Brutalna prawda o wierze w siebie - Dlaczego "uwierz w siebie" to najczęściej naiwne zdanie, jakie sobie powtarzasz ebook

INTRO

Wierz w siebie.

To zdanie brzmi jak rada.

W praktyce jest nakazem.

Nie pytaniem.

Nie propozycją.

Nakazem.

Od dziecka słyszysz, że wszystko zależy od ciebie.

Że granice są w twojej głowie.

Że jeśli naprawdę czegoś chcesz, to możesz.

Nie dodano tylko jednego zdania.

Nie wszystko jest dla wszystkich.

Ale to źle brzmi na plakacie.

Wiara w siebie stała się fundamentem współczesnej mitologii.

Nie potrzebujesz dowodów.

Nie potrzebujesz wyników.

Nie potrzebujesz talentu.

Masz potrzebować wiary.

• Jeśli nie wychodzi, to znaczy, że nie wierzysz wystarczająco.

• Jeśli boli, to znaczy, że rośniesz.

• Jeśli przegrałeś, to znaczy, że wszechświat testuje twoją determinację.

To wygodna konstrukcja.

Nie da się jej obalić.

Bo każda porażka staje się dowodem na zbyt małą wiarę.

Nigdy na błędne założenie.

Nigdy na brak kompetencji.

Nigdy na zwykły pech.

Żyjemy w czasach, w których przeciętność jest traktowana jak wada charakteru.

Nie wolno być średnim.

Nie wolno być zwykłym.

Nie wolno być kimś, kto robi coś dobrze, ale bez fajerwerków.

Masz być wyjątkowy.

Masz być pewny.

Masz być marką.

• Twoja niepewność jest słabością wizerunkową.

• Twoje wątpliwości są brakiem dojrzałości.

• Twoje milczenie jest brakiem odwagi.

Wiara w siebie została sprzedana jako lekarstwo na wszystko.

Na brak kariery.

Na brak miłości.

Na brak pieniędzy.

Na brak sensu.

Brzmi pięknie.

Ale to nie jest lek.

To jest narracja.

Narracja, która daje złudzenie kontroli.

Bo jeśli wszystko zależy od twojej wiary, to przynajmniej coś zależy.

Nie musisz przyjmować do wiadomości, że świat jest chaotyczny.

Że bywa niesprawiedliwy.

Że nie zawsze nagradza wysiłek.

Wiara w siebie jest jak miękki koc.

Otula.

Uspokaja.

Przekonuje, że to tylko kwestia czasu.

• Jeszcze chwila i zaskoczysz.

• Jeszcze jeden kurs i zrozumiesz.

• Jeszcze jeden projekt i udowodnisz.

A jeśli nie.

To znaczy, że jeszcze za mało.

Ten mechanizm jest genialny.

Nie da się go wygrać.

Zawsze można powiedzieć, że trzeba bardziej.

Bardziej wierzyć.

Bardziej działać.

Bardziej chcieć.

Nikt nie mówi, że może to nie jest twoje.

Nikt nie mówi, że może to po prostu nie wyjdzie.

Bo to brzmi jak rezygnacja.

A rezygnacja jest dziś grzechem.

Kultura sukcesu nie toleruje pokory.

Pokora źle wygląda na LinkedIn.

Pokora nie buduje marki osobistej.

Pokora nie inspiruje.

• Lepiej napisać, że był to cenny lesson learned.

• Lepiej ogłosić pivot.

• Lepiej nazwać porażkę etapem.

Słowa zostały wygładzone.

Rzeczywistość nie.

Wiara w siebie stała się obowiązkowym wyposażeniem dorosłości.

Masz ją mieć.

Masz ją demonstrować.

Masz ją czuć.

Nawet jeśli jej nie ma.

Szczególnie wtedy.

Bo wątpliwość jest dziś podejrzana.

Wątpliwość sugeruje brak gotowości.

Brak gotowości sugeruje słabość.

Słabość sugeruje, że nie pasujesz.

• Niepewny kandydat nie dostaje pracy.

• Niepewny lider nie budzi zaufania.

• Niepewny partner nie daje bezpieczeństwa.

Więc uczysz się grać.

Uczysz się mówić pewnie.

Uczysz się stać prosto.

Uczysz się patrzeć w oczy.

W środku możesz drżeć.

Ale to nie ma znaczenia.

Liczy się efekt.

Ta książka nie będzie cię uczyć, jak wierzyć w siebie bardziej.

Nie będzie afirmacji.

Nie będzie ćwiczeń przed lustrem.

Nie będzie porannej rutyny sukcesu.

Będzie coś mniej wygodnego.

Rozbieranie iluzji.

Sprawdzanie, co zostaje, gdy zdejmiesz narrację.

• Może zostanie zwykły człowiek.

• Może zostanie strach.

• Może zostanie spokój.

Wiara w siebie nie jest zła.

Ale bywa przeceniana.

Czasem zastępuje refleksję.

Czasem zastępuje kompetencję.

Czasem zastępuje uczciwość wobec siebie.

Największy paradoks polega na tym, że im głośniej mówimy o wierze w siebie, tym bardziej jej brakuje.

Człowiek naprawdę spokojny w swojej wartości nie musi o tym przypominać.

Nie musi udowadniać.

Nie musi przekonywać.

On po prostu robi swoje.

Reszta krzyczy.

• Krzyczy o sile.

• Krzyczy o odwadze.

• Krzyczy o przełamywaniu barier.

Cisza nie sprzedaje się dobrze.

Ale bywa prawdziwsza.

W tej książce będziemy patrzeć na wiarę w siebie bez filtrów.

Bez cytatów z kubków.

Bez tła zachodzącego słońca.

Bez historii o tym, jak ktoś uwierzył i wygrał.

Bo tysiące uwierzyło i przegrało.

O nich nie robi się podcastów.

• Nikt nie zaprasza ich na scenę.

• Nikt nie pyta o poranną rutynę.

• Nikt nie chce słuchać o tym, że bardzo wierzyli.

To nie jest książka przeciwko wierze w siebie.

To książka przeciwko naiwności.

Przeciwko przymusowi.

Przeciwko udawaniu.

Może prawdziwa siła nie polega na tym, że bez przerwy powtarzasz, że jesteś wyjątkowy.

Może polega na tym, że potrafisz uznać swoje ograniczenia.

Bez dramatu.

Bez wstydu.

Bez spektaklu.

Rozdział 1 – Mit nieograniczonych możliwości

Powiedziano ci, że możesz wszystko.

Brzmi inspirująco.

Ale to zdanie jest jak fajerwerk.

Głośne.

Efektowne.

Krótkotrwałe.

Bo rzeczywistość ma ograniczenia.

Czas.

Zasoby.

Talent.

Kontekst.

Nie każdy może zostać wybitnym muzykiem.

Nie każdy może prowadzić firmę.

Nie każdy może być liderem.

To nie jest brutalność.

To statystyka.

• Nie każdy ma predyspozycje.

• Nie każdy ma warunki startowe.

• Nie każdy ma odporność psychiczną.

Ale mit mówi coś innego.

Mit mówi, że ograniczenia są w twojej głowie.

Że jeśli ich nie widzisz, to ich nie ma.

To wygodne.

Bo jeśli wszystko jest w twojej głowie, to świat jest czysty.

Nieskalany niesprawiedliwością.

Nieskalany przypadkiem.

Nieskalany nierównością.

Problem polega na tym, że ograniczenia istnieją niezależnie od twojej wiary.

Możesz wierzyć, że jesteś świetnym chirurgiem.

To nie znaczy, że nim jesteś.

Możesz wierzyć, że masz genialny pomysł.

To nie znaczy, że rynek go potrzebuje.

Możesz wierzyć, że jesteś wyjątkowy.

To nie znaczy, że jesteś niezastąpiony.

Mit nieograniczonych możliwości karmi ego.

Daje poczucie wielkości.

Daje złudzenie sprawczości.

Ale ma też drugą stronę.

Jeśli możesz wszystko, to każda porażka jest twoją winą.

• Nie udało się, bo za mało chciałeś.

• Nie wyszło, bo za mało wierzyłeś.

• Nie osiągnąłeś, bo za mało pracowałeś nad sobą.

Nie ma miejsca na zwykły fakt, że czasem coś się nie udaje.

Bez metafizyki.

Bez ukrytego sensu.

Po prostu się nie udaje.

Mit jest atrakcyjny, bo obiecuje kontrolę.

A kontrola jest dziś walutą.

Ludzie boją się chaosu.

Boją się przypadkowości.

Boją się, że nie mają wpływu.

Więc wolą wierzyć, że mają pełną sprawczość.

Nawet jeśli to iluzja.

• Lepiej wierzyć, że zawiodłeś przez brak wiary.

• Niż przyznać, że nie wszystko zależy od ciebie.

• Lepiej czuć się winny niż bezsilny.

To gorzka obserwacja.

Ale prawdziwa.

Mit nieograniczonych możliwości nie jest zbudowany na realizmie.

Jest zbudowany na potrzebie nadziei.

Nadzieja sprzedaje się lepiej niż prawda.

Nadzieja daje energię.

Prawda bywa niewygodna.

Bo prawda mówi, że możesz próbować i nie wygrać.

Możesz się starać i nie zostać doceniony.

Możesz wierzyć i się rozczarować.

I to nie czyni cię gorszym.

To czyni cię człowiekiem.

Problem w tym, że człowieczeństwo nie jest dziś w modzie.

W modzie jest spektakularność.

Wyjątkowość.

Niezatrzymywalność.

• Masz być unstoppable.

• Masz być extraordinary.

• Masz być najlepszą wersją siebie.

Nikt nie mówi, że możesz być wystarczający.

Bo wystarczający brzmi przeciętnie.

A przeciętność jest dziś traktowana jak porażka.

Mit nieograniczonych możliwości daje chwilowy zastrzyk mocy.

Ale może też zrujnować poczucie własnej wartości.

Bo jeśli uwierzysz, że możesz wszystko, to prędzej czy później zderzysz się ze ścianą.

A ściana nie reaguje na afirmacje.

Nie reaguje na manifestację.

Nie reaguje na wizualizację.

Reaguje na fakty.

Rozdział 2 – Inflacja pewności siebie

Kiedyś pewność siebie była czymś rzadkim.

Dziś jest standardem.

Wymaganiem.

Minimum przy wejściu.

Nie pytają, czy jesteś kompetentny.

Pytają, czy jesteś pewny.

Bo pewność wygląda jak kompetencja.

A wyglądać jest szybciej niż być.

W erze autoprezentacji wszystko musi być widoczne.

Również wiara w siebie.

Nie wystarczy czuć.

Trzeba pokazać.

Udowodnić.

Opublikować.

• Jeśli nie mówisz o swojej sile, to jej nie masz.

• Jeśli nie podkreślasz swojej wartości, to jej nie widać.

• Jeśli nie celebrujesz siebie, to jesteś przezroczysty.

Powstała inflacja.

Każdy jest pewny.

Każdy jest gotowy.

Każdy jest liderem.

Im więcej deklaracji, tym mniej znaczą.

Pewność siebie przestała być sygnałem.

Stała się tłem.

Czymś oczywistym.

Czymś, co trzeba mieć, żeby w ogóle usiąść do stołu.

Problem polega na tym, że nie każdy czuje się pewnie.

Większość ludzi się waha.

Większość ludzi ma momenty, w których nie wie.

Większość ludzi ma dni, w których chciałaby zniknąć.

Ale o tym się nie mówi.

Bo to nie buduje marki.

• Niepewność nie inspiruje.

• Wątpliwość nie motywuje zespołu.

• Lęk nie brzmi profesjonalnie.

Więc powstaje rozdźwięk.

Między tym, co czujesz.

A tym, co pokazujesz.

Między realnym doświadczeniem.

A narracją o sile.

Im większa presja na pewność siebie, tym większe poczucie bycia oszustem.

Bo jeśli wszyscy wyglądają na pewnych, a ty nie, to znaczy, że coś z tobą nie tak.

Tak działa porównanie.

Nie porównujesz faktów.

Porównujesz wizerunki.

A wizerunki są wyreżyserowane.

Pewność siebie w mediach społecznościowych jest jak filtr.

Wygładza.

Wyostrza.

Podkręca kontrast.

• Nikt nie wrzuca zdjęcia z podpisem: dziś się boję.

• Nikt nie pisze: nie wiem, czy się nadaję.

• Nikt nie mówi: jestem zmęczony udawaniem.

A jednak to się dzieje.

Codziennie.

Tylko poza kadrem.

Inflacja pewności siebie ma jeszcze jedną konsekwencję.

Podnosi próg.

Kiedyś wystarczyło być przygotowanym.

Dziś trzeba być przekonującym.

Kiedyś wystarczyło mieć wiedzę.

Dziś trzeba ją sprzedać.

• Jeśli mówisz spokojnie, jesteś zbyt mało dynamiczny.

• Jeśli mówisz ostrożnie, jesteś zbyt mało zdecydowany.

• Jeśli mówisz z wątpliwością, jesteś zbyt mało liderem.

Rzeczywistość staje się sceną.

Każde spotkanie to mini występ.

Każda rozmowa to autoprezentacja.

Każda decyzja to komunikat o twojej sile.

Zmęczenie przychodzi później.

Ciche.

Nieefektowne.

Bo ciągłe granie pewności kosztuje.

Kosztuje energię.

Kosztuje autentyczność.

Kosztuje relacje.

Bo kiedy ktoś przyzwyczai się do twojej maski, trudno mu będzie zaakceptować twoją prawdę.

Inflacja sprawia, że trzeba podnosić stawkę.

Jeszcze więcej pewności.

Jeszcze więcej odwagi.

Jeszcze więcej deklaracji.

• Jestem gotowy na wszystko.

• Nic mnie nie złamie.

• Zawsze wierzę w siebie.

Brzmi jak reklama.

Nie jak życie.

Życie jest mniej spójne.

Mniej spektakularne.

Bardziej chaotyczne.

I w tym chaosie pewność siebie bywa chwiejna.

To normalne.

Ale normalność przestała być akceptowalna.

Masz być stabilny.

Masz być zdecydowany.

Masz być nieugięty.

Tylko że człowiek nie jest linią prostą.

Jest sinusoidą.

Raz wyżej.

Raz niżej.

• Raz masz energię.

• Raz masz wątpliwość.

• Raz masz odwagę.

To nie czyni cię słabym.

Czyni cię ludzkim.

Inflacja pewności siebie wprowadza jednak jeden cichy komunikat.

Jeśli się wahasz, jesteś gorszy.

Jeśli się zastanawiasz, jesteś mniej.

Jeśli potrzebujesz czasu, jesteś spóźniony.

Ten komunikat działa podskórnie.

Nie krzyczy.

Sączy się.

Powoli.

A potem budzisz się z przekonaniem, że musisz być bardziej.

Bardziej pewny.

Bardziej zdecydowany.

Bardziej widoczny.

Tylko że bardziej nie zawsze znaczy lepiej.

Czasem bardziej znaczy dalej od siebie.

Bo im więcej grasz, tym mniej czujesz.

Im więcej deklarujesz, tym mniej słyszysz swoje wątpliwości.

A wątpliwości nie zawsze są wrogiem.

Czasem są sygnałem.

Czasem są rozsądkiem.

Czasem chronią przed głupotą.

Ale w kulturze nadmiaru pewności nie ma na nie miejsca.

Zostają zepchnięte.

Wstydliwe.

Niepożądane.

A potem wybuchają.

W kryzysie.

W wypaleniu.

W nagłym załamaniu, którego nikt się nie spodziewał.