Dziewczyna szabrownika - S.K. Tremayne - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Dziewczyna szabrownika ebook i audiobook

S. K. Tremayne

4,1
29,98 zł
14,99 zł

lub

0 zł
jeśli wykorzystasz 149 punktów Klubu Mola Książkowego

Najniższa cena z 30 dni przed obniżką: 29,98 zł

Możesz zamówić 2 tytuły w miesiącu bez dopłaty, wykorzystując punkty. Oferta dla wybranych użytkowników.

TYLKO U NAS!
Synchrobook® - 2 formaty w cenie 1

Możesz naprzemiennie czytać i słuchać. Ten tytuł znajduje się w Katalogu Klubowym+


Dowiedz się więcej o KMK i KK+
Opis

Niewyjaśniona śmierć, dom pełen sekretów i rodzina mająca niejedno do ukrycia.

U stóp wodospadu na krańcu targanej wichurami zachodniej Kornwalii zostają znalezione zwłoki kobiety.

Rok później jej dzieci, Solomon i Grace, są nękane niepokojącymi wizjami.

Pomocy zgadza się udzielić psycholożka Karenza Bray, która sama nie może się otrząsnąć po własnej, bolesnej stracie. Zdeterminowana, by pomóc rodzeństwu, Karenza zostaje wciągnięta w tragiczną historię rodziny i straszliwe sekrety z przeszłości.

Ktoś zna prawdę o tym, co się stało z Natalie Tyack. Jednak im więcej Karenza się dowiaduje, w tym mroczniejszą tajemnicę się zagłębia.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 399

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 11 godz. 7 min

Lektor: Mikołaj Krawczyk

Oceny
4,1 (37 ocen)
19
8
6
4
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
MissAmericana

Z braku laku…

Klimat fajny, ale w polowie ksiazki musialam przerzucic sie na audiobooka, bo wialo nuda. Myslalam, ze ta ksiazka to pewniak i wyrwie mnie ze zlej passy kiepskich ksiazek, ale niestety.
10
Megi1909

Nie oderwiesz się od lektury

Świetna pozycja, wciąga bez reszty! Nie można się oderwać. Zawsze czekam na kolejną książkę tego autora. Polecam każdemu, kto lubi kornwalijskie surowe klimaty, mocniejsze bicie serca i zatopienie się bez reszty w świetnej lekturze.
00
Moni_Dana

Całkiem niezła

Nie było źle. Audiobook jest fajnie nagrany, ale cała historia jakoś do mnie nie przemówiła. Brakowało mi tu emocji i zaskoczeń. Ot po prostu poprawna, lekko paranormalna historia. Przeczytać i zapomnieć. A szkoda, bo był tu potencjał.
00
pchelut

Nie oderwiesz się od lektury

„Dziewczyna szabrownika” to mroczny, duszny thriller w gotyckim klimacie, w którym zagadka jest równie ważna jak nieustannie towarzyszące czytelnikowi poczucie niepokoju. Zdecydowanie klimat gra tutaj pierwsze skrzypce. Surowa nadmorska Kornwalia, mgła, dzika przyroda, klify, stara posiadłość i rodzina, w której zdecydowanie jest zbyt wiele przemilczanych sekretów - wszystko to tworzy niezwykle niepokojącą atmosferę. Poczucie zagrożenia towarzyszy nam przez całą powieść, a sama rezydencja staje się niemal osobnym bohaterem historii. Pojawiają się tajemnicze wizje i elementy balansujące na granicy horroru, a granica między tym, co realne, a tym, co nadnaturalne, zaczyna się zacierać. Przez cały czas pozostaje pytanie: co właściwie jest prawdą? Czy dzieci rzeczywiście doświadczają czegoś nadnaturalnego? A może za wszystkim stoją trauma, manipulacja i psychologiczne zagrywki dorosłych? Fabuła, podobnie jak sama zagadka kryminalna, jest intensywna. To historia pełna traum, rodzinnych tajem...
00
Uurbanska

Nie oderwiesz się od lektury

Bardzo ciekawa lektura na wakacje .
00

Popularność




Tytuł ory­gi­nału: The Wrec­ker’s Girl

Copy­ri­ght © 2026 by S.K. Tre­mayne Copy­ri­ght © 2026 for the Polish edi­tion by Wydaw­nic­two Czarna Owca Copy­ri­ght © for the Polish trans­la­tion by Dariusz Ros­sow­ski

All rights rese­rved

Publi­shed by arran­ge­ment with Rachel Mills Lite­rary Ltd. and Book/Lab Lite­rary Agency, Poland

Redak­torka pro­wa­dząca: Agnieszka Radzi­kow­ska Redak­cja: Jacek Ring Korekta: Anna Brze­ziń­ska, Maciej Kor­ba­siń­ski Pro­jekt okładki: Sean Gar­rehy/Har­per­Col­lin­sPu­bli­shers Ltd 2026 Adap­ta­cja okładki: Nata­lia Twardy Zdję­cia na okładce: Ste­phen Mul­ca­hey/Tre­vil­lion Ima­ges, Silas Man­hood/Tre­vil­lion Ima­ges Wer­sję elek­tro­niczną w sys­te­mie Zecer przy­go­to­wała Róża Rozaxa

Wszel­kie prawa zastrze­żone. Niniej­szy plik jest objęty ochroną prawa autor­skiego i zabez­pie­czony zna­kiem wod­nym (water­mark). Uzy­skany dostęp upo­waż­nia wyłącz­nie do pry­wat­nego użytku. Roz­po­wszech­nia­nie cało­ści lub frag­mentu niniej­szej publi­ka­cji w jakiej­kol­wiek postaci bez zgody wła­ści­ciela praw jest zabro­nione.

Wyda­nie pierw­sze War­szawa 2026 ISBN 978-83-8457-031-9

Tajemnice z Roseland: 1

Nota autorska

Wyra­żam wdzięcz­ność psy­chia­trze i pisa­rzowi dok­to­rowi Richar­dowi Tay­lo­rowi za udzie­le­nie mi bez­cen­nych wska­zó­wek z zakresu psy­chia­trii i psy­cho­lo­gii sądo­wej.

Wtedy

Pada, nic tylko pada.

Emma wyj­rzała przez otwarte drzwi, pod­no­sząc wzrok na zasnute poranne niebo. Wciąż leje.

Ciężko i bole­śnie wes­tchnęła. Koniecz­nie pra­gnęła się przejść. W domu było jej co chwila to za gorąco, to za cia­sno, to za zimno. Roz­mowy z teściami prze­bie­gały sztywno, a jej mąż Andrew co rusz gdzieś prze­pa­dał, zosta­wia­jąc ją na mie­li­znach kon­wer­sa­cyj­nych bana­łów. Długo wycze­ki­wany wyjazd do zachod­niej Korn­wa­lii abso­lut­nie nie oka­zał się obie­cy­wa­nym przez niego w Lon­dy­nie wytchnie­niem.

Będzie roman­tycz­nie, naj­droż­sza. Cze­kają nas dłu­gie spa­cery we dwoje po kli­fach.

Nie było roman­tycz­nie. Budziła się co rano przy­tło­czona grubą czapą burych chmur, które nacie­rały z taką nie­ustę­pli­wo­ścią i deter­mi­na­cją, jakby wyko­ny­wały zle­cone zada­nie. I sumien­nie się do niego przy­kła­dały, a na doda­tek Andrew gdzieś zni­kał, zupeł­nie jakby nie potra­fił prze­by­wać w jed­nym domu ze swoją rodziną, z wła­sną matką i ojcem.

Pada.

Zasty­gła w progu Emma ponow­nie roz­wa­żała, dokąd wybrał się mąż. Znów zszedł do malut­kiej osady? Znów pije Pod Sara­ce­nem? Tak czy ina­czej, na razie była sama. Chwi­lowo nikt jej nie obser­wo­wał, nikt nie osa­czał pyta­niami, son­du­jąc, tak­su­jąc, prze­wier­ca­jąc na wylot wzro­kiem. Stała po pro­stu przy drzwiach wycho­dzą­cych na alejkę, która kusiła pięk­nem. To jedna z nie­licz­nych dro­go­cen­nych oka­zji pod­czas tej wyprawy do Korn­wa­lii, by samo­dziel­nie odkry­wać oko­licę. A te chwile są naj­cen­niej­sze.

Przez sekundę zasta­na­wiała się, czy powinna coś komuś powie­dzieć, napi­sać kar­teczkę, zosta­wić wia­do­mość, ale potem uznała, że nie. Chciała znowu poczuć praw­dziwe emo­cje towa­rzy­szące ucieczce. Zostać sama i po pro­stu być sobą – cudow­nie wolna od sztyw­nych przy­mu­sów.

I gdy tak patrzyła, wydało jej się, że nawet tro­chę prze­staje padać. Sły­szała już teraz tylko przy­tłu­miony szum morza w oddali. Ale czyżby dobie­gał też jakiś głos zza ple­ców, z głębi domu? Ktoś jej szuka?

Nie może do tego dopu­ścić. Nie wytrzyma kolej­nej tury gier kar­cia­nych, kolej­nej fili­żanki her­baty, kolej­nego klu­cze­nia w roz­mo­wie – nie kiedy wszystko jest na zewnątrz. Jak ludzie mogą żyć w ten spo­sób, cią­gle w czte­rech ścia­nach, gdy ota­czają ich takie cuda natury?

Dość!

Zde­ter­mi­no­wana szybko narzu­ciła na sie­bie płaszcz, zawią­zała botki i wyszła na dzie­dzi­niec, cichutko zamknąw­szy za sobą drzwi.

Skrę­ca­jąc w lewo, obok stajni i wyszczot­ko­wa­nych koni, skie­ro­wała się jedyną dostępną ścieżką w dół do morza. Dobrze poznała już tę trasę. W prze­rwach mię­dzy lodo­wa­tymi wichrami w tym tygo­dniu zdą­żyła zauro­czyć się tą słodką, rzewną, piękną oko­licą, pełną jaski­nek i zato­czek: Pen­berth, Le Sca­the, Por­th­gu­ar­non, Zawn Dorlam, gdzie dzi­kie wrzo­so­wi­ska scho­dzą ku bez­ład­nym leśnym zaro­ślom, wio­dą­cym do kli­fów i dalej ku bez­mia­rowi oce­anu, nad któ­rym kołują ptaki patro­lu­jące swe pry­watne posia­dło­ści na ster­czą­cych gra­ni­to­wych gła­zach.

Pół godziny póź­niej Emma tra­fiła na znane już jej roz­wi­dle­nie ścieżki. Bez waha­nia wie­działa, w którą stronę się skie­ro­wać.

Swoją ulu­bioną.

Zawn Dorlam, Zatoczka Wodo­spadu! Wszy­scy prze­strze­gali Emmę, że to miej­sce jest nie­bez­pieczne, zdra­dliwe, śli­skie – cudne, ale z groź­nymi, poszar­pa­nymi urwi­skami, gęstą, czę­ściowo zbu­twiałą roślin­no­ścią i pokry­tymi zgniłą mazią kamie­niami. Nic jej to nie wadziło – bo ta dzika ście­żyna, wijąca się mię­dzy janow­cami, jeży­nami i tama­rysz­kiem, otwie­rała się na prze­stwór prze­siąk­nię­tego mor­ską solą powie­trza. Głę­boko wdy­chała tę ambro­zję i szła dalej pew­nym kro­kiem przed sie­bie, prze­ska­ku­jąc ostat­nie prze­łazy, prze­ci­ska­jąc się mię­dzy kol­cza­stymi krze­wami i coraz bar­dziej przy­bli­ża­jąc się stromą ścieżką do odlud­nej plaży, na którą prak­tycz­nie nikt nie docie­rał póź­nym listo­pa­dem.

Cho­ciaż dzi­siaj?

Dzi­siaj w Zawn Dorlam po raz pierw­szy w tym desz­czo­wym tygo­dniu Emma nie była sama.

Wpa­try­wała się zasko­czona. Ktoś… naj­wy­raź­niej spał. Chyba dziecko. Tuż przy uro­kli­wym wodo­spa­dzie. Dziecko ubrane od stóp do głów, nie­szy­ku­jące się do dania nurka w fale. Po pro­stu leży.

W zim­nie i na desz­czu.

Emma wstrzy­mała oddech, zanie­po­ko­jona. Po ple­cach prze­biegł jej pierw­szy dreszcz stra­chu. Dla­czego późną jesie­nią dziecko leży na plaży? Czy to miej­sce jest bez­pieczne? Natych­miast poczuła, że stało się tu coś złego. Może to dziecko usnęło – a może wyda­rzyło się coś dużo bar­dziej mrocz­nego.

Nie miała wyboru. Trzeba było się prze­ko­nać. Ostroż­nie pode­szła po kamie­niach do punktu, który zapew­niał lep­szą widocz­ność.

To nie jest dziecko. Na zim­nych gła­zach u pod­nóża wodo­spadu, gdzie kaskada zmie­niała się w rwący do morza stru­mień, leżała drobna kobieta. Na głowę miała nacią­gnięty kap­tur, który prze­sła­niał jej twarz. Emma była za to wdzięczna. Bo to z pew­no­ścią były zwłoki, szczątki nie­ży­wego czło­wieka – trup. Nikt pozo­sta­jący przy życiu, z biją­cym w piersi ser­cem, nie leżałby pod wodo­spa­dem, nasią­ka­jąc bez drgnie­nia, bez zmru­że­nia oka desz­czem i morzem.

Cal po calu Emma przy­su­nęła się jesz­cze bli­żej. Mogła teraz zaj­rzeć pod kap­tur i prze­ko­nała się, że to nie są zwy­czajne zwłoki. Ta twarz była w sta­nie potwor­nego roz­kładu, ciało i kości prze­gniłe, zakrwa­wione, poroz­ry­wane. A obok leżał bucik, poje­dyn­czy, zapo­mniany skó­rzany nie­mow­lęcy bucik, gni­jący, omszały i roz­darty tak jak głowa kobiety.

Tu wyda­rzyło się coś gor­szego niż nie­szczę­śliwy wypa­dek, może nawet gor­szego niż zabój­stwo. Coś pie­kiel­nego.

W akom­pa­nia­men­cie desz­czu sie­ką­cego w morze i skały, w papro­cie i błoto, Emma na całe gar­dło krzyk­nęła z prze­ra­że­nia.

Teraz

1

Spo­glą­dam na drugi koniec pięk­nego salonu u mojej naj­młod­szej i naj­za­moż­niej­szej klientki. Romilly Kel­hel­land, sub­tel­nie ele­gancka w ciem­nych dżin­sach i popie­la­tym kasz­mi­ro­wym topie, zro­biła wła­śnie pauzę w swoim mono­logu, nie­spiesz­nie bio­rąc łyczek przej­rzy­stego zie­lon­ka­wego płynu, poda­nego jej na srebr­nej tacy przez poko­jówkę. Nie zosta­łam poczę­sto­wana tym napo­jem, przy­pusz­czam więc, że jest alko­ho­lowy. Romilly wspo­maga się cza­sem szkla­neczką cze­goś moc­niej­szego, wymu­sza­jąc wtedy tak jak teraz natu­ralną pauzę w naszych sesjach. Albo wypija jeden lub dwa drinki na końcu, kiedy zbie­ram już swoje rze­czy i myślę o powro­cie pro­mem do domu w Fal­mo­uth.

Pod­czas gdy sączy tru­nek, napa­wam się słyn­nym wido­kiem roz­ta­cza­ją­cym się z tej rezy­den­cji – Willi Tama­riz. Z pew­no­ścią wła­śnie on zade­cy­do­wał o tym, że bogaty angiel­ski kapi­tan żeglugi mor­skiej i jego żona, rodo­wita Por­tu­galka, wła­śnie tutaj wybu­do­wali w 1820 roku swój wspa­niały dom w stylu regen­cji.

Z obszer­nego okna weran­do­wego widać całe mia­steczko St Mawes, jego cza­ru­jącą przy­stań, tchnącą zie­le­nią posia­dłość Place Manor, Plażę Jezusa i Cypel Świę­tego Anto­niego w oddali. Nawet w tak szary listo­pa­dowy dzień jak dziś jest to błogi obra­zek. Zawsze coś się dzieje na zatoce. Nie­które łódki są już przy­go­to­wane na zimę, wycią­gnięte na brzeg z pozwi­ja­nymi żaglami. Inne wciąż bujają się na roz­le­wi­skach Car­rick Roads, zmie­rza­jąc do Flu­shing albo błą­ka­jąc się kra­jo­znaw­czo to tu, to tam mię­dzy uro­kli­wymi bliź­nia­czymi zamczy­skami, które Hen­ryk VIII wzniósł z myślą o stu­dze­niu zapę­dów Hisz­pa­nów.

Zer­kam kon­tro­l­nie na pokój. Romilly jest zato­piona we wła­snych myślach. Ponow­nie korzy­stam więc z chwili i spo­glą­dam na leżące w dole mia­steczko.

Pomimo póź­nego sezonu nie­ustra­szeni tury­ści prze­cho­dzą ulicz­kami St Mawes obok Pen­sjo­natu Tre­san­ton, wik­to­riań­skiego pubu, wymu­ska­nego Hotelu Idle Rocks i sklepu ryb­nego przy zamknię­tej lodziarni z zacią­gnię­tymi role­tami. Poga­du­jąc i pod­śmie­wa­jąc się, mijają pocztę i prom do Fal­mo­uth, na który prze­woź­nik Jago Moyle wpusz­cza swo­ich pasa­że­rów.

Zasta­na­wiam się, czy cho­ciaż jedna osoba zwróci uwagę na atrak­cyjny, zadbany, poma­lo­wany na różowo domek w rzę­dzie wik­to­riań­skiej zabu­dowy, w któ­rym kie­dyś miesz­kała psy­cho­lożka sądowa wraz z mężem praw­ni­kiem – pań­stwo Sha­plan­do­wie – i ich drob­niutka córka Min­nie.

Wąt­pię. Niby czemu?

– Wszystko w porządku, Karenzo?

Wraca rze­czy­wi­stość. Oży­wam.

– Tak, prze­pra­szam, to tylko… wiesz, wspo­mnie­nia.

Upo­mi­nam się: „Jesteś w pracy”. Romilly Kel­hel­land to klientka z mojej pry­wat­nej prak­tyki, płaci za mój czas z wła­snej kie­szeni, a przy­naj­mniej z rodzin­nej. Nie sie­dzę w rzę­si­ście oświe­tlo­nym, bia­łym, ste­ryl­nym pokoju roz­mów z meblami przy­śru­bo­wa­nymi do posadzki i nie pro­wa­dzę wywiadu z zabójcą dzieci o jego fik­sa­cji na punk­cie plu­szo­wych misiów. Tamto się skoń­czyło. Tak jak chcia­łam. Moja nowa praca jest inna. To rady­kalna zmiana i ja – jak wie­rzę – powoli roz­krę­cam swoją pry­watną dzia­łal­ność pomimo chwi­lo­wego nie­do­boru klien­tów. Ale ta praca wymaga nie­mniej­szego, choć nieco innego sku­pie­nia.

– Co pijesz, Rom?

– Sbi­ru­lino. Jestem total­nie uza­leż­niona.

– To alko­hol, prawda?

Romilly odpo­wiada ze śmie­chem:

– Tak, pro­fe­sor Moriarty. Nakry­łaś mnie, zosta­łam zde­ma­sko­wana.

– Czy tro­chę nie za wcze­śnie?

– Za wcze­śnie? No cóż, nic na to nie pora­dzę, sbi­ru­lino jest po pro­stu znie­wa­la­jące. Odkry­li­śmy je z Tashem zeszłego lata we Flo­ren­cji.

– Co to w ogóle jest?

– Robią to w Rivo­ire. W tej zna­nej kawiarni na Piazza della Signo­ria. Myślę, że to pew­nie gin, Finoc­chietto, szam­pan, syrop ze spi­ru­liny. Byłaś tam ostat­nio? We Flo­ren­cji? W Rivo­ire? Musisz popró­bo­wać!

Odchrzą­kuję. Lubię wypić małe piwo Doom Bar w Pubie Vic­tory z Jagiem.

– Nie cał­kiem moje kli­maty. Ale brzmi cie­ka­wie.

Romilly posyła mi uśmiech, który zazwy­czaj wywo­łuje pożą­dany efekt. Deli­katne kości policz­kowe, blond włosy, zie­lo­no­błę­kitne oczy, pocią­ga­jący uśmiech mło­dej, szczę­śli­wej kobiety: dwa­dzie­ścia trzy lata, bogata, świet­nie wykształ­cona. I wszystko to tylko przy­krywka.

Gdy­by­ście zoba­czyli Romilly w mod­nym barze w lon­dyń­skim Bri­xton czy na Bro­okly­nie – a wła­śnie tam spę­dza na ogół czas, gdy nie zaszywa się w domu w Korn­wa­lii – ni­gdy nie powie­dzie­li­by­ście, że pod tymi dro­gimi dżin­sami skry­wają się szramy blizn, suge­stywna różowa dra­binka samo­oka­le­czeń.

Zapewne też byście nie zga­dli, że pod kasz­mi­ro­wym pulo­we­rem wid­nieją ciemne sińce – ślady po wstrzy­ki­wa­niu nar­ko­ty­ków, zna­miona traumy, wyko­rzy­sta­nia, zagro­że­nia. Tak dużo pozo­staje w cie­niu. Te stare ary­sto­kra­tyczne fami­lie z posia­dło­ściami, jach­tami i uty­tu­ło­wa­nymi kuzy­nami w całej Korn­wa­lii – któż by się domy­ślił, ile dra­ma­tów, a nawet czy­stego zła nagro­ma­dziło się przez poko­le­nia w dzie­jach tych sza­cow­nych rodów?

Ja wiem. Romilly wie. I wła­śnie w związku z tym się spo­ty­kamy. Tym mamy się zająć, popra­wić jej stan psy­chiczny.

Dla­tego nachy­la­jąc się do niej, pro­po­nuję, żeby­śmy o tym poroz­ma­wiały, zaczy­na­jąc może od mamusi. Romilly Kel­hel­land zga­dza się, nie bez wes­tchnie­nia, i drugą połowę godziny prze­wi­dzia­nej na naszą sesję prze­zna­czamy na roz­mowę o ego­istycz­nej matce, entu­zja­stce chi­rur­gii pla­stycz­nej i koka­iny. Według mnie to z jej powodu Romilly Kel­hel­land zsuwa nie­kiedy dżinsy i prze­ciąga ostrzem noża po obna­żo­nym udzie, pod­eks­cy­to­wana sączą­cymi się kro­pel­kami krwi i wzbie­ra­ją­cym bólem.

Kochana mamu­sia.

Po trzy­dzie­stu minu­tach takiej roz­mowy Romilly Kel­hel­land wygląda na wyczer­paną, ale chyba też oczysz­czoną, przy­naj­mniej tro­chę, jak mam nadzieję. Nie byłoby sensu, żebym wyko­ny­wała swoją nową pracę, gdyby nie przy­no­siła ludziom korzy­ści. Chcę się spraw­dzić.

Sesja nie­mal się koń­czy. Dla uczcze­nia tego Romilly zama­wia i otrzy­muje następne sbi­ru­lino. Tym razem pro­po­nuje lampkę rów­nież mnie, ale uprzej­mie dzię­kuję.

Pod­czas gdy sączy swój wyra­fi­no­wany drink, sie­dzę jak uboga krewna, sta­ra­jąc się sobie przy­po­mnieć, czy w ogóle byłam kie­dyś we Flo­ren­cji. Z Włoch pamię­tam tylko jedną sza­loną wycieczkę po całym kraju, którą odby­łam w wieku dwu­dzie­stu dwóch lat po zro­bie­niu licen­cjatu z psy­cho­lo­gii na Uni­wer­sy­te­cie Bri­stol­skim, kiedy sta­ra­li­śmy się z Kyle’em wyci­snąć mak­si­mum z dzie­się­ciu mania­kal­nych dni, łącz­nie ze wspa­nia­łym sek­sem w tanich wło­skich hote­li­kach, w któ­rych dawano ręcz­niki kąpie­lowe gru­bo­ści baweł­nia­nych ser­we­tek. Czy zaha­czy­li­śmy o Flo­ren­cję? Nie­wy­klu­czone, pew­nie z jed­nym noc­le­giem, po któ­rym nastą­piła wizyta w potwor­nie zatło­czo­nej gale­rii…

Ale może to była Wene­cja?

Zbyt wiele wra­żeń w zbyt krót­kim cza­sie na tym urlo­pie. Tylko że wtedy to nie miało zna­cze­nia. Byli­śmy zawsze szczę­śliwi, wtedy. Cały nasz zwią­zek przy­po­mi­nał absur­dal­nie długi mie­siąc mio­dowy: od chwili pozna­nia się na stu­diach – w klu­bie wspi­nacz­ko­wym, jakby ktoś pytał – i pierw­szego seksu trzy dni póź­niej wszystko ukła­dało się gładko, natu­ral­nie, wyda­wało się oczy­wi­ste i przez długi czas życie toczyło się tym rado­snym ryt­mem. Ja pra­co­wa­łam jako asy­stentka w Szpi­talu Psy­chia­trycz­nym Mauld­seya, a Kyle koń­czył stu­dia praw­ni­cze i oboje korzy­sta­li­śmy ze stu­denc­kiego roz­kładu roku, by wyry­wać się co pewien czas na fan­ta­styczny tydzień, czę­sto z jaki­miś atrak­cjami skał­ko­wymi: klify w Pire­ne­jach, szlak The Old Man of Storr w Szko­cji…

Z mia­steczka w dole dobiega dźwięk kościel­nych dzwo­nów. Opła­cona godzina nie­mal minęła. Pod­no­szę wzrok i grzecz­nie poka­słuję, prze­jęta, by dobrze wywią­zać się ze swo­jej roli.

– Romilly? Czy na tym dziś koń­czymy? Jeśli chcesz, możemy prze­dłu­żyć spo­tka­nie?

Ale Romilly już jest zaafe­ro­wana tele­fo­nem, uśmie­cha się do jakie­goś ese­mesa albo zdję­cia. Cza­sem tak robi i nauczy­łam się, by to akcep­to­wać, pły­nąć z nur­tem sesji, nie­chaj się koń­czy po swo­jemu, jak fre­ejaz­zowa impro­wi­za­cja. Zresztą sama jestem teraz głę­boko pogrą­żona we wła­snych wspo­mnie­niach. Zasta­na­wiam się, czy kie­dy­kol­wiek się nam psuło – przed­tem. Czy zro­bi­li­śmy coś nie tak przed­tem? Czy posta­wi­li­śmy jakiś fał­szywy krok, czy była jaka­kol­wiek zapo­wiedź?

Nie wydaje mi się. Gdy skoń­czył się okres stu­dencki, zaczęły się gorącz­kowe pierw­sze lata pracy, w któ­rych wszystko się zin­ten­sy­fi­ko­wało. Ja ambit­nie rzu­ci­łam się w wir dok­to­ratu w Insty­tu­cie Psy­chia­trii przy De Cre­spi­gny Park, Kyle przy­mie­rzał się do kariery pro­ku­ra­tor­skiej.

Póź­niej było mał­żeń­stwo – uro­czy, skromny ślub w uro­czym skrom­nym anglo­sa­skim kościółku, zdo­bio­nym oso­bli­wymi gar­gul­cami. Zaraz potem zakwa­li­fi­ko­wa­łam się jakoś jako psy­cho­log sądowy i nasze życie zawo­dowe stało się trudną, ale eks­cy­tu­jącą ścianką wspi­nacz­kową, którą oboje musie­li­śmy poko­ny­wać. Dla mnie był to ciąg posie­dzeń komi­sji do spraw zwol­nień warun­ko­wych, wywia­dów psy­cho­logicznych z podej­rza­nymi i spo­tkań z kobie­tami, które zabiły swoje dzieci. Kyle był rów­nie zapra­co­wany, jako że powoli piął się po szcze­blach kariery praw­ni­czej.

Wresz­cie poja­wiła się Min­nie. Zaczę­li­śmy z Kyle’em wić gniazdko, prze­nie­śli­śmy się do Korn­wa­lii. Toteż przez te wszyst­kie lata nie bar­dzo był czas na wyprawy – na przy­kład do Rivo­ire we Flo­ren­cji.

A potem się stało.

Kolejne tak­towne kaszl­nię­cie. Tym razem w wyko­na­niu Romilly. Przy­gląda mi się ze współ­czu­ją­cym, choć leni­wym uśmie­chem.

– Wiesz co, Karenzo, nie musimy się zawsze spo­ty­kać tutaj, w Tama­riz, jeżeli… hm… w St Mawes jest ci cza­sami zbyt ciężko.

Kiwam głową, zacho­wu­jąc emo­cje pod kon­trolą. Moja klientka naj­wy­raź­niej mówi w swój kul­tu­ralny, nie­na­tar­czywy spo­sób: Jeżeli stre­suje cię wra­ca­nie do mia­steczka po tym wszyst­kim, z czym ci się koja­rzy, możemy się spo­ty­kać gdzie indziej.

Przy­wo­łuję się do porządku i kręcę głową.

– Nie trzeba.

Pro­po­zy­cja jest uprzejma, ale nie ma takiej koniecz­no­ści. Co prawda zazwy­czaj spo­ty­kam się z klien­tami swo­jej pry­wat­nej prak­tyki w wol­nym pokoju w moim miesz­ka­niu po dru­giej stro­nie zatoki, w Fal­mo­uth, ale Romilly dobrze płaci i chcę iść jej na rękę. Ponadto – mimo wspo­mnień – dobrze jest wybrać się pro­mem z Jagiem Moyle’em, a St Mawes daje mi zwy­kle przy­jemne ode­rwa­nie od codzien­no­ści. Obec­ność tutaj co tydzień mobi­li­zuje mnie też, żeby wpa­dać do poło­żo­nego w górze osady miesz­ka­nia mojej babci, cie­plut­kiego od miło­ści i poga­du­szek. Potra­fię zapa­no­wać nad sko­ja­rze­niami – albo je odsu­nąć.

Choć dzi­siaj są wyjąt­kowo upo­rczywe.

– Naprawdę, Romilly, wszystko w porządku.

Roz­ma­wiamy jesz­cze przez moment, ale na przy­godne tematy, bez związku z niczym poważ­nym, lekko.

– Myślę, że na dzi­siaj koniec. Widzę duży postęp.

Romilly odwza­jem­nia uśmiech.

Gdy­bym tylko miała pięt­na­ście takich majęt­nych Romilly Kel­hel­land każ­dego tygo­dnia! Na razie nie mam i trudno mi zwią­zać koniec z koń­cem. Gniotą mnie kre­dyty, ale odma­wiam uzna­nia, że przej­ście na wła­sny rachu­nek było błę­dem, bo alter­na­tywa – powrót do sta­rego życia zawo­do­wego – jest po pro­stu nie do przy­ję­cia.

Ten powrót ozna­czałby wię­zie­nia, zamknięte oddziały psy­chia­tryczne i szczę­ka­jące klu­cze – oraz słu­cha­nie opo­wie­ści jakie­goś pokur­cza, który tłu­ma­czy mi, że roz­kroił swoją dziew­czynę od pępka do brody, bo dep­tał mu po pię­tach pre­zy­dent Rosji. Bole­sne, mroczne sesje, po któ­rych zasta­na­wia­łam się: dla­czego to ty dalej żyjesz? Dla­czego ty? Nie ona? Dla­czego świat jest taki nie­spra­wie­dliwy?

– Czyli, Rom, widzimy się w następny ponie­dzia­łek o zwy­kłej porze?

Romilly uśmie­cha się i potwier­dza.

Biorę swój nieco zno­szony płaszcz prze­ciw­desz­czowy, żegnamy się szyb­kim sio­strza­nym uści­skiem i opusz­czam piękną Willę Tama­riz, prze­szedł­szy wzdłuż antycz­nych por­tre­tów, mar­mu­rów i maho­niów oraz ze sma­kiem dobra­nych dzieł sztuki współ­cze­snej – trzeba przy­znać, że Mamu­sia ma gust – do roz­le­głego ogrodu na łagod­nym zbo­czu, gdzie owiewa mnie świeże, prze­siąk­nięte morzem korn­wa­lij­skie powie­trze.

Jest wpół do trze­ciej. Zostało wię­cej niż godzina, zanim Jago skie­ruje prom w stronę Fal­mo­uth w ostatni dzi­siej­szy rejs przed coraz wcze­śniej zapa­da­ją­cym listo­pa­do­wym zmierz­chem.

Mam więc czas i miły pre­zent w tor­bie.

Betty Spargo!

2

Czeka mnie krót­kie, strome podej­ście na inne z zie­lo­nych wzgórz oka­la­ją­cych St Mawes, do miesz­ka­nia mojej babci na jedy­nym osie­dlu komu­nal­nym w mia­steczku – i jak się zdaje, jedy­nym uboż­szym obsza­rze w całym St Mawes. Wszystko inne zostało wypu­co­wane, odma­lo­wane i sprze­dane po kil­ka­set tysięcy czy nawet parę milio­nów fun­tów. Zresztą więk­szość lokali komu­nal­nych wyku­pili sami miesz­kańcy – i potem oczy­wi­ście sprze­dali.

Teraz moja babka ze strony mamy, Eli­za­beth May Spargo – czyli Betty Spargo – mieszka tam w dostoj­nej izo­la­cji. Zaba­wiam się cza­sem myślą, że jest być może ostat­nią Korn­wa­lijką pozo­stałą w St Mawes, nie licząc takich wędrow­nych pta­ków jak ja, które przy­fru­wają i odfru­wają. W rze­czy­wi­sto­ści nikt z praw­dzi­wie korn­wa­lij­skimi korze­niami nie mieszka już w tym cud­nym mia­steczku. Mało tego, nikt z korn­wa­lij­skimi korze­niami nie mieszka na całym cud­nym pół­wy­spie Rose­land.

Dzi­siaj jest zbyt drogo, by być Korn­wa­lij­czy­kiem w naj­pięk­niej­szych rejo­nach Korn­wa­lii. Uro­cze St Mawes i całe ota­cza­jące Rose­land jest dla przy­by­szy.

Wcho­dząc po sza­rych stop­niach scho­dów do sza­rego bloku loka­tor­skiego babci, zasta­na­wiam się po raz sto dzie­więć­dzie­siąty ósmy w swoim życiu, dla­czego rada mia­sta posta­no­wiła wznieść wszyst­kie budynki komu­nalne w moż­li­wie naj­bar­dziej obskur­nym stylu. Czy to miała być jakaś kara, forma celo­wego zawsty­dze­nia miesz­kań­ców? Jeżeli tak, nie zadzia­łało to w przy­padku mojej babci. Bab­cia Spargo nie czuje wstydu i nie ma do niego naj­mniej­szego powodu: prze­ka­zała swój rodzinny dom w St Mawes nam, to jest mnie i Kyle’owi z naszą małą córeczką. A sama osta­tecz­nie wylą­do­wała tutaj po serii prze­pro­wa­dzek do wynaj­mo­wa­nych miesz­kań, wspi­na­jąc się coraz wyżej na wzgó­rzu.

Wita mnie w progu z typo­wym nie­po­ha­mo­wa­nym entu­zja­zmem i mocno obej­muje.

– Karenzzzza! Kochana! Wspa­niale!

Jak zwy­kle zacho­wuje się tak, jakby moja wizyta była istną nie­spo­dzianką i jak­by­śmy nie odbyły trzech kolej­nych roz­mów, w któ­rych powia­da­mia­łam ją, że przyjdę. Nor­mal­nie u star­szej pani oba­wia­ła­bym się, że to oznaka demen­cji, ale umysł Betty nie jest w naj­mniej­szym stop­niu przy­tę­piony. Sama Betty zaś jest jedną z naj­drob­niej­szych zna­nych mi osób. Ma nie­całe sto pięć­dzie­siąt cen­ty­me­trów wzro­stu, far­bo­wane na rudo włosy i błysz­czące piwne oczy. Sama się z tego śmieje. Gdy byłam mała, mawiała, czo­chra­jąc mi włosy: „W dzie­ciń­stwie mogłam ucho­dzić za liska”.

Świet­nie pamię­tam, jak mi to powie­działa, gdy mia­łam jakieś sześć lat i jesz­cze żyła mama. Zasta­na­wia­łam się, czy to prawda, bo bab­cia była taka malutka, i zapy­ta­łam o to mamę, a ona wybuch­nęła tylko śmie­chem i powie­działa: „Nie, bab­cia cię nabiera, złotko. To nie­złe ziółko, nie wierz w ani jedno jej słowo”.

To był mój pierw­szy kon­takt z oszu­stwami, jakich dopusz­czają się ludzie, ale dobro­dusz­nymi oszu­stwami. Zagma­twana sprawa. Być może już wtedy zaczęła mnie cie­ka­wić psy­cho­lo­gia – łącz­nie z moją wła­sną per­soną, znacz­nie bar­dziej nie­śmiałą i nie­zręczną niż ta Betty Spargo.

– Wchodź do środka, Karenzo, wchodź do środka!

– Bab­ciu, już weszłam.

– No tak, dobrze, usiądź sobie. Tak się cie­eeszę, że cię widzę. Świet­nie wyglą­dasz.

– Muszę zrzu­cić parę kilo­gra­mów – pry­cham wesoło. – Zro­bił się ze mnie wielki tłu­sty pasz­tet.

– Non­sens. – Pod­śmiewa się, idąc w stronę kuchni, odle­głej o całe trzy metry. – Męż­czyźni lubią tro­chę ciałka na kobie­cie. Co tam w ogóle u Jaga?

– Bab­ciu, zacho­wuj się!

Śmieje się. Ja się śmieję.

Betty Spargo nie­stru­dze­nie stara się wydać mnie ponow­nie za mąż, naj­le­piej za Jaga Prze­woź­nika. Jest zda­nia, że Korn­wa­lijka taka jak ja powinna poślu­bić Korn­wa­lij­czyka takiego jak on. Kyle nie był według niej dość swoj­ski, bar­dziej jakby z Devon­shire czy wręcz Essexu przez Bri­stol. Nie bar­dzo się nada­wał.

Pod­czas gdy krząta się w kuchni, roz­glą­dam się po jej malut­kim miesz­kanku, peł­nym musze­lek, bibe­lo­tów, powie­ści sióstr Brontë i jej wła­snych melan­cho­lij­nych malun­ków zatoki St Mawes, wcale nie­złych jak na ama­torkę. Na kominku widzę jej ulu­bione foto­gra­fie. Ja i mój noma­dyczny brat Loic – gdzież on teraz jest? W Algie­rii, Amster­da­mie, na Antark­tyce? Obok przy­jemna fotka Mamy – córki Betty – nie­długo przed­tem, zanim zmarła na raka. Dalej Betty i jej, nie­ży­jący już, mąż w mun­du­rze z cza­sów, gdy słu­żył po woj­nie w lot­nic­twie – stoi przy nim dumna i roz­pro­mie­niona. Jest naprawdę ładna. Rów­nie ładna była moja mama.

Ja ni­gdy taka nie byłam. Spo­glą­dam na zdję­cie swoje z Kyle’em, zro­bione tuż po tym, gdy prze­pro­wa­dzi­li­śmy się tu z malutką Min­nie. Przy pomyśl­nych wia­trach nie wyglą­dam naj­go­rzej, ale jestem zde­cy­do­wa­nie pulch­niej­sza, z okrą­głą buzią i miłym – jak mi mówią – słod­kim uśmie­chem, śred­niego wzro­stu, śred­niej figury, śred­nia pod każ­dym wzglę­dem. Mam jasno­kasz­ta­nowe włosy jak mama, tak rów­nież wyglą­dały mocne, lśniące włosy babci, zanim posi­wiała i zaczęła się far­bo­wać na ogni­stą czer­wień, zmie­nia­jąc się w pół­to­ra­me­trowy wul­kan ener­gii z pło­nącą głową.

Na kominku nie ma żad­nego zdję­cia mojego jedy­nego dziecka. Domy­ślam się, że bab­cia trzyma je w sypialni, żeby nie przy­gnę­biały mnie, kiedy do niej przy­cho­dzę. A może sama też nie jest w sta­nie na nie patrzeć.

– Pro­szę bar­dzo, gotowe. Co chcesz? Wybie­raj!

Wnosi na tacy dwa napoje. Jest her­bata w nie­wiel­kim brą­zo­wym cera­micz­nym imbryku… i butelka taniej brandy z Lidla.

– Bab­ciu, zawsze wybie­ram her­batę.

Uśmie­cha się i nalewa nam obu her­batę do kub­ków, a sobie także szkla­neczkę brandy. Żeby nie dać się chło­dom i wil­goci, kochana. Cza­sami się zasta­na­wiam, czy jestem w Korn­wa­lii jedyną osobą powy­żej dwu­dzie­stu jeden lat, która nie spę­dza pół roku od listo­pada do marca lekko wcięta.

– No to – Betty sadowi się w dru­gim fotelu – opo­wia­daj mi teraz wszystko. Jak tam El Gburo?

– Ma się dobrze. Cią­gle dosyć nie­ufny.

– Dalej boi się pie­sków?

– Boi się.

El Gburo to mój uko­chany kot, któ­rego Betty dała mi trzy lata temu zaraz po tym, jak się to stało. Był wtedy jesz­cze kociąt­kiem – kocia­kiem po przej­ściach. I stąd wywo­dzą się jego tajem­ni­cze pro­blemy cha­rak­te­ro­lo­giczne. Połą­cze­nie zdy­stan­so­wa­nej, gbu­ro­wa­tej oso­bo­wo­ści z tym, że według Betty wygląda „tro­chę na Hisz­pana”, dało mu nie­tu­zin­kowe imię El Gburo.

Porów­na­nie do Hisz­pa­nów u Betty jest dwu­znaczne. Z jed­nej strony z podzi­wem patrzy na hisz­pań­skich mata­do­rów – lubi odważ­nych męż­czyzn z krwi i kości, gór­ni­ków z kopalni cyny, sza­brow­ni­ków wra­ków, pira­tów, Jaga Prze­woź­nika – z dru­giej uważa, że „Hisz­pa­nie wiecz­nie łupią korn­wa­lij­skie łowi­ska” – i zawsze używa tego uro­czego, dosad­nego słowa: łupią. Nie prze­ła­wiają czy pod­kra­dają.

Betty lubi dużo mówić, tak jak lubiła też mama. Ja jestem cich­sza, bar­dziej zamy­ślona, raczej obser­wuję, niż się włą­czam.

Prze­szywa mnie ostrze smutku. Brak mi entu­zja­stycz­nej papla­niny mamy. Tęsk­nię za nią i prze­kli­nam raka.

– Och, kochana. Myślisz o Janet, tak?

– Jak zga­dłaś?

– Ano tak.

– To zna­czy?

– Wiesz. – Uśmie­cha się, prze­bie­gle odcią­ga­jąc nas od smut­nych tema­tów.

– Bab­ciu – mówię z uda­waną sta­now­czo­ścią w gło­sie. Wiem, dokąd zmie­rza ta roz­mowa. – Tak naprawdę nie masz szcze­gól­nego daru, nie masz szó­stego zmy­słu. Nikt nie ma. To bajki.

Śmieje się, nie czu­jąc urazy. Pro­wa­dzi­ły­śmy już tę roz­mowę chyba z milion razy, ale wciąż obu nam się podoba.

– Wiesz prze­cież, że to nie­prawda, Karenzo. Spar­go­wie mają ten dar od stu­leci, to zna­czy kobiety w naszej rodzi­nie. Twoja mama też go miała, a ty jesteś w rów­nej mie­rze Bray, jak Spargo, więc także go masz. Wła­śnie dla­tego tak dobrze radzisz sobie w swo­jej pracy, potra­fisz spoj­rzeć z dru­giej strony, przej­rzeć ludzi na wylot, zoba­czyć sto­jące za nimi duchy.

– Nie, bab­ciu. Potra­fię wykryć dys­to­nię ego, efekt brza­sku, a jeśli mam dobry dzień, to także początki psy­cho­pa­tii. To się nazywa psy­cho­lo­gia sądowa.

– Fiu – pry­cha, dopi­ja­jąc swoją brandy. – To dar rodzinny Spargo. Powin­naś dzię­ko­wać swoim cel­tyc­kim przod­kom. Przy­wio­zły­śmy go z Gren­lan­dii, gdy po plaży Loe bie­gały jesz­cze dino­zaury.

Betty Spargo zdaje sobie sprawę, że to cał­ko­wity non­sens, a ja wiem, że ona to wie, i obie się śmie­jemy. Potem robi prze­pra­sza­jącą minę, która sygna­li­zuje, że zaraz się­gnie po papie­rosa. Ofi­cjal­nie rzu­ciła pale­nie przed dzie­się­cioma laty, ale w jej rozu­mie­niu ozna­cza to, że wydmu­chuje dym za okno.

Gdy pali na para­pe­cie papie­rosa, pod­pie­ra­jąc brodę fili­gra­nową dło­nią – przez co wygląda tro­chę jak wamp, kusi­cielka – pyta o moich klien­tów. Uwiel­bia plo­teczki jak każda bystra, żwawa star­sza pani, a może nawet bar­dziej. I dla mojej uko­cha­nej babci robię wyją­tek. Ni­gdy z nikim innym nie roz­ma­wiam szcze­gó­łowo o swo­ich klien­tach. To nie­pro­fe­sjo­nalne. Ale z nią tak. Jaką szkodę mogłoby to wyrzą­dzić?

Wypusz­cza z płuc kłęby dymu, a ja opo­wia­dam o Kel­hel­lan­dach: o Romilly, jej matce, całej sza­lo­nej rodzince, porą­ba­nej i pogrą­żo­nej w smutku, ale nie­przy­zwo­icie boga­tej. Słu­cha tego wszyst­kiego, a potem obraca się w moją stronę i rzuca jakby mimo­cho­dem:

– Wiesz, że babka Romilly była bisek­su­alna?

– Co takiego?

Betty spę­dziła w St Mawes całe życie, zna tu prak­tycz­nie wszyst­kich i wie prak­tycz­nie wszystko, pamięta każdą histo­rię i każdą pogło­skę. A ewen­tu­alne białe plamy czę­sto wypeł­nia listo­nosz lub Jago albo rzeź­nik z nabrzeża. Jestem więc gotowa uznać, że to wia­ry­godna infor­ma­cja, ale mnie zaska­kuje. To cie­kawy trop.

– Naprawdę? Jesteś pewna? Ta matrona Mar­ga­ret Kel­hel­land? Myśla­łam, że była wcie­le­niem aku­rat­no­ści, a tu… bisek­su­alna?

Betty kiwa głową, gasząc papie­rosa, i wraca na fotel.

– Tak. W Vic­tory tylko o tym się mówiło. Miała romans z pia­stunką. Wynaj­mo­wały na godziny pokoje w pubie w Ruan Lani­horne. Nic dziw­nego, że są tak poka­le­czeni, z tym całym kry­ciem się. Wiesz? Mnie też kie­dyś prze­szło przez myśl, czy nie zostać les­bijką, ale nie mia­łam odpo­wied­nich wło­sów.

Wybu­cham śmie­chem. Betty zawsze umie mnie roz­śmie­szyć. Nie­kiedy zostaję u niej godzi­nami i śmie­jemy się razem, ale teraz mój czas się koń­czy, nie­długo odpły­nie ostatni prom. Robię więc poże­gnalną minę, Betty rozu­mie, lecz zanim wycho­dzę, coś mi się przy­po­mina.

Szpe­ram w tor­bie i wyj­muję owi­nięte w srebrną folię domowe cia­sto, które wczo­raj dla niej upie­kłam. Naj­praw­dziw­szy bisz­kopt Wik­to­rii. Betty uwiel­bia cia­sta i kie­dyś sama je przy­go­to­wy­wała, ale teraz jej wykrzy­wione artre­ty­zmem palce nie bar­dzo na to pozwa­lają – więc ja piekę. Na pewno nie powinna być zasko­czona, na ogół coś jej przy­no­szę, ale mimo to oczy jej wil­got­nieją, gdy bie­rze paku­nek.

– Och, kocha­nie, nie musia­łaś! Naprawdę. Jesteś taka zajęta, masz tyle tej pracy psy­cho­lo­gicz­nej.

– Chcia­ła­bym, żeby tak było! Mam zbyt wiele wol­nych popo­łu­dni. A to ogromna przy­jem­ność piec coś dla cie­bie. – Uśmie­cham się. – Poza tym wła­śnie prze­ka­za­łaś mi nad­zwy­czajną wia­do­mość o Mar­ga­ret Kel­hel­land.

Betty z rado­ścią odkłada cia­sto na stół, po czym ści­ska mnie wyjąt­kowo mocno, jakby miała mnie już wię­cej nie zoba­czyć, a ja wycho­dzę za próg i macham na poże­gna­nie. Na pewno nie zdążę.

Jago będzie cze­kać – ale nie w nie­skoń­czo­ność. Listo­pa­dowe dni są krót­kie.

Zer­kam na zega­rek i zaczy­nam zbie­gać w zią­bie ulicą. Powoli zapada zmierzch, spo­wi­ja­jący roz­le­wi­sko Car­rick Roads smut­nym przy­ga­szo­nym świa­tłem. Spie­sząc się na dół, prze­jęta, że prom odpły­nie beze mnie, zasta­na­wiam się nad tym, co bab­cia mówi o darze w rodzi­nie Spargo. Nie ma wąt­pli­wo­ści, że jest bar­dzo spo­strze­gaw­cza, podob­nie jak była mama. Bystra, dostrzega rze­czy, które innym umy­kają, ale to po pro­stu kobiece triki i umie­jęt­no­ści spo­łeczne. Takie zdol­no­ści nie mają ewo­lu­cyj­nego wyja­śnie­nia i nauko­wych pod­staw.

Tro­chę mnie to wszystko zło­ści, choć ni­gdy nie ujaw­ni­ła­bym tej iry­ta­cji przed Betty. Wszelką myśl o jakimś „darze” odrzu­cam razem z innymi bzdur­nymi histo­riami o „cel­tyc­kiej Korn­wa­lii”: obse­sją na punk­cie kamien­nych krę­gów, zdro­jów płod­no­ści, mega­li­tów Men an Tol i utre­fio­nych dziew­czyn z koron­ko­wymi wik­kań­skimi zna­kami zodiaku w St Agnes i kar­tami tarota na rynku w Truro. Jedna wielka bła­ze­nada.

To jakaś forma reli­gii, tyle że zde­cy­do­wa­nie bar­dziej spo­spo­li­to­wa­nej. Tan­detne wypie­ra­nie śmierci. A śmierci, jak się prze­ko­na­łam, nie można wyprzeć. Choć nie daje się jej znieść, trzeba ją zno­sić.

3

Jed­nak zdą­ży­łam. Jago wciąż czeka. Wesoły Jago Moyle, prze­woź­nik. Jego mały prom buja się zacu­mo­wany przy nabrzeżu, tak jakby fale pona­glały go, by ruszał.

– Ahoj tam! – woła w uda­wa­nym narze­czu pirac­kim, jak ma w zwy­czaju, kiedy chce się ze mną podro­czyć. Uśmie­cham się do niego, sta­ra­jąc się nie uśmie­chać zanadto. Betty Spargo nie myli się, coś wyczu­wa­jąc. Jago ma kru­czo­czarne włosy, śnież­no­białe zęby i pocią­ga­jące korn­wa­lij­skie rysy. Nie prze­czę, że bije od niego pewien urok.

– Nie­omal prze­pu­ści­łaś rejs. Nie możemy na to pozwo­lić.

Podaje mi rękę, poma­ga­jąc wejść na pokład. Podoba mi się, jak to robi. Podoba mi się, że ma silne, ogo­rzałe ręce, a w zana­drzu zawsze uśmiech i jakąś nie­cen­zu­ralną opo­wieść o swo­jej fry­wol­nej rodzi­nie ryba­ków wycho­dzą­cych w morze z Cove­rack, by łapać węgo­rze i oko­nie od jakichś sie­dem­dzie­się­ciu milio­nów lat. Jago Moyle to stu­pro­cen­towy Korn­wa­lij­czyk. I w wieku trzy­dzie­stu pię­ciu lat wciąż kawa­ler. Z upodo­ba­niem zerka latem w stronę tury­stek na plaży Por­t­sca­tho, ale naj­wy­raź­niej zerka też w moją stronę. Zasta­na­wiam się cza­sem…

Ale potem tłu­mię tę myśl. Jestem trzy­dzie­sto­ośmio­let­nią roz­wódką bez dzieci – teraz bez dzieci. Trzy­mam w domu dwa zwie­rzaki, mam dobrą, mimo że mało docho­dową pracę, i to wystar­czy. Nie potrze­buję faceta, nawet jeżeli chcę faceta. Prawda?

– Jak tam Kel­hel­lan­dówna? Kupuje jakiś wypa­siony jacht?

– Powi­nie­neś do niej zaga­dać. Pew­nie lubi nie­grzecz­nych star­szych panów.

Jago się uśmie­cha. Par­skam i myślę, jak łatwo przy­cho­dzą nam takie lek­kie powsze­dnie prze­ko­ma­rzanki. Moyle’owie znali się z Bray­ami – i ze Spar­gami – od poko­leń; dawni korn­wa­lij­scy gór­nicy z kopalń cyny, powią­zani wza­jem­nymi wię­ziami rów­nie mocno, jak na innej zasa­dzie byli powią­zani dawni bogaci korn­wa­lij­scy wła­ści­ciele tychże kopalń.

Jago pod­cho­dzi do steru i wypły­wamy z St Mawes. Jak zwy­kle sia­dam z przodu promu, wkła­dam do uszu słu­chawki i pod­no­szę tele­fon, żeby wybrać jakąś muzykę. Waham się mię­dzy dwoma gatun­kami. Jeden to muzyka mini­ma­li­styczna, tak pięk­nie pro­sta i powta­rzalna, że czło­wiek świet­nie wpada przy niej na nowe pomy­sły. Rose Engine Spiro albo jakiś kawa­łek Phi­lipa Glassa.

Poten­cjal­nym dru­gim gatun­kiem jest przej­rzały pogań­ski neo­folk i osta­tecz­nie decy­duję się na niego: Heilung. Kriks­galdr, trwa­jąca dwa­na­ście minut pieśń z nie­prze­rwaną, hip­no­ty­zu­jącą, powta­rzalną melo­re­cy­ta­cją, wijąca się nić pogań­skiego jodło­wa­nia, które wpra­wia mnie w ide­alny stan umy­słowy do sku­pie­nia się na zada­niu – jak jutro pomóc mojemu następ­nemu klien­towi – a jed­no­cze­śnie trwa aku­rat tak długo, ile trzeba, by przy­bić do portu w gwar­nym Fal­mo­uth, które po poby­cie w St Mawes wydaje się Lon­dy­nem.

– Cześć, Jago, do zoba­cze­nia.

– Wpad­nijmy może następ­nym razem na kufe­lek do Vic­tory. Co ja mówię? Na dwa kufelki!

Uśmie­chamy się do sie­bie, machamy. Idąc główną ulicą Fal­mo­uth, mijam ste­rane puby, schło­stane wichrem fasady skle­pów i na wpół pro­spe­ru­jące restau­ra­cje, docho­dzę do oka­za­łego, sto­sun­kowo nowego Muzeum Mor­skiego na skraju nabrzeża, w końcu zaś docie­ram do drzwi swo­jego spar­tań­skiego, nowo­cze­snego, lśnią­cego szkłem i drew­nem apar­ta­mentu z dodat­ko­wym poko­jem prze­zna­czo­nym na pro­wa­dze­nie kon­sul­ta­cji oraz wspa­nia­łym wido­kiem przez prze­szkloną ścianę na zatokę Fal­mo­uth.

Dom.

Prze­krę­cam klucz w zamku i wcho­dzę do środka. Cie­szę się, że jestem z powro­tem. Lubię swoje chłodne, surowe, kojące zmy­sły miesz­ka­nie. Był to pre­zent, jaki zro­bi­łam sobie, kiedy wresz­cie prze­rwa­li­śmy z Kyle’em dra­mat obrzu­ca­nia się oskar­że­niami i przy­ję­li­śmy do wia­do­mo­ści, że tak jak wiele par, które stra­ciły dziecko, weź­miemy roz­wód. Wró­ci­łam do swo­jego sta­rego nazwi­ska – znowu Bray! – i sprze­da­li­śmy ide­alny, tra­giczny, uro­czy domek w St Mawes za nie­bo­tyczną kwotę dzia­nym Lon­dyń­czy­kom.

Chcia­łam zostać w tej samej oko­licy – w pobliżu przy­ja­ciół, ojca, babci Spargo, pracy, wspo­mnień, życia – ale pra­gnę­łam też cze­goś wyzy­wa­jąco odmien­nego. Dla­tego wło­ży­łam wszyst­kie pie­nią­dze w naj­więk­szy moż­liwy depo­zyt za to miesz­ka­nie, dzięki czemu mam małą hipo­tekę. To zapewne naj­lep­sza z pod­ję­tych przeze mnie decy­zji, bo gdy­bym teraz miała duży czy choćby średni kre­dyt do spła­ca­nia, cał­kiem bym popły­nęła.

Potrze­buję wię­cej klien­tów.

Wcho­dzę do pokoju dzien­nego, rzu­cam klu­cze na szklany sto­lik i wyglą­dam przez olbrzy­mie okna na jesienny zmrok. Widok nie jest tak wspa­niały jak z Willi Tama­riz na St Mawes, ale jego bar­dziej szorstki kli­mat też dodaje mi ener­gii: wielka połać wody, na któ­rej zawsze coś się dzieje, ospale suną żaglówki z Mylor, w morze wycho­dzą zwrotne fre­gaty mary­narki wojen­nej. To druga pod wzglę­dem wiel­ko­ści natu­ralna zatoka na świe­cie. Czy może trze­cia?

Sły­szę miauk­nię­cie. Obra­cam się i uśmie­cham do El Gbura na powi­ta­nie. Wygląda na mało zain­te­re­so­wa­nego i wynio­słego, tylko że zwy­kle wygląda na mało zain­te­re­so­wa­nego i wynio­słego. A teraz także głod­nego. W swoim dru­gim domyśl­nym nastroju jest szczę­śli­wym przy­tu­la­sem, wyda­ją­cym z sie­bie ter­ko­tliwe pomruki jakby z maszyny, w któ­rej coś się zacięło. To praw­dziwy eks­cen­tryk i cza­sami zasta­na­wiam się, czy nie obser­wuję na jego przy­kła­dzie pierw­szego przy­padku zabu­rze­nia mania­kalno-depre­syj­nego u kotów.

Pod­no­szę go, mocno obej­muję i daję mu całusa, on zaś wcho­dzi w tryb sza­leń­czego, szczę­śli­wego mru­cze­nia. Potem idę do kuchni i wyci­skam mu tro­chę pysz­no­ści z saszetki.

– Pro­szę uprzej­mie, Gburo. Posta­raj się nie mru­czeć pod­czas jedze­nia, bo się zakrztu­sisz.

Teraz pora zaj­rzeć do mojego dru­giego zwie­rzaka. To Otto. Kame­leon. Cza­sami zasta­na­wiam się, dla­czego kupi­łam sobie kame­le­ona. Czy aktyw­nie sta­ra­łam się pod­sy­cać u sie­bie eks­cen­try­zmy samot­nej kobiety w żało­bie o dzi­wacz­nych upodo­ba­niach muzycz­nych, która na doda­tek będzie trzy­mać w domu kame­le­ona? Wszystko jedno. Otto jest nad­zwy­czajny. Zmie­nia ubar­wie­nie. Choć nie za czę­sto.

– Znowu szary? Otto, jesteś kame­le­onem. Powi­nie­neś mie­wać różne kolory.

Otto obraca jedno oko i przy­pa­truje mi się w zamy­śle­niu, ale bez nie­chęci. Może szary ozna­cza: „Ziew, ziew, dobrze się żyje”. Jeżeli tak, to okej.

Sły­szę, jak Gburo dono­śnie mru­czy przy jedze­niu. Wszystko jest, jak się zdaje, w porządku. Moje skromne obo­wiązki domowe zostały speł­nione. Parzę sobie duży kubek her­baty, roz­ko­szu­jąc się atmos­ferą bycia samej we wła­snym domu. Z restau­ra­cją ser­wu­jącą ostrygi przy skwe­rze na dole i mewami pod­kra­da­ją­cymi tury­stom frytki. To moje miej­sce. Moje zamczy­sko, jaski­nia, for­teca chro­niąca przed nie­rzadko okrut­nym i prze­ra­ża­ją­cym losem; miej­sce, w któ­rym nie będę dozna­wać bólu, już nie, o ile tylko nie będę nikogo zanadto kochać, by jego śmierć nie roz­darła mi serca. Oprócz Betty Spargo. I może Jaga. I mojego brata. I kil­korga przy­ja­ciół. Cza­sami ojca. Więc oprócz nich wszyst­kich. Ale co można począć? Żadna for­teca nie jest abso­lut­nie nie­zwy­cię­żona. Zawsze jest jakiś zapo­mniany tunel pod wschod­nią basztą.

Wzdry­gam się, gdy mój tele­fon wpra­wia szklany blat stołu w wibra­cje.

Na ekra­nie wyświe­tla się Kyle.

I od razu się waham. Czy chcę ode­brać? Wciąż jestem w nie­naj­gor­szych ukła­dach ze swoim ponow­nie oże­nio­nym eksem, ale wspo­mnie­niom nie da się zaprze­czyć. Jestem zde­ter­mi­no­wana, by zro­bić krok do przodu, on zaś cią­gle pozo­staje pro­ku­ra­to­rem w Truro, pra­cu­ją­cym na co dzień z poli­cjan­tami, pro­wa­dzi śledz­twa w spra­wie pobi­tych żon, pije w Wig & Pen, skarży się na trud­nych sędziów i jesz­cze trud­niej­sze pro­cesy. Nie chcę mieć z tym nic wspól­nego. Ani tro­chę. Postę­po­wa­nia przed­są­dowe u koro­nera. Pro­ce­dury zwol­nień warun­ko­wych.

Orze­cze­nia zgonu z powodu nie­szczę­śli­wych wypad­ków.

Nie.

Tele­fon nie prze­staje brzę­czeć. Uparł się. Muszę ode­brać.

– Kyle?

Sły­szę w swoim gło­sie nutkę znie­cier­pli­wie­nia. Nie chcę być nie­uprzejma, ale w tej chwili nie mam też ochoty na długą roz­mowę ani na luźną poga­wędkę.

Wydaje się, że Kyle wyczuwa ten nastrój. Po kil­ku­na­stu latach mał­żeń­stwa to czę­sto nor­malne. Roz­mowa jest kon­kretna, od razu prze­cho­dzi do rze­czy.

– Kaz, kochana, sły­sza­łaś kie­dyś o Nata­lie Tyack? Coś ci to mówi?

– Nie.

Krótka pauza.

– Naprawdę?

– Tak, naprawdę. Dla­czego?

– Nata­lie Tyack. Młoda kobieta, któ­rej zwłoki zna­le­ziono nad morzem w West Pen­with jakiś rok temu. Wybrzeże połu­dniowe mię­dzy Pen­zance i Land’s…

– Kyle! Miesz­kam od dwu­dzie­stu poko­leń w Korn­wa­lii, pamię­tasz? Znam wybrzeże jak wła­sną kie­szeń. Piękne, odludne i…?

– Więc jak to moż­liwe, żebyś nie sły­szała o tej spra­wie, Kaz? Było o tym w naszych gaze­tach, poszło nawet w tele­wi­zji, a Korn­wa­lia to nie Nowy Jork.

Dopi­jam her­batę, obser­wu­jąc ogromną mewę sre­brzy­stą, która czyha na oka­zję do porwa­nia fry­tek. Fal­mo­uth i wody Roads okry­wają się poma­rań­czowo-oło­wio­wym pobla­skiem zmierz­chu.

– Nie wiem, Kyle. W listo­pa­dzie rok temu byłam z wykła­dami w Austra­lii. Poje­cha­łam na dwa seme­stry, więc pew­nie jakoś mi to umknęło. Tak jak kiedy w kraju umiera jakaś sława, gdy jesteś na waka­cjach, i przez sześć lat nie zda­jesz sobie z tego sprawy, cho­ciaż wie­dzą wszy­scy naokoło. Poza tym co to ma w ogóle wspól­nego ze mną? Pró­buję zdo­być klien­tów.

– No wła­śnie – mówi Kyle. – To mogłoby być zle­ce­nie! Nowi klienci.

Natych­miast prze­sta­wiam się z trybu zdy­stan­so­wa­nia. Źle oce­ni­łam Kyle’a, stara się pomóc.

– Dobrze, prze­pra­szam, mów dalej.

Jego głos się ści­sza.

– Cho­dzi o dzieci. Dzieci Tyack. Potrze­bują pomocy. A ty zawsze mia­łaś taki dobry kon­takt z mło­dymi. Porad­nia Psy­cho­lo­giczna dla Dzieci i Mło­dzieży, mło­do­ciani prze­stępcy. Jesteś genialna z mało­la­tami.

– Dzię­kuję.

Zdu­szam oczy­wi­stą reflek­sję – że nie byłam taka genialna z jed­nym dziec­kiem, prawda? – i pozwa­lam, by mówił dalej.

– Wiesz, że mogła­byś od jutra wró­cić do swo­jej sta­rej pracy?

– Nie chcę wra­cać. Prze­stań na to nale­gać, pro­szę!

– Okej, okej…

– Ale w ogóle dla­czego ty z tym dzwo­nisz? Jeżeli to sprawa kry­mi­nalna, jeżeli był zgon, dla­czego to nie wypływa od inspek­tora Ellisa czy kogoś takiego?

– Bo oni dupy nie ruszą… Wszy­scy szybko prze­stali się tym inte­re­so­wać… – Wyczu­wam, że się waha, roz­wa­ża­jąc coś, a potem mówi: – Dobra, musisz poznać całą sytu­ację. Poli­cja poło­żyła na tym lachę. Pró­bo­wali coś usta­lić, ale nic z tego nie wyszło. Nie zna­leźli żad­nych poszlak prze­stęp­stwa. O ile wiem, nikt nie miał motywu, żeby ją zabić. Ale nie było też powodu, żeby zgi­nęła, to nie był typ samo­bój­czyni. Z dru­giej strony zda­rze­nie nie wyglą­dało na nie­szczę­śliwy wypa­dek. Nata­lie Tyack zna­ko­mi­cie znała tę zatoczkę. Miej­sce jest tro­chę nie­bez­pieczne, ale ona tam cią­gle cho­dziła. To perełka w tam­tej oko­licy, wodo­spad tuż przy plaży.

Patrzę zamy­ślona przez okno. Szybę zra­sza pierw­sza fala desz­czu.

– Brzmi to jak cie­kawa zagadka, ale nie jestem detek­ty­wem. I w ogóle nie włą­czam się już w takie sprawy. Już nie.

Kyle mi prze­rywa:

– Ale wciąż jesteś tą łeb­ską psy­cho­lożką, którą pozna­łem w Bri­stolu, prawda? Mistrzy­nią roz­wią­zy­wa­nia zaga­dek? Założę się, że dalej fascy­nują cię pokrę­cone, nie­ty­powe przy­padki psy­cho­lo­giczne, szcze­gól­nie u dzieci. Uwiel­bia­łaś takie rze­czy w Szpi­talu Beth­lem. Uwiel­bia­łaś.

Nie prze­czę, że cią­gle cią­gnie mnie do takich tema­tów. Jedną z moich ostat­nich obse­sji jest zabu­rze­nie pole­ga­jące na zaniku zaha­mo­wań w nawią­zy­wa­niu kon­tak­tów spo­łecz­nych, przy któ­rym dzie­ciaki nie wie­dzą, jak wcho­dzić w inte­rak­cje z doro­słymi, są zbyt otwarte, towa­rzy­skie i nara­żają się na nie­bez­pie­czeń­stwo przez nad­mierne oka­zy­wa­nie ser­decz­no­ści. Od tygo­dni słu­cham audio­bo­oków o tym, masze­ru­jąc samot­nie po korn­wa­lij­skim wybrzeżu. Choć z reguły nie po tym upior­nym, odlud­nym odcinku mię­dzy Land’s End i Pen­zance – długi dojazd samo­cho­dem w tam­ten rejon jest dość męczący. To tro­chę za wiel­kie odlu­dzie.

– Dobrze, powiedzmy, że poły­kam haczyk. Młoda kobieta zsu­nęła się z klifu. I co dalej?

– Jak mówi­łem, zosta­wiła dwoje małych dzieci – opo­wiada Kyle. – Pozna­łem je zaraz po wszyst­kim, pod­czas pierw­szego docho­dze­nia. To było w szpi­talu w Tre­li­ske. Serce mi pękało. Kiedy… to zna­czy jeżeli je zoba­czysz, to zro­zu­miesz.

– Opo­wiedz mi o nich.

Kyle przy­spie­sza, wyczu­wa­jąc moje zain­te­re­so­wa­nie.

– Solo­mon i Grace. Miesz­kają z ojcem Mal­col­mem w wiej­skiej rezy­den­cji jakiejś stuk­nię­tej rodziny. Z dala od ludzi, w lesie nad morzem. On skoń­czył sie­dem lat, ona dzie­więć czy dzie­sięć. Chło­piec jest gadułą, dziew­czynka wyco­fana.

– Słu­cham dalej.

– Rodzina jest zamożna, mają odzie­dzi­czony mają­tek po kopal­niach, błę­kitna krew. Ojciec roz­pacz­li­wie poszu­kuje pomocy psy­cho­lo­gicz­nej, jakiejś inter­wen­cji. Jest gotów pła­cić.

– Jakiej inter­wen­cji?

– Wła­śnie w tym rzecz, Kaz. Dzieci zaczęły się zacho­wy­wać… dziw­nie.

– To nie­zbyt wyjąt­kowe, na pewno prze­ży­wają żałobę. Zmarła ich matka, a one są bar­dzo małe.

– Tak, oczy­wi­ście, ale to jest, nie wiem, coś innego. Twier­dzą, że wie­dzą, co się stało z ich mamą.

Wpa­truję się w kubek, żału­jąc nagle, że nie jest pełny. Może nawet pełny cze­goś sma­ko­wi­tego i tro­chę odu­rza­ją­cego, co paso­wa­łoby do tej intry­gu­ją­cej zagadki.

– Coś jesz­cze?

– Nie bar­dzo. Ale to z pew­no­ścią wystar­czy. Praw­dziwa tajem­nica. Jak te dzie­ciaki mia­łyby wie­dzieć, co się stało? Nikogo przy tym nie było. One leżały smacz­nie w piżam­kach. Skąd mia­łyby cokol­wiek wie­dzieć? A jed­nak tak jakby wie­działy. Po roz­mo­wie z nimi każdy wycho­dzi z takim prze­świad­cze­niem.

– Ludzie pew­nie już je prze­py­ty­wali?

– Jasne. Ale one nic wię­cej nie mówią. Buzia na kłódkę. I to wła­śnie wszyst­kich sta­wia na bacz­ność – w szkole, wszę­dzie – bo twier­dzą, że ktoś zro­bił krzywdę ich mamie, ale nie chcą puścić pary z ust. Dziwne, co? Do tego trzeba naprawdę dobrego psy­cho­loga, Kaz, kogoś, kto potrafi prze­ni­kać tajem­nice i rozu­mie, jak zacho­wują się dzieci. Trzeba cie­bie.

Roz­ma­wiamy jesz­cze przez jakiś czas, po czym roz­łą­czamy się w przy­ja­znej atmos­fe­rze. Kyle dyk­tuje mi numer tele­fonu, a ja obie­cuję, że o tym wszyst­kim pomy­ślę.

Z kub­kiem świe­żej her­baty w dło­niach kręcę się po spo­koj­nym, cichym apar­ta­men­cie i myślę. Ese­me­suję do swo­jej naj­lep­szej i naj­daw­niej­szej przy­ja­ciółki Diny – weso­łej, uwo­dzi­ciel­skiej, bły­sko­tli­wej, będą­cej towa­rzy­skim prze­ci­wień­stwem nieco aspo­łecz­nej mnie – i pytam ją o zda­nie. Czy sły­szała o Nata­lie Tyack, o tej rodzi­nie, o tej spra­wie? Szybko odpi­suje mi: „Tak, coś sobie przy­po­mi­nam, to może być fascy­nu­jące”. Na koniec emotka z pod­nie­sio­nymi kciu­kami.

Brzmi to zachę­ca­jąco, ale Dina zawsze jest taka, zawsze ma pozy­tywne nasta­wie­nie, więc wciąż nie wiem. Dzieci w żało­bie to sytu­acja tro­chę zbyt bli­ska mi oso­bi­ście, ale zagadka nęci. I potrze­buję pie­nię­dzy.

Jesz­cze jedno okrą­że­nie miesz­ka­nia, jesz­cze jeden prze­gląd moich moż­li­wo­ści. El Gburo śpi pod oknem nie­wzru­szony. Tutaj bez zmian. Ale Otto nagle zabły­snął nowym kolo­rem. Zro­bił się zie­lon­kawy. Odro­binę jak sączone przez Romilly sbi­ru­lino. A co waż­niej­sze, ten kolor to nie­wąt­pli­wie sygnał: Ruszaj!

4

Jak okiem się­gnąć wszystko wokół oble­pia drobna, srebr­nawa mżawka, gdy znie­cier­pli­wiona wlokę się samo­cho­dem za wiej­skim cią­gni­kiem, z któ­rego sypią się źdźbła siana. Jest to niby główna droga z Fal­mo­uth do Hel­ston, ale w dowol­nym momen­cie – tak jak teraz – może się oka­zać przy­tkana przez wielki trak­tor albo błą­ka­ją­cych się tury­stów, któ­rzy cią­gną przy­czepę kem­pin­gową na tarasy daw­nych kopalń.

Pomru­kuję sfru­stro­wana. Im bar­dziej czło­wiek zapusz­cza się w Korn­wa­lii na zachód, tym bar­dziej jest ona sobą: coraz bar­dziej korn­wa­lij­ska – i nie­prze­jed­nana. Ruch się spo­wal­nia, drogi zwę­żają, sygna­li­za­cja szwan­kuje. Wszystko posęp­nieje, ale i pięk­nieje. Wiem też, że kiedy wydo­stanę się za Pen­zance i skręcę w stronę wybrzeża Pen­with, oto­cze­nie zrobi się jesz­cze bar­dziej dzi­kie.

– Na miłość boską, pospiesz się tro­chę!

Auten­tycz­nie krzy­czę na wku­rza­jący cią­gnik. Nie bar­dzo to pomaga. I nagle ni stąd, ni zowąd poja­wia się wspo­mnie­nie śmie­ją­cej się w samo­cho­dzie Min­nie, poka­zu­ją­cej trak­tory i krowy, śpie­wa­ją­cej pio­senkę i… nie.

NIE. Nie chcę tego wspo­mnie­nia, nie tutaj, nie teraz. Prze­bie­ram pal­cami, by wybrać jakąś muzykę, death metal, dowolny death metal, byle szybko, szybko, szybko.

Jest. The Dis­so­lu­tion of Mind Havoc Unit. Tytuł nie mógłby być traf­niej­szy: roz­ta­pia­nie umy­słu. Wła­śnie tego mi trzeba. Lubię, słu­cham, poże­ram cał­kiem sporo death metalu. Dokład­nie dla­tego, że jego gęste, pio­ru­nu­jące brzmie­nie wypiera wszel­kie myśli, zwłasz­cza te, któ­rych sobie nie życzę. W gło­wie roz­wiera się bez­słowna pustka, pod­czas gdy obskurne, chro­pawe akordy robią to, co do nich należy: powstrzy­mują demony.

Zabiera to kilka minut. Puls się sta­bi­li­zuje, samo­chód przy­spie­sza, nie ma śladu po trak­to­rze. Zer­kam na zegar. Wpół do dru­giej. Pora na lunch?

Mogła­bym sko­rzy­stać z czasu, jaki mi został. Powin­nam się tro­chę wywie­dzieć. Po wyłą­cze­niu prze­ga­nia­ją­cej upiory muzyki dostaję ese­mesa od Diny: „Nie zapo­mnij o jutrzej­szych drin­kach, Kit­ti­wake, siódma!”.

Pro­szę sys­tem gło­śno­mó­wiący o wybra­nie numeru Kyle’a. Mój były mąż szybko odbiera i wnę­trze mojego pod­sta­rza­łego Hyun­daia wypeł­nia się jego gło­sem. A w tle odzy­wają się inne głosy, chyba jest w pubie.

– Niech zgadnę: piwko i stek w Wig & Pen?

Pod­śmiewa się.

– Nie, Kaz. Dziś pełna klasa. Sałatka grecka i lampka bia­łego Sau­vi­gnon w Rocco. A ty w dro­dze do twier­dzy Tyac­ków?

– Tak.

– Czyli wszystko doga­dane?

– Tak. Zadzwo­ni­łam wczo­raj do ojca, tego Mal­colma. Jest tro­chę nie­ufny, ale jadę. I dzię­kuję za pole­ce­nie mnie.

– Nie ma o czym mówić. Wiem, że potrze­bu­jesz kasy.

– To prawda – odpo­wia­dam. – Ale chcę cię jesz­cze pod­py­tać.

Kyle mówi: – Strze­laj! – i na moment się zaci­nam. Bo nie chcę zadać tego pyta­nia. Wydaje się nie­sto­sowne. Ale nie da się go unik­nąć.

– Kyle, powiedz uczci­wie, jak bar­dzo podej­rzany jest Mal­colm Tyack. Dużo star­szy mąż, któ­rego śliczna młoda żona ginie w nie­wy­ja­śnio­nych oko­licz­no­ściach. Musiał być na samym szczy­cie listy.

Zdaje się, że mój eks połyka wła­śnie oliwkę… albo zasta­na­wia się, czy odpo­wia­dać. W końcu mówi:

– Natu­ral­nie, tak, był. Ale nic nie zna­leźli. Zupeł­nie. Nie ma żad­nych podej­rza­nych, żad­nego motywu ani żad­nego listu poże­gnal­nego od samo­bój­czyni. Wszystko, co mamy, co ty masz, to te dzie­ciaki dosta­jące hopla. Skon­cen­truj się na nich, to jest twoje zada­nie. Jak zamie­rzasz to roze­grać? Czy Mal­com Tyack zapro­po­no­wał ci noc­leg?

– Skądże! Nie ocze­ki­wa­ła­bym tego. Dość długo jedzie się tam samo­cho­dem, ale mogę obró­cić w jeden dzień. W naj­gor­szym razie zatrzy­mam się w The Ship w Mouse­hole.

Kyle wspo­mina jakiś raz, gdy byli­śmy tam we dwoje, mówi, że może zabie­rze tam kie­dyś swo­jego nowego malu­cha, a ja sku­piam się na dro­dze. Jadę przez nija­kie obrzeża Hel­ston – Tesco, myj­nia samo­cho­dowa, potem mijam stare nabrzeże miej­skie, relikty daw­nego boomu, któ­rych nikt już dobrze nie rozu­mie.

– Dobra, Kyle, chyba będą koń­czyć. Jesz­cze tylko jedna sprawa. Matka, jak jej było na imię? Nata­lie. Powiedz coś wię­cej o niej. Widzia­łam jej zdję­cie i dosta­łam twój mail, ale chcia­ła­bym usły­szeć to z two­ich praw­ni­czych ust. Potra­fisz przed­sta­wiać dobre pod­su­mo­wa­nia.

Śmieje się nieco szy­der­czo.

– Cza­ro­dziejka. Zjem tylko kawa­łe­czek fety. – Robi pauzę. – Dobrze, Nata­lie to jest… to zna­czy była nie­zła laska, zga­dza się? Poza tym bystra, cie­kawa, spo­strze­gaw­cza. I miej­scowa. Dzie­ciń­stwo do dupy. Mamuśka z Redruth, zaćpana, zapita, bez pensa przy duszy. Tatuś, zdaje się, nie­wiele lep­szy. Dał nogę, gdy tylko córka się uro­dziła. Kiedy matka przedaw­ko­wała i zmarła, Nata­lie tra­fiła jako nasto­latka do domu opieki, do jakie­goś brud­nego sie­ro­cińca w Pen­zance. Była inte­li­gentna, dow­cipna, zro­biła maturę z naj­wyż­szymi stop­niami, ale nie poszła potem na stu­dia, pew­nie nie było za co. Praw­do­po­dob­nie trak­to­wała Mal­colma jak zba­wie­nie. Facet jest dziany. Tyac­ko­wie to zasie­działa, bogata rodzina. Mal­colm pro­wa­dzi kilka restau­ra­cji, jedną w St Ives, jedną w Por­tloe, jedną w Rose­land. Może ją nawet znasz, to Gun­wale.

– Znam. Były­śmy tam kilka razy z Betty. Prze­wra­cało się jej w żołądku po ser­ców­kach.

– Czyli musiała popić wódką?

– Pew­nie tak. Ale bab­cia Spargo zawsze ma roz­strój żołądka po ser­ców­kach. Boję się, że któ­re­goś dnia spró­buje pobrze­żek.

Sły­szę, jak Kyle się śmieje. Ja też mam na ustach uśmiech, ale potem on zamiera. Bo znów mnie to ude­rza, a tym razem nie mam szansy tego zablo­ko­wać, wrzu­cić Mor­bid Angel albo Bru­je­ria. To wspo­mnie­nie jest tak czy­ste, że nie da się od niego odciąć. Przez chwilę jeste­śmy znowu – we troje – młodą, udaną, szczę­śliwą rodziną i śmie­jemy się w kuchni naszego małego domku w St Mawes. Min­nie tań­czy przy lodówce, popi­su­jąc się nowo opa­no­wa­nymi figu­rami tanga. Ja jestem mamą – nie, ina­czej, nie mamą, tylko Mamą – i wła­śnie wle­wam wino do przy­rzą­dza­nych na kuchence omuł­ków, Tata relak­suje się z butelką piwa po dniu w sądzie, pod­czas gdy śliczna, ośmio­let­nia Min­nie jest błogo nie­świa­doma peł­nego okro­pieństw świata. Wszy­scy w tej kuchni się śmieją, a mnie ogar­nia teraz ciem­ność. W moim wnę­trzu zbiera się na burzę, tak gwał­towną i bru­talną, że muszę sta­nąć na pobo­czu, bo ina­czej chyba sta­ra­nuję barierki na kli­fie w Long Rock.

Min­nie. Min­nie Sha­pland. Min­nie.

– Wszystko w porządku, Kaz?

– Tak… – Zmniej­szam pręd­kość. Jestem nad skra­jem. Widzę baj­kowy, ksią­żęcy zamek-wyspę Wzgó­rze Świę­tego Michała, oto­czony wzbie­ra­ją­cymi falami przy­pływu. Mżawka ustała i miej­scami prze­świ­tuje nie­bie­skie niebo. Zatrzy­muję się.

– Ja… dobra, tylko… Do usły­sze­nia, Kyle. To mi na razie wystar­czy. Ode­zwę się póź­niej.

Roz­łą­czam się w samą porę, by nie usły­szał, jak sko­wy­czę ze smutku – smutku, który, jak wiem, jest naszym wspól­nym i przed któ­rym on chowa się za żela­zną dys­cy­pliną chło­paka z Essex. Taki zalew wypły­wa­ją­cej znie­nacka żało­ści jest jak tsu­nami. Przy­wy­kłam do tych szkwa­łów, ale zawsze bolą, potwor­nie. Nauczy­łam się, że kiedy we mnie wnikną, kiedy się przedrą przez tunel do for­tecy, muszę je wpu­ścić, ale potem poskro­mić, nie­mal racjo­no­wać. Dla­tego pozwolę sobie na uro­nie­nie kilku łez nad moją nie­ży­jącą córeczką. Może dzie­się­ciu.

Wysia­dam z samo­chodu i patrzę na zatokę. Lodo­wata bryza osu­sza mak­si­mum dopusz­czal­nych łez za Min­nie, mój dzienny limit.

Ach, moja uko­chana mar­twa córeczka. Cza­sami się zasta­na­wiam, czy zaglą­da­jąc w fale, zoba­czę jej buzię – wpa­trzoną w górę, uśmiech­niętą, woła­jącą: Przyjdź i zostań ze mną.

Wyj­muję tele­fon i oparta ple­cami o samo­chód czuję, że emo­cje powoli opa­dają jak fala melan­cho­lij­nego przy­pływu. Prze­glą­dam notatki. Muszę wie­dzieć, dokąd jadę. Posia­dłość Bal­dhu, pięć mil na zachód od Pen­zance, czyli jesz­cze mila krętą dro­żyną Land’s End Road. Czyta się to „Bal-du”. Kiwam głową, patrząc na wła­sne koślawe pismo. Znam dosta­tecz­nie dobrze korn­wa­lij­ski, by zro­zu­mieć ety­mo­lo­gię. Bal dhu. Czarna kopal­nia.

Nie­zbyt to dziwne. Całe Pen­with, podob­nie jak więk­sza część Korn­wa­lii – choć w Pen­with naj­bar­dziej – jest usiane kopal­niami, nie­któ­rymi liczą­cymi dwa, a nawet trzy tysiące lat. To tunele drą­żone przez moich korn­wa­lij­skich pra­oj­ców, kopane prawdopodob­nie przez Brayów i Spar­gów pięć­set lat temu. Tysiąc.

Zer­kam na mapę. Tak, to jest bli­sko morza, bli­sko klifu, z któ­rego spa­dła młoda kobieta. Zosta­wiła dzieci, któ­rym muszę teraz pomóc, któ­rym będę poma­gać zawo­dowo za pie­nią­dze, bo potra­fię to zro­bić.

Wsia­dam do samo­chodu i prze­mie­rzam labi­rynt uli­czek Pen­zance, a potem skrę­cam w drogę pod górę. Mia­steczko się koń­czy, droga zwęża i wkrótce modlę się, żeby nie tra­fić na nikogo jadą­cego z naprze­ciwka, kiedy prze­ci­skam się przez minia­tu­rowe osady i biorę ostre zakręty przy cel­tyc­kich kamien­nych obe­li­skach. Oraz przy Weso­łych Dzie­wo­jach – kamien­nym kręgu repre­zen­tu­ją­cym dziew­czyny, które zgod­nie z mitem zasty­gły w gła­zach, poka­rane za tań­co­wa­nie w sza­bat. W dzie­ciń­stwie ta legenda przy­pra­wiała mnie o ciarki. Uwię­zione w gła­zach? Ska­mie­niałe na zawsze?

Mimo że jadę przez artre­tyczne stare lasy, wyczu­wam burzący się tuż za wznie­sie­niami po mojej lewej ręce gniewny Atlan­tyk.

Znowu muszę się zatrzy­mać, ale tym razem po pro­stu się zgu­bi­łam. Ten ostatni skra­wek dale­kiej zachod­niej Korn­wa­lii to istny gali­ma­tias dro­żyn, tak że mapa w moim tele­fo­nie się pod­dała, ja zaś od wielu lat nie zapusz­cza­łam się w te oko­lice. Wiatr szar­pie mnie, gdy wyjeż­dżam na szczyt. Mewy przy­glą­dają mi się pyta­jąco, zawi­sa­jąc nie­mal bez ruchu w sza­le­ją­cym wichrze, prze­siąk­nię­tym teraz zapo­wie­dzią dżdżu.

Jest.

Posia­dłość Bal­dhu! Widać ją z miej­sca, w któ­rym stoję. To musi być ten dom, obszerny, zwa­li­sty, stary, szaro-zło­tawy, samotny w wąskiej zale­sio­nej dolince, która pro­wa­dzi w dół do brzegu. Widzę też stąd dziko pie­niące się w oddali wody oce­anu.

Po chwili ruszam i zma­gam się z ostat­nią połową mili. Błoto wypry­skuje spod kół na prawo i lewo, ode­rwane od prze­żu­wa­nia krowy spo­glą­dają na mnie lekko ura­żone, a trakt staje się tak klau­stro­fo­biczny, że czuję, jak ciemne, zagnie­wane jesienne jeżyny zdra­pują resztki lakieru z mojego auta.

Roz­łu­pane drzewa z przy­strzy­żo­nymi na jeża gałę­ziami zaświad­czają o potę­dze wia­trów, ale głę­bo­kie, pół­mroczne bory pobły­skują też nitecz­kami sie­lan­ko­wych, spły­wa­ją­cych do morza poto­ków. To naj­praw­dziw­szy koniec świata, nawet jak na stan­dardy Pen­with, ale miej­sce to ma swój czar. Rozu­miem, dla­czego ktoś może chcieć tu miesz­kać, daleko od wszyst­kiego, choć jed­no­cze­śnie w samym środku jedy­nego świata, który się liczy. Czy może świata, od któ­rego nie daje się uciec.

Biorę ostatni zakręt, na któ­rym pisz­czą opony, patrzę na Bal­dhu i usta same mi się otwie­rają.

Bo już tu byłam.

Znam ten dom. To miej­sce nie jest mi obce.

Jakże? Jakże? Nie mam poję­cia, ale zde­cy­do­wa­nie roz­po­znaję ten widok. Ni­gdy wcze­śniej tu jed­nak nie byłam. Nie przy­po­mi­nam sobie tego ani nie ma powodu, żebym się tu zna­la­zła.

Ogar­nia mnie lekki prze­strach.

To bez sensu. To jak po prze­bu­dze­niu uświa­do­mie­nie sobie, że wciąż się śni dalej. I wydaje się to bar­dzo zły sen. Jak­bym wie­działa, że nad­ciąga coś zło­wiesz­czego. Natych­miast dopada mnie chęć, by zawró­cić i zre­zy­gno­wać ze zle­ce­nia. Dam sobie radę bez tych pie­nię­dzy, znajdę innych klien­tów. To tutaj to jakaś strasz­liwa pomyłka, nie ma wąt­pli­wo­ści, że strasz­liwa pomyłka. Otto popeł­nił błąd albo ja go źle zro­zu­mia­łam. Na pewno lśni teraz w moim miesz­ka­niu na czer­wono. Odjeż­dżaj, zarzą­dzam odwrót, ZWIE­WAJ!

Ale zasad­ni­czo to prze­cież śmie­chu warte! To ta Spargo we mnie, ule­ga­jąca głu­po­tom, jakimś sta­rym baj­dom kle­pa­nym w nad­mor­skich pubach z pod­zie­miami dla sza­brow­ni­ków i pira­tów. Nie zawrócę. Jestem pro­fe­sjo­na­listką, dyplo­mo­waną i sza­no­waną psy­cho­lożką sądową. Świet­nie znam psy­cho­lo­gię dzie­cięcą, czy­ta­łam Pia­geta, Blatza i Wygot­skiego. Wiem o sta­diach roz­wo­jo­wych reali­zmu moral­nego i ope­ra­cji kon­kret­nych. Potra­fię sto­so­wać kwe­stio­na­riusz zacho­wań CBCL.

Przy­je­cha­łam tu pomóc dwojgu dzie­ciom i wyko­nam swoją pracę.

Par­kuję na podwó­rzu gospo­dar­czym. Nie wydaje się, żeby to było czynne gospo­dar­stwo rolne. Nie teraz. Część nie­prze­szklo­nych okien w sto­do­łach z gra­nitu wygląda, jakby to były zabu­do­wa­nia śre­dnio­wieczne. Frag­menty dużego, ale popa­da­ją­cego w ruinę domisz­cza też spra­wiają wra­że­nie śre­dnio­wiecz­nych, miej­scami ze zło­wro­gimi szcze­li­no­wa­tymi okien­kami niczym otwory strzel­ni­cze dla łucz­ni­ków. Ale budy­nek był też moder­ni­zo­wany – w cza­sach geo­r­giań­skich czy może nawet wik­to­riań­skich?

Pew­nie widzia­łam go w jakiejś książce albo w inter­ne­cie. To by wyja­śniało déjà vu. To nie­wąt­pli­wie szla­chetna, stara posia­dłość, mimo że nad­gry­ziona zębem czasu, i jest pew­nie znana histo­ry­kom. A może poka­zano ją w rela­cjach pra­so­wych o śmierci Nata­lie Tyack, w arty­ku­łach, któ­rych świa­do­mie nie zare­je­stro­wa­łam.

Tak, to na pewno to.

Daję sobie chwilę na zebra­nie myśli. Trzeba będzie wysiąść z samo­chodu, podejść do drzwi i poznać tę roz­dartą dra­ma­tem rodzinę. Matka bez dzieci pozna się z dziećmi bez matki, dziew­czynką i chłop­cem. Ona jest wyco­fana, on gaduła. Wydaje się, jakby w powie­trzu wisiał cię­żar dozna­nej przez nich straty.

Zapi­na­jąc suwak kurtki na zim­nym wie­trze i w sią­pią­cym już desz­czu, pod­cho­dzę po skrzy­pią­cym żwirku do wiel­kich, sta­rych odrzwi. To masywne drew­niane wrota, wzmoc­nione impo­nu­ją­cymi żela­znymi ćwie­kami. Noszą głę­bo­kie szramy, jakby pró­bo­wano je sfor­so­wać czy porą­bać. W szes­na­stym wieku? Sie­dem­na­stym?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki