Zostań po ostatnim tańcu - Jej dawny partner wrócił po więcej niż wspólny występ. ebook

Okładka

Zostań po ostatnim tańcu

Jej dawny partner wrócił po więcej niż wspólny występ.

Laura Bellini

ROMANS

Spis treści

Strona tytułowa

INTRO

Rozdział 1 - Koperta, której nie powinno być

Rozdział 2 - Cena powrotu

Rozdział 3 - To, czego nie pamiętaliśmy

Rozdział 4 - Pierwszy krok nie jest powrotem

Rozdział 5 - Podpis pod cudzą decyzją

Rozdział 6 - Ósemka

Rozdział 7 - Kto patrzył przez szybę

Rozdział 8 - Wiadomość z Berlina

Rozdział 9 - Głos, którego nie pamiętam

Rozdział 10 - Prawda między nami

Rozdział 11 - Kobieta z czerwonym notesem

Rozdział 12 - Granica, której nie wolno przekroczyć

Rozdział 13 - 23:58

Rozdział 14 - To, czego nie powiedziałeś

Rozdział 15 - Cudze prawa

Rozdział 16 - Nie ratuj mnie beze mnie

Rozdział 17 - Nazwisko, które wraca

Rozdział 18 - Zostać bez obietnicy

Rozdział 19 - Ostatni taniec

Rozdział 20 - Po ostatnim tańcu

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Początek treści

INTRO

Ostatni taniec wieczoru zawsze należał do mnie.

Nie do widzów, którzy jeszcze minutę wcześniej bili brawo. Nie do techników zwijających kable ani do sprzątaczki czekającej z wózkiem za bocznymi drzwiami. Nawet nie do zespołu, choć to dla nich zostawałam po próbach dłużej, niż rozsądek powinien pozwalać trzydziestotrzyletniej kobiecie z kolanem pamiętającym każdy źle wykonany skok.

Kiedy Teatr Ruchu Przejście pustoszał, włączałam jedną lampę nad sceną, zamykałam drzwi sali i tańczyłam sama.

Tego wieczoru potrzebowałam tego bardziej niż zwykle.

Z głośników płynęło fortepianowe nagranie, które wybrałam do nowej choreografii. Powolne. Oszczędne. Bez melodii domagającej się wzruszenia. Liczyłam pod nosem, przesuwając ciężar z lewej nogi na prawą.

Pięć, sześć, siedem.

Obrót.

Stop.

Nie ufałam ósemce.

Na ósemce następował moment, w którym tancerz powinien pozwolić partnerowi przejąć swój ciężar.

Dlatego od trzech lat nie tworzyłam duetów.

- Nadal zatrzymujesz się przed ósemką.

Zamarłam.

Muzyka popłynęła dalej.

Nie musiałam się odwracać. Głos, którego nie słyszałam od sześciu lat, nie zmienił się wystarczająco, żebym mogła pomylić go z cudzym. Nadal był spokojniejszy, niż powinien. Nadal miał w sobie tę irytującą pewność człowieka, który nigdy nie podnosi głosu, bo zakłada, że i tak zostanie usłyszany.

Wyłączyłam muzykę pilotem.

Dopiero wtedy spojrzałam w stronę widowni.

Adrian Kostecki stał w trzecim rzędzie.

Przez chwilę bardziej zirytował mnie fakt, że wybrał właśnie to miejsce, niż sama jego obecność. Trzeci rząd, fotel dziewięć. Zawsze twierdził, że stamtąd najlepiej widać całą scenę, a jednocześnie jeszcze twarze tancerzy.

Miał na sobie ciemny płaszcz i rozpiętą pod szyją białą koszulę. Włosy przy skroniach były krótsze niż kiedyś. Twarz trochę ostrzejsza. Tylko sposób, w jaki siedział - pochylony lekko do przodu, z przedramionami opartymi na kolanach - pozostał nieprzyzwoicie znajomy.

- Teatr jest zamknięty - powiedziałam.

- Drzwi były otwarte.

- To nie jest zaproszenie.

- Nigdy nie potrzebowałem zaproszenia, żeby wejść na tę scenę.

Zaśmiałam się krótko.

- Od sześciu lat doskonale sobie radzisz bez niej.

Coś przemknęło po jego twarzy. Nie żal. Adrian nigdy nie rozdawał emocji tak łatwo. Bardziej coś w rodzaju przyjęcia ciosu, na który wcześniej się przygotował.

Wstał.

To było gorsze.

Kiedy siedział daleko, mogłam udawać, że oglądam projekcję starego filmu. Gdy ruszył przejściem w stronę sceny, każde jego kolejne pół metra przypominało mi rzeczy, które przez lata udało mi się zamknąć w bardzo porządnych, bardzo szczelnych pudełkach.

Dłoń na moich plecach przed wejściem na scenę.

Oddech przy uchu, kiedy liczył tempo.

Jego palce zaciskające się na moich sekundy przed podniesieniem.

Pustą garderobę następnego ranka.

Bez pożegnania.

Adrian zatrzymał się przy krawędzi sceny.

- Dostałaś wiadomość od Zarębskiej?

- Jeśli przyszedłeś sprawdzić, czy czytam służbową pocztę, mogłeś zostać w Berlinie.

- Czyli dostałaś.

Poczułam znajome ukłucie irytacji. Anna Zarębska, dyrektorka teatru, przez cały dzień próbowała złapać mnie pomiędzy próbami. Ostatni SMS brzmiał: "Musimy porozmawiać o gali. Pilne". Zignorowałam go z pełną świadomością, że prędzej czy później zapłacę za tę decyzję.

- Gala jest za pięć tygodni - powiedziałam. - Choreografie są gotowe. Obsada też.

- Nie cała.

Spojrzałam na niego uważniej.

Nie.

Po prostu nie.

- Anna cię zaprosiła?

- Zadzwoniła trzy tygodnie temu.

Trzy tygodnie.

Zacisnęłam palce na pilocie.

- I uznała, że nie warto mi o tym wspominać.

- Uznała, że odmówisz, zanim usłyszysz propozycję.

- Słusznie.

Adrian wszedł po bocznych schodkach na scenę. Nie zapytałam, kto pozwolił mu przekroczyć tę granicę. Odpowiedź była oczywista: on sam.

Stanął kilka metrów ode mnie.

Wystarczająco daleko, by zachować przyzwoitość.

Zbyt blisko, żebym mogła zapomnieć, jak wyglądało tańczenie z nim.

- Fundacja wycofa finansowanie, jeśli jubileuszowa gala nie osiągnie założonego wyniku sprzedaży - powiedział. - Główny sponsor chce wydarzenia, które da się sprzedać mediom. Zarębska zaproponowała wznowienie "Pomiędzy".

Tym razem nie odpowiedziałam.

"Pomiędzy" nie było zwykłym duetem. Przez dwa sezony graliśmy go ponad siedemdziesiąt razy. Był pierwszym spektaklem, po którym ludzie zaczęli kojarzyć moje nazwisko. Pierwszym, po którym Adrian dostał propozycje zagraniczne.

I ostatnim, który zatańczyliśmy razem.

- Nie - powiedziałam.

- Julia.

- Nie mów mojego imienia tak, jakbyśmy byli w połowie rozmowy.

- Jesteśmy w połowie rozmowy. Tylko pierwsza połowa skończyła się sześć lat temu.

Odwróciłam się od niego.

To był błąd, bo zobaczyłam nasze odbicie w lustrze zajmującym boczną ścianę sali.

Staliśmy dokładnie tam, gdzie kiedyś zaczynaliśmy próbę finałowej sekwencji. On pół kroku za mną. Ja odwrócona bokiem. Nawet odległość między nami była niemal identyczna.

- Nie zatańczę z tobą - powiedziałam.

- Nie przyjechałem tylko po to.

Spojrzałam na niego w lustrze.

Adrian wyjął z wewnętrznej kieszeni płaszcza płaską kremową kopertę.

Mój oddech zatrzymał się nie dlatego, że rozpoznałam pismo. Nie mogłam go rozpoznać, bo koperta była odwrócona.

Rozpoznałam pieczęć.

Małe wytłoczone logo dawnej Fundacji Sokołowskiej, zamkniętej dwa miesiące po naszym ostatnim wspólnym występie.

- Skąd to masz?

Nie podał mi koperty.

- Z archiwum, którego podobno już nie ma.

Podeszłam o krok.

- Co jest w środku?

- Coś, co powinienem był ci pokazać sześć lat temu.

Gniew przyszedł szybciej niż strach.

- To pokaż.

Jego palce zacisnęły się na papierze.

- Najpierw muszę wiedzieć, czy nadal chcesz poznać odpowiedź.

- Na jakie pytanie?

Adrian patrzył na mnie przez kilka sekund. Tym razem nie było w jego twarzy tej dawnej pewności. Było coś znacznie gorszego.

Wahanie.

- Dlaczego naprawdę wyjechałem.

Nagle wielka, pusta sala wydała mi się zbyt mała.

Gdzieś nad sceną wyłączyła się jedna z technicznych lamp. Usłyszałam suche kliknięcie i zostało nam tylko boczne światło, to samo, przy którym jeszcze kilka minut wcześniej próbowałam przejść przez ósemkę.

Spojrzałam na kopertę.

Potem na człowieka, którego przez sześć lat nauczyłam się nie pytać o nic.

- Masz trzy minuty - powiedziałam.

Adrian pokręcił głową.

- Trzy minuty nie wystarczą.

- Więcej nie dostaniesz.

Po raz pierwszy tego wieczoru uśmiechnął się, ale nie było w tym nic lekkiego.

- W takim razie będę musiał zostać po ostatnim tańcu.

Rozdział 1 - Koperta, której nie powinno być

- W takim razie będę musiał zostać po ostatnim tańcu.

Przez kilka sekund patrzyłam na Adriana, próbując zdecydować, czy bardziej chcę wyrwać mu kopertę z ręki, czy otworzyć boczne drzwi sceny i przypomnieć mu, że sześć lat temu znacznie lepiej wychodziło mu opuszczanie budynków niż pozostawanie w nich. Wybrałam trzecią możliwość. Podeszłam do konsolety, wyłączyłam ostatni utwór z playlisty i zapaliłam światło robocze. Biała jarzeniówka nad sceną zabiła resztę teatralnego nastroju. Zostaliśmy z czarnym baletem pod stopami, pustymi rzędami foteli i prawdą, która - sądząc po jego minie - miała wyglądać znacznie mniej romantycznie przy pełnym świetle.

- Zacząłeś swoje trzy minuty prawie minutę temu.

- Nadal to robisz.

- Co?

- Ustalasz zasady dopiero wtedy, kiedy boisz się, że ktoś inny może je ustalić za ciebie.

Podeszłam do niego tak szybko, że odruchowo cofnął dłoń z kopertą.

- Nie analizuj mnie. Nie po sześciu latach.

- Nie analizuję.

- Właśnie to zrobiłeś.

- Pamiętam.

To jedno słowo zabrzmiało gorzej niż wszystko, co mógł powiedzieć. Byłam przygotowana na wymówki, niedopowiedzenia, może nawet przeprosiny. Nie na pamięć. Pamięć oznaczała, że to, co dla mnie przez lata było zamkniętą raną, dla niego również miało konkretny kształt. Że nie zniknął z mojego życia i nie zamienił mnie w przypadkowe nazwisko z dawnego programu. Przynajmniej nie całkiem.

Wyciągnęłam rękę.

- Koperta.

Adrian spojrzał na nią, potem na mnie.

- Chcę ci ją dać. Tylko nie tutaj.

- Nie mamy już wieku, w którym miejsce wręczania dokumentów zmienia ich treść.

- Treść nie. To, co z nią zrobisz, może.

- Jesteśmy w teatrze, w którym pracuję. Nie przyjechałeś mnie porywać do lasu. Daj mi ją.

Tym razem nie protestował. Kiedy przekładał kopertę do mojej dłoni, zrobił to ostrożnie, niemal przesadnie, tak żeby nasze palce się nie zetknęły. Zauważyłam to i znienawidziłam fakt, że zauważyłam.

Papier był stary, sztywniejszy niż współczesne koperty, lekko pożółkły na rogach. Wytłoczone logo Fundacji Sokołowskiej znałam z setek programów, faktur i plansz sponsorskich. W pierwszych latach mojego zawodowego tańca ten znak był właściwie wszędzie. Nad wejściem do sal prób. Na bannerach. W stopkach umów. Fundacja finansowała połowę ambitniejszych projektów w mieście, dopóki nagle nie ogłosiła zakończenia działalności i nie zniknęła niemal tak skutecznie jak Adrian.

Na odwrocie widniało jego nazwisko.

ADRIAN KOSTECKI - DO RĄK WŁASNYCH.

- To było do ciebie.

- Tak.

- I przez sześć lat nie przyszło ci do głowy, żeby mi to pokazać?

- Nie miałem tego przez sześć lat.

Podniosłam wzrok.

- To skąd masz?

- Dwa miesiące temu odezwała się do mnie kancelaria, która porządkowała archiwum po likwidatorze fundacji. Część dokumentów przeleżała w magazynie firmy księgowej, która upadła. Kartony trafiły do depozytu, potem do syndyka, potem ktoś zaczął ustalać, co właściwie w nich jest. Moje nazwisko pojawiało się w umowach dotyczących "Pomiędzy", więc poprosili mnie o potwierdzenie kilku rzeczy.

- I znaleźli list.

- Znaleźli dużo więcej.

Poczułam, jak zaciskam kopertę mocniej.

- Co znaczy "dużo więcej"?

- To znaczy, że nie chcę teraz rzucać w ciebie nazwami dokumentów, których jeszcze nie zweryfikowałem.

- Ale wystarczająco je zweryfikowałeś, żeby przyjechać do Warszawy.

- Tak.

- I wrócić do teatru.

- Tak.

- I zgodzić się zatańczyć spektakl, którego nie dotykałeś od sześciu lat.

Tym razem odpowiedział dopiero po chwili.

- Tak.

Rozdarłam kopertę.

- Julia.

- Jeśli powiesz mi teraz, żebym tego nie czytała, przysięgam, że wyrzucę cię przez sceniczne drzwi.

- Nie zamierzałem.

W środku znajdowały się trzy kartki. Pierwsza była listem na papierze fundacji, datowanym na siedemnastego maja sprzed sześciu lat. Druga wyglądała jak fragment zestawienia finansowego. Trzecia była kopią załącznika do jakiejś umowy.

Przeczytałam pierwsze zdanie.

Potem drugie.

I wróciłam do pierwszego, bo za drugim razem wyglądało równie źle.

"Szanowny Panie, w związku z ostatecznym uzgodnieniem warunków zakończenia artystycznego partnerstwa z Panią Julią Radecką oraz udzieloną przez nią zgodą na przeniesienie praw do dalszych wznowień spektaklu..."

Przerwałam.

- Co to jest?

Adrian milczał.

- Pytam, co to jest.

- List, który miał zostać wysłany do mnie przed podpisaniem kontraktu w Berlinie.

- "Udzieloną przez nią zgodą"?

- Czytaj dalej.

- Nie udzielałam żadnej zgody.

- Wiem.

Spojrzałam na niego tak ostro, że gdyby spojrzenie mogło mieć ciężar, cofnąłby się o kilka kroków.

- Od kiedy wiesz?

- Że ty tego nie podpisałaś? Od dwóch miesięcy.

- A sześć lat temu?

- Sześć lat temu widziałem inną wersję dokumentów.

Przewróciłam stronę. Słowa zaczęły układać się w zdania, których mój mózg nie chciał przyjąć bez oporu. Fundacja informowała Adriana, że ustalenia ze mną zostały zakończone, że zrzekłam się udziału we wznowieniach "Pomiędzy" i że dalsza eksploatacja spektaklu za granicą nie wymaga mojego osobnego udziału. W zamian przewidziano jednorazowe rozliczenie praw w kwocie, która sprawiła, że przeczytałam ją dwa razy.

Sto dwadzieścia tysięcy złotych.

Nie dostałam sto dwadzieścia tysięcy złotych.

Nie dostałam dwunastu.

Ani tysiąca dwustu.

Dostałam ostatnie wynagrodzenie za występ, kilka tygodni później zaległe honorarium za warsztaty i bardzo uprzejme pismo o zakończeniu finansowania projektu.

- Gdzie są te pieniądze?

- Nie wiem.

Parsknęłam.

- Świetnie. Wróciłeś po sześciu latach, żeby powiedzieć mi, że ktoś podpisał coś w moim imieniu, zniknęło sto dwadzieścia tysięcy i ty nie wiesz, gdzie są.

- Gdybym wiedział, powiedziałbym ci.

- Powinieneś był powiedzieć mi sześć lat temu.

- Sześć lat temu byłem przekonany, że podpisałaś zgodę.

- Bo?

Adrian wyjął telefon, ale zanim zdążył cokolwiek na nim znaleźć, pokręciłam głową.

- Nie. Nie pokazuj mi zdjęcia. Powiedz.

Opuścił rękę.

- Bo widziałem dokument z twoim podpisem.

W teatrze było tak cicho, że usłyszałam pracujący gdzieś wysoko system wentylacji.

- Mój podpis.

- Tak.

- Na czym?

- Na porozumieniu dotyczącym rozwiązania naszego partnerstwa artystycznego i przeniesienia praw do spektaklu.

Zaśmiałam się, ale dźwięk, który wydobył się z mojego gardła, nie miał nic wspólnego z rozbawieniem.

- Czyli dostałeś dokument, na którym podobno własnoręcznie poinformowałam cię, że kończę z tobą współpracę, oddaję prawa do "Pomiędzy", biorę pieniądze i co zrobiłeś?

Adrian zacisnął szczękę.

- Podpisałem swój kontrakt.

- Nie zadzwoniłeś.

- Nie.

- Nie przyszedłeś.

- Nie.

- Nie zapytałeś mnie, czy to prawda.

- Nie.

Każde jego "nie" trafiało we mnie precyzyjniej niż wymówka.

- Dlaczego?

Tym razem nie uciekł wzrokiem.

- Bo byłem wściekły. Bo uwierzyłem, że podjęłaś decyzję beze mnie. Bo dwa dni wcześniej pokłóciliśmy się o Berlin i powiedziałaś, że nie będziesz czekać, aż zdecyduję, czego chcę. A następnego dnia dostałem od Sokołowskiego dokument z twoim podpisem i informację, że przyjęłaś rozliczenie. Pasowało do tego, co właśnie usłyszałem od ciebie. Zbyt łatwo pasowało.

Pamiętałam tamtą kłótnię. Nie zdanie po zdaniu, ale temperaturę sali prób, jego plecak rzucony pod lustrem i propozycję rocznego kontraktu w Berlinie, o której dowiedziałam się od kogoś innego. Powiedziałam mu wtedy, że nie zamierzam być kobietą stojącą przy drzwiach i czekającą, aż mężczyzna zdecyduje, czy wróci. On odpowiedział, że nigdy mnie o to nie prosił.

Następnego dnia nie przyszedł na próbę.

Trzeciego jego numer był wyłączony.

Czwartego dowiedziałam się, że wyjechał.

- Wygodnie - powiedziałam.

- Tak.

Jego odpowiedź zaskoczyła mnie.

- Nie będziesz się bronił?

- Przed czym? Przed tym, że powinienem był przyjść i zapytać? Powinienem. Nie zrobiłem tego.

- A teraz jesteś taki dojrzały?

- Teraz wiem, ile kosztował mnie tamten wybór.

- Ciebie?

Dopiero po sekundzie zrozumiałam, że podniosłam głos.

Adrian skinął powoli głową.

- Masz rację. Źle to powiedziałem.

- Bardzo źle.

Odłożyłam pierwszą kartkę na podłogę sceny i wzięłam drugą. Zestawienie finansowe zawierało daty i kwoty. Przy jednej pozycji widniało moje nazwisko. Przy kolejnej - nazwa Teatru Ruchu Przejście. Kwoty były niemal identyczne.

Sto dwadzieścia tysięcy dla mnie.

Sto osiemnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt dla teatru.

Daty dzieliły dwa dni.

- Co to ma znaczyć?

Adrian podszedł bliżej, ale zatrzymał się, kiedy uniosłam rękę.

- Zostań tam.

Zatrzymał się natychmiast.

To powinno było być zwykłe, a jednak zauważyłam, że nie zaprotestował, nie próbował zmniejszyć dystansu pod pretekstem pokazania dokumentu. Czekał.

- Kancelaria uważa, że druga pozycja może być przelewem z konta fundacji do teatru - powiedział. - Nie ma jeszcze pełnego opisu transakcji.

- A pierwsza?

- Jest zaksięgowana jako rozliczenie twoich praw.

- Nie dostałam go.

- Wiem.

- Przestań mówić, że wiesz.

- Dobrze.

Sięgnęłam po trzecią kartkę. Była gorsza od dwóch poprzednich, bo na dole znajdowała się linia podpisu.

JULIA RADECKA.

A nad nią podpis.

Mój.

Tyle że nie mój.

Ktoś odtworzył go wystarczająco dobrze, żeby z większej odległości wyglądał prawdziwie. Charakterystyczne wysokie J, szybkie R, długa linia końcowa. Ale ja wiedziałam, że od lat łączę "l" z "i" w jeden ruch. Na kopii były rozdzielone.

Usiadłam na podłodze.

Nie dlatego, że zrobiło mi się słabo. Nie zamierzałam dawać Adrianowi ani sobie tej satysfakcji. Po prostu nagle nie chciałam stać.

- Kto to podpisał?

- Nie wiem.

- Kto miał dostęp do moich umów?

- Fundacja. Teatr. Księgowość. Prawdopodobnie kilka osób przy produkcji.

- Anna?

Adrian nic nie powiedział.

Podniosłam głowę.

- Pytałam o Annę Zarębską.

- Miała dostęp do dokumentów.

- To nie jest odpowiedź.

- Nie mam dowodu, że to ona.

Sposób, w jaki to powiedział, wystarczył.

- Ale ją podejrzewasz.

- Podejrzewam każdego, kto mógł mieć dostęp i interes.

- Anna nie miała interesu, żeby mnie okradać.

- Nie powiedziałem, że cię okradła.

- Właśnie pokazujesz mi sto dwadzieścia tysięcy przypisane do mojego nazwiska i prawie identyczny przelew do teatru.

- Właśnie dlatego nie chciałem, żebyś otwierała tę kopertę sama o jedenastej wieczorem.

Podniosłam się.

- Nie masz prawa decydować, kiedy jestem gotowa na własną historię.

- Wiem.

- I znowu to słowo.

- W porządku. Nie będę go używał.

Zaczęłam zbierać kartki. Palce miałam zimne.

- Zabieram to.

- To kopie. Oryginały są zabezpieczone.

- Gdzie?

- W kancelarii.

- Jakiej?

Podał nazwę. Znałam ją. Duża warszawska firma zajmująca się prawami autorskimi i sprawami korporacyjnymi.

- Jutro tam dzwonię.

- Już umówiłem spotkanie na jedenastą.

Spojrzałam na niego.

- Oczywiście, że umówiłeś.

- Możesz je odwołać.

- To nie o to chodzi. Chodzi o to, że pojawiasz się po sześciu latach i w ciągu jednego wieczoru zdążyłeś wejść do mojego teatru, ustawić spotkanie z prawnikiem i oznajmić, że mam zatańczyć z tobą spektakl.

- Nie powiedziałem, że masz.

- Zarębska chce.

- Tak.

- Sponsor chce.

- Tak.

- Ty się zgodziłeś.

- Zgodziłem się przyjechać i porozmawiać.

- Unik.

- Nie. Warunek.

Zmarszczyłam brwi.

- Jaki warunek?

- Powiedziałem Zarębskiej, że jeśli "Pomiędzy" ma wrócić, decyzja należy również do ciebie. Żadnych ogłoszeń, żadnej sprzedaży nazwisk sponsorowi, żadnego komunikatu bez twojej zgody.

Nie spodziewałam się tego.

Najgorsze w Adrianie zawsze było to, że potrafił powiedzieć coś sensownego w chwili, kiedy najbardziej potrzebowałam uważać go za idiotę.

- I zgodziła się?

- Powiedziała, że nie ma wyjścia.

- Anna zawsze ma wyjście.

- Tym razem ma mniej niż zwykle.

Schowałam dokumenty do koperty.

- Co się dzieje z teatrem?

Adrian zawahał się.

- Jutro powinna ci powiedzieć sama.

- Czyli coś wiesz.

- Tylko część.

- I znowu decydujesz, którą część mam dostać.

- Nie. Tym razem próbuję nie mówić za osobę, która powinna zrobić to sama.

Chciałam się z nim kłócić, ale uczciwie - to akurat miało sens. Nie podobało mi się tylko, że rozsądek dochodził do mnie jego głosem.

Zeszłam ze sceny po schodkach, zabrałam torbę z pierwszego rzędu i wsunęłam do niej kopertę.

Adrian został na scenie.

- Julia.

Odwróciłam się.

- Co?

- Nie wróciłem tylko przez dokumenty.

Moje palce zacisnęły się na pasku torby.

- Tego dzisiaj nie ruszamy.

- Dobrze.

- I nie interpretuj mojego "dzisiaj".

Kącik jego ust drgnął.

- Postaram się.

- Świetnie. Pierwsze zadanie wykonane.

Ruszyłam w stronę wyjścia.

- Odprowadzę cię.

- Nie.

- Jest późno.

- Warszawa nie zmieniła się w teren wojenny podczas twojego pobytu w Berlinie.

- Wiem, że potrafisz wrócić sama.

Zatrzymałam się przy drzwiach.

- To po co proponujesz?

Adrian zszedł ze sceny. Zatrzymał się kilka metrów ode mnie.

- Bo chcę spędzić z tobą jeszcze dziesięć minut.

Tak prosta odpowiedź rozbroiła mnie bardziej niż wszystko wcześniej.

- Nie powinieneś mówić takich rzeczy.

- Dlaczego?

- Bo brzmią tak, jakby sześć lat temu nic się nie wydarzyło.

Jego twarz stężała.

- Właśnie dlatego je mówię. Bo wydarzyło się za dużo.

Wyszłam, zanim zdążyłam znaleźć odpowiedź.

Na zewnątrz padał drobny październikowy deszcz. Powietrze pachniało mokrym asfaltem i liśćmi. Owinęłam szalik ciaśniej i ruszyłam w stronę przystanku. Po kilkunastu metrach usłyszałam za sobą kroki.

Odwróciłam się.

Adrian szedł w przeciwną stronę.

Nie za mną.

Powinnam była poczuć ulgę.

Zamiast tego stanęłam pod daszkiem przystanku, wyjęłam kopertę i jeszcze raz spojrzałam na podpis, który wyglądał jak mój.

Autobus przyjechał sześć minut później. Przez całą drogę do mieszkania myślałam nie o pieniądzach, nie o Zarębskiej i nawet nie o spektaklu.

Myślałam o tym, że przez sześć lat byłam pewna jednej rzeczy: Adrian wybrał wyjazd zamiast mnie.

Teraz po raz pierwszy zobaczyłam możliwość znacznie bardziej niebezpieczną.

Że ktoś pomógł nam dokonać tego wyboru.

-

Nie zasnęłam przed trzecią.

Mieszkałam na Mokotowie, w dwupokojowym mieszkaniu, które kupiłam trzy lata wcześniej po wyjątkowo udanym sezonie komercyjnych choreografii. Nie było duże, ale należało do mnie. Sama wybrałam drewnianą podłogę. Sama zamontowałam półki w przedpokoju, choć jedna do dziś wisiała krzywo. Sama spłacałam kredyt. Lubiłam rzeczy, których nie musiałam z nikim konsultować.

Tamtej nocy mieszkanie pierwszy raz wydało mi się pełne cudzych decyzji.

Rozłożyłam dokumenty na stole w kuchni.

O wpół do pierwszej zrobiłam zdjęcia.

O pierwszej piętnaście porównałam podpis z umową, którą miałam w szufladzie.

O pierwszej czterdzieści znalazłam stare maile z fundacji.

O drugiej siedemnaście trafiłam na wiadomość od Anny z dnia następującego po ostatnim występie "Pomiędzy".

"Julka, odpocznij kilka dni. Sprawy organizacyjne biorę na siebie. Nie kontaktuj się teraz z fundacją, zamknę wszystko po weekendzie."

Wtedy brzmiało to jak troska.

Teraz przeczytałam zdanie cztery razy.

O drugiej trzydzieści trzy znalazłam jeszcze jeden mail.

Nadawca: biuro Fundacji Sokołowskiej.

Temat: ROZLICZENIE PROJEKTU.

Treść była krótka.

"Szanowna Pani, zgodnie z ustaleniami dalsza korespondencja dotycząca projektu będzie prowadzona za pośrednictwem dyrekcji teatru."

Nie pamiętałam tego maila.

Pamiętałam za to, że odpisałam wtedy tylko: "Rozumiem, dziękuję".

Zamknęłam laptop.

Na ekranie telefonu była 2:51.

Miałam dwie nieodebrane wiadomości.

Pierwsza od Anny.

"Proszę, przyjdź jutro o 9.30. Musimy porozmawiać przed próbą."

Druga od Adriana.

Nie było w niej przeprosin ani wyjaśnień.

"Nie podpisuj jutro niczego, dopóki nie przeczytasz dokumentów z kancelarii."

Patrzyłam na wiadomość dłużej, niż powinnam.

Potem odpisałam.

"Nie jestem już dziewczyną, której trzeba mówić, czego ma nie podpisywać."

Odpowiedź przyszła po minucie.

"Wiem. Dlatego cię ostrzegam, a nie próbuję decydować za ciebie."

Tym razem nie odpisałam.

Ale też nie usunęłam numeru.

Rozdział 2 - Cena powrotu

O dziewiątej dwadzieścia siedem następnego ranka siedziałam przed gabinetem Anny Zarębskiej i zastanawiałam się, czy trzy minuty spóźnienia byłyby bardziej wymowne niż punktualność. W wieku dwudziestu siedmiu lat spóźniłabym się specjalnie. W wieku trzydziestu trzech szkoda mi było własnego czasu na teatralne gesty poza sceną.

Zapukałam o dziewiątej trzydzieści.

- Wejdź.

Anna siedziała za biurkiem przy oknie, otoczona papierami, które wyglądały jak materialna manifestacja jej sposobu zarządzania. Nigdy nie używała jednego segregatora, jeśli mogła użyć pięciu stosów. Na parapecie stały dwa kubki po kawie, w wazonie dogorywały żółte róże, a na oparciu krzesła wisiał granatowy szal, który pamiętałam jeszcze z pierwszego sezonu w teatrze.

Adriana nie było.

Odnotowałam to z ulgą, a potem zirytowałam się na siebie, że w ogóle sprawdziłam.

Anna zdjęła okulary.

- Wyglądasz, jakbyś nie spała.

- Ty wyglądasz, jakbyś wiedziała dlaczego.

Jej twarz zmieniła się natychmiast.

Nie trzeba było pytać, czy Adrian z nią rozmawiał.

Położyłam kopertę na biurku.

- Znasz to?

Anna nie dotknęła papieru.

- Tak.

To jedno słowo sprawiło, że wszystkie rozsądne pytania, które przygotowałam w drodze do teatru, ustąpiły miejsca jednemu.

- Od kiedy?

- Od wczoraj.

- Kłamiesz.

Powiedziałam to spokojnie. Bez krzyku. Anna odchyliła się na krześle.

- Julia.

- Wczoraj wieczorem Adrian pokazał mi dokument sprzed sześciu lat, na którym ktoś podrobił mój podpis. Jest tam rozliczenie na sto dwadzieścia tysięcy złotych, których nigdy nie dostałam, a dwa dni później prawie taka sama kwota trafia do teatru. Więc albo powiesz mi teraz, co o tym wiesz, albo o dziesiątej przestajemy rozmawiać jak choreografka i dyrektorka, a zaczynamy jak dwie osoby w obecności prawnika.

Anna przez dłuższą chwilę patrzyła na kopertę.

Znałam ją jedenaście lat. To ona przyjęła mnie do zespołu, kiedy byłam tancerką z dobrym warsztatem, fatalną cierpliwością i przekonaniem, że każdy, kto ma władzę, prędzej czy później użyje jej źle. To ona dała mi pierwszą szansę na choreografię. Siedziała przy moim łóżku w szpitalu, kiedy zerwałam więzadło. Kiedy trzy lata temu zaproponowano mi pracę w teatrze komercyjnym za dwa razy większe pieniądze, nie próbowała zatrzymać mnie poczuciem winy. Powiedziała: "Jeśli odejdziesz, zrozumiem. Jeśli zostaniesz, zbudujemy ci własny program".

Zostałam.

Teraz po raz pierwszy zastanawiałam się, ile z naszej wspólnej historii było dokładnie tym, czym wydawało mi się wtedy.

- Nie podrobiłam twojego podpisu - powiedziała.

- Nie o to zapytałam.

- Wiem o przelewie do teatru.

Usiadłam.

- Od sześciu lat?

- Tak.

Czułam, jak coś we mnie robi się bardzo ciche.

- Kontynuuj.

Anna splótła dłonie.

- Po ostatnim sezonie "Pomiędzy" teatr był w gorszej sytuacji finansowej, niż wiedział zespół. Mieliśmy zaległości wobec techniki, ZUS-u, dwóch podwykonawców. Miasto opóźniało transzę. Fundacja Sokołowska miała pokryć lukę w ramach kolejnego programu, ale po audycie wycofali się z większości zobowiązań.

- I dostaliście sto osiemnaście tysięcy.

- Dostaliśmy sto osiemnaście siedemset pięćdziesiąt.

- Wiem. Widziałam.

- To uratowało wypłaty w tamtym miesiącu.

- Moimi pieniędzmi?

Anna zacisnęła usta.

- Nie wiedziałam, że zaksięgowano je wcześniej jako twoje.

- Ale wiedziałaś, że przyszły z fundacji dwa dni po moim rzekomym rozliczeniu.

- Nie wtedy.

- Kiedy się dowiedziałaś?

- Kilka miesięcy później.

Wstałam z krzesła, bo siedzenie naprzeciwko niej stało się niemożliwe.

- I nie powiedziałaś mi.

- Nie miałam pełnej dokumentacji.

- Miałaś wystarczająco dużo, żeby zorientować się, że coś jest nie tak.

- Tak.

Odwróciłam się do okna. Na dziedzińcu technik sceny palił papierosa pod daszkiem. Dwie młode tancerki przechodziły z kubkami kawy. Normalny dzień. Próba o dziesiątej. Rozgrzewka. Kalendarz sal. Wszystko funkcjonowało, jakby właśnie nie przesunięto fundamentu pod kilkoma latami mojego życia.

- Dlaczego milczałaś?

Anna wstała.

- Bo wtedy fundacji już praktycznie nie było. Roman Sokołowski wyjechał za granicę. Księgowa, z którą rozmawiałam, twierdziła, że wszystkie rozliczenia były zatwierdzone. Teatr nie miał pieniędzy na proces, a ja...

- A ty?

- Bałam się, że jeśli zaczniemy to rozgrzebywać, urząd zażąda zwrotu dotacji i teatr upadnie.

Odwróciłam się.

- Czyli wiedziałaś, że mogłam zostać oszukana, ale uznałaś, że moje pieniądze są akceptowalną ceną za uratowanie teatru.

- Nie wiedziałam, że to były twoje pieniądze.

- Wiedziałaś, że istnieje problem z rozliczeniem dotyczącym mnie.

- Tak.

- Wiedziałaś, że ja o nim nie wiem.

Anna zamknęła oczy na sekundę.

- Tak.

- To wystarczy.

- Julia, wiem, jak to brzmi.

- Nie, Anna. Właśnie problem polega na tym, że przez sześć lat najwyraźniej wiedziałaś, jak to brzmi, dlatego nic nie powiedziałaś.

Zapadła cisza.

Poczułam złość inną niż wieczorem. Tamta była gorąca, gwałtowna, skupiona na Adrianie i jego decyzji, żeby nie zapytać. Ta była ciężka. Dotyczyła kogoś, komu ufałam przez wszystkie lata po jego wyjeździe.

- Adrian też wiedział o przelewie? - zapytałam.

- Nie.

- Jesteś pewna?

- O tej części nie. Wiedział o dokumentach dotyczących praw i o twoim rzekomym podpisie. Nie wiedział, co się stało z pieniędzmi.

- Skąd wiesz, co wiedział?

Anna spojrzała na mnie.

- Bo sześć lat temu zadzwonił do mnie z Berlina.

Poczułam, jak napinają mi się ramiona.

- Kiedy?

- Mniej więcej trzy tygodnie po wyjeździe.

- Po co?

- Zapytał, czy na pewno dostałaś rozliczenie.

- I co mu powiedziałaś?

Milczała za długo.

- Anna.

- Powiedziałam, że sprawy finansowe zostały zamknięte.

Roześmiałam się niedowierzająco.

- Czyli jego też okłamałaś.

- Nie wiedziałam wtedy o przelewie.

- Ale nie sprawdziłaś, czy ja dostałam pieniądze.

- Nie.

- Dlaczego?

- Bo byłam zajęta ratowaniem teatru.

- Przestań używać teatru jak karty zwalniającej z odpowiedzialności.

Słowa wyszły ostro. Anna pobladła.

- Masz rację.

Nie pomogło.

Chciałam, żeby się broniła. Żeby podała argument, który mogłabym rozbić. Skrucha była znacznie bardziej niewygodna.

Na korytarzu ktoś zaśmiał się głośno. Za chwilę miała zacząć się próba, którą prowadziłam. Dwunastu ludzi czekało, aż wejdę na salę i zrobię to, za co mi płacono.

- Mamy jeszcze jeden problem - powiedziała Anna.

- Naprawdę imponujący poranek.

- Sponsor jubileuszu potwierdził wczoraj warunki.

- "Pomiędzy".

- Tak.

- Nie.

- Julia, wysłuchaj mnie.

- Wysłuchałam cię sześć lat temu, kiedy mówiłaś, żebym odpoczęła i pozwoliła ci zamknąć sprawy organizacyjne. Efekty właśnie leżą na twoim biurku.

- Nie proszę cię o zaufanie do mnie.

- To dobrze.

Anna przyjęła to bez komentarza.

- Proszę cię, żebyś spojrzała na liczby.

Otworzyła laptop i obróciła go w moją stronę. Arkusz zawierał budżet jubileuszowej gali. Wiedziałam, że sytuacja nie jest idealna, ale nie znałam skali. Brakowało prawie jednej trzeciej planowanego finansowania. Główny sponsor gwarantował znaczną część pod warunkiem kampanii promocyjnej opartej na powrocie "legendarnego duetu", jak ktoś wyjątkowo subtelnie określił mnie i Adriana w prezentacji.

- Beze mnie teatr nie upadnie - powiedziałam.

- Jutro nie. Za miesiąc też nie. Ale będziemy musieli zrezygnować z dwóch premier w przyszłym sezonie, programu dla młodych choreografów i sześciu etatów.

Zamknęłam laptop.

- Nie używaj pracowników jako argumentu.

- To nie argument. To konsekwencja.

- Czy sponsor wie o dokumentach?

- Nie.

- A jeśli się dowie?

Anna pokręciła głową.

- Nie wiem.

- Czyli chcesz reaktywować spektakl, którego prawa mogą być obciążone sfałszowanym dokumentem.

- Wznowienie można oprzeć na nowej umowie pomiędzy tobą, Adrianem i teatrem. Kancelaria to sprawdza.

- Kancelaria Adriana.

- Nie. Kancelaria likwidatora. Adrian tylko dostał do nich kontakt.

To była drobna różnica, ale ważna.

- Kiedy miałeś zamiar mi powiedzieć o finansach?

- Dzisiaj.

- Przed podpisaniem czy po?

Anna spojrzała mi prosto w oczy.

- Przed.

Chciałam jej uwierzyć. To było niemal odruchowe, budowane przez lata. I właśnie dlatego nie pozwoliłam sobie na to.

- Nie podejmę dzisiaj decyzji.

- Rozumiem.

- I nie ma żadnego komunikatu o naszym powrocie.

- Nie ma.

- Żadnych zdjęć, przecieków, "źródeł zbliżonych do teatru", prób sprzedaży nazwisk sponsorowi.

- Adrian postawił dokładnie taki sam warunek.

Zamknęłam oczy.

- Oczywiście.

- Julia...

- Nie. Idę prowadzić próbę.

Kiedy chwyciłam klamkę, Anna powiedziała:

- Jest jeszcze coś.

Odwróciłam się powoli.

- Jeśli to kolejny przelew, możesz zachować go do lunchu.

- W dokumentach z fundacji jest wzmianka o nagraniu.

- Jakim nagraniu?

- Nie wiem. Adrian powiedział tylko, że na liście archiwalnej znajduje się nośnik opisany datą waszego ostatniego występu.

Zamarłam.

- Nagranie spektaklu?

- Nie jest opisane jako spektakl.

- Jak jest opisane?

Anna spojrzała na kartkę leżącą obok komputera.

- "Sala B. Po przedstawieniu. Kopia zabezpieczająca."

Sala B była naszą dawną salą prób.

A po ostatnim przedstawieniu spędziliśmy tam z Adrianem prawie godzinę.

Najpierw się kłócąc.

Potem rozmawiając.

Potem robiąc coś, czego przez sześć lat usiłowałam nie pamiętać zbyt dokładnie: siedząc obok siebie na podłodze i próbując zdecydować, czy potrafimy być parą poza sceną, jeśli każde z nas chce od życia czegoś innego.

- Kto nagrywał Salę B?

- Kamery techniczne działały wtedy cały czas.

- Nie było dźwięku.

- Oficjalnie nie.

Poczułam chłód wzdłuż kręgosłupa.

- Gdzie jest nośnik?

- Kancelaria ma go sprawdzić.

Spojrzałam na zegarek.

9:58.

- O jedenastej?

- Tak.

- Adrian będzie?

- Powiedział, że tak.

Skinęłam głową.

- W takim razie ja też.

-

Próba była katastrofą przez pierwszych dwadzieścia minut, ale nie z winy zespołu.

- Julia, jeszcze raz? - zapytała Maja po trzecim zatrzymaniu tej samej sekwencji.

Stałam przed lustrem, patrząc na sześć par, które czekały na decyzję.

- Nie. Moja wina. Od początku drugiej części i nie zatrzymujemy się aż do końca.

Włączyłam muzykę.

Praca była jedyną rzeczą, która zawsze potrafiła uporządkować mi głowę. Ruch nie pozwalał na jednoczesne zajmowanie się dziesięcioma problemami. Trzeba było widzieć linię ramienia, tempo wejścia, odległość między ciałami, moment przejęcia ciężaru. Albo było dobrze, albo nie.

Po kilku minutach wróciłam do siebie.

- Bartek, później wchodzisz.

- Jestem na siedem.

- Masz być na siedem i pół. Jeśli wejdziesz na siedem, zabierasz Mai przestrzeń przed obrotem.

- Przecież pół taktu temu mówiłaś, że mam przyspieszyć.

- W pierwszym przejściu. Nie w drugim.

- To choreografia czy egzamin na kontrolera lotów?