Lawina uczuć - Janette Kenny - ebook
Opis

Fizjoterapeutka Caprice Tregore zakochała się kiedyś w mistrzu narciarstwa alpejskiego Lucianie Duchelinim, lecz on nie odwzajemnił jej uczucia. Kiedy spotykają się ponownie, Luciano zaczyna dostrzegać w niej atrakcyjną kobietę, lecz zraniona Caprice wolałaby trzymać się od niego z daleka. Jednak gdy on proponuje sfinansowanie remontu ośrodka rehabilitacyjnego Caprice, przyjmuje propozycję i w zamian podejmuje się terapii jego brata po wypadku.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 145

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Janette Kenny

Lawina uczuć

Tłumaczenie:

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Caprice Tregore owinęła się szczelnie pewnością siebie niczym płaszczem ochronnym i weszła energicznym krokiem do Corbett – najnowszego w Aspen pięciogwiazdkowego hotelu, który jakiś rosyjski miliarder zbudował przed rokiem dla bogatych i sławnych gości. Omiotła czujnym spojrzeniem wnętrze – marmurowe kolumny, granitową podłogę, piękne gobeliny. Właśnie takich ekskluzywnych hoteli w zimowych kurortach unikała przez minionych siedem lat. Gdyby nie to, że obecnie rozpaczliwie potrzebowała pomocy, nie postawiłaby nogi w tego rodzaju miejscu.

Szybko okrążyła trzypoziomową fontannę pośrodku olbrzymiego holu i rozejrzała się, szukając wzrokiem przystojnego Włocha, z którym miała się tu spotkać. Jednak nigdzie go nie dostrzegła. Czyżby się spóźnił? A może wystawił ją do wiatru?

– Panna Tregore, punktualna jak zawsze – usłyszała za plecami głęboki męski głos z wyraźnym włoskim akcentem i ku jej irytacji przeniknął ją znajomy zmysłowy dreszcz, jaki zawsze wzbudzał w niej ten playboy.

– Punktualność to jedna z kardynalnych cnót w biznesie – odparła sztywno, odwracając się do Luciana Ducheliniego z wypraktykowanym profesjonalnym uśmiechem, który jednak niemal zniknął z jej twarzy, gdy ujrzała jego niebieskie oczy i twarz archanioła – a może diabła?

– To cytat z humorysty Dona Marquisa – odrzekł z rozbawieniem. – Ale pominęłaś puentę: „Zawsze wymagam jej od moich podwładnych”.

– Nie sugerowałam, że jest pan…

– Nieważne. Widziałem, jak weszłaś przed pięcioma minutami.

To ją zaskoczyło, gdyż Luciano, jakiego znała przed siedmioma laty, zazwyczaj spóźniał się o kilka minut. Był wtedy mistrzem świata w narciarstwie alpejskim i zdobył jeszcze więcej złotych medali niż jego sławny ojciec. Meta zawodów to jedyne miejsce, w którym zawsze zjawiał się o czasie. Mówiono, że po śmierci ukochanej żony przestał się przejmować opiniami ludzi o sobie i żył chwilą, oddając się sportowi i licznym przyjemnościom. Żadna inna kobieta nie zdobyła już jego serca.

A jednak młodziutka wówczas Caprice beznadziejnie się w nim zakochała. Był jej trenerem, jej idolem. Jej przyjacielem – a przynajmniej tak wtedy sądziła.

Ale wykorzystał cynicznie jej przyjaźń i naiwność, tak jak postępował wobec swoich kochanek. Znienawidziła go wtedy za to, że ją zranił. A teraz nienawidziła siebie, bo wiedziała, że nie powinna nigdy więcej zaufać mężczyźnie takiemu jak on.

Był sławnym playboyem i traktował życie jak grę, w której chciał zawsze zwyciężać. Bawił się, imprezował i niczego nie brał serio.

Jej też nie. Godziła się z tym, że jest dla niego tylko przelotnym flirtem. Lecz później gorzko tego żałowała. To doświadczenie przekonało ją, że nie należy do jego świata.

– Dziękuję, że zgodził się pan ze mną spotkać – powiedziała.

– Bardzo mi przyjemnie – odrzekł z konwencjonalnym uśmiechem.

Gdybyż mogła powiedzieć to samo o sobie! Zależało jej na zawarciu tej umowy biznesowej, a z całej duszy nie cierpiała sytuacji, gdy musiała zdawać się na innych ludzi.

Przez minione lata ciężko pracowała. Oszczędzała, odmawiała sobie niemal wszystkiego. A jednak, kiedy wybuchł kryzys ekonomiczny, okazało się, że to nie wystarczyło. Obecnie potrzebowała tego kontraktu, by nie stracić ośrodka fizjoterapeutycznego Tregore Lodge – jej dziedzictwa, domu, jedynego źródła utrzymania.

– A więc przejdźmy do sedna – powiedziała.

– Jesteś taka rzeczowa – rzekł Luciano z czarującym uśmiechem. – Pamiętam, jak potrafiłaś zawsze dopilnować, żebym nie spóźniał się na konferencje prasowe.

Ona zaś pamiętała, jak gorzko zakończyły się ich zawodowe relacje.

– Byłoby łatwiej, gdyby nie był pan takim nocnym markiem.

Wzruszył ramionami.

– Chodź, porozmawiamy gdzieś na osobności.

„Powiedział pająk do muchy”? Wcale nie chciała znaleźć się sama z Lucianem. Odpowiedziała jednak:

– Dobrze.

Podążyła za nim, tłumiąc irytację. Im szybciej sfinalizuje tę sprawę, tym szybciej będzie mogła zrealizować swoje profesjonalne marzenie.

– Przyniosłam plany remontu ośrodka i prospekty mojego programu terapeutycznego, panie Duchelini – oznajmiła.

– Przecież się znamy. Mów do mnie Luciano albo Luc – poprosił, gdy wchodzili do windy.

W lustrze kabiny przyjrzała się jego imponującej sylwetce i klasycznie przystojnym rysom. Przed laty, podobnie jak wiele innych kobiet, uległa urokowi tego mężczyzny. Na szczęście teraz jest silniejsza i wyciągnęła naukę ze swoich błędów.

– Dobrze, Luciano – odrzekła, celowo unikając angielskiego zdrobnienia, którego kiedyś raz użyła, lecz teraz zabrzmiałoby zbyt intymnie. – Prawdę mówiąc, jestem zaskoczona, że się zjawiłeś, zamiast przysłać kogoś w zastępstwie.

Rzucił jej chłodne spojrzenie.

– Wiele spraw biznesowych załatwiam osobiście.

– Dawniej tego nie robiłeś. Po prostu nie spodziewałam się, że przylecisz z drugiego końca świata, by ze mną porozmawiać.

– Nie kolidowało to z moimi planami – wyjaśnił rzeczowym tonem. – Byłem właśnie w Denwer u fizjoterapeutki narciarskiej, takiej jak ty, gdy moja asystentka poinformowała mnie telefonicznie, że poszukujesz wsparcia finansowego. Jestem gotowy przedyskutować kwestię.

A więc gra rozpoczęta, pomyślała, wychodząc z windy. Zamrugała zaskoczona na widok krótkiego korytarza z rzeźbionymi podwójnymi drzwiami na końcu.

Luciano otworzył je elektronicznym kluczem i pchnął.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko rozmowie w moim apartamencie?

– Ani trochę – odrzekła.

Wewnątrz natychmiast podeszła do okna, za którym widniał górski pejzaż. Piękno gór zawsze napełniało ją spokojem i siłą, których obecnie tak bardzo potrzebowała.

– Dziękuję, że okazałeś zainteresowanie moją propozycją – powiedziała, odwracając się do Luciana. – Jeśli chciałbyś zapoznać się ze szczegółami moich projektów dotyczących Tregore Lodge…

– Twój ośrodek terapeutyczny jest niewielki i wymaga kapitalnego remontu – przerwał jej.

Zirytowało ją to tak bardzo, że się zaczerwieniła.

– To prawda – przyznała. – Tregore Lodge potrzebuje unowocześnienia, by znów się stał konkurencyjny. Ale wierzę, że tkwi w nim duży potencjał…

– Ja nie – ponownie przerwał Luciano, nie dając jej szansy wyjaśnienia, jakie najnowocześniejsze przyrządy rehabilitacyjne zamierza tam zainstalować.

– Więc dlaczego zgodziłeś się na to spotkanie? – zapytała, nie potrafiąc ukryć zniecierpliwienia.

– To proste. Jedynym ciekawym aspektem twojej propozycji jesteś ty.

– Czy to jakiś żart?

– Bynajmniej – odparł, mierząc ją spojrzeniem beznamiętnym, a jednak zarazem intymnym jak pieszczota. – Interesujesz mnie, Caprice. Potrzebuję cię.

Siedem lat temu te słowa by ją uszczęśliwiły. Ale wtedy była niewinna i ufna. Obecnie nie wierzyła mężczyznom i uwaga Luciana ją uraziła.

– Panie Duchelini, przybyłam tutaj, żeby przedyskutować propozycję biznesową. Jeżeli nie zamierza pan jej wysłuchać… – rzekła, ruszając do drzwi.

– Zaczekaj – polecił tonem łagodnym, lecz władczym. – Chcę ci zaproponować coś, co przyniesie korzyść nam obojgu.

Caprice zatrzymała się. Wiedziała, że nie może sobie pozwolić na to, by wyjść, nie wysłuchawszy Luciana.

– Co takiego? – spytała.

– Czy najpierw wypiłabyś kieliszek wina?

– Nie – odparła.

Nigdy nie mieszała interesów z alkoholem, a tym bardziej teraz, gdy miała do czynienia z tak wytrawnym biznesmenem jak Luciano Duchelini.

– Przedstaw mi więc swoje plany dotyczące ośrodka Tregore Lodge – zażądał, siadając w skórzanym biurowym fotelu.

– Chętnie – odrzekła. Usiadła na sofie, wyjęła portfolio i otworzyła. – Planuję całkowicie odnowić Tregore Lodge. Zamierzam skierować ofertę nie tylko do kontuzjowanych narciarzy o rozmaitych stopniach zaawansowania, lecz także do ludzi, którzy nigdy nie jeździli na nartach. To wielopoziomowy program – powiedziała i wręczyła mu starannie przygotowane prospekty.

Przekartkował je, rozparty w fotelu, swobodny i władczy. Zauważyła, że się zmienił. Nie fizycznie – nadal był olśniewająco przystojny, szczupły i w świetnej kondycji. Ale utracił urok beztroskiego podrywacza, który tak dobrze pamiętała. Przybrał postawę rzeczowego, poważnego przemysłowca, który nie lubi marnować czasu.

Albo może po prostu ona nadal go nie pociąga. Może Luciano obawia się, że jeśli będzie się zachowywał wobec niej zbyt przyjaźnie, znowu się w nim zadurzy. Jeśli tak, nie powinien się tym martwić. Chodzi jej wyłącznie o zawarcie umowy biznesowej.

– Chcę dostosować ofertę do indywidualnych potrzeb – dodała.

– Dokładnie to pragnąłem usłyszeć – oświadczył. – Właśnie dlatego jestem tobą zainteresowany.

– To mi pochlebia – rzekła z ulgą, że zainteresowanie Luciana dotyczy jedynie jej propozycji biznesowej.

– Czy pamiętasz mojego brata? – spytał.

– Juliana? Tak, całkiem dobrze.

W tamtym czasie natychmiast polubiła tego żywiołowego Włocha, który lubił przekomarzać się ze starszym bratem. A świat oczekiwał, że Julian, pomimo lekkomyślnego usposobienia, pobije rekordy narciarskie ustanowione przez ojca i Luciana.

Zarazem jednak plotkowano, że zawdzięcza miejsce we włoskim zespole alpejczyków jedynie wiodącej pozycji brata. Caprice nigdy się nie dowiedziała, ile w tym było prawdy. Miesiąc po rozpoczęciu serii zawodów o Puchar Świata Julian skręcił kark w tragicznym wypadku na stoku i został na zawsze przykuty do wózka inwalidzkiego.

– Julian miał szczęście, że nie zginął – powiedziała.

Luciano zacisnął szczęki.

– On tak nie uważa.

– Wcale się nie dziwię. Z paraliżem nie potrafią sobie poradzić zwykli pacjenci, a co dopiero czołowi sportowcy. W takich przypadkach występują nawracające napady depresji. Właśnie dlatego opracowano program zajęć narciarskich dla osób niepełnosprawnych. Taka forma terapii wzmacnia pewność siebie i fizyczną kondycję, a także pomaga powrócić do życia w społeczeństwie.

– Niestety, w przypadku Juliana te metody alternatywnego narciarstwa nie przyniosły zadowalających rezultatów i zrezygnował z nich. Co gorsza, żaden z terapeutów, których zatrudniłem, nie przedstawił programu tak zindywidualizowanego jak twój. Julian potrzebuje twojej pomocy, Caprice. Wierzę, że sprosta wszelkim wyzwaniom, jakie przed nim postawisz.

Zamrugała, zaskoczona tą przesadną pochwałą wygłoszoną po uprzednich krytycznych uwagach.

– Chwileczkę, skoro uważasz mój program za skuteczny, to dlaczego wahasz się, czy sfinansować remont Tregore Lodge?

– Ponieważ ten ośrodek jest zbyt mały, by dało się w nim zrealizować twój program.

Nie mogła temu zaprzeczyć. Jednak ośrodek należał do niej i z czasem mogłaby go rozbudować.

– To wszystko, co zdołam osiągnąć.

– Sama, być może. – Luciano wstał i podszedł do okna. – Powinnaś rozwinąć swój projekt. On ma wymiar globalny.

– Mówisz o inkorporacji, a na to się nie zgodzę.

– Dlaczego?

– Chcę zachować rodzinny charakter ośrodka Tregore Lodge.

Luciano postukał palcem w szybę.

– Chcesz kontrolować wszystkie aspekty swojego programu. Dlatego wzdragasz się przed rozszerzeniem oferty. Taka ekspansja oznaczałaby, że musiałabyś przekazać część obowiązków innym ludziom, zaufać im, a tego nie potrafisz.

– W grę wchodzi moja reputacja. Nie chcę firmować swoim nazwiskiem programów na całym świecie, nawet jeśli osobiście wyszkolę wszystkich fizjoterapeutów, których zatrudnię. Chodzi o coś więcej niż tylko o technikę terapii. Staram się nawiązywać więzi z klientami i właśnie to czyni mój program unikalnym.

– Jesteś pewna, że nie decydujesz się na ograniczony zakres działalności jedynie z powodu nadmiernej potrzeby bezpieczeństwa?

– Chcę po prostu wyremontować ośrodek Tregore Lodge i zainicjować nowy program fizjoterapeutyczny. Dlatego potrzebuję finansowego wsparcia.

– Potrzebujesz ode mnie tylko pieniędzy i nie chcesz podjąć ryzyka?

– W zasadzie tak – przyznała. – Czy to stanowi dla ciebie jakiś problem?

– Nie, ale może być problemem dla ciebie. – Podszedł do niej z dwoma kieliszkami czerwonego wina i podał jej jeden. – Wszystko w życiu jest do pewnego stopnia ryzykowne.

Na przykład przebywanie z tobą sam na sam i zabieganie o twoje finansowe wsparcie, pomyślała.

– Jestem ostrożna, Luciano – odparła i przyjęła od niego kieliszek, lecz nie zdecydowała się skosztować wina.

– To zdobądź się na śmiałość – rzekł z wyzywającym błyskiem w oczach.

– Na czym polega twoja propozycja?

– Przywróć mojemu bratu energię i chęć do życia za pomocą twojego programu terapeutycznego. Mam nadzieję, że Julian zapragnie znowu jeździć na nartach i stworzy własną firmę produkującą sprzęt narciarski dla niepełnosprawnych.

Oczywiście w ramach koncernu la Duchi. Byłoby to racjonalne posunięcie biznesowe, które przyniosłoby Lucianowi wielomilionowy zysk. Ale jednak gotów był zrezygnować z tych pieniędzy na rzecz brata.

– Nie mogę obiecać, że terapia całkowicie uzdrowi Juliana – oświadczyła szczerze Caprice. – On musi chcieć mojej pomocy.

Luciano usiadł na sofie obok niej.

– Więc daj mu do tego powód. W zamian za twoje wysiłki i doświadczenie zawodowe sfinansuję remont ośrodka Tregore Lodge według twoich planów. Umowa stoi?

Potrząsnęła głową.

– To nie może być takie proste. Gdzie tkwi haczyk?

– Nie ma żadnego haczyka – zapewnił, wpatrując jej się w oczy. – Sfinansuję remont oraz zakup wyposażenia do programu fizjoterapeutycznego, jeżeli zgodzisz się pojechać do mojego hotelu w Alpach i pomóc Julianowi w powrocie do życia.

– Dlaczego to dla ciebie takie ważne?

– Jest moim bratem – odrzekł po prostu. – Mam wszelkie środki, żeby zapewnić mu nowy start, a ty posiadasz odpowiednią wiedzę, by go zmotywować.

Caprice w zamyśleniu przygryzła wargę. Gdyby zdołała pomóc Julianowi, jej program terapeutyczny zyskałby powszechne uznanie i rozgłos. Zresztą lubiła Juliana i pragnęła mu pomóc. A poza tym naprawdę potrzebowała finansowego wsparcia Luciana.

– Wiele się po mnie spodziewasz – rzekła. – Pamiętaj, istnieje wielkie prawdopodobieństwo niepowodzenia terapii.

– Zdaję sobie sprawę z ryzyka. Ale warto je podjąć dla dobra Juliana.

– To postawa godna podziwu.

Wzruszył ramionami.

– Jak powiedziałem, jest moim bratem i zależy mi na nim.

Ta troska o innych była kolejną zmianą, jaką Caprice dostrzegła w Lucianie w porównaniu z bezwzględnie rywalizującym mistrzem sportowym, którego pamiętała. Czy człowiek może aż tak się zmienić w ciągu siedmiu lat?

Dzisiejszy Luciano Duchelini był rzeczowy, poważny, energiczny i najwyraźniej martwił się o brata. Co spowodowało taką przemianę? Gorycz rozwodu? Tragiczny wypadek Juliana? A może przyczyna tkwiła głębiej?

Caprice wstała z sofy i znowu podeszła do okna.

– Czy udana rekonwalescencja Juliana sprawi, że ty też wrócisz do dawnego życia i rywalizacji sportowej?

Luciano zacisnął szczęki.

– Żyję tak, jak chcę – odparł. – Czekam na twoją odpowiedź – ponaglił ją, wpatrując się w nią intensywnie.

Skinęła głową.

– Podpiszemy umowę – powiedziała.

Przez twarz Luciana przemknął uśmiech, lecz zaraz zniknął za maską niewzruszonej obojętności, którą ten mężczyzną nosił z taką wprawą.

– Doskonale. Możliwie jak najszybciej zorganizuję nam spotkanie z moim zespołem projektantów. Kiedy zapoznają się z naszymi wymaganiami, do końca tygodnia opracują plan przystosowania mojego hotelu do urządzenia w nim oddziału fizjoterapeutycznego.

– Chwileczkę! Sądziłam, że to ja podejmę decyzję w kwestii przebudowy i wyposażenia. Czy zamierzasz również wziąć udział w spotkaniu dotyczącym remontu Tregore Lodge?

– Oczywiście, skoro go finansuję. Czy masz coś przeciwko temu?

– Nie, ale ta sprawa jest dla mnie bardzo istotna.

– Uważasz, że dla mnie nie?

– Naprawdę nie wiem, co myślisz – wyznała.

Luciano podszedł do niej, poruszając się z niewymuszonym wdziękiem drapieżnego kota.

– Myślę, że zawieram nader interesującą umowę z bardzo bystrą kobietą, którą podziwiam.

– Dziękuję – odrzekła i uniosła kieliszek. – Za nasz wspólny sukces.

– Za niewątpliwy sukces.

– Jesteś aż tak pewny siebie?

Uśmiechnął się przelotnie.

– Ja zawsze wygrywam. We wszystkim.

Nie musiał jej o tym przypominać.

– Dla mnie to coś więcej niż gra. Marzyłam o tym projekcie od lat. Podczas choroby ojca włożyłam mnóstwo wysiłku w utrzymanie ośrodka.

– Żyjesz wyłącznie sprawami zawodowymi.

– Zależy mi na tym nowym programie terapeutycznym i nie mogę sobie pozwolić na żaden błąd.

– Jeśli chcesz odnieść sukces, musisz się nauczyć przekazywania części obowiązków innym ludziom – poradził ponownie.

– Nikt nie zna mojego projektu tak jak ja – odparła defensywnym tonem.

Luciano zmarszczył brwi.

– Wciąż ta sama potrzeba kontrolowania wszystkiego?

– Muszę być rozważna, gdy chodzi o moją reputację terapeutki.

– Musisz się nauczyć rozgrywania tej gry.

Nie miała wątpliwości, że Luciano mówi zarówno o interesach, jak i przyjemnościach. I co z tego, że sprawy zawodowe są całym jej życiem? Sama dokonała takiego wyboru, chociaż nie oczekiwała, że Luciano zrozumie, ile ją kosztowało osiągnięcie tego, co obecnie ma.

– Powtarzam, dla mnie to nie gra, lecz moja przyszłość, moje marzenie. Przy moich skromnych środkach finansowych nie zaszłabym aż tak daleko, gdybym nie skupiła się całkowicie na pracy.

– Rozumiem – odrzekł.

Ale była pewna, że on nie rozumie. Jednak to bez znaczenia. Nie szukała jego przyjaźni ani współczucia. Potrzebowała od niego jedynie czeku na okrągłą sumę, który pozwoli jej zainicjować program we Włoszech i wyremontować Tregore Lodge.

Potrzebowała biznesowego doświadczenia Luciana i jego finansowego wsparcia. Aby to osiągnąć, musi pozostać odporna na urok tego mężczyzny. Nie może pozwolić, by niepożądane emocje zmąciły jej trzeźwy osąd.

– Od kiedy mam według ciebie rozpocząć przekazywanie moich obowiązków? – zapytała.

– Od zaraz. Pozwól, żebym całkowicie pokierował wyremontowaniem Tregore Lodge.

Caprice zesztywniała.

– Mam się zrzec wpływu na remont własnego domu?

– Chętnie przyjmę twoje sugestie – rzekł Luciano ze skrywanym zniecierpliwieniem. – Ale nie musisz zostawać w Kolorado, by nadzorować przebieg prac.

Miał rację. Nie mogłaby w pełni poświęcić się realizacji programu terapeutycznego, gdyby musiała się jednocześnie zajmować remontem ośrodka.

– Jak powiedziałem, opracujesz plany renowacji z moim zespołem projektantów – dodał.

– I będę miała decydujący głos?

– Oczywiście. Zaufaj mi.

Przygryzła wargę.

– Trudno mi przychodzi ponownie się na to zdobyć.

Luciano szeroko rozłożył ręce.

– Dlaczego? Przecież zawsze byłem wobec ciebie całkowicie uczciwy.

Istotnie. To ona w przeszłości żywiła nadmierne oczekiwania. Usychała z tęsknoty za miłością. Boże, czy wciąż ma w sobie tę emocjonalną potrzebę?

– Kiedy ostatnim razem uwierzyłam komuś i zaufałam, skończyło się tym, że zostałam zraniona – odrzekła po prostu. Najpierw przez matkę, a potem przez ciebie, dodała w duchu.

Ku jej zaskoczeniu Luciano się zaczerwienił.

– Uwierz mi, nigdy nie zamierzałem cię skrzywdzić. Zachowałem się wobec ciebie wstrętnie i szczerze tego żałuję.

Czy może mu wierzyć? Pragnęła nadal sądzić, że Luciano troszczy się wyłącznie o siebie. Tylko że to nieprawda. Zwrócił się do niej o pomoc w przywróceniu brata do normalnego życia. I zaoferował jej nadzwyczaj korzystną umowę biznesową, chociaż zapewnił sobie kontrolę nad wszystkimi aspektami.

– To już dziś nieważne – odparła.

– Zapewniam, że to się więcej nie powtórzy.

Przełknęła z wysiłkiem. Sama wciąż to sobie powtarzała, dodając zastrzeżenie, że będzie zawsze unikać Luciana. A jednak teraz przyjęła jego ofertę. On jest geniuszem finansowym i w tym zakresie rzeczywiście może mu zaufać.

– Trzymam cię za słowo – rzekła.

– Zakładam, że terapia Juliana potrwa co najmniej miesiąc.

Caprice potrząsnęła głową.

– Prawdopodobnie krócej. Pamiętam, że Julian był zawsze pełen energii.

– Ludzie się zmieniają. Mój brat nie jest tym samym człowiekiem co dawniej.

– Zdaję sobie sprawę, jak bardzo ten wypadek wpłynął na niego fizycznie i psychicznie. Jestem jednak optymistką.

Luciano spojrzał na nią z nieprzeniknioną miną.

– Ja jestem realistą. Zresztą, tak czy owak, remont Tregore Lodge zajmie co najmniej dwa miesiące.

Niechętnie, ale musiała się z tym pogodzić. Ośrodek rzeczywiście wymagał kapitalnego remontu, a ona potrzebowała finansowego wsparcia Luciana.

– Nadal zamierzam w ciągu miesiąca wywiązać się z mojej części umowy i wrócić do Kolorado – oświadczyła.

– Czas nie ma dla mnie znaczenia. Pragnę jedynie, by brat odzyskał chęć do życia.

– Uczynię wszystko, by mu pomóc, ale będzie to wymagało również wysiłku z jego strony.

Luciano potrząsnął głową.

– Właśnie na tym polega problem – rzekł i zacisnął usta.

Caprice zamrugała, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Zwykle informowała członków rodziny, że nie powinni żywić zbyt wygórowanych oczekiwań. Każdy pacjent musi sam chcieć poddać się procesowi rehabilitacji. Bez względu na to, czy tak będzie w przypadku Juliana, sytuacja dla niej sprowadzała się do dwóch kwestii: nie mogła wyremontować ośrodka Tregore Lodge bez finansowej pomocy Luciana i pragnęła wykorzystać sposobność, by pomóc jego bratu.

W przeszłości Julian postąpił wobec niej jak przyjaciel, gdy tego potrzebowała: pomógł jej wyjechać szybko i po cichu. Uważała się za jego dłużniczkę i pragnęła mu się teraz odwdzięczyć.

– Dobrze, kiedy zaczynamy? – spytała.

– Natychmiast. Ściągnę tu zespół projektantów, a potem niezwłocznie wyjedziemy do Włoch.

Tytuł oryginału: Bound by the Italian’s Contract

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2014

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2014 by Janette Kenny

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1831-3

Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.