Wszystkie noce poza nami - Po dwudziestu latach ich wspólne marzenie znowu otwiera drzwi. ebook

Okładka

Wszystkie noce poza nami

Po dwudziestu latach ich wspólne marzenie znowu otwiera drzwi.

Laura Bellini

ROMANS

Spis treści

Strona tytułowa

INTRO

Rozdział 1 - Drugie komplety kluczy

Rozdział 2 - Warunki otwarcia

Rozdział 3 - List, który nie dotarł

Rozdział 4 - Pomieszczenie za ścianą

Rozdział 5 - Sto sześćdziesiąt miejsc

Rozdział 6 - Między planem a pamięcią

Rozdział 7 - Szafka dwieście dziewiętnaście

Rozdział 8 - Noc czterdziesta siódma

Rozdział 9 - Karta dostępu

Rozdział 10 - Głos z nieczynnego numeru

Rozdział 11 - Pełnomocnictwo

Rozdział 12 - Wszystko, czego nie powiedzieliśmy

Rozdział 13 - Cena za milczenie

Rozdział 14 - Slajd, którego miało nie być

Rozdział 15 - Wiadomość, której nie wysłałam

Rozdział 16 - Warunek, którego nie podpiszę

Rozdział 17 - Nagranie, które miało wszystko wyjaśnić

Rozdział 18 - Drugi komplet kluczy

Rozdział 19 - Nazwiska na właściwym miejscu

Rozdział 20 - Pierwsza noc, która została

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Początek treści

INTRO

Pierwszy klucz nie pasował.

Przez kilka sekund stałam przed bocznymi drzwiami kina Meteor z mokrymi włosami przyklejonymi do policzka i próbowałam wmówić sobie, że to rozsądny powód, żeby wrócić do samochodu. Była prawie jedenasta wieczorem, październikowy deszcz spływał po szybach zamkniętych sklepów przy ulicy Wschodniej, a ja miałam czterdzieści pięć lat i wystarczająco dużo doświadczenia, żeby wiedzieć, że ważnych decyzji nie powinno się podejmować po dziesięciu godzinach pracy i jednej kanapce zjedzonej nad projektem hotelowego lobby.

Problem polegał na tym, że decyzję podjęłam trzy tygodnie wcześniej.

Teraz trzymałam jej konsekwencje na metalowym kółku.

Wybrałam drugi klucz.

Zamek ustąpił z ciężkim trzaskiem.

- Oczywiście - mruknęłam. - Musiałeś tylko dramatyzować.

Nie wiedziałam, czy mówiłam do zamka, budynku, czy do siebie.

Drzwi otworzyły się może na trzydzieści centymetrów i zatrzymały na czymś miękkim. Naparłam ramieniem. Po podłodze przesunął się z szelestem stos starych ulotek reklamowych, które ktoś najwyraźniej zgarnął tutaj podczas ostatniego sprzątania. "Noc francuska. Trzy filmy. Jeden bilet." Data na wyblakłym papierze pochodziła sprzed dwudziestu dwóch lat.

Podniosłam jedną ulotkę.

Przez moment znów miałam dwadzieścia cztery lata.

Pracowałam wtedy w Meteorze w weekendy, chociaż oficjalnie studiowałam architekturę i powinnam była poświęcać każdą wolną godzinę na projekty. Sprzedawałam bilety, parzyłam kawę w ekspresie starszym ode mnie i po ostatnim seansie pomagałam zamykać salę. Czasem zostawałam do drugiej, trzeciej nad ranem.

Nie sama.

Zgniotłam ulotkę trochę mocniej, niż zamierzałam, po czym wygładziłam ją kciukiem i położyłam na parapecie.

Przyszłam tutaj obejrzeć budynek.

Tylko tyle.

Od poniedziałku zaczynał się oficjalny okres przygotowawczy. Miałam sześć miesięcy na przedstawienie ostatecznej koncepcji modernizacji, zdobycie zgód konserwatorskich i udowodnienie funduszowi, który finansował część inwestycji, że nie straciłam rozumu, składając ofertę na dziesięcioletnią dzierżawę kina zamkniętego od siedmiu lat.

Moi wspólnicy w pracowni byli zdania, że straciłam.

Ja mówiłam, że dywersyfikujemy działalność.

Brzmiało znacznie lepiej niż: kiedy dowiedziałam się, że Meteor może zostać przebudowany na dyskont, nie potrafiłam pozwolić mu zniknąć.

Zapaliłam latarkę w telefonie.

Hol wyglądał gorzej niż podczas oględzin z miejskim inspektorem. W świetle dnia kurz był tylko kurzem, popękany tynk wymagał remontu, a odchodzący od ściany fornir stanowił pozycję w kosztorysie. Nocą każdy przedmiot odzyskiwał swoją historię. Zamknięta kasa biletowa. Mosiężna barierka. Gabloty na plakaty, w których zostały jedynie pożółkłe prostokąty po taśmie klejącej.

Podeszłam do drzwi głównej sali.

Na ich drewnianej powierzchni nadal widniało małe wgniecenie na wysokości biodra.

Uśmiechnęłam się, zanim zdążyłam sobie zabronić.

- Tu będzie wejście do kawiarni - powiedział kiedyś Michał, opierając o te drzwi zwinięte plany.

- To jest wejście na salę.

- Teraz. Myślisz zbyt krótkoterminowo.

- Mam dwadzieścia cztery lata. Wolno mi.

- To pomyśl długoterminowo przez pięć minut.

Potem zabrał mi ołówek, a ja próbowałam go odzyskać. Cofnął rękę. Pchnęłam go. On wpadł biodrem na klamkę.

Śmialiśmy się tak głośno, że właściciel kina wyszedł z biura i zagroził, że wyrzuci nas oboje.

Dwadzieścia lat.

Przeciągnęłam palcem po wgnieceniu.

Nie wiedziałam, dlaczego właśnie ten ślad okazał się trudniejszy niż wszystkie zdjęcia, które kiedyś usunęłam.

Otworzyłam drzwi.

Zapach był dokładnie taki, jakiego się spodziewałam: kurz, wilgoć, stary materiał siedzeń i drewno sceny. Sala opadała łagodnie w stronę ekranu. Dwieście siedemdziesiąt osiem foteli, z czego sto dziewięć wymagało renowacji, trzydzieści cztery prawdopodobnie wymiany, a reszta profesjonalnego czyszczenia. Wiedziałam to, ponieważ spędziłam ostatnie dwa tygodnie, analizując każdy metr budynku tak, jak analizowałam wszystkie inwestycje.

Liczby były bezpieczne.

Liczby nie pamiętały, że kiedyś siedzieliśmy w ostatnim rzędzie po nocnym seansie i projektowaliśmy przyszłość, na którą nie mieliśmy pieniędzy.

Kino. Kawiarnia. Mała scena. Pokazy filmowe do późna. Spotkania, koncerty, wystawy. Miejsce, które miało żyć wtedy, kiedy reszta miasta zasypiała.

Nasze miejsce.

Najbardziej absurdalne było to, że po dwudziestu latach mój projekt niewiele różnił się od szkiców, które robiliśmy wtedy w notesie Michała.

Tylko jego już w nim nie było.

Światło zamigotało.

Znieruchomiałam.

Nie było to światło mojego telefonu.

Nad bocznym przejściem zapaliła się jedna z lamp awaryjnych.

Potem druga.

- Świetnie.

Instalacja elektryczna miała zostać odłączona poza obwodem technicznym. Tak zapewnił mnie administrator.

Ruszyłam w stronę wyjścia, gdy z tyłu sali dobiegł mnie cichy mechaniczny stuk.

Raz.

Drugi.

Trzeci.

Znałam ten dźwięk.

Odwróciłam się w stronę kabiny projekcyjnej.

- Niemożliwe.

Stukanie przyspieszyło.

Na ekranie pojawił się biały prostokąt.

Światło przecięło ciemność nad moją głową, ukazując wirujące drobinki kurzu. Przez kilka sekund ekran drżał, potem obraz ustabilizował się.

Zobaczyłam kasę Meteoru.

Starą. Jeszcze przed remontem z 2004 roku.

Obraz był ziarnisty, nagrany amatorską kamerą. Ktoś przesuwał obiektyw po pustym holu, aż w kadr weszła dziewczyna w czerwonym swetrze.

Ja.

Młodsza o dwadzieścia lat.

Roześmiana.

Unosiłam przed kamerą arkusz papieru.

Na górze widniał odręczny napis: METEOR 2.0.

Niżej nasze szkice.

Poczułam chłód, którego nie miał nic wspólnego z temperaturą.

Tego nagrania nigdy wcześniej nie widziałam.

Na ekranie młodsza ja odwróciła się i zaczęła coś mówić do osoby trzymającej kamerę. Film nie miał dźwięku, ale pamiętałam sposób, w jaki wtedy układałam usta, pamiętałam nawet ten sweter. Kamera zadrżała, po czym obraz przesunął się w stronę lustra wiszącego naprzeciwko kasy.

W odbiciu zobaczyłam mężczyznę.

Wysokiego, szczupłego, z kamerą przy twarzy.

Michała.

Cofnęłam się o krok.

Projektor zatrzymał się.

Obraz zniknął.

W sali znów było ciemno.

Usłyszałam otwierające się drzwi kabiny projekcyjnej.

Nie poruszyłam się.

Kroki na metalowych schodkach były wolne i znajome w sposób, którego nie potrafiłabym racjonalnie wyjaśnić. Nie widziałam go od dwudziestu lat. Człowiek nie powinien pamiętać czyjegoś sposobu schodzenia po schodach przez połowę dorosłego życia.

A jednak pamiętałam.

Najpierw zobaczyłam jego sylwetkę.

Potem twarz.

Był starszy. Oczywiście, że był. Włosy miał krótsze, przy skroniach pojawiła się siwizna, a linie przy ustach sprawiały, że wyglądał surowiej niż chłopak, którego nosiłam przez lata w najbardziej niepotrzebnej części pamięci.

Ale to był on.

Michał zatrzymał się kilka metrów ode mnie.

Przez chwilę patrzył na mnie tak, jakby wszystkie przygotowane wcześniej słowa okazały się bezużyteczne.

- Anka.

Nikt nie mówił do mnie tak od lat.

Zacisnęłam palce na kluczach.

- Co ty tutaj robisz?

Spojrzał na ekran, potem znowu na mnie.

- To samo co ty.

- Niemożliwe.

- Dlaczego?

- Bo ja mam klucze.

Wyjął rękę z kieszeni płaszcza.

Na jego dłoni leżało drugie metalowe kółko.

Z identycznym kompletem.

Nie wiedziałam jeszcze, co było gorsze: że ktoś dał Michałowi klucze do mojego kina, że miał nagranie naszej ostatniej wspólnej jesieni czy że po dwudziestu latach pierwszą rzeczą, którą zauważyłam, był sposób, w jaki powiedział moje imię.

- Wygląda na to - odezwał się cicho - że tym razem będziemy musieli otworzyć je razem.

Rozdział 1 - Drugie komplety kluczy

Przez kilka sekund patrzyłam na klucze leżące na dłoni Michała i zastanawiałam się, czy istnieje rozsądne wyjaśnienie sytuacji, w której mężczyzna niewidziany od dwóch dekad pojawia się w środku nocy w budynku, na którego remont właśnie zobowiązałam się wydać znaczną część swoich oszczędności, uruchamia stary projektor z nagraniem naszej młodości, a następnie oznajmia, że będziemy musieli coś zrobić razem.

Nie znalazłam takiego wyjaśnienia.

- Nie - powiedziałam.

Michał uniósł brwi.

- To było szybkie.

- Co było szybkie?

- Podjęcie decyzji, zanim dowiedziałaś się, o czym rozmawiamy.

- Przez dwadzieścia lat zdążyłam wypracować kilka nowych kompetencji.

- Pamiętam, że wcześniej też całkiem sprawnie odmawiałaś.

- A ja pamiętam, że ty całkiem sprawnie znikałeś.

Słowa wyszły ostrzej, niż planowałam. To mnie zirytowało bardziej niż jego obecność. Przyszłam tu z teczką pomiarów, kalkulatorem kosztów i planem na sześć miesięcy. Wszystko, co dotyczyło Meteoru, miało od tej chwili być policzalne. Metry, terminy, obciążenia, liczba miejsc, koszt renowacji fotela, wymiana instalacji, przychód z kawiarni. Tymczasem wystarczyło, żeby Michał Wolski wypowiedział moje imię, a wewnątrz mnie otworzyło się pomieszczenie, które przez lata uważałam za zamurowane.

Przesunęłam wzrok na kabinę projekcyjną.

- Włączyłeś ten film?

- Włączyłem projektor. Nie wiedziałem, co jest na taśmie.

- Naprawdę mam uwierzyć, że znalazłeś przypadkową rolkę, przypadkowo ją założyłeś i przypadkowo była na niej nasza młodość?

- Gdybym chciał przygotować teatralne wejście, chyba wybrałbym nagranie, na którym mam lepszą fryzurę.

Prawie się uśmiechnęłam.

Prawie.

- Michał.

Spoważniał.

- Byłem tutaj od dziewiątej. Kaczmarek poprosiła mnie o zrobienie wstępnego przeglądu tego, co zostało w kabinie. Maszyny, taśmy, dokumentacja, wszystko, czego nie można wyrzucić przed inwentaryzacją. Znalazłem kilka rolek w metalowej szafie. Ta była już założona na stole montażowym.

- Kaczmarek dała ci klucze?

- Tak.

Halina Kaczmarek była administratorką kilku miejskich nieruchomości i osobą, z którą w ciągu ostatniego miesiąca wymieniłam tyle wiadomości, że znałam jej sposób stawiania przecinków. Nie wspomniała o Michale ani razu.

Wyjęłam telefon.

- Jest jedenasta w nocy.

- Zauważyłem.

- Zamierzam do niej zadzwonić.

- Tego również się domyśliłem.

Spojrzałam na niego.

- Zawsze byłeś taki irytująco spokojny?

- Nie przy tobie.

Tym razem to ja odwróciłam wzrok pierwsza.

Wyszłam do holu, gdzie zasięg był odrobinę lepszy. Zadzwoniłam do Kaczmarek. Odebrała po pięciu sygnałach głosem człowieka, który zasnął przed telewizorem i nie był zachwycony tym, że świat nadal istnieje.

- Anna?

- Przepraszam, że tak późno. Jestem w Meteorze.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

- Teraz?

- Tak. I jest tutaj Michał Wolski.

Cisza trwała dłużej.

- Ach.

Nienawidziłam tego rodzaju "ach". Zwykle poprzedzało informację, która powinna była zostać przekazana wcześniej.

- Halina.

- Mieliśmy o tym rozmawiać jutro rano.

- O czym dokładnie?

Usłyszałam szelest, jakby siadała na łóżku.

- Miasto musi zamknąć kilka formalności związanych z dotacją. Wolski wykonuje dla nas inwentaryzację historycznego wyposażenia i materiałów archiwalnych. To nie zmienia twojej umowy.

Spojrzałam przez drzwi na Michała. Stał przy pierwszym rzędzie siedzeń i oglądał coś na ekranie telefonu, dając mi pozorną prywatność.

- Skoro nie zmienia, dlaczego nic o tym nie wiem?

- Bo podpisaliśmy z nim umowę dopiero dzisiaj.

- Z nim?

- Z fundacją, z którą współpracuje.

- Jaką fundacją?

- Druga Projekcja. Szczegóły jutro. Dziewiąta trzydzieści, urząd miasta, sala sto osiemnaście.

Zamknęłam oczy.

- Jutro o dziewiątej trzydzieści mam spotkanie z wykonawcą instalacji.

- Przełóż.

- Nie mogę przełożyć wszystkiego dlatego, że ktoś po podpisaniu przeze mnie listu intencyjnego przypomniał sobie o jeszcze jednym uczestniku projektu.

- Anna, to nie jest jeszcze uczestnik projektu.

Zza drzwi usłyszałam głos Michała.

- To zdanie szybko się zestarzeje.

Odsunęłam telefon od ucha.

- Podsłuchujesz?

- Mówisz bardzo wyraźnie.

Wróciłam do rozmowy.

- Halina, czy on ma jakiekolwiek prawo wpływać na zakres remontu?

Kaczmarek westchnęła.

- Przyjedź rano.

To wystarczyło za odpowiedź.

Rozłączyłam się.

Michał spojrzał na mnie i schował telefon.

- Powinna była powiedzieć ci wcześniej.

- Ty wiedziałeś?

- Od szesnastej.

- I nie uznałeś, że wypada zadzwonić?

- Nie mam twojego numeru.

- Można go znaleźć w trzydzieści sekund.

- Wiem.

- Więc?

Zawahał się. Po raz pierwszy odkąd go zobaczyłam, wyraźnie.

- Nie byłem pewien, czy powinienem.

To było tak charakterystyczne, że aż zabolało. Michał zawsze potrafił podejmować ryzyko wtedy, kiedy chodziło o rzeczy. Wchodził na zamknięte dachy, negocjował z ludźmi dwa razy starszymi od siebie, woził projektor pożyczonym samochodem bez tylnego światła, bo chciał zrobić plenerowy pokaz na opuszczonym boisku. Kiedy jednak sprawa dotyczyła nas, potrafił zastanawiać się tak długo, aż decyzję podejmował za niego czas.

- Dwadzieścia lat temu też nie byłeś pewien?

Jego twarz zmieniła się niemal niezauważalnie.

- Anka...

- Nie. Nie będziemy tego robić.

- Sama zaczęłaś.

- I właśnie kończę.

Minęłam go i weszłam po schodkach prowadzących do kabiny projekcyjnej.

Pomieszczenie było mniejsze, niż je pamiętałam. Kiedy miałam dwadzieścia kilka lat, wydawało mi się centrum wszechświata. Stąd światło wychodziło na salę, tu przechowywano kopie filmowe i stąd można było obserwować publiczność przez małe prostokątne okienko. Teraz ściany pokrywała warstwa kurzu, część półek była pusta, a na podłodze stały kartony opisane markerem: PLAKATY, DOKUMENTACJA, TECHNICZNE, DO SPRAWDZENIA.

Stary projektor pracował jeszcze na jałowym biegu.

Wyłączyłam go.

- Nie powinieneś był go uruchamiać bez elektryka.

- Obwód kabiny został sprawdzony w zeszłym tygodniu.

- Skąd wiesz?

- Byłem przy sprawdzeniu.

Odwróciłam się.

- Byłeś tutaj wcześniej?

- Dwa razy.

- Przed dzisiejszym podpisaniem umowy?

- Halina poprosiła mnie miesiąc temu o opinię, czy wyposażenie ma jakąkolwiek wartość archiwalną.

- Miesiąc temu.

- Tak.

- Czyli wtedy, kiedy negocjowałam dzierżawę.

- Najwyraźniej.

- I oczywiście nie wiedziałeś, kto negocjuje.

Nie odpowiedział od razu.

To wystarczyło.

- Wiedziałeś.

- Zobaczyłem nazwę twojej pracowni w materiałach.

- Kiedy?

- Przy drugiej wizycie.

- Dwa tygodnie temu?

- Mniej więcej.

Zaśmiałam się krótko, bez śladu rozbawienia.

- Niesamowite.

- Co?

- To, jak konsekwentnie potrafisz być obecny i nie dać znać, że jesteś.

- Chcesz rozmawiać o tym, co było, czy o kinie?

- O kinie.

- Dobrze.

Jego ton zmienił się natychmiast. To również pamiętałam. Kiedy pojawiał się konkretny problem, Michał potrafił odsunąć emocje i skupić całą uwagę na zadaniu. Kiedyś kochałam tę cechę. Potem długo jej nienawidziłam.

Podszedł do stołu montażowego i wskazał metalowe pudełko.

- Ta rolka była tutaj.

Na wieczku ktoś napisał czarnym markerem: M2 / NOC 47.

- M2 - powiedziałam.

- Meteor 2.0.

- Wiem.

- Pamiętasz Noc 47?

Pokręciłam głową.

- Numerowaliśmy nocne seanse?

- Nie. Ja numerowałem noce, kiedy zostawaliśmy po zamknięciu.

Spojrzałam na niego.

- Numerowałeś?

- W notesie.

- Dlaczego?

Wzruszył ramionami.

- Miałem dwadzieścia pięć lat. Robiłem wiele rzeczy bez sensownego uzasadnienia.

- Na przykład znikałeś.

- Obiecałaś, że kończymy.

- Masz rację.

Pochyliłam się nad rolką. Taśma była zwinięta starannie, znacznie staranniej niż pozostałe materiały. Na pudełku oprócz napisu znajdowała się mała okrągła naklejka z numerem 218.

- Co oznacza to?

- Nie wiem.

- Nie ma tego na innych?

Michał wyciągnął dwa pudełka z półki. Na jednym była podobna naklejka z numerem 216, na drugim 220.

- Są.

- Kolejność archiwum?

- Być może.

- Kto robił inwentaryzację?

- Ostatnia pełna jest sprzed siedemnastu lat. Podpisał ją Stefan Lis.

Imię znałam.

- Projekcjonista.

- Tak.

Stefan był jednym z tych ludzi, którzy zdawali się należeć do budynku. Miał szerokie dłonie, wiecznie poplamione smarem palce i umiejętność opowiadania o filmach tak, jakby osobiście znał wszystkich reżyserów. Kiedy pracowaliśmy w Meteorze, był po sześćdziesiątce. Uznałam, że dawno nie żyje.

- Jest jeszcze?

- Żyje. Osiemdziesiąt trzy lata. Mieszka w Konstantynowie. Halina ma do niego numer.

- Rozmawiałeś z nim?

- Nie zdążyłem.

Wyjęłam telefon i zrobiłam zdjęcie pudełka.

- Ja porozmawiam.

- My porozmawiamy.

- Nie ma żadnego "my".

- Jutro możesz mi to powiedzieć przy urzędniku, który podpisał umowę z fundacją.

- Z przyjemnością.

Podeszłam do półki z dokumentacją. Było tam kilkanaście segregatorów, większość popękana, opisana latami i numerami faktur. Wyciągnęłam jeden z najstarszych. W środku znajdowały się rachunki za energię, karty przeglądów technicznych i listy filmów. Nic, co dotyczyłoby nas.

Michał usiadł na krawędzi stołu.

- Nadal robisz to samo.

- Co?

- Kiedy jesteś zła, zaczynasz porządkować rzeczy.

- To jedna z cech, dzięki którym zarabiam pieniądze.

- Wiem.

Spojrzałam na niego.

- Wiesz?

- Śledziłem twoją pracę.

To zdanie zatrzymało moje palce na plastikowej koszulce segregatora.

- Po co?

- Bo była dobra.

- Nie pytałam o recenzję.

- Wiem.

- Więc po co?

Michał opuścił wzrok na podłogę.

- Czasem chciałem wiedzieć, gdzie jesteś.

Odpowiedź była prostsza, niż się spodziewałam, i dlatego trudniejsza do odrzucenia. Wolałabym żart. Albo wymijające zdanie. Coś, co mogłabym natychmiast uznać za irytujące.

- Mogłeś zapytać.

- Ciebie?

- Na przykład.

- Był okres, kiedy moje próby kontaktu kończyły się bardzo jednoznacznie.

Zacisnęłam szczękę.

- Napisałeś dwa maile.

- Więcej.

- Dostałam dwa.

Michał podniósł głowę.

W pomieszczeniu zrobiło się nagle bardzo cicho.

- Ile?

- Dwa. Jeden z Berlina. Drugi chyba pół roku później.

- Napisałem siedem.

Wpatrywałam się w niego.

- Nie.

- Tak.

- Nie dostałam siedmiu.

- To nie znaczy, że ich nie wysłałem.

- Michał, to było dwadzieścia lat temu. Serwery pocztowe już wtedy działały.

- Nie wszystkie wiadomości były mailami.

Coś w jego głosie kazało mi odstawić segregator.

- Co jeszcze wysłałeś?

- Nie teraz.

Zaśmiałam się z niedowierzaniem.

- Poważnie?

- Poważnie.

- Sam wrzucasz taką informację, a potem mówisz "nie teraz"?

- Bo nie chcę prowadzić tej rozmowy o północy, stojąc nad pudłem rachunków.

- To ty zacząłeś.

- Nie. Powiedziałaś, że mogłem zapytać. Odpowiedziałem.

- Więc odpowiedz do końca.

Przez moment patrzył na mnie w sposób, który pamiętałam aż za dobrze. Nie uciekał wzrokiem. Nigdy nie uciekał. Właśnie dlatego jego milczenie potrafiło być tak irytujące. Człowiek miał wrażenie, że Michał słucha wszystkiego, waży każde słowo i świadomie decyduje, której części odpowiedzi nie udzielić.

- Wysłałem list - powiedział w końcu. - Zostawiłem też kopertę tutaj, u Stefana. Miała trafić do ciebie, jeśli nie przyjdziesz przed moim wyjazdem.

Zrobiło mi się chłodno.

- Jakim wyjazdem?

Teraz to on wyglądał na zaskoczonego.

- Do Berlina.

- Wiedziałam, że jedziesz do Berlina.

- Miałaś przyjść do Meteoru wieczorem wcześniej.

- Nie miałam.

- Umówiliśmy się.

- Nie.

- Anka.

- Nie byłam z tobą umówiona.

Patrzyliśmy na siebie w ciszy.

Poczułam, jak pod gniewem zaczyna się pojawiać coś znacznie mniej wygodnego. Niepewność.

Michał pierwszy odwrócił wzrok.

- Dobrze - powiedział. - To jedna z rzeczy, których nie będziemy rozstrzygać dziś w nocy.

- Dlaczego?

- Bo każde z nas jest przekonane, że pamięta coś innego.

- Ja pamiętam bardzo dobrze.

- Ja też.

- Następnego dnia dowiedziałam się od Pawła, że wyjechałeś.

- Następnego dnia siedziałem na lotnisku i byłem przekonany, że nie przyszłaś, bo zobaczyłaś dokumenty.

Zamarłam.

- Jakie dokumenty?

Nie odpowiedział.

Podeszłam o krok.

- Michał, jakie dokumenty?

- Te związane z projektem.

- Jakim projektem?

Spojrzał na pudło z filmem.

- Meteor 2.0.

Przez moment słyszałam wyłącznie jednostajny deszcz uderzający o niewielkie okno kabiny.

- Nie rozumiem.

- Wiem.

- Więc mi wyjaśnij.

- Nie mam jeszcze czego wyjaśniać. Mam fragmenty. Dlatego tu jestem.

- Myślałam, że jesteś tu przez umowę z fundacją.

- Też.

Nie cierpiałam słowa "też".

Oznaczało drugą warstwę.

Drugą motywację.

Drugą prawdę, której jeszcze nie znałam.

- Co znalazłeś?

Michał podszedł do jednego z kartonów i wyjął cienką szarą teczkę. Nie podał mi jej od razu.

- To nie jest komplet. Brakuje kilku załączników.

- Michał.

Wyciągnęłam rękę.

Podał mi teczkę.

Na pierwszej stronie widniała pieczątka Meteoru i data sprzed lat. Poniżej wpisano: "Projekt modernizacji i programu nocnego - materiały robocze."

Niżej dwa nazwiska.

ANNA RADECKA

MICHAŁ WOLSKI

Poczułam ucisk pod mostkiem.

- Nigdy tego nie składaliśmy.

- Ja też tak myślałem.

Przerzuciłam stronę.

Nasz rzut parteru.

Nie dokładna kopia, ale bez wątpienia nasz. Ta sama kawiarnia po lewej stronie. Ta sama scena przed ekranem. Ta sama propozycja przesunięcia kasy biletowej. Na marginesie widniała odręczna notatka w nieznanym mi charakterze pisma: "koncepcja możliwa do zgłoszenia do programu miejskiego".

- Skąd to masz?

- Było w dokumentacji, którą zabrano z magazynu urzędu.

- Dlaczego urząd miał nasz projekt?

- Właśnie chciałbym wiedzieć.

Przewracałam strony coraz szybciej. Było ich jedenaście. Trzy ostatnie stanowiły formularze, których nigdy wcześniej nie widziałam.

Na jednym wpisano kwotę.

Dwadzieścia pięć tysięcy złotych.

- Co to?

- Wstępna wysokość dofinansowania.

- My nigdy nie dostaliśmy żadnego dofinansowania.

- Wiem.

- Nigdy nawet nie składaliśmy wniosku.

Michał milczał.

Odwróciłam ostatnią stronę.

Rubryka "autorzy projektu" była wypełniona naszymi nazwiskami.

Niżej znajdowało się pole "status".

WYCOFANY.

- Przez kogo? - zapytałam.

- Tego właśnie nie ma.

- Powód?

- Załącznik numer cztery.

Spojrzałam na spis dokumentów.

Załącznika numer cztery brakowało.

Zamknęłam teczkę.

- Kto ją znalazł?

- Ja.

- Kiedy?

- Podczas drugiej wizyty.

- Czyli dwa tygodnie temu.

- Tak.

- I dlatego przyjąłeś tę pracę.

Nie zaprzeczył.

- Między innymi.

- To nie jest odpowiedź.

- Jest.

- Nie, to jest fragment odpowiedzi.

- Na razie mam fragmenty.

Oparłam dłonie o stół. Potrzebowałam chłodnej powierzchni pod palcami.

Przez dwadzieścia lat byłam pewna jednego: Meteor był marzeniem, które nigdy nie wyszło poza szkicownik. Pomysłem dwojga zbyt młodych ludzi, którzy wierzyli, że jeśli coś narysują wystarczająco dokładnie, świat pozwoli im to zbudować. Potem Michał wyjechał. Ja skończyłam studia. Meteor działał jeszcze wiele lat, coraz gorzej, aż w końcu go zamknięto.

Prosta historia.

Bolesna kiedyś.

Później tylko stara.

Teczka leżąca przede mną zmieniała jeden podstawowy fakt.

Ktoś potraktował nasze marzenie poważnie.

Ktoś je gdzieś wysłał.

A potem ktoś je wycofał.

- Czy Stefan może wiedzieć? - zapytałam.

- Możliwe.

- Zadzwonimy do niego rano.

Michał skinął głową.

- Razem?

- Nie przyzwyczajaj się.

Na jego twarzy pojawił się ledwie widoczny uśmiech.

- Postaram się.

Zabrałam teczkę.

- To zostaje ze mną.

- Nie.

Spojrzałam na niego.

- Słucham?

- Dokumenty są objęte inwentaryzacją. Nie możemy ich wynosić.

- "Nie możemy"?

- Oboje.

- Ja jestem dzierżawcą.

- Jeszcze nie jesteś. Masz podpisany list intencyjny i warunkową decyzję.

Trafił dokładnie tam, gdzie nie powinien.

- Czytałeś moje dokumenty?

- Są częścią postępowania.

- Czytałeś.

- Tak.

- Świetnie.

Odłożyłam teczkę.

- Zrobię zdjęcia.

- To możesz.

- Dzięki za pozwolenie.

- Nie udzielałem pozwolenia.

- Wiem. Właśnie dlatego było zabawnie.

Zrobiłam zdjęcie każdej strony. Kiedy skończyłam, była już prawie północ.

Michał zamknął metalową szafę, a ja zgasiłam światło w kabinie. Schodziliśmy do holu w milczeniu.

Przy bocznych drzwiach zatrzymał mnie.

- Anka.

Odwróciłam się.

Stał nieco wyżej na schodku, przez co musiałam podnieść głowę. Z bliska widziałam siwe nitki przy jego skroniach i niewielką bliznę nad lewą brwią, której wcześniej nie miał. Zauważyłam też coś, czego nie chciałam zauważać: że nadal potrafi patrzeć na mnie z całą uwagą, jakby nic poza rozmową nie miało znaczenia.

- Co?

- Nie wiedziałem, że to ty bierzesz Meteor, kiedy pierwszy raz tu przyjechałem.

- Ale za drugim razem już wiedziałeś.

- Tak.

- I zostałeś.

- Tak.

- Dlaczego?

Nie odpowiedział od razu.

Tym razem nie zirytowało mnie to. Może dlatego, że odpowiedź była widoczna, zanim ją wypowiedział.

- Bo pierwszy raz od bardzo dawna zobaczyłem, że coś, co uważałem za skończone, wcale nie musi takie być.

Patrzyłam na niego przez chwilę.

- Mówisz o kinie?

Michał przesunął językiem po dolnej wardze, jakby powstrzymywał odruchową odpowiedź.

- Dzisiaj? Tak.

Otworzyłam drzwi.

Deszcz padał jeszcze mocniej.

- Jutro o dziewiątej trzydzieści.

- Będę.

- I wtedy rozmawiamy wyłącznie o Meteorze.

- Oczywiście.

- Nie brzmisz wiarygodnie.

- Ty też nie.

Wyszłam na ulicę.

Dopiero przy samochodzie zauważyłam, że wciąż trzymam w dłoni starą ulotkę z nocnego maratonu, którą podniosłam po wejściu do budynku.

Na odwrocie ktoś coś napisał niebieskim długopisem.

Odwróciłam papier pod światło latarni.

Dwa słowa.

NOC 47.

Rozdział 2 - Warunki otwarcia

Spałam trzy godziny.

Nie dlatego, że myślałam o Michale.

Przynajmniej tak brzmiała oficjalna wersja, którą przed siódmą rano przekazałam samej sobie, stojąc w kuchni z kubkiem kawy i otwartym laptopem. W rzeczywistości miałam w głowie kilka równoległych problemów, a Michał był tylko jednym z nich. Pozostałe obejmowały nieznany wniosek o dofinansowanie, zaginiony załącznik, film z Nocy 47, drugi komplet kluczy i możliwość, że miejski projekt przebudowy ma więcej warunków, niż przedstawiono mi podczas negocjacji.

O siódmej piętnaście zadzwoniła Marta.

- Powiedz, że nie piszesz maila do urzędu.

Popatrzyłam na ekran.

- Skąd wiesz?

- Bo znam cię od jedenastu lat i zawsze po nieprzespanej nocy piszesz maile, których rano ktoś musi ci zabronić wysłać.

- Jest rano.

- Dla normalnych ludzi ledwo.

Marta Zielińska była moją wspólniczką w pracowni i jedyną osobą, która mogła powiedzieć mi coś takiego bez ryzyka utraty kończyny. Poznałyśmy się przy konkursie na centrum kultury w Poznaniu, potem przez trzy lata konkurowałyśmy, a w końcu uznałyśmy, że łatwiej będzie zarabiać razem niż wzajemnie się podgryzać.

- Urząd wprowadził dodatkowego konsultanta bez poinformowania nas - powiedziałam.

- To jeszcze nie powód, żeby palić urząd.

- To Michał Wolski.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Marta znała nazwisko. Nie znała całej historii, bo nie opowiadałam jej całej historii. Wystarczyło jednak kilka zdań rzuconych kiedyś przy winie, by wiedziała, że Michał należał do kategorii ludzi, o których nie pyta się drugi raz.

- Ten Michał?

- Ilu Michałów Wolskich według ciebie mam w życiorysie oznaczonych czerwonym światłem?

- Mogłaś mnie zaskoczyć.

- Jest konsultantem fundacji, która właśnie dostała od miasta umowę na inwentaryzację Meteoru.

- I dowiedziałaś się o tym jak?

- Spotkałam go w kinie.

- O której?

- Jedenastej.

- Wieczorem?

- Nie, Marta, rano. W środku nocy mam w zwyczaju spać.

- Właśnie ustaliłyśmy, że nie spałaś.

Odsunęłam laptop.

- Był tam film.

- Jaki film?

- Z nami. Sprzed lat.

Znów cisza.

- Anna.

- Wiem.

- Nie, chyba nie wiesz, bo właśnie powiedziałaś to takim tonem, jakbyś odkryła starą fakturę.

- Co mam zrobić? Zacząć krzyczeć?

- Wolałabym. Byłoby zdrowiej.

Opowiedziałam jej o teczce. O naszym projekcie. O wniosku, którego nigdy nie składaliśmy. Nie wspomniałam o listach. To nadal wydawało się zbyt osobiste, nawet dla Marty.

- Jedź na spotkanie - powiedziała, kiedy skończyłam. - Niczego nie podpisuj. I nie morduj dawnego chłopaka w budynku miejskim.

- Nie był moim chłopakiem.

- Przepraszam. Człowieka, z którym projektowałaś wspólne życie w kinie i którego nazwisko po dwudziestu latach nadal potrafi zepsuć ci składnię.

- Do zobaczenia w biurze.

- Przyjadę do urzędu.

- Nie trzeba.

- Wiem. Dlatego przyjadę.

Rozłączyła się.

O dziewiątej dwadzieścia pięć stałyśmy przed salą 118.

Michał już tam był.

Miał na sobie ciemne spodnie, granatową koszulę i szary płaszcz przewieszony przez ramię. Wyglądał zupełnie inaczej niż poprzedniej nocy w zakurzonej kabinie projekcyjnej. Bardziej jak człowiek, którego można spotkać przy stole negocjacyjnym. To powinno mi pomóc.

Nie pomogło.

- Dzień dobry - powiedział.

Marta spojrzała najpierw na niego, potem na mnie.

- Marta Zielińska. Wspólniczka Anny.

- Michał Wolski.

- Wiem.

Michał lekko się uśmiechnął.

- To brzmi groźnie.

- Jeszcze nie zdecydowałam.

Szturchnęłam Martę łokciem.

- Jesteśmy na spotkaniu.

- Jestem profesjonalna.

- Właśnie widzę.

Drzwi otworzyły się. Zaprosiła nas do środka Joanna Sadowska z wydziału kultury, kobieta po pięćdziesiątce, z którą spotykałam się dwukrotnie podczas negocjacji. Przy stole siedziała już Halina Kaczmarek oraz mężczyzna przedstawiony jako Piotr Olszewski, specjalista do spraw ochrony miejskich obiektów historycznych.

Po formalnościach Sadowska przeszła do rzeczy.

- Chcę zacząć od wyjaśnienia wczorajszej sytuacji. Informacja o podpisaniu umowy z fundacją powinna była trafić do pani wcześniej, pani Anno.

- Powinna.

- To błąd po naszej stronie.

Czekałam na "ale".

Nie musiałam długo.

- Ale nie zmienia on założeń inwestycji.

- To zależy, jakie są założenia umowy z fundacją.

Sadowska otworzyła segregator.

- Druga Projekcja prowadzi inwentaryzację zbiorów oraz przygotuje rekomendację dotyczącą zachowania funkcji kinowej. Jest to wymagane przez program, z którego chcemy pokryć część kosztów renowacji.

- Jaką część?

- Do trzydziestu pięciu procent kosztów kwalifikowanych.

Marta spojrzała na mnie.

To nie była drobna kwota.

- A jeśli nie zgodzę się z rekomendacją? - zapytałam.

Olszewski pochylił się nad stołem.

- Rekomendacja nie jest decyzją administracyjną.

- Czyli mogę ją zignorować.

- Może pani.

Sadowska weszła mu w słowo.

- Ale wtedy część wydatków może zostać uznana za niekwalifikowane.

Oczywiście.

Nie zakaz.

Warunek finansowy.

Znacznie skuteczniejszy.

- Czyli mogę zignorować opinię pana Wolskiego, jeśli jestem gotowa dopłacić kilkaset tysięcy złotych.

- Moja opinia nie będzie jednoosobowa - powiedział Michał.

Odwróciłam głowę.

- To niezwykle uspokajające.

- Anna - odezwała się Marta.

Znałam ten ton. Oznaczał: przestań walczyć z człowiekiem i zacznij walczyć z problemem.

Odetchnęłam.

- Dobrze. Jakie elementy są zagrożone w mojej koncepcji?

Olszewski rozłożył rzut, który przesłałam miastu tydzień wcześniej.

- Przede wszystkim liczba miejsc.

- Redukuję ją do stu czterdziestu dwóch.

- W wytycznych programu rekomenduje się zachowanie minimum stu sześćdziesięciu.

- "Rekomenduje".

- Tak.

- Czyli to nie jest wymóg.

- Nie.

Sadowska dodała:

- Ale fundusz bierze to pod uwagę.

Przesunęłam palec po rzucie.

- Sto czterdzieści dwa miejsca pozwalają mi poszerzyć przejścia, dostosować salę do obecnych standardów, wprowadzić miejsca dla osób poruszających się na wózkach i zrobić przestrzeń pod małą scenę. Jeśli zostawimy sto sześćdziesiąt, tracimy elastyczność.

- Niekoniecznie - powiedział Michał.

- Widziałeś projekt przez pięć minut.

- Widziałem go wcześniej.

Spojrzałam na Sadowską.

- Czy każdy tutaj czyta moje dokumenty przede mną?

Marta położyła dłoń na stole.

- Pokaż, co masz na myśli.

Michał przesunął plan w swoją stronę.

- Nie musisz przywracać układu siedzeń jeden do jednego. Jeśli zamiast usuwać trzy środkowe rzędy, skrócisz pięć kolejnych i zmienisz geometrię podestu, można zachować około stu sześćdziesięciu miejsc bez utraty dostępności.

Pochyliłam się.

- Nie można. Masz słup.

- Słup zostaje.

- Właśnie.

- Ale scena nie musi kończyć się tutaj.

Wziął ołówek leżący przy dokumentach i zaznaczył linię przesuniętą o około osiemdziesiąt centymetrów.

- Jeśli cofniesz ją pod ekran...

- Nie mogę, bo tracę zaplecze.

- Nie tracisz, jeśli otworzysz dawny magazyn dekoracji.

- Tam jest ściana nośna.

- Nie cała.

Spojrzałam na Olszewskiego.

- Jest?

- Fragment przy wejściu nie jest nośny.

Zacisnęłam usta.

Michał przesunął ołówek w moją stronę.

- Zyskasz metr osiemdziesiąt.

Nienawidziłam, kiedy miał rację.

Nienawidziłam jeszcze bardziej, że pamiętał sposób, w jaki projektuję. Nie próbował zmienić całej koncepcji. Znalazł dokładnie ten punkt, w którym problem można było obejść bez utraty głównego założenia.

Marta przyjrzała się planowi.

- To działa.

- Wiem - powiedziałam.

- Powiedziałaś to tak, jakbyś chciała, żeby nie działało.

- Chciałabym, żeby zadziałało po mojemu.

Michał odchylił się na krześle.

- Nadal działa po twojemu.

Spojrzałam na niego.

- Tylko z twoją kreską.

- Możesz ją przerysować.

Marta zakryła usta dłonią, ukrywając uśmiech.

Spotkanie trwało prawie dwie godziny. Ustaliliśmy zakres inwentaryzacji, harmonogram ekspertyz i listę elementów wymagających decyzji. Ku mojemu zaskoczeniu Michał nie bronił każdego starego fotela jak relikwii. Zgodził się na przeniesienie kasy, usunięcie części ciężkich drzwi i całkowitą przebudowę zaplecza sanitarnego. Twardo obstawał jedynie przy zachowaniu kabiny projekcyjnej i przynajmniej jednego analogowego projektora.

- Nie będziemy puszczać filmów z taśmy co tydzień - powiedziałam.

- Nie musimy.

- Więc po co utrzymywać urządzenie?

- Bo jeśli je usuniesz, za dziesięć lat będziesz miała kolejną salę z ekranem. Jeśli zostawisz, będziesz miała Meteor.

To zdanie mnie uciszyło.

Rozumiałam je.