Dom Zdrojowy Dulawka ebook

Dulawka – fifka do palenia tytoniu; łodzianizm.

Był wczesny poranek, gdy dziennikarka stacji telewizyjnej TV News, Magdalena Setka, odebrała służbowy telefon i usłyszała w nim przerażony głos znajomej seniorki, Zosi Słoneczko. Kobieta nie traciła czasu na uprzejmości i przeszła od razu do meritum:

– Pani Madziuniu najsłodsza. Tu... tu się stało coś strasznego...

– Pani Zosiu, spokojnie. Proszę wziąć głęboki oddech i... – Setka odruchowo nabrała w płuca powietrze i głośno wypuściła ustami.

– Pani Madziu, na usta-usta to już za późno! – mówiła szybko Zosia. – To trup, jak żywy! Nie oddycha, i to już od kilku godzin. Tak doktor powiedział!

– Jaki trup? Jaki doktor? – zapytała Setka, ściągając przy tym świeżo wyregulowane brwi.

– Doktor Piszczel. Tu, stąd. Co prawda to ortopeda, ale przyszedł jako pierwszy i stwierdził zgon.

– Ale czyj?

– Wacka Szturchajło. Ja go za dobrze nie znałam, tyle co z widzenia... No i z jednej takiej sytuacji nieprzyjemnej... – szeptała Zosia. – Ale to ja opowiem, gdy już się zobaczymy, bo i bez tego mam chyba kłopoty... Psia krew, Dulawki mi się zachciało...

– Pani Zosiu... – Setka przełknęła ślinę. – Przepraszam, ale muszę zapytać... Czy pani jest pod wpływem jakichś substancji?

– Ja?! – krzyknęła zaskoczona Zosia. – Boże broń! Krystyna wychyliła kieliszek czystej, no, może dwa, ale to z powodu szoku! A ja nic!

– A ziołowej marysieńki pani nie paliła?

– Pani Madziu, co pani ?!

– To już nic nie rozumiem. Mówi pani o dulawce... Więc?

– Dom zdrojowy tak się nazywa. Dulawka. Ja tu z Krysią Pająk, moją kuzynką, tą od złamanej nogi, do sanatorium przyjechałyśmy. I teraz się porobiło, że Wacek trupem padł... i... i... – Seniorce zabrakło tchu.

– Pani Zosiu...

– Jestem, jestem... Niech pani przyjedzie razem z Basią Ciętą i mi pomoże. Bo ja... – Głośno przełknęła ślinę... – Oni myślą, że to moja robota. Że to ja jestem mordercą... – wyszeptała ostatkiem sił.

– Bzdura... – prychnęła dziennikarka.

– Sęk w tym, że to wcale nie takie pewne. Bo sama nie wiem... czy... Może to faktycznie byłam ja? Oni mogą mieć rację... Nic już nie wiem... – urwała.

– Pani Zosiu. Na spokojnie. Proszę mi wszystko opowiedzieć. Od momentu przyjazdu.

– Od przyjazdu?... No więc... To było tak... – zaczęła Zosia.

Zmierzchało, gdy bus z logo domu zdrojowego Dulawka zaparkował na podjeździe uzdrowiska o tej samej nazwie. Z samochodu wysypało się kilkunastu kuracjuszy, którzy zaraz po odebraniu od kierowcy swoich bagaży, z uśmiechem zaczęli wymieniać się wrażeniami z widoku roztaczających się przed nimi górskich terenów. Wśród leśnych pagórków wyrastał dwuskrzydłowy budynek ośrodka, w którym przyszło im wypoczywać. Jedną z przybyłych była Zosia Słoneczko. Drobna blondynka o miłej aparycji i spokojnej naturze, która miała nieznośną tendencję do wpadania w kłopoty. Zazwyczaj były one skutkiem roztargnienia, pomyłek lub dobroduszności Zofii. Dotyczyły głównie gubienia lub znajdowania wartościowych przedmiotów, dokumentów i ogólnie ujmując rzeczy, które wciągały ją w rozmaite afery, draki, a nawet sprawy natury kryminalnej. Z tego powodu jej kochający i zapobiegliwy mąż Stanisław zadbał o to, by w podróży towarzyszyła żonie kuzynka, Krystyna Pająk. Miał bowiem nadzieję, że obecność krewnej zmniejszy ryzyko zaistnienia sytuacji kryzysowej. A w razie gdyby takowa wystąpiła, Zosia będzie miała kogoś bliskiego pod ręką.

Krystyna naturalnie przyjęła propozycję wyjazdu z entuzjazmem, tym bardziej że Stanisław wziął na siebie koszty jej pobytu w Dulawce. Obiecała co prawda pilnować kuzynki, ale zaznaczyła, że w przeciwieństwie do Zosi, której celem podróży jest poprawa kondycji zdrowotnej, ona ma zamiar poprawić sobie układy towarzysko-rozrywkowe. Plan zaczęła wdrażać w życie już na trzecim postoju, gdy do busa dosiadł się pan Waldemar z Bytomia. Z nonszalancją dżentelmena poczęstował Krystynę i Zofię belgijskimi pralinami oraz francuskim koniaczkiem. Zosia poprzestała na jednym bruderszafcie, zaś Krystyna z Waldemarem wyzerowali flaszkę, zanim bus dobrze rozpędził się na autostradzie. Tak więc teraz, gdy wszyscy zmierzali do recepcji luksusowego – jak wynikało z folderów – ośrodka sanatoryjnego, Zosia dźwigała nie tylko swój bagaż, ale i kuzynkę. Zawisła ona na jej barku, podczas gdy drugiego ramienia użyczał pan Waldek. Krystyna odzyskała rezon na widok kobiety za kontuarem recepcji. Wyprostowała się i otrzeźwiała na tyle, by się wylegitymować i odebrać klucz do pokoju, który miała dzielić z Zofią. Co prawda, pan Waldemar, z frywolnym uśmiechem pod jeszcze bardziej frywolnym wąsem, próbował przekonać panią recepcjonistkę, by zmieniła rezerwację i Krystynę umieściła w jego „apartamencie z widokiem”, ale Krystyna pozostała lojalna wobec rodziny i nie zgodziła się na żadne zamiany.

Razem z Zosią wylądowały w uroczym pokoiku na drugim piętrze, gdzie niemal od razu położyły się na spać, zaś pan Waldemar otrzymał pokój piętro niżej. Do spółki z Marianem Ryjkiem, emerytowanym adwokatem o małych oczkach i pulchnych, czerwonych policzkach. Początkową niechęć do siebie panowie zatopili jeszcze tego samego wieczora w drink barze, ustalając zasady korzystania ze wspólnej przestrzeni pokoju. Gdy dosiedli się do nich Wacek Sztruchajło i Ryszard Graba, jak się okazało sąsiedzi „przez ścianę”, barman skapitulował i zamknął barek jeszcze przed północą. W ten sposób zasugerował gościom, by udali się na spoczynek. Znał bowiem zasady panujące w Dulawce i wiedział, że o poranku czeka ich test tężyzny fizycznej i zdrowotnej. Cała czwórka zgodnie z zaleceniem przeniosła się na piętro, a konkretnie do pokoju Waldemara i Mariana, by tam kontynuować spotkanie zapoznawczo-integracyjne.

Noc w Dulawce upłynęła spokojnie, nie licząc przyśpiewek wojskowych na balkonie w wykonaniu Ryśka Graby, którego wspierało bełkotliwe pianie Waldemara. Wspominki służby wojskowej przerwał telefon z recepcji z ostrzeżeniem, że jeśli raz jeszcze wezwą matkę na przysięgę, dowie się o tym policja. Argument trafił do panów, którzy zakończyli żołnierską wartę.

O poranku kuracjusze zebrali się w stołówce, gdzie podczas śniadania przywitało ich grono specjalistów z różnych dziedzin medycyny niekonwencjonalnej. Dulawka bowiem słynęła z tego, że była jedynym obiektem sanatoryjnym w kraju, stosującym medycynę alternatywną i holistyczną jako podstawową i najskuteczniejszą formę leczenia.

Jako pierwsza głos zabrała żona właściciela Dulawki, piastująca stanowisko dyrektorki owego obiektu, profesor Irena Stuf-Dulawka. Szefowa, jak nazywał ją mąż i personel, była specjalistką od pijawek i akupunktury i w kilku słowach nakreśliła gościom zasady panujące w ośrodku. Wspominając o negatywnym wpływie stosowania używek i zakazie ich przyjmowania przed zabiegami, zerknęła znacząco na Waldemara. Ten zbył uwagę milczeniem, choć w głowie wyzywał właśnie barmana i recepcjonistkę od najgorszych szpicli. Oskarżycielski wzrok Szefowej omiótł jeszcze Ryśka i Wacka, po czym profesor Dulawka przeszła płynnie do przedstawienia swojego zespołu. W jego skład wchodzili przedstawiciele właściwie wszystkich dziedzin medycyny naturalnej i alternatywnej, którzy zdobyli doświadczenie w swoich niecodziennych specjalizacjach w różnych zakątkach świata. Każdy z nich już samym wyglądem wzbudzał ciekawość i zainteresowanie zebranych. W przypadku pewnego małżeństwa z Łowicza doszło nawet do wymownych cmoknięć i upominającego szturchańca, gdy okazało się, że mąż za długo wpatrywał się w uśmiech jednej z terapeutek. Cóż, zespół Dulawki prezentował się pięknie. Tryskał młodością, serdecznością i empatią.

W gronie terapeutów była doktor Dobrawa Łan, opalona hipiska w luźnej tunice, z zawieszonymi na szyi sznurami drewnianych koralików, muszelek i piórek. Łan uśmiechała się przyjaźnie, raz po raz dotykając cienkich, jasnych dreadów. Przedstawiła się jako „Dobrusia zrodzona w zbożu”, a jej specjalnością było ziołolecznictwo, dźwiękoterapia, hydro- oraz aromaterapia. Parała się też kąpielami leśnymi, które cieszyły się wśród odwiedzających ośrodek gości bardzo dużym wzięciem. Do udziału w rytuałach zapraszała wszystkich, którzy chcieli pozbyć się nałogów, stanów lękowych lub innych nieprzyjemnych przypadłości. Gdy wyjaśniała, gdzie znajduje się jej gabinet, wtrącił się Waldemar:

– Jeśli o mnie chodzi, to bardzo chętnie na tę kąpiel bym się zapisał. Bo rozumiem, że to z panią doktor... Pod sosenką, w szuwarach i tak dalej... – Poprawił wąs i mrugnął zalotnie. – Wszystko oczywiście w ramach terapii. – Uniósł dłonie w obronnym geście.

– A co panu dolega? – zapytała Dobrawa.

– Cóż, kompletnie nic. Chłopak zdrowy jestem i wesoły. A moja chuć jest ponadprzeciętna – rzucił z frywolnym uśmieszkiem.

– Ach... Rozumiem... Seksoholizm. W takim przypadku polecam jednak terapię pijawkami. Ale tym zajmuje się szefowa... – Dobrawa z uśmiechem wskazała na swoją przełożoną.

– Och, naturalnie... Ja i moje pijaweczki oduczymy pana złych manier – zapewniła profesor Irena, posyłając Waldemarowi wymowne spojrzenie.

Wszyscy, z Krystyną Pająk na czele, gruchnęli śmiechem. Krystyna uznała Waldemara za nadzwyczaj intrygującego mężczyznę. Z dystansem do siebie, a w dodatku figlarza. To oznaczało, że w jego towarzystwie czekała ją prawdziwa zabawa. Gorzej, że chyba nie tylko ona o tym pomyślała, bo momentalnie obok Waldemara pojawiła się cycata blondyna z kokiem na czubku głowy. Zamrugała do niego zalotnie, po czym zaprosiła do swojego stolika.

Tymczasem Szefowa przeszła do przedstawiania kolejnych osób ze swojego zespołu. Faustyna, bo tak miała na imię orientalnej urody doktor hipnoterapii, podobnie jak Dobrawa uśmiechała się do wszystkich przyjaźnie, jednak różniła się od niej nie tylko wyglądem, ale i manierą. Miała bowiem w sobie jakąś tajemniczość, zagadkę, jakby szczyptę magii. Wrażenie to wzmacniał czarny makijaż delikatnie skośnych oczu. W płatku zgrabnego nosa połyskiwał kolczyk, od którego po policzku biegł cienki łańcuszek. Kończył się na uchu, ukrytym pod pasmami długich, czarnych włosów, które spływały lśniącą kaskadą na ramiona okryte barwną tkaniną, czymś w rodzaju zwiewnego peniuaru. Faustyna była mistrzynią hipnozy, co wielokrotnie podkreślała podczas autoprezentacji. Zaintrygowała Zofię tak bardzo, że Słoneczko gotowa była zjawić się w jej gabinecie natychmiast. Niczego nie pragnęła tak mocno jak głębokiego relaksu, nadzwyczajnego stanu spokoju i odprężenia. Czuła, że Faustyna jest w stanie jej to zagwarantować. Zabrać w podróż przez barwne meandry umysłu i pomóc odnaleźć własne ja. Nawet jeśli miałby jej w tym towarzyszyć jednorożec, kucyk czy inny wyzwolony koń, była gotowa wskoczyć na jego grzbiet.

Następnie do głosu dopuszczono doktora Piszczela. Ten wysoki trzydziestokilkulatek o skandynawskiej urodzie oprócz tego, że trudnił się ortopedią, był też joginem i fizjoterapeutą. Śmieszkował, że podczas jego zajęć nikt nie nabawi się żadnej kontuzji. A nawet jeśli komuś chrupnie tam i ówdzie, to jego zdolne doktorskie dłonie przyjdą z pomocą. Szefowa, by podtrzymać żartobliwą atmosferę, poklepała Piszczela po ramieniu i z figlarnym uśmiechem rzuciła, że jeśli chodzi o ból kości, to Piszczel nie bierze jeńców. Waldemar, z właściwą sobie ironią, przyznał jej rację:

– Rzeczywiście, pani profesor. Jak się człowiek jebnie w piszczel, to nie ma mocnych! – zarechotał.

Zawtórował mu chichot Krysi, którą zagłuszył jednak tubalny śmiech Blondyny. Krystyna łypnęła na nią, dając wyraźny sygnał, że ten sparing dopiero się zaczyna.

Szefowa cierpliwie przeczekała heheszki, dogadywanie Waldemara i próby uciszania go przez małżeństwo z Łowicza. Gdy sala w końcu przycichła, pani Dulawka nieskromnie wspomniała o swoich talentach. Zajmowała się hirudoterapią, stawianiem baniek oraz irydologią. Przyznała, że ceni również medycynę chińską i ma z niej kilka fakultetów. W kulminacyjnym momencie jej prezentacji po stołówce poniósł się szmer, po czym zapadła cisza, bo na salę wkroczył sam właściciel uzdrowiska, profesor Tadeusz Dulawka. Przeszedł niemal bezszelestnie między stolikami i stanął obok żony. Cały na biało, w lnianych spodniach i luźnej koszuli rozpiętej tak, by odkrywała górną część jego klatki piersiowej. Na opalonej skórze połyskiwały zawieszone na szyi sznury z tygrysiego oka. Białoszare włosy założone za uszy przywodziły na myśl samego Boga Stwórcę. Dulawka niewątpliwie roztaczał wokół siebie aurę absolutu. Jego autorytet był niepodważalny i nikomu nawet nie przeszło przez myśl, by zacząć się zastanawiać, dlaczego ten epatujący nieziemską aparycją człowiek uciekł z wielkiego miasta tu, w góry i założył ośrodek. Nikt nie próbował się domyślać, kim tak naprawdę jest ten piękny, dojrzały mężczyzna, którego obecność wywołała w kilku kobiecych sercach chwilową tachykardię.

Powieści obyczajowe, kryminały, thrilleryWciągające i niebanalneZaczytaj się!

www.prozami.pl

Księgarnia wysyłkowawww.literaturainspiruje.pl