Pocałunek pod fałszywym nazwiskiem - Uwierzyła w niego, zanim poznała jego prawdziwe imię. ebook

Okładka

Pocałunek pod fałszywym nazwiskiem

Uwierzyła w niego, zanim poznała jego prawdziwe imię.

Laura Bellini

ROMANS

Spis treści

Strona tytułowa

INTRO

Rozdział 1 - Człowiek spoza listy

Rozdział 2 - Stare zdjęcie

Rozdział 3 - To, czego nie było na planach

Rozdział 4 - Pokój numer 27

Rozdział 5 - Koperta bez nadawcy

Rozdział 6 - Dwadzieścia minut

Rozdział 7 - Oficjalnie po tej samej stronie

Rozdział 8 - Tym razem zapytałam ja

Rozdział 9 - Mur otwarty od drugiej strony

Rozdział 10 - Bez kina między nami

Rozdział 11 - Pieniądze, które wróciły

Rozdział 12 - To, co pamiętał naprawdę

Rozdział 13 - Podpis, którego nie pamiętał

Rozdział 14 - Tam, gdzie dźwięk umiera

Rozdział 15 - Wszystko, czego nie powiedział

Rozdział 16 - Cena wyboru

Rozdział 17 - Druga wersja prawdy

Rozdział 18 - Dokument, którego nie zniszczono

Rozdział 19 - To, co zostaje po prawdzie

Rozdział 20 - Pod własnym imieniem

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Początek treści

INTRO

O dwudziestej trzeciej siedemnaście zgasło światło w całym kinie.

Nie przygasło, nie zamigotało ostrzegawczo. Po prostu zniknęło, zabierając ze sobą szum wentylatorów, brzęczenie transformatorów i cichy pomruk miasta przedostający się przez niedomknięte drzwi techniczne. Zostałam sama pośrodku dawnej sali kinowej, między rzędami foteli przykrytych folią, z laptopem w jednej ręce i miarką laserową w drugiej.

- Świetnie - powiedziałam do ciemności.

Nikt mi nie odpowiedział, co było jedyną uprzejmą rzeczą, jaka przydarzyła mi się tego dnia.

Kino Luna miało zostać ponownie otwarte za sześć tygodni. Przez ostatnie siedemnaście lat budynek służył kolejno jako magazyn mebli, nielegalna sala prób, miejsce trzech nieudanych inwestycji i dom dla populacji gołębi, której liczebności nikt rozsądny nie próbował ustalić. Teraz prywatna fundacja kupiła obiekt, dostała dofinansowanie miasta i zatrudniła mnie, żebym przywróciła wnętrzom coś, co w umowie nazwano "charakterem oryginalnej przestrzeni z uwzględnieniem współczesnych wymagań użytkowych".

Ja nazywałam to próbą przekonania starego kina, żeby nie rozpadło się na ludzi podczas pierwszego seansu.

Byłam architektką wnętrz specjalizującą się w obiektach zabytkowych, miałam trzydzieści dwa lata, własną pracownię i wystarczająco dużo doświadczenia, żeby wiedzieć, że jeżeli instalacja elektryczna przestawała działać tydzień przed odbiorem pierwszego etapu, nie należało panikować.

Dlatego spanikowałam profesjonalnie.

Odłożyłam miarkę, wyciągnęłam telefon i włączyłam latarkę. Biała plama światła przesunęła się po bordowej kurtynie, której połowa wisiała już po renowacji, a połowa wciąż wyglądała, jakby przeżyła pożar, rozwód i kilka dekad palenia papierosów w zamkniętym pomieszczeniu.

Miałam właśnie zadzwonić do kierownika budowy, kiedy gdzieś za sceną coś stuknęło.

Zamarłam.

- Panie Pawle?

Cisza.

Paweł wyszedł ponad godzinę wcześniej. Wszyscy wyszli. Sama ich do tego namawiałam, zapewniając, że zostanę tylko dwadzieścia minut, zrobię ostatnie pomiary i zamknę budynek.

To było pięćdziesiąt trzy minuty temu.

Usłyszałam drugi dźwięk. Tym razem wyraźniejszy.

Kroki.

Podniosłam telefon wyżej.

- Halo?

- Jeśli zamierzasz uderzyć mnie tym telefonem, uprzedzam, że wygląda na drogi.

Głos dochodził z lewej strony sceny.

Po chwili w snopie światła pojawił się mężczyzna. Najpierw zobaczyłam dłoń uniesioną w geście poddania, później ciemną kurtkę i twarz, której zdecydowanie nie spodziewałam się oglądać w opuszczonym kinie przed północą.

Miał może trzydzieści pięć, trzydzieści sześć lat. Ciemne włosy, kilkudniowy zarost i ten irytujący rodzaj spokoju charakterystyczny dla ludzi, którym świat rzadko każe tłumaczyć, dlaczego znaleźli się w miejscu, w którym nie powinni być.

- Kim pan jest?

- Człowiekiem, którego właśnie prawie oślepiłaś.

Opuściłam telefon o kilka centymetrów.

- To nie była odpowiedź.

Uśmiechnął się lekko.

- Marek Domański. Robię dokumentację fotograficzną dla fundacji.

Nazwisko nic mi nie mówiło.

- Nie ma pana na liście osób z dostępem do budynku.

- Bo miałem wejść tylko na pół godziny.

- Każdy włamywacz mógłby to powiedzieć.

- Włamywacz raczej nie siedziałby przez dwadzieścia minut w pomieszczeniu technicznym i nie próbował przywrócić ci prądu.

Popatrzyłam na niego uważniej.

- Próbował pan?

- Z umiarkowanym sukcesem.

Jakby na potwierdzenie gdzieś nad nami rozbłysła pojedyncza lampa awaryjna. Jej zielonkawe światło było tak ponure, że kino natychmiast zaczęło wyglądać jak plan taniego horroru.

Marek spojrzał w górę.

- Proszę. Atmosfera jest. Teraz brakuje tylko skrzypiec i nierozsądnej decyzji bohaterki, żeby zejść do piwnicy.

- Nie schodzę do piwnic z obcymi mężczyznami.

- To dobrze.

- Szczególnie z takimi, których nie ma na liście.

Jego uśmiech zniknął na moment.

Krótko. Prawie niezauważalnie.

- Rozsądna zasada.

Coś w tej odpowiedzi sprawiło, że przyjrzałam mu się ponownie. Nie wyglądał jak fotograf. Oczywiście nie istniał żaden oficjalny wygląd fotografa, ale spod kurtki wystawała biała koszula, a buty miał zbyt dobre jak na człowieka, który planował nocne chodzenie po zakurzonym zapleczu budowy.

- Gdzie ma pan aparat?

Wskazał plecakiem przewieszonym przez ramię.

- Tam.

- Pokaże pan identyfikator?

- Nie mam.

- Dokument?

Tym razem milczał odrobinę za długo.

- Został w samochodzie.

- Oczywiście.

Ruszyłam w stronę wyjścia. Minęłam go, zachowując dystans.

- Dokąd idziesz?

- Zamknąć obiekt i zadzwonić do ochrony.

- Drzwi od frontu są zablokowane elektromagnesem.

Odwróciłam się.

- Skąd pan wie?

W jego twarzy znów coś się zmieniło.

- Sprawdzałem.

Nie uwierzyłam mu.

Nie wiedziałam jeszcze dlaczego. Może przez zbyt szybką odpowiedź. Może dlatego, że kiedy powiedział "elektromagnes", spojrzał automatycznie w stronę bocznego korytarza prowadzącego do wyjścia technicznego, którego nie było na nowych planach udostępnionych zewnętrznym ekipom.

Ja wiedziałam o nim tylko dlatego, że trzy tygodnie wcześniej sama odnalazłam stare drzwi ukryte za płytą pilśniową.

- Jest drugie wyjście - powiedziałam.

- Wiem.

Słowo padło zanim zdążył je zatrzymać.

Patrzyliśmy na siebie przez kilka sekund.

- Fotograf fundacji ma imponującą wiedzę o budynku.

- Lubię wiedzieć, gdzie są wyjścia.

- Ja lubię wiedzieć, z kim jestem zamknięta po ciemku.

Tym razem się nie uśmiechnął.

- I słusznie.

Telefon w jego kieszeni zawibrował. Wyjął go, spojrzał na ekran i natychmiast odrzucił połączenie.

Przez sekundę widziałam tylko nazwę kontaktu.

Kancelaria Wysocki.

Nie było w tym niczego niezwykłego. Ludzie mieli prawników. Fotografowie również mogli mieć prawników.

Mimo to zapamiętałam nazwę.

- Chodź - powiedział. - Pokażę ci wyjście techniczne.

- Sama je znam.

Uniósł brew.

- W takim razie to ty pokażesz je mnie.

Powinnam była zadzwonić do ochrony. Powinnam była zostać przy wejściu, dopóki ktoś nie przyjedzie. Przede wszystkim powinnam była nie iść z obcym człowiekiem przez ciemne korytarze kina.

Poszłam.

Nie dlatego, że mu ufałam.

Jeszcze nie.

Kilka minut później, kiedy boczne drzwi nie chciały ustąpić, Marek uklęknął przy starym mechanizmie i bez słowa podał mi telefon, żebym mogła trzymać światło. Zrobił to w sposób tak naturalny, jakby uznawał za oczywiste, że nie musi niczego przede mną ukrywać. Na ekranie mignęło powiadomienie z wiadomością.

Nie przeczytałam treści.

Zobaczyłam tylko pierwsze słowa.

"Panie Aleksandrze..."

Ekran zgasł.

Spojrzałam na niego.

- Marek?

Podniósł głowę.

Przez ułamek sekundy miałam wrażenie, że popełniłam błąd. Nie w imieniu.

W ocenie człowieka.

- Tak?

Podałam mu telefon.

- Nic.

Drzwi otworzyły się chwilę później.

Na zewnątrz padał deszcz, ulica błyszczała od świateł samochodów, a zimne październikowe powietrze pachniało mokrym asfaltem. Stanęłam pod wąskim zadaszeniem. Marek został obok, wystarczająco blisko, żebym czuła ciepło jego ramienia, ale nie dotykał mnie.

- Odprowadzę cię do samochodu - powiedział.

- Nie trzeba.

- Wiem.

Spojrzałam na niego.

- To po co proponujesz?

- Bo chciałbym mieć powód, żeby spędzić z tobą jeszcze trzy minuty.

Po raz pierwszy tej nocy zabrakło mi szybkiej odpowiedzi.

Uśmiechnął się, ale tym razem nie było w tym pewności siebie. Raczej pytanie.

I właśnie dlatego pozwoliłam mu pójść ze mną.

Jeszcze nie wiedziałam, że Marek Domański nie istnieje.

Nie wiedziałam też, że kiedy kilka dni później pozwolę mu się pocałować, człowiek stojący przede mną będzie już miał wiele okazji, żeby powiedzieć mi prawdę.

Najgorsze miało nie być to, że podał mi fałszywe nazwisko.

Najgorsze miało być odkrycie, dlaczego potrzebował mojego zaufania, zanim odważył się podać własne.

Rozdział 1 - Człowiek spoza listy

Następnego ranka przez pierwsze trzy minuty po przebudzeniu byłam przekonana, że mężczyzna z kina mi się przyśnił.

Potem zobaczyłam jego numer zapisany w telefonie jako "Marek - Luna".

Usiadłam na łóżku i przez chwilę patrzyłam na ekran, jakby sam fakt, że kontakt istniał, stanowił dowód w jakiejś sprawie, której jeszcze nie umiałam nazwać. Numer dostałam od niego na parkingu. Powiedział, że fundacja może potrzebować dodatkowych zdjęć przed demontażem starego ekranu i że dobrze byłoby mieć do mnie bezpośredni kontakt, skoro najwyraźniej oboje pracujemy wtedy, kiedy normalni ludzie śpią.

Podyktował mi nazwisko.

Domański.

Nie Aleksander.

Nie zapytałam o wiadomość, którą zobaczyłam na jego telefonie. On nie zapytał, czy ją zauważyłam.

O siódmej czterdzieści pięć weszłam do pracowni z kawą w jednej dłoni i zwiniętymi wydrukami w drugiej. Moja wspólniczka, Natalia, siedziała już przy stole konferencyjnym. Miała na sobie gruby zielony sweter, włosy spięte ołówkiem i minę człowieka, który właśnie odkrył, że inni ludzie znów stanowią największe zagrożenie dla dobrze prowadzonego projektu.

- Elektryk nie odbiera - powiedziała zamiast dzień dobry.

- Dzień dobry również.

- Paweł twierdzi, że wczorajsza awaria nie była po jego stronie.

Zdjęłam płaszcz.

- Oczywiście, że nie była. A po czyjej?

- Tego nie wie, ale na pewno nie po jego.

Usiadłam naprzeciwko niej i rozwinęłam plany.

- Awaryjne światło działało. Boczne drzwi też otworzyliśmy ręcznie. Dzisiaj przed dziewiątą chcę pełną diagnostykę tablicy i obwodu scenicznego. Bez tego nie pozwalam im zamknąć ścian w korytarzu technicznym.

Natalia odsunęła laptop.

- "Otworzyliśmy"?

Zajęłam się kubkiem.

- Co?

- Powiedziałaś "otworzyliśmy". W wiadomości napisałaś, że zostałaś sama.

- Bo zostałam. Później pojawił się fotograf fundacji.

- O północy?

- Przed północą.

- Ach. W takim razie brzmi zupełnie normalnie.

Spojrzałam na nią ponad kubkiem.

- Nazywa się Marek Domański. Podobno robi dokumentację dla fundacji.

- Podobno?

To właśnie było irytujące w Natalii. Nie potrzebowała całej opowieści. Wystarczały jej dwa źle dobrane słowa.

- Nie miał identyfikatora.

- Dokumentu?

- Został w samochodzie.

- Aparatu?

- Miał plecak.

Natalia odchyliła się na krześle.

- Lena.

- Wiem.

- Nie, chyba nie wiesz, skoro mówisz mi to tym tonem.

Miałam trzydzieści dwie lata, prowadziłam własną działalność od sześciu i przez większość tego czasu skutecznie unikałam konieczności składania komukolwiek wyjaśnień dotyczących obcych mężczyzn. Niestety Natalia znała mnie od studiów i uważała, że te zasady jej nie dotyczą.

- Nic się nie stało.

- To nie jest odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadałam.

- W takim razie go nie zadawaj.

Uśmiechnęła się.

- Ładny?

Przesunęłam jeden z planów w jej stronę.

- Tutaj mamy problem z pionem wentylacyjnym.

- Bardzo ładny.

- Nie powiedziałam tego.

- Nie musiałaś.

Telefon zawibrował przy mojej dłoni.

Na ekranie pojawiło się imię, o którym właśnie rozmawiałyśmy.

Marek - Luna.

Nie zdążyłam go odwrócić, zanim Natalia zobaczyła.

- Fotografia budowlana zdecydowanie zmieniła standardy obsługi klienta.

- Zamknij się.

Otworzyłam wiadomość.

"Nie wiem, czy wolno pisać przed pierwszą kawą. Zostawiłaś wczoraj ołówek techniczny przy drzwiach. Mam go. I przy okazji: nie włączajcie zasilania w obwodzie sceny, zanim ktoś nie sprawdzi przewodu pod dawną kabiną projekcyjną. Izolacja wygląda źle."

Przeczytałam dwa razy.

Pierwsza myśl była profesjonalna. Druga znacznie mniej rozsądna.

- Co? - spytała Natalia.

Podałam jej telefon.

Po przeczytaniu przestała się uśmiechać.

- Skąd fotograf wie, jak wygląda izolacja przewodu pod kabiną projekcyjną?

- Też chciałabym wiedzieć.

- A skąd wie, gdzie jest przewód?

To pytanie było jeszcze lepsze.

Wybrałam numer Pawła.

Odebrał po piątym sygnale.

- Cześć, Lena.

- Nie uruchamiajcie dzisiaj obwodu scenicznego.

- Już mówiłem, że awaria...

- Paweł.

Zamilkł.

- Dlaczego?

- Sprawdź przewód pod starą kabiną projekcyjną. Cały odcinek.

- Ktoś coś znalazł?

Spojrzałam na wiadomość Marka.

- Możliwe.

- Kto?

- Sprawdź go najpierw.

Rozłączyłam się i odpisałam.

"Skąd wiesz o przewodzie?"

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

"Bo wczoraj tam byłem."

"Fotografujesz kable?"

Trzy kropki pojawiły się, zniknęły i wróciły.

"Czasem fotografuję rzeczy, których nikt inny nie zauważa."

Nie podobała mi się ta odpowiedź.

Podobał mi się człowiek, który ją napisał, jeszcze mniej rozsądnie.

Schowałam telefon do torby.

- Mam spotkanie z fundacją o dziesiątej - powiedziałam. - Zapytam o niego.

- Dobrze.

Natalia przyglądała mi się przez chwilę.

- I?

- I co?

- Jeżeli powiedzą, że nie mają żadnego fotografa Marka Domańskiego?

Tego wariantu wolałam na razie nie rozważać.

- Wtedy zadzwonię na policję.

- A jeżeli powiedzą, że mają?

Wstałam i sięgnęłam po plany.

- Wtedy przestanę zachowywać się jak bohaterka taniego horroru.

- Czyli nie zejdziesz z nim do piwnicy.

- Nie ma takiego planu.

- O tej porze dnia jeszcze nie.

Pokazałam jej środkowy palec i wyszłam.

Fundacja Nowy Kadr zajmowała trzy pokoje na drugim piętrze odrestaurowanej kamienicy przy Piotrkowskiej. Kiedy pierwszy raz tam przyszłam, spodziewałam się instytucji pachnącej archiwum, kurzem i kawą z termosu. Zastałam szkło, jasne drewno i recepcję bardziej pasującą do kancelarii inwestycyjnej niż organizacji zajmującej się ratowaniem starych kin.

Prezes fundacji, Dorota Krajewska, czekała na mnie w sali konferencyjnej. Miała pięćdziesiąt kilka lat, krótkie srebrne włosy i zwyczaj patrzenia na człowieka tak, jakby każda minuta rozmowy musiała uzasadnić swoje istnienie.

Oprócz niej przy stole siedział człowiek, którego nie znałam.

- Lena Bielska, nasza architektka prowadząca - przedstawiła mnie Dorota. - A to Tomasz Rudzki, doradca właścicielski.

Uścisnęliśmy sobie dłonie.

"Do czego?" chciałam zapytać.

Zamiast tego zajęłam miejsce.

- Zacznijmy od awarii - powiedziała Dorota.

Przez następne dwadzieścia minut omawialiśmy harmonogram. Paweł zdążył już wysłać wiadomość, że przewód pod kabiną rzeczywiście wymaga wymiany. Izolacja była nadtopiona w dwóch miejscach, prawdopodobnie dużo wcześniej. Gdyby puścili pełne obciążenie bez sprawdzenia, mogliśmy stracić nie tylko dzień.

Dorota zapisała coś w notesie.

- Kto to zauważył?

- Fotograf, który był wczoraj wieczorem.

Podniosła wzrok.

- Jaki fotograf?

Natalia miała prawo powiedzieć "a nie mówiłam", choć na szczęście nie było jej w pokoju.

- Marek Domański. Powiedział, że wykonuje dokumentację dla fundacji.

Dorota zmarszczyła brwi.

Tomasz Rudzki natomiast nie poruszył się ani o centymetr.

I właśnie dlatego spojrzałam na niego.

- Nie zatrudnialiśmy nikogo o tym nazwisku - powiedziała Dorota.

W pomieszczeniu zrobiło się bardzo cicho.

- Może pracuje dla zewnętrznego podwykonawcy?

- Dokumentację fotograficzną prowadzi Marta Bieńkowska. Jest kobietą, ma sześćdziesiąt jeden lat i od początku miesiąca przebywa w Portugalii.

- Rozumiem.

Nie rozumiałam nic.

Dorota sięgnęła po telefon.

- Gdzie go spotkałaś?

- W budynku.

- Jak wszedł?

- Twierdził, że miał dostęp.

- I został z tobą sam?

Ton jej głosu zmienił się dostatecznie, żeby irytacja wyprzedziła niepokój.

- Poradziłam sobie.

- Nie kwestionuję tego. Pytam, czy ktoś niepowołany wszedł do Luny poza godzinami pracy.

- Wygląda na to, że tak.

Tomasz odezwał się po raz pierwszy od kilku minut.

- Powiedział coś jeszcze?

Jego pytanie było zbyt szybkie.

Spojrzałam na niego.

- O czym?

- O fundacji. O projekcie. O tym, czego szukał.

- Powiedział, że robi zdjęcia.

- I uwierzyła pani?

Nie lubiłam ludzi, którzy dodawali "pani" dokładnie wtedy, kiedy chcieli, żeby zabrzmiało jak oskarżenie.

- Nie. Dlatego właśnie o niego pytam.

Dorota podniosła rękę.

- Tomasz.

- Chcę tylko wiedzieć, czy coś wyniósł.

- Nie widziałam.

- Fotografował dokumenty?

- Nie wiem.

- Był w kabinie projekcyjnej?

Pytanie zatrzymało mnie na moment.

- Prawdopodobnie.

Rudzki zaklął cicho.

Dorota spojrzała na niego.

- Co jest w kabinie, czego nie powinien widzieć?

- Nic.

- W takim razie czemu reagujesz, jakby znajdował się tam sejf?

Rudzki odsunął krzesło.

- Stara dokumentacja techniczna. Część nie została jeszcze zinwentaryzowana. Mamy wymogi wynikające z umowy dotacyjnej.

To brzmiało wystarczająco rozsądnie, żeby nie zabrzmieć wiarygodnie.

- Dokumentacja jest zamknięta w magazynie - powiedziałam. - Kabina była pusta poza starymi projektorami i szafą elektryczną.

Rudzki spojrzał na mnie, jakby właśnie dowiedział się czegoś, czego nie chciał wiedzieć.

- Szafa była otwierana?

- Nie przeze mnie.

Dorota zakończyła temat chłodnym poleceniem, żeby natychmiast zmienić kody dostępu i przesłać ochronie nazwisko oraz opis mężczyzny. Powinnam była poczuć ulgę, że potraktowano sprawę poważnie.

Nie poczułam.

Wychodząc, usłyszałam za plecami Rudzkiego.

- Pani Bielska.

Odwróciłam się.

Dorota została w sali. Rudzki wyszedł za mną na korytarz.

- Jeżeli ten człowiek skontaktuje się z panią ponownie, proszę niczego mu nie udostępniać.

- Nie planowałam przesyłać mu kluczy do archiwum.

- Mówię poważnie.

- Ja też.

Obniżył głos.

- Budynek ma skomplikowaną historię własnościową. Są ludzie, którzy mają interes w tym, żeby obecny projekt się nie udał.

- Jacy ludzie?

- To nie jest pani problem.

Uśmiechnęłam się bez rozbawienia.

- Jeżeli ktoś wchodzi nocą na budowę, na której odpowiadam za projekt, to trochę mój problem.

- Niech pani odpowiada za projekt.

Odszedł, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Nie znosiłam takich rozmów. Nie dlatego, że ktoś próbował ustawić mnie w szeregu. Do tego przywykłam. Nie znosiłam ich dlatego, że ludzie często zdradzali więcej, próbując niczego nie powiedzieć, niż wtedy, kiedy rzeczywiście odpowiadali na pytania.

Rudzki właśnie powiedział mi dwie rzeczy.

Po pierwsze, wiedział, że ktoś może interesować się Luną.

Po drugie, bał się tego bardziej niż Dorota.

Przed wejściem do kamienicy zadzwoniłam do Marka.

Odebrał po drugim sygnale.

- Dzień dobry.

- Fundacja cię nie zna.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Nie udawał zdziwienia.

To było gorsze od każdej możliwej odpowiedzi.

- Lena...

- Skąd znasz moje imię?

Kolejna cisza.

- Było na tablicy informacyjnej przy wejściu na budowę.

Prawda. Nazwa mojej pracowni i moje nazwisko wisiały przy wejściu.

- A ja twojego prawdziwego nazwiska gdzie znajdę?

- Domański jest prawdziwym nazwiskiem.

Kłamał spokojnie.

Zadziwiające, jak inaczej brzmi kłamstwo, kiedy człowiek już wie, że ma z nim do czynienia. Wczoraj jego spokój wydawał mi się atrakcyjny. Teraz słyszałam miejsca, w których omijał słowa.

- Powiedziałeś, że pracujesz dla fundacji.

- Powiedziałem, że robię dla niej dokumentację.

- Nie rób ze mnie idiotki.

- Nie robię.

- To po co dobierasz zdania tak, żeby technicznie nie powiedzieć czegoś, za co później można cię złapać?

Tym razem nie odpowiedział od razu.

- Masz rację.

Ta zgoda wytrąciła mnie bardziej niż kolejna wymówka.

- Kim jesteś?

- Nie mogę ci jeszcze wszystkiego powiedzieć.

Zaśmiałam się krótko.

- Świetnie. W takim razie ja mogę ci powiedzieć wszystko, co musisz wiedzieć. Nie wchodź więcej do Luny. Kody dostępu zostaną zmienione. Jeżeli spróbujesz wejść bez pozwolenia, ochrona wezwie policję.

- Rozumiem.

- I nie dzwoń do mnie.

- Rozumiem.

Powinnam była się rozłączyć.

Nie zrobiłam tego.

- Skąd wiedziałeś o przewodzie?

- Sprawdzałem instalację.

- Dlaczego?

- Bo kilka miesięcy temu widziałem raport dotyczący tego budynku. Była tam wzmianka o przeciążeniach w obwodzie kabiny. Wczoraj zauważyłem zapach przegrzanej izolacji.

To była pierwsza konkretna odpowiedź.

- Jaki raport?

- Techniczny.

- Dla kogo?

- Lena.

- No właśnie. Znowu.

Usłyszałam jego wydech.

- Nie chcę cię okłamywać bardziej, niż już to zrobiłem.

- To wyjątkowo nisko ustawiona poprzeczka.

- Wiem.

- Więc przestań.

- Nie potrafię jeszcze odpowiedzieć na wszystko.

- W takim razie nie mamy o czym rozmawiać.

Rozłączyłam się.

Przez pięć sekund stałam nieruchomo na chodniku.

Potem telefon zawibrował.

Nie była to wiadomość od Marka.

Paweł.

"Musisz przyjechać. Znaleźliśmy coś za ścianą w kabinie."

Dwadzieścia minut później byłam w Lunie.

Na budowie panował ten szczególny rodzaj chaosu, który dla osób z zewnątrz wyglądał jak całkowity brak kontroli, a dla nas oznaczał zwykły dzień. Wiertarki, radio, rozmowy kilku ekip jednocześnie, folia szeleszcząca pod butami. Paweł czekał na mnie przy wejściu do kabiny projekcyjnej.

- Miał rację z przewodem - powiedział.

- Wiem.

- Kto to w ogóle był?

- To skomplikowane.

- Czyli nie wiesz.

- Dokładnie.

Weszliśmy do środka. Jedna ze ścian została częściowo rozebrana. Za płytą, która według dokumentacji miała być jedynie wtórną zabudową z lat dziewięćdziesiątych, odkryto fragment starszej ceglanej ściany.

Pośrodku znajdowały się metalowe drzwiczki.

Niewielkie. Kwadratowe. Pokryte rdzą.

- Co to jest? - spytałam.

- Liczyłem, że ty mi powiesz.

Przesunęłam palcami nad powierzchnią, nie dotykając jej.

Nie było ich na żadnym planie, jaki widziałam.

- Otwieraliście?

- Nie. Pomyślałem, że po wczorajszym wystarczy nam niespodzianek.

Słusznie.

Zrobiliśmy zdjęcia, oznaczyliśmy miejsce i zadzwoniłam do konserwatora prowadzącego. Mieliśmy poczekać z otwarciem do jego przyjazdu następnego dnia.

Kiedy wychodziłam z kabiny, zauważyłam na parapecie coś białego.

Małą kartę fotograficzną.

Podniosłam ją.

Na jednej stronie znajdowało się logo firmy drukarskiej. Na drugiej ktoś zapisał kilka numerów i datę.

17.04.2008.

Pod datą widniały inicjały.

A.W.

Patrzyłam na nie dłużej, niż powinnam.

- To wasze? - zapytałam Pawła.

Pokręcił głową.

- Pierwszy raz widzę.

Odwróciłam kartę ponownie.

Na dole znajdował się niewielki, prawie starty nadruk.

Wysocki Development.

Nazwa kancelarii z telefonu Marka wróciła do mnie natychmiast.

Kancelaria Wysocki.

A teraz Wysocki Development.

Przypadek był możliwy.

Tyle że od wczorajszej nocy miałam coraz mniej cierpliwości do przypadków.

Schowałam kartę do przezroczystej kieszeni w teczce, a potem spojrzałam na metalowe drzwiczki w starej ścianie.

Nie wiedziałam, czego szukał Marek.

Po raz pierwszy pomyślałam jednak, że być może znalazł coś, zanim jeszcze go spotkałam.

Rozdział 2 - Stare zdjęcie

O jedenastej następnego dnia w kabinie projekcyjnej było pięć osób, a każda miała inne zdanie na temat tego, czy powinniśmy otworzyć metalowe drzwiczki.

Konserwator miejski chciał dokumentacji przed ingerencją.

Paweł chciał je otworzyć od razu.

Przedstawiciel fundacji, Tomasz Rudzki, chciał je zamurować z powrotem i zachowywał się tak, jakby tylko zasady przyzwoitości powstrzymywały go przed zrobieniem tego własnymi rękami.

Ja chciałam przede wszystkim wiedzieć, dlaczego Rudzki przyjechał dwadzieścia minut po moim telefonie do Doroty, mimo że poprzedniego dnia twierdził, iż techniczne szczegóły projektu nie należą do jego obowiązków.

Piątą osobą był fotograf dokumentujący odkrycie dla konserwatora. Tym razem prawdziwy. Nazywał się Krzysztof, miał identyfikator, dwa aparaty i całkowity brak zainteresowania przewodami elektrycznymi.

- Nie widzę podstaw, żeby traktować to jak element zabytkowy - powiedział Rudzki. - To zwykła skrzynka.

Konserwator, pan Bogucki, poprawił okulary.

- Skoro nie wiemy, czym jest, trudno stwierdzić, czym nie jest.

- Mamy harmonogram.

- Zabytki mają nieprzyjemny zwyczaj nieczytania harmonogramów.

Prawie się uśmiechnęłam.

Rudzki nie.

- Pani Bielska, ile opóźnienia spowoduje zatrzymanie prac tutaj?

- Jeżeli mówimy tylko o tej ścianie, żadnego. Ekipa może przejść na foyer.

- Doskonale. W takim razie zostawmy to i wróćmy za kilka tygodni.

Bogucki popatrzył na niego z autentycznym zdumieniem.

- Chyba się nie zrozumieliśmy. Dokumentujemy i otwieramy dzisiaj.

Rudzki zacisnął szczękę.

To wystarczyło, żebym przestała udawać przed sobą, że moje podejrzenia są wyłącznie skutkiem niewyspania.

Krzysztof zrobił serię zdjęć. Bogucki obejrzał mocowanie. Metalowe drzwiczki prawdopodobnie należały do niewielkiej wnęki technicznej albo starego sejfu ściennego. Zamek był prosty i skorodowany. Po kolejnych zdjęciach Paweł dostał zgodę na jego rozwiercenie.

Rudzki wyszedł na korytarz, żeby zadzwonić.

Ja zrobiłam to samo.

Nie zamierzałam kontaktować się z Markiem.

Dlatego napisałam mu wiadomość.

"Co oznacza data 17.04.2008?"

Patrzyłam na ekran i przez kilka sekund czułam się idiotycznie. Mogłam przecież nie dostać odpowiedzi. Mógł zapytać, skąd mam datę. Mógł ponownie skłamać.

Odpisał po minucie.

"Skąd ją masz?"

"Najpierw ty."

Pięć minut ciszy.

Potem:

"Nie rozmawiaj o tym z Rudzkim."

Poczułam złość tak czystą, że aż uspokajającą.

"Właśnie z nim stoję."

Telefon zadzwonił.

Odebrałam dopiero po trzecim sygnale.

- Co znalazłaś? - zapytał bez przywitania.

- Nagle możesz zadawać pytania?

- Lena, proszę.

Pierwszy raz usłyszałam w jego głosie napięcie.

Nie było w nim wczorajszego spokoju. Ani ironii.

- Dlaczego data jest ważna?

- Powiedz mi, gdzie ją zobaczyłaś.

- Dlaczego?

- Bo jeżeli była na dokumencie albo zdjęciu znalezionym w budynku, muszę wiedzieć.

- Niczego nie musisz.

- Masz rację. Powinienem powiedzieć: bardzo chcę wiedzieć.

- Nadal nie odpowiedziałeś.

Milczał przez chwilę.

- Siedemnastego kwietnia dwa tysiące ósmego podpisano dokument dotyczący nieruchomości.

- Jaki dokument?

- Umowę, która nigdy nie powinna była zostać podpisana.

Wyszłam dalej w korytarz.

- Między kim a kim?

- Nie przez telefon.

Zaśmiałam się bez humoru.

- Oczywiście.

- Spotkaj się ze mną.

- Nie.

- Lena.

- Wczoraj podałeś mi fałszywe informacje. Dzisiaj fundacja nie wie, kim jesteś, Rudzki zachowuje się jak człowiek, który chciałby zakopać pół tego budynku, a ty nagle znasz datę ze znalezionej tutaj karty. Nie będę jechała na spotkanie z tobą, dopóki nie powiesz mi przynajmniej, dlaczego mam ci ufać.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

- Nie powinnaś mi ufać - powiedział w końcu.

To nie była odpowiedź, której się spodziewałam.

- Naprawdę dobrze ci idzie przekonywanie ludzi.

- Nie chcę cię przekonywać do czegoś, czego jeszcze nie zasłużyłem.

Przymknęłam oczy.

To był problem z Markiem. Nawet kiedy mówił coś, co powinno mnie od niego odsunąć, robił to w sposób, który sprawiał, że chciałam usłyszeć następne zdanie.

- W takim razie po co mam się spotkać?

- Bo Rudzki wie więcej, niż ci powiedział. A ty właśnie znalazłaś coś, czego najwyraźniej się boi.

Spojrzałam przez otwarte drzwi kabiny. Rudzki stał przy metalowej wnęce z rękami skrzyżowanymi na piersi.

- O której?

Marek podał nazwę kawiarni przy placu Wolności.

- Za godzinę.

- Miejsce publiczne.

- Celowo.

- I przynieś dokument.

- Jaki?

- Taki, na którym jest twoje prawdziwe nazwisko.

Nie odpowiedział.

Rozłączyłam się.

Gdy wróciłam do kabiny, zamek był już rozwiercony.

Metalowe drzwiczki otworzyły się z jękiem.

Wewnątrz znajdowały się dwie cienkie teczki, metalowa kaseta po taśmie filmowej i koperta owinięta w przezroczystą folię. Wszystko pokrywała warstwa suchego pyłu, ale środek wnęki pozostawał zaskakująco czysty.

Rudzki zrobił krok do przodu.

- To własność fundacji.

Bogucki natychmiast zagrodził mu drogę.

- To na razie materiał odkryty podczas prac w obiekcie wpisanym do ewidencji. Nikt niczego nie dotyka, dopóki tego nie udokumentujemy.

Krzysztof fotografował zawartość centymetr po centymetrze.

Stałam obok i patrzyłam na kopertę.

Na froncie znajdowało się nazwisko zapisane niebieskim długopisem.

JAN WYSOCKI.

Rudzki zobaczył je w tej samej chwili.

Kolor odpłynął mu z twarzy.

- Zna pan to nazwisko? - zapytałam.

Spojrzał na mnie.

- Oczywiście. Wysocki Development było kiedyś właścicielem części udziałów w tej nieruchomości.

- Kiedy?

- Dawno.

- W dwa tysiące ósmym?

Przez moment nie odpowiedział.

- Skąd pani zna tę datę?

Teraz to ja milczałam.

Bogucki odwrócił kopertę. Była zaklejona.

- To otworzymy w urzędzie po sporządzeniu protokołu.

Rudzki zrobił kolejny krok.

- Nie ma takiej potrzeby. Jeśli jest adresowana do Jana Wysockiego, powinna zostać przekazana spadkobiercom.

- Jeżeli potwierdzimy, że to prywatna korespondencja - odpowiedział Bogucki. - Na razie nie wiemy nawet, kto ją tutaj umieścił.

- Ja mogę skontaktować się z rodziną.

- Nie trzeba.

Głos padł z wejścia.

Odwróciłam się.

Marek stał w drzwiach kabiny.

Przez pierwszą sekundę pomyślałam wyłącznie, że nie miał prawa tam być.

Przez drugą zauważyłam jego ubranie. Ciemny płaszcz, granatowy garnitur, biała koszula. Żadnego plecaka fotograficznego. Żadnej próby udawania człowieka, który przyszedł robić dokumentację.

Rudzki patrzył na niego tak, jakby zobaczył kogoś, kto właśnie wyszedł z grobu.

- Co ty tu robisz?

Marek nie spojrzał na niego.

Patrzył na kopertę.

Na nazwisko.

Jan Wysocki.

- Zna pan rodzinę? - zapytał Bogucki.

Marek uniósł wzrok.

- Tak.

Rudzki zrobił krok w jego stronę.

- Aleksander, możemy porozmawiać na zewnątrz.

Świat zwęził się do jednego słowa.

Aleksander.

Nie Marek.

Nie wiadomość, którą przypadkiem zobaczyłam.

Nie moje podejrzenie.

Imię wypowiedziane przez człowieka, który wyraźnie znał go od dawna.

Marek - Aleksander - zamknął oczy na ułamek sekundy.

Potem spojrzał na mnie.

Nie udawał, że nie słyszałam.

To przynajmniej było coś.

- Nie - odpowiedział Rudzkiemu. - Porozmawiamy tutaj.

- To nie jest miejsce.

- Właśnie że jest.

Bogucki rozejrzał się między nimi.

- Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, co się dzieje?

Mężczyzna, którego znałam jako Marka, wszedł do pomieszczenia.

- Nazywam się Aleksander Wysocki.

Nie patrzyłam na nikogo poza nim.

- Jestem synem Jana Wysockiego.

Rudzki zaklął.

Miałam wrażenie, że wszystkie drobne rzeczy z ostatnich kilkunastu godzin przesuwają się w mojej głowie i ustawiają w nowym porządku. Kancelaria Wysocki. Wiadomość "Panie Aleksandrze". Karta z logo Wysocki Development. Jego znajomość budynku. Rudzki pytający, czego szukał.

Tyle że nowy porządek wcale nie był bardziej zrozumiały.

- A Marek Domański? - zapytałam.

Aleksander spojrzał mi prosto w oczy.

- Nie istnieje.

Zdanie zabolało mnie bardziej, niż miało prawo.

Byliśmy sobie obcy. Spędziliśmy razem może pół godziny. Nie złożył mi żadnej obietnicy. Nie zdążyłam mu niczego powierzyć.

A jednak poprzedniej nocy pozwoliłam, żeby odprowadził mnie do samochodu. Zapisałam jego numer. Rano przez kilka sekund uśmiechałam się do wiadomości od niego.

Do człowieka, którego nie było.

- Fantastycznie - powiedziałam.

- Lena...

- Nie.

Bogucki uniósł rękę.

- Panie Wysocki, skoro koperta może dotyczyć pańskiej rodziny, tym bardziej zabezpieczymy ją zgodnie z procedurą. Proszę nie próbować jej zabierać.

- Nie zamierzam.

Rudzki spojrzał na niego ostro.

- Nie masz tutaj żadnych praw.

Aleksander odwrócił się do niego.

- To się dopiero okaże.

- Fundacja nabyła nieruchomość legalnie.

- Nie mówię o obecnym nabyciu.

W kabinie zapadła cisza.

Rudzki pobladł jeszcze bardziej.

- Uważaj.

- Na co?

- Na słowa.

Aleksander uśmiechnął się bez cienia rozbawienia.

- Przez osiemnaście lat wszyscy bardzo uważali na słowa. Właśnie dlatego jesteśmy tutaj.

Bogucki westchnął.