Brutalna prawda o Tinderze - Dlaczego w świecie nieskończonych opcji tak trudno kogoś wybrać ebook

IINTRO

Przesuwasz w prawo.

Przesuwasz w lewo.

Twoje życie miłosne zostało zredukowane do ruchu kciuka.

I do algorytmu, który wie o tobie więcej niż twoja matka, były partner i terapeuta razem wzięci.

Tinder miał być wolnością.

Miał być rewolucją.

Miał być demokratyzacją pożądania.

A jest katalogiem ludzi, którzy udają, że nie szukają tego samego, co wszyscy.

Miłości.

Potwierdzenia.

Seksu.

Dowodu, że jeszcze się nadają.

To aplikacja, która mówi: masz wybór.

A potem pokazuje ci trzydziesty raz tę samą twarz z tym samym opisem: „Lubię podróże, sushi i spontaniczne wypady”.

Spontaniczne wypady planowane dwa tygodnie wcześniej, bo grafik w pracy.

Spontaniczne emocje, które trwają do pierwszego „hej”.

Bo Tinder nie jest o randkowaniu.

Jest o rynku.

• Jesteś produktem.• Twoje zdjęcie to opakowanie.• Opis to slogan reklamowy.• Wiek to filtr.• A milczenie to recenzja jednej gwiazdki.

Nie ma tu przypadków.

Są strategie.

Są kalkulacje.

Są ludzie, którzy twierdzą, że „po prostu zobaczą, co się wydarzy”, a jednocześnie analizują czas odpowiedzi co do minuty.

Jest napięcie.

Jest ego.

Jest cisza po dopasowaniu.

I to jest najgłośniejsza cisza, jaką znasz.

Bo match to nie jest początek rozmowy.

To jest test.

Kto pierwszy napisze.

Kto bardziej chce.

Kto bardziej udaje, że nie chce.

Tinder obiecał nam nieskończoność.

Nieskończoną pulę ludzi.

Nieskończone możliwości.

Nieskończone dopasowania.

A nieskończoność ma jedną wadę.

Zawsze może być coś lepszego.

Zawsze może być ktoś atrakcyjniejszy.

Zawsze może być profil z lepszym światłem, lepszym ciałem, lepszym życiem.

I w tej nieskończoności przestajesz wybierać człowieka.

Zaczynasz wybierać potencjał.

Zaczynasz wybierać opcję.

Zaczynasz wybierać iluzję.

• Nie rozmawiasz z osobą.• Rozmawiasz z projekcją.• Z jej najlepszą wersją.• Z filtrem.• Z kadrem wyciętym z rzeczywistości.

A potem spotykasz ją w realu.

I okazuje się, że człowiek ma głos.

Ma zapach.

Ma sposób patrzenia, który nie jest zapisany w bio.

I nagle algorytm milczy.

Bo algorytm nie przewidział chemii.

Albo jej braku.

Tinder nie jest zły.

Jest brutalnie szczery.

Pokazuje, ile jesteś w stanie znieść odrzucenia, zanim nazwiesz to „luźnym podejściem”.

Pokazuje, jak bardzo zależy ci na walidacji, zanim nazwiesz to „zabawą”.

Pokazuje, jak bardzo boisz się samotności, zanim nazwiesz to „eksplorowaniem opcji”.

To nie jest książka o tym, jak podbić świat randek.

To nie jest instrukcja, jak pisać pierwszą wiadomość.

To nie jest lista trików.

To jest lustro.

Nie wygodne.

Nie miękkie.

Nie z filtrem.

Jeśli kiedykolwiek:

• Czekałeś na odpowiedź jak na wynik badań.• Sprawdzałeś, czy był online.• Zastanawiałeś się, czy napisać drugi raz.• Analizowałeś jedno zdanie przez trzy godziny.• Czułeś, że twoja wartość zależy od liczby matchy.

To wiesz, że Tinder nie jest aplikacją.

To środowisko.

Ekosystem.

Gra, w której wszyscy udają, że nie grają.

I każdy chce wygrać, nie wiedząc, co jest nagrodą.

Witaj w miejscu, gdzie miłość ma interfejs.

A samotność ma powiadomienia.

To będzie brutalne.

Bo prawda rzadko jest sexy.

A na Tinderze sexy to jedyna waluta.

Rozdział 1 - Rynek ludzi

Tinder wygląda niewinnie.

Kolorowa ikonka.

Prosty interfejs.

Obietnica, że „to tylko zabawa”.

Tylko że żadna zabawa nie angażuje ego tak bardzo.

To nie jest aplikacja randkowa.

To giełda.

Ludzie są notowani.

Wartość zmienia się w zależności od zdjęcia, opisu i pory dnia.

Wystawiasz się na rynek.

I liczysz, że popyt będzie większy niż podaż.

• Jedno złe zdjęcie potrafi zrujnować twoją „wycenę”.• Jeden filtr potrafi ją sztucznie napompować.• Jedno zdanie w bio potrafi odstraszyć połowę rynku.• Jedno słowo „nie wiem” potrafi obniżyć twoją atrakcyjność o trzy poziomy.

Nigdy wcześniej w historii ludzkości nie można było tak szybko sprawdzić, ile jest się wartym w oczach obcych ludzi.

Teraz można.

W czasie rzeczywistym.

Dopasowania.

Brak dopasowań.

Cisza.

Powiadomienia.

To jest mikroekonomia pożądania.

W tej grze nie chodzi o to, kim jesteś.

Chodzi o to, jak się prezentujesz.

Czy masz zdjęcie z wakacji.

Czy masz zdjęcie z psem.

Czy masz zdjęcie bez koszulki.

Czy masz zdjęcie w marynarce.

Każde z nich wysyła komunikat.

Każde z nich to segmentacja rynku.

• Pies mówi: jestem czuły.• Siłownia mówi: inwestuję w siebie.• Podróże mówią: mam życie.• Selfie w lustrze mówi: nie miałem kto zrobić mi zdjęcia.

I wszyscy udają, że nie analizują.

A analizują.

Sekunda wystarczy, by ktoś zdecydował, czy jesteś wart przesunięcia w prawo.

Sekunda.

Mniej czasu niż zajmuje przeczytanie tego zdania.

Rynek jest bezlitosny.

Bo nie ma kontekstu.

Nie zna twojej historii.

Nie zna twoich porażek.

Nie zna twoich lęków.

Widoczny jest tylko efekt końcowy.

Produkt gotowy do konsumpcji.

I tu zaczyna się absurd.

Bo im więcej masz opcji, tym mniej chcesz ryzykować.

Jeśli jedna rozmowa zaczyna się robić trudna, niewygodna, zbyt prawdziwa…

Zawsze możesz wrócić do katalogu.

Zawsze możesz znaleźć kogoś łatwiejszego.

Kogoś mniej wymagającego.

Kogoś, kto szybciej odpowiada.

• Konflikt przestaje być częścią relacji.• Niewygoda przestaje być etapem poznawania.• Zostaje wymiana.• Zostaje rotacja.• Zostaje optymalizacja.

Tinder uczy, że człowiek jest zastępowalny.

Wystarczy jeden ruch kciuka.

Zastanów się, co to robi z twoją cierpliwością.

Z twoją zdolnością do budowania.

Z twoją odpornością na ciszę.

Gdy każda cisza oznacza potencjalne odrzucenie.

Gdy każda przerwa w odpowiedzi jest interpretowana jako sygnał spadku zainteresowania.

W normalnym świecie czekało się na list.

Na telefon.

Na przypadkowe spotkanie.

Tu czekasz na trzy kropki.

Trzy kropki stały się symbolem nadziei.

I symbolem upokorzenia.

Bo kiedy znikają, zostajesz z pustym ekranem.

I z pytaniem, czy to już koniec.

Rynek ludzi ma jeszcze jedną cechę.

Porównywalność.

Możesz zobaczyć dziesiątki twarzy w minutę.

Możesz porównać.

Ocenić.

Skategoryzować.

I niepostrzeżenie zaczynasz robić to samo z sobą.

• Ona jest ładniejsza.• On jest wyższy.• Ona ma lepsze zdjęcia.• On wygląda na bogatszego.• Ja powinienem poprawić profil.

I tak zaczyna się projekt „ja 2.0”.

Lepsze światło.

Lepsza sylwetka.

Lepszy opis.

Lepsza wersja ciebie.

Nie po to, żeby być szczęśliwym.

Po to, żeby być wybieranym.

To subtelna różnica.

Ale kluczowa.

Bo kiedy twoja wartość zależy od reakcji nieznajomych, zaczynasz żyć pod ich dyktando.

Zaczynasz myśleć jak produkt.

Co zmienić.

Co poprawić.

Co ukryć.

Co podkreślić.

I nawet jeśli mówisz sobie, że to tylko zabawa…

Organizm reaguje jak na ocenę.

Jak na egzamin.

Jak na ranking.

Rynek ludzi nie jest romantyczny.

Jest efektywny.

Szybki.

Skalowalny.

I kompletnie obojętny na to, czy twoje serce nadąża.

Na Tinderze możesz być jednocześnie:

• Kimś wyjątkowym.• Kimś jednym z wielu.• Kimś pożądanym.• Kimś ignorowanym.• Kimś w kolejce.

To zależy od dnia.

Od algorytmu.

Od humoru rynku.

A rynek nie ma empatii.

Ma dane.

Ma statystyki.

Ma wzorce zachowań.

I wie, że wrócisz.

Bo nawet jeśli powiesz, że masz dość…

Zawsze zostaje myśl.

Może następny match będzie inny.

Może następna rozmowa będzie prawdziwa.

Może następna osoba zobaczy mnie naprawdę.

I właśnie na tej nadziei opiera się cały system.

Nie na miłości.

Na powtarzalności.

Na obietnicy.

Na tym, że jeszcze jeden ruch kciuka może coś zmienić.

Może.

A ty dalej jesteś na rynku.

Nawet jeśli udajesz, że tylko przechodzisz obok.

Rozdział 2 - Algorytm wie lepiej

Mówisz, że to przypadek.

Że tak wyszło.

Że po prostu „się dopasowaliście”.

Nie.

To nie był przypadek.

To był algorytm.

Algorytm, który analizuje twoje ruchy szybciej niż ty analizujesz własne emocje.

I robi to bez sentymentów.

Nie interesuje go, czy masz ciężki tydzień.

Nie interesuje go, że ostatnia randka była katastrofą.

Interesuje go jedno.

Zaangażowanie.

• Jak długo patrzysz na profil.• Kogo przesuwasz w prawo.• Przy kim się zatrzymujesz.• Z kim piszesz dłużej niż trzy wiadomości.• Kiedy wracasz do aplikacji.

To nie jest aplikacja randkowa.

To laboratorium zachowań.

Ty jesteś badanym.

I produktem jednocześnie.

Algorytm nie chce, żebyś znalazł miłość.

On chce, żebyś został.

Żebyś wracał.

Żebyś miał powód, by sprawdzić jeszcze raz.

Dlatego nie daje ci wszystkiego od razu.

Daje ci przerywane wzmocnienie.

Czasem match.

Czasem cisza.

Czasem ktoś, kto wydaje się idealny.

A potem znika.

To nie jest chaos.

To strategia.

Bo najskuteczniejsze uzależnienia opierają się na nieprzewidywalności.

Nie wiesz, kiedy dostaniesz nagrodę.

Więc próbujesz znowu.

I znowu.

I znowu.

• Jeszcze jeden swipe przed snem.• Jeszcze jedno sprawdzenie powiadomień.• Jeszcze jedna rozmowa, która „może coś z tego będzie”.• Jeszcze jeden powrót po tym, jak usunąłeś aplikację.

Usuwanie Tindera to nowa forma postanowienia noworocznego.

Zawsze tymczasowa.

Algorytm zna twoje słabości.

Wie, że lubisz określony typ urody.

Wie, że reagujesz na konkretne opisy.

Wie, że jeśli pokaże ci trzy przeciętne profile pod rząd, a potem jeden bardzo atrakcyjny, zatrzymasz się dłużej.

To nie magia.

To matematyka.

Twoje serce stało się przewidywalne.

Twoje pożądanie ma wzór.

Twoja samotność ma statystykę.

A najgorsze jest to, że zaczynasz myśleć jak algorytm.

Zaczynasz optymalizować siebie.

Zmieniasz zdjęcia.

Testujesz opisy.

Sprawdzasz, które bio generuje więcej reakcji.

• Wersja z humorem.• Wersja z dystansem.• Wersja tajemnicza.• Wersja bez opisu, bo „nie będę się sprzedawać”.

I patrzysz, co działa.

Nie pytasz już, kim jesteś.

Pytasz, co konwertuje.

To słowo powinno cię zaniepokoić.

Konwersja.

Relacje w modelu marketingowym.

Spotkanie jako lead.

Rozmowa jako lejek sprzedażowy.

Randka jako test produktu.

Niepostrzeżenie zaczynasz traktować ludzi jak dane.

Ona długo odpisuje.

Niski wskaźnik zaangażowania.

On nie inicjuje rozmowy.

Słaba dynamika.

Ona ma dużo matchy.

Wysoka konkurencja.

I nagle wszystko przestaje być romantyczne.

Zaczyna być analityczne.

Algorytm wie też, kiedy jesteś najbardziej podatny.

Wie, że wieczorem jesteś bardziej samotny.

Wie, że w niedzielę częściej wracasz do aplikacji.

Wie, że po 22.00 twoje standardy delikatnie spadają.

• Noc zmienia kryteria.• Cisza wzmacnia potrzebę.• Ekran świeci mocniej, gdy pokój jest ciemny.• A rozsądek ma tryb oszczędzania energii.

I tak podejmujesz decyzje, których rano nie do końca rozumiesz.

Ale algorytm rozumie.

On nie ocenia.

On zbiera.

Dane o twoim zachowaniu są cenniejsze niż twoje deklaracje.

Możesz napisać w bio, że szukasz czegoś poważnego.

Ale jeśli reagujesz głównie na profile, które wyglądają jak zwiastun krótkiej przygody, algorytm to widzi.

On nie wierzy w twoje słowa.

Wierzy w twoje ruchy kciuka.

I powoli zaczyna podsuwać ci ludzi podobnych do tych, których już wybrałeś.

Tworzy bańkę.

Bańkę twoich preferencji.

Bańkę twoich schematów.

Bańkę twoich błędów.

Jeśli masz tendencję do wybierania niedostępnych emocjonalnie osób…

Zgadnij, co zobaczysz częściej.

Jeśli reagujesz na chłód, dystans, tajemniczość…

Algorytm uzna to za twój typ.

I będzie go wzmacniał.

• Myślisz, że masz pecha.• Myślisz, że „znowu trafiłem na taki typ”.• Myślisz, że to przypadek.• To nie przypadek.• To powtarzalność.

A powtarzalność jest przewidywalna.

Dla systemu.

Nie dla ciebie.

Największa ironia?

Algorytm nie chce, żebyś był szczęśliwy.

Chce, żebyś był zaangażowany.

Bo szczęśliwy użytkownik znika.

Zakochany użytkownik usuwa aplikację.

A użytkownik w zawieszeniu…

Wraca codziennie.

Wraca sprawdzić.

Wraca upewnić się.

Wraca, bo może coś przegapił.

I tak wchodzisz w relację z aplikacją, nie z ludźmi.

Relację opartą na nadziei i niedosycie.

Na drobnych nagrodach i częstych rozczarowaniach.

Na tym, że czasem trafisz na kogoś, kto naprawdę cię poruszy.

A potem to się urwie.

I nie wiesz, czy to przez ciebie.

Czy przez nią.

Czy przez algorytm, który już ma dla was nowe opcje.

Zaczynasz konkurować nie tylko z innymi ludźmi.

Zaczynasz konkurować z potencjałem.

Bo zawsze może być ktoś lepszy.

Ktoś bliżej.

Ktoś bardziej dostępny.

Ktoś bardziej ekscytujący.

A algorytm stoi z boku i podszeptuje:

Masz wybór.

Masz opcje.

Masz alternatywy.

I w tym szumie alternatyw trudniej usłyszeć jedną osobę.

Trudniej zostać.

Trudniej wytrzymać moment, w którym relacja przestaje być ekscytująca, a zaczyna być prawdziwa.

Bo prawdziwość nie jest spektakularna.

Nie ma powiadomień.

Nie ma animacji.

Nie ma dźwięku dopasowania.

Jest cisza.

Obecność.

Czas.

Algorytm tego nie promuje.

On promuje ruch.

Ruch kciuka.

Ruch emocji.

Ruch nadziei.

I dopóki się ruszasz, jesteś w grze.

Nawet jeśli myślisz, że to tylko niewinna aplikacja.