Autorytet Marzeny ebook

Au­to­ry­tet Ma­rze­ny

Re­dak­cja i ko­rek­taKa­ro­li­na Dzie­koń­ska, Agniesz­ka K.

Pro­jekt okład­kiMa­ciej Pie­da - Pie­da Art

Zdję­cie na okład­ceKa­mi­la Ko­wal­ska

Co­py­ri­ght © Ka­ro­li­na Dzie­koń­ska 2023

ISBN: 978-83-969969-0-9

Przy­go­to­wa­nie wer­sji elek­tro­nicz­nej: Epu­beum

Książ­ka jest ob­ję­ta ochro­ną pra­wa au­tor­skie­go. Wszel­kie udo­stęp­nia­nie oso­bom trze­cim, upo­wszech­nia­nie i upu­blicz­nia­nie, ko­pio­wa­nie oraz prze­twa­rza­nie jest nie­le­gal­ne i pod­le­ga wła­ści­wym sank­cjom.

Wszel­kie po­do­bień­stwo do praw­dzi­wych osób i zda­rzeń jest przy­pad­ko­we i nie­za­mie­rzo­ne.

Roz­dział 1

– Co za dno! – wy­krzyk­nę­ła Mar­ce­li­na, prze­glą­da­jąc por­tal z ofer­ta­mi pra­cy.

Mia­ła już dość. Szu­ka­ła za­trud­nie­nia od dwóch mie­się­cy, nie­ste­ty bez­sku­tecz­nie. De­cy­zja, że­by rzu­cić pra­cę, gdy nie mia­ła żad­ne­go po­my­słu, co da­lej zro­bić ze swo­im ży­ciem, nie by­ła jed­nak roz­sąd­na. Sta­ło się, trud­no, mu­si so­bie te­raz ja­koś po­ra­dzić. Na set­ki wy­sła­nych CV otrzy­ma­ła tyl­ko kil­ka od­po­wie­dzi. Czu­ła roz­cza­ro­wa­nie, do tej po­ry pro­po­no­wa­no jej sta­no­wi­ska nie­zbyt do­brze płat­ne, po­ni­żej kwa­li­fi­ka­cji. Nie są­dzi­ła, że zna­le­zie­nie wła­snej dro­gi za­wo­do­wej bę­dzie ta­kie trud­ne.

Ja­ko dziec­ko ma­rzy­ła o tym, aby zo­stać ar­che­olo­giem al­bo de­tek­ty­wem. Chcia­ła roz­wią­zy­wać trud­ne za­gad­ki, uwiel­bia­ła gry, w któ­rych mu­sia­ła się wy­ka­zać wie­dzą i spry­tem. Lu­bi­ła się za­sta­na­wiać i ana­li­zo­wać, przez co od za­wsze uwa­ża­no ją za dziw­ną, nad­wraż­li­wą, co po­skut­ko­wa­ło tym, że już w szko­le pod­sta­wo­wej z Mar­ce­li­ny sta­ła się Iną, in­ną. Przy­do­mek pa­so­wał do niej ide­al­nie, od ra­zu się z nim po­lu­bi­ła, wo­la­ła na­wet, kie­dy nie zwra­ca­no się do niej po imie­niu. Nie chcia­ła się wy­chy­lać, ba­ła się, że je­śli wy­bie­rze nie­ty­po­wą ścież­kę ka­rie­ry, znów sta­nie się obiek­tem drwin. Po zda­niu ma­tu­ry wy­je­cha­ła ze swo­je­go ro­dzin­ne­go mia­stecz­ka do Po­zna­nia. Mi­mo że wią­za­ła z tym wy­jaz­dem spo­re na­dzie­je, stop­nio­wo re­zy­gno­wa­ła ze swo­ich po­my­słów na przy­szłość. Zde­cy­do­wa­ła się roz­po­cząć stu­dia po­lo­ni­stycz­ne, by­ła to w mia­rę bez­piecz­na opcja i, o dzi­wo, Ina dość szyb­ko od­na­la­zła się w tym kie­run­ku, i do­brze so­bie ra­dzi­ła. Kie­dy jed­nak po za­ję­ciach oglą­da­ła se­ria­le kry­mi­nal­ne, bu­dzi­ła się w niej nie­opi­sa­na tę­sk­no­ta za roz­wią­zy­wa­niem skom­pli­ko­wa­nych spraw. Za­wsze bez­błęd­nie wy­ty­po­wa­ła spraw­cę zbrod­ni, a ko­lej­ne wska­zów­ki po­ja­wia­ją­ce się w fa­bu­le fil­mu, tyl­ko utwier­dza­ły ją w tym, że ma ra­cję. Ja­ko po­lo­nist­ka za­czy­ty­wa­ła się w kry­mi­na­łach pol­skich au­to­rów. Na­pi­sa­ła pra­cę ma­gi­ster­ską w tym za­kre­sie, w nie­wiel­kim stop­niu re­ali­zu­jąc swo­je ma­rze­nia. Z cza­sem oka­za­ło się tak­że, że Po­znań, tak bar­dzo przy­ja­zny dla niej w okre­sie stu­diów, w kwe­stii za­trud­nie­nia nie ma jej nic do za­ofe­ro­wa­nia. Wy­pro­wa­dzi­ła się więc do War­sza­wy.

Wy­na­ję­ła po­kój i pod­ję­ła pierw­szą pra­cę, któ­ra by­ła po­ni­żej jej ocze­ki­wań, i tak już dość ni­skich. Czu­ła się w niej fa­tal­nie. Rzu­ci­ła ją po kil­ku mie­sią­cach dla swo­je­go kom­for­tu psy­chicz­ne­go. Od te­go mo­men­tu dys­po­no­wa­ła mnó­stwem wol­ne­go cza­su, ale nie wie­dzia­ła jak go spo­żyt­ko­wać. Nie mia­ła ocho­ty ni­g­dzie wy­cho­dzić, roz­wi­jać się. Nie by­ło jej do­brze ze so­bą, a brak pra­cy i za­ję­cia po­głę­bił tyl­ko jej kry­zys emo­cjo­nal­ny. Wie­czo­ra­mi, po przej­rze­niu se­tek ogło­szeń, kła­dła się na łóż­ku i roz­my­śla­ła, w ja­ki spo­sób po­kie­ro­wać swo­im ży­ciem, aby cho­ciaż w mi­ni­mal­nym stop­niu speł­nić swo­je ma­rze­nia. Mar­twi­ła się, że bę­dzie mu­sia­ła wró­cić do mia­stecz­ka, w któ­rym się wy­cho­wa­ła. Bar­dzo te­go nie chcia­ła, nic tam na nią nie cze­ka­ło, oprócz lu­dzi go­to­wych ścią­gnąć ją w dół. Wy­obra­ża­ła so­bie jak mó­wią: „O, wiel­ka pa­ni z War­sza­wy wró­ci­ła, co, nie uda­ło się zro­bić ka­rie­ry?”, „Na­wet fa­ce­ta żad­ne­go tam nie zna­la­zła?”, „Ona? Kto by ją tam chciał, ta­ką wiel­ką da­mę”. Mar­ce­li­na po­czu­ła ucisk w żo­łąd­ku. Nie da im tej sa­tys­fak­cji, ni­g­dy w ży­ciu! Mu­si so­bie po­ra­dzić.

Na ra­zie jed­nak nie wie­dzia­ła jak. Czu­ła się sa­mot­na, zna­jo­mi, któ­rych nie by­ło zbyt wie­lu, zo­sta­li w Po­zna­niu. Po prze­pro­wadz­ce czę­sto wy­cho­dzi­ła do te­atru, ki­na, do mu­zeum, ale za­wsze sa­ma. W War­sza­wie nie na­wią­za­ła do tej po­ry żad­nej zna­jo­mo­ści. Jesz­cze przed przy­jaz­dem do sto­li­cy po­zna­ła Olę, wo­ka­list­kę, któ­ra ra­zem ze swo­im ze­spo­łem kon­cer­to­wa­ła po ca­łej Pol­sce i z któ­rą szyb­ko się za­przy­jaź­ni­ła. Cho­ciaż by­ła na miej­scu, rzad­ko się spo­ty­ka­ły, po­nie­waż przy­ja­ciół­ka na­gry­wa­ła swo­ją naj­now­szą pły­tę i mnó­stwo cza­su spę­dza­ła w stu­diu. Ina oczy­wi­ście ki­bi­co­wa­ła jej z ca­łe­go ser­ca, jed­nak żal jej by­ło, że ze­spół, w któ­rym śpie­wa­ła Ola, ogra­ni­czył na ra­zie licz­bę kon­cer­tów, któ­re by­ły dla niej od­skocz­nią od rze­czy­wi­sto­ści. Na szczę­ście nie­dłu­go za­gra­ją w War­sza­wie! Uwiel­bia­ła stać pod sce­ną, chło­nąć dźwię­ki i ob­ra­zy, dać się za­cza­ro­wać at­mos­fe­rze. Za ulu­bio­nym ze­spo­łem by­ła w sta­nie zje­chać ca­ły kraj.

Któ­re­goś wie­czo­ra uda­ło im się jed­nak wspól­nie wyjść. Spo­tka­ły się w Sta­cji Gro­chów nie­da­le­ko Ron­da Wia­tracz­na. Lu­bi­ła to miej­sce, był to umó­wio­ny punkt ich spo­tkań już od kil­ku lat, kie­dy jesz­cze od­wie­dza­ła sto­li­cę prze­jaz­dem. Te­raz miesz­ka­jąc na Go­cła­wiu, nie mia­ła do nie­go da­le­ko, a i jej przy­ja­ciół­ka mia­ła w oko­li­cy sa­lę prób. Za­mó­wi­ły so­bie drin­ki i po krót­kim wa­ha­niu, Ina po­sta­no­wi­ła zwie­rzyć się ze swo­ich smut­ków.

– Wiesz, bar­dzo do­bi­ja mnie sy­tu­acja, w któ­rej się zna­la­złam. Bez per­spek­tyw, bez zna­jo­mych. My­śla­łam, że mo­je ży­cie się zmie­ni w koń­cu na lep­sze, tym­cza­sem nie mam ocho­ty na­wet wstać z łóż­ka. Nie mam już si­ły cho­dzić na te roz­mo­wy kwa­li­fi­ka­cyj­ne, i tak nie po­tra­fię ich prze­brnąć. Nie wiem, jak dłu­go jesz­cze dam ra­dę. Je­stem za­ła­ma­na i bo­ję się, że bę­dę mu­sia­ła wy­je­chać. – Nie umia­ła po­wstrzy­mać łez, któ­re wzbie­ra­ły w niej od pew­ne­go cza­su. – Po­mo­żesz mi? Wiem, że za­wsze mo­gę na cie­bie li­czyć. Pro­szę, nie zo­sta­wiaj mnie z tym sa­mej.

Na szczę­ście dla Mar­ce­li­ny, Ola wy­ka­za­ła się ogrom­ną doj­rza­ło­ścią, da­ro­wa­ła so­bie ra­dy w sty­lu „in­ni ma­ją go­rzej”, czy „idź po­bie­gać”, tyl­ko de­li­kat­nie za­su­ge­ro­wa­ła sko­rzy­sta­nie z usług psy­cho­lo­ga.

– Ko­cha­na, je­stem przy to­bie, pa­mię­taj o tym, pisz do mnie, kie­dy tyl­ko bę­dziesz mia­ła ta­ką po­trze­bę. My­ślę jed­nak, że je­steś już go­to­wa, aby się­gnąć po pro­fe­sjo­nal­ną po­moc. Prze­myśl to so­bie, nie czuj się zmu­szo­na. Do­brze jest po­roz­ma­wiać o tym, co nam le­ży na ser­cu z oso­bą, któ­ra się na tym zna. Nie martw się, za­trud­nie­nie znaj­dziesz prę­dzej czy póź­niej, to nie ma zna­cze­nia. Wiesz prze­cież, że do mnie też nic sa­mo nie przy­szło. To, w ja­kim je­stem ak­tu­al­nie miej­scu, po­prze­dzo­ne jest la­ta­mi mo­jej cięż­kiej pra­cy, tak­że tej nad so­bą. Pra­co­wa­łam w róż­nych miej­scach, ale za­wsze na pierw­szym miej­scu w mo­im ży­ciu i w ser­cu by­ła mu­zy­ka. Ty je­steś jesz­cze mło­dziut­ka, wszyst­ko przed to­bą, nie bój się i daj so­bie szan­sę. To co, jesz­cze po jed­nym? – spy­ta­ła, pusz­cza­jąc oko.

Za­mó­wi­ły ko­lej­ne drin­ki, po­roz­ma­wia­ły jesz­cze przez chwi­lę o nad­cho­dzą­cych kon­cer­tach, oka­za­ło się, że ze­spół koń­czy na­gry­wać w stu­diu i po­wo­li wra­ca na sce­nę. Przy­ja­ciół­kom po­pra­wił się hu­mor i w do­brych na­stro­jach wy­szły ze Sta­cji chwi­lę przed dwu­dzie­stą. Wie­czór był pięk­ny, bar­dzo cie­pły jak na wcze­sną wio­snę, Ina po­sta­no­wi­ła więc prze­spa­ce­ro­wać się na Go­cław i prze­my­śleć so­bie do­pie­ro co za­koń­czo­ną roz­mo­wę.

Ra­no zde­cy­do­wa­ła się sko­rzy­stać z ra­dy przy­ja­ciół­ki i się­gnąć naj­pierw po do­raź­ne wspar­cie, a w dal­szej ko­lej­no­ści pod­jąć psy­cho­te­ra­pię. Nie mia­ła po­ję­cia, czym po­win­na się kie­ro­wać przy wy­bo­rze te­ra­peu­ty, stwier­dzi­ła, że pój­dzie do te­go, u któ­re­go naj­szyb­ciej bę­dzie wol­ny ter­min. Na sa­mej gó­rze wy­szu­ki­war­ki Go­ogle wy­świe­tlił się nie­wiel­ki ga­bi­net w Śród­mie­ściu. Prze­śle­dzi­ła zdję­cia i do­świad­cze­nia spe­cja­li­stów znaj­du­ją­ce się na stro­nie in­ter­ne­to­wej. Wy­bra­ła te­ra­peut­kę, któ­ra od ra­zu wzbu­dzi­ła jej za­ufa­nie. By­ła mło­da i ele­ganc­ka, wy­glą­da­ła bar­dzo pro­fe­sjo­nal­nie, a jed­no­cze­śnie sym­pa­tycz­nie. Al­bo ta mi po­mo­że, al­bo żad­na! – Mar­ce­li­na po­sta­wi­ła so­bie ul­ti­ma­tum, nie po­tra­fi­ła ina­czej, i po te­le­fo­nicz­nym uzgod­nie­niu ter­mi­nu, wy­bra­ła się na pierw­szą kon­sul­ta­cję. Na ra­zie po­sta­no­wi­ła nie in­for­mo­wać ko­bie­ty, że jest w trak­cie po­szu­ki­wa­nia pra­cy. W pierw­szej ko­lej­no­ści chcia­ła sku­pić się na prze­pra­co­wa­niu spraw z dzie­ciń­stwa, w koń­cu mia­ła ich spo­ro. Te­ra­peut­ka wy­war­ła na In­ie do­bre wra­że­nie. Cier­pli­wie słu­cha­ła, nie prze­ry­wa­ła jej, mia­ła też in­te­re­su­ją­ce spo­strze­że­nia, któ­ry­mi dzie­li­ła się w wy­wa­żo­ny spo­sób. Obie stwier­dzi­ły, że chcą kon­ty­nu­ować te spo­tka­nia. Po wyj­ściu z ga­bi­ne­tu od ra­zu na­pi­sa­ła do Oli wia­do­mość, że jest już pod do­brą opie­ką i kwe­stia te­ra­pii jest za­ła­twio­na. Szyb­ko po­szło! Szko­da, że spra­wa no­we­go miej­sca za­trud­nie­nia wciąż po­zo­sta­ła nie­roz­wią­za­na. Wiel­ki­mi kro­ka­mi zbli­żał się trze­ci mie­siąc bez­ro­bo­cia.

Na­stęp­ne­go dnia Ina obu­dzi­ła się w po­dej­rza­nie do­brym hu­mo­rze. Pla­no­wa­ła po­je­chać na za­ku­py do go­cław­skiej Pro­me­na­dy, wpraw­dzie mia­ła oszczę­dzać, ale prze­glą­da­jąc In­ter­net na­tra­fi­ła na pięk­ną su­kien­kę i po pro­stu mu­sia­ła ją mieć. Chcia­ła naj­pierw obej­rzeć ją na ży­wo i oczy­wi­ście przy­mie­rzyć. Nie lu­bi­ła ku­po­wać rze­czy w ciem­no, a po­tem ba­wić się w ich od­sy­ła­nie. Do­pie­ro, kie­dy wy­je­cha­ła da­le­ko od do­mu po­czu­ła w so­bie od­wa­gę do zmia­ny sty­lu. Do­tych­czas syl­wet­kę ukry­wa­ła pod luź­ny­mi ubra­nia­mi. Sta­ra­ła się nie wy­róż­niać z tłu­mu swo­im wy­glą­dem. Kie­dy po­zna­ła Olę, za­chwy­cił ją jej ete­rycz­ny styl, sce­nicz­ne kre­acje pod­kre­śla­ją­ce ko­bie­cość i pięk­ne suk­nie. Po­czu­ła się za­in­spi­ro­wa­na. Za­czę­ła wzbo­ga­cać swo­ją gar­de­ro­bę o bar­dziej dziew­czę­ce stro­je. Od zna­jo­mych i ro­dzi­ny sły­sza­ła, że nie­sa­mo­wi­cie się zmie­ni­ła, co spra­wi­ło, że eks­pe­ry­men­to­wa­ła da­lej, a jej sa­mo­oce­na de­li­kat­nie po­pra­wi­ła się. Zmie­ni­ła ko­lor wło­sów z ciem­ne­go blon­du na ciem­ny brąz, skró­ci­ła tak­że ich dłu­gość do ra­mion. Uświa­do­mi­ła so­bie, że ni­g­dy nie lu­bi­ła mieć dłu­gich wło­sów, zresz­tą i tak cią­gle je upi­na­ła, prze­szka­dza­ły jej w co­dzien­nych czyn­no­ściach. Ktoś kie­dyś po­wie­dział, że dziew­czyn­ka po­win­na mieć dłu­gie, za­dba­ne wło­sy i się ni­mi cie­szyć do­pó­ki mo­że, po­nie­waż w pew­nym wie­ku wy­pa­da już mieć krót­ką fry­zu­rę. Bar­dzo dłu­go wie­rzy­ła w tę bzdu­rę.

To że zna­la­zła się tak da­le­ko od do­mu i oskar­ży­ciel­skich spoj­rzeń naj­bliż­sze­go oto­cze­nia spra­wi­ło, iż na ze­wnątrz roz­kwi­tła. Psy­chicz­nie czu­ła się na­to­miast fa­tal­nie. Mia­ła na­dzie­ję, że zna­le­zie­nie za­trud­nie­nia, ale przede wszyst­kim psy­cho­te­ra­pia po­mo­gą jej się upo­rać z ob­ni­żo­nym na­stro­jem. Przed wyj­ściem na za­ku­py po­sta­no­wi­ła przej­rzeć naj­now­sze ogło­sze­nia o pra­cę, a nuż po­ja­wi­ło się coś cie­ka­we­go, o co war­to by by­ło apli­ko­wać. Przy­po­mnia­ła so­bie tak­że, że przez kil­ka dni nie spraw­dza­ła skrzyn­ki ma­ilo­wej. Otwo­rzy­ła ją więc szyb­kim klik­nię­ciem i za­mar­ła.

– O, no­wa wia­do­mość od Ma­rze­ny Adam­kie­wicz, od­po­wiedź na mo­je CV! – wy­krzyk­nę­ła i po­czu­ła szyb­sze bi­cie ser­ca. – Czyż­by wła­śnie koń­czył się ten bez­na­dziej­ny czas w mo­im ży­ciu? – Nie­pew­nym ru­chem otwo­rzy­ła ma­ila.

Wi­tam,je­śli na­dal jest Pa­ni za­in­te­re­so­wa­na ofer­tą na­szej fir­my, pro­szę o wia­do­mość zwrot­ną, kie­dy mo­że Pa­ni roz­po­cząć pra­cę. Po­ni­żej prze­sy­łam jesz­cze raz wszyst­kie in­for­ma­cje i wa­run­ki za­trud­nie­nia.

Po­zdra­wiamMa­rze­na Adam­kie­wicz

Za­wsze szcze­rze ubo­le­wa­ła, kie­dy ktoś za­czy­nał ma­ila od „Wi­tam”. Pięć lat stu­dio­wa­nia na wy­dzia­le fi­lo­lo­gicz­nym spra­wi­ło, że by­ła wy­czu­lo­na na naj­mniej­szy błąd ję­zy­ko­wy. Jed­nak tym ra­zem po­sta­no­wi­ła zdu­sić swo­je wąt­pli­wo­ści w za­rod­ku i od­pi­sać na wia­do­mość, że mo­że za­cząć od po­nie­dział­ku.

Po wy­sła­niu od­po­wie­dzi na­gle ogar­nął ją nie­po­kój, czy do­brze zro­bi­ła. Po­sa­da, któ­rą jej za­pro­po­no­wa­no obej­mo­wa­ła pra­ce biu­ro­we nie wy­ma­ga­ją­ce wła­ści­wie żad­nych umie­jęt­no­ści. Z jed­nej stro­ny by­ła pod­eks­cy­to­wa­na, że po trzech mie­sią­cach być mo­że uda­ło jej się w koń­cu zna­leźć za­trud­nie­nie, w do­dat­ku ide­al­ne dla niej, nie mia­ła bo­wiem żad­ne­go do­świad­cze­nia na ta­kim sta­no­wi­sku, z dru­giej stro­ny za­sta­na­wia­ła się, czy w ogó­le chce się o nie sta­rać. Kie­dyś my­śla­ła, że bę­dzie wol­nym strzel­cem, po­nie­waż nie czu­ła się pew­nie wśród lu­dzi i na­gła per­spek­ty­wa prze­by­wa­nia w jed­nym po­miesz­cze­niu przez osiem go­dzin z oso­ba­mi, któ­rych nie zna, za­czy­na­ła ją prze­ra­żać. Po­sta­no­wi­ła, że pój­dzie w po­nie­dzia­łek na roz­mo­wę, mo­że po­zna lu­dzi w niej pra­cu­ją­cych i wte­dy po­dej­mie osta­tecz­ną de­cy­zję. Te­raz praw­do­po­dob­nie mia­ła przed so­bą ostat­nie dni wol­ne i za­mie­rza­ła je do­brze wy­ko­rzy­stać. Naj­pierw po­je­cha­ła po su­kien­kę. By­ła tak sa­mo pięk­na, jak pre­zen­to­wa­no ją w In­ter­ne­cie, a do­dat­ko­wo po­ja­wi­ła się re­al­na moż­li­wość za­ło­że­nia jej do pra­cy. Po po­wro­cie zja­dła szyb­ki obiad i za­czę­ła się szy­ko­wać na kon­cert ze­spo­łu Oli. Nie mo­gła się do­cze­kać. Tak daw­no nie wi­dzia­ła przy­ja­ciół­ki na sce­nie! Mia­ła też spo­tkać się z kil­ko­ma oso­ba­mi, któ­re przy­ja­dą z in­nych miast. Lu­bi­ła te spo­tka­nia, roz­mo­wy o mu­zy­ce i ży­ciu, a przede wszyst­kim to, że mo­gli wspól­nie prze­ży­wać wspa­nia­łe chwi­le na wi­dow­ni, a po wy­stę­pie dzie­lić się wra­że­nia­mi.

Kon­cert jak za­wsze był do­sko­na­ły i Mar­ce­li­na by­ła już w lep­szym na­stro­ju spo­ty­ka­jąc się z przy­ja­ciół­ką za ku­li­sa­mi. Wciąż jed­nak prze­ra­ża­ła ją per­spek­ty­wa te­go, co mo­że się wy­da­rzyć w ko­lej­nym ty­go­dniu, po­sta­no­wi­ła po­dzie­lić się z nią swo­imi wąt­pli­wo­ścia­mi.

– Ko­cha­na, to cu­dow­na wia­do­mość! – Ol­ka za­re­ago­wa­ła ży­wo. – Mam na­dzie­ję, że to bę­dzie po­czą­tek cze­goś no­we­go w two­im ży­ciu! Pa­mię­taj, by nie za­my­kać się na lu­dzi, na pew­no znaj­dziesz tam ko­goś, kto ci po­mo­że, z kim bę­dziesz mo­gła po­roz­ma­wiać. A pra­cę, na­wet je­śli to nie jest ta wy­ma­rzo­na, trak­tuj po pro­stu ja­ko śro­dek do osią­gnię­cia więk­sze­go ce­lu. Tak się cie­szę, że ci się uda­ło!

Przy­ja­ciół­ki ob­ję­ły się, a per­spek­ty­wa po­nie­dział­ko­we­go roz­po­czę­cia no­wej pra­cy przez Inę i zwią­za­ne­go z tym stre­su ja­koś na­gle się od­da­li­ła.

Week­end mi­jał nad­spo­dzie­wa­nie szyb­ko, a mia­ła jesz­cze ty­le do zro­bie­nia! Trze­ba by­ło do­pro­wa­dzić do po­rząd­ku miesz­ka­nie, zro­bić pra­nie, wy­pra­so­wać ubra­nia. Po­my­śla­ła też, że przy­go­tu­je so­bie po­sił­ki na ca­ły ty­dzień do pra­cy, że­by przy­naj­mniej o to się nie mar­twić. Mia­ła ocho­tę wyjść na dłu­gą, sa­mot­ną prze­chadz­kę. Bar­dzo lu­bi­ła spa­ce­ro­wać ścież­ką nad Wi­słą, któ­ra bie­gła wzdłuż Wa­łu Mie­dze­szyń­skie­go. Jej urok po­le­gał na tym, że jed­na z ale­jek by­ła głów­ną, licz­nie uczęsz­cza­ną przez ro­we­rzy­stów i spa­ce­ro­wi­czów, a dru­ga, bli­żej rze­ki, po­ro­śnię­ta dzi­ko ro­sną­cą ro­ślin­no­ścią i nie tak ob­le­ga­na, mia­ła kil­ka zejść pro­wa­dzą­cych wprost na nie­wiel­kie pla­że. W cie­plej­sze po­po­łu­dnia Ina za­bie­ra­ła książ­kę, sia­da­ła nad brze­giem rze­ki i wy­grze­wa­ła się w pro­mie­niach słoń­ca. Czu­ła wte­dy, że od­po­czy­wa i na­bie­ra sił. Cza­sem wy­po­ży­cza­ła ro­wer i ro­bi­ła so­bie kil­ku­ki­lo­me­tro­we wy­ciecz­ki po la­sach, cie­sząc się przy­ro­dą. Za każ­dym ra­zem od­kry­wa­ła no­wą tra­sę, któ­rą mo­gła eks­plo­ro­wać. Oko­li­ce mo­stu Sie­kier­kow­skie­go by­ły prze­pięk­ne, ze spo­rą daw­ką dzi­kiej na­tu­ry, jak na War­sza­wę oczy­wi­ście.

Nie­dziel­ne przed­po­łu­dnie spę­dzi­ła na ko­ją­cym spa­ce­ro­wa­niu, sta­ra­ła się ze wszyst­kich sił nie my­śleć o tym, co ją cze­ka ju­tro. Nie­ste­ty czu­ła, że z każ­dą go­dzi­ną stre­su­je się co­raz bar­dziej. Po po­wro­cie z la­su przy­rzą­dzi­ła so­bie obiad i za­pa­rzy­ła dzba­nek me­li­sy. Po­ło­ży­ła się i włą­czy­ła se­rial Gil­mo­re Girls, z na­dzie­ją, że wi­zy­ta w Stars Hol­low po­zwo­li jej się od­stre­so­wać. Wie­czo­rem afir­mo­wa­ła jesz­cze, aby no­wy dzień oka­zał się dla niej po­cząt­kiem no­we­go, lep­sze­go roz­dzia­łu w jej ży­ciu.

W po­nie­dzia­łek Mar­ce­li­na chwi­lę przed ósmą wy­szła z do­mu. Nie mia­ła da­le­ko do no­wej pra­cy, ale nie chcia­ła się spóź­nić, nie pierw­sze­go dnia. Bez pro­ble­mu zna­la­zła bu­dy­nek, cho­ciaż nie był ozna­czo­ny, nic nie wska­zy­wa­ło, że to w nim mie­ści się fir­ma Win­Mas. Bez­sku­tecz­nie dzwo­ni­ła do­mo­fo­nem, gdy na­gle obok niej po­ja­wi­ła się dziew­czy­na, któ­ra naj­wy­raź­niej zmie­rza­ła do te­go sa­me­go bu­dyn­ku, co ona i po­kie­ro­wa­ła Inę wprost do se­kre­ta­ria­tu.

– O wszyst­ko za­py­taj Izę, na pew­no ci po­mo­że! – po­wie­dzia­ła i znik­nę­ła gdzieś na koń­cu ko­ry­ta­rza.

– Cześć, ja w spra­wie pra­cy. Mia­łam się po­wo­łać na pa­nią Ma­rze­nę Adam­kie­wicz. – Mar­ce­li­na za­gad­nę­ła dziew­czy­nę, sym­pa­tycz­ną blon­dyn­kę oko­ło dwu­dziest­ki.

– Usiądź, a ja po nią za­dzwo­nię – po­wie­dzia­ła i wy­ko­na­ła te­le­fon. – Za­raz po­dej­dzie. A tak w ogó­le je­stem Iza. A ty? Na ja­kie sta­no­wi­sko apli­ko­wa­łaś? Mam na­dzie­ję, że zo­sta­niesz na dłu­żej. Ma­my tu­taj na­praw­dę świet­ną at­mos­fe­rę, no i wiesz, cał­kiem sym­pa­tycz­nych ko­le­gów. – Uśmiech­nę­ła się. Na­praw­dę by­ła sym­pa­tycz­na. I ta­ka bez­po­śred­nia. Wi­dać by­ło, że za­mie­rza­ła coś jesz­cze do­dać, ale za­nim ich roz­mo­wa na do­bre się za­czę­ła, przy­szła, a ra­czej przy­bie­gła kie­row­nicz­ka dzia­łu za­rzą­dza­nia do­ku­men­ta­cją.

– Cześć, je­stem Ma­rze­na – po­wie­dzia­ła, po­da­jąc In­ie swo­ją za­dba­ną dłoń, skra­ca­jąc w ten spo­sób dy­stans.

Ma­rze­na Adam­kie­wicz by­ła fi­li­gra­no­wą blon­dyn­ką o wło­sach się­ga­ją­cych pra­wie do pa­sa, mia­ła brą­zo­we oczy, de­li­kat­ny ma­ki­jaż i uj­mu­ją­cy uśmiech. Mi­mo drob­nej po­stu­ry bi­ła od niej pew­ność sie­bie i nie­wy­mu­szo­na ra­dość ży­cia. Mia­ła na so­bie do­pa­so­wa­ne je­an­sy, t-shirt i brzo­skwi­nio­wy ża­kiet. Na pierw­szy rzut oka wi­dać by­ło, że ma kla­sę. Mar­ce­li­na po­czu­ła, że bę­dzie im się do­brze współ­pra­co­wać.

Kie­dy szły w stro­nę po­ko­ju, w któ­rym mie­ścił się dział za­rzą­dza­nia do­ku­men­ta­cją, Ma­rze­na po­ka­zy­wa­ła jej po­szcze­gól­ne po­miesz­cze­nia i opo­wia­da­ła o Win­Ma­sie. Fir­ma skła­da­ła się z kil­ku są­sia­du­ją­cych bu­dyn­ków, któ­re zaj­mo­wa­ły po­szcze­gól­ne dzia­ły. Za­trzy­ma­ły się na chwi­lę w kuch­ni.

– O, jest eks­pres! – Ucie­szy­ła się Ina, na­resz­cie bę­dzie mo­gła na­pić się praw­dzi­wej ka­wy, a nie roz­pusz­czal­nej ne­ski.

Po­win­ni so­bie wpi­sać ka­wę z eks­pre­su w be­ne­fi­ty na por­ta­lach z ofer­ta­mi pra­cy – po­my­śla­ła. W po­przed­niej fir­mie mo­gła tyl­ko po­ma­rzyć o ta­kim luk­su­sie. W koń­cu do­tar­ły do po­ko­ju, któ­ry dzie­lił się na dwie osob­ne czę­ści.

– Tam bę­dzie two­je miej­sce pra­cy. – Kie­row­nicz­ka wska­za­ła jej biur­ko w mniej­szym po­ko­iku. – Dzi­siaj nie ma Bart­ka, więc usią­dziesz z na­mi, Ka­sia wta­jem­ni­czy cię we wszyst­ko.

Pierw­sze za­da­nie Mar­ce­li­ny po­le­ga­ło na ska­no­wa­niu do­ku­men­tów. My­śla­ła, że przed pod­ję­ciem pra­cy od­bę­dzie roz­mo­wę kwa­li­fi­ka­cyj­ną. Nie by­ło jed­nak ani roz­mo­wy, ani szko­le­nia. Czu­ła się za­nie­po­ko­jo­na, ale uzna­ła, że mo­że jej CV by­ło na ty­le prze­ko­nu­ją­ce, że nie by­ło już po­trze­by ze stro­ny pra­co­daw­cy, aby o coś do­py­ty­wać. Obo­wiąz­ki, któ­re mia­ła do wy­ko­na­nia na tym sta­no­wi­sku nie by­ły trud­ne. Po­sta­no­wi­ła więc na ra­zie o nic nie py­tać. Umo­wę mia­ła do­stać na­stęp­ne­go dnia.

Dziew­czy­na, któ­rą Ma­rze­na na­zwa­ła Ka­sią, by­ła bar­dzo mi­ła, po­ka­za­ła In­ie, jak ob­słu­gi­wać ska­ner, jak wpro­wa­dzać do­ku­men­ty do sys­te­mu, po­za tym wię­cej już się do niej ode­zwa­ła, tak sa­mo zresz­tą jak po­zo­sta­li. Dzień mi­nął szyb­ko. Mar­ce­li­na nie wie­dzia­ła, co ma my­śleć o no­wej pra­cy, no­wym roz­dzia­le w ży­ciu. Bra­ko­wa­ło jej in­te­gra­cji, czy choć­by przed­sta­wie­nia współ­pra­cow­ni­ków, szko­le­nia, od­po­wied­nie­go wdro­że­nia. Ko­lej­ne dni wy­glą­da­ły po­dob­nie. Przy­cho­dzi­ła, wy­ko­ny­wa­ła swo­je obo­wiąz­ki i co­dzien­nie mia­ła na­dzie­ję, że coś się zmie­ni. Na próż­no.

Sie­dzia­ła w swo­im ma­łym po­ko­iku sa­ma, a kie­dy chcia­ła o coś za­py­tać, mu­sia­ła przejść do dru­gie­go po­miesz­cze­nia, do Ka­si. Nie czu­ła się z tym kom­for­to­wo, jak­by nie by­ła czę­ścią ze­spo­łu, lecz kimś obok. Dla niej, za­mknię­tej w so­bie, któ­rej cięż­ko jest otwo­rzyć się na dru­gą oso­bę, to by­ło jak wy­rok. Pró­bo­wa­ła w ja­kiś spo­sób to za­ak­cep­to­wać, ale nie by­ło ła­two. Prze­cież to miał być po­czą­tek jej no­we­go ży­cia, no­wy roz­dział. Nie chcia­ła być w nim sa­ma.

Któ­re­goś dnia, pod­czas prze­rwy obia­do­wej, ze­szła się z Izą z se­kre­ta­ria­tu, któ­ra wy­da­wa­ła się do niej przy­jaź­nie na­sta­wio­na.

– Jak ci się u nas pra­cu­je? Faj­na at­mos­fe­ra jest, co nie? – za­ga­dy­wa­ła ko­le­żan­ka.

O, jak do­brze – po­my­śla­ła Ina. W koń­cu moż­na się do ko­goś ode­zwać!

– Szcze­rze mó­wiąc: nie wiem. Sie­dzę w po­ko­ju zu­peł­nie sa­ma. Każ­de­go dnia na biur­ku cze­ka­ją na mnie do­ku­men­ty do ze­ska­no­wa­nia. Ni­ko­go nie wi­du­ję, z ni­kim nie roz­ma­wiam. Na­wet nie wiem, czym zaj­mu­je się ta fir­ma, gdzie są in­ne dzia­ły. – Po­dzie­li­ła się z Iz­ką prze­my­śle­nia­mi, któ­re mia­ła w gło­wie przez ostat­ni czas.

– Ja znam tu­taj wszyst­kich, ale też sie­dzę sa­ma. Jak chcesz, mo­że­my któ­re­goś dnia po pra­cy wyjść coś zjeść, zdra­dzę ci pa­rę se­kre­ci­ków z te­go miej­sca. – Uśmiech­nę­ła się, a Ina po­czu­ła, że życz­li­wość ko­le­żan­ki jest szcze­ra, i być mo­że jest szan­sa, że uda im się za­przy­jaź­nić, w koń­cu mia­ła­by ko­goś bli­skie­go w tej War­sza­wie.

Od ra­zu do­ga­da­ły ter­min spo­tka­nia i Mar­ce­li­na nie mo­gła się wprost do­cze­kać, że­by do­wie­dzieć się cze­goś wię­cej o tym ta­jem­ni­czym miej­scu, ja­kim był dla niej Win­Mas.

W pią­tek po pra­cy po­je­cha­ły do re­stau­ra­cji Si, któ­ra mie­ści­ła się nie­da­le­ko Pla­cu Ban­ko­we­go. Za­mó­wi­ły piz­zę i drin­ki. Ina po ci­chu li­czy­ła, że uzy­ska in­for­ma­cje o funk­cjo­no­wa­niu fir­my, na ko­go po­win­na uwa­żać, a z kim żyć w do­brych re­la­cjach, tym­cza­sem kie­dy już otrzy­ma­ły swo­je za­mó­wie­nie i po­grą­ży­ły się w ci­chej roz­mo­wie, do­wie­dzia­ła się tyl­ko do ko­go nie po­win­na za­ry­wać.

– Nie wiem, czy po­zna­łaś już Krzyś­ka z dzia­łu eg­ze­ku­cyj­ne­go? Od­kąd się za­trud­ni­łam, przy­cho­dził do mnie co­dzien­nie. Uma­wia­li­śmy się po­za biu­rem, spę­dza­li­śmy ra­zem każ­dą wol­ną chwi­lę. Na­wet za­pro­sił mnie na we­se­le ja­ko oso­bę to­wa­rzy­szą­cą. A po dwóch mie­sią­cach rzu­cił bez sło­wa wy­ja­śnie­nia. Po­dob­no każ­dy je­go zwią­zek trwał mak­sy­mal­nie dwa mie­sią­ce. Bar­dzo to prze­ży­łam. – Iza wy­rzu­ca­ła z sie­bie sło­wa z pręd­ko­ścią ka­ra­bi­nu ma­szy­no­we­go. – My­śla­łam, że nie wró­cę już do pra­cy, by­ło mi tak wstyd, ale fir­ma pła­ci mi za stu­dia, więc nie mia­łam wyj­ścia. Za­pra­szał mnie też Mi­ko­łaj, przy­szedł kie­dyś do mnie i po­wie­dział, że­by­śmy zje­dli ra­zem ko­la­cję. Na po­cząt­ku to się na­wet ucie­szy­łam, ale zro­zu­mia­łam, że jed­nak nie mo­gła­bym z nim być. A ostat­nio wy­szli­śmy ze wszyst­ki­mi z dzia­łu za­rzą­dza­nia kor­po­ra­cją. Mo­że chcia­ła­byś pójść z na­mi na­stęp­nym ra­zem? – Nie cze­ka­ła jed­nak na od­po­wiedź Iny. – Cho­ciaż ja wo­la­ła­bym wyjść z dzia­łem eg­ze­ku­cyj­nym, szcze­rze mó­wiąc. Tam jest i To­mek, i Ka­rol. Bę­dę pró­bo­wa­ła coś za­dzia­łać w kwe­stii Ka­ro­la, więc to­bie mo­gę od­stą­pić Tom­ka. Spę­dzi­łam z nim jak na ra­zie je­den wie­czór i noc, by­łam dość za­do­wo­lo­na, ale po­wie­dział mi, że nie szu­ka ni­ko­go na sta­łe. Mo­że cie­bie za­in­te­re­so­wa­ła­by ta­ka przy­go­da? – Iz­ka się­gnę­ła po drin­ka, traj­ko­ta­nie wy­su­szy­ło jej ślu­zów­ki.

– Wiesz, ja nie przy­szłam do pra­cy szu­kać mi­ło­ści. – Mar­ce­li­na by­ła za­sko­czo­na tym, w któ­rą stro­nę zmie­rza­ła ta roz­mo­wa. – Chcia­łam tyl­ko mieć pra­cę, w któ­rej mo­gę być so­bą, gdzie nikt nie bę­dzie na mnie krzy­czał i bę­dę się czu­ła bez­piecz­nie. Mam na­dzie­ję, że uda­ło mi się ta­ką zna­leźć. Tro­chę się mar­twię, że Ma­rze­na przy­nio­sła mi tyl­ko umo­wę do pod­pi­sa­nia, na­wet nie za­py­ta­ła, jak mi się pra­cu­je. Przez pra­wie dwa ty­go­dnie nie do­sta­łam żad­nej in­for­ma­cji zwrot­nej, czy jest za­do­wo­lo­na z mo­jej pra­cy, nie wiem czy po­peł­niam ja­kieś błę­dy. Zresz­tą, jak mo­gę pra­co­wać bez­błęd­nie, sko­ro nikt mnie na­wet nie prze­szko­lił? – Ze wszyst­kich sił sta­ra­ła się zmie­nić te­mat roz­mo­wy, pierw­szy raz spo­tka­ła się z Izą po­za pra­cą, nie spo­dzie­wa­ła się, że ko­le­żan­ka tak szyb­ko za­cznie się dzie­lić swo­im ży­ciem uczu­cio­wym. Nie by­ła to kom­for­to­wa sy­tu­acja. – Fak­tycz­nie, tro­chę sła­bo, że sie­dzisz w in­nym po­miesz­cze­niu sa­ma. Nie­dłu­go ma­ją skoń­czyć re­mont i wasz dział prze­nie­sie się do no­we­go bu­dyn­ku. Znam Bart­ka. Wiesz, któ­ry to jest? – Mar­ce­li­na le­d­wie go ko­ja­rzy­ła. – Pra­wie co­dzien­nie przy­cho­dzi do pre­ze­sa i kie­dy cze­ka przed ga­bi­ne­tem, czę­stu­ję go „cu­kier­ka­mi”. – Iza ro­ze­śmia­ła się. – Wiesz, ja­kie cu­kier­ki mam na my­śli, praw­da? W ra­mach je­go wdzięcz­no­ści sy­pia­my cza­sem ze so­bą. Z te­go co mi mó­wił, my­śli o szyb­kim awan­sie, dla­te­go do­brze ży­je z Ma­rze­ną i Agniesz­ką, kie­row­nicz­ka­mi two­je­go dzia­łu. Kie­dy dziew­czyn nie ma, on je za­stę­pu­je, tak wiesz - nie­for­mal­nie, ale wszy­scy to ak­cep­tu­ją. To co, zbie­ra­my się? Czy mo­że jesz­cze gdzieś pój­dzie­my coś wy­pić i tro­chę po­tań­czyć?

Roz­mo­wa znów ze­szła na te­ma­ty, któ­rych wo­la­ła uni­kać, przy­naj­mniej na po­cząt­ku, ale nie mia­ła już si­ły, że­by ją skie­ro­wać na in­ne to­ry, po­sta­no­wi­ła, że da się na­mó­wić na jesz­cze ja­kiś al­ko­hol i po pro­stu się za­ba­wi. Je­śli na chwi­lę od­pu­ści, nic się chy­ba nie sta­nie. Zro­bi­ły so­bie krót­ki spa­cer do Pi­ja­nej wi­śni na No­wym Świe­cie, a po­tem po­szły jesz­cze do klu­bu tro­chę po­tań­czyć. Ina by­ła już na ty­le wsta­wio­na, że nie za­pa­mię­ta­ła je­go na­zwy. Do do­mu wró­ci­ła ube­rem, za­mó­wio­nym przez ko­le­żan­kę i od ra­zu za­snę­ła.

Na­stęp­ne­go dnia, na lek­kim ka­cu, roz­my­śla­ła o tym, co po­wie­dzia­ła jej Iza, cho­ciaż przy­dat­nych in­for­ma­cji nie prze­ka­za­ła zbyt du­żo, to kil­ka kwe­stii za­sta­no­wi­ło Mar­ce­li­nę. Czy w tej fir­mie kwitł han­del nar­ko­ty­ka­mi? Ja­kie są tak na­praw­dę sto­sun­ki mię­dzy pra­cow­ni­ka­mi, a ich prze­ło­żo­ny­mi? Mia­ła mę­tlik w gło­wie. Przez te kil­ka ty­go­dni za­czy­na­ła wie­rzyć, że zna­la­zła spo­koj­ną przy­stań na wzbu­rzo­nym mo­rzu swo­je­go do­tych­cza­so­we­go za­wo­do­we­go ży­cia. Rze­czy­wi­stość jed­nak znów szy­ko­wa­ła dla niej sztorm.

Roz­dział 2

Mar­ce­li­na pra­co­wa­ła już pra­wie mie­siąc w Win­Ma­sie, kie­dy zde­cy­do­wa­ła, by po­wie­dzieć te­ra­peut­ce o tym, że zna­la­zła pra­cę. Jak zwy­kle, w śro­dę po go­dzi­nie dzie­więt­na­stej wy­szła z do­mu, i jak zwy­kle wie­dzia­ła, że nie ma szans zdą­żyć na dwu­dzie­stą. Do ga­bi­ne­tu, któ­ry znaj­do­wał się nie­da­le­ko sta­cji Me­tro Po­li­tech­ni­ka, je­cha­ła nie­ca­łe pół go­dzi­ny, ale wy­star­czy­ło, że­by nie zdą­ży­ła na au­to­bus, a spra­wa już się kom­pli­ko­wa­ła, cze­ka­ła ją bo­wiem jesz­cze prze­siad­ka na Sa­skiej. Na miej­sce do­tar­ła lek­ko spóź­nio­na. W Pra­cow­ni Psy­cho­lo­gicz­nej znaj­do­wa­ły się dwa ga­bi­ne­ty i nie­wiel­ka po­cze­kal­nia w ko­ry­ta­rzu. Szyb­ko zdję­ła kurt­kę i nie­śmia­ło we­szła do więk­sze­go po­ko­ju.

– Dzień do­bry, prze­pra­szam za spóź­nie­nie. Czy moż­na? – za­py­ta­ła.

– Dzień do­bry, za­pra­szam – od­po­wie­dzia­ła te­ra­peut­ka. By­ła to mło­da ko­bie­ta w bli­żej nie­okre­ślo­nym wie­ku, jed­nak bar­dzo ład­na i mia­ła w so­bie coś ta­kie­go – ta­ką pew­ność sie­bie i pro­fe­sjo­na­lizm, któ­re spra­wia­ły, że Ina czu­ła się bez­piecz­nie pod­czas te­ra­pii i li­czy­ła, że jej pro­ble­my i prze­my­śle­nia zo­sta­ną po­trak­to­wa­ne po­waż­nie. Do­pó­ki nie pod­ję­ła te­ra­pii, lek­ce­wa­ży­ła swo­je ob­ni­żo­ne na­stro­je i brak chę­ci do dzia­ła­nia. Cią­gle sły­sza­ła, że po­win­na być za­do­wo­lo­na, że nie ma na co na­rze­kać. Przez to mia­ła po­czu­cie, że nie mo­że so­bie po­zwo­lić na smu­tek, wąt­pli­wo­ści, na nie­wdzięcz­ność. Te­raz, sie­dząc twa­rzą w twarz z te­ra­peut­ką, znów za­bra­kło jej pew­no­ści sie­bie.

– Chcia­łam się z pa­nią po­dzie­lić dość waż­nym wy­da­rze­niem w mo­im ży­ciu. Za­czę­łam no­wą pra­cę, na etat. Nie jest to mo­że sta­no­wi­sko mo­ich ma­rzeń, ale nie po­trze­ba w niej szcze­gól­nych umie­jęt­no­ści. Je­stem za­do­wo­lo­na.

– To wspa­nia­le! Kie­dy za­czę­ła pa­ni pra­cę? Na czym ona do­kład­nie po­le­ga? – Psy­cho­te­ra­peut­ka by­ła peł­na en­tu­zja­zmu. Mar­ce­li­na od­po­wie­dzia­ła na py­ta­nia i po­sta­no­wi­ła po­dzie­lić się swo­imi prze­my­śle­nia­mi z ostat­nich ty­go­dni.

– Cie­szę się ogrom­nie, że zna­la­złam względ­nie spo­koj­ne miej­sce, w któ­rym nikt mnie nie kon­tro­lu­je, mam spo­kój, nie mu­szę się stre­so­wać. My­ślę, że tra­fi­łam na do­bre kie­row­nicz­ki, cho­ciaż po­cząt­ko­wo ma­ło mia­łam z ni­mi do czy­nie­nia.

– Ro­zu­miem, że coś się zmie­ni­ło w kwe­stii kon­tak­tu z prze­ło­żo­ny­mi, tak? Chce mi pa­ni opo­wie­dzieć o tej re­la­cji? – Z za­in­te­re­so­wa­niem w gło­sie spy­ta­ła, a Ina wzię­ła głę­bo­ki wdech i za­czę­ła mó­wić.

– Ma­rze­na jest kie­row­nicz­ką dzia­łu za­rzą­dza­nia do­ku­men­ta­cją, a Agniesz­ka jej za­stęp­czy­nią, ale, z te­go co mó­wi­ła współ­pra­cow­nicz­ka, to wszyst­kie de­cy­zje po­dej­mu­ją ra­zem i dzie­lą się obo­wiąz­ka­mi. Ma­rze­na wy­da­je mi się bar­dziej przy­stęp­na, po­zwa­la cza­sem wyjść wcze­śniej, jak trze­ba coś za­ła­twić, zda­rza mi się z nią za­żar­to­wać. Agniesz­ki się tro­chę bo­ję, szcze­rze mó­wiąc, ale za­wsze mi po­mo­że, kie­dy mam ja­kieś wąt­pli­wo­ści. Wła­ści­wie to obie chęt­nie od­po­wia­da­ją na mo­je py­ta­nia i udzie­la­ją wska­zó­wek, jak zro­bić coś le­piej. Tro­chę jest mi przy­kro, że nie py­ta­ją, na przy­kład, jak mi się pra­cu­je, ani nie za­in­te­re­so­wa­ły się gdzie miesz­kam, czy mam ro­dzi­nę. Pew­nie zwy­czaj­nie ich to nie in­te­re­su­je, a mo­że po pro­stu nie chcą wni­kać w pry­wat­ne ży­cie, ni­g­dy też nie za­czę­ły roz­mo­wy ze mną, ale je­stem w sta­nie to zro­zu­mieć. Mar­twią mnie jed­nak jesz­cze in­ne spra­wy. – Mar­ce­li­na za­wie­si­ła głos, a te­ra­peut­ka spoj­rza­ła na nią za­chę­ca­ją­co i spy­ta­ła:

– Co pa­nią mar­twi? Też coś zwią­za­ne­go z no­wą pra­cą?

– Tak. Po roz­mo­wie z ko­le­żan­ką i mo­ich ob­ser­wa­cjach od­no­szę wra­że­nie, że at­mos­fe­ra pa­nu­ją­ca w tej fir­mie jest sztucz­na i dzie­je się tam wie­le rze­czy, któ­rych nie wi­dać na pierw­szy rzut oka. One jed­nak są i, prę­dzej czy póź­niej, ta­kie tłu­mio­ne nie­po­ro­zu­mie­nia i emo­cje wy­pły­ną. Sa­ma pa­ni o tym wie naj­le­piej. Za­sta­na­wiam się, ja­ką tak­ty­kę przy­jąć, że­by mieć sa­tys­fak­cję z wy­ko­ny­wa­nych obo­wiąz­ków i nie po­paść w ża­den kon­flikt, ni­ko­go nie ura­zić swo­im za­cho­wa­niem. Wiem, że mam w so­bie du­żo lę­ków i traum z prze­szło­ści, bę­dzie mi cięż­ko za­pa­no­wać nad ni­mi w nie­któ­rych sy­tu­acjach. Mo­ja nie­śmia­łość też mi w ni­czym nie po­ma­ga. – Chcia­ło jej się pła­kać, du­żo dziś po­wie­dzia­ła, by­ła z sie­bie dum­na, ale też zmę­czo­na. Przez chwi­lę sie­dzia­ły w mil­cze­niu, w koń­cu te­ra­peut­ka się ode­zwa­ła:

– To cie­ka­we, co pa­ni mó­wi. Jest pa­ni świa­do­ma te­go, co się dzie­je we­wnątrz i to jest bar­dzo waż­ne. Nie moż­na być zbyt su­ro­wym dla sie­bie. Kie­dy za­czy­na się no­wą pra­cę, nie wie się wszyst­kie­go, nie zna za­sad pi­sa­nych i nie­pi­sa­nych, któ­re obo­wią­zu­ją w fir­mie. Do­pie­ro się pa­ni oswa­ja, po­zna­je swo­je obo­wiąz­ki oraz współ­pra­cow­ni­ków. Trze­ba dać so­bie czas. Być mo­że dla­te­go, że stra­ci­ła pa­ni za­ufa­nie do lu­dzi, boi się ich, po­ja­wia­ją się my­śli, że w da­nym dzia­le czy też w fir­mie są ja­kieś tłu­mio­ne emo­cje i kon­flik­ty mię­dzy współ­pra­cow­ni­ka­mi. A mo­że to jest od­bi­cie te­go, co dzie­je się we­wnątrz? Ja mo­gę ba­zo­wać tyl­ko na tym, co usły­szę, ale ta­ka jest mo­ja hi­po­te­za.

Na tym za­koń­czy­ły wą­tek do­ty­czą­cy pra­cy, na­stęp­nie se­sja do­bie­gła koń­ca. Do do­mu Ina wró­ci­ła z po­sta­no­wie­niem, że nie bę­dzie już się na­krę­cać, że coś jest nie tak. Być mo­że fak­tycz­nie do­strze­ga­ła to, co dzia­ło się wo­kół przez pry­zmat te­go, co dzia­ło się w jej wy­obraź­ni. Pew­nie po raz ko­lej­ny za­drę­cza­ła się bez po­wo­du.

Kie­dy na­stęp­ne­go dnia, tuż przed ósmą, włą­czy­ła kom­pu­ter i przy­go­to­wy­wa­ła się do roz­po­czę­cia pra­cy, po­de­szła do niej Be­ata, któ­ra po­ma­ga­ła jej cza­sem przy re­je­stro­wa­niu trud­niej­szych pism.

– Od dzi­siaj bę­dziesz ar­chi­wi­zo­wać do­ku­men­ta­cję. Przy­szła no­wa dziew­czy­na do pra­cy, ona zaj­mie się re­je­stra­cją. Wiesz gdzie jest ar­chi­wum? Na­uczę cię kry­te­riów, we­dług któ­rych gro­ma­dzi­my ak­ta. – Be­ata roz­sia­dła się przy są­sied­nim biur­ku, po­da­ła In­ie dłu­go­pis i ka­za­ła no­to­wać. Ta pil­nie spi­sy­wa­ła wszyst­kie wy­tycz­ne.

Bę­dzie mu­sia­ła przy­go­to­wy­wać pi­sma i zejść z ni­mi na dół do bu­dyn­ku, do któ­re­go wkrót­ce miał się prze­nieść ca­ły dział za­rzą­dza­nia do­ku­men­ta­cją. Na ra­zie biu­ro by­ło pu­ste, a ar­chi­wum znaj­do­wa­ło się tuż obok i umiesz­czo­no w nim już część do­ku­men­tów.

– Spra­wy ma­my uło­żo­ne do 2016 ro­ku. Po­zo­sta­łe trze­ba do­pie­ro zar­chi­wi­zo­wać od pod­staw. I tu­taj wkra­czasz ty. – Be­ata uśmiech­nę­ła się sze­ro­ko. – Skąd ta na­gła zmia­na obo­wiąz­ków? – Ina pró­bo­wa­ła ogar­nąć sy­tu­ację.

– Pa­mię­tasz, jak nam po­ma­ga­łaś w se­gre­go­wa­niu do­ku­men­tów, kie­dy mie­li­śmy awa­rię prą­du i nie dzia­ła­ły kom­pu­te­ry? Świet­nie so­bie wte­dy po­ra­dzi­łaś, uspraw­ni­ło to wszyst­kim pra­cę. Wi­dzia­łaś, ma­my sza­fy peł­ne pa­pie­rów, któ­re trze­ba po­ukła­dać, mnó­stwo kar­to­nów, któ­re zaj­mu­ją pa­ra­pet za mo­im biur­kiem. Ktoś mu­si się tym za­jąć. Sa­ma wspo­mi­na­łaś, że re­je­stro­wa­nie pism, to nie jest od­po­wied­nie za­da­nie dla cie­bie, chcia­ła­byś ro­bić coś in­ne­go. Ma­rze­na po­sta­no­wi­ła zmie­nić ci sta­no­wi­sko. – Be­ata spoj­rza­ła na nią ba­daw­czo, jed­nak Mar­ce­li­na nie ode­zwa­ła się.

Po­wie­dzieć, że by­ła w szo­ku to jak­by nic nie po­wie­dzieć. Pró­bo­wa­ła so­bie przy­po­mnieć roz­mo­wę z ko­le­żan­ką, w któ­rej mó­wi­ła, że nie po­do­ba jej się to, czym się zaj­mu­je. By­ła pra­wie pew­na, że ta­ka roz­mo­wa ni­g­dy nie mia­ła miej­sca. Nikt wła­ści­wie się do niej nie od­zy­wał. Nie po­tra­fi­ła zro­zu­mieć dla­cze­go de­cy­zji o prze­nie­sie­niu nie prze­ka­za­ła Ma­rze­na, któ­ra sie­dzi prze­cież w są­sied­nim po­ko­ju, i któ­rą wi­du­je pra­wie co­dzien­nie w kuch­ni, kie­dy przy­go­to­wu­je so­bie po­ran­ną ka­wę. O co cho­dzi­ło? Ba­ła się py­tać i drą­żyć, ale po dłuż­szym za­sta­no­wie­niu uświa­do­mi­ła so­bie, że fak­tycz­nie, kie­dy przez kil­ka dni po­ma­ga­ła ukła­dać do­ku­men­ty, czu­ła się o wie­le le­piej. Mia­ła po­czu­cie sa­tys­fak­cji, kie­dy w koń­cu każ­dy pa­pier miał swo­je miej­sce w pu­deł­ku. Ba­ła­gan w dzia­le był za­ska­ku­ją­co du­ży, je­śli sa­ma mia­ła za­jąć się je­go upo­rząd­ko­wa­niem przed prze­nie­sie­niem do in­ne­go bu­dyn­ku, mu­sia­ła za­cząć jak naj­szyb­ciej.

– Ta no­wa dziew­czy­na przy­szła do nas sta­łe? – po­sta­no­wi­ła zmie­nić te­mat.

– Wszyst­ko za­le­ży od te­go, czy się spraw­dzi. Za­cznę ją przy­uczać, tak jak cie­bie Ka­sia. Na ra­zie wi­dzę, że jest prze­ra­żo­na, ale ty też by­łaś na po­cząt­ku, pa­mię­tam. Ma na imię Ka­mi­la. Bę­dzie­cie współ­pra­co­wać, od te­raz za­re­je­stro­wa­ne do­ku­men­ty bę­dą tra­fia­ły do cie­bie. – Be­ata wsta­ła, za­bra­ła swo­je rze­czy i po­szła. Mar­ce­li­na od­pro­wa­dzi­ła ją wzro­kiem i po chwi­li znów za­to­nę­ła w swo­ich my­ślach. Mi­mo za­pew­nień ko­le­żan­ki, że to nie nie­za­do­wo­le­nie z jej pra­cy jest wy­ni­kiem zmia­ny sta­no­wi­ska, wciąż mia­ła wąt­pli­wo­ści. Na­wet nie zdą­ży­ła do­brze wdro­żyć się w swo­je obo­wiąz­ki, a już mia­ła na­uczyć się cał­kiem no­wych rze­czy.

Do­praw­dy, chy­ba nie zro­zu­miem prak­tyk, ja­kie tu ma­ją miej­sce – po­my­śla­ła. – Nikt mnie na­wet nie za­py­tał, co o tym my­ślę, nikt mnie nie uprze­dził. Za­bra­ła się jed­nak za swo­ją no­wą pra­cę i kie­dy już ogar­nę­ła ba­ła­gan wo­kół, wzię­ła pierw­szą par­tię do­ku­men­tów i po­szła do ar­chi­wum. We­szła bocz­nym wej­ściem, są­dzi­ła, że bę­dzie sa­ma w bu­dyn­ku na do­le, sko­ro resz­ta biu­ra jesz­cze się nie prze­nio­sła. Ar­chi­wum nie by­ło du­że, znaj­do­wa­ło się w nim kil­ka re­ga­łów, czę­ścio­wo za­peł­nio­nych se­gre­ga­to­ra­mi i tecz­ka­mi. Ina za­czę­ła po­rząd­ko­wa­nie, prze­kła­da­jąc pu­deł­ka i prze­miesz­cza­jąc się mię­dzy re­ga­ła­mi. Kie­dy we­szła w jed­ną z ale­jek, usły­sza­ła ja­kieś gło­sy. Pra­wie do­sta­ła za­wa­łu! Kie­dy się uspo­ko­iła, za­czę­ła po­szu­ki­wać ich źró­dła. Mo­że dźwięk roz­cho­dził się przez no­wą in­sta­la­cję. Się­gnę­ła po se­gre­ga­tor sto­ją­cy na naj­niż­szej pół­ce, wte­dy gło­sy sta­ły się jak­by wy­raź­niej­sze. Po­chy­li­ła się w stro­nę ścia­ny i zo­ba­czy­ła nie­wiel­ki otwór mię­dzy ścia­ną a pod­ło­gą. Po­miesz­cze­nie wi­docz­nie by­ło wy­kań­cza­ne na szyb­ko i pew­nie stąd ta uster­ka. Po dru­giej stro­nie ar­chi­wum by­ła kuch­nia, a gło­sy, któ­re sły­sza­ła na­le­ża­ły, jak so­bie z prze­ra­że­niem uświa­do­mi­ła, do kie­row­ni­czek dzia­łu.

Nie mo­gła prze­stać my­śleć o tym, co usły­sza­ła po­przed­nie­go dnia. Ni­ko­mu nie ufa­ła na ty­le, że­by po­dzie­lić się in­for­ma­cja­mi, któ­re zdo­by­ła, bądź co bądź, nie­le­gal­nie. Ba­ła się też zgło­sić, że ścia­na w ar­chi­wum jest nie­szczel­na. Sa­ma nie wie­dzia­ła dla­cze­go. Po­sta­no­wi­ła na ra­zie mil­czeć i ob­ser­wo­wać. Tym­cza­sem, le­d­wo we­szła do fir­my, usły­sza­ła głos Izy, je­dy­nej przy­ja­znej jej oso­by.

– Hej, chcia­ła­byś wy­sko­czyć gdzieś po pra­cy? – za­py­ta­ła. – Za­pro­si­łam też tę no­wą dziew­czy­nę, Ka­mi­lę. Roz­ma­wia­łam z nią wczo­raj, wy­da­je się cał­kiem w po­rząd­ku. Mo­że po­szły­by­śmy we trzy coś zjeść? Co ty na to? Po­zna­ła­byś w koń­cu ko­goś ze swo­je­go dzia­łu.

– Ja­sne, mo­gę iść. – Od­po­wie­dzia­ła Ina po krót­kim wa­ha­niu. Do tej po­ry nie za­mie­ni­ła sło­wa z no­wą ko­le­żan­ką i nie czu­ła po­trze­by zmia­ny te­go sta­nu rze­czy, mia­ła jed­nak na­dzie­ję na coś in­ne­go. – Mo­że weź­miesz ja­kieś cu­kier­ki na de­ser? – za­py­ta­ła Iz­ki. Po re­we­la­cjach dnia po­przed­nie­go czu­ła, że przy­da jej się lek­kie od­stre­so­wa­nie.

– Pew­nie, nie ma spra­wy! – od­po­wie­dzia­ła, a Mar­ce­li­na na szczę­ście do­kład­nie ta­kiej od­po­wie­dzi ocze­ki­wa­ła. – A jak tam sy­tu­acja z Tom­kiem? Pró­bo­wa­łaś do nie­go za­ga­dać? – Ko­le­żan­ka wpa­try­wa­ła się w nią z ocze­ki­wa­niem. Ina za­czę­ła się ba­wić spi­na­czem. Za­sta­na­wia­ła się, jak unik­nąć od­po­wie­dzi. Za­po­mnia­ła już na­wet w ja­kim dzia­le pra­cu­je ten To­mek.

– Wiesz co… – za­czę­ła, ale nie do­koń­czy­ła, bo do­strze­gła idą­cą w jej stro­nę Ma­rze­nę. W jed­nej chwi­li po­czu­ła ru­mień­ce na twa­rzy.

– Prze­pra­szam, że prze­szka­dzam. Mar­ce­li­na, czy mo­gę cię pro­sić na chwi­lę? – za­py­ta­ła.

– Oczy­wi­ście. – od­po­wie­dzia­ła szyb­ko i ru­szy­ła za prze­ło­żo­ną, któ­ra już zmie­rza­ła w stro­nę swo­je­go po­ko­ju, prze­ka­zu­jąc jej w dro­dze in­struk­cje do wy­ko­na­nia no­wych za­dań.

– Zo­sta­wi­łam ci na biur­ku wy­tycz­ne, we­dług któ­rych na­le­ży wy­da­wać do­ku­men­ty z ar­chi­wum. Je­śli ktoś z in­ne­go dzia­łu po­trze­bu­je cze­goś, wy­sy­ła nam ta­bel­kę, cza­sa­mi jesz­cze za­ma­wia coś ma­ilo­wo. Każ­dy wy­da­ny do­ku­ment za­zna­cza­my w ba­zie, ale to już my z Agniesz­ką się tym zaj­mie­my. Gdy­byś mia­ła ja­kiś pro­blem, to py­taj, do­brze? – Spoj­rza­ła na nią tym swo­im prze­ni­kli­wym wzro­kiem, z lek­kim uśmie­chem.

Ina po­ki­wa­ła gło­wą. W głę­bi du­szy ode­tchnę­ła z ulgą. Po­sta­no­wi­ła na ra­zie nie my­śleć o roz­mo­wie, któ­rą usły­sza­ła w ar­chi­wum. Ucie­szy­ła się z no­wych za­dań, przy­naj­mniej pra­ca nie bę­dzie tak mo­no­ton­na, jak my­śla­ła. Mo­że uda się na­wet ja­koś wy­ka­zać i w koń­cu ktoś zwró­ci uwa­gę na to, że się sta­ra.

Po po­łu­dniu, zgod­nie z umo­wą, Ina wy­szła na mia­sto z dziew­czy­na­mi z pra­cy. Na miej­sce spo­tka­nia po­now­nie wy­bra­ły re­stau­ra­cję Si, za­ję­ły sto­lik, za­mó­wi­ły piz­zę oraz drin­ki. Mar­ce­li­na nie zwle­ka­jąc, za­py­ta­ła ko­le­żan­kę o spra­wę, któ­ra od wczo­raj nie da­wa­ła jej spo­ko­ju.

– Mam py­ta­nie do cie­bie, Iza. Sły­sza­łaś mo­że o Mag­dzie, któ­ra kie­dyś pra­co­wa­ła w na­szym dzia­le? – Sta­ra­ła się, że­by jej głos brzmiał bez­tro­sko, ale w głę­bi du­szy by­ła ogrom­nie prze­ję­ta i ze­stre­so­wa­na.

– Masz na my­śli tę, któ­ra re­je­stro­wa­ła do­ku­men­ty, a po­tem na­gle cięż­ko za­cho­ro­wa­ła i już nie wró­ci­ła? – Ko­le­żan­ka spo­koj­nie po­pi­ja­ła drin­ka.

– Tak, sły­sza­łam, że za­nim ode­szła, pod­pa­dła nie­któ­rym. – Ina się­gnę­ła po ka­wa­łek piz­zy. By­ła prze­pysz­na.

– Pa­mię­tam tę sy­tu­ację. Krót­ko po tym, jak zo­sta­ła za­trud­nio­na mia­ła po­ma­gać przez kil­ka ty­go­dni przy wy­sył­ce ko­re­spon­den­cji i przez po­mył­kę wy­sła­ła pi­smo, któ­re za­wie­ra­ło new­ral­gicz­ne da­ne, do in­nej oso­by. Fir­ma mia­ła przez to spo­re stra­ty. Zro­bi­ła się afe­ra, że no­wy pra­cow­nik zaj­mu­je się tak od­po­wie­dzial­ny­mi za­da­nia­mi. Nie znam nie­ste­ty szcze­gó­łów. Póź­niej spra­wa uci­chła, tak­że dla­te­go że Mag­da od ra­zu po tym in­cy­den­cie za­cho­ro­wa­ła. Pew­nie stres, a po­tem już nie wró­ci­ła do pra­cy. Wiem, że jej ko­le­żan­ki pró­bo­wa­ły się z nią kon­tak­to­wać, ale ani nie od­pi­sy­wa­ła, ani nie od­bie­ra­ła te­le­fo­nów, po pro­stu się od­cię­ła od nas. To by­ło sła­be mo­im zda­niem, mo­gła do­stać ko­lej­ną szan­sę. Przy­go­to­wa­no no­we sta­no­wi­sko, na któ­rym mo­gła­by po­ka­zać swo­je moż­li­wo­ści. Wszy­scy ją wspie­ra­li, a ona nie ra­czy­ła na­wet od­pi­sy­wać na wia­do­mo­ści. Nie ro­zu­miem ta­kie­go po­stę­po­wa­nia, na­wet gdy­bym ode­szła z pra­cy, to chcia­ła­bym mieć kon­takt z ludź­mi, któ­rych tu po­zna­łam. To są nie­sa­mo­wi­te oso­by. – Iza znów pro­wa­dzi­ła mo­no­log. Nie prze­szka­dza­ło jej to by­naj­mniej w kon­su­mo­wa­niu piz­zy i drin­ków. – Zna­cie te­go Piotr­ka z dzia­łu za­rzą­dza­nia kor­po­ra­cją? Bar­dzo szyb­ko się zo­rien­to­wa­łam, że to mój są­siad! Za­py­ta­łam, czy mo­że­my ra­zem jeź­dzić do pra­cy, wie­cie, do­kła­da­ła­bym się do pa­li­wa, w ten spo­sób przy­naj­mniej nie mu­sia­ła­bym jeź­dzić me­trem. Zgo­dził się od ra­zu, du­żo roz­ma­wia­li­śmy w trak­cie jaz­dy i ja­koś tak wy­szło, że czę­sto po­tem do mnie wpa­dał, a to po­grać w gry plan­szo­we, na film, na wi­no. O, a kie­dyś wy­szłam tro­chę po­bie­gać i nie chcia­łam brać klu­czy ze so­bą, po­bie­głam do nie­go za­py­tać, czy mo­gę je zo­sta­wić u nie­go. No nie wy­obra­żam so­bie te­raz ży­cia bez tej zna­jo­mo­ści. Z wa­mi też bę­dę chcia­ła utrzy­my­wać kon­takt, na­wet jak nie bę­dzie­my już ra­zem pra­co­wać. – Ka­mi­la i Mar­ce­li­na po­pa­trzy­ły na sie­bie nie­pew­nie.