Brutalna prawda o sukcesie - Dlaczego wygrywasz, a nadal czujesz niedosyt ebook

INTRO

Sukces jest jak zapach świeżo mielonej kawy.

Wszyscy udają, że go czują.

Nawet jeśli piją rozpuszczalną.

Od dziecka ktoś ci mówił, że możesz być kim chcesz.

• Pod warunkiem że będzie to opłacalne.• I społecznie akceptowalne.• I najlepiej, żeby mama mogła się pochwalić sąsiadce.

Sukces sprzedano nam jak pakiet rodzinny.

Wersja podstawowa: praca, mieszkanie, kredyt, wakacje w lipcu.

Wersja premium: startup, Porsche, LinkedIn z niebieskim znaczkiem.

Wersja deluxe: wywiad w magazynie biznesowym i zdjęcie, na którym patrzysz w dal, jakbyś właśnie wymyślił przyszłość.

Nikt nie mówi, że większość ludzi goni coś, czego nie rozumie.

Bo sukces to nie cel.

To dekoracja.

To światło na scenie, w której grasz rolę „człowieka, któremu wyszło”.

• Wyszedł kredyt.• Wyszła nadgodzina.• Wyszedł stres w badaniach krwi.

Ale gratulacje. Wygląda dobrze na Instagramie.

Sukces ma twarz uśmiechniętą.

Nikt nie wrzuca zdjęcia o 2:17 w nocy, kiedy siedzisz przed Excelem i zastanawiasz się, czy to już wypalenie, czy tylko wtorek.

Sukces ma cytaty.

„Nigdy się nie poddawaj.”„Marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia.”„Wstawaj o 5:00.”

• Jakby problemem było spanie.• A nie fakt, że nie wiesz, po co wstajesz.

Sukces jest obsesją kultury, która nie potrafi siedzieć w ciszy.

Bo jeśli siedzisz w ciszy, możesz zacząć myśleć.

A jak zaczniesz myśleć, możesz zadać pytanie.

Czy ja naprawdę tego chcę?

To niebezpieczne pytanie.

Zbyt osobiste.

Zbyt szczere.

Zbyt niewygodne.

Łatwiej jest powiedzieć: „Pracuję nad sobą.”

Brzmi ambitnie.

Brzmi dojrzale.

Brzmi jak coś, co można wrzucić w bio.

• Nikt nie pisze: „Uciekam przed poczuciem bycia przeciętnym.”• Nikt nie pisze: „Boje się, że jeśli nie będę kimś, to będę nikim.”• Nikt nie pisze: „Nie wiem, co robię, ale wszyscy biegną, więc też biegnę.”

Sukces to współczesna religia.

Ma swoich kaznodziejów.

Ma swoich proroków w sneakersach.

Ma swoje konferencje z dymem scenicznym i slajdem „YOU ARE LIMITLESS”.

I ma wiernych.

Zmęczonych.

Przestraszonych.

Ambitnych do bólu.

Ta książka nie powie ci, jak odnieść sukces.

Nie powie ci, jak zarobić milion.

Nie powie ci, jak „wejść na wyższy poziom”.

Ona zrobi coś gorszego.

Ona pokaże ci, dlaczego tak bardzo chcesz.

I czy to pragnienie jest naprawdę twoje.

• Bo może sukces to nie szczyt.• Może to tylko wyścig, w którym nikt nie pamięta, kto ustalił trasę.• A ty biegniesz, bo boisz się zostać na starcie.

Sukces nie jest niewinny.

On kosztuje.

Czas.

Relacje.

Spokój.

Czasem zdrowie.

Czasem poczucie sensu.

Ale spokojnie.

Dostaniesz za to certyfikat.

I może statuetkę.

I kilka lajków więcej niż w zeszłym miesiącu.

A potem?

Potem ustawisz nowy cel.

Bo sukces nigdy nie mówi: „Wystarczy.”

On mówi: „Jeszcze.”

I to „jeszcze” brzmi jak motywacja.

Dopóki nie zacznie brzmieć jak groźba.

Ta książka nie będzie delikatna.

Nie będzie klaskać twojej ambicji.

Nie będzie mówić, że wszystko jest możliwe.

Bo wszystko nie jest możliwe.

A nawet jeśli jest — nie wszystko jest warte.

Zaczniemy od podstaw.

Od tego, czym naprawdę jest sukces.

I dlaczego tak bardzo boisz się go nie mieć.

Rozdział 1 – Sukces jako waluta wartości

Sukces nie jest nagrodą.

Jest dowodem.

Dowodem na to, że masz wartość.

Tak przynajmniej nam wmówiono.

Od najmłodszych lat uczysz się, że jesteś oceniany.

Najpierw za kolorowanie w liniaturze.

Potem za testy.

Potem za wyniki.

Potem za zarobki.

• Twoja wartość ma skalę.• Twoja wartość ma ranking.• Twoja wartość ma tabelę w Excelu.

I jeśli jesteś wystarczająco wysoko — jesteś kimś.

Jeśli nie — jesteś „w drodze”.

„W drodze” to eleganckie określenie na bycie niewystarczającym.

Sukces stał się walutą.

Nie płacisz nim w sklepie.

Płacisz nim w rozmowach.

„Czym się zajmujesz?”

To nie jest pytanie z ciekawości.

To pytanie z kalkulacją.

Czy jesteś wart mojego czasu?

Czy jesteś interesujący?

Czy jesteś wyżej czy niżej?

• Nikt nie pyta: „Czy jesteś spokojny?”• Nikt nie pyta: „Czy lubisz swoje życie?”• Nikt nie pyta: „Czy śpisz bez lęku?”

To nie są sexy metryki.

Sukces to KPI człowieczeństwa.

Jeśli masz tytuł — jesteś poważny.

Jeśli masz stanowisko — jesteś ważny.

Jeśli masz followersów — jesteś widzialny.

Widzialność zastąpiła wartość.

Jeśli nikt nie widzi twojego sukcesu, to czy on w ogóle istnieje?

Dlatego robisz zdjęcia.

Dlatego piszesz posty.

Dlatego „dzielisz się drogą”.

Nie dlatego, że chcesz inspirować.

Tylko dlatego, że chcesz potwierdzić, że to ma sens.

• Bo jeśli inni klaszczą, to może jednak warto było.• Jeśli lajkują, to może jednak jesteś kimś.• Jeśli komentują „szacun”, to może jednak nie jesteś oszustem.

Sukces działa jak makijaż.

Zakrywa niedoskonałości.

Ukrywa wątpliwości.

Wygładza lęk.

Ale pod spodem nadal jesteś ty.

Z tymi samymi pytaniami.

Z tą samą niepewnością.

Z tą samą potrzebą bycia wystarczającym.

Problem polega na tym, że sukces nie daje odpowiedzi.

On tylko podnosi poprzeczkę.

Zarabiasz więcej — potrzebujesz więcej.

Osiągasz jeden poziom — pojawia się następny.

Kupujesz mieszkanie — myślisz o domu.

Kupujesz dom — myślisz o większym.

• Nikt nie mówi: „Wystarczy.”• Nikt nie mówi: „To już jest dobre.”• Nikt nie mówi: „Możesz przestać udowadniać.”

Bo cały system jest oparty na niedosycie.

Gdybyś poczuł, że jesteś wystarczający bez sukcesu, gospodarka by się zatrzymała.

Nie kupiłbyś kursu.

Nie zapisałbyś się na mentoring.

Nie wziąłbyś kredytu na „lepsze życie”.

Sukces musi być trochę poza zasięgiem.

Musi być trochę większy niż ty.

Musi być obietnicą.

Obietnice sprzedają się najlepiej.

Zauważ, jak często sukces łączy się z tożsamością.

Nie mówisz: „Zrobiłem coś dobrze.”

Mówisz: „Jestem kimś.”

To subtelna różnica.

Ale kluczowa.

Bo jeśli sukces definiuje, kim jesteś, to porażka staje się zagrożeniem istnienia.

Nie tylko nie wyszło.

To znaczy: nie jesteś wystarczający.

• I wtedy pracujesz więcej.• I wtedy udajesz bardziej.• I wtedy uśmiechasz się szerzej.

Bo nie możesz pozwolić sobie na spadek wartości.

Sukces w dzisiejszym świecie nie jest wyborem.

Jest obowiązkiem.

Masz być lepszy niż wczoraj.

Masz się rozwijać.

Masz „iść po swoje”.

Jeśli stoisz w miejscu, coś jest z tobą nie tak.

Cisza jest podejrzana.

Zadowolenie jest leniwe.

Spokój jest brakiem ambicji.

Tak to działa.

Sukces nie jest tylko o pieniądzach.

To status.

To sygnał.

To informacja dla świata: „Poradziłem sobie.”

Nawet jeśli nie masz pojęcia, z czym.

Najgorsze jest to, że zaczynasz wierzyć, że bez sukcesu jesteś nikim.

Że twoja wartość jest zmienna.

Że musisz ją regularnie aktualizować.

Jak subskrypcję.

Jeśli przestaniesz płacić wysiłkiem — wygasa.

Może dlatego tak się boisz zwolnić.

Może dlatego nie potrafisz nic nie robić.

Może dlatego czujesz niepokój, gdy nie jesteś produktywny.

Bo bez produktywności nie czujesz się wartościowy.

• A bez wartości czujesz się niewidzialny.• A niewidzialność boli bardziej niż zmęczenie.• Więc wybierasz zmęczenie.

Sukces jako waluta wartości to sprytna konstrukcja.

Nie da się jej łatwo odrzucić.

Bo każdy nią płaci.

Pytanie tylko, ile jesteś gotów zapłacić.

I czy w ogóle zauważyłeś, że rachunek rośnie.

Rozdział 2 – Mit „każdy może”

„Każdy może.”

To zdanie brzmi jak motywacja.

Jest jak plaster.

Naklejasz je na rzeczywistość i udajesz, że nie boli.

„Każdy może odnieść sukces.”„Każdy może być milionerem.”„Każdy może stworzyć coś wielkiego.”

• Wystarczy chcieć.• Wystarczy pracować.• Wystarczy nie marudzić.

„Wystarczy” to jedno z najbardziej bezczelnych słów w języku.

Bo nic nigdy nie „wystarczy”.

Mit „każdy może” jest wygodny.

Daje nadzieję.

A nadzieja to paliwo.

Ale to też sprytne przesunięcie odpowiedzialności.

Jeśli każdy może, a ty nie możesz — to znaczy, że coś z tobą jest nie tak.

Nie system.

Nie okoliczności.

Nie start.

Ty.

• Za mało się starałeś.• Za mało wierzyłeś.• Za mało wstawałeś o 5:00.

Mit „każdy może” nie uwzględnia jednego drobiazgu.

Różnic.

Nie wszyscy zaczynają w tym samym miejscu.

Nie wszyscy mają tę samą sieć kontaktów.

Nie wszyscy mają poduszkę finansową.

Nie wszyscy mają rodziców, którzy „mogą pomóc na start”.

Ale mówienie o tym jest niewygodne.

Bo psuje narrację.

A narracja musi być czysta.

Prosta.

Inspirująca.

Ludzie uwielbiają historie „od zera do bohatera”.

Ale nikt nie pyta, co to znaczy „od zera”.

Czasem „zero” ma mieszkanie w centrum.

Czasem „zero” ma znajomego inwestora.

Czasem „zero” ma drugi plan bezpieczeństwa.

• Prawdziwe zero nie ma marginesu błędu.• Prawdziwe zero nie może pozwolić sobie na „naukę na porażkach”.• Prawdziwe zero nie ma czasu na eksperymenty.

Ale tego nie zobaczysz w keynote.

Mit „każdy może” to też sposób na uspokojenie sumienia.

Jeśli ja mogłem, to ty też możesz.

Brzmi pięknie.

Ale to zdanie często oznacza:

„Jeśli tobie się nie udało, to twoja wina.”

Bo przecież „każdy może”.

To zdanie jest brutalne w swojej prostocie.

Odbiera ci prawo do słabości.

Odbiera ci prawo do zmęczenia.

Odbiera ci prawo do bycia zwyczajnym.

Bo zwyczajność nie jest sexy.

Zwyczajność nie sprzedaje się w kursach online.

Zwyczajność nie ma okładki.

• Nikt nie robi konferencji pod tytułem „Jak zostać przeciętnym i być z tym okej”.• Nikt nie sprzedaje mentoringu „Jak pogodzić się z limitem”.• Nikt nie daje nagrody za realistyczne ambicje.

Mit „każdy może” ignoruje coś jeszcze.

Czas.

Czas jest ograniczony.

Energia jest ograniczona.

Zdolności są ograniczone.

Ale kultura sukcesu nie uznaje limitów.

Ona uznaje tylko brak determinacji.

Jeśli coś ci nie wychodzi, to znaczy, że za mało cisnąłeś.

Za mało grind.

Za mało hustle.

Za mało presji.

Nikt nie powie:

Może to nie jest dla ciebie.

Może to nie twoja droga.

Może wcale nie musisz być wielki.

Bo to brzmi jak porażka.

A porażka jest tabu.

Zamiast tego dostajesz cytaty.

„Never give up.”

Jakby problemem było poddanie się.

Czasem problemem jest to, że nie potrafisz się poddać.

Bo boisz się, że jeśli przestaniesz próbować, to przyznasz, że nie jesteś „każdy”.

A skoro „każdy może”, to ty też powinieneś.

• Więc próbujesz dalej.• I dalej.• I dalej.

Nawet jeśli coś w środku już dawno przestało chcieć.

Mit „każdy może” ma jeszcze jedną ciemną stronę.

Porównania.

Skoro każdy może, to dlaczego inni już mogą, a ty jeszcze nie?

Dlaczego oni są dalej?

Dlaczego oni szybciej?

Dlaczego oni lepiej?

Porównywanie stało się sportem narodowym.

Scrollujesz.

Widzisz sukcesy.

Widzisz awanse.

Widzisz projekty.

Nie widzisz lęku.

Nie widzisz chaosu.

Nie widzisz ceny.

• Widzisz efekt.• Widzisz filtr.• Widzisz wersję eksportową życia.

I zaczynasz myśleć, że jesteś w tyle.

Może jesteś.

Może nie.

Ale na pewno jesteś zmęczony.

Bo mit „każdy może” nie daje ci chwili oddechu.

On mówi:

Możesz więcej.

Zawsze więcej.

Zawsze szybciej.

Zawsze wyżej.

To piękne w teorii.

Brutalne w praktyce.

Bo jeśli każdy może, to nikt nie ma wymówki.

A człowiek bez wymówki zostaje sam ze sobą.

Z pytaniem:

Czy naprawdę chcę to wszystko?

Czy chcę sukcesu, który wymaga, żebym był kimś innym niż jestem?

Czy chcę wygrać w grze, której zasad nawet nie ustalałem?

Mit „każdy może” jest jak plakat motywacyjny.

Ładny.

Gładki.

Inspirujący.

Ale jeśli przyjrzysz się bliżej, zobaczysz drobny druk.

„Każdy może.”

Ale nie każdy będzie.

I nie każdy powinien.

A najgorsze jest to, że nikt ci nie powie, że możesz po prostu nie chcieć.

Rozdział 3 – Sukces jako spektakl

Sukces nie wystarczy.

On musi być widoczny.

Jeśli osiągnąłeś coś i nikt tego nie zobaczył — czy to się liczy?

W teorii tak.

W praktyce czujesz niedosyt.

Bo sukces prywatny jest jak żart bez publiczności.

Niby śmieszny.

Ale trochę smutny.

Dziś sukces to performance.

Scena jest wszędzie.

Telefon to scena.

Biuro to scena.