Brutalna prawda o influencerach - Jak sprzedaliśmy prywatność, uwagę i poczucie wartości w zamian za zasięgi ebook

INTRO

Witaj w epoce, w której istnienie bez relacji na Instagramie jest formą zniknięcia.

Nie umarłeś.

Po prostu nie ma cię w algorytmie.

Influencer.

Słowo, które kiedyś oznaczało kogoś wpływowego. Dziś oznacza kogoś, kto potrafi zrobić zdjęcie kawy pod kątem 47 stopni i napisać pod nim: „Wdzięczność”.

To nie jest książka o hejcie.

To nie jest książka o zazdrości.

To nie jest książka o tym, że „kiedyś było lepiej”.

To jest książka o tym, że wszyscy w to weszliśmy.

• Jedni udają, że są marką osobistą.• Drudzy udają, że ich to nie dotyczy.• A trzeci scrollują, udając, że to tylko „dla beki”.

Influencer nie sprzedaje produktów.

On sprzedaje iluzję.

Iluzję lekkości.

Iluzję sensu.

Iluzję życia bez potu pod pachą i bez kredytu.

On nie pracuje.On „tworzy”.

Nie siedzi w domu.On „pracuje zdalnie z Bali”.

Nie jest samotny.On „ma community”.

I najważniejsze:On nie jest zwykłym człowiekiem.On jest projektem.

Projekt trzeba aktualizować.

Projekt trzeba optymalizować.

Projekt trzeba monetyzować.

A człowiek?

Człowiek jest kosztem operacyjnym.

• Twoje zmęczenie jest contentem.• Twój związek jest contentem.• Twoje dziecko jest contentem.• Twój kryzys jest teaserem sezonu drugiego.

Wszyscy patrzymy.

Patrzymy, jak ktoś pakuje się na wakacje sponsorowane przez hotel, którego nigdy nie będzie nas stać.Patrzymy, jak ktoś „przypadkiem” trzyma w ręku produkt, który „naprawdę poleca”.Patrzymy, jak ktoś mówi: „Po prostu bądź sobą”, mając za sobą sztab ludzi od wizerunku.

I coś nas uwiera.

Bo trochę chcemy tym być.

Trochę tym gardzimy.

Trochę wiemy, że to teatr.

A trochę wierzymy, że może jednak nie.

• Może oni naprawdę są tacy szczęśliwi.• Może my naprawdę robimy coś źle.• Może wystarczy lepsze światło.

Influencerzy nie są problemem.

Są lustrem.

Pokazują nam, jak bardzo chcemy być oglądani.

Jak bardzo chcemy, żeby ktoś kliknął „serduszko”.

Jak bardzo boimy się zwykłości.

Bo zwykłość nie ma zasięgów.

Zwykłość nie ma współprac.

Zwykłość nie ma kodu rabatowego -10%.

W tej książce nie będzie rozwiązań.

Nie powiem ci, żebyś usunął aplikację.

Nie powiem ci, żebyś „żył offline”.

Nie powiem ci, że to wszystko jest złe.

To wszystko jest logiczne.

Kapitalizm znalazł nową walutę.

Uwagę.

A influencerzy są bankomatami, które wypłacają ją w formie estetycznych kadrów.

• Każde twoje kliknięcie to mikropłatność.• Każde porównanie to mikroukłon w stronę cudzej narracji.• Każde „może też spróbuję” to początek nowego konta.

To nie jest opowieść o nich.

To jest opowieść o nas.

O naszej potrzebie bycia widzianym.

O naszej obsesji na punkcie wersji premium siebie.

O tym, jak łatwo zamienić życie w kampanię.

Jeśli podczas czytania poczujesz dyskomfort, to dobrze.

Jeśli pomyślisz: „To przesada”, to jeszcze lepiej.

Jeśli pomyślisz: „To o mnie”, to witaj.

Rozdział 1 – Narodziny człowieka-produktu

Najpierw jesteś człowiekiem.

Masz twarz, zmarszczki, historię, lęki.

Potem zakładasz konto.

I coś się przesuwa.

Nie od razu.

Delikatnie.

Na początku wrzucasz zdjęcia dla znajomych.Śmieszne sytuacje.Kawa.Zachód słońca.

Nic wielkiego.

Ale potem ktoś pisze: „Masz super vibe”.

I coś w tobie klika.

Vibe.

Nie osobowość.Nie charakter.Vibe.

To słowo, które oznacza, że można cię opakować.

Influencer nie rodzi się w momencie pierwszej współpracy.

On rodzi się w chwili, gdy zaczyna myśleć o sobie z zewnątrz.

Gdy przestaje przeżywać moment, a zaczyna go kadrować.

• To nie jest kolacja.• To jest potencjalny post.• To nie jest spacer.• To jest materiał na rolkę.• To nie jest rozmowa.• To jest cytat do stories.

W pewnym momencie przestajesz być sobą.

Stajesz się wersją siebie, która się klika.

Nie najlepszą.

Nie najprawdziwszą.

Najbardziej oglądalną.

Algorytm nie kocha prawdy.

Algorytm kocha zaangażowanie.

A zaangażowanie rodzi się z emocji.

Skrajnych.

Przesadzonych.

Wypolerowanych.

• Smutek musi być estetyczny.• Sukces musi być spektakularny.• Porażka musi mieć morał.

Nie możesz być po prostu zmęczony.

Musisz być „w procesie”.

Nie możesz być zagubiony.

Musisz być „w drodze”.

Nie możesz być zwyczajny.

Musisz być inspiracją albo przestrogą.

Środek nie istnieje.

Człowiek-produkt zaczyna od małych korekt.

Lepsze światło.

Lepsza poza.

Lepszy podpis.

Potem przychodzi branding.

Kolorystyka.

Stałe filtry.

Powtarzalny ton.

Twoje życie zaczyna mieć identyfikację wizualną.

To już nie jest przypadek.

To jest strategia.

• Twoje śniadania są spójne kolorystycznie.• Twoje emocje są dopasowane do feedu.• Twoje poglądy są bezpieczne marketingowo.

Bo marka osobista nie może ryzykować.

Może prowokować.

Ale kontrolowanie.

Może być „autentyczna”.

Ale w granicach briefu.

Najbardziej brutalny moment przychodzi wtedy, gdy orientujesz się, że nie możesz już cofnąć tej zmiany.

Bo ludzie patrzą.

Czekają.

Komentują.

A ty zaczynasz żyć pod spojrzeniem.

Nawet gdy nikt nie patrzy.

Siedzisz w ciszy i myślisz:

„Czy to byłby dobry materiał?”

Twoje myśli zaczynają mieć potencjał viralowy.

Twoje łzy zaczynają mieć potencjał sprzedażowy.

Twoja relacja zaczyna mieć potencjał współpracy.

• Partner staje się tłem.• Dziecko staje się narracją.• Przyjaciele stają się statystami.

Nie zawsze świadomie.

Czasem bardzo subtelnie.

Bo przecież to tylko jedno zdjęcie.

Tylko jedna relacja.

Tylko jeden kod rabatowy.

A potem przychodzi pierwszy przelew.

Niewielki.

Symboliczny.

Ale wystarczający, żeby potwierdzić, że to działa.

Twoja osobowość właśnie wygenerowała przychód.

I wtedy przestajesz być tylko sobą.

Stajesz się projektem inwestycyjnym.

Każda decyzja ma ROI.

Każdy post ma KPI.

Każdy dzień ma potencjał monetyzacji.

Nie możesz już być spontaniczny.

Spontaniczność musi być zaplanowana.

Nie możesz już być w pełni prywatny.

Prywatność musi być selektywna.

• Pokażę wam, ale nie wszystko.• Powiem wam, ale nie do końca.• Otworzę się, ale w wersji edytowanej.

Człowiek-produkt nie jest potworem.

Jest logiczną konsekwencją systemu.

System mówi: pokaż się.

System mówi: sprzedaj się.

System mówi: wyróżnij się.

A my słuchamy.

Bo bycie oglądanym daje coś, czego nie daje zwykła codzienność.

Poczucie znaczenia.

Kiedy tysiąc osób patrzy na twoje zdjęcie, czujesz, że istniejesz mocniej.

Kiedy sto osób komentuje, czujesz, że masz wpływ.

Kiedy marka płaci, czujesz, że twoje „ja” ma wartość rynkową.

I trudno z tego zrezygnować.

Bo zwykłe życie nie daje statystyk.

Nie pokazuje wykresu wzrostu.

Nie wysyła powiadomień.

Człowiek-produkt nie umiera dramatycznie.

On się rozpuszcza.

W pikselach.

W estetyce.

W cudzym spojrzeniu.

A najgorsze?

Że czasem naprawdę zaczyna wierzyć, że ta wersja to on.

• Że filtr to twarz.• Że narracja to prawda.• Że zasięg to wartość.

I wtedy już nie wiadomo, czy to influencer gra rolę.

Czy rola gra influencera.

Rozdział 2 – Algorytm jest twoim szefem

Kiedyś ludzie bali się szefa.

Dziś boją się algorytmu.

Szef przynajmniej miał twarz.

Algorytm ma milczenie.

Nie krzyczy.

Nie pisze maili.

Nie wzywa na dywanik.

Po prostu ucina zasięg.

I nagle twoje życie, które jeszcze wczoraj było „inspiracją dla tysięcy”, dziś dociera do 312 osób.

Z czego połowa to boty.

Influencer nie pracuje dla siebie.

Nie pracuje dla ludzi.

Pracuje dla matematyki.

• Jeśli nie wrzucisz o odpowiedniej godzinie — nie istniejesz.• Jeśli nie złapiesz uwagi w pierwszych trzech sekundach — przepadłeś.• Jeśli nie utrzymasz retencji — algorytm uzna cię za zbędnego.

To nie jest kreatywność.

To jest optymalizacja.

Zaczyna się niewinnie.

Sprawdzasz statystyki.

Potem sprawdzasz je co godzinę.

Potem wiesz, że wtorki o 18:37 są lepsze niż o 19:00.

Potem wiesz, że twoja twarz z lewej strony kadru działa lepiej niż z prawej.

Twoje życie zaczyna być testem A/B.

Nie czujesz już emocji.

Czujesz wyniki.

• Ten post „siadł”.• Ten post „nie dowiózł”.• Ten format „robi robotę”.

Brzmi jak korporacja?

Bo to jest korporacja.

Tylko bez HR-u.

Bez urlopu.

Bez L4.

Algorytm nie rozumie, że masz gorszy dzień.

Nie obchodzi go, że się pokłóciłeś.

Nie interesuje go, że jesteś zmęczony.

On chce świeżego mięsa.

Codziennie.

Najlepiej kilka razy dziennie.

A ty zaczynasz się dostosowywać.

Nie do siebie.

Do wykresu.

Kiedyś pisałeś, co myślisz.

Teraz piszesz, co się klika.

Kiedyś mówiłeś, co czujesz.

Teraz mówisz, co wywoła reakcję.

• Lekka kontrowersja zwiększa zaangażowanie.• Delikatna drama podbija komentarze.• Autentyczne łzy podnoszą retencję.

Nie przesadzaj.

Ale nie bądź nudny.

Nie bądź zbyt polityczny.

Ale miej zdanie.

Nie bądź zbyt idealny.

Ale nie pokazuj brzydoty.

Algorytm to najbardziej wymagający pracodawca świata.

Nigdy nie jest zadowolony.

Bo zawsze można więcej.

Więcej wyświetleń.

Więcej reakcji.

Więcej czasu oglądania.

Zaczynasz żyć w cyklu nagrody.

Powiadomienie.

Dopamina.

Odśwież.

Dopamina.

Kolejne serduszko.

Mikrozastrzyk sensu.

To nie jest przypadek.

Platformy są projektowane jak kasyna.

Tylko zamiast żetonów masz siebie.

• Twoje życie jest stawką.• Twoja uwaga jest walutą.• Twoje zdrowie psychiczne jest kosztem ubocznym.

Influencer mówi: „Robię to, bo kocham tworzyć”.

Może tak było na początku.

Ale potem przychodzi presja.

Bo gdy zasięgi spadają, spada poczucie wartości.

Gdy współprace się kończą, kończy się iluzja stabilności.

Gdy ktoś inny rośnie szybciej, pojawia się panika.

To wyścig.

Bez mety.

Bez zasad.

Bez gwarancji.

Algorytm nie ma sentymentów.

Dziś cię promuje.

Jutro zastąpi cię kimś młodszym.

Świeższym.

Bardziej wyrazistym.

Z lepszym światłem.

Influencerzy mówią o „społeczności”.

Ale algorytm nie widzi społeczności.

Widok z platformy jest inny.

Widzi dane.

CTR.

Watch time.

Conversion.

Nie widzi, że ktoś cię naprawdę lubi.

Widzi, czy ktoś kliknął.

A ty zaczynasz myśleć w tych kategoriach.

Spotykasz znajomych.

Opowiadasz historię.

W głowie liczysz, czy to byłby dobry hook.

Idziesz na wakacje.

Nie odpoczywasz.

Produkujesz.

• Wschód słońca to materiał.• Śniadanie to materiał.• Zachwyt to materiał.

Cisza jest stratą.

Prywatność jest niewydajna.

Zniknięcie na tydzień to ryzyko.

Bo algorytm zapomina.

A zapomnienie w internecie jest szybsze niż w realu.

Influencer nie może zniknąć.

Musi być.

Nawet jeśli nie ma nic do powiedzenia.

Więc mówi.

Cokolwiek.

Byle utrzymać puls.

Byle system nie uznał go za martwego.

To paradoks.

Miałeś być wolny.

Miałeś pracować „dla siebie”.

Miałeś uciec z etatu.

A teraz budzisz się z myślą:

„Muszę coś wrzucić”.

Nie dlatego, że chcesz.

Dlatego, że musisz.

Bo algorytm nie śpi.

On zawsze działa.

Analizuje.

Sortuje.

Wyrzuca.

A ty starasz się go przechytrzyć.

Kursy.

Szkolenia.

„Jak podbić zasięg w 30 dni”.

„Sekret viralowych rolek”.

„Algorytm kocha te 5 rzeczy”.

Każdy chce znać sekret.

Sekret jest prosty.

Nie jesteś użytkownikiem.

Jesteś surowcem.

Platforma nie istnieje dla ciebie.

Ty istniejesz dla niej.

• Im więcej tworzysz, tym więcej danych generujesz.• Im więcej emocji wzbudzasz, tym więcej czasu ludzie

• Im więcej czasu ludzie spędzają, tym więcej reklam można im sprzedać.

To jest model biznesowy.

Nie ty jesteś centrum.

Ty jesteś paliwem.

I w tym wszystkim najdziwniejsze jest to, że zaczynasz kochać swojego oprawcę.

Bo kiedy algorytm nagle „złapie” twój post, czujesz ekstazę.

Wzrost.

Wykres idzie w górę.

Obserwujący przybywają.

Komentarze się mnożą.

Czujesz się wybrany.

Jakby system powiedział: „Dziś jesteś ważny”.

A jutro?

Jutro możesz być nikim.

I to uzależnia.

Bo nie ma stałej pensji.