Mafia nigdy nie wybacza ebook

AGNIESZKA KURA

MAFIA NIGDY NIE WYBACZA

© Agnieszka Kura, Lublin 2026

ISBN 978-83-983382-1-9

Wydanie pierwsze

Redakcja

Paulina Zyszczak – Zyszczak.pl

Skład DTP

Andrzej Zyszczak – Zyszczak.pl

Korekta

Marta Tojza – Zyszczak.pl

Projekt okładki

Melody M. (melodygraphicsdesigner12)

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej części nie mogą być przedrukowywane ani w żaden inny sposób reprodukowane lub odczytywane w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody autorki.

Dla Ciebie, drogi Czytelniku.

Niech ta historia ma swoje miejsce w Twoim sercu 🖤

Rozczarowanie

Zoe

Otworzyłam powoli oczy. Przez chwilę nie wiedziałam, gdzie jestem. Próbowałam wstać, ale coś krępowało mi ruchy. Miałam unieruchomione ręce i nogi. W moim sercu wezbrała panika. Gdzie mój syn? Odwróciłam głowę, usłyszawszy bliżej nieokreślony szelest.

– Cześć, Zoe. – Nade mną stał uśmiechnięty Ettore. – Powiedzieć, że się za tobą stęskniłem, to jakby nic nie powiedzieć. Ba… wręcz nie wypada tak żartować. Jeszcze byś się na mnie obraziła. – Pochylił się i z udawaną czułością odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy.

Był ostatnią osobą, którą chciałam teraz widzieć. Z obrzydzeniem odwróciłam głowę. Musieli mnie czymś nafaszerować. Zastanawiałam się, ile czasu minęło od porodu: godziny, dni czy tygodnie? Balansowałam na granicy świadomości. Na krótką chwilę odzyskiwałam kontakt z rzeczywistością, po czym znów pogrążałam się we śnie.

– Oddajcie mi dziecko – wyszeptałam ledwo słyszalnie. Dokuczliwa suchość w gardle sprawiała, że mówiłam z trudem. Nawet w najgorszych koszmarach nie przypuszczałam, że zostanę uwięziona w pokoju, w którym Matteo przebywał w trakcie swojej wyimaginowanej choroby. W tym samym pokoju, w którym później jego syn walczył o życie pogrążony w śpiączce.

– Och. – Westchnął z udawanym rozczarowaniem. – Myślałem, że jednak ucieszysz się na widok starego przyjaciela. – Przebijał swoim cynizmem nawet najstarszego Corvonera.

– Nigdy nim nie byłeś! – wychrypiałam. – Oddajcie mi dziecko. Proszę… – Moim ciałem wstrząsnął szloch. – Zabraliście mi syna. Co z was za ludzie? – Podniosłam głowę i wbiłam w niego pełne nienawiści spojrzenie. – Jak tylko się stąd wydostanę, wrzucę cię do jebanego basenu i będę patrzyła, jak twoje zwierzątka pożerają cię żywcem. Przysięgam! – Ponownie się szarpnęłam, ignorując ból. – Rozwiąż mnie. Natychmiast!

– Dobrze wiesz, że niektóre rzeczy nie zależą ode mnie. Teraz dowodzi tutaj twój mąż. – W jego głosie przebrzmiewała kpina. – Na razie… – Uniósł palec, by podkreślić ostatnie słowa.

Opadłam ciężko na poduszkę i skupiłam wzrok na suficie. Próbowałam uspokoić oddech oraz umysł. Mój mąż nie żyje. Przerażała mnie ta myśl. Jak oni mogli?

– Ile dni już tu leżę? – Popatrzyłam na Ettorego. Nienawidziłam go całą sobą, a do grona znienawidzonych przeze mnie parszywców dołączył Alessio. Nigdy mu nie wybaczę tego, co zrobił. – Odpowiedz. – Znów się szarpnęłam, pragnąc zetrzeć mu ten perfidny uśmiech z twarzy.

– Pięć dni.

Mój mały Angelo skończył już pięć dni, a mnie przy nim nie było. Zacisnęłam powieki. Po policzkach spłynęły mi łzy rozpaczy. Nie mogłam się poddać. Miałam dla kogo walczyć.

– Po co wróciłeś? – spytałam kierowana ciekawością. Od zawsze lubił gadać. Liczyłam, że coś mu się wymsknie lub umyślnie o tym powie. Cóż, jak widać, złego diabli nie biorą. Wylizał się po wypadku, miał na to sporo czasu.

– Wiesz, kto odkrył, że kłamiesz i nie jesteś przybłędą z domu dziecka?

– Niech zgadnę. – Jeśli dobrze pamiętałam, już kiedyś mi to mówił. Udałam, że się zastanawiam. – Ty?

– Brawo! – Klasnął w dłonie. Usiadł na krawędzi łóżka, obok moich nóg. – Od zawsze coś mi w tobie nie pasowało, nie wiedziałem tylko co. Cierpliwość popłaca, moja kochana. – Rozpostarł ręce. – Powiedz, że jednak się za mną stęskniłaś. – Ułożył usta w dzióbek. – Wcale a wcale? – Pokręcił głową z nieszczerym smutkiem.

– Pierdol się! – warknęłam, szarpiąc ramionami. Momentalnie przestałam, gdy poczułam ostry ból w podbrzuszu.

– Och, bardzo chętnie. – Zaśmiał się pogardliwie. – Najchętniej pierdoliłbym swoją przyszłą żonę. – Spoważniał. – Ale tak się składa, że twój braciszek sprzątnął mi ją sprzed nosa, co tylko wydłużyło listę osób, z którymi mam rachunki do wyrównania.

Oby ich tu nie było. Może dowiedzieli się, co zaszło, i dlatego po mnie nie wrócili.

Uniosłam głowę.

– Pozwól, że ci pomogę.

Łóżko powoli uniosło się do pozycji półsiedzącej. Skrzywiłam się, czując kolejną falę bólu.

– Oszczędzaj siły, moja droga. Jeszcze wiele przed tobą.

– Czego chcesz? Pieniędzy? Ile? Dam ci wszystko, czego zażądasz, tylko mnie wypuść.

Zaśmiał się w odpowiedzi.

– Wiesz, co Paolo zrobił Alessiowi? – Uniósł brew, wpatrując się we mnie z zainteresowaniem.

– Wiem, dlatego muszę odzyskać syna.

– A jeśli już za późno?

– Przestań! Przestań tak mówić! – wrzasnęłam. Trzymałam się kurczowo nadziei. To ona pomogła mi po postrzale Alessia. Wtedy chciałam, żeby się obudził. Teraz tego żałowałam.

– Bazyl nie żyje. Może Angela spotkał taki sam los. To już wie tylko Alessio.

Z mojej piersi wydobył się szloch. Zacisnęłam powieki i naprężyłam całe ciało. Pragnęłam się jak najprędzej uwolnić i zobaczyć synka.

– Może go zabił albo sprzedał. Kto wie, co mu chodziło po głowie. Planował zemstę latami. Zraniony człowiek jest w stanie posunąć się absolutnie do wszystkiego, podobnie jak zakochany. Alessio był gotów zabić dla ciebie własnego brata – powiedział Ettore z chorą satysfakcją.

– Zabił Bazyla dla mnie? – wydusiłam przez zaciśnięte gardło.

– Zapytaj go o to osobiście. Ja nie mogę mówić za niego.

– Jesteś popierdolony. – Pokręciłam głową, wciąż nie wierząc, że naprawdę tu jest. – Zawołaj go! Niech spojrzy mi w oczy! – krzyknęłam rozżalona. – Niech powie, dlaczego zastrzelił własnego brata!

– Bo znam całą prawdę – rozległ się chłodny głos Alessia.

Popatrzyłam w stronę drzwi. Nasze spojrzenia się skrzyżowały, szybko jednak odwróciłam twarz. Etto wstał i odszedł kawałek dalej, żeby zostawić nam trochę przestrzeni.

– Przypomniałem sobie.

– Co sobie przypomniałeś? – zapytałam drżącym głosem, zerkając na niego. Stał obok łóżka, jego ciemne oczy były puste, pozbawione jakichkolwiek emocji.

– Co mi zrobił Bazyl. – Włożył dłonie do czarnych spodni garniturowych.

– Powiesz, co takiego, czy mam, kurwa, zgadywać?! – Mój strach przerodził się w gniew.

– To on odpowiadał za zamach.

– Co? – Parsknęłam głośnym śmiechem. – O czym ty, do cholery, mówisz? – Przeniosłam spojrzenie na Ettorego, któremu nawet nie drgnęła powieka. To były dotąd jedynie moje podejrzenia, nie mieliśmy żadnych dowodów.

Alessio skierował wzrok na przyjaciela. Za dużo powiedziane. Na zdrajcę, bo właśnie to miano pasowało do tego człowieka.

– Sprawdź, co z lekarzem – zwrócił się do niego.

Ettore skinął głową i potulnie ruszył do wyjścia. Kiedy znalazł się przy nim, nagle odwrócił się w naszą stronę. Uśmiechnął się perfidnie i puścił mi oko, tak żeby Al nie widział, po czym zniknął za drzwiami.

Szuja.

– Etto mnie ostrzegał.

Wróciłam spojrzeniem do Alessia. Podciągnął nogawki na udach i usiadł obok mnie. Jego noga zetknęła się z moją łydką. Gdybym mogła, natychmiast bym się odsunęła.

– Co jeszcze powiedział ci przyjaciel? – zakpiłam. – Że Bazyl chciał cię zabić? Że prawie mu się udało, bo to on strzelał na naszym ślubie? Wiesz co? Cieszę się, że to zrobił.

Nozdrza zafalowały mu ze złości. Pozorny spokój malujący się na jego kamiennej twarzy mógł w każdej chwili runąć. Mimo to kontynuowałam.

– Gdyby nie on, zostałabym twoją żoną i to byłaby największa pomyłka w moim życiu – wyplułam z wściekłością. Głos mi się łamał. – Przeklinam dzień, w którym cię poznałam. Nienawidzę cię! Nienawidzę! – Pochyliłam się w jego stronę na tyle, na ile mogłam. – Oddałeś własne dziecko w łapy brata. Tego samego, któremu wcześniej odebrałeś kobietę. Jak myślisz, co teraz zrobi z Angelem? – Odpychałam najgorsze myśli, desperacko trzymając się nadziei, że Paolo nie skrzywdzi małego. Pogubiłam się, podobnie jak Alessio, tyle że we mnie nie było miejsca na współczucie.

Złapał brutalnie za mój podbródek.

– Przestań kłamać! – warknął przez zaciśnięte zęby, opluwając mi twarz. – Bazyla już nie ma. – Uśmiechnął się z satysfakcją. – Sprzątnąłem go, bo mi zagrażał. Do twojej wiadomości: to on zabił kobietę i dziecko Paola. Dlatego oddałem bachora bratu – podkreślił i rozluźnił palce.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu.

– Co cię tak bawi?

– To jakaś pierdolona ironia losu – rzuciłam. Wszystko, co wiedział, było przekręcone. Ettore porządnie namieszał mu w głowie. Zresztą ludzie czasem słyszą to, co pragną usłyszeć. Alessio chciał tych wszystkich kłamstw. – Żałuję, że Bazyl nie zabił cię pierwszy, kiedy miał okazję.

Przenikliwe ciemne spojrzenie zapłonęło gniewem.

– Wiesz, że teraz jesteś zdana na moją łaskę? – Wstał.

– Nie pierwszy raz – odparowałam ostro. – Nie masz pojęcia o tak wielu sprawach, ale gówno mnie obchodzi, w co wierzysz. Twierdzisz, że Angelo nie jest twoim synem? Okej, niech ci będzie. To nie zmienia jednak faktu, że ja jestem jego matką, a miejsce matki jest przy dziecku. Zabierz mnie do Angela!

– Przestań, kurwa, wreszcie kłamać!

Wzdrygnęłam się, bo uderzył otwartą dłonią w stolik tuż obok mojej głowy. Nie miałam nic do stracenia. Musiałam walczyć, by odzyskać dziecko.

– On nie jest mój – dodał chłodno. – Kiedy dochodziłaś do siebie, zrobiłem test na ojcostwo. Ojcem był Bazyl. – W głosie Ala pobrzmiewało rozczarowanie, a może nawet żal.

Nie mogłam uwierzyć, do czego posunął się Ettore. Ale chyba nie powinno mnie to dziwić – był przecież zdolny do wszystkiego, byleby zdobyć to, na czym mu zależy.

– Nie masz mi nic do powiedzenia? – ponaglił, choć moje milczenie wynikało z czegoś innego, niż sądził.

– Mam w dupie twoją prawdę. Chcę zobaczyć syna.

– Nic z tego.

– Aaa! – wrzasnęłam, czując frustrację i niemoc. – Odebrałeś mi dwie najważniejsze osoby w życiu! Czego jeszcze chcesz?

– Ciebie – odparł spokojnie. Sięgnął do mojej twarzy, ale natychmiast odchyliłam głowę. Zacisnął dłoń w pięść i ją odsunął.

– Możesz mnie więzić, straszyć i szantażować, ale nigdy nie będę twoja. Na zawsze pozostanę Bazyla… – powiedziałam drżącym głosem. Nie mogłam się pogodzić ze śmiercią tego mężczyzny. Mieliśmy zacząć nowe życie we troje. Starałam się być twarda i nie uronić łez rozpaczy.

– Biorę tylko to, co moje. – Pochylił się nade mną. – A ty jesteś moja. Zawsze byłaś i zawsze będziesz.

– Nie rozumiem. – Usiłowałam opanować emocje. Dawniej dzięki temu potrafiłam do niego dotrzeć, lecz teraz już nie wiedziałam, jak z nim rozmawiać. Może stare metody wciąż działały? Musiałam sprawdzić. – Gdy się obudziłeś, mówiłam ci, jak bardzo cię kocham. Chciałam z tobą być, ale mnie odepchnąłeś. Wybrałeś ramiona Anny. Dlaczego nagle zmieniłeś zdanie?

– Bo kłamałaś – odparł z wyrzutem.

Zamknęłam powieki i zacisnęłam wargi. Po chwili głośno wypuściłam powietrze i spojrzałam na niego błagalnie.

– Nie kłamałam. Choć raz w życiu uwierz mnie, a nie innym.

Nagle rozległo się pukanie do drzwi. Liczyłam, że zobaczę znajomą, przyjazną twarz, kogoś, kto mi pomoże, ale do pokoju weszli Ettore i mężczyzna z torbą lekarską.

– Można? – odezwał się niepewnie doktor.

– Tak. – Alessio skinął głową. – Proszę ją zbadać.

– Kiedy pacjentka się przebudziła? – zapytał lekarz, podchodząc do łóżka.

– Parę minut temu. Chwileczkę. – Al uniósł palec. – Etto, zostaw nas samych – zwrócił się do przyjaciela, a ten z wyraźną niechęcią opuścił pomieszczenie. – Obudziła się parę minut temu, jak już mówiłem.

– Gorączkowała? – Doktor postawił torbę na komodzie. Wyciągnął z niej jednorazowy fartuch i sprawnie się w niego ubrał.

– Dziś w nocy miała czterdzieści stopni.

– A teraz? – Mężczyzna zakładał niebieskie rękawiczki. Patrzyłam zdumiona na nich obu. Spojrzenia moje i Alessia na moment się skrzyżowały. Jego twarz pozostawała bez wyrazu. Zachowywali się tak, jakby mnie tu nie było.

– Nie wiem, zaraz sprawdzę. – Al podszedł do białej szafki przy oknie, wziął z niej termometr elektroniczny i wrócił. Odgarnął mi włosy z czoła i przystawił urządzenie do skóry. Nie odrywałam od niego wzroku. On przeciwnie: ani razu na mnie nie spojrzał. Oddychał ciężko, jabłko Adama poruszało się niespokojnie na jego szyi. Piknięcie termometru przerwało ciszę. – Trzydzieści osiem i pół.

– Antybiotyki zostały podane prawidłowo?

– Tak, wszystko zgodnie z zaleceniami.

– Dobrze. W najgorszym wypadku konieczne będzie łyżeczkowanie.

– Co? – pisnęłam z przerażeniem. – Co mi jest?

– Masz zakażenie połogowe – wyjaśnił spokojnie Alessio. – Przez ostatnie trzy dni gorączkowałaś, a wczoraj okazało się, że dostałaś zapalenia błony śluzowej macicy.

– Trzy dni? – powtórzyłam zdezorientowana. Ettore wspominał o pięciu.

– Tak. Majaczyłaś, kilka razy nawet próbowałaś wyrwać cewnik i wenflon. Bałem się, że zrobisz sobie krzywdę, dlatego cię przywiązaliśmy.

Mówił prawdę czy to kolejna manipulacja? Wprawdzie nie czułam się najlepiej, ale może to przez leki?

– Trzeba zmienić cewnik – zasugerował lekarz. Poruszyłam się niespokojnie. Dotąd nie zdawałam sobie sprawy, że mi go założono. – Można zdjąć to coś z kostek?

– Tak – rzucił chłodno Alessio i sięgnął do zapięcia przy mojej stopie.

Czekałam w napięciu na oswobodzenie nóg. Wzdrygnęłam się, kiedy delikatnie przetarł opuszkami miejsce, na którym jeszcze niedawno znajdował się skórzany pasek. Zacisnął mocno szczęki. Czego się spodziewał? Pochwały? Z drugą kostką zrobił to samo. Wreszcie mogłam swobodnie poruszać kończynami. Ulga, jaką poczułam, była nie do opisania. Czekałam, aż uwolni ręce, lecz na to się nie zdobył. Widocznie mi nie ufał – i słusznie. Moja chęć współpracy była pozorna.

– Teraz panią zbadam – poinformował lekarz.

– Proszę mi pomóc. On mnie więzi – błagałam w desperacji. Ten człowiek miał tu do powiedzenia jeszcze mniej niż ja, mimo to chwytałam się każdego sposobu, żeby stąd uciec. – Proszę.

– Zoe, przestań – mruknął Alessio ostrzegawczo. – Chcesz, żebym użył siły?

– Tak jakbyś już jej nie używał – zakpiłam cierpko. – Nikt mnie nie dotknie! – Zaczęłam wierzgać. Chociaż ból w podbrzuszu i kroczu się nasilał, nie przestawałam. – Zostaw!

– Posłuchaj. – Złapał mnie za ramiona i przyszpilił do materaca. – Słyszałaś lekarza. Jeśli infekcja nie ustąpi, konieczne będzie łyżeczkowanie. Ja chcę mieć jeszcze dzieci, a ty?

– Pierdol się! Nie będę miała z tobą więcej dzieci!

– Angelo nie jest mój – wyszeptał mi do ucha. Zacisnęłam powieki, bo nie mogłam na niego patrzeć. Nie wtedy, gdy wypierał się własnego dziecka. – Dasz się w końcu zbadać? – zapytał spokojnie. Kiwnęłam głową, a wtedy się odsunął.

– Czy mogę przejść do badania? – spytał niepewnie lekarz.

– Proszę robić swoje – odpowiedział za mnie Alessio głosem podszytym irytacją.

Odwróciłam głowę. Ktoś uniósł moją koszulę, odsłonił brzuch i krocze. Zacisnęłam pięści, przygryzając dolną wargę. Może i badanie było koniecznie, nie zmieniało to jednak faktu, że czułam się upokorzona.

– Boli? – Dłonie w lateksowych rękawiczkach nacisnęły lekko na mój brzuch w okolicy pępka. Skrzywiłam się. – A tu? – Doktor zszedł niżej, na podbrzusze.

Nie wytrzymałam – z ust wyrwał się szloch. Urodziłam zaledwie trzy dni temu i od razu zabrano mi syna. Materiał na piersiach przesiąkł mlekiem. Chciałam się zakryć, ale nie mogłam. Gniew, żal i rozpacz mieszały się w jedno.

– Czy to panią boli? – powtórzył pytanie lekarz.

Alessiowi skończyła się cierpliwość. Chwycił mnie za brodę i odwrócił moją twarz ku sobie. Zacisnęłam powieki, bo nie chciałam go widzieć.

– Wyjdź! – warknął.

– Słucham? – Doktor zgłupiał.

– Wynocha! Wrócisz, kiedy cię wezwę!

Usłyszałam szybko oddalające się kroki i trzask drzwi. Alessio nadal pochylał się nade mną. Czułam na skórze jego przyspieszony oddech.

– Czego nie rozumiesz? – zapytał ciszej, niemal łagodnie. – Próbuję ci pomóc.

Szarpnęłam się, gdy musnął kciukiem moją dolną wargę.

– Wyrządzasz krzywdę sobie, nie mnie – tłumaczył jak dziecku. – Masz infekcję i zraniłaś sobie usta.

– Chcę do Angela – wydukałam ochryple. Przejechałam językiem po wargach i poczułam metaliczny posmak.

– Nie jesteś w stanie chodzić, a co dopiero się nim zająć.

– A gdybym była w stanie? – Otworzyłam oczy. – Zabrałbyś mnie do niego?

– Nie. – Wyprostował się. – Zawołam lekarza. Masz być grzeczna.

Wspomnienia

Alessio

– Wracaj tam, skąd przyjechałeś! Wpierdalasz się w coś, w co nie powinieneś! – wykrzyczałem.

– Nie pozwolę ci jej skrzywdzić! – odpowiedział ostro Bazyl. Miałem ochotę go zabić.

Ocknąłem się i przetarłem ramieniem spocone czoło. Z głębokim westchnieniem zsunąłem stopy na podłogę, oparłem łokcie na kolanach i schowałem twarz w dłoniach.

Urywki wspomnień męczące mnie od kilku dni przeplatały się ze snami. Sam już nie wiedziałem, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni czy pragnieniem. Sfrustrowany przejechałem palcami po włosach. Ta wielka luka w głowie doprowadzała mnie do szału.

– Bazyl. Angelo…

Usłyszałem za plecami cichy, zmęczony głos Zoe. Samo imię brata wywoływało we mnie gniew. Dokładnie jak w snach.

Wstałem i podszedłem do łóżka, w którym leżała. Zdjąłem z jej bladej twarzy wilgotny kosmyk. Nadal miała podwyższoną temperaturę, co tylko potęgowało mój niepokój.

– Trzeba było się jej pozbyć razem z dzieciakiem.

Nawet się nie zorientowałem, kiedy Etto wszedł do pokoju.

– Gdy się obudzi, urządzi nam niezłą awanturę – dodał z pogardliwym śmiechem. Zbliżył się do mnie, a wtedy niespodziewanie złapałem go za koszulę.

– To ja tu decyduję, co robimy – warknąłem rozdrażniony jego komentarzem. Nie spodobała mu się zmiana planu w ostatniej chwili, ale miałem to w dupie.

– Jasne, stary, ja tylko… – Wystraszył się, choć za wszelką cenę próbował to ukryć. – Żartowałem. Na pewno sobie to jakoś wyjaśnicie.

Zdawałem sobie sprawę, że Zoe będzie zdruzgotana brakiem syna, z czasem jednak do tego przywyknie. Nie zamierzałem wychowywać cudzego bachora. Gdybym na niego patrzył, za każdym razem przypominałby mi o Bazylu. Trzymałem się swoich zasad: nigdy, przenigdy nie skrzywdziłem i nie skrzywdzę dziecka. A co zrobi z nim Paolo? Nie wiedziałem i wolałem nie wiedzieć. Umyłem od tego ręce. To on miał rachunki do wyrównania, nie ja. Dlatego pomogliśmy sobie nawzajem.

– Nienawidzę, gdy ktoś mi mówi, co mam robić – wysyczałem. Puściłem go i odepchnąłem. Lekko się zachwiał, ale utrzymał równowagę.

– Jasna sprawa. – Zaśmiał się z zakłopotaniem, poprawiając ubranie. – To luźna sugestia. Zrobisz, jak uważasz. – Chrząknął i spojrzał na śpiącą Zoe.

Podążyłem za jego wzrokiem. Mimo podkrążonych oczu i bladej cery pozostawała piękna. Była tylko moja. Napawałem się tą myślą jak pojebany.

– Miej na nią oko – nakazałem Ettoremu. – Idę się wykąpać. Zaraz wracam.

Pochyliłem się nad nią i musnąłem jej gorące wargi, po czym poszedłem do sypialni. Wziąłem szybki prysznic, osuszyłem się ręcznikiem i włożyłem świeżą koszulę oraz spodnie. Ostatnio nie sypiałem zbyt dobrze. Byłem rozdrażniony, byle głupota potrafiła wyprowadzić mnie z równowagi. Wchodząc po schodach, usłyszałem krzyk Zoe. Jeszcze niedawno miała gorączkę i majaczyła półprzytomna, a teraz jej głos był zaskakująco donośny. Zatrzymałem się przed uchylonymi drzwiami.

– Zawołaj go! Niech spojrzy mi w oczy! Niech powie, dlaczego zastrzelił własnego brata!

Zacisnąłem mocno szczęki, tak że zazgrzytały mi zęby. Nie czekając ani minuty, wparowałem do środka. Etto siedział na łóżku obok niej. Kazałem mu jej pilnować. Co prawda nie sprecyzowałem, że ma się trzymać od niej z daleka, ale to powinno być dla niego oczywiste.

– Bo znam całą prawdę – odparłem chłodno. Przeniosła na mnie zaskoczone spojrzenie, lecz szybko je odwróciła. Zbliżyłem się wolnym krokiem. Zmieszany Ettore wstał i prawie odskoczył od łóżka. – Przypomniałem sobie – dodałem po chwili.

– Co sobie przypomniałeś?

– Co mi zrobił Bazyl – odpowiedziałem spokojnie, choć wrzałem ze złości. Włożyłem dłonie do kieszeni, zaciskając pięści. Nie chciałem się z nią teraz kłócić. Nie, kiedy była w takim stanie. Na sprzeczki przyjdzie jeszcze czas.

– Powiesz, co takiego, czy mam, kurwa, zgadywać?

Moja waleczna Zoe. Nawet przykuta do łóżka potrafiła kąsać. Nie zamierzała niczego odkładać na później.

– To on odpowiadał za zamach – wyjaśniłem, starając się trzymać nerwy na wodzy.

– Co? – Parsknęła głośnym śmiechem. Zmarszczyłem brwi, nie spuszczając z niej wzroku. – O czym ty, do cholery, mówisz?

Żałowałem, że nie umiem czytać w cudzych umysłach. To pozwoliłoby nam zaoszczędzić sporo czasu i nerwów.

– Sprawdź, co z lekarzem – zwróciłem się do Ettorego. Skinął głową i skierował się do drzwi.

– Etto mnie ostrzegał. – Podciągnąłem nogawki, bo spodnie były dość ciasne, i usiadłem obok Zoe. Nasze ciała się zetknęły. Poczułem jej niechęć i obrzydzenie.

– Co jeszcze powiedział ci przyjaciel? – rzuciła z kpiną. – Że Bazyl chciał cię zabić? Że prawie mu się udało, bo to on strzelał na naszym ślubie? Wiesz co? Cieszę się, że to zrobił.

Mój spokój momentalnie się ulotnił, wkurwiło mnie to, co powiedziała. Kto by przeszedł obojętnie obok takich słów? Jeszcze nad sobą panowałem, lecz nie byłem pewien, jak długo to potrwa.

– Gdyby nie on, zostałabym twoją żoną i to byłaby największa pomyłka w moim życiu. Przeklinam dzień, w którym cię poznałam. Nienawidzę cię! – Pochyliła się na tyle, na ile pozwalały pasy trzymające nadgarstki. – Nienawidzę! – Łamał jej się głos, mimo to nie przestawała mówić. – Oddałeś własne dziecko w łapy brata. Tego samego, któremu wcześniej odebrałeś kobietę. Jak myślisz, co teraz zrobi z Angelem?

Wzmianka o dziecku przelała czarę goryczy.

– Przestań kłamać! – warknąłem przez zaciśnięte zęby, chwytając ją mało delikatnie za podbródek. – Bazyla już nie ma. Sprzątnąłem go, bo mi zagrażał. – Uśmiechnąłem się z satysfakcją. Wreszcie dopiąłem swego.

Oczywiście, że wybrałem siebie. Byłbym kretynem, gdybym czekał, aż brat znów spróbuje usunąć mnie z życia Zoe.

– Do twojej wiadomości: to on zabił kobietę i dziecko Paola – wyjaśniłem. Tak powiedział mi Paolo i to samo odkryła dla mnie Anna. – Dlatego oddałem bachora bratu – podkreśliłem, by zrozumiała, że znam prawdę.

Puściłem jej brodę. Nie chciałem osiągać niczego brutalnymi metodami. Miałem przebłyski, że tak robiłem, gdy Zoe mieszkała u mnie. Już sam nie byłem niczego pewien. Chciałem ją odzyskać po dobroci. Użycie siły stanowiło ostateczność i doprowadziło do śmierci mojego brata. Wściekłość osiągnęła apogeum, kiedy zobaczyłem, jak Bazyl posuwa Zoe. To ja powinienem być mężczyzną, którego pragnie i kocha. W tamtym momencie coś we mnie wstąpiło – postanowiłem uczynić wszystko, by ją odzyskać, i dotrzymałem danego sobie słowa. Tyle że Bazylowi moja śmierć była na rękę. Musiałem uciąć wszelkie manipulacje, których się dopuścił. Wcale nie żałowałem tego, co zrobiłem. Powtórzyłbym to bez wahania.

– Co cię tak bawi? – warknąłem zirytowany jej reakcją.

– To jakaś pierdolona ironia losu. Żałuję, że Bazyl nie zabił cię, kiedy miał okazję.

Nie przestawała wylewać z siebie żalów, czym coraz bardziej mnie wkurwiała. Robiła to specjalnie?

– Wiesz, że teraz jesteś zdana na moją łaskę? – Wstałem.

Tak bardzo nie chciałem, by ta rozmowa poszła w takim kierunku.

– Nie pierwszy raz – rzuciła ostro. Zaskoczyła mnie. Co takiego przez to rozumiała? – Nie masz pojęcia o tak wielu sprawach.

Nawet nie wiedziała, że trafiła w sedno i że bardzo mnie to frustrowało. Nadal nie byłem do końca pewien, komu ufać, dlatego musiałem zachowywać ostrożność.

– Gówno mnie obchodzi, w co wierzysz – kontynuowała wzburzona. – Twierdzisz, że Angelo nie jest twoim synem? Okej, niech ci będzie. To nie zmienia jednak faktu, że ja jestem jego matką, a miejsce matki jest przy dziecku. Zabierz mnie do Angela!

– Przestań, kurwa, wreszcie kłamać! – Wzmianka o dzieciaku wyprowadziła mnie z równowagi. Naprawdę miałem nadzieję, że okaże się moje. To mogło wszystko uprościć. Myśl o byciu ojcem nawet zaczynała mi się podobać. Aż dowiedziałem się, że bachora spłodził Bazyl.

Nie wytrzymałem – uderzyłem dłonią w stolik, by rozładować gniew.

– On nie jest mój – dodałem chłodno. – Kiedy dochodziłaś do siebie, zrobiłem test na ojcostwo. Ojcem był Bazyl.

Zamilkła, więc odezwałem się ponownie:

– Nie masz mi nic do powiedzenia?

– Mam w dupie twoją prawdę. Chcę zobaczyć syna.

– Nic z tego.

– Aaa! – wydarła się na całe gardło. – Odebrałeś mi dwie najważniejsze osoby w życiu! Czego jeszcze chcesz?

– Ciebie – odpowiedziałem natychmiast. Zawsze chodziło o nią.

Chciałem dotknąć jej policzka, ale się odsunęła. Zacisnąłem pięść, po czym odsunąłem dłoń.

– Możesz mnie więzić, straszyć i szantażować, ale nigdy nie będę twoja. Na zawsze pozostanę Bazyla.

Była rozemocjonowana i kipiała złością. Nie te słowa pragnąłem od niej usłyszeć.

– Biorę tylko to, co moje. – Pochyliłem się nad nią. – A ty jesteś moja – wyszeptałem resztką opanowania. – Zawsze byłaś i zawsze będziesz.

– Nie rozumiem. Gdy się obudziłeś, mówiłam ci, jak bardzo cię kocham. Chciałam z tobą być, ale mnie odepchnąłeś. Wybrałeś ramiona Anny.

Nigdy tego nie zrobiłem. To był jedynie pocałunek, którego ogromnie żałowałem. Mimo wielkich chęci nie wypowiedziałem tych słów na głos.

– Dlaczego nagle zmieniłeś zdanie?

Bo kłamałaś. Bo Bazyl cię zmanipulował. Bo nic nie pamiętałem. Miałem miliony powodów. Wiedziałem jedno: coś mnie do tej kobiety ciągnęło. Pragnąłem być nieustannie obok niej, chociaż początkowo ją odrzuciłem. Gdyby nie silna potrzeba trzymania jej blisko siebie, może i bym odpuścił, ale jeśli w grę wchodziła ona, nie liczyło się nic innego.

– Bo kłamałaś – powiedziałem pierwsze, co przyszło mi do głowy.

– Nie kłamałam. Choć raz w życiu uwierz mnie, a nie innym.

Nie potrafiłem tego zrobić. Przynajmniej na razie.

Pukanie do drzwi przerwało rozmowę w odpowiednim momencie.

– Można? – zapytał niepewnie doktor.

– Tak. – Skinąłem nieznacznie głową. – Proszę ją zbadać.

Przez ostatnie kilka dni poza mną to on opiekował się Zoe. Ufałem mu.

– Kiedy pacjentka się przebudziła?

– Parę minut temu – odpowiedziałem. – Chwileczkę. – Uniosłem palec. – Etto, zostaw nas samych – zwróciłem się do niego. Nie chciałem, by czuła się skrępowana. Dopiero co urodziła. Z tej ciasnej cipki wyszło dziecko wielkości arbuza. Przerażała mnie ta myśl. – Obudziła się parę minut temu, jak już mówiłem.

– Gorączkowała?

– Dziś w nocy miała czterdzieści stopni – oznajmiłem. Byłem wtedy przerażony, bo Zoe miała halucynacje i majaczyła, dlatego postanowiłem przypiąć ją do łóżka. Bałem się, że w przeciwnym razie coś sobie zrobi.

– A teraz?

Spojrzałem na nią. Wyglądała o niebo lepiej niż wczoraj. Na krótką chwilę nawiązaliśmy kontakt wzrokowy, lecz szybko go urwałem. Patrzyła na mnie, jakbym specjalnie ją tu uwięził, a przecież tak nie było.

– Nie wiem, zaraz sprawdzę.

Przyniosłem termometr. Delikatnie odgarnąłem kosmyk z czoła Zoe. Robiłem wszystko, byleby na nią nie spojrzeć. Czułem się winny stanu, w jakim się znalazła. Za długo przebywała w basenie, gdzie jej krew po porodzie zmieszała się z krwią Bazyla.

Piknięcie termometru sprawiło, że wróciłem na ziemię.

– Trzydzieści osiem i pół.

– Antybiotyki zostały podane prawidłowo?

– Tak, wszystko zgodnie z zaleceniami.

– Dobrze. W najgorszym wypadku konieczne będzie łyżeczkowanie.

– Co? – pisnęła przerażona Zoe. – Co mi jest?

– Masz zakażenie połogowe – wyjaśniłem z pozornym spokojem, bo słowa lekarza zaniepokoiły także mnie. Sam do końca nie wiedziałem, co to właściwie dla niej oznacza. – Przez ostatnie trzy dni gorączkowałaś, a wczoraj okazało się, że dostałaś zapalenia błony śluzowej macicy.

– Trzy dni? – powtórzyła zdezorientowana.

– Trzeba zmienić cewnik – wtrącił lekarz. – Można zdjąć to coś z kostek?

– Tak. – Sięgnąłem do sprzączki i ją odpiąłem. Skóra Zoe była w tamtym miejscu zaczerwieniona. Przejechałam po niej delikatnie palcami, pragnąc uśmierzyć jej ból. Wzdrygnęła się z odrazą. Zacisnąłem szczęki i wyswobodziłem drugą nogę, ignorując to, co zobaczyłem w oczach kobiety. Nie miałem pewności, jak się zachowa, więc na wszelki wypadek zostawiłem jej ręce skrępowane.

– Teraz panią zbadam.

– Proszę mi pomóc. On mnie więzi. Proszę.

– Zoe, przestań – mruknąłem ostrzegawczo. Usiłowałem przy tym zachować powagę. Mężczyzna dobrze wiedział, kim jestem i co należy do jego obowiązków. Mimo wszystko podziwiałem Zoe za upór i ducha walki. – Chcesz, żebym użył siły?

– Tak jakbyś już jej nie używał. Nikt mnie nie dotknie! – Zaczęła wymachiwać nogami. To mi się nie spodobało.

– Posłuchaj. – Przytrzymałem ją za ramiona, żeby sobie niczego nie zrobiła. – Słyszałaś lekarza. Jeśli infekcja nie ustąpi, konieczne będzie łyżeczkowanie. Ja chcę mieć jeszcze dzieci, a ty?

– Pierdol się! Nie będę miała z tobą więcej dzieci! – Gdyby mogła, pewnie by mnie spoliczkowała.

– Angelo nie jest mój – wyszeptałem jej do ucha. Wypowiadanie tego zdania na głos wywoływało we mnie frustrację. – Dasz się w końcu zbadać?

– Czy mogę przejść do badania? – zapytał niepewnie lekarz, czując napiętą atmosferę pomiędzy nami.

– Proszę robić swoje – odpowiedziałem za Zoe. Ta kobieta wywoływała we mnie szereg skrajnych emocji.

Krzywiła się z bólu, gdy mężczyzna dotykał jej brzucha. Nagle skończyła mi się cierpliwość. Chciałem pomóc, a ona była zbyt uparta, żeby współpracować. Złapałem ją za brodę.

– Wyjdź! – nakazałem lekarzowi.

– Słucham?

– Wynocha! – krzyknąłem, nie odrywając wzroku od Zoe. – Wrócisz, kiedy cię wezwę.

Próbowałem nad sobą panować, chociaż coraz gorzej mi to wychodziło.

– Czego nie rozumiesz? Próbuję ci pomóc. – Powiodłem kciukiem po jej zranionych wargach, a ona natychmiast zareagowała sprzeciwem. – Wyrządzasz krzywdę sobie, nie mnie. Masz infekcję i zraniłaś sobie usta. – Nie mogłem dłużej patrzeć na jej autodestrukcję.

– Chcę do Angela.

– Nie jesteś w stanie chodzić, a co dopiero się nim zająć.

– A gdybym była w stanie? Zabrałbyś mnie do niego?

– Nie. – Wyprostowałem się, czując narastające rozdrażnienie. – Zawołam lekarza. Masz być grzeczna.

Musiałem przerwać kontakt wzrokowy, bo ból malujący się w oczach Zoe był nie do zniesienia. Odebranie matce noworodka to świństwo, ale nie miałem innego wyjścia. Potrzebowała czasu, żeby zaakceptować nową rzeczywistość. Gdy wyzdrowieje, postaramy się o nasze wspólne dziecko, a o tamtym zapomni.

– Uwolnij mi ręce – wyszeptała błagalnie.

Przez chwilę rozważałem zgodę na tę prośbę. Zoe była zbyt słaba, by uciec. Jednocześnie bałem się, że zrobi coś głupiego, dlatego postanowiłem nie ryzykować. Podszedłem do drzwi, za którymi stał doktor, i wpuściłem go ponownie.

– Musimy zdjąć pani bieliznę – poinformował lekarz.

– Ja to zrobię – zaoferowałem się od razu.

– Poradzę sobie sama, jeśli mnie uwolnisz.

– Nie ma mowy.

Naprężyła ciało ze złości, zacisnęła mocno powieki i pięści.

– Nie skrzywdzę cię – zapewniłem łagodnie i sięgnąłem do jej majtek. Nie spodziewałem się, że ułatwi mi zadanie. Była lekka jak piórko mimo nadal zaokrąglonego brzucha. Zauważyłem też dwie plamy na wysokości jej piersi.

– Proszę ugiąć lekko nogi – poprosił lekarz, lecz ona ani drgnęła.

– Zoe. – Pochyliłem się nad nią. – Zrób to, o co prosi doktor, nie utrudniaj.

– Pierdol się – wysyczała mi w twarz, na co jedynie lekko się uśmiechnąłem.

– Jak sobie życzysz.

Toczyliśmy walkę na spojrzenia. Nie chciałem używać wobec niej siły, ale też nie zamierzałem się poddawać.

W końcu uniosła nogi i je zgięła. Kiedy lekarz się pochylił, uderzyła go stopą w głowę.

Nie mogłem powstrzymać uśmiechu. Podobała mi się jej niepokorna dusza. Jako jedyna umiała się postawić, powiedzieć, co myśli.

– Dlaczego uderzyłaś niewinnego człowieka? – odezwałem się, usiłując ukryć rozbawienie. Podałem mężczyźnie ręcznik, by zatamował krwotok. – Na dziś chyba koniec, zadzwonię później.

Lekarz pożegnał się pospiesznie, zabrał torbę i wyszedł.

– Bo ty zabiłeś niewinnego człowieka – odparowała, walcząc z wilgotniejącymi oczami. Nie lubiłem patrzeć na jej łzy.

– Nie płacz. – Ująłem ją za policzek. Odchyliła głowę, jakby chciała się odsunąć.

– Nie mam po co żyć… – załkała. – Bez Angela nic nie ma sensu.

Miała więcej powodów, żeby żyć. Na przykład mnie.

Uwolniłem jej ręce, usiadłem obok, wziąłem ją na kolana i przytuliłem. Płakała w moich ramionach bezbronna i wątła.

– Przepraszam. – Zacząłem całować jej czerwone nadgarstki.

– Alessio… – szepnęła, odrywając głowę od mojej piersi. Spojrzała na mnie, następnie sięgnęła do policzka. – Proszę cię, jedź do Paola i zabierz mu naszego syna, zanim stanie mu się krzywda.

O nie. To się nigdy nie stanie.

Rozmowa

Zoe

Nawet jeśli tkwił w przekonaniu, że Angelo nie jest jego dzieckiem, czy naprawdę nie mógł go zaakceptować? Zamiast tego oddał noworodka w łapska swojego brata. Rozszarpał mi tym serce. Tak bardzo tęskniłam za synkiem. To wszystko przez Ettorego – nienawidziłam go całą sobą. Namieszał Alessiowi w głowie i zniszczył mi życie.

– Angelo nie wróci.

Dłoń bezwiednie opadła mi na udo. Nie chciałam dłużej tkwić w jego ramionach. Jeszcze kilka dni temu byłoby to spełnienie moich marzeń, dziś natomiast nie mogłam znieść tej bliskości.

– Zostaw mnie… – wybełkotałam, czując dreszcze na całym ciele. Rwący ból w podbrzuszu narastał, do tego dochodziło wrażenie pęcznienia między nogami.

– Zabiorę cię na dół, do naszego pokoju.

– Nigdzie z tobą nie pójdę. – Próbowałam się odsunąć, ale nie miałam na tyle siły. Kręciło mi się w głowie.

– Martwię się o ciebie.

– Naprawdę?

– Zarzucasz mi brak zainteresowania twoją osobą?

Widziałam go jak przez mgłę. Odgarnął mi włosy z ramienia na plecy i przejechał lekko kciukiem po mojej żuchwie.

– Nie wiesz, co mówisz. – Ściszył głos.

– Gdybyś naprawdę się o mnie martwił, nie zabrałbyś mi syna.

– Możemy zostawić ten temat? Wrócimy do niego, kiedy wyzdrowiejesz. Teraz zadbaj o siebie.

– Nie potrafię. – Znów zaczęłam chlipać. Łzy płynęły bez mojej kontroli. Targał mną huragan emocji.

– Uspokój się, proszę – rzekł łagodnie, choć chwilę temu był zły. – Pomogę ci się umyć, jeśli chcesz. Zrozum, wszystko robię dla twojego dobra.

– Niczego od ciebie nie chcę. Nie potrzebuję cię. – Wytarłam policzki rękawem koszuli. – Daj mi święty spokój.

– Potrzebujesz pomocy.

– To wszystko wydarzyło się przez ciebie. Bazyl by się mną zaopiekował i nie pozwolił, żeby stało mi się coś złego – wyszeptałam, starając się zapanować nad ciężkimi powiekami. – Ty mnie krzywdzisz, nie widzisz tego?

– Chcesz zostać sama? – Zsunął mnie z kolan na łóżko. Nie był przy tym delikatny. Skrzywiłam się, gdy uderzyłam boleśnie tyłkiem o materac. – Proszę bardzo! Zobaczymy, jak długo dasz sobie radę! – nakrzyczał na mnie jak na dziecko.

Ostrożnie odwróciłam się plecami do drzwi. Po chwili usłyszałam ostentacyjne trzaśnięcie.

Nie byłam w stanie określić, ile czasu minęło. Leżałam i zwijałam się z bólu, ubranie kleiło się do rozpalonego ciała, powieki wydawały się jak z ołowiu – nie mogłam ich uchylić. Podniesienie dłoni stanowiło nie lada wyczyn. Byłam zbyt dumna czy zbyt głupia, by poprosić o pomoc? Nie widziałam sensu dalszej egzystencji bez syna. Skoro mi go odebrali, ja też mogłam umrzeć. Na niczym mi już nie zależało.

– Ma gorączkę. – Kobiecy głos przebijał się do mojej świadomości. A może to jedynie omamy? – Musimy coś zrobić.

– Niby co? – rozbrzmiał inny głos. – Nie angażuj się w to.

– Mówisz poważnie? Jak mam nie reagować, skoro dziewczyna cierpi? Musimy coś zrobić!

– Rób tylko to, co on ci każe. Niczego na własną rękę. Nie chcę mieć przez ciebie problemów. Zgodziłam się na tę robotę, bo dobrze płaci. Gdybym nie była w dołku finansowym, moja noga by tu nigdy nie postała. Słyszałaś, co się stało z poprzednim lekarzem i pielęgniarką? Kurwa… Nie angażuj się w to, serio mówię. Mam chorą matkę. Chcę zrobić swoje i stąd spadać.

– Ja tak nie potrafię, dziewczyna krwawi i gorączkuje. Jak możesz na to wszystko patrzeć ze spokojem?

– Nie dotykam jej i tobie radzę to samo.

– Nie ma w tobie krzty współczucia.

– Nawet nie próbuj mi wjeżdżać na ambicję. Kiedy on będzie strzelał ci między oczy, myślisz, że wykaże się współczuciem? Oni wszyscy są popieprzeni. Już żałuję, że się na to zgodziłam.

– Proszę pani… – Poczułam lekkie szarpnięcie za ramię. – Proszę pani… Wiem, że pani nie śpi.

Myślałam, że ta rozmowa to jedynie sen. Każdy skrawek ciała miałam obolały.

– Widzę, jak pani cierpi. – Cichy szept dobiegł do mojego ucha. Zmusiłam się do uchylenia powiek. Młodziutka dziewczyna pochylała się nade mną. – Niech pani poprosi go o pomoc.

Tępy ból przeszył plecy i dotarł do krocza. Wielkie jak grochy łzy spływały mi po policzkach. To prawda, cierpiałam, ale nie zamierzałam o nic prosić Alessia.

– Nie reaguje – rozległ się ponownie damski głos. – Co mam zrobić?

– Czego nie zrozumiałaś? – Druga kobieta była coraz bardziej zirytowana. – Zostaw ją. Nic nie możesz zrobić.

– Jesteśmy pielęgniarkami, mamy obowiązek pomagać.

– Tak samo jak słuchać pracodawcy. Zatrudnił nas i dał nam wyraźne wytyczne. Jeśli chce cierpieć, jej sprawa. Ja się w to nie wtrącam.

Usłyszałam oddalające się kroki.

Druga z dziewczyn głośno westchnęła, po czym także odeszła. Po chwili jednak wróciła i położyła mi na czole coś zimnego. Przyniosło to nieznaczną ulgę. W pokoju znów zapanowała cisza. Słychać było tylko mój przyspieszony oddech i pojedyncze jęki.

Ciszę przecięły skrzypiące drzwi i stukot butów. Byłam pewna, że pielęgniarka wróciła, ale się myliłam. Chłodny, ochrypły głos należał do Mattea.

– Długo będziesz się nad sobą użalać? – Jego obcesowość nie znała granic.

– Odpuść… – wyszeptałam z trudem.

– Obraz nędzy i rozpaczy.

Zebrałam całą energię, jaką w sobie miałam.

– Nie wstyd ci? – powiedziałam, otwierając oczy. Stał wystrojony w szary garnitur. Zacisnęłam powieki, po policzkach spłynęły mi kolejne łzy. Skoro tak bardzo przeszkadzał mu mój wygląd, dlaczego się za mną nie wstawił? Pewnie dlatego, że mną gardził. Zależało mu jedynie na wnuku, a skoro ten zniknął, ja przestałam się liczyć.

– Ból jest jak dzikie zwierzę: albo go ujarzmisz, albo dasz mu się pożreć. Co wybierasz?

– Pierdol się!

– Naprawdę zamierzasz tak leżeć i robić z siebie ofiarę? Jesteś Corvonero, a my nie poddajemy się na pierwszej prostej. Zawsze walczymy do końca. Widocznie nie zasługujesz na to nazwisko.

– To tylko nazwisko, nic nie oznacza. W głębi serca zawsze byłam i będę tym, kogo tak bardzo nienawidziliście latami.

– Jesteś głupsza, niż myślałem.

– Czyli nic nowego – burknęłam lekceważąco.

Matteo pochylił się nad łóżkiem, po czym wcisnął jakiś przycisk. Oparcie zaczęło się podnosić, a ja – razem z nim.

– Fortuna kołem się toczy, nie uważasz? – Zaśmiał się pod nosem. – Nasz los w każdej chwili może się zmienić. Teraz ty leżysz bez sił, a ja mogę zrobić, co zechcę.

– Dobij mnie.

Cyniczny uśmiech momentalnie zniknął mu z twarzy zastąpiony znajomą maską obojętności, którą tak często widywałam również u Alessia.

– Uważasz, że powinienem? – Uniósł wysoko brew, przyglądając mi się uważnie.

– Nie mam po co żyć. – Zamknęłam powieki. Sądziłam, że wylałam już wszystkie łzy, lecz kilka kolejnych spłynęło po moich policzkach i wsiąknęło w poszewkę poduszki.

– Skoro nie masz po co żyć, żyj na złość innym – powiedział chłodno. – Ale jeśli mnie pamięć nie myli, masz syna, do kurwy nędzy. Już o nim zapomniałaś?

Otworzyłam gwałtownie oczy.

– Jak śmiesz tak mówić? Nigdy nie zapomnę o Angelu! To Alessio wyrzucił go z pamięci! Twój syn!

– To chyba oczywiste. – Usiadł obok mnie na łóżku, najwyraźniej jednak stwierdził, że to zły pomysł, bo wstał, przysunął bliżej krzesło i na nim spoczął. – Ma amnezję, nie pamięta istotnych kwestii, ale sobie przypomni.

– Kiedy? – wydusiłam bez sił. – Zresztą nic nie jest w stanie go usprawiedliwić. Nic. – Zakaszlałam, a wtedy ból podbrzusza się nasilił.

– Mam inne zdanie na ten temat.

Nie dziwiłam się – zawsze bronił Alessia. Dawniej też stałam po jego stronie, lecz wszystko się zmieniło i moje serce przepełniała teraz nienawiść.

– Spójrz na sprawę z jego perspektywy. Po tym, jak się obudził, wmawiałaś mu, że jesteście razem, po czym zmieniłaś front i wzięłaś się za jego brata – stwierdził z dezaprobatą. – Co ty byś sobie pomyślała na jego miejscu?

– Zabił ci syna, nie jesteś na niego zły? Matteo, co z tobą jest, do cholery, nie tak? Może jednak masz problemy psychiczne?

– Na twoim miejscu bym się zamknął i posłuchał mądrzejszego. Być może jestem jedyną osobą, która ci pomoże, a ty mnie obrażasz?

– Czy ja cię prosiłam o pomoc? Wolę umrzeć, niż kajać się przed którymkolwiek z was.

– Cierpisz, to zrozumiałe – powiedział nieco łagodniej. – Zabrali ci dziecko, mimo wszystko masz po co żyć. Twój syn ma się dobrze.

– Skąd wiesz? – Nie mogłam zapanować nad drżeniem wargi. W głębi duszy czułam, że Matteo mówi prawdę. Mój synek żyje, matka wie takie rzeczy. Jednocześnie ta rozłąka łamała mi serce. Był gdzieś tam sam, a ja nic nie mogłam na to poradzić.

– Przez wiele lat nie miałem kontaktu ze swoimi synami. Siedziałem tu zamknięty, opłakując stratę żony. Kochałem ją najmocniej na świecie, wierz lub nie, a ktoś postanowił mi ją zabrać. Dokładnie tak, jak tobie zabrano syna. – Jego głos był inny niż zwykle. Pewność siebie nagle zniknęła. Matteo pokazał inne oblicze, dotąd mi nieznane. – Na szczyt prowadzi wiele dróg – kontynuował. – Gdy ktoś cię skrzywdzi, masz dwie opcje: zamknąć się w sobie lub walczyć. Ja wybrałem źle, ale ty możesz dokonać słusznego wyboru. Jesteś silna, od zawsze to wiedziałem. Ronisz łzy nie ze słabości. To wyraz odwagi, której ci nie brakuje. – Westchnął przeciągle, przecierając twarz dłonią. – Opowiem ci pewną historię. Kiedy chłopcy byli mali, kazałem im usiąść w salonie i postawiłem przed nimi ich ulubione słodycze. Mieli ich nie ruszać do powrotu matki pod groźbą ukarania całej trójki, nawet jeśli tylko jeden z nich tknie łakocie, a jeśli cierpliwie poczekają, zostaną nagrodzeni. Jak myślisz, który złamał się jako pierwszy?

Patrzył na mnie wyczekująco. Nie rozumiałam, po co mi o tym mówił. Dlaczego miały mnie obchodzić jego metody wychowawcze?

– I tak ci powiem – mruknął. – Alessio. To on wziął słodycze, nie zważając na konsekwencje. Od zawsze najpierw działał, a później myślał i to nieraz wpędziło go w kłopoty. Z każdej kabały jednak wychodził obronną ręką. Paolo był najodważniejszym z braci, Bazyl… najrozsądniejszym. Każdego z nich cechuje co innego, ale to moi synowie. Więc jeśli jeszcze raz zarzucisz mi, że o któregoś nie dbałem lub nie dbam, zastanów się dwa razy.

– Po co opowiadasz mi historyjki sprzed lat? Przecież Bazyl nie żyje, a z Paolem się pokłóciłeś, już nie pamiętasz? – Znów zakaszlałam, ból przeszył moje podbrzusze. – Nigdy o nic cię nie prosiłam, ale pomóż mi ten jeden jedyny raz. Pomóż mi odzyskać syna.

– Ja tu o niczym nie decyduję. Musisz poprosić Alessia. Miałaś wyćwiczoną do perfekcji grę aktorską.

Po sentymentalnym Matteu nie został ślad. Jakby ktoś pstryknął palcami, a on ponownie zamienił się w aroganckiego staruszka z klasą. Bo choć był skurwysynem, nie brakowało mu stylu i manier.

– Chyba nie muszę ci mówić, co powinnaś zrobić. Jesteś bystra. Zamiast się nad sobą użalać, weź się, do cholery, w garść. – Zamilkł na chwilę, po czym dodał: – Nie jestem idiotą, widzę, że Ettore manipuluje Alessiem. Owinął go sobie wokół palca, ale mój syn w końcu przejrzy na oczy. Więc teraz to ja cię o coś poproszę: dla swojego dobra zrób wszystko, co w twojej mocy, by uśpić czujność ich obu. Bądź rozsądna i odważna. Przyczaj się i zaatakuj.

Drzwi się otworzyły. Matteo natychmiast przerwał swój wywód. Do środka wszedł Alessio, a za nim podążał jego przyjaciel.

– Co tu robisz? – zapytał oskarżycielskim tonem młodszy Corvonero, wbijając wzrok w ojca.

– Przyszedłem sprawdzić, jak się ma Zoe. Nie wygląda najlepiej, ale cóż. – Matteo wzruszył ramionami i wstał z krzesła. – Nigdy nie wyglądała dobrze.

– Niczyja stopa bez mojego pierdolonego pozwolenia nie ma prawa tu stanąć, czy to jasne?

– Jak słońce w upalny dzień.

Kiedy spojrzenia moje i Alessia się skrzyżowały, szybko odwróciłam wzrok.

– Zostawcie nas samych. – Jego oschły ton nie pozostawiał miejsca na dyskusję.

Żałowałam, że Matteo nie dokończył myśli. Czasem gadał od rzeczy, ale jego słowa nieraz miały głębszy sens. Tylko czy umiałam udawać? Nie oszukujmy się – umiałam. Przecież właśnie dzięki mojej wybitnej grze aktorskiej pojmaliśmy Alessia.

– Przemyślałaś swoje zachowanie? – zapytał spokojnie.

Otworzyłam oczy. Patrzył na mnie ze ściągniętymi brwiami. Sięgnął do mojego czoła.

– Jesteś rozpalona. Daj sobie pomóc. – Jego głos złagodniał. – Wystarczy jedno twoje słowo.

Zacisnęłam usta.

Wciąż nie potrafiłam poprosić go o pomoc.

Night club

Ettore

Rodzina Corvonerów oznaczała dla mnie nie mniej, nie więcej, tylko koks, dziwki i imprezy. Przez wiele lat miałem to wszystko na każde skinienie fiuta. Później, po wypadku, całe moje życie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni i wszelkie wygody w jednej chwili zniknęły. Rekonwalescencja i życie w ukryciu nie należały do łatwych, pozostało mi jednak przeczekać. W końcu po burzy zawsze wychodzi słońce. Los znów się do mnie uśmiechnął. Wszystko wracało na właściwe tory. Niestety, oznaczało to również kłopoty. Od kiedy ta niepokorna dziewucha się obudziła, działała mi na nerwy. Jak widać, nie tylko mnie. Alessio musiał się odstresować. Najlepsze do tego były kobiety pracujące w jednym z najznakomitszych tutejszych klubów nocnych jego brata. Tego przed laty znienawidzonego, lecz w tym momencie mojego ulubionego – Paola.

Życie potrafi zaskakiwać, dlatego musiałem być ostrożny. Paolo był najbardziej nieprzewidywalnym z braci. Jako jedyny miał odwagę sprzeciwić się ojcu. Stworzył od podstaw coś godnego podziwu i szacunku, którym go darzyłem. Prócz tego, że czułem wobec tego człowieka respekt, podchodziłem do niego z ogromną rezerwą. Niełatwo mi się do tego przyznać, ale napawał mnie też strachem. To jeden z nielicznych ludzi, którzy budzili niepokój. Tylko on był w stanie pozbyć się dziecka Zoe. Ja nie chciałem mieć gówniarza na sumieniu – podobnie jak Alessio. W tej jednej kwestii się zgadzaliśmy, reszta nas dzieliła.

Siedział naprzeciwko mnie na czarnej skórzanej kanapie prywatnej loży, z ramionami rozpartymi na oparciu. Odchylił głowę do tyłu i zamknął oczy. Trzymał do połowy opróżnioną szklankę z alkoholem, a po obu jego bokach siedziały kobiety. Nie wydawał się nimi zainteresowany. Mógł nie pamiętać wielu rzeczy, lecz ta jedna się nie zmieniła. Ona. Pierdolona Zoe! Najwyraźniej nadal siedziała mu w głowie.

Znudzony przeniosłem wzrok na pannę wijącą się przy rurze. Ten występ był tylko dla nas – a raczej dla mnie. Zamiast jednak rozkoszować się pokazem, myślałem intensywnie. Plan był banalny: zlikwidować Corvonerów i zająć ich miejsce. Zoe miała zniknąć jako pierwsza, a Paolo obiecał się tym zająć. Tylko Alessio w ostatniej chwili niespodziewanie zmienił zdanie i to pokrzyżowało moje plany.

Zawsze cechowały mnie cierpliwość i upór w dążeniu do celu. Wystarczyło spokojnie poczekać, by zostać za to hojnie nagrodzonym. Teraz było dokładnie tak samo.

Im dłużej ta parka się do siebie nie odzywała, tym lepiej. Bez niej Alessio pozostawał rozproszony i podenerwowany, a przez to – mniej uważny. Mogłem robić wiele rzeczy pod jego nosem, on nawet by się nie zorientował.

Zacisnąłem zęby, czując ból w kolanie. Wyprostowałem nogę. Podczas wypadku doszło do jej poważnego złamania. Zrosła się, lecz blizny zostały i od czasu do czasu męczył mnie ból.

– Wypierdalaj! – Odepchnąłem dziewczynę, która dobierała mi się do rozporka. Nie miałem ochoty na tego typu zabawy, dziś towarzyszyłem jedynie Alessiowi. Podniosła się z klęczek i oparła o moje kontuzjowane kolano. – Pierdolona dziwka! – ryknąłem na całe gardło, krzywiąc się.

– Najmocniej przepraszam.

– Zejdź mi z oczu!

Skinęła posłusznie głową, następnie skierowała się do wyjścia z sali, gdzie stało dwóch goryli.

– Zoe… – wymamrotał Alessio.

Przeniosłem wzrok na kumpla. Szklanka wypadła mu z dłoni, a dziewczyna siedząca po jego lewej odskoczyła z ledwo słyszalnym piskiem. Niezgrabnie odepchnął pannę, która właśnie zabrała się do obciągania jego wiotkiego fiuta. Przez to wszystko nawet mu nie stanął. Wypadek go zmienił. Sprzeciw Zoe dawniej wywołałby w nim wybuch złości, teraz był wobec niej bardziej pobłażliwy. Zmiękł. Nadal stanowiła jego słaby punkt.

Usłyszawszy szmer, odwróciłem głowę w tamtym kierunku. Dostrzegłem twarz Anny między dwoma ochroniarzami. Pierdolona suka! Zerknąłem na Alessia. Próbował wstać, co zakończyło się fiaskiem. Z hukiem runął na kanapę. Ja pierdolę… Był bardziej pijany, niż mi się zdawało. Poderwałem się z miejsca.

– Zajmij się nim, dopóki nie wrócę – rozkazałem tańczącej dziewczynie, wciskając jej do ust kilka banknotów, i ruszyłem w stronę drzwi. – Z drogi! – warknąłem. Mężczyźni rozsunęli się na bok, żebym mógł przejść. – Co ty tu robisz?! – Złapałam Annę z ramię i pociągnąłem ku toaletom. Zanim się ponownie odezwałem, sprawdziłem wszystkie kabiny. Były puste. – Czy nie wyraziłem się jasno? To ja się z tobą kontaktuję. Ty mnie nie szukasz.

– Ettore. – Zaśmiała się cynicznie. – Nie zapominaj, z kim rozmawiasz. – Poprawiła ciemne włosy spływające na bark. Mogła wyglądać na elegancką, ale w środku była zepsuta.

– Z ćpunką. – Prychnąłem równie pogardliwie jak ona kilka chwil temu i poruszyłem sugestywnie brwiami. – Nie jesteś już tą samą kobietą co kiedyś. – Skrzyżowałem ramiona na klatce piersiowej, opierając tyłek o umywalkę.

Anna zasiliła szeregi Corvonerów jako nieliczna przedstawicielka płci pięknej. Była naszym najlepszym szpiegiem, aż trafiła na dno. Gdy ją stamtąd wyciągałem, przypominała wrak człowieka. Jej spotkanie z Bazylem nie miało nic wspólnego z przypadkiem. Wszystko od początku do końca zostało zaplanowane. Jako moja wtyka dostała zadanie zbliżenia się do nich. Ją i Alessia kiedyś łączył seks, a skoro Corvonero nic nie pamiętał – i do tego tak mi ufał – wmówienie mu czegokolwiek nie wymagało większego wysiłku.

Podeszła do mnie.

– Myślisz, że jesteś lepszy? – Rozciągnęła usta w półuśmiechu. – Mylisz się. Masz do stracenia więcej niż ja. Co się stanie, jeśli Alessio odzyska pamięć? Pójdziesz w odstawkę i nikt nie poda ci pomocnej dłoni.

Jebana kurwa!

Złapałem ją za gardło i przyparłem do ściany.

– Nie pogrywaj ze mną. – Pokręciłem ostrzegawczo głową. – Wyciągnąłem cię z tego pierdolnika. Gdyby nie ja, zginęłabyś tam sama jak palec. Sama! Nie masz nikogo, kogo byś obchodziła, więc trzymaj gębę na kłódkę.

Zacisnęła mi palce na nadgarstku, by oderwać od siebie moją dłoń. Nagle zapragnąłem skręcić jej kark, lecz musiałem się powstrzymać, bo mogła być jeszcze potrzebna.

Puściłem ją. Zakaszlała, posyłając mi wkurwione spojrzenie. W pewnym sensie było mi jej żal – upodliła się, a miała szansę zostać niezłą partią.

– Daj mi pieniądze – zażądała, natychmiast zmieniając front. Mogła tak od razu. Dlaczego się nie domyśliłem, o co jej chodzi?

– Dostałaś swoją dolę. – Poprawiłem kołnierzyk koszuli. – Nie zasługujesz na więcej.

– Etto – zaczęła niskim, seksownym głosem i oblizała usta. Jeśli próbowała mnie uwieść, nic z tego nie wyjdzie. Nie chciałem mieć nic do czynienia z ćpunką. – Dasz mi kasę, oboje o tym wiemy. – Zrobiła krok ku mnie. – Może i jestem uzależniona, ale nie myśl, że się nie zabezpieczyłam. Jeżeli coś mi zrobisz, twoje gówniane sekrety wyjdą na jaw. Więc albo dostanę pieniądze, albo Alessio się dowie, kim tak naprawdę jesteś.

Westchnąłem ciężko, wyjmując portfel z kieszeni. Nauczyłem się o ludziach jednego: jeśli tkwią w przekonaniu, że mają nad tobą przewagę, są zgubieni.

– Ile potrzebujesz? – Przeniosłem na nią beznamiętny wzrok. Od razu zaświeciły jej się oczy. Ćpun pozostanie ćpunem i nic tego nie zmieni.

– Daj mi dwieście.

Uniosłem wysoko brew. Tylko tyle? Przynajmniej należała do tanich dziwek.

Wyciągnąłem odpowiednią liczbę banknotów. Nagle drzwi toalety się otworzyły.

– Wypad! – Zatrzasnąłem je tuż przed nosem zszokowanej dziewczyny. – Dostajesz ode mnie pieniądze, ale żebym cię tu więcej nie widział. Sam się do ciebie odezwę, gdy będziesz potrzebna. – Już miałem wręczyć jej gotówkę, w ostatniej chwili jednak cofnąłem dłoń. – Zrozumiałaś?

– Tak, tak – powtarzała, patrząc na kasę.

– Jeśli coś odwalisz, nie będę miał litości.

– Pierdol się! – warknęła, wyrywając mi pieniądze. Schowała je do biustonosza. Na odchodne pokazała mi środkowy palec.

Pokręciłem głową z niedowierzaniem. Nie przypominała dawnej siebie.

Zajrzałem do lustra. Miałem lekko podkrążone oczy. Poprzedniej nocy mało spałem. Odkąd Zoe się przebudziła, była nieznośna. Nie zliczę, ile razy już o tym dziś myślałem. Przeczesałem włosy palcami i znów poprawiłem kołnierzyk, po czym ruszyłem do wyjścia.

Na korytarzu zaskoczył mnie Paolo.

– Jeśli chcesz się pieprzyć, następnym razem radzę ci wynająć pokój na górze – rzucił sucho.

– Od kiedy pilnujesz porządku w kiblu?

– Od kiedy ten klub stał się mój. Mam gdzieś twoje powiązania z Anną, dopóki trzymasz się ode mnie z daleka. Możesz tu przychodzić, pić alkohol, wynajmować dziwki i oglądać występy. Tylko tyle. Swoje brudne interesy załatwiaj poza moim rejonem. To, że raz weszliśmy w układ, nie zobowiązuje mnie do niczego. Rozumiesz?

– Rozumiem. – Kiwnąłem głową. – Wiesz, jaka jest narwana. Błagała, żebym ją zerżnął.

Zmrużył powieki. Przez moment patrzył na mnie, chyba zastanawiając się nad tym, co powiedziałem. Nie tknąłbym Anny kijem od szczotki, już nie wspomnę o pieprzeniu jej.

– Tonący brzytwy się chwyta – skomentował śmiertelnie poważnym tonem.

Zaśmiałem się nerwowo, choć pragnąłem sprawiać wrażenie pewnego siebie. Przy Paolu jakoś nie umiałem. Był jeszcze bardziej nieobliczalny niż ja.

– Zabierz stąd Alessia, wygląda chujowo. – Przesunął się w bok, robiąc mi przejście.

– Jasne. – Odchrząknąłem. Czułem się przy nim nieswojo, więc chciałem jak najszybciej opuścić pomieszczenie. Już prawie przekroczyłem próg, gdy sukinsyn zagrodził mi przejście ręką.

– Będę cię obserwował – oznajmił ściszonym głosem.

– Nie mów, że wpadłem ci w oko – siliłem się na żart. – Muszę cię rozczarować: wolę kobiety.

– Pajacowanie zostaw dla mojego brata. Znam cię, wiem, kim jesteś, co zrobiłeś i co zamierzasz. Miejmy nadzieję, że Alessio nie przypomni sobie niczego w najbliższym czasie. Dla dobra nas obu.

Też na to liczyłem.