymś zastanawia, aspiruje do bycia koneserką wody mineralnej, ostatnio ma też fazę na zupy. Przerażają ją Twitter i niezobowiązujące pogawędki o niczym. Wciąż tęskni za śniadaniami w Australii, gdzie jej skóra świetnie się opala.

Magnolia Parks to jej debiut, publikowany najpierw na Tik Toku, i początek cyklu powieści osadzonych w tym samym uniwersum. Jak widać, Jessa nadal ma kłopoty ze stworzeniem encyklopedycznej notki o samej sobie – i bardzo za to przeprasza.

Tytuł oryginału:

MAGNOLIA PARKS

Copyright © Jessa Hastings 2021

All rights reserved

First published in 2021 by Also Industries and The Ephemeral Happiness of the House of Hastings

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2023

Polish translation copyright © Anna Dobrzańska 2023

Redakcja: Agnieszka Łodzińska

Ilustracja na okładce: Emily Pappas

Projekt graficzny okładki: Avenir Creative House

Opracowanie graficzne okładki polskiej: Agnieszka Drabek

ISBN 978-83-6775-754-6

Wydawca

Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Hlonda 2A/25, 02-972 Warszawa

wydawnictwoalbatros.com

Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.comwydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Aneta Vidal-Pudzisz

Tę książkę dedykuję sobie z 2018 roku, kiedy chciałam się poddać i zostać profesorem historii, bo trudno pogodzić się z tym, że ktoś odrzuca twoją twórczość.

A także tym z Was, którzy prawie zrezygnowaliście z tego, co chcieliście robić najbardziej, ponieważ twórczośćwymaga poświęceń.

A jednak jesteśmy w tym miejscu… i jak mawia Glennon… mamy twarde tyłki.

Ile miłości spotykasz w życiu?

O ilu osobach mówisz „mój” lub „moja”? Na świecie istnieją różne rodzaje miłości i większość z nich – choć nie wszystkie – jest piękna. Niektóre są staroświeckie, inne szlachetne, a jeszcze inne odważne. Są też miłości haniebne i słabe, przez które my sami tacy się stajemy. Niektóre przypominają szept w posępną noc, inne doprowadzają nas do szału. Są miłości, których nie sposób ignorować – powoli trawią nas od środka, nigdy się nie wypalają, a my jesteśmy zbyt przerażeni, żeby odważyć się ponownie rozdmuchać ten płomień. Są miłości, których staramy się nie czuć, choć doskonale wiemy, że to niemożliwe, bo to o nich myślimy tuż po przebudzeniu, nawet jeśli osoba, którą kochamy, jest jak zapałka w ciemnym pokoju naszego serca. Ta miłość staje się bólem, ciężarem, przepełnia nas melancholią i jeśli z czasem czegoś nas uczy, to wyłącznie tego, że to wszystko nie ma już żadnego znaczenia, bo i tak już zawsze będziemy kochać tę osobę.

1

Magnolia

– Podoba mi się.

Staje za mną i szarpie mnie za sukienkę. Ma na sobie czarne dżinsy thrasher Amiri (z powiększonymi dziurami na kolanach), czarne vansy i czarno-białą reglanową koszulkę Givenchy.

Patrzę na swoje odbicie w lustrze w jego sypialni. Przechylam głowę, mrużę oczy i udaję, że jestem jedyną dziewczyną, która tu ostatnio bywa. Upewniam się, że łańcuszek z zawieszonym na nim jego sygnetem jest starannie ukryty w miejscu, o którym wiem tylko ja, a które on być może zobaczy później, i przygładzam kołnierzyk à la Piotruś Pan satynowej sukienki w czerwone, niebieskie i białe kwiaty.

– Miu Miu – mówię i nie odrywając wzroku od lustra, spoglądam mu w oczy.

Uwielbiam jego oczy.

– W zeszłym tygodniu przespałem się z modelką Miu Miu. – Kiwa głową jak gdyby nigdy nic.

Nienawidzę jego oczu. Posyłam mu wściekłe spojrzenie, z trudem przełykam ślinę i starając się uspokoić, uśmiecham się beztrosko.

– Mam to gdzieś – rzucam.

Toczymy lustrzany pojedynek na spojrzenia i przez ułamek sekundy nienawidzę nie tylko jego oczu, ale i jego całego – za to, że zna mnie na wylot, że zawsze wie, co myślę, i za to, że robi to z każdą, tylko nie ze mną. W końcu obojętnie wzrusza ramionami.

On, BJ Ballentine, jest moim pierwszym… wszystkim. Pierwszą miłością, pierwszym razem, pierwszym zawodem miłosnym. To chłopak o złotych włosach i złotych oczach, choć tak naprawdę jego włosy są brązowe, a oczy zielone. Mówią, że jest najpiękniejszym mężczyzną w Londynie, i pewnie mają rację. Kiedy ma dobry dzień. Ale czemu w ogóle wam to mówię? Przecież wiecie, co to za jeden.

– Wiem, że masz to gdzieś. – W zamyśleniu wodzi językiem po zębach. Robi tak, kiedy się denerwuje, a widzę, że teraz jest zły. Ale trwa to tylko chwilę, bo zaraz jego wzrok łagodnieje. Jak zwykle, gdy na mnie patrzy. – Miałaś wtedy chłopaka, Parks… – Szuka mojego wzroku, ale go nie znajduje, bo chcę, by myślał, że musi zasłużyć na moją uwagę.

– Aha. – Mrugam i powtarzam: – Mam to gdzieś.

– Spoko. – Wzdycha, udając znudzonego. – Tarcze w górę, tak? – mruczy pod nosem. To właśnie mówią chłopcy, kiedy widzą, że mam kiepski humor.

Zerka na mnie, bo wie, że kłamię, i przez chwilę patrzymy na siebie jak rewolwerowcy, którzy trzymają się na muszce.

Tęsknię za tobą, mrugam do niego alfabetem Morse’a.

Nadal cię kocham, zdają się mówić opuszczone kąciki jego idealnie wykrojonych ust. Górna warga jest cudownie pełna, jak po użądleniu pszczoły. Kiedyś, dawno, dawno temu, całe moje serce balansowało na tej właśnie wardze.

– Kiedy? – pytam i odwracam się w jego stronę. Chwytam go za nadgarstek, żeby bez pytania podwinąć mankiety czarnej dżinsowej kurtki, również marki Amiri. Czuję na sobie jego wzrok. Patrzy na mnie, czeka, aż podniosę oczy, a gdy to robię i gdy nasze spojrzenia się spotykają, jak zwykle czuję w piersi bolesne ukłucie. Bolesną ulgę. Jak ryba wpuszczona z powrotem do wody.

– Kiedy co? – pyta BJ, ściąga brwi i przygląda mi się z uwagą.

Poprawiam mu kurtkę, zastanawiając się, czy lepiej będzie wyglądała zapięta, czy rozpięta. W końcu zapinam guziki. Kręci głową, nadal szukając mojego wzroku, a gdy widzi, że go unikam, ujmuje mnie pod brodę kciukiem i palcem wskazującym i zmusza, żebym na niego spojrzała.

Stoimy blisko siebie, ja jednak mam wrażenie, że dzielą nas całe lasy. Sosny błędów tak wysokie, że ich czubki przesłaniają niebo, i rzeki niewypowiedzianych słów tak szerokie, że nie sposób dojrzeć przeciwległy brzeg. Jesteśmy daleko od miejsca, w którym myśleliśmy, że będziemy, z dala od reszty świata, i przez krótką chwilę czuję się samotna i zagubiona, ale samotna i zagubiona z nim.

– Tak tylko zastanawiałam się kiedy. – Mrugam wściekle, bo dzięki temu trzymam wspomnienia na wodzy. Rozpinam guziki jego kurtki. – Prawie cały zeszły tydzień byłeś ze mną, więc nie bardzo wiem, kiedy zdążyłeś bzyknąć jakąś bardzo, ale to bardzo białą dziewczynę o idealnych oczach.

Uśmiecha się znacząco, wyraźnie rozbawiony. Wysoki jest ten BJ Ballentine. Metr osiemdziesiąt osiem wzrostu.

– No co? – Niewinnie wzruszam ramionami. – Nie da się ukryć, że Fabio Zambernardi gustuje w trupio bladych dziewczynach z oczami wielkimi jak u kosmitów.

BJ tłumi uśmiech.

– Miałaś chłopaka, Parks – powtarza, ale nie zwracam na to uwagi, bo to nie ma nic do rzeczy.

Szarpię poły jego kurtki i znów ją zapinam.

– Ale prawie cały czas byliśmy razem, więc nie rozumiem, jakim cudem, kiedy…

– Mam ustalać z tobą swój grafik?

– Seksgrafik? – odcinam się, ale w głębi duszy myślę, czy nie powinnam się zgodzić, bo dobrze byłoby wiedzieć, w które dni tygodnia mam umyć włosy i gdzie w danej chwili on się podziewa, co bardzo mnie nurtuje, ale do czego, pod żadnym pozorem, nie mogę się przyznać. Więc tylko wbijam w niego wzrok.

– Nie mam seksgrafiku – rzuca i zaciska powieki.

– Cóż, z całą pewnością nie masz grafiku pracy…

– Ale mam pracę – prycha.

– Masz na myśli prężenie klaty dla lasek na Instagramie?

Drapie się w kark i uśmiecha zakłopotany.

– Z czegoś trzeba zapłacić rachunki. – Wzrusza ramionami. – Nie każdy z nas ma osiemset milionów dolców, Parks.

– Dobra już, dobra – mówię. – Tylko powiedz, co tam słychać na tej małej wyspie niedaleko Grenady, która należy do twojej rodziny…

Oblizuje wargi i uśmiecha się.

– Musiałaś użyć słowa „mała”…

– …bo jest mniejsza od mojej – przerywam mu, na co wybucha śmiechem.

Przygląda mi się z uwagą. Jego wzrok błądzi po moim ciele, tak jak kiedyś błądziły jego dłonie; BJ nabiera gwałtownie powietrza i wydycha miłość do mnie – i spoglądając ponad moim ramieniem, przygląda się swojemu odbiciu. Przeczesuje włosy palcami.

– Co robimy z guzikami?

Znowu je rozpinam, a on patrzy na mnie z góry z figlarnym uśmiechem.

– Zawsze próbujesz mnie rozebrać…

Przewracam oczami, ale czuję, że się rumienię.

– Chciałbyś – rzucam.

Biorę błękitną nubukową torbę na ramię Jacquemus Le Chiquito Noeud, którą przed wyjściem do BJ-a wyjęłam z czwartej półki swojego regału z torebkami.

– Chciałbym – przyznaje i wyciąga szyję, żeby rzucić okiem na moje plecy. – Masz jakieś guziki do rozpięcia?

– Spieprzaj. – Śmieję się i pacnięciem odsuwam go od siebie.

– Chodź. – Obejmuje mnie za szyję i ciągnie w stronę drzwi. – Bo się spóźnimy.

– A więc, Parks – BJ uśmiecha się i mruży oczy – co cię wkurza w tym tygodniu?

– W tym tygodniu? – Marszczę brwi. Siedzimy przy stole z grupką najbliższych przyjaciół, ale nawet wtedy świat czasem nagle pogrąża się w mroku i widzimy wyłącznie siebie.

– Wiem, co cię wkurza permanentnie.

– Czyżby? – Unoszę brwi, a gdy kiwa głową, bębnię palcami o blat. – Więc może mnie oświecisz?

Siedzimy w Annabel’s i jeśli będziecie tam następnym razem, szczerze polecam butelkę Dom Pérignon Rosé 1995.

Ale to nie tego szampana pije teraz BJ. Popija negroni jak zawsze, chyba że wieczór nie układa się po jego myśli – wtedy pije Don Julio 1942.

– To jasne. Najbardziej wkurza cię, kiedy… inne dziewczyny zwracają na mnie uwagę. – Po tych słowach wykrzywia usta, jakby chciał dodać: „Voilà”.

Prycham i gwałtownie kręcę głową.

– Nie. W ogóle nie masz racji.

Tyle że ma rację. Stuprocentową.

Ignoruje moje kłamstwo i wznosi oczy.

– Wróćmy zatem do tego tygodnia…

– Dziewczyny, które wypisują na Instagramie, że nie mają makijażu, chociaż na pierwszy rzut oka widać, że go nie mają…

– Och – wtrąca moja najlepsza przyjaciółka, Paili Blythe. – Nienawidzę tego! – Zakłada za ucho kosmyk platynowych włosów i marszczy malutki nosek. – Na co one liczą? Że nagrodzimy je fioletowym serduszkiem?

Kiwam głową na znak, że całkowicie się z nią zgadzam, i dodaję:

– Nie rozumiem, jak bycie zaniedbanym może stanowić powód do dumy.

– Może chodzi o jakiś korektor? – podpowiada Paili. – Albo róż w kremie?

– A cóż to, skarbie? Nie masz dziś makijażu? – rzucam pytanie w przestrzeń. – Tak, wiem… każdy, kto ma oczy, od razu zauważy.

BJ przesuwa językiem po zębach, tłumi śmiech i kręci głową.

– Nie każdy zaraz po przebudzeniu wygląda jak disnejowska sarenka, Parks…

– Ja… – Zacinam się. – Czy to… czy to miał być komplement?

– Zdecydowanie tak. – Kiwa głową.

– Dajcie spokój – rzuca Henry Ballentine, mój najdawniejszy przyjaciel na świecie. Jest bardzo podobny do starszego brata, ma brązowe włosy i zabójczy uśmiech, tylko zamiast zielonych oczu BJ-a ma niebieskie i czasami zakłada okulary, chociaż nikt z nas nie wie, czy rzeczywiście są mu potrzebne. Nachyla się w naszą stronę. – Wszyscy wiemy, że to Bambi rozbudziła seksualność BJ-a.

– Przecież Bambi to chłopak – oznajmia Christian Hemmes ze swoim manchesterskim akcentem, który staje się wyraźny zawsze wtedy, gdy coś go rozbawi. Kiedyś byliśmy parą. Christian i ja. Tak jakby. Teraz byśmy tak tego nie nazwali, ale tak było, a przynajmniej tak myślę. I nie wyszło nam to na dobre. Ani mnie, ani jemu (zwłaszcza jemu), ani BJ-owi (przede wszystkim BJ-owi). Tak naprawdę nikomu nie wyszło to na dobre.

Ależ on jest piękny, ten Christian. Ma złociste włosy, orzechowe oczy i pełne usta. Jest niemal anielski – z wyglądu, nie z zachowania. Bo jego zachowanie bywa paskudne. Staram się nie myśleć o tym, co robią on i jego brat… Myślą, że o niczym nie wiem. Ale ja wiem. Wiem o wszystkim, co robią moi chłopcy.

Henry i BJ wyglądają na zdezorientowanych i zaniepokojonych rewelacjami Christiana.

Zerkam na niego i odwracam się do BJ-a.

– Skoro ja jestem sarenką, to kim ty jesteś?

– Wilkiem – odpowiada bez zastanowienia.

Przewracam oczami.

– Samotnym?

Kręci głową i patrzy na mnie łagodnym wzrokiem, jakim nie powinien, kiedy siedzimy przy stoliku ze znajomymi, w pomieszczeniu pełnym nieznajomych.

– Takim, który znajduje w lesie sarenkę, niepotrafiącą dosięgnąć apteczki albo wymienić oleju w silniku, albo…

– To musi być bardzo nowoczesna sarenka – szepcze Henry do brata.

– Cóż, z pewnością jest bardzo skomplikowana – mówi BJ i marszczy brwi. A po chwili uśmiecha się szeroko. – Gdyby nie wilk, sarenka prawdopodobnie nie byłaby w stanie włożyć sukienki, którą ma na sobie. – BJ wskazuje mnie głową. – I nie jadłaby od dwa tysiące czwartego roku. Tak więc wilk czai się w pobliżu z dobroci serca.

– Myślałem, że wilki zjadają sarny – wtrąca bezceremonialnie Henry.

BJ krzywi się, ja obawiam się jednak, że Henry ma rację.

Siedzący w drugim końcu stołu Perry Lorcan – cudowny, absolutnie boski, z zaczesanymi do tyłu brązowymi włosami, dużymi brązowymi oczami, jeszcze większym uśmiechem i wysokimi kośćmi policzkowymi – kręci głową.

– Henry namieszał. To ja fantazjowałem o Bambi. BJ-a kręciła Arielka… – Dotyka dłonią piersi. – Jej biustonosz z muszelek. Gość ma słabość do cycków.

Odruchowo zerkam na swoje, a gdy podnoszę wzrok, napotykam spojrzenie BJ-a. Puszcza do mnie oko i uśmiecha się znacząco.

Robię, co mogę, żeby nie spalić się ze wstydu.

– A więc… – BJ nachyla się ku mnie i zdejmuje mi z policzka rzęsę, choć wiem, że to tylko pretekst, żeby mnie dotknąć. – Oboje wiemy, co naprawdę cię wkurza. – Staram się do niego nie uśmiechać. – Ale co jeszcze działa ci na nerwy?

Wciąż staram się nie uśmiechać.

– To też wiesz.

– Też? – Rozpromienia się, a ja przewracam oczami. Zastanawia się chwilę, po czym mówi: – Róże i jaskry w jednym bukiecie?

Kiwam głową.

– Pieprzona ohyda. Całkowicie pozbawiona smaku.

Śmieje się gardłowo. Uwielbiam, kiedy bawi go to, co mówię, i chciałabym już zawsze go rozbawiać, ale nie mogę, bo przez niego nie ma już dla nas „zawsze”; a mimo to nadal muszę się powstrzymywać, żeby go nie pocałować. Siedzący naprzeciw mnie Jonah Hemmes, starszy brat Christiana, prostuje ramiona i przeciąga się. Jak zwykle cały ubrany jest na czarno – czarna dżinsowa kurtka, czarny T-shirt, czarne dżinsy i czarne converse’y – tylko wnętrze ma jasne i świetliste, mimo ryzykownej pracy. Jego włosy mogłyby być jasne, ale myślę, że są brązowe, a jego oczy mogłyby być zielone, ale wydaje mi się, że są piwne albo orzechowe. Wszystko w nim jest ostre: ostra szczęka, ostry nos, nawet język ma ostry. Ale nie przy mnie, bo jestem jego ulubienicą.

Jo przekrzywia głowę i patrzy na mnie.

– Znowu gada o Monty Pythonie?

BJ kręci głową, a ja unoszę brodę, pokazując, jak bardzo jestem oburzona.

– To skaza na brytyjskiej kinematografii i nie chcę więcej o tym słyszeć.

– Czyli już wiem, co dziś obejrzymy. – BJ puszcza oko.

– Taaa. – Spoglądam na niego wymownie. – Ja też. Wczoraj wieczorem przerwaliśmy oglądanie 24 godzin w kluczowym momencie. Jack Bauer jest w czarnej dupie.

Jonah macha ręką, po czym sięga ponad stolikiem i bierze mojego drinka.

– Ten biedny drań zawsze jest w czarnej dupie…

Upija łyk i krzywi się z odrazą. Dla niego za słodki.

Henry trąca brata łokciem.

– Wczoraj wieczorem? – szepcze, myśląc, że go nie słyszę. – Czyli ile wieczorów w tym tygodniu?

– Może wszystkie? – BJ mruży oczy. – Co ci do tego?

Henry unosi brwi.

– Nieźle znosisz to rozstanie… – zwraca się do mnie.

– Tak, świetnie sobie radzi – cedzi BJ przez zaciśnięte zęby.

Henry przygląda mu się z uwagą.

– Bo w tym tygodniu codziennie u niej nocowałeś?

BJ rzuca mu wyzywające spojrzenie.

– Nocowałem u niej codziennie na tydzień przed tym, zanim ze sobą zerwali, więc…

– Nie codziennie – wtrącam. – Tylko trzy noce.

Obaj patrzą na mnie zaskoczeni, jakby zapomnieli, że jestem tutaj i wszystko słyszę.

– Cztery – szepcze BJ, tak że tylko ja go słyszę, a nasze twarze są tak blisko siebie, że kręci mi się w głowie i oddech więźnie mi w gardle jak kawałek złamanego serca.

Cztery? Nic dziwnego, że Brooks Calloway mnie rzucił.

Nie wiem, czemu mnie to boli, ale tak jest. Przeszywa mnie niczym strzała.

Te cztery noce?

To jedyny chłopak, z którym rozstanie doprowadziło mnie do rozpaczy, jedyny, którego naprawdę kochałam.

Zanim zorientuję się, co właściwie robię, wstaję od stolika – oszołomiona, zdenerwowana i spanikowana – ale przecież nie mam ataku paniki, bo ich nie miewam. Ataków paniki dostają ludzie, którzy nie panują nad własnym życiem, a ja panuję nad absolutnie wszystkim, zwłaszcza nad swoim sercem. Tyle że smutek po rozstaniu jest jak fale – przychodzi i odchodzi. Jak potwór, który podnosi głowę i wychyla się w dziwnych miejscach i o dziwnych porach.

Na przykład trzy lata później, kiedy siedzi obok mnie w hotelu Dorchester, ubrany w kurtkę Amari, którą wybrałam dla niego godzinę temu, rozmemłaną jak mój mózg, kiedy on jest w pobliżu.

Myśleliście, że mówiłam o swoim chłopaku sprzed tygodnia?

Głuptasy. Nie jest mi łatwo opuścić tonący okręt, do którego przykute jest moje serce.

„Czy to Magnolia Parks?”

„Gdzie jej chłopak?”

„Jest tutaj z BJ-em Ballentine’em?”

„Znowu są razem?”

„Oni zawsze są razem”.

„Czy ona nie ma chłopaka?”

„Podoba mi się jej kiecka”.

„A mnie nie”.

„Znowu się pieprzą?”

To tylko część rzeczy, które słyszę, kiedy lawirując w tłumie, idę do toalety i robię wszystko, żeby po drodze nie zemdleć.

A tak przy okazji, te cztery noce w ciągu tygodnia nie były powodem, dla którego ja i Brooks Calloway się rozstaliśmy. Tyle że Brooks o tym nie wie. A może wie, bo wygląda na to, że wszyscy wiedzą o mnie więcej, niż mi się wydaje. Ale Brooks ma to gdzieś, zawsze miał to gdzieś. Można by rzec, że nasz związek był jak sekretna, niepisana umowa, z której oboje czerpaliśmy korzyści.

Ja byłam jego przepustką do życia, którego pragnął, a on moją ostatnią linią obrony. Fenomenalny unik i nieudolna próba wyjaśnienia, dlaczego BJ i ja nie jesteśmy tym, czym naprawdę jesteśmy. Coś, za czym można się ukryć i co można przywołać, kiedy bycie wyłącznie najlepszymi przyjaciółmi z moim najlepszym przyjacielem przestaje zapełniać pustkę, którą pozostawiła we mnie miłość do niego.

Patrzę na siebie w lustrze łazienkowym, zakładam za uszy kosmyki czarnych włosów i odruchowo szarpię złote kolczyki Mizuki z masą perłową. Zwilżam papierowy ręcznik i przycis­kam go do policzków nieco ciemniejszych niż zwykle, bo BJ i ja wybraliśmy się na kilka dni do Pentle Bay. Nie mogę przestać myśleć o tym, że spędził ze mną trzy noce w tygodniu, a jeszcze zdołał gdzieś wcisnąć modelkę Miu Miu. Gdzie się spotkali? Czy byłam przy tym? Ile razy to zrobili? I gdzie? W hotelu? U niego? Ale gdzie u niego? Na pewno nie u rodziców; jego matka by go zabiła. W mieszkaniu, które dzieli z Jonahem? Czy była tam po mnie? Czy zmienił pościel? Na myśl o tym, że mogłam spać w pościeli, w której kochał się z jakąś panną, łzy napływają mi do oczu, choć nie wiem, czemu tak się dzieje. Zresztą zdążyłam się do tego przyzwyczaić, bo podobne sytua­cje zdarzają mi się bez przerwy. Oto co on robi.

A tak w ogóle, to nie sypiamy ze sobą – bez względu na to, co piszą w gazetach. Nie możecie wierzyć we wszystko, co przeczytacie w sieci, ale jedno wam mogę powiedzieć: dawno, dawno temu BJ Ballentine był miłością mojego życia.

Ale już nią nie jest. I na chwilę obecną to wszystko, co musicie wiedzieć.

– Wszystko w porządku? – W lustrze za mną pojawia się Paili.

– Hm? – Odwracam się. – Tak. Nic mi nie jest.

Najwyraźniej mi nie wierzy, bo marszczy brwi.

– Masz prawo czuć się źle, wiesz o tym, prawda?

– Wiem – rzucam i nonszalancko wzruszam ramionami. – Ledwie ze sobą zerwaliśmy… Potrzeba czasu, żeby się przyzwyczaić…

– Miałam na myśli modelkę Miu Miu.

Ściągam brwi.

– Skąd o niej wiesz?

– Od Perry’ego? – Uśmiecha się przepraszająco.

Jeszcze bardziej się nachmurzam.

– A on skąd o tym wie?

Paili bezradnie rozkłada ręce.

– Kimkolwiek jest ta panna, mogłaby ci buty czyścić…

Odwracam wzrok i spoglądam na swoje odbicie.

– Jasne. – Wydymam wargi. – Bo mam oczy jak dwa diamenty. – Paili powstrzymuje uśmiech. – Zresztą i tak mam to gdzieś – dodaję, kręcąc głową.

Widzę, że mi nie wierzy. Cholera.

Ze skórzanej torebki w czaszki od Alexandra McQueena wyciągam idealną koralową szminkę; tę samą, dzięki której moja skóra wydaje się bardziej brązowa, a oczy bardziej błyszczące i tak duże, jakby lada chwila miały wyskoczyć mi z orbit.

– Wiedziałaś, czemu tak się mówi? – BJ Ballentine uwielbia moje oczy, kiedy mu na to pozwalam. – Bo kiedyś zawód pucybuta był powszechny i kojarzony z najniższą pozycją w hierarchii społecznej.

Moja najlepsza przyjaciółka patrzy na mnie znacząco i jej twarz łagodnieje. Widzę smutek w jej oczach; nienawidzę, gdy ludzie tak na mnie patrzą, ale Paili jest jedną z niewielu osób, u których aż tak bardzo mi to nie przeszkadza.

Bierze mnie za rękę i wyciąga z łazienki. Tuż za drzwiami wpadamy na BJ-a.

– Hej. – Uśmiecha się do mnie szeroko.

– Hej? – rzucam pytająco, patrząc na niego ze zdziwieniem.

Krzyżuje ramiona na piersi i jakby nigdy nic zagradza mi drogę.

– Co robisz?

Patrzę zdezorientowana to na niego, to na Paili.

– Wracam do stolika?

Zaciska usta.

– Nie. – Kręci głową, jakbym powiedziała coś głupiego. – Nie. Wróćmy do łazienki – mówi i popycha mnie z powrotem w stronę drzwi.

– Co ty… – zaczyna Paili. – Och. – Urywa i najwyraźniej dostrzega coś, czego ja nie widzę. – Tak. Łazienka.

BJ kiwa na mnie głową.

– Widziałaś… najnowsze… suszarki Dyson, które tu zamontowali? – BJ gwiżdże z uznaniem, na co Paili kiwa entuzjastycznie głową.

– O ja cię!

– Tak. – Przytakuję i patrzę na niego jak na szaleńca. – Widziałam. Chwilę temu. – Przyglądam mu się podejrzliwie. – Masz w domu takie same.

– Tak – przyznaje. – Ale to dziwne, nie sądzisz? Myślisz, że powinienem kazać je zdemontować?

– Jeśli mam być szczera, to… tak. Są strasznie głośne i ciąg­le słyszę je przez ścianę, bo Jonah ma mały pęcherz i chodzi sikać cztery razy w nocy. Zresztą osobiście wolę te jednorazowe ręczniki z włókniny, ale możemy nie rozmawiać o tym przy stoliku, bo skoro już o tym mowa, jest jeszcze kilka rzeczy, które chciałabym zmienić w twojej łazience…

I właśnie wtedy widzę swojego od tygodnia byłego już chłopaka, który siedzi kilka stolików dalej i trzyma za rękę jakąś dziewczynę.

– Co jest, kurwa? – pytam znacznie głośniej, niż zamierzałam.

Zanim orientuję się, co właściwie robię, ruszam w jego stronę. Jak mała masochistyczna ćma lecąca do durnego płomienia. Brooks Calloway patrzy na mnie wielkimi, głupimi, rozmarzonymi piwnymi oczami, które ze zdumienia zrobiły się prawie okrągłe.

– Co tu robisz? – pytam, opierając ręce na biodrach.

– Ja… – Patrzy to na mnie, to na dziewczynę, z którą przyszedł. – Jem kolację?

Pobieżnie zerkam na jego towarzyszkę.

– Cześć, wybacz, jestem Magnolia… – Znowu przenoszę wzrok na Brooksa. – Co to ma, kurwa, być? Przyprowadziłeś tu swoją nową dziewczynę?

W rubrykach towarzyskich nie zdążyli jeszcze napisać o naszym rozstaniu, a on już umawia się z innymi?

– Jak widzisz.

– Co jest? – Wściekła, tupię nogą. – To chamstwo.

On jednak patrzy już na stojącego za moimi plecami BJ-a. Przygląda mu się z uwagą, a potem spogląda na mnie.

– Czyżby? – Mruży oczy. – Cześć, BJ.

BJ kiwa głową i uśmiecha się cierpko. Nigdy za nim nie przepadał.

– Calloway – rzuca tylko.

– Eee… – bąkam i kręcę z niedowierzaniem głową. – Przepraszam, ale ludzie nadal myślą, że jesteśmy razem. A ty przychodzisz tu z nową laską.

– Tak. Ale ty przyszłaś z innym facetem – rzuca Brooks.

– Jestem tu z kilkoma facetami – wyjaśniam.

– Jeszcze lepiej. – Kiwa głową, ale nie sądzę, żeby mówił szczerze.

– Przyszłam tu z przyjaciółmi.

– Przyszłaś tu z Ballentine’em – mówi i patrzy na mnie tak, że zaczynam podejrzewać, że nasza umowa podobała mu się jednak mniej, niż przypuszczałam. Odchrząkuje. – W każdym razie, to jest Hailey…

– On chodzi na manicure, wiesz? – ostrzegam ją. Hailey patrzy na niego niepewnie.

– Męski – dodaje Brooks.

– To to samo… – zaczynam, ale on mi przerywa:

– Wcale nie!

Kręcę głową i zaczynam wymieniać:

– Polerowanie, piłowanie…

– I lakier bezbarwny – kończy Brooks z niewinnym wzruszeniem ramion.

– Po co ci lakier bezbarwny? – Patrzę na niego spod przymrużonych powiek.

– Łamliwe paznokcie.

– O! – mówię z udawanym przejęciem. – Jakie to sexy.

Przewraca oczami.

– Hailey i ja spotykamy się od trzech albo czterech miesięcy.

Patrzę na niego przez chwilę.

– My byliśmy razem pięć.

Brooks radośnie kiwa głową.

– Daj spokój, stary – rzuca BJ i krzywi się.

Brooks zrywa się od stolika, jakby tylko na to czekał.

– Za kogo dziś robisz: jej psa obronnego czy chłopaka?

BJ wysuwa się przede mnie i uśmiecha kwaśno.

– Jestem tym, kim chce, żebym dla niej był.

– I wszystko jasne – rzuca lodowato Brooks. – Jesteś jej dziwką.

BJ przechyla głowę zaskoczony.

– Chcesz wyjść na zewnątrz?

Robi krok do przodu i widzę, że Brooks zaczyna się denerwować. Lepiej nie zadzierać z BJ-em, zwłaszcza jeśli sprawa dotyczy mnie. Jonah twierdzi, że kiedy chodzi o mnie, BJ nie myśli trzeźwo. Kładę mu dłoń na piersi i staram się go delikatnie odepchnąć, ale on krzyczy ponad moim ramieniem:

– No dalej, ty gnoju!

– Dajcie spokój. – Kręcę głową i rozglądam się po sali. Niektórzy goście wyjęli już telefony.

Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, co knuje Brooks, że tak się na niego gapi.

– No, chodź i powiedz mi to prosto w twarz! – wrzeszczy do BJ-a. Coś w jego postawie przypomina mi Tchórzliwego Lwa z Czarnoksiężnika z krainy Oz.

Wygląda jak ciota i chociaż nie wymachuje pięściami, równie dobrze mógłby to robić. Natomiast Baxter James Ballentine wygląda jak rugbista albo któryś z Avengersów – nie mam pojęcia, dlaczego Brooks próbuje wywołać bójkę, i niepokoi mnie to. Nie chcę, żeby BJ pobił kogoś przeze mnie. Znowu. Nie chcę znów czytać porannych nagłówków. Nie chcę wiedzieć, co napiszą o nas. O mnie. Bywa, że nie są dla mnie zbyt mili.

– Powiedziałem ci to prosto w twarz, ty kutasie! – wrzeszczy BJ, podczas gdy dookoła błyskają flesze telefonów, a nerwowa obsługa czai się w pobliżu.

– Zabawne, że o tym wspomniałeś. Wiesz, kto uwielbiał mojego kutasa? – odgryza się Brooks. Jest wyraźnie zadowolony z siebie, a ja gapię się na niego z rozdziawionymi ustami.

Mrużę oczy i wymierzam w niego palec.

– Ani się waż…

W oczach BJ-a pojawia się błysk, który nie wróży nic dobrego. Wiem, bo nagle dokoła nas pojawiają się pozostali chłopcy.

Już widzę te nagłówki: „Ballentine aresztowany w Dorchester”, „Bójka o Parks!”, „Magnolia Parks uwielbia kutasa” (tak napiszą w „The Sun”). Brooks nigdy nie pojawia się w gazetach beze mnie. Może dlatego to robi? Jego obchodzą takie bzdury. BJ wpatruje się w niego, jakby chciał go sprowokować, żeby dokończył zdanie.

Atmosfera robi się gęsta. Przez ułamek sekundy łudzę się, że Brooks ma na tyle rozumu, żeby to wszystko odszczekać…

– Ona! – Wskazuje mnie palcem.

– Nieprawda! – mówię głośno, tak by wszyscy mnie usłyszeli, bo czuję, że za wszelką cenę muszę to sprostować. – Kłamiesz! Przykro mi to mówić, ale jeśli mam być szczera, to, co tam masz, wcale nie jest duże. – Patrzę przepraszająco na jego nową dziewczynę.

– Widziałam go – oświadcza.

– Nie wątpię. – Kiwam głową. – Wyrazy współczucia.

– Hej! – Brooks marszczy brwi.

Ignoruję go i spoglądam na BJ-a, który zaciska zęby i pięści, gotów bronić mojego honoru.

– Chodźmy – mówię, ale on się nie rusza.

Patrzy nad moim ramieniem na Brooksa, więc ujmuję jego twarz w dłonie i zwracam ją ku sobie. Ignoruję błyskające wokół nas flesze i przez krótką chwilę nie obchodzi mnie, czy „Daily Mail” napisze coś o nas, bo to i tak wszystko bzdury. Wszystko. Wokół mnie zapada ciemność. Widzę tylko jego.

Szukam jego spojrzenia.

A gdy je odnajduję, jego wzrok łagodnieje.

– Zabierz mnie do domu, BJ – szepczę i patrzę na niego w sposób, którego nie potrafi zignorować. – Jack ma bombę do rozbrojenia.

Ujmuje moją dłoń i całuje jej wierzch.

– Pieprzyć Davida Palmera. Bauer na prezydenta.

2

BJ

Ojciec się wścieknie. Zawsze powtarza, że „najważniejsza jest reputacja”. Łatwo mu mówić, bo sam cieszy się dobrą. Nie wiem, jak ostatnio wygląda moja, ale jestem prawie pewien, że nie jest to coś, czym chciałby się chwalić.

„Kolejna bójka, BJ?” – spyta.

Nie odpowiem, tylko przewrócę oczami.

„Ile razy musisz się bić, żeby zrozumieć, że jest za późno? Straciłeś Magnolię dawno temu”. Oto co usłyszę od niego jutro rano.

Prawdopodobnie nagra się na pocztę, bo dziś wieczorem nie wrócę do domu.

Nie mam pojęcia, skąd wie, że to ja straciłem Magnolię, a nie ona mnie, ale ma rację. Sam nie wie, że ją ma, po prostu to założył, co jest wkurzające jak cholera, bo rzeczywiście jest tak, jak mówi. Zdążyłem się do tego przyzwyczaić. Do tego, że ma rację, i do nagrywanych na pocztę długich wywodów pełnych mądrości i rad, które wpuszczam jednym uchem, a drugim wypuszczam, ale on i tak mi ich udziela. Myślę, że chciałby, żebym był inny. Lepszy albo coś. Parks mówi, że to nieprawda i że rodzice mnie kochają – bo tak jest – ale to nie znaczy, że mój ojciec nie chciałby, żebym był lepszym człowiekiem.

Kurwa… nawet ja sam chciałbym być lepszym człowiekiem.

Wiadomość, którą mi zostawi, to coś, co powtarza za każdym razem, gdy pokłócę się o Parks. Tyle że zawsze kłócę się o nią. W tym cały problem – nie tylko dlatego, że ją kocham i że to właśnie ona, ale też dlatego, że jest dla mnie jak rodzina. Oni wszyscy są dla mnie jak rodzina. Oto co robi z człowiekiem szkoła z internatem – sprawia, że tworzysz własną rodzinę – i bez względu na to, czy ją kocham, czy nie, Parks jest moja.

Zresztą wiecie co? Jeśli spojrzeć na wszystkie gówniane powody, przez które biłem się o nią w ciągu ostatnich lat, fakt, że jej kutafonowaty eks oświadczył w Dorchester, że Parks uwielbiała jego kutasa, wydawał się równie dobrym powodem jak każdy inny.

Właściwie nawet się nie pobiliśmy.

„LMC” i „Loose Lips” nawet się o tym nie zająkną.

Parks powiedziała, że rano zadzwoni do Richarda Dennena i wstrzyma wszystko, co mógłby opublikować „Tatler”.

Taksówka zatrzymuje się przed jej domem w Holland Park.

„Skromny dziesięciopokojowy domek jednorodzinny w Hol­land Park” – tłumaczyła komuś przy mnie w zeszłym tygodniu. „Szkoda, bo nie ma odkrytego basenu, tylko kryty, ale jakoś sobie radzimy”, wyjaśniała z powagą ekspedientce, która nawet nie zapytała o jej dom. Otwieramy ciężkie czarne frontowe drzwi, za którymi całowałem ją miliony razy, i wchodzimy do domu, w którym kochałem się z nią w każdym możliwym miejscu. Rozbierałem ją w każdym pokoju. Strasznie kręci mnie ten dom. Za każdym razem, gdy stoję w holu, dopada mnie naszpikowana hormonami nostalgia, wracają wspomnienia – widzę ją, jak schodzi po kręconych marmurowych schodach, czuję, jak serce podchodzi mi do gardła, pamiętam, jak to jest trzymać ją w ramionach…

Kochanie kogoś tak bardzo, jak ja kocham ją, może cię trochę spierdolić. Spieprzenie wszystkiego koncertowo, tak jak ja to zrobiłem, też może cię trochę spierdolić.

Najciszej i najwolniej, jak może, zamyka drzwi wejściowe i przykłada palec do ust, pokazując mi, żebym był cicho.

– Czemu mnie uciszasz? – szepczę. Zbliżam usta do jej ucha bardziej, niż to konieczne, ale tego właśnie chcę.

– Bo jeśli zbudzimy Marsaili, nawrzeszczy na mnie za to, że cię przyprowadziłam…

– Aha. – Kiwam głową, jakby nie bolało mnie, że najważniejsza dorosła osoba w życiu Parks uważa mnie za śmiecia.

Marsaili MacCailin to przerażająca mała istota. Jej niania, opiekunka, strażniczka – była dla Parks wszystkim. Jest obecna w jej życiu od samego początku; kto wie, może nawet wyjęła ją z łona matki. Jest na każdym zdjęciu rodzinnym – rodzic, jakimi prawdziwi rodzice Parks nigdy nie byli. Rude włosy, około metra pięćdziesięciu pięciu wzrostu, ładna, lecz wiecznie skrzywiona twarz – przynajmniej kiedy patrzy na mnie. Mars była kiedyś moją największą fanką, ale teraz pewnie okadza dom za każdym razem, gdy wychodzę z pokoju.

– I dlatego, że jeśli zobaczy cię moja matka, pewnie będzie chciała cię zarwać albo coś, nie wiem. – Magnolia przewraca oczami, a ja uśmiecham się znacząco. Głównie dlatego, że żartuje, i trochę dlatego, że w tym, co mówi, jest odrobina prawdy.

Arrie Parks, projektantka torebek, nie jest typową matką.

Jest megazabawna i wyluzowana. Za każdym razem, gdy nakryła mnie z ręką pod spódnicą jej córki, uważała, że to urocze, i nie robiła też problemów, kiedy przyłapała nas, jak przemycaliśmy do domu alkohol albo trawkę (zdarzało się nawet, że popalaliśmy razem). Z mojego punktu widzenia najlepiej świadczy o niej to, że mimo tego, co zrobiłem, wciąż mnie uwielbia.

– Gdzie twój tata? – Rozglądam się. Lubię czuć się, jakbyśmy byli sami w tym wielkim domu.

Jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi i zakradaliśmy się do jej pokoju.

– W Atlancie. – Wzrusza ramionami. – Wraca rano.

Jej ojciec… wiecie przecież, kim jest jej ojciec. Harley Parks? Producent muzyczny? W ciągu ostatnich dwudziestu lat był trzydzieści pięć razy nominowany do Grammy i trzynaście razy zgarniał statuetkę. Facet jest pieprzoną legendą. Trochę to przerażające.

Wiecie, jak to jest umawiać się z córką wielkiego czarnoskórego gościa, który na liście numerów szybkiego wybierania ma kontakt do 50 Centa? To cholerny stres.

Podczas jej siedemnastki miałem duszę na ramieniu, bo jestem pewien, że jej ojciec prosił Kendricka Lamara i Travisa Scotta, żeby mieli na mnie oko i trzymali w ryzach. Parks przy każdej okazji próbowała mnie obmacywać, bo kiedy popije, nie potrafi trzymać rąk przy sobie, a ja musiałem się od niej opędzać, przez co ona się na mnie wściekała, a oni mieli niezły ubaw – koszmarny wieczór.

Jak mam być szczery, cieszę się, że nie ma jej ojca. Gdybyśmy ze sobą sypiali, przeleciałbym ją w jego łóżku, ale tego nie robimy, więc pewnie jak zwykle zasnę u niej.

Mimo wszystko czuję się tak, jakbym pokazał mu środkowy palec.

Kiedy wchodzimy do jej pokoju, zdejmuję koszulę i idę prosto do łazienki. Parks ma bzika na punkcie pryszniców i po­ścieli. Jeśli się nie umyję, nie wpuści mnie do łóżka.

Macie pojęcie, jaka to gówniana zasada, kiedy człowiek się nawali? Kompletnie porąbana. Kłóciliśmy się o to chyba z milion razy i nigdy nie udało mi się jej przekonać.

Wchodzi do łazienki, kiedy stoję pod prysznicem. Bierze szczoteczkę do zębów, odwraca się na tych swoich małych, bosych stópkach i przygląda mi się. To znaczy górnej połowie mojego ciała, bo dolną zakrywa pieprzona wykładana płytkami ścianka, przez którą nic nie widać i której szczerze nienawidzę. Wiem, co sobie teraz myślicie… co jest, do cholery? To dziwne. Wiem, że jesteśmy dziwni.

Ale kocham tę dziewczynę. A skoro tylko tak pozwala mi się do siebie zbliżyć… pieprzyć to… niech i tak będzie.

– Chcesz się przyłączyć? – pytam, żeby ją sprowokować.

– BJ – warczy z udawaną złością, ale się czerwieni. Odwraca się, patrzy na siebie w lustrze i zaczyna majstrować przy twarzy, przy której nie musi majstrować.

– Będę mógł chociaż popatrzeć, jak się kąpiesz?

Marszczy brwi.

– Zdecydowanie nie.

– Trochę to nie w porządku. – Patrzę na nią i przechylam głowę.

Lubi, kiedy to robię. Głośno przełyka ślinę, czego nienawidzę. Nienawidzę też tego, czym się staliśmy. Tego, że nie mogę do niej podejść, pocałować jej i wciągnąć pod prysznic. Nienawidzę szufladki, do której mnie włożyła, murów, którymi się otoczyła, i ruin, które pozostały po naszym związku. Ale to wszystko, co mamy. A to najlepsza część mojego dnia.

– Podaj mi ręcznik – proszę i wychodzę spod prysznica.

Podnosi rękę, żeby zakryć oczy, i stara się opanować uśmiech.

– Boże! – mruczy.

– Tak, wiem – wzdycham z dumą, żeby trochę ją wkurzyć.

– BJ! – woła. Policzki ma tak czerwone jak dawniej, kiedy jeszcze ze sobą… no wiecie.

Macha ręką na oślep, chcąc podać mi ręcznik i jednocześnie próbując mnie uderzyć.

– Uważaj na te rączki, Parks.

Wciąż nie otwierając oczu, wypycha mnie z łazienki. Jej dłonie ześlizgują się po moim ciele. Oboje wiemy, że robi to celowo, ale gdyby ją spytać, przysięgłaby, że to przypadek. Kiedyś, w innym życiu, cisnąłbym ręcznik na podłogę, objął ją w pasie i całując, zaniósł do łóżka. Ale w tym życiu ona zatrzaskuje mi drzwi przed nosem.

Wyciągam z szuflady spodnie dresowe, które kupiła mi w tym tygodniu – Parks powiedziałaby wam, że to nie jest „moja szuflada”, ale oboje wiemy, że to jest moja pieprzona szuflada – i wskakuję do łóżka. Siadam po jej stronie, żeby po wyjściu z łazienki mogła udawać, że jest wkurzona, żeby mogła przepchnąć mnie na „moją” stronę i przy okazji mnie dotknąć, bo jej dłonie są dla mnie jak narkotyk.

Wychodzi dziesięć minut później, ubrana w cienką różową koszulę nocną La Perla. Wiem, bo sam ją dla niej kupiłem. Nie jest szczególnie seksowna. Nie ma koronek ani niczego takiego. Ukrzyżowałaby mnie, gdybym kupił jej seksowną bieliznę. Chociaż zrobiłem to w tym roku na Walentynki. Warto było spróbować, bo tak się składa, że tego dnia mam również urodziny. Powiedziałem Parks, że to prezent nie tyle dla niej, ile dla mnie, i że mogłaby wyświadczyć mi tę przysługę. Cisnęła mi bieliznę w twarz. Ale następnego dnia ją włożyła. Nie żeby mi o tym powiedziała, ale nazajutrz, w najmroźniejszy piętnasty lutego, jaki Londyn widział od dziesięciu lat, zjawiła się na brunchu ubrana w przezroczysty top.

Jest dokładnie tak, jak to sobie wyobrażałem.

Patrzy na mnie zagniewana, podchodzi do łóżka i pcha mnie z całej siły – której nie ma zbyt wiele – a gdy się śmieję, podwaja wysiłki, aż w końcu ciągnę ją ku sobie. Przez chwilę leży obok mnie, udając, że wciąż próbuje przepchnąć mnie na drugą stronę łóżka, gdy tak naprawdę oboje pragniemy przytulić się do siebie. Trzy, cztery, pięć, sześć sekund później spogląda na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby właśnie przypomniała sobie, jak bardzo ją skrzywdziłem, po czym się odsuwa. Usta jej drżą, a ja czuję się podle, wiedząc, że nie mogę ich pocałować.

– Wszystko w porządku? – pytam i próbuję wymyślić, w jaki sposób poprawić jej nastrój, lecz taki sposób nie istnieje. Potrzebowałbym cholernego wehikułu czasu.

Przygląda mi się uważnie i dotyka palcem tatuażu na moim kciuku. Sznureczka z niezapominajek. Kupiłem jej naszyjnik od Tiffany’ego na miesięcznicę naszego związku, co nie jest żadnym powodem do świętowania, chyba że masz piętnaście lat i zaczynasz się spotykać z dziewczyną swoich marzeń. W każdym razie strasznie się jej podobał. Kilka lat później zgubiła go, a oni przestali je sprzedawać. To był pierwszy tatuaż, jaki dla niej zrobiłem.

Wszystkie one są dla niej – wszystkie z wyjątkiem…

– Ten jest nowy. – Wskazuje na mały tatuaż, który kilka dni temu zrobiłem na piersi. Przedstawia wieloryba. To przez Jonaha. Uważał, że jest fajny. Mam to gdzieś, i tak nie jest większy od dwupensówki.

Krzywię się i mówię:

– Przegrałem zakład z Jo.

Patrzy na mnie z niezadowoleniem i mruczy coś.

– Co?

– Nic. Po prostu uważam, że traktujesz swoje ciało zbyt lekkomyślnie. – Wzrusza ramionami, jakby miała to gdzieś, ale wiem, że nie ma.

– Jakoś pozostałe dwadzieścia dwa ci nie przeszkadzały.

– Dlatego że miały związek ze m… – Gryzie się w język i posyła mi gorzki, wycofany uśmiech.

Wszystko to przypomina mitologię naszego związku pełną symboli i tego typu rzeczy, o których wiemy tylko my i nikt inny, a ja uwielbiam nosić na sobie jej znaki. Kiedyś zostawiała je w inny sposób, ale już tego nie robi. Zaciska usta, bierze się w garść i odchrząkuje.

– To dlatego, że pozostałe dwadzieścia dwa dotyczą osoby, która dba o twoje ciało.

Przewracam oczami. Nie chodzi mi o nią, ale o mnie, o nas i o to, co robimy z naszym życiem.

– I dlatego od trzech lat jaja mi puchną z braku seksu?

– BJ… – Patrzy na mnie z niedowierzaniem. – Uprawiasz seks częściej niż którakolwiek ze znanych mi osób. Jeśli nadal puchną ci jaja, powinieneś pójść do lekarza.

Słysząc to, parskam śmiechem i ona też, chociaż to wcale nie jest śmieszne. Oboje tego nienawidzimy, ale ona umawia się z innymi, a ja pieprzę się z innymi, i tak to już jest, więc się śmiejemy.

Drzwi do pokoju otwierają się i staje w nich siostra Parks.

– Proszę, proszę. Czyż to nie najbardziej dysfunkcyjna para Londynu? – Bridget Parks splata ręce na piersiach i uśmiecha się od ucha do ucha. Jest dwa lata młodsza od Parks, ma piwne oczy, kręcone włosy i jest ładniejsza, niż jej się wydaje, ale i tak ma to gdzieś. Bridget jest najlepszą przyjaciółką mojej najmłodszej siostry.

– Bridget. – Parks kiwa głową i siada prosto. – Jak tam kolejny porywający wieczór z nosem w książkach?

– Uwielbiam, jak mówisz o edukacji, jakby była czymś złym – odgryza się Bridget, na co Magnolia mruży oczy.

– Jestem wykształcona – rzuca Parks z dumną miną.

– Masz licencjat – prycha z pogardą Bridget. – A wszyscy wiemy, że to ubrany w ładne słowo tytuł dla tych, którzy nie wiedzą, co zrobić ze swoim życiem. No i zostawiłaś w Imperial College mnóstwo kasy, żeby zapisali ci to na ładnym kawałku papieru.

– Tak, ale… – Teraz to ja mrużę oczy. – Najpierw się tam dostała…

Jej siostra wydyma usta.

– Dzięki pieniądzom taty…

– Uczelnie potrzebują nowych wydziałów. – Parks wzrusza ramionami, ignorując oskarżenia siostry. – To naturalna kolej rzeczy.

– Czyżby? – Bridget patrzy na nią wymownie.

– Powiedz mi, Bridget, jak to jest, kiedy człowiek nie ma w życiu niczego poza uniwerkiem, esejami i zaliczeniami? – Parks odwraca się w moją stronę. – Czy to nie smutne? Nie sądzisz, że to smutne?

– Mnie w to nie mieszaj – prycham.

– Cóż – zaczyna Bridget. – Widzę, że oboje wróciliście do… – wskazuje na łóżko Magnolii – punktu wyjścia. Może musimy o tym porozmawiać?

– Masz w tej materii tyle doświadczenia co ziemniak, Bridget…

– Uprawiam seks – warczy Bridget.

– Z kim?

– Z ludźmi.

– Z ludźmi? – Magnolia spogląda na nią krzywo. – W liczbie mnogiej? Poważnie? – Zerka na mnie. – Kupujesz to?

– A co ty wiesz o liczbie mnogiej? – odgryza się Bridget. – Jedyny facet, z którym spałaś, to on.

Policzki Parks płoną.

– Jeśli chodzi o stosunek z penetracją, to może i tak, ale…

– Ja pierdolę – jęczę.

Takie właśnie są. Od zawsze.

Mimo to Parks nikogo nie kocha tak bardzo jak siostrę, no, może z wyjątkiem mnie.

– BJ. – Bridget kiwa do mnie głową. – Znów bez koszulki? – Puszcza do mnie oko, ale nie bardzo jej to wychodzi. – Dzięki.

– To miało być mrugnięcie? – pyta Magnolia, dobrze wiedząc, że tak właśnie było. – Czy coś jest nie tak z twoimi soczewkami?

– Chryste, BJ. – Bridget ignoruje siostrę. – Czy mógłbyś wyświadczyć nam wszystkim przysługę i zrobić jej dobrze, żeby nie była taką zdzirą?

– Wierz mi, Bridget – rzucam z uśmiechem – próbuję.

Magnolia uderza mnie długą szczupłą ręką i wiem, że zabolało ją to bardziej niż mnie. Jej siostra wznosi z politowaniem oczy i wychodzi, zamykając za sobą drzwi. Patrzę na Parks, a ona na mnie, i jest tak jak każdej nocy. Wpatrujemy się w siebie. Moje oczy są niemal tak duże i okrągłe jak jej. W ciszy wspominamy, czym byliśmy dla siebie, podczas gdy rzeczy, które robiliśmy w tym pokoju, odrywają się od ścian i tańczą wokół nas niczym duchy z innej epoki.

Zdarzyło wam się kiedyś, że ktoś patrzył wam w oczy, a wy widzieliście w nich to, jak bardzo go skrzywdziliście? To koszmarne uczucie. Ale wiecie co? Ona też mnie skrzywdziła.

Parks klaszcze dwa razy, a gdy gasną światła, jeszcze przez chwilę patrzy na mnie w ciemności, a ja kocham ją, gdy otacza nas mrok. Niech to szlag – kocham ją do szaleństwa w świetle czy bez niego.

Kładzie się i zagrzebuje w pościeli, tak że widać tylko jej głowę. Oboje gapimy się w sufit. Oddycha spokojnie. W Parks jest kilka rodzajów spokoju. Kiedy myśli, kiedy jest zmęczona, kiedy czuje się bezpieczna.

Ten spokój jest nieco inny, wyczuwam w nim gniew. Myślę jednak, że ona zawsze jest na mnie trochę zła.

Ale to nic. Rozumiem ją. Ja bez przerwy nienawidzę siebie za to, co zrobiłem; ta nienawiść nie jest czymś, co „przychodzi i odchodzi falami” – ona po prostu jest. A ja robię, co mogę, żeby ją zagłuszyć.

Parks radzi sobie z tym znacznie lepiej. Nawet oddech ma spokojny.

I wtedy pytam:

– Jaka pogoda, Parks?

Patrzy na mnie i usta drgają jej w uśmiechu.

– Dość ciepło – mówi, a zaraz potem wierci się i przysuwa do mnie. – A u ciebie, BJ?

Odwracam się na bok, twarzą do niej.

– Bezchmurne niebo.

3

Magnolia

Zwykle budzę się przed BJ-em. Tak jest od zawsze.

Wiem to, bo znam go, odkąd byliśmy dziećmi. Henry i ja chodziliśmy razem do klasy w prywatnej szkole podstawowej Dwerryhouse od zerówki aż do siódmej klasy, kiedy poszliśmy do Varley.

Nie bardzo pamiętam BJ-a z czasów sprzed liceum, tylko tyle, że po prostu był.

Kiedy byliśmy dzieciakami – mogłam mieć wtedy jakieś siedem lat – nasze rodziny spędzały wakacje na Capri, na superwypasionym jachcie. Przybiliśmy do brzegu i rodzice poszli do małego nadbrzeżnego baru, a my bawiliśmy się na plaży i spadłam z molo. Cała pokaleczyłam się o ostrygi. Było mnóstwo krwi. To jedno z moich najżywszych wspomnień BJ-a z czasów, zanim poszliśmy do liceum – pamiętam, jak wskoczył do wody i mnie wyciągnął. Wtedy miał jasne włosy. „Mam cię”, powiedział, kiedy mnie złapał. Wyniósł mnie na brzeg. Założono mi dwadzieścia dwa szwy.

Pojechał ze mną do szpitala, chociaż nie wiedziałam, dlaczego to robi. Sto lat później powiedział mi, że już wtedy mnie kochał, ale ja nie zwracałam na niego uwagi, bo był tylko starszym bratem Henry’ego, a ja kochałam się w Christianie. Myślę, że dla nas wszystkich jest to teraz drażliwy temat.

W każdym razie Henry, Paili, Christian i ja chodziliśmy do jednej klasy i zawsze trzymaliśmy się razem. Nigdy nie spędzaliśmy czasu z ich braćmi; różnica wieku wydawała się nie do przeskoczenia. BJ i ja całowaliśmy się raz, kiedy miałam trzynaście lat. Graliśmy wtedy w butelkę na domówce u Hemmesów i choć pocałunek był w porządku, nadal traktowałam BJ-a jak starszego brata mojego najlepszego kumpla.

Tymczasem w liceum coraz trudniej było nie zwracać uwagi na Baxtera Jamesa Ballentine’a. Był piętnastoletnim ciachem, może nie najbystrzejszym, za to świetnie grającym w rugby (na tyle dobrze, że przyciągnął uwagę skautów londyńskich Harlequins i irlandzkiej Ulster Rugby, ale na treningu przed sezonem paskudnie zerwał ścięgno, co na dobre przekreśliło jego karierę). Pływał, grał w hokeja i był środkowym pomocnikiem, ale nie dlatego ludzie wiedzieli, kim jest. Znali go, bo emanował młodzieńczym seksapilem, miał potarganą grzywę jasnobrązowych włosów i krzywy uśmiech, na którego widok nauczycielki chętnie rzucałyby w niego bielizną, gdyby nie bały się, że stracą przez to pracę.

Sami zresztą wiecie, jak to jest, kiedy człowiek jest w liceum, a najseksowniejszymi rzeczami na świecie są niesforne włosy, szerokie ramiona i łyżwy.

On miał to wszystko.

A do tego to spojrzenie – jakby rozbierał cię oczami. I wiem, że może wydawać się to niestosowne, ale to wszystko dlatego, że nigdy tak na was nie patrzył, bo gdyby to zrobił, wiedzielibyście, o czym mówię, i już zawsze czekalibyście, żeby znowu tak na was spojrzał.

Nie można było mieszkać w Varley i nie wiedzieć, kim jest BJ Ballentine.

Nie można było mieszkać w Londynie i nie wiedzieć, kim on jest.

Był pierwszy tydzień szkoły po wakacjach – Ballentine’owie zabrali nas na dwa tygodnie na Kanary, bo Lily zawsze powtarzała, że po trójce dzieci człowiekowi jest wszystko jedno i dodatkowe sześć osób nie robi żadnej różnicy. Miałam czternaście lat i właśnie wtedy przestałam lubić Christiana, a zaczęłam lubić BJ-a i zastanawiałam się, czy może on też mnie lubi. Ale przecież był BJ-em Ballentine’em, więc pewnie mogłam tylko pomarzyć.

Stałam przy szafce z Paili, kiedy podszedł do mnie i oparł się ręką o drzwiczki, tak jak niegrzeczni chłopcy w filmach dla nastolatków. Tyle że on nie był niegrzecznym chłopcem. Może lubił tak o sobie myśleć, ale nie był. Nigdy nie zapomniał o urodzinach matki, a gdy wracał na weekend do domu, zawsze przywoził jej kwiaty. Jego ulubionym filmem jest Mary Poppins, a tytułowa bohaterka była również jego pierwszą miłością. Ja byłam drugą.

Już wtedy miał szerokie, barczyste ramiona i wszystko w nim krzyczało, że to niegrzeczny chłopiec, tyle że to była ściema. Kiedy zmarł jego dziadek, zaczął zabierać babcię na cotygodniowe randki. Właściwie nadal to robi.

Oprócz Henry’ego ma jeszcze trzy siostry – w tym dwie młodsze – ale był wobec nich okropnie nadopiekuńczy i ani Allison, ani Madeline nie miały w szkole chłopaków, bo nikt nie chciał zadzierać z braćmi Ballentine’ami.

Przeczesał włosy palcami i spojrzał na mnie z tą dziwną, nowo odkrytą pewnością siebie. Jak gdyby obudził się tego ranka i uświadomił sobie, że jest największym ciachem na świecie.

– Hej, Parks – rzucił i skinął głową.

– Hej – odparłam i spojrzałam mu w oczy, bo wyczytałam w magazynach dla dziewczyn, że tak właśnie trzeba.

– Chcę zabrać cię na randkę – oznajmił.

– O – bąknęłam tylko i zamrugałam kilka razy. – Czemu?

Roześmiał się swobodnie i myślę, że gdybyśmy w tamtej chwili zajrzeli za kurtyny niebios, zobaczylibyśmy, jak prządki losu supłają nici naszego życia w radosny, nieubłagany, niemal niewykonalny sposób. Powiedziałam „supłają”, nie „splatają”, bo nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek zdołamy je rozsupłać. W każdym razie nie będzie to takie proste.

– Mogę? – zapytał. – W ten weekend?

– Nie. – Zacisnęłam usta.

Paili spojrzała na mnie, jakbym oszalała, a BJ spochmurniał.

Pokręciłam głową.

– Moi dziadkowie urządzają w Four Seasons przyjęcie z okazji rocznicy ślubu. Nie mogę nie przyjść. Babcia powiedziała, że zabierze mi telefon, jeśli nie pójdę…

– Cholera. – Roześmiał się. – Też miałem tam iść. Z rodzicami.

– Och. – Oblałam się rumieńcem.

– No to jak, pójdziesz ze mną?

Pokiwałam głową, ale czułam się w obowiązku dodać:

– Będzie nudno.

W oczach błysnął mu uśmiech, który zwiastował kłopoty.

– Sprawię, że będzie fajnie.

I dotrzymał słowa. Sprawił, że było fajnie. Z nim wszystko jest fajne.

Poszliśmy na przyjęcie; nasi bliscy nie posiadali się z radości, widząc nas razem. Zupełnie jakby miały spełnić się ich marzenia o połączeniu dwóch idealnych rodzin. Uznali, że to przeznaczenie, coś, co dawno temu zostało zapisane w gwiazdach. „Wyobraźcie sobie ten ślub!” i inne gadki. Przyznacie, że jak na pierwszą randkę to dość spora presja dla pary nastolatków niebędących dziećmi saudyjskich szejków. Jestem pewna, że kilka razy słyszałam, jak matka wspominała coś o zaręczynach, ale nawet mi to nie przeszkadzało, bo przepadłam w chwili, gdy spojrzał na mnie, kiedy schodziłam z marmurowych schodów.

BJ z trudem przełknął ślinę i popatrzył na mnie tak, jak patrzy teraz, tyle że teraz jest gorzej, bo przecież widział mnie nagą.

– O, ja cię – rzucił. Po czym uśmiechnął się nieśmiało i spuścił wzrok.

Tamtej nocy przy stoliku w Trinity Square, kiedy pijany wujek Tim wznosił toast za moich dziadków („Za Linusa i Annorę, moich trzyjaciół i peściów, którzy nieusannie mnie inspirują”), pomyślałam, że BJ jest słodki, kiedy tak bezmyślnie bawi się moją ręką, ale mniej więcej w połowie zorientowałam się, że mam na kolanach pełno okruchów chleba, i wybuchłam śmiechem. Czułam się, jakbym odkryła sekret, o którym nikt nie wiedział. Pamiętam, że leciało I’ll Be Seeing You Billie Holiday, mój dziadek wstał i poprosił babcię do tańca, a chwilę później BJ podał mi rękę i gdy wstałam, milion okruchów chleba posypało się na podłogę. Widząc to, zaczął się śmiać, wziął mnie za rękę, przyciągnął do siebie – uwielbiam, kiedy mnie do siebie przyciąga – i zaczął tańczyć, tak jak potrafią tańczyć chłopcy z dobrych, bogatych rodzin, którzy dorastając, chodzą na gale i królewskie wesela. Tamtego wieczoru tanecznym krokiem podbił moje serce.

Zwykle kiedy budzę się wcześniej, mówię mu, że robię to, by pomedytować nad urokami życia, ale tak naprawdę chcę na niego popatrzeć. Myślę, że on również jest jednym z uroków życia. Może tego nie wiecie, ale bolesne rzeczy również mogą być piękne.

Kiedy tak patrzę na niego, jak śpi z głową odchyloną do tyłu, lekko wyprężoną szyją i wysuniętą szczęką, myślę o wszystkich rzeczach, które zrobiłabym dla niego, gdybyśmy wciąż robili dla siebie różne rzeczy. W pewnej chwili unosi powieki i patrzy na mnie przez kilka sekund.

– O czym myślisz?

– O Billie.

Zmęczony trze oko i delikatnie się do mnie uśmiecha.

– Uwielbiam ją.

To, o czym naprawdę rozmawiamy, zawisa w powietrzu.

– Ja też.

BJ wkłada zwężane spodnie z bawełnianego dżerseju od Thoma Browne’a – inne niż te, w których spał, ale nie próbujcie się w tym doszukiwać czegokolwiek. To nie tak, że ma tutaj całe mnóstwo ubrań – ma tylko jedną szufladę. Albo dwie. A może trzy. Tak naprawdę to nie są nawet jego szuflady, są moje, ale – dla wygody – pozwalam, żeby trzymał w nich swoje rzeczy. Dresy, koszulki, bieliznę i takie tam, a także wodę perfumowaną Ombre Leather Toma Forda, którą nigdy, przenigdy nie spryskuję poduszek, kiedy on nie zostaje na noc. Należy również wspomnieć, że trzymam w tych szufladach swoją drukarkę etykiet, więc tak naprawdę wcale nie należą do niego. W każdym razie wkłada koszulkę, a ja szlafrok i schodzimy do jadalni na śniadanie.

Moja rodzina spogląda na nas znad stołu.

– BJ. – Ojciec podnosi wzrok znad acai bowl i kiwa głową na powitanie.

– BJ – mówi mama i uśmiecha się, jak gdyby nie spotykała go przy śniadaniu siódmy dzień z rzędu.

– BJ – rzuca niechętnie Marsaili. Nasza Mars nie jest wielką fanką drugich szans.

– Mnie nikt nie widzi? – Siadam naburmuszona.

Moja siostra uśmiecha się szyderczo.

– Wręcz przeciwnie… widzimy aż za dużo. Co masz na sobie? To bielizna?

– Nie, Bridget. To byłoby okropnie niestosowne.

Bridget macha ręką.

– A to jest…

– Miłe dla oka, Bridget, jeśli mam być szczery – kończy BJ. Uśmiecham się zadowolona, ale Mars wydaje się zła.

Ojciec zerka na BJ-a, udając, że wkurzył go ten komentarz.

Kiedy byliśmy dziećmi, BJ bał się tego spojrzenia, ale teraz straszny z niego chojrak, więc tylko się uśmiecha. Tata go lubi. Czasami udaje, że jest inaczej, a przynajmniej stara się, żeby tak to wyglądało, i zgrywa ojca nielubiącego chłopaka, z którym sypia jego córka – ale przecież my już ze sobą nie sypiamy. Nawet jeśli, technicznie rzecz biorąc, śpimy w jednym łóżku. No i chociaż jest moim ojcem, wcale go tak nie traktuję.

– Harleyu. – Uśmiecham się do niego krzywo. – Jak podróż?

– Magnolio – rzuca i wzdycha. – Tyle razy prosiłem cię, żebyś zwracała się do mnie „tato”.

– A ja tyle razy prosiłam, żebyś zachowywał się jak ojciec. – Uśmiecham się promiennie, podczas gdy BJ kopie mnie pod stołem i robi minę mówiącą „zamknij się”.

– Magnolio. – Marsaili patrzy na mnie wymownie.

Zdenerwowany ojciec wierci się na krześle.

– W porządku.

– Z kim pracowałeś?

Ojciec sięga po połówkę marakui.

– Z Chance’em.

– Jakim Chance’em? – pyta Bridget.

– Chance’em Postmanem. – Przewracam oczami. – To taki raper, idiotko.

– Nie bądź wulgarna – upomina mnie Mars.

Marsaili to jedyny odpowiedzialny dorosły, jakiego znam.

Ta drobna Szkotka pokonała kiedyś Jonaha w siłowaniu się na rękę.

Jest bezwzględnie opiekuńcza i agresywnie matkująca, co na przestrzeni lat okazało się przydatne, zwłaszcza że nasi rodzice niespecjalnie przykładali się do wychowywania dzieci. Brakowało nam matczynej i ojcowskiej opieki. I gdybym miała wystawić rodzicom oceny – co często próbuję robić – dałabym im obojgu niedostateczne.

Moja mama potrafiła wyjechać z Fergie (tą z rodziny królewskiej, nie z Black Eyed Peas) na babski weekend, który trwał cały tydzień. Co do ojca, prawdopodobnie ominęło go kilka najważniejszych momentów mojego życia, bo był wtedy z Black Eyed Peas.

Buszka wchodzi do pokoju, powłócząc nogami, i stawia przede mną talerz czerwonego barszczu.

– Mogłabyś? – Patrzę na nią jak na wariatkę. – To wart dwa tysiące funtów wykańczany piórami satynowy szlafrok.

Moja babcia Rosjanka. Ma jakieś pięćdziesiąt tysięcy lat, pije wyłącznie bieługę i żywi się kiszonkami. Mama przywiozła ją tu w odwiedziny, kiedy wyszła za mąż za ojca, a ona, nie wiem czemu, nie chciała wrócić.

Mój wujek Aleksiej troszczy się o nią dużo bardziej niż mama. On i jego rodzina urządzili jej pokój w swoim domu przy ulicy Ostożenka. Ładnie tam… to część kompleksu Noble Row z widokiem na Kreml i sobór Chrystusa Zbawiciela, ale ona uparcie mieszka z nami. Nie chce zamieszkać w domu starców, więc Marsaili musi ją codziennie wozić na warsztaty dla seniorów, bo kiedy jest w domu w godzinach pracy, przeszkadza ojcu w komponowaniu. Zaklina się, że miała udział w stworzeniu wielkiego przeboju dla One Direction.

– Dobrze ci zrobi. – Wskazuje talerz i siada obok mnie.

– To ohydne i grozi zatruciem.

Gromi mnie wzrokiem.

– Wstydzisz się tego, że jesteś Rosjanką?

– Nie wstydzę się tego, że jestem z Rosji. – Poklepuję ją po ręce. – Nie jestem z Rosji. To ty jesteś z Rosji. Ja jestem z Kensington.

Patrzę błagalnie na mamę, ale ona pożera wzrokiem BJ-a. Zresztą wcale się jej nie dziwię. Dziś rano jego usta wyglądają wyjątkowo namiętnie, wydają się lekko obrzmiałe, jakby ktoś całował je całą noc – chociaż wcale tak nie było – więc patrzę na nie i wgryzam się w truskawkę.

BJ widzi to i tłumi uśmieszek.

– Wszystko okej, Parks?

Ignoruję go.

– To dziedzictwo. – Buszka przesuwa talerz niebezpiecznie blisko mnie.

– Zimny burak i rosół wołowy to nasze dziedzictwo? – wtrąca Bridget.

Ojciec nie odrywa wzroku od telefonu, ale widzę, że się krzywi.

Buszka z przekonaniem kiwa głową.

– I specjalny składnik. – Puszcza oko.

– To wódka – oświadcza Marsaili. – Wyjaśnijmy tę tajemnicę od razu, jeśli ktoś jeszcze nie wie.

– Super. – BJ przysuwa talerz i wącha jego zawartość. – Coś jak rosyjska krwawa mary?

Zjada łyżkę, uśmiecha się do Buszki i unosi kciuki, a gdy ta odwraca się zadowolona, udaje, że się krztusi. („Wołowina”, szepcze zduszonym głosem).

– A więc… – Marsaili odchrząkuje znacząco. – Dziś rano pisali o was w gazetach.

– Ooo! – rzucam śpiewnie. – I jak, ładnie wyglądałam?

– Bo tylko to się liczy… – Bridget przewraca oczami.

– Bardzo szczupło, kochanie. – Mama kiwa głową. – Głęboko wycięty dekolt wygląda fenomenalnie. W tym tygodniu noś bluzki hiszpanki.

Pstrykam palcami, żeby dać jej do zrozumienia, że zakodowałam.

– Jesteś za chuda. Zjedz barszcz – domaga się Buszka.

– Magnolia Parks i BJ Ballentine, para, która wiecznie schodzi się i rozstaje, urządziła scenę w hotelu Dorchester, gdy pojawił się w nim jeden z wielu byłych kochanków Parks (nazwiska nie ujawniono)…

– Jak wielu oznacza tutaj wielu? – pyta ojciec, podnosząc wzrok znad telefonu.

– Kilku – podpowiada Bridget.

– Naprawdę napisali, że nazwiska nie ujawniono? – pytam ucieszona. – Brooks się wścieknie.

Mars ignoruje moje słowa i czyta dalej:

– Zazdrosny Ballentine aż rwał się do bójki, jednak sytuacja została opanowana, nim doszło do rękoczynów.

– Nieźle. – BJ wzrusza ramionami.

– Rwał się do bójki? – zastanawiam się na głos.

– Jest jeszcze kilka zdjęć, na których wyglądacie, jakbyście byli razem… – ciągnie Mars.

– Bo są – wtrąca Bridget.

Kręcę nieznacznie głową, a BJ ciska w nią kawałkiem bajgla.

– Wiązanie traumatyczne! – ogłasza ni stąd, ni zowąd moja siostra.

– Że co? – pyta ojciec.

– To coś, czego nie próbowaliśmy zgłębić, szukając odpowiedzi na pytanie, dlaczego ta dwójka jest, jaka jest – paple dalej, a ja wzdycham z rezygnacją. – Wiązanie traumatyczne!

– Niby jakiej traumy doświadczyli? – docieka ojciec.

BJ i ja patrzymy na siebie przez chwilę.

Bridget głośno wyraża opinię na temat tego, jak bardzo jest to niezdrowe. Uważa, że wie wszystko, bo jest na trzecim roku psychologii w CamBridget. Tymczasem padła ofiarą własnego żartu, bo chociaż mam tylko głupi licencjat, wiem, że w najlepszym wypadku jesteśmy niedopasowani.

– Wy dwoje – odzywa się matka. – W piątek w Harrodsie jest prezentacja mojego nowego zapachu. Przyjdziecie, prawda?

– Mówiąc „wy dwoje”, masz na myśli jeden – wskazuję na siebie, a zaraz potem na BJ-a – dwa? Umówmy się, że on nie jest jedynym kandydatem do numeru dwa w tym pokoju.

Bridget mnie ignoruje.

– Nazwałam cię Dwójeczką, Bridget. Zupełnie jak kupę.

Zmęczona podnosi wzrok.

– Żart, który trzeba tłumaczyć, Magnolia, jest kiepski.

– Przyjdziemy – zapewnia mamę BJ.

– Każę ochronie ją zatrzymać. – Wskazuję na siostrę, a ta ciska we mnie kawałkiem jabłka. – Będę miała siniaka! – Wydymam usta.

– Bo jesteś niedożywiona – odgryza się.

Buszka przesuwa talerz w moją stronę, mówiąc:

– Barszcz.

4

BJ

Gdy wchodzę do Hide przy Piccadilly, chłopaki wiwatują.

Jest już dobrze po śniadaniu i nie wiem, jaki mamy dzień tygodnia.

Paparazzi czają się na zewnątrz. Uwielbiają przyłapywać całą naszą czwórkę.

Młodzi miliarderzy – oto jak nas nazywają. Nie mają pojęcia, jak bardzo się mylą, bo żaden z nas nie jest miliarderem. Może gdybyśmy połączyli majątki…

– Hej! – woła mój brat.

– Człowiek legenda… – zaczyna Christian.

Jonah poklepuje mnie po plecach, kiedy siadam obok niego.

– Nie wierzę, że wypuściła cię z domu, stary – mówi, a ja przewracam oczami. – Masz jakąś bransoletkę z GPS-em? – Patrzy na moje nadgarstki.

Ruchem ręki przywołuję kelnerkę. Jest słodka. Ma krótkie włosy i mały okrągły nosek.

– Hej, przepraszam. – Uśmiecham się do niej. – Możemy prosić coś do picia?

– Kawę?

Uśmiecham się pobłażliwie i kręcę głową.

– Nie, skarbie. – Jo się szczerzy. – Coś mocniejszego.

– Dwie krwawe mary – mówię, wskazując na braci Hemmesów. – Wódka z sokiem pomarańczowym – dodaję, patrząc na Hena. – I greyhound dla mnie.

– Oczywiście. – Dziewczyna posyła mi uśmiech, który mówi, że gdybym chciał, mógłbym posunąć ją później na zapleczu.

Jonah zauważa to i puszcza do mnie oko.

– Dobra – rzuca. – Chcę tylko powiedzieć, że stary, poczciwy BJB od dwóch tygodni nie spał we własnym łóżku.

– Nieprawda. – Kręcę głową.

– Bez Parks – dodaje Jo.

To akurat może być prawda, ale nie zamierzam mówić tego na głos.

Mój brat przeczesuje włosy palcami.

– Ciekawe, ciekawe… bo Allie mówiła, że Bridget mówiła, że prawie się całowaliście. – Krzywię się na dźwięk tych słów. Parks i ja zawsze prawie się całujemy. – A rano mama mówiła – ciągnie Henry – że dwa tygodnie temu ty i Magnolia spędziliście dwie noce u nich.

Wypuszczam głośno powietrze nosem. Czy te pajace prowadzą jakiś pieprzony dziennik, czy co?

– Zauważyła też, że Magnolia nie spała w pokoju Magnolii, tylko w twoim.

– Dobra. – Macham ręką. – Widzę, że ty, mama, Al, Bridget i Jo macie za dużo wolnego czasu.

Zauważam, że Christian jest dziwnie cichy. Patrzy na mnie, lecz z jego twarzy trudno cokolwiek wyczytać. To do niego podobne, facet jest oazą spokoju. Zwłaszcza gdy chodzi o Parks.

Kelnerka przynosi nasze drinki. Dyskretnie wsuwa mi w dłoń karteczkę z numerem telefonu i odruchowo chowam ją do kieszeni.

– Zadzwonisz do niej? – pyta Christian.

Drapię się po nosie.

– Nie – rzucam i zerkam na kelnerkę. Jest naprawdę niezła. – Może.

Celowo na niego nie patrzę, nie chcę widzieć jego twarzy, która mówi, że robię coś złego. Nie wiem, co z nim jest. Nie jest żadnym pieprzonym wzorcem moralności – nie z taką rodziną. Ale wszyscy dbają o Parks. Wystarczy, że powiem słowo, a rozedrą tego gnoja, Brooksa Callowaya, na strzępy, ale Christian różni się od Henry’ego czy Jonaha. Jest opiekuńczy wobec Parks z powodu ich… nieważne.

Raz się o to pobiliśmy. Jakieś trzy lata temu. Mieliśmy z chłopakami wyskoczyć na weekend do Pragi, jednak Christian w ostatniej chwili zrezygnował; twierdził, że ma jakieś spotkanie w pracy czy inne gówno – bracia Hemmesowie są właścicielami klubów – ale, tak czy inaczej, nasz lot został odwołany, więc koniec końców wyszliśmy zabawić się na mieście.

To było niedługo po tym, jak rozstaliśmy się z Parks. Świeża sprawa. Nie minęły nawet trzy miesiące.