Andiamo, Amore ebook

Ty­tuł: „An­diamo, Amore”

Au­torka: Tina J. Hyde

Re­dak­cja i ko­rekta: Klau­dia Kar­kow­ska (przy­chod­nia­je­zy­kowa.pl)

Przy­go­to­wa­nie wy­da­nia elek­tro­nicz­nego: Iza­bela So­bo­lew­ska

Pro­jekt okładki: Oli­wia Po­toczna (@lit­tle­bo­oki­shart)

Co­py­ri­ght © 2026 by Tina J. Hyde

ISBN 978-83-976432-3-9

Wszel­kie prawa za­strze­żone

To­ruń 2026

Dla tych, któ­rzy choć raz po­my­śleli

o rzu­ce­niu wszyst­kiego i ucieczce w nie­znane.

Ta książka jest dla Was.

Ode­rwij­cie się od co­dzien­no­ści.

1

Ame­lia

Płuca pa­liły nie­mi­ło­sier­nie. Nie czu­łam też nóg i ba­łam się, że moja twarz lada mo­ment spo­tka się z pod­łogą. W le­wej ręce trzy­ma­łam pasz­port i wy­ma­chi­wa­łam nim jak wa­riatka, prawą zaś cią­gnę­łam wa­lizkę. Mia­łam do­kład­nie dzie­sięć mi­nut, żeby przejść kon­trolę bez­pie­czeń­stwa i do­biec do od­po­wied­niego gate’u.

– Do­brze… że… – dy­szała moja przy­ja­ciółka – za­czę­łam… cho­dzić na ten… ae­ro­bik.

– Wiesz, że kupno kar­netu nie równa się uczęsz­cza­niu?

Spoj­rzała na mnie z nie­skry­waną iry­ta­cją.

– Mu­sisz, Ama? Na­prawdę?

Za­chi­cho­ta­łam.

Po chwili opróż­nia­ły­śmy już kie­sze­nie przed kon­trolą bez­pie­czeń­stwa.

– Na­resz­cie – wy­sa­pała Lina. – Jak do­brze, że nie ma ko­lejki.

Na ra­zie mia­ły­śmy wię­cej szczę­ścia niż ro­zumu. Moja naj­uko­chań­sza, ale jakże nie­zor­ga­ni­zo­wana przy­ja­ciółka za­po­mniała, że po­winna była spa­ko­wać się wczo­raj, dla­tego jesz­cze go­dzinę temu la­tała po miesz­ka­niu jak ra­żona pio­ru­nem i zgar­niała ab­so­lut­nie wszystko, co wpa­dło jej w ręce. I nie są­dzę, żeby choć po­łowa tych rze­czy przy­dała jej się na Sy­cy­lii. Ja na­to­miast by­łam spa­ko­wana od dwóch dni i z nie­cier­pli­wo­ścią cze­ka­łam przy drzwiach, aby móc wresz­cie je­chać na lot­ni­sko.

Korki w mie­ście wcale nie po­lep­szyły ca­łej sy­tu­acji.

– Pa­ski, te­le­fony i ze­garki tu­taj. – Pani prze­pro­wa­dza­jąca kon­trolę wska­zała kosz na ta­śmie. – I pro­szę wy­jąć płyny – do­dała.

W eks­pre­so­wym tem­pie zro­bi­łam, co ka­zała, i już po chwili znaj­do­wa­łam się po dru­giej stro­nie pi­ka­cza. Tak, pi­ka­cza. A przy­naj­mniej ja na­zy­wam tak w my­ślach to ustroj­stwo.

Pa­trzy­łam, jak Lina miota się z pa­skiem, w du­szy ją prze­kli­na­jąc. Dziew­czyna wrzu­ciła go do ko­sza i prze­szła przez ska­ner. Po­szło jej nie­zwy­kle szybko. Spa­ko­wa­ły­śmy wszystko na od­czep­nego i rzu­ci­ły­śmy się bie­giem do bramki.

Lina dy­szała jak lo­ko­mo­tywa. Ba­łam się, że za­raz wy­wiesi białą flagę i oznajmi, iż ni­g­dzie nie leci.

By­łam wdzięczna wszyst­kim bó­stwom, że to lot­ni­sko nie było zbyt duże. W od­dali za­czął ma­ja­czyć nasz gate, ale…

– O nie… – szep­nę­łam i zwol­ni­łam kroku.

– Co, co?! – wy­krzyk­nęła Lina.

Przy bramce nie było ni­kogo.

– Od­le­cieli. Już ni­kogo tam nie ma. – Moje ra­miona opa­dły.

Wie­dzia­łam, że trzeba było wyjść wcze­śniej. Wła­śnie dla­tego za­wsze wszystko skru­pu­lat­nie pla­nuję i pra­wie ni­gdy się nie spóź­niam. Je­śli się pla­nuje, to…

– Ama, uspo­kój się – po­wie­działa Lina. – Wi­dzę te twoje try­biki i nie­chęć do mnie w oczach. Tym ra­zem ci wy­ba­czę, bo spie­przy­łam i cię ko­cham, ale nikt nie od­le­ciał, spójrz. – Wska­zała pal­cem ta­blicę, na któ­rej wiel­kimi, czer­wo­nymi li­te­rami na­pi­sano: DE­LAYED.

Sa­mo­lot miał wy­star­to­wać do­piero o 14:50, a nie o 14:20.

Na­tych­miast po­czu­łam ogromną ulgę. Aż mu­sia­łam usiąść z po­wodu tych wszyst­kich emo­cji.

– O jeny, jak do­brze – mruk­nę­łam.

– Wi­dzisz? – uśmiech­nęła się. – Wszystko jest pięk­nie, Ama, ni­czym się nie przej­muj.

Lina wy­cho­wy­wała się głów­nie w Pol­sce, ale jej ro­dzice byli Wło­chami. To po­łu­dniowe po­dej­ście cza­sami mnie osła­biało. Nie ro­zu­mia­łam, jak można się nie stre­so­wać, choć oczy­wi­ście nie­raz jej tego za­zdro­ści­łam.

Po­zna­ły­śmy się na stu­diach. Pierw­szego dnia, kiedy jesz­cze ni­kogo nie zna­łam, zgu­bi­łam się na te­re­nie kam­pusu. Spóź­niona bie­głam na za­ję­cia i nie­chcący wpa­dłam (i to do­słow­nie!) na Linę, a na do­miar złego wy­la­łam na nią sok po­ma­rań­czowy. Więk­szość lu­dzi by się oburzyła, ale nie ona. Po­wie­działa, że po­ma­rań­cze przy­po­mi­nają jej dom i w za­sa­dzie to plama jej nie ob­cho­dzi. Tak bar­dzo mnie tym zszo­ko­wała, że ja­koś tak na­tu­ral­nie za­czę­ły­śmy ze sobą roz­ma­wiać. I wła­śnie wtedy roz­po­częła się na­sza re­la­cja, która trwa do dziś.

– Nie mogę się do­cze­kać – traj­ko­tała. – Pa­lermo jest cu­downe! Zo­ba­czysz, spodoba ci się. Jest gło­śne i pełne kon­tra­stów, ta­kie… żywe!

By­łam za­ko­chana we Wło­szech i mia­łam wra­że­nie, że wszyst­kie rze­czy, które nor­mal­nie by mi nie od­po­wia­dały, tam tra­ciły zna­cze­nie. Moja od­por­ność na stres zwięk­szała się ma­gicz­nie na wło­skiej ziemi.

– O, po­patrz. Za­czy­nają bo­ar­ding. – Lina wstała i zgar­nęła swoje rze­czy. Była go­towa, aby udać się do sa­mo­lotu.

– No to za­czy­najmy przy­godę – po­wie­dzia­łam i ru­szy­łam za nią.

2

Ame­lia

Wło­chy przy­wi­tały nas dusz­nym, cięż­kim po­wie­trzem i słoń­cem, dla któ­rego moje oku­lary prze­ciw­sło­neczne nie sta­no­wiły żad­nej prze­szkody. Kiedy pierw­sze pro­mie­nie do­się­gły mo­jej skóry, po­czu­łam, jak wstę­puje we mnie po­zy­tywna ener­gia.

Lot­ni­sko mie­ściło się sto­sun­kowo nie­da­leko mia­sta, więc za­le­d­wie kil­ka­na­ście mi­nut póź­niej kro­czy­ły­śmy bru­ko­wa­nymi ulicz­kami Pa­lermo. Od­głos wa­li­zek dud­nią­cych o pod­łoże spra­wiał, że czu­łam się jak ty­powa tu­rystka, choć za­pewne i tak zdra­dzały to moje włosy w od­cie­niu ciem­nego blondu i ja­sna cera. W po­wie­trzu uno­sił się za­pach cy­tru­sów, a żar le­jący się z nieba cu­dow­nie roz­grze­wał moją skórę tak bar­dzo spra­gnioną słońca.

– Po­wie­dział, że bę­dzie cze­kał przy Qu­at­tro Canti, bo „tam na pewno nas znaj­dzie­cie”. – Zro­biła w po­wie­trzu znak cu­dzy­słowu, jed­no­cze­śnie pa­trząc w te­le­fon.

Nor­mal­nie to ja by­ła­bym na­szym prze­wod­ni­kiem, uzna­łam jed­nak, że skoro Lina zna te re­jony, to so­bie po­ra­dzi. Z każ­dym kro­kiem wąt­pi­łam w to co­raz bar­dziej, ale gdy wi­dzia­łam, co mnie ota­cza, rów­nie do­brze sama mo­głam się zgu­bić.

– „Nas”? – spy­ta­łam.

– Tak po­wie­dział.

Zmarsz­czy­łam brwi.

– Nie uma­wia­łaś się tylko z nim?

Lina wzru­szyła ra­mio­nami.

– Tak, tylko z nim, ale nic się nie martw. Może po pro­stu wło­ska ekipa chce nas przy­wi­tać – od­parła z uśmie­chem na twa­rzy.

Szły­śmy za­tło­czoną ulicą, przez co cią­gnię­cie za sobą wa­li­zek było dość nie­wy­godne, ale mapa wska­zy­wała, że zbli­żamy się do miej­sca spo­tka­nia. Wie­dzia­łam, że nie na­leży oce­niać tak szybko, ale na ra­zie bar­dzo mi się tu po­do­bało. Uwiel­bia­łam wło­skie ka­mie­nice, na­wet je­śli były nad­gry­zione zę­bem czasu, a Włosi po­tra­fili od­na­wiać je w taki spo­sób, że nie szpe­ciło to kra­jo­brazu ani zbyt­nio się nie wy­róż­niało.

– O! Po­patrz! – Lina wska­zała pal­cem ogromną fon­tannę. Była ogro­dzona ba­rier­kami i nie dało się po­dejść bli­żej, ale była na­prawdę piękna. Po­staci wy­kute w bia­łym ma­te­riale wy­glą­dały jak żywe. – Tu obok jest Qu­at­tro Canti – do­dała.

Po chwili we­szły­śmy na plac. Qu­at­tro Canti to wy­jąt­kowe miej­sce łą­czące cztery hi­sto­ryczne dziel­nice mia­sta. To tam krzy­żują się dwie główne ulice Pa­lermo – Via Ma­qu­eda oraz Corso Vit­to­rio Ema­nu­ele. Mówi się, że plac wy­cho­dzi na cztery strony świata, a rzeźby usta­wione w pół­ko­li­stych ni­szach sym­bo­li­zują cztery pory roku, cztery rzeki i cztery po­staci, o któ­rych nie­stety nic nie pa­mię­tam. To tyle z lek­cji hi­sto­rii. Sta­nę­łam na środku, tak aby wszyst­kie cztery strony znaj­do­wały się mniej wię­cej w tej sa­mej od­le­gło­ści ode mnie, i spoj­rza­łam w górę. Fa­sady czte­rech bu­dyn­ków wzno­siły się nade mną, a za nimi roz­cią­gało się błę­kitne niebo. Moja ar­ty­styczna du­sza za­piała z za­chwytu.

– Su­per, co? – Lina sta­nęła za mną.

Uśmiech­nę­łam się.

– Ca­ta­lina!

Zza ple­ców do­biegł nas mę­ski głos, a gdy się od­wró­ci­ły­śmy, uj­rza­ły­śmy męż­czy­znę idą­cego w na­szym kie­runku. Wy­glą­dał bar­dzo młodo i miał przy­ja­zny uśmiech. Przez ciemne oku­lary nie wi­dzia­łam jego oczu, ale czu­łam, że się po­lu­bimy.

– An­to­nio! Come stai, cu­gino?1

Ję­zyk wło­ski brzmi pięk­nie, ale ro­zu­mia­łam je­dy­nie kilka słów.

– Bene2 – od­parł i po­ca­ło­wał Linę w oba po­liczki.

– An­to­nio, to moja przy­ja­ciółka Ame­lia. Ama, to An­to­nio, mój ku­zyn.

Wy­cią­gnę­łam rękę do chło­paka do­kład­nie w tym sa­mym mo­men­cie, w któ­rym on już ca­ło­wał moje po­liczki. Zdzi­wi­łam się nieco tą bez­po­śred­nio­ścią, ale szybko zda­łam so­bie sprawę, że dla nich to nor­malka. Sta­ra­łam się nie dać po so­bie ni­czego po­znać i po pro­stu od­wza­jem­ni­łam gest.

– Ama, pia­cere3.

– Cie­bie rów­nież, An­to­nio – od­po­wie­dzia­łam po an­giel­sku.

Od­su­nę­łam się i sta­nę­łam obok przy­ja­ciółki.

– No do­bra! To co… – za­częła Lina, ale prze­rwało jej chrząk­nię­cie.

An­to­nio od­su­nął się, a przed nami sta­nął naj­przy­stoj­niej­szy męż­czy­zna, ja­kiego wi­dzia­łam. Słowo. I, nie­stety, wy­glą­dał do­kład­nie tak, jakby do­sko­nale zda­wał so­bie z tego sprawę. Po­czu­łam, że Lina rów­nież za­miera.

– To jest Dante. Mój przy­ja­ciel – przed­sta­wił ko­legę An­to­nio.

Dante był wy­so­kim, po­staw­nym męż­czy­zną. Ciemne włosy swo­bod­nie opa­dały na jego czoło, a na twa­rzy, na ostrej li­nii żu­chwy – nie że­bym się przy­glą­dała – ry­so­wał się kil­ku­dniowy, ciemny za­rost. Miał na so­bie gra­na­tową, lnianą ko­szulę, która do­sko­nale pod­kre­ślała umię­śnioną syl­wetkę.

No do­bra… Może jed­nak tro­chę się przy­glą­da­łam.

– Dante, miło cię po­znać. Je­stem Lina. – Przy­ja­ciółka otrzą­snęła się szyb­ciej niż ja i już wy­mie­niała się bu­zia­kami z na­szym no­wym zna­jo­mym.

Od­su­nęła się, że­bym rów­nież mo­gła się przy­wi­tać, ale wtedy Dante wy­cią­gnął do mnie dłoń. Spoj­rza­łam na nią jak na coś dziw­nego. Była duża, więk­sza od mo­jej, by­łam pewna, że gdyby się spo­tkały, oka­za­łoby się, że…

– Trzeba ją uści­snąć – po­wie­dział chłodno.

Nie miał ak­centu. Mó­wił bez­błęd­nym an­giel­skim. Tro­chę mnie to zszo­ko­wało, choć nie tak bar­dzo jak jego nie­przy­jemny ton.

Otrzą­snę­łam się, wy­pro­sto­wa­łam i mocno uści­snę­łam dłoń wy­ciągniętą w moim kie­runku.

– Ame­lia – rzu­ci­łam je­dy­nie.

Chło­pak na­wet nie mru­gnął. Nie wi­dzia­łam jego oczu, bo po­dob­nie jak An­to­nio miał na no­sie ciemne oku­lary. Można było od­nieść wra­że­nie, jakby zu­peł­nie nic go nie ob­cho­dziło. Skoro miał ta­kie po­dej­ście, za­sta­na­wia­łam się, co wła­ści­wie tu ro­bił.

Na­gle An­to­nio, zu­peł­nie jakby czy­tał mi w my­ślach, wy­ja­śnił:

– Dante po­sta­no­wił nam to­wa­rzy­szyć na wy­jeź­dzie – oznaj­mił życz­li­wie.

– O! Świet­nie – wy­rwała się Lina. – Im wię­cej, tym we­se­lej. To co? Gdzie ude­rzamy naj­pierw? An­to­nio, mu­sisz nam po­ka­zać ab­so­lut­nie wszyst­kie pe­rełki w Pa­lermo. I mo­gła­bym się na­pić drinka. Do­biega wie­czór, więc w su­mie mo­żemy też coś zjeść – traj­ko­tała pod­eks­cy­to­wana.

– Zwol­nij ko­nie, cu­gina4. Naj­pierw zo­sta­wi­cie swoje rze­czy, a po­tem ude­rzymy w mia­sto.

Kla­snęła w dło­nie.

– Ale bę­dzie za­bawa, Ama!

Nie wie­dzia­łam, co my­śleć o tym wszyst­kim, a może ra­czej – co my­śleć o tym chłod­nym przy­wi­ta­niu, ale w tym mo­men­cie po­sta­no­wi­łam to olać. Było cie­pło i sło­necz­nie, a przede mną roz­po­ście­rała się wi­zja ca­łego mie­siąca wło­skiej przy­gody.

Tak, na pewno bę­dzie cie­ka­wie.

1  Jak się masz, ku­zy­nie?

2  Do­brze.

3  Miło mi cię po­znać.

4  Ku­zynka.

3

Ame­lia

Nasz apar­ta­ment znaj­do­wał się w ści­słym cen­trum. Do­sta­nie się do tej ru­chli­wej i za­ra­zem głów­nej drogi, o któ­rej wcze­śniej wspo­mi­na­łam, zaj­mo­wało rap­tem pięć mi­nut. Lina pod­eks­cy­to­wała się jesz­cze bar­dziej na myśl, że wszyst­kie knajpy i bary były do­słow­nie na wy­cią­gnię­cie ręki.

Ze względu na brak okien po­kój był dość ciemny, co zmu­siło nas do za­pa­le­nia lampki, ale po­dej­rze­wa­łam, że to po to, aby w po­miesz­cze­niu nie było zbyt go­rąco. Naj­dziw­niej­sze było to, że po­mimo lo­ka­li­za­cji pa­no­wała tam nie­zwy­kła ci­sza. Sły­chać było je­dy­nie go­ści cią­gną­cych za sobą wa­lizki.

– Okay, co my­ślimy o Dan­tem? – spy­tała Lina w trak­cie po­szu­ki­wa­nia w tor­bie nie wia­domo czego. Ko­pała w niej tak, że wszyst­kie rze­czy miała już po­gnie­cione. Nie mo­głam na to pa­trzeć.

– Cóż… Nie był zbyt uprzejmy – przy­zna­łam.

– Uprzejmy? Ama, biła od niego TA aura.

Zdzi­wi­łam się.

– Jaka aura?

– Aura cho­dzą­cego grze­chu – do­dała z uśmie­chem.

Prze­wró­ci­łam oczami i po­sta­no­wi­łam zi­gno­ro­wać uwagi przy­ja­ciółki.

– Mó­wię ci, Ama. Fa­cet ma ten błysk w oku – roz­ma­rzyła się, ści­ska­jąc w dłoni ma­te­riał. – Jak w fil­mach.

Krę­ci­łam głową, szu­ka­jąc w mię­dzy­cza­sie cze­goś sto­sow­nego na ko­la­cję.

– Mo­gła­bym przy­siąc, że wi­dzia­łam mię­dzy wami iskierki. Wiesz, ta ener­gia była wręcz na­ma­calna.

Uci­snę­łam pal­cami na­sadę nosa i wes­tchnę­łam głę­boko.

– Lina, na mi­łość bo­ską, oglą­dasz za dużo ro­man­sów…

– Nie ma cze­goś ta­kiego jak za dużo ro­man­sów – prze­rwała mi na­dą­sana.

– …i te­raz wy­obra­żasz so­bie nie­stwo­rzone hi­sto­rie. Czy mo­żemy, pro­szę, się ubrać i pójść coś zjeść?

Dziew­czyna wy­grze­bała z torby po­ma­rań­czową su­kienkę.

– Hm… Ta się nada – uznała i wy­szła do ła­zienki.

Ja na­to­miast zde­cy­do­wa­łam się na białą su­kienkę na cie­niut­kich ra­miącz­kach. Po­de­szłam do lu­stra, aby oce­nić swój wy­bór. Su­kienka koń­czyła się w po­ło­wie ud, więc była dość krótka. Ko­ron­kowe zdo­bie­nia w pa­sie do­da­wały jej de­li­kat­no­ści, sam ma­te­riał przy­po­mi­nał zaś ko­szulę. Skła­dała się z kilku warstw, dzięki czemu nic nie prze­świ­ty­wało, a jed­no­cze­śnie była bar­dzo zwiewna, co w tej tem­pe­ra­tu­rze było praw­dzi­wym zba­wie­niem. Dłu­gie włosy po­sta­no­wi­łam spiąć klamrą. Wy­bra­łam ciem­no­be­żową, bo taka naj­bar­dziej pa­so­wała do ko­loru na mo­jej gło­wie. Cał­ko­wi­cie zre­zy­gno­wa­łam z ma­ki­jażu – na wa­ka­cjach uwiel­biam na­kła­dać na twarz wy­łącz­nie krem z fil­trem, więc je­dyne, co się na niej wy­róż­niało, to szare oczy i lekko ró­żowe usta. Mia­łam bar­dzo ja­sną kar­na­cję i li­czy­łam na to, że uda mi się tu zła­pać tro­chę słońca, choć oczy­wi­ście ochrona skóry była dla mnie klu­czowa.

– No. – Lina wy­ma­sze­ro­wała z ła­zienki, wy­gła­dza­jąc przy tym po­ma­rań­czową su­kienkę, tak bar­dzo kon­tra­stu­jącą z moją. – Je­ste­śmy go­towe.

Do­strze­głam w tym pewną iro­nię. Lina była prze­bo­jowa i gło­śna, ja – ra­czej ci­cha, choć nie stro­ni­łam od kon­tak­tów z ludźmi. Wy­da­wać by się mo­gło, że nie ma szans, aby dwa tak od­mienne cha­rak­tery mo­gły się do­ga­dać, a jed­nak była moją naj­lep­szą przy­ja­ciółką i bez wa­ha­nia sko­czy­ła­bym za nią w ogień.

*

Go­dzinę póź­niej sie­dzie­li­śmy w re­stau­ra­cji. Oto­czeni prze­cha­dza­ją­cymi się tu­ry­stami w sku­pie­niu stu­dio­wa­li­śmy menu. Do mo­ich noz­drzy do­cie­rał za­pach pizzy i czosnku i na samą myśl o tym, że za­raz mia­łam skosz­to­wać któ­rejś z tych po­traw, ślinka na­pły­wała mi do ust.

– Je­stem taka głodna. – Lina za­ło­żyła pa­smo ciem­nych wło­sów za ucho.

– Ko­niecz­nie mu­si­cie skosz­to­wać tu­tej­szego de­seru – prze­ko­ny­wał An­to­nio.

– Wi­dzisz? – zwró­ci­łam się do Liny. – A ze mnie się na­bi­ja­łaś.

An­to­nio da­lej na­wi­jał o wszyst­kich de­se­rach, które mają na Sy­cy­lii, a Dante w tym cza­sie sie­dział ci­cho. Dzi­wiła mnie jego po­stawa. Nie chcia­łam wyjść na igno­rantkę, ale by­łam prze­ko­nana, że Włosi są ra­czej… otwarci.

– Siete pronti?5 – Kel­nerka po­ja­wiła się zni­kąd.

Za­uwa­ży­łam, że opa­no­wali tę sztukę do per­fek­cji, bo wcze­śniej zu­peł­nie nie­po­strze­że­nie na stole wy­lą­do­wała ka­rafka z wodą.

– Sì6 – po­twier­dziła Lina. – Al­lora7, dla mnie bę­dzie ca­po­nata di me­lan­zane8, po­tem pa­sta alla norma9, a na­stęp­nie po­lpette di sarde10 i kie­li­szek bia­łego wina. – Za­mknęła kartę i po­dała ją kel­nerce.

An­to­nio po­ki­wał głową z uzna­niem, a ja onie­mia­łam na myśl o ilo­ściach je­dze­nia za­mó­wio­nych przez przy­ja­ciółkę.

– Ama? – Wska­zał ge­stem, że te­raz moja ko­lej.

Po­krę­ci­łam głową.

– Za­mów­cie, pro­szę, ja jesz­cze my­ślę.

Albo ra­czej nie mam po­ję­cia, co za­mó­wić, żeby nie było dziw­nie.

– Ja­sne. W ta­kim ra­zie dla mnie pa­nelle11 na przy­stawkę. – Wska­zał pal­cem na Linę. – Wy­mie­nimy się, ku­zynko.

Dziew­czyna udała nie­za­do­wo­le­nie.

– Pa­sta z sar­dyn­kami, a póź­niej tuń­czyk.

Kel­nerka spoj­rzała na Dan­tego.

– Ri­sotto e ba­sta, gra­zie12.

Tylko on za­mó­wił jedno da­nie.

Gdy przy­szła ko­lej na mnie, na twa­rzy kel­nerki dało się do­strzec znie­cier­pli­wie­nie.

Wie­dzia­łam, że Włosi ja­dają przy­stawkę, dwa da­nia i jesz­cze de­ser, ale nie mia­łam po­ję­cia, jak oni to ro­bią! Ja już po jed­nym ta­le­rzu ma­ka­ronu by­łam pełna.

– Okay, to ja… – prze­łknę­łam ślinę – po­pro­szę pa­stę alla norma.

– Tylko to?

– I kie­li­szek bia­łego wina.

Ko­bieta po­ki­wała głową i za­no­to­wała za­mó­wie­nie.

– My­ślę, że każdy na­pije się wina – wtrą­cił An­to­nio.

Kel­nerka za­brała wszyst­kie karty z na­szego sto­lika, a na­stęp­nie udała się w kie­runku kuchni.

– Ama, ko­cha­nie, mu­sisz się jesz­cze wiele na­uczyć – po­wie­działa Lina.

– Mam tylko je­den żo­łą­dek!

– Ja też, ale tu­taj… – Wska­zała ge­stem mia­sto. – Mam wra­że­nie, że li­mit się nie li­czy.

An­to­nio przy­tak­nął.

– Ama, to twój pierw­szy raz w Pa­lermo?

– Sì.

– Ogól­nie we Wło­szech – do­dała Lina.

An­to­nio wy­glą­dał na za­fa­scy­no­wa­nego.

– Fan­ta­stycz­nie. Mie­siąc na tej wy­spie jest tym, czego ci po­trzeba.

– Tak też po­my­śla­łam.

– Ca­ta­lina tyle mi o to­bie opo­wia­dała, że czuję, jak­bym już cię znał.

Zmarsz­czy­łam nos.

– Nie wiem, czy chcę wie­dzieć, co do­kład­nie usły­sza­łeś.

Chło­pak mach­nął ręką.

– Non­sens. Mó­wiła w sa­mych su­per­la­ty­wach. Po­dobno je­steś wziętą praw­niczką.

– Bez prze­sady. – Rzu­ci­łam przy­ja­ciółce wy­mowne spoj­rze­nie.

– Ama jest skromna. Tak na­prawdę jest naj­lep­sza w mie­ście. Na­wet pi­sali o niej w ga­ze­cie.

– Warto mieć ta­kie zna­jo­mo­ści. – An­to­nio pu­ścił do mnie oczko.

– Le­piej nie ko­rzy­stać z mo­ich usług.

– Ra­cja.

– A ty, Dante? Czym się zaj­mu­jesz? – Lina spró­bo­wała za­gad­nąć wciąż mil­czą­cego ko­legę.

Męż­czy­zna sie­dział wy­god­nie na krze­śle. Miał sze­ro­kie barki, więc wy­peł­niał do­słow­nie całą prze­strzeń me­bla.

Nie że­bym się przy­glą­dała.

– Je­stem re­dak­to­rem na­czel­nym w duń­skim wy­daw­nic­twie.

– O! To ma­cie z Amą coś wspól­nego.

Dante uniósł brwi i spoj­rzał w moim kie­runku, jakby cze­kał na wy­ja­śnie­nie.

– Zaj­muję się pra­wem au­tor­skim. Kra­dzież ksią­żek i nie tylko.

– Może ktoś się po pro­stu in­spi­ro­wał. – Non­sza­lancko wzru­szył ra­mio­nami.

Onie­mia­łam.

– To, że ktoś prze­jął czy­jąś fa­bułę i na­zwał ją wła­sną, nie jest in­spi­ra­cją, tylko kra­dzieżą.

– Cza­sem naj­więk­sze dzieła to kra­dzieże do­sko­nałe. – Do­dał i upił łyk wody.

Czu­łam, jak krew mnie za­lewa.

– Wy­bacz. Nie­stety daw­niej ta­kie sy­tu­acje się zda­rzały. I nie jest to żadną ta­jem­nicą.

– I wła­śnie dla­tego je­stem w ta­kim, a nie in­nym miej­scu, żeby nie do­pu­ścić do ta­kich sy­tu­acji – ucię­łam prędko.

Tym ra­zem kel­nerce nie udało się prze­mknąć nie­zau­wa­żal­nie i od­no­to­wa­li­śmy, że sta­wia przed nami kie­liszki z wi­nem oraz oliwę i chleb na za­gryzkę.

Ode­tchnę­łam głę­biej. Już się­ga­łam po na­czy­nie, aby upić łyk wło­skiego trunku, gdy na­gle moja przy­ja­ciółka unio­sła szkło i za­wo­łała:

– To­ast za wa­ka­cje!

Chcia­łam się stuk­nąć kie­lisz­kami, ale tym ra­zem prze­rwał mi An­to­nio, który po­chy­lił się kon­spi­ra­cyj­nie.

– W za­sa­dzie mam pe­wien plan.

– Jaki plan? – Lina nie­mal pod­sko­czyła na krze­śle.

– Pro­po­nuję, że­by­śmy wy­na­jęli auto i zro­bili ob­jaz­dówkę po wy­spie. Pa­lermo jest świet­nym mia­stem, ale każde z po­zo­sta­łych rów­nież ma coś do za­ofe­ro­wa­nia. Uło­ży­łem wstępny plan po­dróży i w za­sa­dzie je­stem go­tów do drogi. – Bły­snął bia­łym uśmie­chem i wy­jął z kie­szeni te­le­fon, aby za­de­mon­stro­wać szcze­góły. Zde­cy­do­wa­nie był bar­dziej zor­ga­ni­zo­wany niż Lina.

Dziew­czyna wy­trzesz­czyła oczy na wi­dok mapy.

– An­to­nio! – pi­snęła. – To świetny po­mysł! Ama, co my­ślisz?

W sku­pie­niu przy­glą­da­łam się punk­tom za­zna­czo­nym na ma­pie.

W mię­dzy­cza­sie An­to­nio snuł opo­wie­ści o pięk­nych pla­żach – czym, prawdę mó­wiąc, ku­pił mnie od razu – ale nie tylko, bo wy­ja­śnił też, że nie­które przy­stanki zna­la­złyby się gdzieś po­środku wy­spy albo pra­wie ty­siąc me­trów nad po­zio­mem mo­rza. Wspo­mniał o par­kach ar­che­olo­gicz­nych i o kli­ma­tycz­nych mia­stecz­kach, które mo­gli­by­śmy od­wie­dzić, a do tego nie mógł się na­chwa­lić, jak cu­downe jest od­kry­wa­nie wy­spy w taki spo­sób.

Uwiel­bia­łam pro­wa­dzić sa­mo­chód, dla­tego od razu po­czu­łam dresz­czyk eks­cy­ta­cji na myśl o zwie­dza­niu wy­spy tym środ­kiem trans­portu.

– My­ślę – za­czę­łam – że to fan­ta­styczny po­mysł, An­to­nio. Je­stem na tak.

– Yay! – Lina kla­snęła w dło­nie.

– Ale…

– O nie… – Przy­ja­ciółka zmar­kot­niała.

Za­śmia­łam się na wi­dok jej miny.

– Chcę pro­wa­dzić – oznaj­mi­łam.

An­to­nio za­mru­gał. Spoj­rzał na mnie, jak­bym po­wie­działa coś nie z tej ziemi.

– Chcesz pro­wa­dzić sa­mo­chód TU­TAJ?

– Tak, a co w tym dziw­nego? – obu­rzy­łam się. – Tylko mi nie mów, że masz ste­reo­ty­powe po­dej­ście do tego te­matu.

By­łam go­towa na kłót­nię w obro­nie praw ko­biet, a w rę­ka­wie mia­łam mnó­stwo asów i…

Dante się za­śmiał.

On się za­śmiał!

Re­ak­cja chło­paka to­tal­nie wy­biła mnie z wo­jow­ni­czego na­stroju.

– Nie! Ależ skąd – bro­nił się An­to­nio. – Zde­cy­do­wa­nie nie o to mi cho­dzi. Po pro­stu wło­ski styl jazdy cie­szy się pewną… re­pu­ta­cją – wy­ja­śnił, jakby nie mógł zna­leźć od­po­wied­niego słowa.

– Nie­do­po­wie­dze­nie – mruk­nął Dante, który od po­czątku wie­czoru nie­mal nie wy­dał z sie­bie dźwięku. Głos miał ni­ski i spo­kojny, a mnie z nie­wy­ja­śnio­nego po­wodu prze­szył dreszcz.

– Je­stem tego świa­doma – przy­zna­łam i skrzy­żo­wa­łam ręce w obron­nym ge­ście.

An­to­nio wy­dął wargi.

– Cóż, w ta­kim ra­zie ja nie mam z tym pro­blemu.

– Ja też nie – wtrą­ciła Lina. – Tak długo, jak to nie ja będę za kie­row­nicą, może pro­wa­dzić każdy. – Upiła łyk wina.

Prze­nie­śli­śmy wzrok na Dan­tego, który na­dal się nie od­zy­wał.

– Dante? – An­to­nio wy­glą­dał, jakby wręcz bła­gał go spoj­rze­niem, żeby nie pal­nął nic głu­piego. Naj­wy­raź­niej wszy­scy by­li­śmy świa­domi jego wy­jąt­ko­wego na­sta­wie­nia do świata.

Męż­czy­zna od­chrząk­nął.

– Okay.

I tyle. Po pro­stu okay. W za­sa­dzie nie wiem, czego in­nego się spo­dzie­wa­łam.

– Okay! – wy­krzyk­nął An­to­nio. – W ta­kim ra­zie… – Uniósł na­czy­nie. – To­ast za Sy­cy­lię.

– Za Sy­cy­lię – po­wtó­rzy­ły­śmy z Liną i wszy­scy stuk­nę­li­śmy się kie­lisz­kami.

Serce biło mi szyb­ciej niż zwy­kle. Wy­jazd, któ­rego nie pla­no­wa­łam, wła­śnie sta­wał się przy­godą mo­jego ży­cia i nie mo­głam się jej do­cze­kać.

5  Je­ste­ście go­towi?

6  Tak.

7Więc; w ta­kim ra­zie.

8  Ca­po­nata di me­lan­zane – sy­cy­lij­ska po­trawa wa­rzywna przy­po­mi­na­jąca gu­lasz, w któ­rej głów­nym skład­ni­kiem jest ba­kła­żan. Cha­rak­te­ry­zuje się słodko-kwa­śnym sma­kiem [wszyst­kie przy­pisy po­cho­dzą od re­dak­torki].

9  Pa­sta alla norma – sy­cy­lij­skie da­nie skła­da­jące się głów­nie z ma­ka­ronu i ba­kła­żana.

10  Po­lpette di sarde – tra­dy­cyjne sy­cy­lij­skie pul­pe­ciki z sar­dy­nek, czę­sto po­da­wane z so­sem po­mi­do­ro­wym.

11  Pa­nelle – pla­cuszki przy­go­to­wy­wane z mąki z cie­cie­rzycy, wody, soli i na­tki pie­truszki, sma­żone na głę­bo­kim tłusz­czu.

12  Ri­sotto. To wszystko, dzię­kuję. (wł.)

4

Ame­lia

Z sa­mego rana wy­po­ży­czy­li­śmy auto – nie­zwy­kle kli­ma­tycz­nego, żół­tego Fiata 500 – i by­li­śmy go­towi, żeby ru­szyć w drogę. Lina nie­ustan­nie na­rze­kała, że tak wcze­śnie ka­za­łam jej się zwlec z łóżka, a prze­cież była na wa­ka­cjach. Nie po­ma­gał też fakt, że wy­piła za dużo wina, więc te­raz ci­cho po­chra­py­wała na tyl­nym sie­dze­niu sa­mo­chodu i śli­niła ko­szulę to­wa­rzy­szą­cego jej ku­zyna. Obok mnie sie­dział oczy­wi­ście nikt inny jak Mar­kotny Dante.

Chło­pak miał być mo­imi dru­gimi oczami, ale albo mil­czał, albo ogra­ni­czał się do „uwa­żaj!”, ewen­tu­al­nie „uwa­żaj, na mi­łość bo­ską”.

Wy­pa­da­łoby wspo­mnieć, że wy­jazd z Pa­lermo nie na­le­żał do… naj­ła­twiej­szych. Gdy wsia­dasz do auta w Pol­sce, spo­dzie­wasz się jazdy w nor­mal­nych wa­run­kach. Ba! Na­wet się nad tym nie za­sta­na­wiasz, bo to oczy­wi­ste, że lu­dzie (ra­czej) prze­strze­gają prze­pi­sów. Cóż… Nie tu­taj.

– Uwa­żaj! – wark­nął Dante po raz dwu­dzie­sty.

Zwy­kle to ja dba­łam o bez­pie­czeń­stwo i kon­tro­lo­wa­łam sy­tu­ację, a tu pro­szę – taki Dante besz­tał mnie jak ma­łego dzie­ciaka. Nie mo­głam jed­nak po­le­gać wy­łącz­nie na so­bie. Nie w tej sy­tu­acji.

Wjeż­dża­łam wła­śnie na rondo, na któ­rym nie obo­wią­zy­wały za­sady ru­chu dro­go­wego. Oka­zało się, że Włosi nie sza­nują two­jego pierw­szeń­stwa i ma je po pro­stu ten z sil­niej­szą psy­chą.

Nie by­łam tą osobą.

– Prze­cież uwa­żam! – krzyk­nę­łam. – To nie moja wina, że jeż­dżą jak wa­riaci!

– Ostrze­ga­łem – szep­nął z tyłu An­to­nio.

– Nie po­ma­gasz. – Rzu­ci­łam mu spoj­rze­nie w lu­sterku.

– Po pro­stu – za­czął Dante i zła­pał się za na­sadę nosa – uwa­żaj.

Żach­nę­łam się.

– Wow. Dzięki za po­moc.

Po­sta­no­wi­łam mak­sy­mal­nie sku­pić się na dro­dze. Włosi jeź­dzili cha­otycz­nie, ale mieli swoje nie­pi­sane za­sady, a ja szybko się uczy­łam. Już po chwili ogar­nia­łam ich „sche­mat”. Wi­dzisz wolną prze­strzeń? To gaz do de­chy, a oni po pro­stu zwol­nią. Acz­kol­wiek mu­sia­łam przy­znać, że cał­ko­wite za­ufa­nie wło­skim kie­row­com nie na­le­żało do ła­twych za­dań. Naj­gor­sze w tym wszyst­kim było jed­nak to, że na­wet je­śli droga była po­dzie­lona na dwa pasy, oni i tak ro­bili z nich trzy i w ogóle nie trzy­mali się li­nii, więc tak na­prawdę każdy je­chał jak chciał.

– Jak to moż­liwe, że każdy je­dzie jak chce? – my­śla­łam na głos.

– Amore13, do­ceń to. – W lu­sterku wstecz­nym po­ja­wił się sze­roki uśmiech An­to­nia. – Po­trak­tuj to jako wol­ność.

Wol­ność.

No tak.

Po prze­bi­ciu się przez to cha­otyczne mia­sto mo­głam ode­tchnąć z ulgą, a moje ra­miona mo­men­tal­nie się roz­luź­niły.

– To było… świetne! – krzyk­nę­łam z en­tu­zja­zmem.

– Przy­znam, że po­ra­dzi­łaś so­bie re­we­la­cyj­nie – po­chwa­lił mnie An­to­nio.

Lina wciąż chra­pała na tyl­nym sie­dze­niu, zu­peł­nie nie­świa­doma cyrku, który przed chwilą miał miej­sce, a Dante nie­ustan­nie mil­czał. Nie był naj­lep­szym na­wi­ga­to­rem ani mo­ty­wa­to­rem.

W związku z tym, że w Pa­lermo trudno o plażę, a ja ma­rzy­łam o za­nu­rze­niu się w tej tur­ku­so­wej wo­dzie, mie­li­śmy w pla­nach szybki przy­sta­nek nad mo­rzem. Na ma­pie zna­leź­li­śmy więc dziką plażę, która była po dro­dze, i wła­śnie na nią zmie­rza­li­śmy.

– Czy mo­żesz mnie po­kie­ro­wać? Nie chcę prze­ga­pić zjazdu – zwró­ci­łam się do mil­czą­cego pa­sa­żera sie­dzą­cego po mo­jej pra­wej.

– Tak.

Okay. Mia­łam na­dzieję, że rze­czy­wi­ście tak bę­dzie.

An­to­nio pod­łą­czył te­le­fon do sys­temu i już po chwili z gło­śni­ków le­ciały wło­skie prze­boje. Zna­łam je bar­dzo do­brze, bo były to ra­czej star­sze utwory.

La­scia­temi can­tare

Con la chi­tarra in mano14

Na mo­jej twa­rzy wy­kwitł sze­roki uśmiech. Droga oka­zała się bez­pro­ble­mowa, tak że przy oka­zji mo­głam po­dzi­wiać wi­doki. Po le­wej stro­nie prze­bi­jało się mo­rze, a po pra­wej – wy­żynne czę­ści wy­spy. Gdzie­nie­gdzie dało się do­strzec ślady zie­leni, cho­ciaż więk­szość z nich była po pro­stu nie­po­krytą ni­czym zie­mią. Cie­szy­łam się, że tu je­stem.

– Za chwilę zjazd – mruk­nął Dante.

Cie­szy­łam się na­wet w tak mar­kot­nym to­wa­rzy­stwie.

Dante po­pro­wa­dził mnie krok po kroku na sam par­king i mu­sia­łam przy­znać, że by­łam w szoku, bo po raz pierw­szy z jego ust wy­do­było się aż tyle słów.

Na plażę szło się po czymś, co je­dy­nie przy­po­mi­nało schody – wy­glą­dało to do­słow­nie tak, jakby ktoś wy­kuł pó­łeczki w skale. Droga przy­wo­dziła mi na myśl grę przy­go­dową. Żeby zna­leźć się na dzi­kiej plaży, za scho­dami trzeba było przejść tu­ne­lem pod to­rami ko­le­jo­wymi. Kiedy po­ciąg prze­je­chał tuż nad moją głową, na­bra­łam pew­nych wąt­pli­wo­ści, czy to na pewno do­bry po­mysł. Te jed­nak szybko ule­ciały, gdy przed mo­imi oczami uka­zało się mo­rze. Woda po­ły­ski­wała tur­ku­sem i wręcz można było od­nieść wra­że­nie, że ktoś wsy­pał do niej bro­kat. Wi­dok za­pie­rał dech w pier­siach.

Nie mo­głam jed­nak dłu­żej od­da­wać się za­chwy­tom, bo usły­sza­łam gło­śne ziew­nię­cie i na­gle po­czu­łam, jak Lina za­rzuca mi rękę na ra­miona.

– Sły­sza­łam, że da­łaś czadu, Ama!

– Nie ro­zu­miem, jak mo­głaś spać przy akom­pa­nia­men­cie mo­ich prze­kleństw.

Dziew­czyna mach­nęła ręką.

– Jeź­dzi­łam z tatą.

Za­śmia­łam się.

– Czy ty wi­dzisz tę wodę? – spy­ta­łam pod­eks­cy­to­wana. – W ży­ciu nie wi­dzia­łam tak czy­stego akwenu.

– Tylko ty mo­gła­byś użyć tak trud­nego słowa.

Rzu­ci­łam rze­czy na pia­sek i za­czę­łam się roz­bie­rać. Nikt poza mną i Dan­tem nie po­my­ślał o wcze­śniej­szym za­ło­że­niu stro­jów ką­pie­lo­wych, więc kiedy nasi przy­ja­ciele mę­czyli się z pro­wi­zo­ryczną prze­bie­ral­nią, my szli­śmy już do wody.

Ze wszyst­kich sił pró­bo­wa­łam nie zer­kać na męż­czy­znę obok mnie, ale było to… trudne. Nie chcia­łam wi­dzieć, jak pięk­nie ry­suje się li­nia jego oboj­czyka ani że włosy de­li­kat­nie mu się kręcą, i z całą pew­no­ścią nie chcia­łam wi­dzieć tych mię­śni, które do­tych­czas skry­wały się pod ko­szulką.

By­łam zgu­biona. Ten fa­cet przy­pra­wiał moje ko­mórki ner­wowe o za­wał, je­śli to w ogóle było moż­liwe.

W pew­nym mo­men­cie chło­pak spoj­rzał w moim kie­runku i uniósł py­ta­jąco brew. Au­to­ma­tycz­nie od­wró­ci­łam wzrok i, chcąc za­jąć swoje my­śli, za­czę­łam się wpa­try­wać w prze­strzeń roz­cią­ga­jącą się pod mo­imi sto­pami.

– Ale tu jest pięk­nie – po­wie­dzia­łam, wcho­dząc głę­biej do kry­sta­licz­nie czy­stej wody. Nie dość, że wi­dzia­łam swoje nogi, to do­strze­ga­łam rów­nież po­je­dyn­cze ryby, które zu­peł­nie swo­bod­nie prze­pły­wały mię­dzy nami.

Za­nu­rzy­łam się nie­mal po samą szyję i za­czę­łam pły­wać. Ką­tem oka do­strze­głam jesz­cze, że Dante zro­bił to samo, choć… Od­nio­słam wra­że­nie, że tro­chę zbyt długo stał w jed­nym miej­scu i po pro­stu się przy­glą­dał. Ale nic dziw­nego, skoro ota­czała nas tak wy­jąt­kowa prze­strzeń.

Tem­pe­ra­tura wody ide­al­nie kon­tra­sto­wała z go­rą­cym po­wie­trzem, więc z przy­jem­no­ścią po­wi­ta­łam jej chłód. Czu­łam, jak na­pię­cie stop­niowo opusz­cza moje ciało. Zo­sta­wi­łam za sobą pracę i cały stres, który ostat­nio mi to­wa­rzy­szył. A było go na­prawdę dużo. Mój szef, Ar­tur, to praw­dziwy kre­tyn – przez niego za­czę­łam się za­sta­na­wiać nad sen­sem swo­jego za­wodu. Woda na­to­miast dzia­łała na mnie uspo­ka­ja­jąco. Już sam jej szum spra­wiał, że od­czu­wa­łam błogi spo­kój i za­po­mi­na­łam o pro­ble­mach, a le­żąc w niej, czu­łam się praw­dzi­wie wolna.

– Ama!

Usły­sza­łam krzyk do­cho­dzący z brzegu. Unio­słam głowę i zo­ba­czy­łam, jak An­to­nio i Lina wbie­gają do wody i przy oka­zji pło­szą wszyst­kie rybki.

Zmar­kot­nia­łam, wi­dząc, że już żadna nie plą­cze się wo­kół mo­ich nóg.

– Spło­szy­li­ście ryby.

– Ja­kie ryby? – za­py­tała z sze­ro­kim uśmie­chem.

– Lina, w ta­kiej wo­dzie na­wet bez ma­ski mo­żesz do­strzec nie­które ryby, a wy je prze­stra­szy­li­ście. – Wie­dzia­łam, że dra­ma­ty­zuję, ale zde­ner­wo­wała mnie ta sy­tu­acja, poza tym Włosi obecni na plaży rów­nież wy­da­wali się nie­po­cie­szeni tym za­cho­wa­niem.

Przy­ja­ciółka spu­ściła nieco ra­miona, a na jej twa­rzy wi­dać było skru­chę.

– Prze­pra­szam, nie po­my­śla­łam.

Po­ki­wa­łam głową.

– W po­rządku.

Jest jedna rzecz, któ­rej nie lu­bię bar­dziej niż ha­łasu. Kon­flikty. Nie zno­szę ich. Dla­tego tak szybko, jak wda­wa­łam się w dys­ku­sję, tak szybko chcia­łam za­my­kać dany te­mat.

Dante przy­glą­dał mi się z za­cie­ka­wie­niem. Zwró­ci­łam uwagę na to, że za­ci­snął szczękę, gdy nasi zna­jomi wpa­ro­wali do wody, ale zu­peł­nie nie ro­zu­mia­łam spoj­rze­nia, któ­rym mnie wła­śnie ob­da­rzał. Co ja ta­kiego zro­bi­łam?

– In­te­re­su­jące – mruk­nął tak, że tylko ja go usły­sza­łam.

Chcia­łam za­py­tać, co tak bar­dzo go za­in­te­re­so­wało, ale przy­ja­ciele wsko­czyli po­mię­dzy nas i znik­nęli pod wodą, aby spró­bo­wać do­tknąć dna.

Wpa­try­wa­łam się przed sie­bie, roz­kła­da­jąc to jedno słowo na czynniki pierw­sze, ale wciąż nic z tego nie ro­zu­mia­łam.

13  Ko­cha­nie.

14Toto Cu­tu­gno, L’Ita­liano, 1983.

5

Ame­lia

Droga do Enny wiła się nie­skoń­czo­nymi za­krę­tami. Enna to naj­wy­żej po­ło­żone mia­sto na Sy­cy­lii, więc w su­mie nie po­winno mnie to dzi­wić. Za każ­dym za­krę­tem krył się nieco inny kra­jo­braz – raz ka­wa­łek tur­ku­so­wego mo­rza, raz pa­górki spa­lone słoń­cem. Mia­łam wra­że­nie, że wkra­czam do zu­peł­nie in­nej kra­iny. Wi­doki za­pie­rały dech w piersi, ale nie chcia­łam się zbyt­nio roz­glą­dać, bo stre­so­wały mnie te za­wi­jasy. Dało się też od­czuć wy­so­kość, na któ­rej się znaj­do­wa­li­śmy, bo co ja­kiś czas za­ty­kało nam uszy.

– Nie­sa­mo­wite, że lu­dzie tu miesz­kają. Te wi­doki są obłędne. – Nie kry­łam za­chwytu.

– Tylko że nic tu nie ma – ma­ru­dziła Lina.

– Ale jest ci­sza i spo­kój – ode­zwał się Dante.

Za­sko­czyło mnie jego na­głe za­an­ga­żo­wa­nie w roz­mowę, ale w du­szy przy­zna­łam mu ra­cję.

– Nuda.

Prze­wró­ci­łam oczami, choć ką­ciki mo­ich ust drgnęły mi­mo­wol­nie. Lina i An­to­nio po­trze­bo­wali wielu bodź­ców, więc za­szy­cie się w tak ci­chym miej­scu mo­gło być dla nich trudne. Ro­zu­mia­łam to, cho­ciaż sama uwiel­bia­łam taki kli­mat. I mimo że po­do­bało mi się gło­śne i tęt­niące ży­ciem Pa­lermo, to cie­szy­łam się na myśl o spę­dze­niu czasu w nieco spo­koj­niej­szej En­nie.

– Okay, mamy tylko je­den dzień w En­nie, więc go nie zmar­nujmy – po­wie­dział An­to­nio. – Mu­simy zo­ba­czyć sta­rówkę i za­mek.

– Mają tu za­mek? – oży­wi­łam się.

– Nie miej wy­gó­ro­wa­nych ocze­ki­wań. Mają to, co zo­stało z zamku.

To było nie­istotne. Uwiel­bia­łam zamki, ru­iny zam­ków i ja­kie­kol­wiek po nich po­zo­sta­ło­ści, a także le­gendy z nimi zwią­zane.

Lina wes­tchnęła.

– Ama musi zo­ba­czyć każdy za­mek.

– Se­rio? – zdzi­wił się An­to­nio. – Dla­czego?

– Bo je uwiel­bia! Kie­dyś cią­gnęła mnie na ja­kąś górę tylko po to, żeby zo­ba­czyć ścianę cze­goś, co kie­dyś niby było zam­kiem. Po­wiedz, pro­szę, że tu­taj nie bę­dziemy się tak wspi­nać. – Rzu­ciła mu spoj­rze­nie pełne na­dziei.

– Nie bę­dziemy.

– Och, cu­dow­nie. – Ulga w jej gło­sie była bar­dzo wy­raźna.

– Ale w Mus­so­meli już tak – wtrą­cił Dante.

– „Musso” co?

– W Mus­so­meli.

– A wła­ści­wie to dla­czego ja nie sie­dzę z przodu?! – obu­rzył się na­gle An­to­nio. – Je­stem prze­cież kie­row­ni­kiem tej wy­cieczki.

Dante ode­tchnął, jakby roz­ma­wiał z nie­sfor­nym dziec­kiem i mu­siał uzbroić się w do­dat­kową cier­pli­wość, żeby wy­tłu­ma­czyć mu coś po raz enty.

– Bo zgu­bi­łeś się w mie­ście ro­dzin­nym.

– Ale…

– Ta­kim, które ma tylko jedną ulicę.

– Ja…

– W któ­rym prze­by­wa­łeś przez całe dzie­ciń­stwo.

– To nie…

– I to nie raz, a trzy razy.

An­to­nio wes­tchnął.

– Może mo­gło mi się zda­rzyć raz czy dwa.

– A nie trzy? – wtrą­ciła Lina.

Na­dą­sany An­to­nio skrzy­żo­wał ra­miona.

– E tu, Lina?15

Ku jego nie­za­do­wo­le­niu wszy­scy się za­śmia­li­śmy.

*

Miesz­ka­li­śmy bli­sko miej­sca, z któ­rego roz­ta­czała się nie­sa­mo­wita pa­no­rama wy­spy. Z tej wy­so­ko­ści wi­dzie­li­śmy mia­steczka, pola, drogi i auta mniej­sze niż mrówki. By­łam pod wra­że­niem, że udało mi się tu wje­chać, bo z tej per­spek­tywy droga nie pre­zen­to­wała się naj­le­piej.

– Py­ta­nie. – Lina pod­nio­sła rękę. – Jak ci lu­dzie ro­bią za­kupy?

– W oko­licy jest sklep, a je­śli mają po­trzebę, jadą do in­nego mia­sta.

– Hm, ale nie wy­gląda na to, żeby mieli ko­mu­ni­ka­cję miej­ską.

Dante za­śmiał się pod no­sem, na co szturch­nę­łam go łok­ciem w że­bra. Chło­pak zgiął się lekko, co przy­ję­łam z nie­małą sa­tys­fak­cją. Tylko ja mogę się na­bi­jać ze swo­jej przy­ja­ciółki i vice versa.

– Nie je­ste­śmy przy­zwy­cza­jone do braku ko­mu­ni­ka­cji, więc w su­mie też je­stem cie­kawa.

– W zde­cy­do­wa­nej więk­szo­ści mają auta. Trudno po­ru­szać się po wy­spie bez sa­mo­chodu – wy­ja­śnił An­to­nio.

– W ta­kim ra­zie jesz­cze bar­dziej do­ce­niam mia­sto – po­wie­działa Lina.

– Chodźmy da­lej. Przej­dziemy się aż do zamku.

Z eks­cy­ta­cji nie­mal kla­snę­łam w dło­nie.

Chło­pacy szli z przodu, a my z Liną zo­sta­ły­śmy tro­chę bar­dziej z tyłu. Wzięła mnie pod rękę i ra­zem po­dzi­wia­ły­śmy uroki Enny.

– Więk­szość miejsc jest po­za­my­kana. – Słusz­nie za­uwa­żyła przy­ja­ciółka.

– I nie wia­domo, czy na stałe, czy z po­wodu sje­sty16 – do­da­łam.

– No tak, sje­sta. Pol­ska mnie roz­pie­ściła. Sklep otwarty w ciągu dnia. Coś pięk­nego.

Przy­zna­łam jej ra­cję.

– Czy ja za­uwa­ży­łam nić po­ro­zu­mie­nia mię­dzy tobą i Pa­nem Gbu­rem? – Po­ru­szyła kon­spi­ra­cyj­nie brwiami.

– Mną i Pa­nem Gbu­rem?

– Tak, no wiesz, tym cho­dzą­cym grze…

Uci­szy­łam ją, bo Dante od­wró­cił się w na­szą stronę. Mo­dli­łam się, żeby nie sły­szał tego dia­logu, ale tylko de­li­kat­nie uniósł lewy ką­cik ust, jakby za­mie­rzał się uśmiech­nąć. Nie po­do­bało mi się to.

– Ru­mie­nisz się – wy­śpie­wała Lina.

– Nie. Prze­stań.

– Do­bra, już do­bra, ale mu­sisz przy­znać, że nie jest taki zły.

– Zde­cy­do­wa­nie za mało go znam, żeby coś są­dzić na jego te­mat. Może poza tym, że za­cho­wuje się jak wrzód na tyłku.

– Ale jaki piękny wrzód – mó­wiła roz­ma­rzona.

– Czyś ty osza­lała? Je­śli tak bar­dzo ci się po­doba, to sama się nim za­in­te­re­suj.

Przez chwilę roz­wa­żała moje słowa.

– Nie jest w moim ty­pie. Pre­fe­ruję blon­dy­nów.

No tak.

– Po­doba mi się po­mysł tej ob­jaz­dówki.

– Mnie też – przy­zna­łam. – Cie­szę się, że zo­ba­czymy tak duży ka­wa­łek wy­spy.

Mi­nę­li­śmy ko­ściół i do tej pory je­dyny otwarty bar. Droga cały czas pro­wa­dziła przy sta­rych ka­mie­niach. W En­nie było bar­dzo ci­cho, wręcz zbyt ci­cho jak na tę porę – mia­sto spra­wiało wra­że­nie wy­lud­nio­nego, ale wszy­scy po pro­stu skryli się w do­mach. Chło­nę­łam ten stan.

Za­mek znaj­do­wał się na sa­mej gó­rze i nie dość, że by­li­śmy tak wy­soko nad po­zio­mem mo­rza, to sama bu­dowla była do­dat­kowo usy­tu­owana na ko­lej­nej skale. Na­wet je­śli były to głów­nie po­zo­sta­ło­ści zamku, to i tak ro­biły wra­że­nie.

– To jest nie­sa­mo­wite – po­wie­dzia­łam.

An­to­nio od­wró­cił się z szel­mow­skim uśmie­chem.

– To jesz­cze nic.

Unio­słam brwi ze zdzi­wie­nia. By­łam nie­zwy­kle cie­kawa, o czym mówi.

Nie­da­leko zamku do­strze­głam ogromną skałę.

– To Skała Ce­rery, czyli rzym­skiej bo­gini we­ge­ta­cji i uro­dzaju. Po­dobno kie­dyś była tu świą­ty­nia ku jej czci. Tak, do­brze zga­dli­ście, bu­dowla mie­ściła się oczy­wi­ście na skale.

Do miej­sca daw­nej świą­tyni pro­wa­dziła ścieżka. Wpraw­dzie trzeba było się tro­chę wspiąć, ale droga nie była długa – i całe szczę­ście, bo Lina już te­raz po­sy­łała mi mor­der­cze spoj­rze­nia. Ta dziew­czyna zde­cy­do­wa­nie nie na­le­żała do mi­ło­śni­czek spa­ce­rów.

– Wi­dać stąd całą Ennę – wy­ja­śnił An­to­nio.

Chło­pacy wspięli się pierwsi i te­raz po­da­wali nam ręce. An­to­nio po­mógł Li­nie, a Dante… mnie. Spoj­rza­łam mu w oczy i przez chwilę się za­wa­ha­łam. Ich barwa przy­po­mi­nała roz­pusz­czoną cze­ko­ladę. Ża­ło­wa­łam, że zdjął oku­lary i za­wie­sił je na ko­szuli, bo ta nie­bez­piecz­nie się mu…

– Nie gryzę – wark­nął ni­sko, czym przy­po­mniał mi, że po­win­nam się pod­cią­gnąć.

Czu­łam, jak pą­so­wieją mi po­liczki, więc szybko uję­łam jego dłoń i pu­ści­łam od razu, gdy tylko zna­la­złam się na skale.

Po­trze­bo­wa­łam dy­stansu.

Ob­ró­ci­łam się w kie­runku, o któ­rym wspo­mi­nał An­to­nio, i onie­mia­łam. Przede mną ma­lo­wało się mia­sto zbu­do­wane na skale, a róż­nica wy­so­ko­ści ro­biła ogromne wra­że­nie. Nie mo­głam wyjść z po­dziwu, że ktoś kie­dyś po­wie­dział: „Ej, wi­dzisz tę skałę? Może zbu­du­jemy tam mia­sto?”, a po­tem po­sta­wili za­mek i jesz­cze świą­ty­nię. Na­prawdę nie­sa­mo­wite.

– Robi wra­że­nie… – szep­nę­łam.

Zwie­dza­nie do­star­czyło mi tylu emo­cji, że zu­peł­nie za­po­mnia­łam o Dan­tem sto­ją­cym tuż obok. Przy­glą­dał mi się w taki spo­sób, że po­czu­łam się… dziw­nie. Wręcz świ­dro­wał mnie spoj­rze­niem i do­słow­nie czu­łam się jak za­hip­no­ty­zo­wana. Nie mo­głam ra­cjo­nal­nie tego wy­tłu­ma­czyć, ale trudno było od­wró­cić wzrok. Zu­peł­nie tak, jakby przy­cią­gał mnie nie­wi­dzialny ma­gnes. I wcale mi się to nie po­do­bało.

– Pięk­nie tu, co nie? – An­to­nio pod­szedł i wziął nas w niedź­wie­dzi uścisk, tym sa­mym prze­ry­wa­jąc to oso­bliwe za­klę­cie. – Enna wy­daje się ma­gicz­nym miej­scem, a do­piero zo­ba­czy­cie, jak wy­gląda wie­czo­rem.

– Jesz­cze raz pój­dziemy tak da­leko?

Za ple­cami usły­sze­li­śmy głos Liny, na co wraz z An­to­niem wy­buch­nę­li­śmy śmie­chem.

15  A ty, Lina?

16  „Sje­sta” jest okre­śle­niem ty­powo hisz­pań­skim, we Wło­szech funk­cjo­nują ter­miny pausa pranzo oraz ri­poso. Bo­ha­te­ro­wie książki będą się jed­nak po­słu­gi­wać okre­śle­niem „sje­sta”, aby uła­twić zro­zu­mie­nie tek­stu.

6

Ame­lia

Ulice były nie­malże pu­ste. I to by było na tyle, je­śli cho­dzi o za­kła­da­nie, że wie­czo­rem w mia­steczku po­jawi się wię­cej osób. W po­wie­trzu czuć było jesz­cze cie­pło, które po­woli jed­nak ustę­po­wało za­cho­dzą­cemu słońcu i chło­dowi wie­czoru. Nie­które re­stau­ra­cje do­piero te­raz za­czy­nały się otwie­rać, a lu­dzie nie­spiesz­nie się do nich scho­dzili. Włosi za­sia­dali do ko­la­cji bar­dzo późno. Nie mo­głam zro­zu­mieć, jak można jeść tak ciężki po­si­łek po dwu­dzie­stej, ale naj­wy­raź­niej im to nie prze­szka­dzało.

Na głów­nym placu, przy ko­ściele, za­pa­lono la­tar­nie, które rzu­cały oso­bliwe, żół­to­po­ma­rań­czowe świa­tło – dzięki nim mia­sto wy­da­wało się jesz­cze bar­dziej ma­gicz­nym miej­scem. Mia­łam wra­że­nie, jak­bym prze­nio­sła się w cza­sie.

Lina i An­to­nio bie­gali od le­wej do pra­wej i ro­bili so­bie zdję­cia. Pod ko­ścio­łem, na scho­dach, na placu i przy mu­zeum. W tym cza­sie Dante i ja kon­ty­nu­owa­li­śmy drogę do zamku. Ulica, którą szli­śmy, była po­grą­żona w nie­mal cał­ko­wi­tej ci­szy. Do­cie­rały do mnie je­dy­nie od­le­głe roz­mowy i szu­ra­nie bu­tów przy­ja­ciół.

– W Pa­lermo nie ma ta­kiej ci­szy.

Nie spo­dzie­wa­łam się, że Dante roz­pocz­nie roz­mowę.

– To prawda. Dużo tam… wszyst­kiego.

– Nie przy­pa­dło ci do gu­stu?

Po­krę­ci­łam głową.

– Nie o to cho­dzi. Po pro­stu jest inne. Gło­śniej­sze, bar­dziej ko­lo­rowe i róż­no­rodne. Nie spo­sób po­rów­nać go z tym miej­scem. Enna jest… spo­kojna i oto­czona ja­kąś aurą.

– Aurą? – Uniósł brwi ze zdzi­wie­nia.

Uśmiech­nę­łam się lekko.

– No wiesz, tak się mówi. W tym przy­padku po­wie­dzia­ła­bym, że to ma­giczna aura.

Męż­czy­zna przy­glą­dał mi się z za­cie­ka­wie­niem.

– „Ma­giczna aura” – po­wtó­rzył.

Spoj­rza­łam na niego, jakby bra­ko­wało mu pią­tej klepki. Czego tu nie ro­zu­mieć?

– Wy­obra­żam so­bie, że mo­głyby po­wstać hi­sto­rie na te­mat ma­gicz­nych istot miesz­ka­ją­cych w tym mia­steczku. Może na­wet wró­żek i… – urwa­łam na wi­dok jego miny. Pa­trzył na mnie tak… wni­kli­wie. Po­czu­łam, że po­zwo­li­łam so­bie na zbyt wiele, więc wo­la­łam się już nie od­zy­wać.

– Do­kończ, pro­szę – po­wie­dział ła­god­nie.

Nie sły­sza­łam jesz­cze, żeby zwra­cał się do mnie w taki spo­sób, ale… Rany! Spodo­bało mi się to.

Nie. Wcale mi się to nie po­doba.

– Nic. Nic nie mó­wi­łam – ucię­łam. Nie chcia­łam kon­ty­nu­ować te­matu, bo zro­biło mi się głu­pio. On jed­nak wy­glą­dał, jakby na­prawdę chciał usły­szeć tę durną hi­sto­rię o wróż­kach, i to wła­śnie spra­wiło, że jesz­cze bar­dziej się za­mknę­łam.

Czu­łam, że moja twarz na­biera ru­mień­ców, co przy sza­rych oczach i ni­ja­kim blon­dzie bar­dzo rzu­cało się w oczy. Nie cier­pia­łam tego! Ile­kroć się za­wsty­dzę, zde­ner­wuję czy choćby bar­dziej ro­ze­śmieję, za­wsze koń­czę jak bu­rak. Można ze mnie czy­tać jak z otwar­tej księgi.

Szłam i pa­trzy­łam pod nogi. Ogól­nie ro­bi­łam wszystko, byle tylko na­sze spoj­rze­nia się nie spo­tkały.

– Lu­bisz mieć kon­trolę, prawda? – spy­tał w końcu.

Tak bar­dzo za­sko­czył mnie tym py­ta­niem, że od­wró­ci­łam się w jego stronę i pra­wie po­tknę­łam o wy­sta­jącą kostkę. Szo­ro­wa­ła­bym te­raz twa­rzą po pod­ło­dze, gdyby nie wielka, silna dłoń, która chwy­ciła moje przed­ra­mię.

Cie­pło roz­le­wało się nie tylko po mo­jej twa­rzy, ale i we­wnątrz ciała. Serce roz­po­częło szybki bieg i zda­wało się kłó­cić o coś z umy­słem. Nie ro­zu­mia­łam, co się ze mną dzieje.

Dante nie­ustan­nie wpa­try­wał się we mnie ciem­nymi oczami, które o tej po­rze wy­glą­dały tak, że nie spo­sób było za­uwa­żyć jego źre­nic. Oczy ciemne jak noc uwię­ziły mnie ni­czym za­kład­nika. Po chwili jed­nak chło­pak się otrzą­snął i pu­ścił moją rękę. Nie­przy­jemny chłód na­gle owiał miej­sce, w któ­rym jesz­cze przed se­kundą czu­łam do­tyk mę­skiej dłoni.

– Dzię­kuję – wy­mam­ro­ta­łam.

– Mu­sisz pa­trzeć pod nogi – rzu­cił pod no­sem i ru­szył przed sie­bie.

Do­słow­nie w tym mo­men­cie ktoś wsko­czył na moje plecy, co nie­mal do­pro­wa­dziło mnie do za­wału. Była to oczy­wi­ście Lina.

– Co tam, Ama? Czemu sto­isz sama po­środku… – Ro­zej­rzała się po pu­stej dro­dze. – Cóż, ni­czego? Gdzie nasz przy­ja­ciel Dante?

Od­wró­ci­łam się w jej stronę.

– Dante po­szedł tam. – Wska­za­łam kie­ru­nek. – A ja się po pro­stu roz­glą­da­łam.

– Aha, roz­glą­da­łaś się. Na pu­stej dro­dze – mó­wiła z prze­ką­sem. – No do­bra.

An­to­nio miał ra­cję. Za dnia to miej­sce wy­glą­dało ba­jecz­nie, ale nocą oświe­tlony za­mek przy­pra­wiał o za­wrót głowy. Sta­łam onie­miała i przy­glą­da­łam się wieży i mu­rom obron­nym. Były żyw­cem wy­jęte z in­nej epoki i czu­łam, że mają nie­złą hi­sto­rię do opo­wie­dze­nia.

– Można go zwie­dzać, ale po­my­śla­łem, że mo­żemy tu przyjść ju­tro przed wy­jaz­dem – za­pro­po­no­wał An­to­nio.

– Ko­niecz­nie – wy­szep­ta­łam.

Zdję­łam apa­rat z ra­mie­nia, usta­wi­łam od­po­wied­nio ostrość i zro­bi­łam kilka zdjęć. Chcia­łam za­cho­wać ten wi­dok na dłu­żej, ale jed­no­cze­śnie by­łam świa­doma, że żadna fo­to­gra­fia nie odda uczu­cia, które to­wa­rzy­szyło mi w tej chwili.

– O! O! Zrób mi zdję­cie! – Lina wbie­gła przed apa­rat.

Po­krę­ci­łam głową z uśmie­chem i pstryk­nę­łam jej kilka fo­tek.

– Dzię­kuję. – Dy­gnęła przede mną i do­łą­czyła do chło­pa­ków, któ­rzy zmie­rzali już w kie­runku Skały Ce­rery.

Po­dą­ży­łam za nimi, ale coś mnie tknęło, aby od­wró­cić się raz jeszcze. Nie po­ża­ło­wa­łam – za mo­imi ple­cami roz­cią­gała się pa­no­rama wy­spy. Go­łym okiem wi­dzia­łam więk­sze sku­pi­ska do­mów, małe mia­steczka pełne żół­to­po­ma­rań­czo­wych lam­pek, gdzie­nie­gdzie dało się do­strzec po­je­dyn­cze źró­dła świa­tła. Ten wi­dok przy­po­mi­nał od­bi­cie noc­nego nieba na ziemi.

Lina już wspi­nała się na skałę, więc gdy tylko na­sy­ci­łam wzrok, po­szłam w jej ślady. An­to­nio po­mógł ku­zynce wdra­pać się na górę, a Dante… Dante dep­tał mi po pię­tach.

– O rany – szep­nęła Lina.

An­to­nio po­dał mi rękę i już po chwili zro­zu­mia­łam, co tak bar­dzo za­chwy­ciło przy­ja­ciółkę.

– Rze­czy­wi­ście, rany… – przy­zna­łam.

Enna była cała oświe­tlona.

– Wow. Robi wra­że­nie. – Lina wresz­cie prze­stała ma­ru­dzić.