Brutalna prawda o szczęściu - To nie cel. To marketing. ebook

INTRO

Szczęście.

To słowo brzmi jak coś, co powinno pachnieć świeżym praniem i wolnością finansową.

A pachnie marketingiem.

Od dziecka wmawiają ci, że masz być szczęśliwy.Nie mądry.Nie spokojny.Nie przyzwoity.

Szczęśliwy.

W reklamach szczęście ma białe zęby i dobre światło.W social mediach szczęście ma filtr.W rozmowach rodzinnych szczęście ma porównanie do kogoś, kto „lepiej sobie radzi”.

• Szczęście to projekt.• Szczęście to KPI życia.• Szczęście to status aktualizacji, który musisz publikować.

Jeśli nie jesteś szczęśliwy, coś z tobą nie tak.Może nie czytasz odpowiednich książek.Może nie medytujesz.Może nie wstajesz o 5:00.Może nie myślisz pozytywnie wystarczająco agresywnie.

A może po prostu jesteś normalny.

Ale normalność się nie sprzedaje.

Sprzedaje się wizja, że zawsze możesz być trochę bardziej.Bardziej spełniony.Bardziej wdzięczny.Bardziej uśmiechnięty.Bardziej „w procesie”.

• Smutek jest porażką wizerunkową.• Znudzenie jest brakiem ambicji.• Zmęczenie jest brakiem dyscypliny.

W efekcie nie czujesz tego, co czujesz.Czujesz to, co powinieneś czuć.

I jeszcze się za to przepraszasz.

Szczęście stało się religią bez Boga, ale z bardzo drogim merchandisingiem.Ma swoje rytuały.Ma swoje cytaty.Ma swoich kaznodziejów.Ma swoje kursy online.

• „Zasługujesz na więcej.”• „Wybierz szczęście.”• „To kwestia nastawienia.”

Wybierz.

Jakby to był kolor skarpetek.

Nikt nie mówi, że życie jest w połowie monotonne.W jednej czwartej chaotyczne.W jednej czwartej nudne.

I czasem po prostu jest.

Nie ma fanfar.Nie ma montażu z dronem.Nie ma soundtracku.

Jest rachunek.Jest praca.Jest zmywarka, która znowu nie domywa.

Ale to się nie klika.

Dlatego szczęście musiało zostać dopakowane.Opakowane.Uprzedmiotowione.

Stało się produktem.

• Kup doświadczenie.• Kup podróż.• Kup rozwój.• Kup siebie w lepszej wersji.

A kiedy już kupisz — przez chwilę czujesz coś jak ulgę.

I mylisz ją ze szczęściem.

Ta książka nie nauczy cię, jak być szczęśliwym.Nie poda ci pięciu kroków.Nie pokaże porannej rutyny milionerów.

Nie da ci rozwiązania.

Bo brutalna prawda jest prostsza.

Szczęście nie jest celem.Szczęście jest narracją.

Narracją, którą ktoś musi podtrzymywać, żeby coś sprzedać.

Czasem produkt.Czasem ideę.Czasem ciebie.

Jeśli w trakcie czytania poczujesz lekki dyskomfort — dobrze.Jeśli złapiesz się na tym, że kiwasz głową, choć wolałbyś nie — jeszcze lepiej.

Bo być może pierwszy raz nie próbujesz być szczęśliwy.

Tylko próbujesz być uczciwy.

Rozdział 1 – Szczęście jako KPI życia

Kiedyś ludzie pytali: „Jak się masz?”Dziś pytają: „Czy jesteś szczęśliwy?”

Różnica jest subtelna.Pierwsze pytanie dopuszcza odpowiedź.Drugie wymaga deklaracji.

Szczęście stało się wskaźnikiem efektywności istnienia.

Masz pracę?Ale czy daje ci szczęście?

Masz związek?Ale czy jesteś w nim szczęśliwy?

Masz dzieci?Ale czy czujesz spełnienie?

• Jeśli nie czujesz ekstazy, coś robisz źle.• Jeśli masz wątpliwości, to znak, że nie żyjesz w zgodzie ze sobą.• Jeśli jesteś przeciętnie zadowolony, to prawie jak porażka.

Zadowolenie nie ma dobrego PR-u.

Nie jest sexy.Nie jest transformacyjne.Nie ma TEDx.

Dlatego musieliśmy podnieść poprzeczkę.

Już nie chodzi o to, żeby było okej.Ma być WOW.

Codziennie.

Instagram nauczył nas, że szczęście to stan permanentny.Uśmiech nie jest momentem.Uśmiech jest strategią komunikacji.

• Wakacje nie są odpoczynkiem.• Wakacje są dowodem.• Związek nie jest relacją.• Związek jest projektem wizerunkowym.

Nawet samotność musi być „świadomym wyborem”.

Nie możesz po prostu być sam.Musisz być sam i szczęśliwy.

W pracy jest podobnie.

Kiedyś wystarczyło zarabiać.Dziś masz się realizować.

Masz kochać to, co robisz.Masz „żyć pasją”.Masz „nie przepracować ani jednego dnia”.

• Jeśli jesteś zmęczony, to znaczy, że wybrałeś źle.• Jeśli masz dość, to znaczy, że nie podążasz za sercem.• Jeśli myślisz o zmianie, to znaczy, że powinieneś zrobić kurs za 4 997 zł.

Szczęście stało się narzędziem nacisku.

Nie jesteś szczęśliwy?Zmień pracę.Zmień partnera.Zmień miasto.Zmień siebie.

Zawsze jest coś do zmiany.

Bo jeśli przyznasz, że czasem jest po prostu przeciętnie,cały system się rozpadnie.

Firmy nie sprzedają produktów.Sprzedają obietnicę szczęścia.

• Nowy telefon nie poprawi twojego życia.• Ale przez trzy dni poczujesz się kimś, kto ma kontrolę.• Nowy samochód nie da ci sensu.• Ale da ci złudzenie, że jedziesz szybciej niż inni.

I to wystarczy.

Relacje też podlegają audytowi szczęścia.

Nie pytasz: „Czy to stabilne?”Pytasz: „Czy to mnie uszczęśliwia?”

Jakby druga osoba była aplikacją.

Jeśli przestaje działać — odinstaluj.

Nie uczymy się wytrzymywać.Uczymy się optymalizować.

• Każde napięcie to sygnał do zmiany.• Każdy kryzys to dowód niedopasowania.• Każda nuda to błąd systemu.

A może nuda jest normalna.Może napięcie jest naturalne.Może szczęście nie jest stałym stanem, tylko krótkim impulsem.

Ale to się nie sprzedaje.

Sprzedaje się wizję, że możesz być stale na plusie emocjonalnym.Że możesz mieć wykres wznoszący.Że możesz być lepszą wersją siebie.

I tak zaczynasz mierzyć swoje życie.

Porównujesz się do innych.Porównujesz się do wczoraj.Porównujesz się do wyobrażonej wersji siebie z przyszłości.

• Twój obecny stan jest zawsze niewystarczający.• Twoje szczęście zawsze może być większe.• Twoje życie zawsze może być bardziej „Twoje”.

A kiedy czujesz zwykły spokój,nie wiesz, co z nim zrobić.

Bo nie ma fajerwerków.

Szczęście jako KPI ma jedną wadę.Nigdy nie jest osiągnięte.

Zawsze jest do poprawy.Zawsze jest do podniesienia.Zawsze jest w wersji beta.

I tak żyjesz w permanentnym teście A/B własnego istnienia.

Testujesz dietę.Testujesz partnerów.Testujesz miasta.Testujesz siebie.

W imię szczęścia.

Które miało być naturalne.

A stało się raportem kwartalnym.

Rozdział 2 – Przemysł szczęścia

Szczęście to już nie emocja.

To sektor gospodarki.

Ma swoich liderów opinii.Ma swoje konferencje.Ma swoje bestsellery.Ma swoje rabaty sezonowe.

I ma ciebie.

Bo jeśli nie jesteś w pełni szczęśliwy — jesteś potencjałem sprzedażowym.

Przemysł szczęścia działa subtelnie.Nie mówi: „Jesteś niewystarczający.”Mówi: „Możesz być jeszcze bardziej sobą.”

To brzmi lepiej.

• Najpierw wmawia ci brak.• Potem oferuje rozwiązanie.• Na końcu sprzedaje kurs.

Wszystko w pastelowych kolorach.

Zauważ, jak często słyszysz słowo „zasługujesz”.

Zasługujesz na więcej.Zasługujesz na lekkość.Zasługujesz na życie marzeń.

Nie mówi się, że życie jest głównie powtarzalne.Nie mówi się, że większość dni jest podobna do siebie.Nie mówi się, że stabilność bywa nudna.

Bo nuda nie generuje leadów.

Co generuje leady?Brak.

• Brak sensu.• Brak ekscytacji.• Brak celu.• Brak „iskry”.

Każdy brak to okazja biznesowa.

Szczęście zostało zaprojektowane jak aplikacja.

Ma onboarding.Ma powiadomienia.Ma update’y.

I zawsze możesz mieć wersję PRO.

Kupujesz książkę o szczęściu.Czytasz.Czujesz chwilową inspirację.Robisz notatki.

Przez trzy dni jesteś kimś, kto „pracuje nad sobą”.

Potem wraca życie.

Ale to nie wina systemu.To wina twojej dyscypliny.

• Nie wdrożyłeś wystarczająco.• Nie byłeś konsekwentny.• Nie zaufałeś procesowi.

Procesowi, który kosztował 997 zł.

Wersja VIP — 4 997 zł.

Wersja MENTORING — zapytaj o cenę.

Przemysł szczęścia ma genialną konstrukcję.

Jeśli działa — to dzięki niemu.Jeśli nie działa — to przez ciebie.

Nigdy odwrotnie.

Media społecznościowe są showroomem tej branży.

Każdy coś sprzedaje.Jeśli nie produkt — to styl życia.

Ktoś sprzedaje minimalizm.Ktoś sprzedaje produktywność.Ktoś sprzedaje duchowość.

• Minimalizm wymaga odpowiednich półek.• Produktywność wymaga odpowiedniego planera.• Duchowość wymaga odpowiedniego wyjazdu w góry.

Szczęście zawsze wymaga czegoś dodatkowego.

Rzadko wymaga ciszy.

W dodatku przemysł szczęścia jest inkluzywny.

Dla introwertyków jest „cicha moc”.Dla ekstrawertyków jest „życie na pełnej”.Dla zmęczonych jest „slow life”.Dla ambitnych jest „10x”.

Każdy znajdzie swoją narrację.

Bo szczęście musi być skalowalne.

Najbardziej fascynujące jest to, że im więcej czytasz o szczęściu,tym częściej zaczynasz się zastanawiać, czy jesteś wystarczająco szczęśliwy.

To jak dieta.

Im więcej wiesz o kaloriach,tym bardziej liczysz.

• Im więcej wiesz o szczęściu,• tym bardziej analizujesz swoje emocje.• Im bardziej analizujesz,• tym mniej spontanicznie je przeżywasz.

Zaczynasz się obserwować.

„Czy teraz jestem szczęśliwy?”„Czy to wystarczająco mnie cieszy?”„Czy powinienem czuć więcej?”

Szczęście przestaje być doświadczeniem.Staje się projektem do ewaluacji.

A projekty się optymalizuje.

Przemysł szczęścia sprzedaje ci coś jeszcze.

Poczucie kontroli.

Bo jeśli szczęście zależy od ciebie,to masz wpływ.

Brzmi dobrze.

Dopóki nie okaże się, że nie wszystko da się wybrać.

Nie wybierasz pogody.Nie wybierasz genów.Nie wybierasz wielu okoliczności.

Ale możesz wybrać nastawienie.

Tak mówią.

• Nie zmienisz sytuacji.• Zmień interpretację.• Nie możesz mieć wszystkiego.• Możesz zmienić perspektywę.

To wygodne.

System pozostaje nietknięty.Ty pracujesz nad sobą.

Jeśli czujesz presję — to nie wina presji.To wina twojego podejścia do presji.

I tak dochodzimy do momentu, w którym szczęście staje się obowiązkiem.

Masz być wdzięczny.Masz być świadomy.Masz być obecny.

Masz.

Słowo, które nie brzmi jak wolność.

Brzmi jak wymóg.

Największa ironia?

Przemysł szczęścia sprawia, że czujesz się winny za to, że nie jesteś wystarczająco szczęśliwy.

• Smutek to brak pracy nad sobą.• Lęk to brak praktyki.• Zmęczenie to brak balansu.

A może to po prostu życie.

Bez wersji premium.

Rozdział 3 – Uśmiech jako obowiązek społeczny

Nie musisz być bogaty.

Nie musisz być mądry.

Nie musisz nawet być kompetentny.

Ale spróbuj nie być uśmiechnięty.

Zobaczysz, jak szybko ktoś zapyta:„Wszystko w porządku?”

Uśmiech stał się walutą społeczną.

Nie jest reakcją.Jest deklaracją.

Deklaracją, że ogarniasz.Że dajesz radę.Że jesteś „po jasnej stronie”.

• Smutna twarz jest podejrzana.• Neutralna twarz jest interpretowana jako problem.• Poważna twarz jest brakiem energii.

Uśmiech uspokaja innych.

Nie ciebie.

W pracy to szczególnie widać.

Masz być pozytywny.Masz mieć „can-do attitude”.Masz być „team player”.

Nie ma rubryki: „Czuję egzystencjalne zmęczenie”.

Jest rubryka: „Nastawienie”.

• Klient nie płaci za twoje emocje.• Firma nie zatrudnia twojej autentyczności.• Rynek nagradza twoją maskę.

Więc się uśmiechasz.

Na spotkaniach.Na callach.Na zdjęciach zespołowych.

A potem wracasz do domu i czujesz, że coś z ciebie zeszło.

To nie stres.

To ciągła korekta wizerunku.

Media społecznościowe tylko to wzmocniły.

Nie publikujesz momentów przeciętnych.Nie publikujesz cichej frustracji.Nie publikujesz zwykłego zmęczenia.

Publikujesz wersję z filtrem.

• Nawet smutek musi być estetyczny.• Nawet kryzys musi mieć narrację.