Brutalna prawda o rozwoju osobistym - Dlaczego motywacja działa do poniedziałku, a „lepsza wersja siebie” wciąż jest w drodze ebook

INTRO

Rozwój osobisty to jedyna branża, w której możesz być wiecznie niewystarczającyi jednocześnie permanentnie podekscytowany.

To religia bez Boga.Zamiast zbawienia masz webinar.Zamiast grzechu masz „strefę komfortu”.

Wstajesz w poniedziałek z poczuciem, że zaczynasz nowe życie.Nowy notes.Nowa aplikacja.Nowe „ja”.

We wtorek jeszcze walczysz.W środę jesteś zmęczony.W czwartek udajesz, że to część procesu.W piątek kupujesz kolejną książkę o dyscyplinie.

Bo problemem nigdy nie jest system.Zawsze jesteś nim ty.

• Nie wstałeś o 5:00, więc sabotujesz swoje marzenia.• Nie medytujesz, więc blokujesz swój potencjał.• Nie wizualizujesz, więc Wszechświat nie ma z tobą kontaktu.

Rozwój osobisty to piękny biznes oparty na jednym założeniu:jesteś projektem do naprawy.

Nie człowiekiem.Projektem.

Masz cele kwartalne.Masz plan życia.Masz KPI szczęścia.

Tylko jakoś nie masz spokoju.

Na Instagramie wszyscy są zdyscyplinowani.Wszyscy czytają 52 książki rocznie.Wszyscy mają poranną rutynę, która wygląda jak reklama pasty do zębów.

Ty masz budzik.I negocjacje z własnym ciałem.

„Jeszcze pięć minut.”„Od jutra.”„Po świętach.”

Rozwój osobisty obiecuje kontrolę.Nad czasem.Nad emocjami.Nad losem.

Ale im bardziej próbujesz kontrolować,tym bardziej czujesz, że wszystko wymyka się spod ręki.

• Im więcej planujesz, tym bardziej boisz się porażki.• Im więcej czytasz o sukcesie, tym mniej czujesz, że go masz.• Im więcej pracujesz nad sobą, tym mniej siebie lubisz.

To nie jest książka o tym, jak być lepszym.

To jest książka o tym, dlaczego ciągle próbujesz.

O tym, dlaczego czujesz się winny, kiedy odpoczywasz.Dlaczego relaks musi być produktywny.Dlaczego nawet hobby ma strategię.

To książka o świecie, w którym:

• Sen to słabość.• Spontaniczność to brak celu.• Zwykłość to porażka.

Rozwój osobisty sprzedaje marzenie o wersji 2.0.Tylko że nikt nie pyta, czy wersja 1.0 była aż tak zła.

Może nie potrzebujesz optymalizacji.Może potrzebujesz świętego spokoju.

Ale spokój nie ma kursu online.Nie ma masterminda.Nie ma afiliacji.

Nikt nie zarabia na tym, że jesteś wystarczający.

Więc dostajesz kolejną checklistę.Kolejne wyzwanie.Kolejne „30 dni do nowego życia”.

I tak w kółko.

• Motywacja działa do poniedziałku.• W poniedziałek działa do lunchu.• Po lunchu działa już tylko kawa.

Ta książka nie da ci porannej rutyny.Nie da ci afirmacji.Nie da ci planu pięcioletniego.

Da ci lustro.

A z lustrem bywa różnie.

Czasem pokazuje, że problemem nie jest brak dyscypliny.Tylko to, że próbujesz być kimś, kto zawsze jest „w procesie”.

Może nie jesteś niedokończony.Może jesteś zmęczony.

Rozwój osobisty mówi: „Możesz wszystko.”Życie mówi: „Możesz trochę.”

A ta książka powie coś jeszcze gorszego.

Że może wcale nie musisz.

Rozdział 1 – Poniedziałkowa wersja siebie

Poniedziałek ma w sobie coś z noworodka.

Jest czysty.Nieskalany porażką.Pełen obietnic, których nikt jeszcze nie złamał.

W niedzielę wieczorem jesteś kimś innym.Lepszym.Zdeterminowanym.Prawie oświeconym.

To wtedy powstaje twoja poniedziałkowa wersja siebie.

Ona nie je cukru.Ona nie scrolluje.Ona nie odkłada rzeczy na później.

Ona ma plan.

• Wstaje o 5:30 bez dramatu.• Biega, zanim świat się obudzi.• Pije wodę z cytryną jak człowiek, który ogarnął życie.

Poniedziałkowa wersja ciebie ma kalendarz zsynchronizowany z losem.

Każda godzina jest zagospodarowana.Każdy cel rozpisany.Każda minuta ma sens.

To niesamowite, jak ambitny jesteś w niedzielę o 22:47.

Wtedy wiesz wszystko.

Wiesz, że wystarczy konsekwencja.Wiesz, że problemem był brak systemu.Wiesz, że teraz będzie inaczej.

Zawsze jest inaczej.

Do wtorku.

Bo poniedziałek jest teatrem.

Grasz w nim rolę człowieka, który już się ogarnął.Nawet jeśli jeszcze nie zdążył.

• Zakładasz sportowe buty bardziej dla tożsamości niż dla biegu.• Otwierasz notatnik bardziej dla poczucia kontroli niż dla treści.• Robisz listę zadań, żeby poczuć, że coś robisz.

Poniedziałek daje iluzję nowego początku.

A nowy początek to najtańsza forma nadziei.

Nie musisz zmieniać życia.Wystarczy, że zmienisz tydzień.

To bezpieczne.

Masz siedem dni na bycie kimś lepszym.Siedem dni na poprawę.Siedem dni, po których możesz powiedzieć: „Od następnego poniedziałku”.

Poniedziałek to restart bez konsekwencji.

To jak wciśnięcie przycisku „Nowa gra” bez usuwania starych nawyków.

Wszystko zaczyna się od hasła:

„Od jutra.”

• Od jutra dieta.• Od jutra siłownia.• Od jutra przestaję marnować czas.

Poniedziałkowa wersja siebie wierzy w liniowy progres.

Że jeśli dziś zrobisz A, jutro będziesz B, a w piątek już Z.

Życie ma inne plany.

W poniedziałek czujesz energię.W środę czujesz presję.W piątek czujesz ulgę, że przetrwałeś.

Bo rozwój osobisty nie sprzedaje poniedziałku jako dnia tygodnia.

Sprzedaje go jako symbol.

Nowego ciebie.Lepszego ciebie.Bardziej zdyscyplinowanego ciebie.

Tylko że ten lepszy ty istnieje głównie w wyobraźni.

On jest projektem koncepcyjnym.Prezentacją w PowerPoincie twojej psychiki.

Realny ty ma senność.Ma chaos.Ma humor, który nie zawsze chce współpracować.

• Realny ty potrzebuje kawy, zanim zacznie marzyć.• Realny ty czasem nie chce się rozwijać.• Realny ty wolałby po prostu mieć święty spokój.

Ale święty spokój nie wygląda dobrze w social mediach.

Nie ma w nim progresu.Nie ma „przed i po”.Nie ma transformacji.

Jest zwykłość.

A zwykłość jest największym wrogiem narracji o sukcesie.

Poniedziałkowa wersja siebie nienawidzi zwykłości.

Ona chce spektaklu.

Chce nowego planera.Chce nowej aplikacji do nawyków.Chce tabelki, która pokaże, że idziesz w górę.

W górę jest ważne.

Nieważne dokąd.

• Byle szybciej.• Byle więcej.• Byle lepiej niż wczoraj.

To „lepiej niż wczoraj” brzmi niewinnie.

Ale w praktyce oznacza, że wczoraj byłeś niewystarczający.

I jutro też będziesz, jeśli się nie poprawisz.

Poniedziałkowa wersja ciebie to twój własny dział HR.

Ocenia.Monitoruje.Wystawia noty.

„Dziś 7/10, ale mogło być 9.”

Nie ma premii za bycie człowiekiem.Jest premia za wydajność.

Problem w tym, że nie jesteś projektem kwartalnym.

Nie masz harmonogramu emocji.Nie masz stabilnego wykresu motywacji.

Masz zmienność.

Masz zmęczenie.Masz dni, kiedy nie chcesz być „najlepszą wersją siebie”.

I to jest najbardziej niewygodne.

Bo jeśli przyznasz, że nie zawsze chcesz się rozwijać,to cały system traci sens.

• Co jeśli nie musisz być w procesie?• Co jeśli stagnacja to nie porażka?• Co jeśli twoje tempo jest wystarczające?

Poniedziałek nie zadaje takich pytań.

On mówi: „Jedziemy.”

Jedziemy szybciej.Jedziemy mocniej.Jedziemy, bo inni już jadą.

To dlatego poniedziałkowa wersja siebie jest tak atrakcyjna.

Ona nie ma wątpliwości.

Nie zna jeszcze rozczarowania środą.Nie zna cichego piątku, w którym wiesz, że plan się rozjechał.

Ona żyje w czystym potencjale.

A potencjał jest sexy.

Realizacja jest nudna.

Dlatego co tydzień tworzysz nową wersję siebie.

Co tydzień dajesz sobie kolejną szansę.Co tydzień resetujesz ambicje.

I co tydzień czujesz ten sam mikrozawód.

Nie spektakularny.Nie dramatyczny.

Taki cichy.

• „Znowu nie wyszło.”• „Znowu nie dowiozłem.”• „Znowu mogłem więcej.”

Poniedziałkowa wersja siebie nie jest twoim wrogiem.

Jest twoim marzeniem o kontroli.

O tym, że jeśli wystarczająco się postarasz,to w końcu przestaniesz być niedokończony.

Ale może nie jesteś niedokończony.

Może jesteś po prostu człowiekiem w świecie,który wmówił ci, że każdy tydzień musi być rewolucją.

Może poniedziałek nie jest nowym początkiem.

Może jest tylko kolejnym dniem.

I może to jest najbardziej niebezpieczna myśl ze wszystkich.

Bo jeśli to tylko dzień,to nie ma wymówki.

Nie ma wielkiego resetu.Nie ma magicznej daty.

Jest zwykłe życie.

A ono rzadko zaczyna się od poniedziałku.

Rozdział 2 – Twoje życie jako projekt do optymalizacji

W pewnym momencie przestałeś żyć.

Zacząłeś zarządzać.

Swoim czasem.Swoimi emocjami.Swoim ciałem.Swoją przyszłością.

Życie przestało być doświadczeniem.Stało się projektem.

Masz cele roczne.Cele kwartalne.Cele tygodniowe.

Nie masz za to pojęcia, kiedy ostatnio zrobiłeś coś bez celu.

Optymalizacja brzmi niewinnie.

To tylko poprawa.Tylko usprawnienie.Tylko mały upgrade.

Problem w tym, że upgrade nigdy się nie kończy.

• Zoptymalizowałeś poranki.• Zoptymalizowałeś dietę.• Zoptymalizowałeś relacje.

Teraz optymalizujesz odpoczynek.

Bo nawet relaks musi być efektywny.

Nie możesz już po prostu oglądać serialu.

Musisz oglądać „świadomie”.Musisz wybierać treści, które coś wnoszą.Musisz czuć, że coś z tego masz.

Jeśli nic z tego nie masz, to marnujesz czas.

A marnowanie czasu to grzech w religii produktywności.

Twoje życie stało się arkuszem kalkulacyjnym.

Wiersze to dni.Kolumny to zadania.Wszystko ma swój status.

„Zrobione.”„W trakcie.”„Do poprawy.”

Ty też.

Bo kiedy życie jest projektem, ty jesteś produktem.

Do ulepszenia.Do przetestowania.Do poprawki.

• Jesteś wersją beta samego siebie.• Masz błędy do naprawy.• Masz funkcje do rozwinięcia.

I zawsze jest update.

Nie możesz po prostu być.

Musisz rosnąć.

Rozwój osobisty wmówił ci, że stagnacja to porażka.

Że jeśli nie idziesz do przodu, to się cofasz.

Jakbyś był na ruchomych schodach w galerii handlowej ambicji.

Zatrzymasz się — spadasz.

Więc się ruszasz.

Nawet jeśli nie wiesz dokąd.

Optymalizacja zabija spontaniczność.

Nie zjesz czegoś „bo masz ochotę”.Zjesz coś, co pasuje do planu.

Nie wyjdziesz na spacer „bo ładnie”.Wyjdziesz, bo to „dobrze wpływa na głowę”.

Nie spotkasz się z kimś, bo tęsknisz.Spotkasz się, bo „warto pielęgnować relacje”.

Wszystko ma uzasadnienie.

Wszystko ma cel.

Nic nie jest po prostu.

• Nawet hobby ma KPI.• Nawet pasja musi się rozwijać.• Nawet odpoczynek musi być zasłużony.

Zasłużony.

To słowo jest kluczem.

Bo w świecie optymalizacji nic nie dostajesz za darmo.

Spokój trzeba wypracować.Radość trzeba zaplanować.Szczęście trzeba zbudować.

A jeśli go nie ma, to znaczy, że źle zarządzałeś projektem „Ty”.

To sprytne.

Bo odpowiedzialność zawsze wraca do ciebie.

Nie do systemu.Nie do realiów.Nie do chaosu świata.

Do ciebie.

Nie śpisz dobrze?Zoptymalizuj wieczór.

Nie czujesz sensu?Zdefiniuj misję.

Nie jesteś szczęśliwy?Może źle ustawiłeś priorytety.

Widzisz?

To zawsze kwestia ustawień.

Twoje życie przypomina aplikację, w której ciągle coś konfigurujesz.

Nowe nawyki.Nowe wyzwania.Nowe systemy.

Masz aplikację do śledzenia snu.

Aplikację do medytacji.Aplikację do wody.Aplikację do nastroju.

Nie masz aplikacji do bycia człowiekiem.

Bo człowiek jest nieprzewidywalny.

A nieprzewidywalność źle wygląda na wykresie.

• Masz gorszy dzień? To spadek wydajności.• Masz kryzys? To błąd w strategii.• Masz dość? To brak dyscypliny.

Nie ma miejsca na „po prostu nie chcę”.

Optymalizacja nie uznaje „nie chce mi się”.

Ona uznaje tylko „nie mam systemu”.

Więc szukasz systemu.

Kupujesz książkę.Kupujesz kurs.Kupujesz planer.

Bo może to kwestia narzędzia.

Może potrzebujesz lepszego frameworka do życia.

Jakbyś był startupem.

Masz wizję.Masz roadmapę.Masz backlog problemów.

Nie masz za to pewności, że to w ogóle twoja wizja.

Może to wizja, którą widziałeś u kogoś innego.

Może to wizja, która dobrze wygląda w CV.

Może to wizja, która imponuje ludziom, których nawet nie lubisz.

Ale jest ambitna.

A ambitne rzeczy łatwo sprzedać.

Rozwój osobisty uwielbia słowo „więcej”.

Więcej energii.Więcej pieniędzy.Więcej kompetencji.

Rzadko mówi „wystarczy”.

Bo „wystarczy” nie napędza rynku.

Nie sprzedaje webinarów.Nie generuje leadów.

„Wystarczy” jest ciche.

Optymalizacja jest głośna.

• Więcej celów.• Więcej strategii.• Więcej pracy nad sobą.

I w tym wszystkim znika pytanie najprostsze.

Czy to życie jest twoje?

Czy tylko dobrze zarządzane?

Możesz mieć idealnie zaplanowany tydzień.

Slot na siłownię.Slot na rozwój.Slot na relacje.

I wciąż czuć pustkę między zadaniami.

Bo projekt nie daje sensu.

Daje strukturę.

A struktura bywa mylona z sensem.

Kiedy wszystko jest zoptymalizowane, nie ma miejsca na bałagan.

A bałagan to często życie.

Nieplanowany wyjazd.Nieefektywny dzień.Rozmowa, która do niczego nie prowadzi.

To nie są KPI.

To są momenty.

Ale momenty trudno wpisać w Excela.

Dlatego je ignorujesz.

Wybierasz mierzalne.

Wybierasz kontrolowalne.

Wybierasz wykres.

I tak twoje życie wygląda coraz lepiej na papierze.

Coraz gorzej w środku.

• Masz plan, ale nie masz lekkości.• Masz cele, ale nie masz ciekawości.• Masz strategię, ale nie masz ciszy.

Optymalizacja obiecuje, że kiedy wszystko poukładasz, poczujesz spokój.

Tylko że kiedy już poukładasz, pojawia się nowe „więcej”.

Nowy poziom.Nowy standard.Nowa wersja do osiągnięcia.

Projekt „Ty” nigdy się nie kończy.

Bo zakończony projekt nie generuje ruchu.

A ruch jest dowodem, że żyjesz.

Tylko że może życie nie polega na ciągłym ulepszaniu.

Może polega na byciu wystarczającym.

A to jest myśl, której optymalizacja nie znosi.

Bo jeśli jesteś wystarczający,

to co tu jeszcze poprawiać?

Rozdział 3 – Motywacja jako produkt sezonowy

Motywacja ma datę ważności.

Krótki termin przydatności do użycia.Jak jogurt z napisem „fit”.

W niedzielę wieczorem jest świeża.W poniedziałek rano jeszcze pachnie nadzieją.