Brutal ebook i audiobook

Fragment

Ty­tuł: Bru­tal

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Syl­wia Choj­nacka

Co­py­ri­ght © T.M. Fra­zier, 2026

This edi­tion: © Ri­sky Ro­mance/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt okładki: Ma­ria Le­pian

Re­dak­cja: Ju­styna Yiği­tler

Ko­rekta: We­ro­nika Król

ISBN 978-91-8098-750-9

Opra­co­wa­nie e-bo­oka:Mar­cin Sło­ciń­ski / www.mo­ni­ka­imar­cin.com

Wszel­kie po­do­bień­stwo do osób i zda­rzeń jest przy­pad­kowe.

Ri­sky Ro­mance /Gyl­den­dal A/SKla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

Dla mo­jego ta­tulka. I dla wszyst­kich,któ­rzy mu­szą da­lej żyć, nie ma­jąc obok sie­bie uko­cha­nej osoby.

Kiedy mi­łość two­jego ży­cia umiera, Może i śmierć go za­biera,Lecz mi­łość w to­biewciąż dech w płu­cach za­piera.– T. M. Fra­zier

PRO­LOG

King

Średni czas, jaki prze­stępca spę­dza na wol­no­ści po wyj­ściu z wię­zie­nia, wy­nosi sześć mie­sięcy.

Ja by­łem na wol­no­ści przez trzy lata.

Spo­dzie­wa­łem się, że w sa­mo­cho­dzie od­najdę Max. A za­miast tego skuto mi nad­garstki zim­nymi kaj­dan­kami. W do­datku ten skur­wiel, de­tek­tyw, miał czel­ność śmiać się w głos, gdy za­kła­dał mi me­ta­lowe ob­rę­cze wo­kół nad­garst­ków, i to wcale nie de­li­kat­nie.

Ale ja na­wet się nie skrzy­wi­łem. Nie dał­bym mu tej sa­tys­fak­cji. Bru­tal­nie we­pchnął mnie na tylne sie­dze­nie sta­rego po­li­cyj­nego wozu. Wy­lą­do­wa­łem na boku z po­licz­kiem przy­ci­śnię­tym do le­pią­cego się sie­dze­nia. Pach­niało tu rzy­gami i złymi de­cy­zjami. Mro­wiło mnie w ra­mio­nach, bo kaj­danki utrud­niały prze­pływ krwi w mo­ich ży­łach.

Ten du­pek miał szczę­ście, że sie­dzia­łem tu skuty kaj­dan­kami.

Trzy lata. Już prze­trzy­my­wali mnie przez trzy za­srane lata, a te­raz chcieli mnie wsa­dzić do paki na znacz­nie dłu­żej. Po­rwa­nie nie było ka­rane ude­rze­niem po dło­niach, szcze­gól­nie w przy­padku osoby, która miała kar­to­tekę rów­nie barwną, co moja. Obie­ca­łem so­bie, że ni­gdy tam nie wrócę, ale też ni­gdy nie by­łem do­bry w do­trzy­my­wa­niu obiet­nic.

Tak na­prawdę mia­łem to wszystko gdzieś. Sys­tem mógł mnie za­trzy­mać. Tam było moje miej­sce, ale oni nie mieli nade mną wła­dzy. I ni­gdy nie będą mieć.

To ona miała nade mną kon­trolę.

Po­sia­dała moje serce i moją za­sraną, czarną du­szę.

Każ­dego pie­przo­nego dnia uśmie­cha­jąc się z wyż­szo­ścią, będę pod­cho­dził do ko­lejki przy bu­fe­cie, ma­jąc na so­bie po­ma­rań­czowy, uwie­ra­jący strój wię­zienny. Będę grał w karty z naj­gor­szymi więź­niami i przy­mi­lał się do straż­ni­ków, któ­rzy dzięki temu tro­chę mi od­pusz­czą. A w nocy, gdy zo­stanę sam w swo­jej celi bez okien, trzy­ma­jąc fiuta w ręce, przy­po­mnę so­bie, jak to było mieć ją w swoim łóżku. Jak jej duże, nie­winne oczy pa­trzyły na mnie, kiedy po­ru­sza­łem się w niej. Jak wy­gi­nała plecy w łuk, gdy do­pro­wa­dza­łem ją do or­ga­zmów.

Wma­wia­łem so­bie, że nie mam jej nic do za­ofe­ro­wa­nia, ale my­li­łem się. Mia­łem mi­łość.

Zwier­za­czek. Doe. Ray. Nie­za­leż­nie od imie­nia ko­cha­łem za bar­dzo, by uznać to za nor­malne, ra­cjo­nalne czy zdrowe, i z chę­cią oraz z uśmie­chem na ustach zgnił­bym w wię­zie­niu, je­śli tylko miał­bym pew­ność, że z moją dziew­czyną bę­dzie wszystko w po­rządku.

Tylko że nie mia­łem pew­no­ści.

Po­wi­nie­nem był się do­my­ślić, że ten skur­wiel mnie wy­kiwa.

– Nie­sławny Bran­tley King – po­wie­dział ten du­pek, który za­jął miej­sce na przed­nim sie­dze­niu. Sztuczna skóra za­skrzy­piała nie­przy­jem­nie, a on za­mknął drzwi i uru­cho­mił sil­nik. – Szkoda, że jesz­cze się nie na­uczy­łeś, chłop­cze. A mia­łeś oka­zję.

Za­śmiał się i po­krę­cił głową. To było oczy­wi­ste, że fa­cet czer­pał ja­kąś chorą sa­tys­fak­cję z tego, że to on za­kuł mnie w kaj­danki.

– King – po­pra­wi­łem go su­chym to­nem. Nikt poza nią nie mó­wił mi po imie­niu.

– Słu­cham? – za­py­tał, uno­sząc brwi i pa­trząc na mnie we wstecz­nym lu­sterku.

Wy­pro­sto­wa­łem się i na­po­tka­łem jego wzrok, jak­bym chciał na wskroś prze­szyć jego tchórz­liwą du­szę.

– Na­zy­wają mnie King, ty skur­wielu.

Za­czą­łem go­to­wać się ze zło­ści. I wła­śnie wtedy za­uwa­ży­łem, że de­tek­tyw nie wy­je­chał na główną drogę, lecz skrę­cił i po­je­chał ścieżką pro­wa­dzącą do lasu.

Ten fa­cet nie był żad­nym gliną. Spoj­rza­łem na jego broń, która le­żała na de­sce roz­dziel­czej. Wy­glą­dała jak re­wol­wer, a nie po­li­cyjna spluwa. On wcale nie za­bie­rał mnie do wię­zie­nia.

Ra­czej pro­sto do grobu.

Nie mia­łem czasu do stra­ce­nia.

Moje dziew­czyny mnie po­trze­bo­wały.

A co waż­niej­sze, ja po­trze­bo­wa­łem ich.

Ten kre­tyn za­kuł mi ręce z przodu. To od razu po­winno dać mi do my­śle­nia. Praw­dziwy glina ni­gdy by cze­goś ta­kiego nie zro­bił, chyba że prze­wo­ziłby nie­groź­nego kry­mi­na­li­stę.

Czyli na pewno nie mnie.

Za­ło­ży­łem mu łań­cuch łą­czący kaj­danki na szyję i po­cią­gną­łem mocno, przy­ci­ska­jąc głowę męż­czy­zny do opar­cia fo­tela. Po­cią­gną­łem tak mocno, że nie­mal mię­śnie mo­ich ra­mion eks­plo­do­wały od na­pię­cia.

Zdjął ręce z kie­row­nicy i pró­bo­wał zła­pać mnie za głowę, ale uchy­li­łem się i scho­wa­łem za sie­dze­niem.

Sa­mo­chód zbo­czył ze ścieżki i za­czął po­ru­szać się po niej sla­lo­mem, aż w końcu wje­chał w wy­so­kie po ko­lana za­ro­śla.

Czu­łem na­ra­sta­jący ból, który po­ja­wił się za mo­imi oczami. Raz jesz­cze ści­sną­łem szyję oszu­sta, który po­da­wał się za de­tek­tywa. W końcu sa­mo­chód za­trzy­mał się, a ży­cie ucie­kło z ciała tego czło­wieka.

Oszust miał ra­cję – ni­gdy nie będę ni­kim wię­cej niż nie­sław­nym Bran­tleyem Kin­giem.

Nie prze­szka­dzało mi to jed­nak, bo mu­sia­łam dać na­uczkę se­na­to­rowi. Nie za­biera się tego, co moje, chyba że za­płaci się za to krwią, po­tem lub cipką.

On ode­brał mi moją dziew­czynę. I chciał ode­brać mi ży­cie.

Więc za­płaci za to krwią.

ROZ­DZIAŁ 1

King

Ze­msta jest słodka.

A przy­naj­mniej tak po­wia­dają. Po­ją­łem praw­dzi­wość tych słów do­piero wtedy, gdy wy­do­sta­łem się z po­tłu­czo­nego sa­mo­chodu, strze­pu­jąc z sie­bie odłamki szkła.

Nie­mal czu­łem smak ze­msty na ję­zyku, śli­ni­łem się w ocze­ki­wa­niu na mo­ment, w któ­rym będę mógł zdjąć z przed­ra­mie­nia skó­rzaną bran­so­letę i owi­nąć ją wo­kół szyi se­na­tora za to, że mnie oszu­kał.

Mi­nęło tylko kilka chwil, od­kąd za­bi­łem czło­wieka.

Ale już dawno nie czer­pa­łem z tego praw­dzi­wej przy­jem­no­ści.

Przez moje żyły pły­nęła tak po­tężna ad­re­na­lina, jak jesz­cze ni­gdy do­tąd. Jej ilość mo­głaby oży­wić trupa.

Na­pa­wa­łem się tym uczu­ciem. Ży­wi­łem nim.

Zu­peł­nie jak­bym pod­su­nął so­bie pod nos mi­skę bia­łego proszku i wcią­gał go tak długo, aż po­czu­łem się nie­zwy­cię­żony.

Jak pie­przony bóg.

I nie za­mie­rza­łem koń­czyć tego haju, do­póki nie na­pra­wię wszyst­kiego, co ze­psu­łem. Szkoda mi było każ­dego dupka, który bę­dzie mieć na tyle duże jaja, by sta­nąć mi na dro­dze.

To była chwila, gdy po raz pierw­szy go usły­sza­łem.

Preppy.

Czas po­ka­zać tym skur­wy­sy­nom, że za­darli z nie­wła­ści­wym dzie­cia­kiem po nie­wła­ści­wej stro­nie mia­sta. Głos Preppy’ego był tak wy­raźny w mo­jej gło­wie, jakby przy­ja­ciel stał tuż obok mnie.

Za­czy­nało mi od­bi­jać.

Gdy udało mi się wy­do­stać z lasu i do­trzeć do domu, za­uwa­ży­łem, że Bear wła­śnie zsiada ze swo­jego mo­to­cy­kla. Kiedy mnie uj­rzał, rzu­cił nie­do­pa­łek pa­pie­rosa na zie­mię. Ru­szył w moją stronę sta­now­czym kro­kiem, marsz­cząc czoło groź­nie i za­ci­ska­jąc pię­ści. Su­che źdźbła trawy chrzę­ściły pod jego sto­pami.

– Po­słu­chaj, su­kin­ko­cie. Nie chcia­łem, żeby do­szło do rę­ko­czy­nów, ale uwa­żam, że chu­jowo po­ra­dzi­łeś so­bie z tą sy­tu­acją. Ona za­słu­guje na coś lep­szego, o wiele lep­szego niż pie­przone kłam­stwa… – Bear za­marł, gdy za­uwa­żył, że by­łem po­kryty bło­tem i krwią. – A to­bie co się, kurwa, stało?

Ode­pchną­łem go i omi­ną­łem, igno­ru­jąc py­ta­nie. Po­bie­głem w stronę domu i prze­sko­czy­łem po trzy schody na­raz. Otwo­rzy­łem drzwi z taką siłą, że śrubki z gór­nego za­wiasu wy­le­ciały w po­wie­trze i wy­lą­do­wały na ganku.

– Zwier­zaczku! – za­wo­ła­łem. Ja­kaś część mnie wciąż wie­rzyła, że ona mimo wszystko zna­la­zła spo­sób, by zo­stać. Ale gdy tylko wsze­dłem do domu, po­czu­łem pustkę i nie mu­sia­łem już za­glą­dać do każ­dego po­koju. – Kurwa! – krzyk­ną­łem, pod­no­sząc w kuchni krze­sło. Rzu­ci­łem nim przez po­kój. Krze­sło roz­biło szklany sto­lik i za­trzy­mało się na cien­kiej gip­so­wej ścia­nie, w któ­rej po­ja­wiła się dziura wiel­ko­ści piłki bejs­bo­lo­wej.

Bear wszedł za mną do domu.

– Po­wiesz mi, co się stało, czy bę­dziesz da­lej ruj­no­wać ten dom? – za­py­tał. Prze­sze­dłem obok niego i skie­ro­wa­łem się do ga­rażu. Mu­sia­łem do­stać się do mo­jego mo­to­cy­kla i kilku in­nych rze­czy.

Ta­kich, które wy­ma­gały na­bo­jów.

– Nic ta­kiego. Wy­star­czy tylko torba na zwłoki, by to na­pra­wić.

Jedna ob­ręcz kaj­da­nek wciąż ota­czała mój nad­gar­stek, druga zwi­sała ni­żej. Łań­cuch po­kry­wała krew oszu­sta. Jak tylko ten skur­wiel zdechł, sa­mo­chód za­trzy­mał się na drze­wie, a ja wy­sia­dłem z niego przez przed­nie drzwi. Na szczę­ście du­pek miał w kie­szeni klu­czyki do kaj­da­nek.

– Ro­zu­miem – stwier­dził Bear. – A gdzie, do cho­lery, jest Doe? – W jego gło­sie usły­sza­łem opie­kuń­czy ton, który mi się nie spodo­bał, ale nie za­mie­rza­łem te­raz za­wra­cać so­bie tym głowy.

Zajmę się tym, gdy już od­zy­skam swoją dziew­czynę.

– Se­na­tor mnie oszu­kał. Nie było Max. A gdy po raz ostatni wi­dzia­łem Doe, krzy­czała i ko­pała no­gami w po­wie­trzu, gdy za­bie­rał mnie wy­na­jęty mor­derca. – Wście­kłem się, gdy w my­ślach uj­rza­łem se­na­tora trzy­ma­ją­cego Doe. – Wy­ko­naj kilka te­le­fo­nów – na­ka­za­łem. – Do­wiedz się, do­kąd mo­gli ją za­brać.

– Kurwa – po­wie­dział Bear. Za­miast wy­cią­gnąć te­le­fon, po­chy­lił się i oparł ręce na ko­la­nach.

– Co tym ra­zem? – wark­ną­łem.

Bear chwy­cił się pal­cami za grzbiet nosa.

– Ist­nieje po­wód, dla któ­rego wró­ci­łem, stary. Poza tym, że chcia­łem ci sko­pać dupę za to, jak zje­ba­łeś sprawę z Doe. My­ślę, że za­nim za­czniesz roz­wią­zy­wać pro­blem przy uży­ciu kul, po­wi­nie­neś wie­dzieć, że to chyba nie se­na­tor chciał cię po­grze­bać – oznaj­mił, pro­stu­jąc się. Oparł się o ścianę i za­pa­lił pa­pie­rosa.

– A co to ma, kurwa, zna­czyć? To on ka­zał tam­temu czło­wie­kowi mnie aresz­to­wać. Oczy­wi­ście, że to był on.

Bear po­krę­cił głową.

– Fakt, on sta­nowi pro­blem, ale nie je­dyny. Nie­całe dwa­dzie­ścia mi­nut temu dzwo­nił Rage, a jak pew­nie wiesz, fa­cet ma oczy i uszy wszę­dzie. Mówi się, że sprawa z Isa­akiem jesz­cze nie jest skoń­czona. Na­wet w przy­bli­że­niu. – Prze­su­nął ręką po wło­sach, a po­piół z jego pa­pie­rosa spadł na dy­wan.

– Roz­wa­li­łem temu chu­jowi łeb na ka­wałki. Jak dla mnie wy­glą­dało to na skoń­czoną ro­botę – oznaj­mi­łem.

– Nie, nie cho­dzi o Isa­aca. On jest te­raz po­kar­mem dla ro­ba­ków. Cho­dzi o ko­goś, kto się wku­rzył, bo Isaac jest mar­twy, a w związku z tym nie może sprze­dać jego to­waru na Flo­ry­dzie. Ktoś, kto jest w sta­nie za­bić całe ro­dziny, by do­stać się do tego, kto za­lazł mu za skórę.

Ze­sztyw­nia­łem. Do­sko­nale wie­dzia­łem, o kim mó­wił.

– Eli.

– Tak, stary – po­twier­dził Bear. – I gdy­bym miał się za­ło­żyć, to sta­wiał­bym na to, że Eli chciał cię za­bić, wy­ko­rzy­stu­jąc do tego ta­tu­sia se­na­tora.

Eli Mit­chell był osobą, któ­remu Isaac od­da­wał część pie­nię­dzy ze sprze­daży nar­ko­ty­ków. Cóż, a przy­naj­mniej do­póki ja, Preppy i Bear nie za­bi­li­śmy Isa­aca i nie wy­tłuk­ li­śmy jego gangu. Eli za­wsze no­sił oku­lary prze­ciw­sło­neczne w czar­nej oprawce i nie był wy­soki, nikt na­wet nie po­dej­rze­wałby go o po­łowę rze­czy, które robi na co dzień.

Kiedy chce się wy­ku­rzyć kró­lika z jego nory, trzeba rzu­cić bombę dymną. Dla Eliego taką bombą było za­bi­ja­nie każ­dego, kogo ko­cha­łeś, do­póki się mu nie po­ka­żesz. By wtedy mógł w końcu za­bić też cie­bie.

– Mam tajne in­for­ma­cje, na pod­sta­wie któ­rych są­dzę, że Eli wciąż prze­bywa w Miami, ale nie­długo zrobi ja­kiś ruch. Mój gang mo­to­cy­klowy ukrył się w oba­wie przed od­we­tem. Sta­ru­szek cho­ler­nie się wku­rzył.

– Naj­pierw Isaac, a te­raz ten pie­przony Eli – po­wie­dzia­łem. – Czy ja nie mogę mieć cho­ciaż chwili spo­koju? Cza­sami my­ślę, że le­piej by mi było, gdy­bym wciąż sie­dział w wię­zie­niu.

– Ro­zu­miem cię, stary. Też tak mam. Tu już nie cho­dzi o sprawy mo­to­cy­kli­stów. Te­raz do­ty­czy to ca­łego kar­telu. To grub­sza sprawa, bar­dziej nie­bez­pieczna… Trzeba li­czyć się ze śmier­cią – stwier­dził Bear. – I nie mogę za­mknąć w na­szej kry­jówce Grace. Wiem, że ona jest dla cie­bie jak matka, bar­dziej niż była nią tamta suka, ale mój sta­ru­szek jest ostat­nio po­de­ner­wo­wany. Nie chce, żeby w klu­bie po­ja­wili się cy­wile, szcze­gól­nie w kry­jówce. Bę­dziemy mu­sieli zna­leźć dla niej ja­kieś bez­pieczne miej­sce na pe­wien czas. – Bear pa­trzył na mnie cały czas, gdy to mó­wił, i do­piero po chwili do­tarło do mnie, co miał na my­śli. – Nie mam ni­kogo bli­skiego, kto nie na­leży do klubu, ale ty zde­cy­do­wa­nie masz ta­kie osoby.

Doe.

– Kurwa! – krzyk­ną­łem i wtedy zro­zu­mia­łem, że nie mogę spro­wa­dzić jej do domu. Od­wró­ci­łem się i ude­rzy­łem pię­ścią w ścianę, prze­bi­ja­jąc się przez nią na drugą stronę. Po­czu­łem ból w ko­ściach w ca­łym ra­mie­niu, co i tak było o wiele lep­sze niż to, co czu­łem głę­biej. To było uczu­cie prze­gra­nej. – To moja wina, że Prep nie żyje. Ni­gdy nie po­wi­nie­nem był po­zwa­lać mu za­kła­dać Bab­ci­nej Zie­larni. Po­wi­nie­nem był… – Prze­cze­sa­łem ręką włosy. Nie wie­dzia­łem, co jesz­cze mo­głem zro­bić. W ciągu ostat­nich kilku mie­sięcy całe moje ży­cie było po brzegi wy­peł­nione smut­kiem, po­czu­ciem winy i szczę­ściem. Tak wiele rze­czy chciał­bym zmie­nić, gdy­bym mógł cof­nąć czas. My­śla­łem, że w ży­ciu bra­kuje mi tylko jed­nego: Max. Tylko że te­raz nie mia­łem Max, Doe… i Preppy’ego.

I co­kol­wiek bym zro­bił, ko­go­kol­wiek bym za­bił, Preppy już nie wróci.

– A więc jaki jest plan, stary? – za­py­tał Bear.

– Do­trzemy do niego, za­nim on do­trze do nas… I zro­bimy to jesz­cze dzi­siaj – po­wie­dzia­łem, strze­la­jąc pal­cami. Skoń­czyło się uża­la­nie nad sobą. Czas za­bić jesz­cze kilku lu­dzi.

– Od­ważny ruch – pod­su­mo­wał Bear.

– Może i tak, ale naj­pierw mu­szę się do­wie­dzieć, gdzie jest Doe. Może i nie uda mi się jej stam­tąd wy­cią­gnąć, ale mu­szę się z nią zo­ba­czyć. I po­wie­dzieć, co się dzieje.

Bear po­ki­wał głową.

– Mogę się do­wie­dzieć, gdzie ona jest. Prze­słać jej wia­do­mość – za­pro­po­no­wał.

Po­krę­ci­łem głową.

– Nie, tę wia­do­mość mu­szę do­star­czyć oso­bi­ście, bo tylko w ten spo­sób mnie wy­słu­cha.

– Ro­zu­miem. Na jej miej­scu od­ciął­bym ci jaja – po­wie­dział Bear. Spoj­rza­łem na niego groź­nie, da­jąc do zro­zu­mie­nia, że te­sto­wał resztki mo­jej cier­pli­wo­ści. – Do­wiem się, gdzie jest – wy­mam­ro­tał Bear, wy­cią­ga­jąc te­le­fon z kie­szeni. Zga­sił pa­pie­rosa w po­piel­nicy sto­ją­cej na pa­ra­pe­cie i za­pa­lił ko­lej­nego. – To wszystko jest bar­dzo ry­zy­kowne, stary. Czy ty się może ude­rzy­łeś w głowę, czy coś?

Wy­sze­dłem na po­most i opar­łem się o ba­rierkę, wdy­cha­jąc słone nocne po­wie­trze.

– Wła­ści­wie to tak. Cier­pię na to samo, co mój zwier­za­czek.

– Czyli na co? – za­py­tał Bear, po­dą­żyw­szy za mną.

– Oboje za­po­mnie­li­śmy, kim by­li­śmy wcze­śniej.

Bear za­czął prze­szu­ki­wać kon­takty. Sły­sza­łem dźwięk po­łą­cze­nia, gdy przy­ło­żył te­le­fon do ucha.

– A te­raz już pa­mię­tasz?

– Tak, przy­po­mnia­łem so­bie.

– I kim do­kład­nie je­steś? – za­py­tał Bear.

– Je­stem, kurwa, złym czło­wie­kiem. Zło­czyńcą.

ROZ­DZIAŁ 2

Doe

Była m zszo­ko­wana.

Przy­tło­czona. Oszo­ło­miona. Nie mo­głam zna­leźć wła­ści­wych słów. Szczęka mi opa­dła.

„Szok” to naj­lep­sze okre­śle­nie tego, jak się czu­łam, gdy sie­dzia­łam w sa­mo­cho­dzie.

Mia­łam w gło­wie mi­lion py­tań, ale nie mo­głam wy­do­być z sie­bie głosu, by za­dać cho­ciaż jedno.

I nie mo­głam się zmu­sić, by za­cho­wy­wać się uprzej­mie wo­bec dwóch męż­czyzn, któ­rzy po­da­wali się za moją ro­dzinę. Byli dla mnie ob­cymi ludźmi, któ­rzy wy­cią­gali broń, kiedy nie chcia­łam iść z nimi po do­broci.

No i do tego jesz­cze ten chłop­czyk z blond locz­kami i du­żymi nie­bie­skimi oczami, zu­peł­nie ta­kimi jak moje.

Chłop­czyk, który na­zwał mnie ma­mu­sią.

Od­kąd obu­dzi­łam się bez wspo­mnień, moje ży­cie przy­po­mi­nało se­rię po­pie­przo­nych wy­da­rzeń, które ra­zem two­rzyły jedną wielką plą­ta­ninę. Za każ­dym ra­zem, gdy by­łam na tyle głu­pia, by my­śleć, że uda mi się to roz­wią­zać, plą­ta­nina za­cie­śniała się bar­dziej, po­chła­niała mnie i wszystko do­okoła, aż znisz­czyła to, co po­ten­cjal­nie mo­gło być do­bre w moim ży­ciu.

Du­siła to w za­rodku.

To ża­ło­sne z ich strony, że przy­pro­wa­dzili tu chłopca. Tylko z jego po­wodu sie­dzia­łam te­raz oszo­ło­miona i mil­cza­łam, nie mo­gąc za­dać mi­liona py­tań. Ba­łam się, że go wy­stra­szę lub po­wiem coś złego i przez to dziecko bę­dzie mieć traumę do końca ży­cia.

Ci­sza w sa­mo­cho­dzie była nie­mal ogłu­sza­jąca. Nie wąt­pi­łam w to, że je­śli ktoś wy­star­cza­jąco wy­tę­żyłby słuch, usły­szałby moje zszo­ko­wa­nie. Z ulgą przy­wi­ta­łam dźwięk przy­spie­sza­ją­cych opon, gdy wje­cha­li­śmy na au­to­stradę.

Męż­czy­zna, który po­da­wał się za mo­jego ojca, sie­dział na fo­telu pa­sa­żera. Wy­da­wał się sztywny i zimny jak ka­mień. Jego gar­ni­tur nie miał ani jed­nego za­gnie­ce­nia czy plamy potu, a po­mimo upału i wil­got­nego po­wie­trza nie zdjął ma­ry­narki. Za­czy­na­łam my­śleć, że ten gar­ni­tur był od­ręb­nym, ży­ją­cym or­ga­ni­zmem. Wy­glą­dał zbyt do­sko­nale. Nie zdzi­wi­ła­bym się, gdyby oka­zało się, że w rę­ka­wach tego gar­ni­turu żył mały ko­smita, który kon­tro­lo­wał se­na­tora i to ubra­nie.

Na­gle roz­legł się dźwięk te­le­fonu.

– Price – wark­nął se­na­tor do apa­ratu. Wy­mam­ro­tał coś ci­cho, a na­stęp­nie wy­cią­gnął rękę i na­ci­snął ja­kiś gu­zik. Wtedy szyba od­dzie­la­jąca przed­nie i tylne sie­dze­nia unio­sła się.

Sie­dzia­łam jak naj­da­lej od chło­paka, który przed­sta­wił się jako Tan­ner.

I to był mój chło­pak.

A wła­ści­wie jej.

– Wiesz… – po­wie­dział do mnie szep­tem. W jego oczach po­ja­wił się ło­bu­zer­ski błysk. – …spo­sobu, w jaki on od­biera te­le­fon, nikt nie na­zywa po­wi­ta­niem. – Zmu­si­łam się do uśmie­chu, a Tan­ner po­now­nie sku­pił wzrok za oknem.

Przez więk­szość go­dzin­nej jazdy ga­pi­łam się na niego, gdy mia­łam pew­ność, że nie pa­trzy, i pró­bo­wa­łam zmu­sić mój po­psuty mózg, by przej­rzał li­stę za­po­mnia­nych przeze mnie osób i od­na­lazł na­zwi­sko Tan­nera oraz moje uczu­cia do niego.

Wy­glą­dał do­brze, zu­peł­nie jak fa­cet z re­klamy pa­sty do zę­bów. Ale gdy na niego pa­trzy­łam, my­śla­łam tylko o tym, że wy­gląda na… mi­łego. I mimo że był w moim wieku, to na­dal mia­łam go tylko za chłopca.

I to wła­śnie było jedno słowo, któ­rego nie mo­głam użyć, by okre­ślić… Kinga.

Nie po­tra­fi­łam jesz­cze o nim my­śleć. Nie chcia­łam. Było zbyt wiele do prze­tra­wie­nia. Zdrada Kinga, jego aresz­to­wa­nie… Wo­la­łam o tym nie my­śleć. Ale kiedy pa­trzy­łam na Tan­nera, nie mo­głam po­wstrzy­mać się od po­rów­na­nia. Jego skóra była ja­sna i nie­wy­ta­tu­owana, był wy­soki i szczu­pły, miał syl­wetkę pły­waka. King był wy­ta­tu­owany, opa­lony, jego oczy za­wsze ci­skały bły­ska­wice, a ciało wy­glą­dało, jakby zo­stało wy­rzeź­bione pod­czas tre­nin­gów z sa­mym dia­błem.

Kiedy nie ga­pi­łam się na Tan­nera, wie­dzia­łam, że on pa­trzy na mnie, czu­łam na so­bie jego pa­lący wzrok. Jed­nak za każ­dym ra­zem, gdy zer­ka­łam w jego stronę, on od­wra­cał twarz i uda­wał, że pa­trzy na coś in­te­re­su­ją­cego za oknem.

No i jesz­cze ten mały chłop­czyk.

To, że mia­ła­bym być jego matką, wy­da­wało mi się ab­sur­dal­nym żar­tem.

To zu­peł­nie nie­wia­ry­godne.

Ale co dziwne, chłop­czyk był je­dyną osobą w tym sa­mo­cho­dzie, która nie bu­dziła mo­ich wąt­pli­wo­ści.

Mój oj­ciec, chło­pak i syn. W sa­mo­cho­dzie sie­działa moja do­mnie­mana ro­dzina, a mimo to każda ko­mórka mo­jego ciała mó­wiła mi, że ro­dzina – z wy­jąt­kiem tego ma­łego – od­dala się ode mnie z każ­dym ki­lo­me­trem.

Cho­dziło mi o Kinga.

Może to wszystko było tylko kłam­stwem. Każdy naj­mniej­szy szcze­gół. King po­wie­dział, że mnie ko­cha – ale może to też było tylko kłam­stwem. Nie wie­dzia­łam, komu mam wie­rzyć.

Nie eg­zy­stuj. Za­cznij żyć, po­wie­dział kie­dyś.

A więc za­czę­łam żyć.

I ko­chać.

Gniew, który czu­łam do niego przez to, że mnie okła­mał, znik­nął na chwilę, gdy uj­rza­łam na twa­rzy Kinga roz­cza­ro­wa­nie, kiedy oka­zało się, że Max nie było w tam­tym sa­mo­cho­dzie.

A po­tem, gdy de­tek­tyw za­ło­żył mu kaj­danki, po­czu­łam ośle­pia­jącą wście­kłość.

Chcia­łam o niego wal­czyć. Pra­gnę­łam od­dać mu córkę. Da­ła­bym mu wszystko, co tylko w le­żało w mo­jej mocy, ale nie po­tra­fi­łam zro­bić nic, gdy od­gry­wała się przede mną ta okropna scena. Czu­łam się spa­ra­li­żo­wana, gdy de­tek­tyw za­ku­wał Kinga w kaj­danki. Ści­skało mnie w żo­łądku, kiedy wpy­chał go do swo­jego sa­mo­chodu, by za­wieźć do ja­kiejś celi bez okien.

Mó­wi­łam prawdę, kiedy oznaj­mi­łam se­na­to­rowi, że King mnie ura­to­wał. I nie cho­dziło mi o to, że ura­to­wał mnie przed Edem czy na­wet przed Isa­akiem.

Cho­dziło mi o to, że ura­to­wał mnie przede mną samą.

Ni­gdy nie spo­dzie­wa­łam się, że za­ko­cham się w Kingu. Moim po­ry­wa­czu, drę­czy­cielu, ko­chanku, przy­ja­cielu, moim ca­łym świe­cie.

Ale tak się stało.

Chło­piec śpiący na mo­ich ko­la­nach po­ru­szył się lekko. Jego od­dech ogrze­wał moją skórę przez ko­szulkę w miej­scu, gdzie jego nos był przy­ci­śnięty do mo­jego brzu­cha.

Mia­łam wiele py­tań. Tak wiele, że dzwo­niło mi w gło­wie go­rzej niż wtedy, gdy Nikki mnie po­strze­liła. Mia­łam ochotę wy­krzy­czeć je z pręd­ko­ścią po­ci­sków ka­ra­binu ma­szy­no­wego, ale nie chcia­łam wy­stra­szyć chłop­czyka o py­za­tych po­licz­kach, któ­rych do­ty­kały rzęsy, gdy spał. Prze­su­nę­łam dło­nią po jego mięk­kich krę­co­nych wło­sach, a on wes­tchnął przez sen z za­do­wo­le­niem.

– Nie do wiary, że to na­prawdę ty, Ray. My­śla­łem, że już ni­gdy cię nie zo­ba­czę, a mimo to sie­dzisz tu te­raz przede mną. Już so­bie mnie przy­po­mi­nasz? Albo jego? Co­kol­wiek? – za­py­tał Tan­ner z nie­cier­pli­wo­ścią w gło­sie. Unio­słam głowę, by na­po­tkać jego wzrok. Jego piękne, orze­chowe oczy były je­dy­nym, co pa­mię­ta­łam z tam­tego ży­cia. Wi­dzia­łam je w swoim śnie.

Po­krę­ci­łam głową.

– Pa­mię­tam tylko twoje oczy. Śni­łam o nich. Raz – przy­zna­łam.

– Hm, a więc o mnie śni­łaś, tak? – Tan­ner uniósł brwi su­ge­styw­nie. Szturch­nął mnie ra­mie­niem, a ja od­su­nę­łam się gwał­tow­nie, za­sko­czona tym na­głym do­ty­kiem. – Prze­pra­szam – po­wie­dział, gdy za­uwa­żył, że ze­sztyw­nia­łam. – To z przy­zwy­cza­je­nia.

– W po­rządku – oznaj­mi­łam, cho­ciaż nie by­łam pewna, czy po­wie­dzia­łam to szcze­rze. – Mu­szę za­py­tać cię o jedną rzecz.

Tan­ner spoj­rzał z mi­ło­ścią na chłopca le­żą­cego obok mnie.

– Pro­szę.

– Ile on ma lat? Po­wie­dzia­łeś, że mam osiem­na­ście lat. Kiedy to się stało? I jak?

– Jak? – Tan­ner za­śmiał się ner­wowo. – Cóż, Ray, gdy męż­czy­zna i ko­bieta bar­dzo się ko­chają… – Za­milkł, gdy za­uwa­żył, że się nie uśmie­cha­łam. – Prze­pra­szam, je­stem przy­zwy­cza­jony do tego, że czę­sto żar­to­wa­li­śmy. Je­steś je­dyną, która ro­zu­mie moje żarty. A wła­ści­wie by­łaś. – Tan­ner prze­su­nął ręką po krę­co­nych wło­sach i wes­tchnął. Za­czął sku­bać szwy na skó­rza­nych sie­dze­niach.

Sa­mo­chód za­trzy­mał się na­gle przed du­żym dwu­pię­tro­wym do­mem o ró­żo­wych ścia­nach. Ga­nek pod­trzy­my­wały spi­ralne ko­lumny. Wo­kół licz­nie stały pla­sti­kowe fla­mingi, a w ogro­dzie znaj­do­wały się kra­snale o róż­nych roz­mia­rach. Do bu­dynku pro­wa­dził pod­jazd z ró­żo­wej kostki ukła­da­jący się w kształt wa­chla­rzy. Na traw­niku rów­nież stały pla­sti­kowe fla­mingi. Po­nadto po­sia­dłość ota­czały be­to­nowe fon­tanny, każda w in­nym stylu. Było ich około trzy­dzie­ści.

– To mój dom – oznaj­mił Tan­ner, otwie­ra­jąc drzwi. Za­brał chłop­czyka z mo­ich ko­lan, a serce skur­czyło mi się bo­le­śnie.

– Za­cze­kaj, do­kąd idziesz? – za­py­ta­łam na­gle spa­ni­ko­wana.

– To był dla niego długi dzień. Kie­dyś spę­dzał dużo czasu u cie­bie w domu, ale skoro znik­nę­łaś, za­miesz­kał ze mną – po­wie­dział Tan­ner. Mimo że nie pa­mię­ta­łam tego dziecka, to po­czu­łam się roz­cza­ro­wana, bo nie mógł ze mną po­je­chać. Tan­ner chyba wy­czuł moje emo­cje, bo do­dał: – Ale obie­cuję, że nie­długo wrócę. Jedź do domu i przy­zwy­czaj się do no­wego miej­sca, a po­tem do­koń­czymy roz­mowę.

Se­na­tor wy­siadł z sa­mo­chodu.

– Za­cze­kaj! – za­wo­ła­łam. Tan­ner ob­ró­cił się. – Jak on ma na imię? – Wska­za­łam na dziecko, które przy­tu­lało po­li­czek do ra­mie­nia Tan­nera. Nie obu­dził się, mimo lek­kich wstrzą­sów.

Tan­ner uśmiech­nął się.

– Sa­muel.

Ści­snęło mnie w sercu. Sa­muel.

Tak miał na imię Preppy.

– Ale na­zy­wamy go Sammy – do­dał Tan­ner.

– Tan­ner – ode­zwał się se­na­tor lek­ce­wa­żą­cym to­nem, jakby od­pra­wiał chło­paka. Męż­czy­zna za­jął miej­sce obok mnie. Na­tych­miast po­czu­łam od­razę, którą wcze­śniej w so­bie stłu­mi­łam, bo obok mnie znaj­do­wał się Sammy. Wy­je­cha­li­śmy na główną drogę i za­czę­łam za­da­wać py­ta­nia.

– Dla­czego King zo­stał aresz­to­wany? – za­py­ta­łam, nie mo­gąc ukryć go­ry­czy w moim gło­sie. – On mnie przy­jął. Za­pew­nił dach nad głową. Za­nim go po­zna­łam, miesz­ka­łam na uli­cach, wal­czy­łam o prze­trwa­nie i że­bra­łam o je­dze­nie. Moją je­dyną przy­ja­ciółką była bez­domna pro­sty­tutka, która współ­czuła mi ta­kiego ży­wota!

Se­na­tor na­wet się nie skrzy­wił, sły­sząc opo­wieść o mo­jej nie­doli. Wy­glą­dał, jakby w ogóle go to nie ru­szało. Po­pra­wił spinki od man­kie­tów i za­czął prze­glą­dać coś w te­le­fo­nie.

– Bran­tley King jest by­łym ska­zań­cem, oszu­stem i mor­dercą – oznaj­mił, nie pod­no­sząc wzroku. – Re­la­cja, która naj­wy­raź­niej was łą­czyła, była tylko farsą. W do­datku nie­mal nie­le­galną. Kiedy do mnie przy­szedł i za­su­ge­ro­wał, że łą­czy was coś… in­tym­nego, na­prawdę mia­łem na­dzieję, że chciał mnie po pro­stu wku­rzyć, ale te­raz wi­dzę, że mó­wił prawdę. Ten męż­czy­zna przy­szedł do mnie, chcąc użyć cie­bie jako karty prze­tar­go­wej, by do­stać to, czego pra­gnie. Nic wię­cej. Wy­ko­rzy­stał cię, a je­steś tylko na­sto­latką. Chciał mnie oszu­kać. A te­raz trafi tam, gdzie so­bie za­słu­żył, i do­sta­nie to, co mu się na­leży. I ni­gdy wię­cej nie chcę o tym słu­chać, młoda damo.

– On chciał tylko od­zy­skać swoją córkę – opo­no­wa­łam z ra­mio­nami skrzy­żo­wa­nymi na piersi. Se­na­tor uwa­żał, że efek­tyw­nie za­koń­czył tę kon­wer­sa­cję, ale nie mia­łam za­miaru do tego do­pu­ścić.

– Nie za­wsze do­sta­jemy to, czego chcemy – po­wie­dział gło­sem wy­pra­nym z emo­cji. Jego słowa od­biły się echem w mo­ich my­ślach, jak­bym już gdzieś je sły­szała. – Poza tym nie wiem, jaką we­dług niego se­na­tor ma wła­dzę. Ja co naj­wy­żej mógł­bym mu na­pi­sać list do sądu ro­dzin­nego. Może mógł­bym za­dzwo­nić do sę­dziego Flet­chera, je­śli cią­gle ma swoją po­sadę.

– To dla­czego tego nie zro­bi­łeś i nie do­trzy­ma­łeś umowy? – do­cie­ka­łam. – Ja na­wet cię nie znam. Za­bierz mnie z po­wro­tem! – krzyk­nę­łam i się­gnę­łam do klamki, nie dba­jąc o to, że sa­mo­chód wciąż był w ru­chu. Otwo­rzy­łam drzwi i uj­rza­łam umy­ka­jącą spod kół sa­mo­chodu jezd­nię. Se­na­tor wy­cią­gnął się, szybko za­mknął drzwi i za­blo­ko­wał je.

– Ra­mie, nie wy­głu­piaj się. Nie masz do czego tam wra­cać. A poza tym czy na­prawdę chcesz zo­sta­wić swo­jego syna? – za­py­tał, uno­sząc brwi.

Kurwa.

– We­dług Tan­nera wmó­wi­łeś lu­dziom, że by­łam w Pa­ryżu, żeby nie ośmie­szyć się fak­tem, że twoja córka jest ucie­ki­nierką. Nie uwa­żasz, że le­piej było po­świę­cić czas na szu­ka­nie mnie, a nie na wy­my­śla­nie ko­lej­nych kłamstw? – za­py­ta­łam, wciąż trzy­ma­jąc rękę na klamce drzwi. – Gdy­byś był mną, to chciał­byś tu zo­stać, wie­dząc, jak cię po­trak­to­wano?

Se­na­tor wes­tchnął.

– Szu­ka­li­śmy cię, Ra­mie. Ale nie wie­dzie­li­śmy o tym, że stra­ci­łaś pa­mięć. Gdy nie mo­gli­śmy cię od­na­leźć, po­my­śle­li­śmy, że po pro­stu nie chcesz zo­stać od­na­le­ziona. I prze­stań ro­bić z sie­bie cen­trum świata. To nie­po­wo­dze­nie nie wpły­nęło tylko na cie­bie, więc może po­myśl tro­chę, za­nim za­czniesz oskar­żać lu­dzi wo­kół.

– King mnie nie po­rwał. Masz wy­co­fać oskar­że­nia. Nie chcę, by znowu tra­fił do wię­zie­nia – oznaj­mi­łam, za­kła­da­jąc ra­miona na piersi.

Se­na­tor zmru­żył oczy.

– Coś ci po­wiem. Od­wiedź spe­cja­li­stę, z któ­rym się skon­tak­to­wa­łem. Po­sta­raj się od­na­leźć w swoim sta­rym ży­ciu. Spró­buj przy­po­mnieć so­bie coś, za­nim odej­dziesz i rzu­cisz wszystko, by zo­stać pierw­szą damą… Lo­gan’s Be­ach. – Wy­mó­wił Lo­gan’s Be­ach jakby ta na­zwa zo­sta­wiła w jego ustach zły po­smak. Otwo­rzy­łam usta, by coś po­wie­dzieć, ale nie dał mi dojść do słowa. – Daj so­bie mie­siąc. Mie­siąc praw­dzi­wych sta­rań, by wy­zdro­wieć. I je­śli po tym cza­sie wciąż bę­dziesz chciała wró­cić, wy­co­fam za­rzuty prze­ciwko niemu i każę szo­fe­rowi od­wieźć cię do jego domu z li­stem po­le­ca­ją­cym do sądu ro­dzin­nego, który bę­dzie mógł wy­ko­rzy­stać, by sta­rać się o córkę. To jest moja oferta. – Wy­gła­dził kra­wat. – Żad­nej in­nej nie złożę.

– Nie ufam twoim ofer­tom. Spójrz tylko, co zro­bi­łeś z Kin­giem – wark­nę­łam.

– Ra­mie, on jest prze­stępcą! On na­wet nie ma prawa głosu, na mi­łość bo­ską! Dla mnie nie ist­nieje jako oby­wa­tel tego kraju, a poza tym nie mam za­miaru wcho­dzić w układy z kry­mi­na­li­stami. Ale ty je­steś moją córką. – Gdy to oznaj­mił, w końcu ode­rwał wzrok od ekranu te­le­fonu. – Ni­gdy nie zło­żył­bym ci obiet­nicy, któ­rej nie mógł­bym do­trzy­mać.

Nie ufa­łam mu. Za grosz. W końcu był pie­przo­nym po­li­ty­kiem. Ale czy po­zo­sta­wał mi inny wy­bór? Po­nie­kąd się nie my­lił. Nie mia­łam do czego wra­cać. I drę­czyła mnie cie­ka­wość, która ni­gdy nie znik­nęła, bo chcia­łam wie­dzieć, kim na­prawdę by­łam. Pra­gnę­łam do­wie­dzieć się, jak wy­glą­dało moje ży­cie wcze­śniej.

– Okej – zgo­dzi­łam się. – Ale mam wię­cej py­tań do­ty­czą­cych mnie i mo­jego…

Na­gle za­dzwo­nił te­le­fon se­na­tora. Uniósł apa­rat do ucha i wy­war­czał swoje po­wi­ta­nie, sku­tecz­nie koń­cząc na­szą roz­mowę.

Nie by­łam pewna, ja­kiego ro­dzaju re­la­cja łą­czyła mnie z oj­cem wcze­śniej, ale od­no­si­łam wra­że­nie, że on nie był ty­pem ro­dzica, który ki­bi­co­wałby mi na me­czach i po­ma­gał w od­ra­bia­niu pracy do­mo­wej z ma­te­ma­tyki.

Kilka mi­nut po tym, gdy wy­sie­dli Tan­ner i Sammy, sa­mo­chód za­trzy­mał się i se­na­tor oznaj­mił:

– No i je­ste­śmy. – Wło­żył te­le­fon do kie­szeni ma­ry­narki. Po obu stro­nach drogi wy­ra­stały ogromne palmy, mu­siały li­czyć przy­naj­mniej sześć me­trów. Za­trzy­ma­li­śmy się na pod­jeź­dzie w kształ­cie li­tery „U” tuż przed du­żym, otwar­tym gan­kiem w po­łu­dnio­wym stylu, z bia­łymi ba­rier­kami.

Wy­cią­gnę­łam szyję, by le­piej przyj­rzeć się bu­dyn­kowi.

– To tu­taj miesz­kasz?

– Nie, my tu miesz­kamy – po­pra­wił mnie se­na­tor. – Ty, twoja matka, ja, Sammy i na­sza go­spo­sia, Nad­ine. A gdy mnie tu nie ma, miesz­kam w Tal­la­has­see lub w Wa­szyng­to­nie.

Se­na­tor wy­cią­gnął się i otwo­rzył dla mnie drzwi. Ge­stem na­ka­zał mi wy­siąść z sa­mo­chodu. Mu­sia­łam osło­nić oczy przed ra­żą­cymi pro­mie­niami słońca prze­dzie­ra­ją­cymi się przez palmy.

Dom nie wy­glą­dał na tak duży czy oka­zały, jak so­bie wy­obra­ża­łam. Był ra­czej mały, z nie­ska­zi­tel­nie bia­łymi ścia­nami i ak­cen­tami w po­staci nie­bie­skich okien­nic. Na ganku ko­ły­sał się fo­tel bu­jany, co do­da­wało bu­dyn­kowi po­łu­dnio­wego uroku. Przed fron­to­wymi drzwiami po­wie­wała flaga Ame­ryki. Na drze­wach za­wie­szono dzwo­neczki, któ­rymi ko­ły­sał wiatr. Ich dźwięk i ruch były hip­no­ty­zu­jące.

– Nie ma jak w domu – pod­su­mo­wał se­na­tor oschłym to­nem.

Nie. Może rze­czy­wi­ście kie­dyś tam miesz­ka­łam, ale nie czu­łam, by było to moje miej­sce.

Ten bu­dy­nek na­wet nie zo­stał zbu­do­wany na pa­lach.

– Nad­ine wskaże ci twój po­kój – oznaj­mił se­na­tor, ki­wa­jąc głową w stronę ko­biety w śred­nim wieku o oliw­ko­wej skó­rze i ciem­no­brą­zo­wych wło­sach ścią­gnię­tych w koka tuż nad kar­kiem, która wła­śnie wy­szła z domu. Miała na so­bie czarne spodnie i białą ko­szulkę polo z krót­kim rę­ka­wem. – Wta­jem­ni­czy­li­śmy Nad­ine, wie wszystko o two­jej sy­tu­acji. I od­po­wie na każde twoje py­ta­nie. – Se­na­tor wy­glą­dał na usa­tys­fak­cjo­no­wa­nego tą pre­zen­ta­cją, jakby co naj­mniej przed­sta­wił swo­jemu sze­fowi no­wego pra­cow­nika. – Czy w ogóle pa­mię­tasz Nad­ine, Ra­mie?

– Nie, nie pa­mię­tam ni­kogo – wark­nę­łam z na­ci­skiem.

Se­na­tor prze­wró­cił oczami.

– Wi­dzę, że twój cha­rak­te­rek nie wy­pa­ro­wał tak, jak wspo­mnie­nia. Nad­ine jest… cóż, ona zaj­muje się tu wszyst­kim. Jest z nami, od­kąd się uro­dzi­łaś. Wkrótce bę­dziemy mieli oka­zję po­roz­ma­wiać dłu­żej. – Ski­nął głową w moją stronę i wsiadł do sa­mo­chodu. Po chwili otwo­rzył okno i do­dał: – Mimo tego, co mo­żesz so­bie o tym wszyst­kim my­śleć, na­prawdę do­brze jest znów mieć cię w domu, Ra­mie.

– Wy­jeż­dżasz? – za­py­ta­łam. – Tak po pro­stu?

– Nie­długo wrócę. Mam spo­tka­nia. Two­jej matki też nie ma. Jest w spa… Znowu. Wkrótce po­ga­damy. – Za­mknął drzwi i sa­mo­chód od­je­chał.

– Pie­przony waż­niak – wy­mam­ro­ta­łam. Nad­ine za­śmiała się na głos, ale szybko za­kryła usta dłońmi. Od­chrząk­nęła i po­wie­działa:

– Cóż, on ma ra­cję co do jed­nej rze­czy – po­wie­działa ze sła­bym po­łu­dnio­wym ak­cen­tem. – Twój cha­rak­te­rek nie znik­nął.

Nad­ine po­pro­wa­dziła mnie po scho­dach na ga­nek i otwo­rzyła dla mnie fron­towe drzwi, ustę­pu­jąc mi miej­sca.

– Dziew­czyno, znam cię, od­kąd no­si­łaś pie­lu­chy. Znam cię jak nikt inny – po­wie­działa z ta­kim uśmie­chem, że jej uwie­rzy­łam. – Chodź, zro­bię ci coś do je­dze­nia, a po­tem bę­dziesz mo­gła iść do swo­jego po­koju i go obej­rzeć. – Po­dą­ży­łam za Nad­ine ni­czym za­gu­bione ka­czątko za matką. Nie spodo­bało mi się to. Nie czu­łam się tak bez­radna, od­kąd wy­lą­do­wa­łam na ulicy. Obie­ca­łam so­bie, że już ni­gdy nie do­pusz­czę, by tak się po­czuć, a te­raz po­dą­ża­łam za obcą osobą w nie­zna­nym mi domu, bo nie mia­łam wyj­ścia.

Nie, nie dano mi wy­boru, przy­po­mnia­łam so­bie. Mo­gła­bym prze­cież za­dzwo­nić po tak­sówkę i wy­je­chać stąd, ale było tylko jedno miej­sce, do­kąd mo­głam się udać.

I ni­kogo bym tam nie za­stała.

Na­wet gdyby King nie je­chał te­raz do wię­zie­nia, to czy wciąż by mnie przy­jął po tym, jak go­towy był mnie od­dać?

Czy ja w ogóle chcia­ła­bym tam prze­by­wać po tym wszyst­kim?

Jesz­cze nie by­łam go­towa, by o tym my­śleć.

Pod­łogę w bu­dynku po­kry­wały ciem­no­brą­zowe pa­nele, a ściany miały go­łę­bio­szary ko­lor. Wy­strój spra­wiał wra­że­nie gu­stow­nego, ale nie przy­tła­czał. Wy­da­wał się kom­for­towy, ale też no­wo­cze­sny.

Cho­ler­nie mi się nie po­do­bał.

– Ten dom wy­gląda dość zwy­czaj­nie jak na dom po­li­tyka, prawda? – za­py­ta­łam.

Nad­ine za­mknęła za sobą drzwi, a ja za­trzy­ma­łam się w ma­łym foyer, które słu­żyło rów­nież za ko­ry­tarz, i ro­zej­rza­łam się po po­miesz­cze­niu.

– Se­na­tor jest wscho­dzą­cym po­li­ty­kiem – wy­ja­śniła. – Nie po­cho­dzi z bo­ga­tej ro­dziny jak wielu jego zna­jo­mych. Kie­dyś pra­co­wał jako pro­gra­mi­sta kom­pu­te­rowy. Do­tarł tu, gdzie te­raz jest, dzięki skła­da­nym obiet­ni­com, a nie dzięki pie­nią­dzom – po­in­for­mo­wała mnie Nad­ine. – A to rzad­kość w tych cza­sach.

– Brzmisz, jak­byś go lu­biła – stwier­dzi­łam za­sko­czona.

Po­krę­ciła głową.

– To nie kwe­stia sym­pa­tii. Se­na­tor ma swoje wady. Jak wszy­scy. Ale trzeba uznać jego re­alne za­sługi. – Po­de­szła do mnie i znowu gdzieś mnie po­pro­wa­dziła. Ru­szy­łam za nią. – Jego me­tody wy­cho­waw­cze po­zo­sta­wiają na­prawdę wiele do ży­cze­nia, ale je­śli cho­dzi o po­li­tykę, nie można za­prze­czyć, że nie­mało osią­gnął.

Za­trzy­ma­ły­śmy się po­środku domu. Kuch­nia, sa­lon i ja­dal­nia two­rzyły ra­zem otwartą prze­strzeń. Kuch­nia znaj­do­wała się w naj­od­le­glej­szym ką­cie. Szafki były wy­so­kie, w ko­lo­rze zła­ma­nej bieli, a blaty czarne i błysz­czące.

– Sia­daj. – Nad­ine ski­nęła głową w stronę wy­so­kich stoł­ków we­pchnię­tych pod ba­rek ku­chenny. Ja jed­nak ani drgnę­łam. W końcu do­tarło do mnie, co się wła­ści­wie działo. Za­wsze za­sta­na­wia­łam się, jak wy­glą­dał dom, w któ­rym do­ra­sta­łam, i oto tu je­stem. Ale mimo to nie czu­łam ta­kiego za­chwytu, ja­kiego ocze­ki­wa­łam.

Wciąż by­łam w szoku. Zła. Roz­go­ry­czona. Cho­ler­nie zdez­o­rien­to­wana.

Ale za­chwy­cona?

Zde­cy­do­wa­nie nie.

Nad­ine wy­cią­gnęła z kilku sza­fek ja­kieś skład­niki i włą­czyła ku­chenkę.

– Sia­daj, dziew­czyno, a ja coś dla cie­bie przy­go­tuję. Mo­żesz mnie py­tać, o co tylko chcesz. Wiem, że lu­bisz za­da­wać py­ta­nia.– Uśmiech­nęła się sze­roko i wy­tarła ręce o far­tuch, który za­ło­żyła przed chwilą.

– Cóż, naj­wy­raź­niej to się nie zmie­niło – po­wie­dzia­łam, w końcu sia­da­jąc na stołku. – Od paru mie­sięcy ktoś cią­gle mi mó­wił, że za­daję za dużo py­tań.

Nad­ine wbiła jajka do mi­ski.

– Ale ty się zmie­ni­łaś. Wi­dzę to.

– I jak mnie­mam, na gor­sze? – wes­tchnę­łam.

– Nie. – Po­de­szła do mnie i oparła się łok­ciami o blat na­prze­ciwko mnie. – Wła­ści­wie… Na­wet mi się to po­doba.

– Co to zna­czy, że się zmie­ni­łam? – do­py­ty­wa­łam.

Nad­ine wy­dęła wargi w za­my­śle­niu.

– Nie je­stem w stu pro­cen­tach pewna, ale po­wiem ci, jak tylko do tego dojdę. – Wy­cią­gnęła rękę i pstryk­nęła mnie w ko­niu­szek nosa. Pu­ściła do mnie oczko, od­wró­ciła się w stronę ku­chenki i za­częła mie­szać skład­niki drew­nianą łyżką.

– To nie fair – po­wie­dzia­łam. Za­brzmiało to tro­chę płacz­li­wiej, niż chcia­łam. – Wszy­scy mnie znają, ale każdy jest dla mnie kom­plet­nie obcy. Sama dla sie­bie je­stem nie­mal obca.

– Dziecko, przy­kro mi, że mu­szę ci to mó­wić, ale czy twój oj­ciec w ja­kiś spo­sób po­zwo­lił ci od­nieść wra­że­nie, że jest cie­płą i przy­ja­zną osobą? – Nad­ine wy­cią­gnęła cho­chlę z szu­flady.

– Nie – od­po­wie­dzia­łam bez wa­ha­nia.

– Cóż, no więc w pe­wien spo­sób wy dwoje za­wsze by­li­ście dla sie­bie obcy. A więc w tej kwe­stii nie­wiele się zmie­niło – stwier­dziła z uśmie­chem.

Za­gry­złam dolną wargę.

– Nie wiem, czy to do­brze, czy źle.

Nad­ine wzru­szyła ra­mio­nami.

– A co z moją matką? Kto cho­dzi do spa, gdy ich za­gi­nione dziecko jest w dro­dze do domu? – za­py­ta­łam, nie cho­wa­jąc na­wet urazy w gło­sie, bo na­prawdę czu­łam się ura­żona.

Nad­ine skrzy­wiła się, jakby wcze­śniej miała na­dzieję, że nie za­cznę wy­py­ty­wać o matkę. Ko­bieta nie ode­rwała wzroku od swo­jego ak­tu­al­nego za­ję­cia.

– Spa jest tu­taj swego ro­dzaju ko­dem. To zna­czy, że albo ukrywa się gdzieś w ho­telu, albo jest na od­wyku w ja­kimś ośrodku lub na pu­styni, czy gdzie­kol­wiek ona jeź­dzi, by wy­le­czyć swoją scho­ro­waną wą­trobę. – Wy­tarła rękę o ścierkę zwi­sa­jącą z jej ra­mie­nia. – To zna­czy, ja tylko…

Ode­chciało mi się już słu­chać o mo­jej matce, więc prze­rwa­łam Nad­ine, bo mia­łam prze­czu­cie, że za­cznie prze­pra­szać za swoje za­cho­wa­nie.

– Co ro­bisz do je­dze­nia? – za­py­ta­łam, opie­ra­jąc łok­cie na bla­cie i po­chy­la­jąc się.

– Twoje ulu­bione: śnia­da­nie na obiad! – Moje serce za­biło moc­niej, gdy na­brała cho­chlą cia­sto i na­lała je na roz­grzaną pa­tel­nię. Kiedy prze­wró­ciła szpa­tułką za­war­tość pa­telni, uj­rza­łam przed sobą Preppy’ego, który stał w jej miej­scu, ma­jąc na so­bie swój ulu­biony czer­wony, ko­ron­kowy far­tuch.

– Na­le­śniki – wy­szep­ta­łam. Ści­snęło mnie w sercu i na­gle zro­biło mi się słabo, a gwiazdki za­tań­czyły mi przed oczami. Przy­trzy­ma­łam się blatu, by nie spaść ze stołka.

Nad­ine po­de­szła do mnie i po­sta­wiła przede mną ta­lerz z trzema ide­al­nie okrą­głymi na­le­śni­kami ocie­ka­ją­cymi sy­ro­pem. Na czubku stosu roz­ta­piał się ka­wa­łek ma­sła, tłuszcz spły­wał po bo­kach na ta­lerz. Słodki za­pach za­ata­ko­wał moje zmy­sły. To spra­wiło, że znów po­czu­łam ból, gdy przy­po­mnia­łam so­bie chwilę, gdy ob­ser­wo­wa­łam ucho­dzące z mo­jego przy­ja­ciela ży­cie.

– Już nie lu­bisz na­le­śni­ków? – za­py­tała Nad­ine, źle zro­zu­miaw­szy moją re­ak­cję.

Po­trzą­snę­łam głową.

– Nie o to cho­dzi – przy­zna­łam z tru­dem, bo ści­skało mnie w gar­dle.

– A więc w czym tkwi pro­blem, ma­leńka? – za­py­tała Nad­ine, kła­dąc ręce na mo­ich ra­mio­nach i pa­trząc na mnie z tro­ską w oczach. Nie od­po­wie­dzia­łam.

Nie po­tra­fi­łam.

A gdy przy­tu­liła mnie do swo­jej mięk­kiej piersi, nie wal­czy­łam z nią i po pro­stu do niej przy­lgnę­łam. Po śmierci Preppy’ego tak bar­dzo mar­twi­łam się o Kinga, że sama nie mia­łam oka­zji wła­ści­wie opła­kać śmierci mo­jego przy­ja­ciela. Nie za­uwa­ży­łam, że za­czę­łam szlo­chać, do­póki nie po­czu­łam, jak drżą mi ra­miona.

– Po co te łzy?

– Bo tak – udało mi się wy­du­sić, od­dy­cha­jąc płytko.

– Ale dla­czego?

– Bo… to na­le­śniki.

ROZ­DZIAŁ 3

Doe

Nad­ine trzy­mała mnie w ra­mio­nach, do­póki się nie uspo­ko­iłam. Ode­pchnęła na bok na­le­śniki, jakby one były po­wo­dem mo­jego ma­łego za­ła­ma­nia.

Obie stwier­dzi­ły­śmy, że po­trze­buję po­rząd­nie wy­po­cząć i prze­spać się. Nad­ine po­pro­wa­dziła mnie na górę, a po­tem w stronę drzwi na końcu ko­ry­ta­rza.

Do mo­jego po­koju.

Zo­ba­czy­łam w nim białe ko­ron­kowe za­słony, ja­sno­nie­bie­skie ściany i pu­chaty ró­żowy koc. Z su­fitu zwi­sał mały, biały ży­ran­dol z elek­trycz­nymi świecz­kami, a na łóżku le­żały plu­szowe zwie­rzątka. Ro­zej­rza­łam się i mi­mo­wol­nie przy­po­mnia­łam so­bie inną małą sy­pial­nię miesz­czącą się w in­nym domu, w in­nym mie­ście. Tam znaj­do­wały się gruby ma­te­rac, naj­cie­plej­szy wy­bla­kły nie­bie­ski koc i po­ła­many kli­ma­ty­za­tor, który pękł po tym, jak Preppy ude­rzył w niego głową, gdy zbyt en­tu­zja­stycz­nie za­czął ska­kać po na­szym łóżku.

Po­czu­łam w sercu lek­kie ukłu­cie.

A w tym po­koju – w moim po­koju – nad pro­stym biur­kiem wi­siała ta­blica kor­kowa. Przy­pięto do niej kartki wy­rwane z no­tesu ze szki­cami. Za­czę­łam po­woli krą­żyć po po­koju, prze­su­wa­jąc ręką po róż­nych po­wierzch­niach, od lekko chro­po­wa­tych ścian, po po­ły­sku­jący ma­te­riał po­du­szek rzu­co­nych na pa­ra­pet, na któ­rym można było wy­god­nie usiąść, aż do sa­mych szki­ców, które głów­nie przed­sta­wiały kra­jo­brazy i por­trety. Na kilku z nich roz­po­zna­łam Sammy’ego, a na ko­lej­nym Tan­nera. W rogu ta­blicy wi­siał szkic, który przed­sta­wiał ich ra­zem sie­dzą­cych pod drze­wem, uśmie­cha­ją­cych się i pa­trzą­cych naj­praw­do­po­dob­niej na mnie.

– Uwiel­biasz ry­so­wać. Twój oj­ciec nie­mal do­stał za­wału, gdy oznaj­mi­łaś, że chcesz stu­dio­wać w aka­de­mii sztuk pięk­nych – wy­ja­śniła Nad­ine, która wciąż stała w drzwiach. – To wszystko musi być dla cie­bie bar­dzo trudne.

Czu­łam na so­bie jej wzrok, gdy cho­dzi­łam po po­koju, szu­ka­jąc cze­goś, co bym roz­po­znała.

– Znam to spoj­rze­nie – po­wie­działa.

– A co to do­kład­nie za spoj­rze­nie? – za­py­ta­łam. Po­de­szłam do ta­blicy, od­pię­łam je­den ry­su­nek i po­de­szłam z nim do okna, uno­sząc go przed sie­bie. Szkic ide­al­nie pa­so­wał do wi­doku za oknem. Do­strze­głam na nim na­wet okien­nice i gu­ziki po­du­szek, a także za­dbany traw­nik i liczne dęby, w tym je­den, który czę­ściowo za­sła­niał okno. Nad­ine we­szła do po­koju i usia­dła na brzegu łóżka. Ja cią­gle sta­łam od­wró­cona do niej ty­łem i po­rów­ny­wa­łam ry­su­nek z rze­czy­wi­stym ob­ra­zem.

– To smu­tek. Je­steś piękną dziew­czyną, smu­tek do cie­bie nie pa­suje. – Ob­ró­ci­łam się i uj­rza­łam pe­łen no­stal­gii uśmiech Nad­ine.

Odło­ży­łam ry­su­nek na biurko.

– Mó­wiąc szcze­rze, nie wiem, co mam my­śleć.

– Może to brzmi dziw­nie, szcze­gól­nie je­śli mnie nie pa­mię­tasz, ale ko­cham cię, jak­byś była jed­nym z mo­ich dzieci. Nie­ważne, co ro­bili twoi przy­ja­ciele, ty za­wsze by­łaś sobą i mia­łaś głowę na karku. Wie­dzia­łam więc, że nie znik­nę­łaś ot tak, jak wszy­scy mó­wili. I zde­cy­do­wa­nie nie ku­po­wa­łam tych bzdur o Pa­ryżu. Ty po pro­stu… nie je­steś dziew­czyną tego ro­dzaju.

Wy­buch­nę­łam krót­kim śmie­chem.

– Nie je­stem? Naj­wy­raź­niej je­stem córką se­na­tora, na­sto­let­nią mamą i ro­bi­łam na tyle po­dej­rzane rze­czy, że moja ro­dzina okrzyk­nęła mnie ucie­ki­nierką. Wy­bacz więc mój wy­buch we­so­ło­ści, ale nie mam po­ję­cia, kim ja, kurwa, je­stem. – Po­wie­dzia­łam to wszystko na wy­de­chu i od razu po­czu­łam ukłu­cie winy, gdy te ostre słowa opu­ściły moje usta.

Nad­ine wstała z łóżka.

– Dam ci spo­kój, że­byś mo­gła od­po­cząć – po­wie­działa, wy­gła­dza­jąc dłońmi spodnie i ko­szulkę.

– Prze­pra­szam – po­wie­dzia­łam ła­god­nie, gdy zbli­żyła się do drzwi.

– Ja też – od­parła. Na­sze prze­pro­siny za­wi­sły w po­wie­trzu mię­dzy nami. Jej swo­boda zmie­niła się w pro­fe­sjo­nalne na­sta­wie­nie. Gdy tu przy­je­cha­łam, uśmie­chała się do mnie ła­god­nie i szcze­rze, te­raz jej uśmiech był na­pięty i wy­mu­szony. – Twoja mama ostat­nio nie czuje się zbyt do­brze. Zo­ba­czy się z tobą, gdy tylko wróci twój oj­ciec.

– To gdzie ona w końcu jest? – za­py­ta­łam.

– Leży w łóżku z mi­greną – od­parła bez­barw­nym to­nem.

– Nie było mnie wiele mie­sięcy, a gdy wra­cam, mój oj­ciec pra­cuje, a matka leży w łóżku z mi­greną? – spy­ta­łam.

– Tak – po­twier­dziła Nad­ine, wy­szła z po­koju i za­mknęła za sobą drzwi. Za­nim się za­trza­snęły, do­dała jesz­cze: – Wszystko wró­ciło do normy.

Resztę wie­czoru spę­dzi­łam na przy­glą­da­niu się szki­com za­wie­szo­nym na ta­blicy kor­ko­wej. Pa­trzy­łam na ubra­nia w sza­fie, które pa­so­wały na mnie roz­mia­rem, ale zu­peł­nie nie były w moim stylu. Wiele gar­so­nek i ko­szul na długi rę­kaw. Wszystko zbyt kon­ser­wa­tywne. Zbyt dro­gie. Zu­peł­nie… nie ta­kie, jak trzeba. W końcu na dnie jed­nej z szu­flad zna­la­złam spodnie dre­sowe i żółtą ko­szulkę na ra­miącz­kach. Ubra­łam się w nie, po wzię­ciu prysz­nica w ła­zience znaj­du­ją­cej się w moim po­koju. Po­tem za­czę­łam prze­glą­dać biurko w po­szu­ki­wa­niu cze­goś, co mo­gło po­móc mi przy­wró­cić wspo­mnie­nia. Zna­la­złam ró­żo­wego iPhone’a. Pró­bo­wa­łam go włą­czyć, ale ba­te­ria pa­dła, więc pod­łą­czy­łam go do ła­do­wa­nia i odło­ży­łam na szafkę nocną.

Za­trzy­ma­łam się i spoj­rza­łam na swoje od­bi­cie w wy­so­kim po­dłuż­nym lu­strze. Unio­słam ko­szulkę i przyj­rza­łam się mo­jemu brzu­chowi. Ja­kim cu­dem zmie­ściło się tu dziecko? Prze­su­nę­łam ręką po gład­kiej skó­rze i wy­pię­łam brzuch tak, jak tylko się dało, uda­jąc, że je­stem w ciąży. Czu­łam się dziw­nie, wi­dząc sie­bie taką wy­dętą, szcze­gól­nie bio­rąc pod uwagę fakt, że jesz­cze nie­dawno wy­glą­da­łam jak skóra i ko­ści i do­piero go­to­wa­nie Preppy’ego po­zwo­liło mi tro­chę przy­brać na wa­dze.

Preppy.

Ko­lana się pode mną ugięły, aż mu­sia­łam się przy­trzy­mać biurka, by nie upaść na pod­łogę. Wciąż nie po­tra­fi­łam uwie­rzyć w to, że on nie żyje. Cały czas my­śla­łam, że za­raz zo­ba­czę, jak wy­cho­dzi zza rogu lub usły­szę jego okrzyk, który do­pro­wa­dzi mnie do śmie­chu. Tylko że nie cho­dziło już wy­łącz­nie o Preppy’ego. Po­nie­kąd czu­łam się tak, jakby King rów­nież umarł, bo nie­ważne, co mnie jesz­cze cze­kało, wie­dzia­łam, że już nic nie bę­dzie ta­kie samo. Je­śli se­na­tor oszuka mnie w kwe­stii na­szej umowy, jak zro­bił to z Kin­giem, to szansa na to, że on znowu sta­nie się czę­ścią mo­jego ży­cia, pra­wie nie ist­niała.

Na­gle po­czu­łam się rów­nie zmę­czona jak wtedy, gdy sy­pia­łam na ław­kach w parku. Po­de­szłam do łóżka i zrzu­ci­łam plu­szowe za­bawki na pod­łogę. Po­ło­ży­łam się na boku, to­nąc w po­dusz­kach. Ma­te­rac i koc spra­wiały wra­że­nie mięk­kich, ale jed­nak wy­da­wały mi się jakby pu­ste w środku.

To dla­tego, że jego tu nie ma, po­my­śla­łam.

Za­le­d­wie kilka ty­go­dni temu by­łam zwy­kłą dziew­czyną bez domu, na­zwi­ska i ro­dziny.

Po­tem sta­łam się jego zwier­zacz­kiem. Dziew­czyną, która mie­szała na Lo­gan’s Be­ach z ro­dziną, którą sama so­bie wy­brała, w domu, który uwiel­biała.

A te­raz by­łam Ra­mie Price, córką se­na­tora, matką. W końcu wró­ci­łam do domu, z któ­rego po­cho­dzi­łam. Wró­ci­łam na swoje miej­sce.

W końcu od­na­la­złam dom.

Za­pa­da­jąc w ciężki sen, za­sta­na­wia­łam się, dla­czego to miej­sce, które po­winno być moim do­mem, zu­peł­nie nie spra­wiało ta­kiego wra­że­nia.

***

Stoję po­środku za­mar­z­nię­tej ta­fli lodu. Ro­bię nie­pewny krok na­przód w stronę brzegu. Dźwięk lodu pę­ka­ją­cego pod moim cięż­kim bu­tem jest ogłu­sza­jący. Mu­szę zro­bić ko­lejny krok. Mu­szę przejść na drugą stronę, za­nim bę­dzie za późno, jed­nak nie po­tra­fię ru­szyć no­gami. Je­stem w sta­nie tylko pa­trzeć z nie­do­wie­rza­niem, jak pęk­nię­cia mnożą się na mi­liony mniej­szych rys. Są jak po­wy­krzy­wiane węże, które pę­dzą w każ­dym kie­runku i przez które lód za­czyna pę­kać i wpa­dać do wody wraz ze mną.

Woda jest lo­do­wata.

Spa­dam na dno.

Je­stem co­raz głę­biej i głę­biej, do­okoła tylko ciem­ność i woda, aż w końcu nade mną po­ja­wiają się dwie ręce wy­cią­gnięte w moją stronę. Ktoś krzy­czy do mnie, mó­wiąc, bym za nie zła­pała, a wtedy się ura­tuję. Na jed­nej ręce za­uwa­żam złoty ze­ga­rek, druga jest owi­nięta gru­bym skó­rza­nym pa­skiem. Pró­buję chwy­cić się obu rąk, ale nie mogę ich do­się­gnąć, bo je­stem zbyt głę­boko.

Wtedy do­ciera do mnie, że je­śli chcę zo­stać ura­to­wana, mu­szę wy­brać jedną z nich.

Się­gam w stronę ręki z pa­skiem i ła­pię ją, jed­nak ta osoba nie wy­ciąga mnie z ot­chłani na po­wierzch­nię, jak się tego spo­dzie­wa­łam. Za­miast tego po­py­cha mnie jesz­cze głę­biej, aż w końcu nie mam wy­boru i za­chły­stuję się mętną wodą.

Po­grą­żam się w cze­lu­ści, za­sta­na­wia­jąc, czy to na­prawdę był wła­ściwy wy­bór. Mam jed­nak wra­że­nie, że nie­ważne, którą rękę bym wy­brała, obie by mnie uto­piły.

ROZ­DZIAŁ 4

Doe

Stuk, stuk, stuk.

My­śla­łam, że wciąż sły­szę pę­ka­jący lód z mo­jego snu, ale gdy dźwięk przy­brał na sile i stał się bar­dziej na­tar­czywy, otwo­rzy­łam oczy i zda­łam so­bie sprawę, że do­biega zza mo­jego okna.

Za­uwa­ży­łam, że te­le­wi­zor, który zo­sta­wi­łam wcze­śniej włą­czony, bym nie spała w cał­ko­wi­tej ciem­no­ści, zgasł w ciągu nocy i le­ża­łam te­raz po­grą­żona w mroku. Mój strach urósł do nie­bo­tycz­nych roz­mia­rów.

A po­tem usły­sza­łam dźwięk roz­su­wa­nego okna. Za­mar­łam, bo nie mia­łam po­ję­cia, skąd wziąć ja­kiś przed­miot, któ­rym mo­gła­bym się obro­nić, a jed­no­cze­śnie nie chcia­łam zdra­dzać swo­jej lo­ka­li­za­cji. Nie mo­głam zro­bić nic wię­cej poza otu­le­niem się ko­cem i cze­ka­niem.

Tak jak się spo­dzie­wa­łam, cień prze­szedł przez okno, prze­kła­da­jąc przez pa­ra­pet naj­pierw jedną nogę, po­tem drugą. Za­uwa­ży­łam le­żący na biurku przy­cisk do pa­pieru i już mia­łam się ru­szyć, by go wziąć, a po­tem za­mie­rzyć się na in­truza, kiedy na­gle obcy za­czął zbli­żać się do mo­jego łóżka. Po­czu­łam na­ra­sta­jącą pa­nikę.

Była tylko jedna osoba, która po­tra­fiła ukoić mój przy­tła­cza­jący strach przed ciem­no­ścią.

King.

Moja złość wo­bec niego, którą tłu­mi­łam w so­bie cały dzień, była te­raz le­d­wie szep­tem w moim umy­śle, gdy wy­szłam z łóżka i ru­szy­łam w jego stronę. Już mia­łam wsu­nąć się w jego ra­miona, gdy chmura za­sła­nia­jąca księ­życ znik­nęła i do po­koju wpa­dło jego ja­sne świa­tło. Wtedy mo­głam le­piej przyj­rzeć się in­tru­zowi.

To był Tan­ner.

Za­trzy­ma­łam się na­gle, a kiedy zo­ba­czy­łam, że trzy­mam wy­cią­gnięte w jego stronę ra­miona, opu­ści­łam je szybko i scho­wa­łam ręce za ple­cami, czu­jąc się nie­zręcz­nie.

– Co ty tu­taj ro­bisz? – za­py­ta­łam bez tchu.

– Po­wie­dzia­łem ci, że przyjdę, by z tobą po­roz­ma­wiać – od­po­wie­dział Tan­ner. – A my­śla­łaś, że kim je­stem?

Po­krę­ci­łam głową i mach­nę­łam ręką lek­ce­wa­żąco.

– Och, ni­kim, po pro­stu mnie za­sko­czy­łeś, kiedy wsze­dłeś przez to okno – skła­ma­łam. – Kto zo­stał z Sam­mym?

Tan­ner po­słał mi spoj­rze­nie, które mó­wiło, że mi nie wie­rzy, ale na szczę­ście nie cią­gnął tego te­matu.

– Moja mama się nim zaj­muje.

– Och – wes­tchnę­łam. Od­wró­ci­łam się, nie chcąc pa­trzeć mu w oczy.

– Prze­pra­szam, że cię za­sko­czy­łem. I szcze­rze mó­wiąc, na­wet nie po­my­śla­łem o tym, by wejść przez drzwi, skoro nie ma ze mną Sammy’ego. Ja po pro­stu za­wsze przy­cho­dzi­łem do cie­bie przez okno… – Tan­ner urwał w pół zda­nia i za­mknął mocno po­wieki. Po­krę­cił głową i pod­szedł do łóżka. Rzu­cił mi nie­pewne spoj­rze­nie, a ja ski­nę­łam głową. Usiadł na skraju ma­te­raca. Wy­glą­dał, jakby pró­bo­wał się na coś przy­go­to­wać. – Po pro­stu cią­gle za­po­mi­nam, że ty ni­czego nie pa­mię­tasz. – Wska­zał ręką na mnie i sie­bie.

– Nie mu­sisz się przede mną tłu­ma­czyć – po­wie­dzia­łam.

Mimo mo­jego pro­te­stu Tan­ner i tak pró­bo­wał mi coś wy­ja­śnić.

– Twój oj­ciec za­wsze był dup­kiem. Ale pew­nie już sama do tego do­szłaś. To­le­ruje mnie, ale le­dwo, i to tylko z po­wodu mo­jego na­zwi­ska. Mój oj­ciec jest w czwar­tym po­ko­le­niu dy­rek­to­rem ge­ne­ral­nym firmy Red­mond Shoes. I cho­ciaż se­na­tor pró­bo­wał prze­ko­nać cię, że­byś się mnie po­zbyła, od­kąd by­li­śmy w pie­lu­chach, to po tym, jak uro­dził się Sammy, chyba po­go­dził się z tym, że ni­g­dzie się nie wy­bie­ram. Nie­ważne, jak bar­dzo po­doba mu się moje na­zwi­sko, to na­dal je­stem tylko go­ściem, który za­płod­nił jego na­sto­let­nią córkę. I cho­ciaż mamy dziecko, to ja na­dal wspi­nam się po tym cho­ler­nym drze­wie i wcho­dzę przez okno, tak jak ro­bi­łem, od­kąd tylko na­uczy­łem się, jak wcho­dzić po drze­wach, bo twój wiecz­nie nie­za­do­wo­lony oj­ciec lubi my­śleć, że ma kon­trolę nad wszyst­kim, co dzieje się w tym domu. – Tan­ner uśmiech­nął się, a jego zęby bły­snęły w świe­tle księ­życa. – A więc moja obec­ność tu­taj jest… nie­po­żą­dana.

– Nie­po­żą­dana? – Nie brzmiało mi to na słowo, któ­rego użyłby na­sto­letni chło­pak.

– Twój oj­ciec tak mówi, nie ja – wy­ja­śnił. – I wiesz, o co mi cho­dzi, Ray. Nie wy­głu­piaj się – po­wie­dział żar­to­bli­wie Tan­ner.

Usia­dłam w no­gach łóżka i przy­zna­łam:

– Mam tyle py­tań, które chcia­ła­bym ci za­dać, ale nie wiem, od czego za­cząć.

Tan­ner szturch­nął mnie łok­ciem.

– Cóż, ja też mam tro­chę py­tań… Je­śli ci to nie prze­szka­dza – po­wie­dział Tan­ner. – Może wy­mie­niajmy się py­ta­niami, po jed­nym na raz. Ale mu­sisz obie­cać, że bę­dziesz od­po­wia­dać szcze­rze. Ni­gdy wcze­śniej się nie okła­my­wa­li­śmy i nie mam za­miaru za­czy­nać.

– Okej – zła­go­dzi­łam ton.

– Ty za­czy­nasz – stwier­dził Tan­ner. – Co chcesz wie­dzieć naj­pierw?

Była jedna rzecz, o którą chcia­łam za­py­tać jak naj­szyb­ciej.

– Chcę wie­dzieć wię­cej o nas i o Sa­mu­elu. O Sam­mym. – Wcze­śniej by­łam zbyt zszo­ko­wana, by wy­py­ty­wać o szcze­góły.

Tan­ner kla­snął w dło­nie.

– No to za­cznę od sa­mego po­czątku – po­wie­dział z dziw­nym ak­cen­tem. Unio­słam brwi, bo nie wie­dzia­łam, jak mam za­re­ago­wać na jego spe­cy­ficzny hu­mor. Spu­ścił głowę i wbił wzrok w dy­wan, a po­tem kon­ty­nu­ował już bez ak­centu. – By­li­śmy nie­roz­łączni od dziecka. Je­śli pój­dzie się na skróty, to na­sze domy dzieli tylko 5 mi­nut drogi. Na­sze matki były ze sobą bli­sko, za­nim twoja uznała, że wódka jest lep­szym przy­ja­cie­lem niż lu­dzie. Za­wsze cho­dzi­li­śmy do tej sa­mej klasy. Gdy by­li­śmy mali, uda­wa­li­śmy mał­żeń­stwo i spę­dza­li­śmy dużo czasu w na­szej ba­zie. Na­sza przy­ja­ciółka uda­wała pa­stora. Na­wet ukra­dła i po­cięła ko­szule swo­jego ojca od Hugo Bossa, by zro­bić z nich „święte szaty”. Do­stała za to szla­ban na ty­dzień i po tym, jak jej ro­dzice po­wie­dzieli na­szym o tej ca­łej sy­tu­acji, nie wi­dzie­li­śmy się z nią przez całe wa­ka­cje. – Tan­ner za­śmiał się ner­wowo. – Na­prawdę dziw­nie się czuję, mu­sząc ob­ja­śniać ci hi­sto­rię na­szego związku.

– Za­pew­niam cię, że słu­cha­nie o tym jest znacz­nie dziw­niej­sze – przy­zna­łam.

Tan­ne­rowi trudno było o tym mó­wić. Otwo­rzył usta, by coś po­wie­dzieć, ale za­mknął je i wes­tchnął ciężko, aż w końcu wy­du­sił.

– Mie­li­śmy pięt­na­ście lat, kiedy Sa­muel… się przy­tra­fił. Naj­pierw pla­no­wa­li­śmy po­cze­kać… z sek­sem aż do ukoń­cze­nia li­ceum. – Jego twarz wy­glą­dała na udrę­czoną. Za­czął nie­spo­koj­nie stu­kać bu­tem o pod­łogę. – Ale wtedy za­cho­ro­wa­łem. Tak po­waż­nie. – Od­wró­cił się i spoj­rzał mi w twarz. – Na bia­łaczkę.

Nie wie­dzia­łam, jak w tych oko­licz­no­ściach mam za­re­ago­wać, więc po pro­stu uśmiech­nę­łam się słabo i po­wie­dzia­łam:

– Przy­kro mi.

Za­ci­snął usta na chwilę, po czym kon­ty­nu­ował:

– Któ­re­goś dnia po­wie­dzieli mi, że mogę nie do­żyć za­koń­cze­nia li­ceum, więc zmie­ni­li­śmy na­sze plany. By­li­śmy mło­dzi i głupi. Zło­ży­li­śmy so­bie wtedy przy­sięgi, które sami wy­my­śli­li­śmy. To się stało w tym po­koju. – Mimo że hi­sto­ria, którą mi opo­wia­dał, była po­ru­sza­jąca, to nie po­tra­fi­łam się z nią utoż­sa­mić. Zu­peł­nie jakby w ogóle mnie nie do­ty­czyła.

Tan­ner po­dra­pał się po gło­wie i wyj­rzał przez okno.

– Obie­ca­łem, że za­wsze będę wkła­dał do two­ich ka­na­pek che­etosy, a ty przy­się­ga­łaś, że nie za­po­mnisz o mnie, gdy już zniknę. A po­tem… – urwał, a po chwili do­koń­czył nie­zręcz­nie: – …zro­bi­li­śmy Sa­mu­ela. – Znowu się uśmiech­nął, lecz tym ra­zem uśmiech był sze­roki i pe­łen dumy, więc wie­dzia­łam, że szcze­rze się cie­szył, że to zro­bi­li­śmy.

I kogo przy tym stwo­rzy­li­śmy.

– Mam na­dzieję, że w końcu przy­po­mnisz so­bie tę noc, bo ja kie­dyś mogę umrzeć, a to była naj­lep­sza noc w moim ży­ciu – do­koń­czył Tan­ner. Po­ło­żył dło­nie na ko­la­nach, wes­tchnął i spoj­rzał na mnie, cze­ka­jąc na moją od­po­wiedź.

Nie by­łam pewna, co po­wie­dzieć, więc po­sta­wi­łam na pierw­szą rzecz, jaka przy­szła mi do głowy.

– Na­dal jem ka­napki z che­eto­sami – przy­zna­łam.

Tan­ner uśmiech­nął się lekko i za­śmiał ci­cho pod no­sem. Naj­wy­raź­niej cią­żyły na nim emo­cje do­ty­czące na­szego związku i tym, co kie­dyś ra­zem zro­bi­li­śmy, a co było dla niego naj­waż­niej­sze.

– Wciąż je­steś chory? – za­py­ta­łam.

Po­krę­cił głową.

– Nie. Prze­ży­łem wbrew ży­cze­niom two­jego ojca. Nie­długo po tym, jak do­wie­dzie­li­śmy się, że je­steś w ciąży, przy­jęto mnie do eks­pe­ry­men­tal­nego pro­gramu me­dycz­nego w Ko­lo­rado. Gdy Sammy się uro­dził, wró­ci­łem i po­lep­szało mi się z każ­dym dniem. Na­dal mu­szę brać leki, ale rak od­pu­ścił i te­raz le­ka­rze uwa­żają, że będę żył wiecz­nie, jak wam­pir albo jesz­cze le­piej, jak mu­tant – po­wie­dział, ro­biąc zeza i wy­ty­ka­jąc ję­zyk.

Za­gry­złam wargę, za­sta­na­wia­jąc się, czy po­win­nam za­dać mu py­ta­nie, które mia­łam na końcu ję­zyka.

– My­ślisz, że mo­gła­bym zo­ba­czyć się z Sam­mym? Spę­dzić z nim tro­chę czasu? – za­py­ta­łam. – Może wtedy coś so­bie przy­po­mnę – do­da­łam, ma­jąc na­dzieję, że dzięki temu Tan­ner się zgo­dzi.

Mach­nął ręką, jakby moje py­ta­nie było nie­po­ważne.

– Oczy­wi­ście, Ray. Je­steś jego mamą. Nie mu­sisz na­wet py­tać. – Wy­cią­gnął rękę, jakby chciał mnie chwy­cić, ale gdy jego dłoń za­wi­sła nad moją, wy­co­fał się szybko, roz­my­śliw­szy się.

– A czy te­raz ja mogę ci za­dać py­ta­nie? – za­py­tał.

– Tak, twoja ko­lej – od­par­łam.

Tan­ner za­czął ob­gry­zać pa­zno­kieć, jakby był zde­ner­wo­wany.

– Ty i ten fa­cet z ta­tu­ażami… Miesz­ka­łaś z nim, prawda? A gdy po cie­bie przy­je­cha­li­śmy, kłó­ci­li­ście się, jak­by­ście… – Tan­ner urwał.

Nie chcia­łam, żeby czuł się jesz­cze bar­dziej nie­zręcz­nie, więc nie na­ci­ska­łam, by do­koń­czył py­ta­nie. Za­miast tego po­wie­dzia­łam coś in­nego.

– King. On się na­zywa Bran­tley King. – Gdy wy­po­wie­dzia­łam jego imię, po­czu­łam się, jakby po­wie­trze uszło z mo­ich płuc, a jed­no­cze­śnie czu­łam, że mogę od­dy­chać pełną pier­sią. Taki wła­śnie był King: pe­łen sprzecz­no­ści w każ­dym calu.

Tan­ner oparł łok­cie o ko­lana i ukrył twarz w dło­niach.

– To cho­ler­nie trudne py­ta­nie, Ray, ale czuję, że po pro­stu mu­szę to wie­dzieć – jęk­nął. – Czy wy… to zna­czy, czy ty…?

Chcia­łam mieć to już z głowy. Mu­sia­łam zro­bić to szybko, tak jak od­rywa się pla­ster.

– Tak – od­par­łam. W końcu obie­ca­łam mu szcze­rość, a nie de­li­kat­ność.

– O mój Boże. Chyba za­raz się po­rzy­gam – wy­pa­lił Tan­ner, ze­ska­ku­jąc na­gle z łóżka.

– Po­wie­dzia­łeś, że mam być z tobą szczera! – wy­krzyk­nę­łam, rów­nież zry­wa­jąc się na równe nogi. – I nie patrz na mnie tak, jak­bym cię zdra­dziła. Na­wet nie wie­dzia­łam, że jest ktoś, kogo mo­gła­bym zdra­dzić!

Tan­ner prze­stą­pił z nogi na nogę, jakby nie­spo­kojny.

– Wiem co po­wie­dzia­łem. Ale nie spo­dzie­wa­łem się, że twoja od­po­wiedź zła­mie mi serce! – od­parł pod­nio­słym szep­tem. – I wiem, że wcale mnie nie zdra­dzi­łaś, bo Ray, którą ja znam, ni­gdy nie upra­wia­łaby seksu z ja­kimś go­ściem, któ­rego do­piero co po­znała. – Tan­ner za­czął krą­żyć po po­koju. Nie był ce­lowo zło­śliwy, tylko roz­gnie­wany, ale jego pe­łen wy­rzutu ton, który brzmiał, jakby mnie oce­niał, dzia­łał mi na nerwy i za­czę­łam ża­ło­wać, że obie­ca­łam mu szcze­rość.

– Wia­do­mość z ostat­niej chwili, ko­lego. Ja cię nie znam i nie wiem, kim jest Ray, którą ty znasz. Na­wet nie mam tak na imię. Na­zy­wali mnie Doe. Jak Jane Doe. Jakby nikt, kurwa, nie wie­dział, kim by­łam. Bo nikt mnie nie szu­kał. Więc je­śli chcesz po­ga­dać o by­ciu wku­rzo­nym i tym, kto komu zro­bił coś złego, to ustaw się w ko­lejce, do cho­lery! – krzyk­nę­łam.

Tan­ner ob­jął się ra­mio­nami w pa­sie, jak­bym ude­rzyła go w brzuch.

– Szu­ka­łem cię, wiesz? Dniami, ty­go­dniami, mie­sią­cami. Ni­gdy nie stra­ci­łem na­dziei. – Jego głos był tak ci­chy, że le­dwo go sły­sza­łam. Po­krę­cił głową i do­dał: – Ale masz ra­cję. Na­prawdę cię nie znam.

– To nas do­ni­kąd nie do­pro­wa­dzi – po­wie­dzia­łam i opa­dłam na łóżko, a po­tem po­ło­ży­łam się na brzu­chu i krzyk­nę­łam w po­duszkę, sfru­stro­wana. Kiedy unio­słam głowę, Tan­ner wy­glą­dał, jakby opa­dła mu szczęka.

– No co? – za­py­ta­łam, pa­trząc na sie­bie, by spraw­dzić, czy by­łam od­po­wied­nio ubrana, ale wszystko znaj­do­wało się na swoim miej­scu. Wsta­łam i spraw­dzi­łam jesz­cze raz.

Wciąż nie wie­dzia­łam, o co mu cho­dziło.

Tan­ner za­czął się ją­kać, mó­wiąc:

– Cho­dzi o… t­twoje ra­miona, t­twoje p­plecy. Masz… t­ta­tuaż – po­wie­dział z nie­do­wie­rza­niem, le­dwo koń­cząc zda­nie.

– Tak. No i co z tego? – za­py­ta­łam, krzy­żu­jąc ra­miona na piersi i kła­dąc dłoń na miej­scu, gdzie King mnie ozna­czył. By­łam go­towa do kłótni i krzyku.

Tan­ner zbladł.

– Masz tam jego imię. Na ta­tu­ażu jest jego imię – po­wtó­rzył. To nie brzmiało jak stwier­dze­nie, bar­dziej jak oskar­że­nie. Nie mia­łam ochoty wy­ja­śniać mu, że tam nie wid­niało żadne imię. W po­koju pa­no­wał mrok, a ta­tuaż był za­wiły, więc ła­two było po­my­lić to z czymś in­nym. Ode­tchnę­łam głę­boko i pró­bo­wa­łam so­bie przy­po­mnieć, że Tan­ner prze­cho­dził przez coś, co trudno mi było zro­zu­mieć, tak samo jak ja prze­cho­dzi­łam przez coś, czego on nie mógł do końca po­jąć.

– Nie chcę cię skrzyw­dzić, Tan­ner, ale nie mam też za­miaru się przed tobą tłu­ma­czyć.

– Nie wiem, co te­raz zro­bimy. Co ja zro­bię. – Za­krył usta dło­nią, a po­tem prze­su­nął nią po szczęce. – By­łaś z kimś in­nym.

– Nie zro­bi­łam tego na złość to­bie. Wiesz, wcze­śniej uwa­ża­łam, że za­cho­wam czy­stość czy co­kol­wiek, że nie będę ro­bić ni­czego, co mo­głoby ko­li­do­wać z moim sta­rym ży­ciem, z tą osobą, którą by­łam. Ale wraz z upły­wem czasu King i ja zbli­ży­li­śmy się do sie­bie. A po­tem by­łam już zmę­czona tym, że mu­sia­łam stać w miej­scu, od­kła­dać swoje ży­cie na po­tem, cze­kać, aż od­zy­skam ży­cie, o któ­rym nic nie wie­dzia­łam. Więc po­zwo­li­łam mu się do mnie zbli­żyć. Po­zwo­li­łam zro­bić so­bie ta­tuaż. Po­zwo­li­łam mu… mnie po­ko­chać. – Słowa wy­wo­łały we mnie wspo­mnie­nia i po­czu­łam łzy pie­kące mnie pod po­wie­kami. – Ale tego nie ża­łuję. Ni­czego nie ża­łuję i nie będę. I nie ma zna­cze­nia, co po­wiesz, bo do ni­czego mnie nie zmu­sisz.

– Jezu Chry­ste, Ray. On ma ze trzy­dzie­ści lat, a ty je­steś tylko na­sto­latką. A co wię­cej, je­steś je­dyną dziew­czyną, z jaką by­łem. Ostat­nim ra­zem, gdy upra­wia­li­śmy seks, mie­li­śmy po pięt­na­ście lat! A te­raz ty sto­isz przede mną i mó­wisz mi, że po­zwo­li­łaś mu… – Pod­szedł do okna i chwy­cił się pa­ra­petu, po­chy­la­jąc nad nim głowę. – Po­zwo­li­łaś mu… się do­tknąć – do­koń­czył znacz­nie spo­koj­niej­szym to­nem, niż za­czął.

Gula za­częła dła­wić mnie w gar­dle.

– Tak – od­par­łam, pró­bu­jąc zwal­czyć łzy. – I nie waż się mnie osą­dzać. Mogę ci współ­czuć, bo wiem, jak to jest. Sama czuję się przy­tło­czona i zdez­o­rien­to­wana, ale to nie zmie­nia faktu, że cię nie znam. – Po­pa­trzy­łam na niego, nie ru­sza­jąc się z miej­sca. Nie mia­łam za­miaru dać so­bie wmó­wić, że King i ja ro­bi­li­śmy coś nie­wła­ści­wego.

Tan­ner wy­rzu­cił ręce w po­wie­trze.

– No to jest nas dwoje. Ray, którą zna­łem, ni­gdy nie pod­no­siła głosu, ni­gdy nie krzy­czała i nie prze­kli­nała. Może i wy­glą­dasz jak ona, ale je­steś tylko oszustką. – Jego słowa były dla mnie jak po­li­czek. Czu­łam pie­kący ból, cho­ciaż na­wet nie pod­niósł na mnie ręki. – Może w ogóle nie po­win­naś była wra­cać – do­dał, krzy­wiąc usta w obrzy­dze­niu.

– Wyjdź stąd – na­ka­za­łam, tu­piąc nogą w pod­łogę i wska­zu­jąc ręką na okno, przez które wszedł. – W tej chwili.

Tan­ner pod­szedł do okna, prze­rzu­cił nogę przez okien­nicę i za­wa­hał się przez chwilę. Po­woli ob­ró­cił się w moją stronę. Wtedy uj­rza­łam, że jego oczy błysz­czą od łez. – Prze­pra­szam. Na­prawdę jest mi przy­kro. Ja po pro­stu… wciąż cię ko­cham, Ray – po­wie­dział Tan­ner mięk­kim gło­sem.

Wciąż by­łam do niego ne­ga­tyw­nie na­sta­wiona, ale mimo to zro­zu­mia­łam, że wy­ży­wał się na mnie tylko dla­tego, że na­prawdę miał zła­mane serce. Nie mo­głam po­zwo­lić mu odejść, nie da­jąc cze­goś od sie­bie.

– Nie mogę ci od­po­wie­dzieć tym sa­mym, ale wiem, że coś kie­dyś do cie­bie czu­łam. Uwa­żam, że wła­śnie dla­tego twoje oczy są je­dy­nym, co w ogóle so­bie przy­po­mnia­łam, mimo utraty pa­mięci. To musi coś zna­czyć, prawda? – spy­ta­łam. Tan­ner uśmiech­nął się słabo. – Na­wet kie­dyś je na­szki­co­wa­łam – do­da­łam, ma­jąc na­dzieję, że ta in­for­ma­cja może przy­nieść mu odro­binę uko­je­nia.

– Ko­chasz go? – za­py­tał ze smut­kiem w gło­sie. – Po­wiedz mi prawdę, Ray. Po­ra­dzę so­bie z tym. – Nie wie­rzy­łam mu ani przez chwilę. Pró­bo­wa­łam zna­leźć od­po­wiedź w sercu i my­ślach. Mimo mo­ich nie­pew­no­ści, kłamstw, nie­po­ro­zu­mień, nie wąt­pi­łam w swoje uczu­cia.

– Tak – od­po­wie­dzia­łam.

Tan­ner skrzy­wił się, ob­ró­cił i wy­szedł na ze­wnątrz, po czym za­czął scho­dzić na dół po naj­bliż­szym drze­wie. Gdy do­szłam do okna i wy­chy­li­łam się, on już stał na dole i otrze­py­wał spodnie z li­ści. Uniósł głowę i spoj­rzał w stronę mo­jego okna.

– Mimo że od po­czątku wie­dział, kim by­łaś, i nie po­wie­dział ci o tym? Mimo że wy­ko­rzy­stał cię, by od­zy­skać swoją córkę? Na­prawdę mimo to go ko­chasz? – za­py­tał pod­nio­słym szep­tem.

Chcia­łam mu wy­tłu­ma­czyć moje skom­pli­ko­wane uczu­cia naj­pro­ściej, jak się dało.

– Można być na ko­goś wku­rzo­nym, ale wciąż go ko­chać – od­par­łam.

Tan­ner prze­szedł traw­nik i za­nim znik­nął w ciem­no­ściach, usły­sza­łam jego szept:

– Coś o tym wiem.

ROZ­DZIAŁ 5

Doe

Na­stępne trzy dni spę­dzi­łam w swoim po­koju, zu­peł­nie sama. Wy­cho­dzi­łam z łóżka tylko po to, by wziąć prysz­nic i się prze­brać. Pra­wie nie spa­łam, z wy­jąt­kiem krót­kich drze­mek, gdy mój or­ga­nizm pro­te­sto­wał ze zmę­cze­nia. Tylko mój mózg był bar­dzo po­bu­dzony.