Żony ebook

Tytuł ory­gi­nału: The Wives

Wydawca: Syl­wia Mazur­kie­wicz-Petek Redak­tor pro­wa­dząca: Mag­da­lena Sza­juk Redak­tor tech­niczny: Paweł Cesarz Pro­jekt okładki: Mariusz Bana­cho­wicz Redak­cja: Urszula Śmie­tana Korekta: Beata Buko

Copy­ri­ght © Vale­rie Keogh, 2024 Copy­ri­ght © for the Polish edi­tion and trans­la­tion by Dres­sler Dublin Sp. z o.o., 2026 First publi­shed worl­dwide in English by Bol­dwood Books Ltd. Trans­la­tion rights arran­ged thro­ugh The Agency srl di Vicki Satlow and Book/Lab Lite­rary Agency.

Pro­du­cent: Dres­sler Dublin Sp. z o.o. ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki e-mail: sekre­ta­riat@dres­sler.com.pl

Dane do kon­taktu: Wydaw­nic­two Bukowy Las, ul. Sokol­ni­cza 5/76, 53-676 Wro­cław e-mail: redak­cja@buko­wy­las.pl; www.buko­wy­las.pl

ISBN 978-83-68758-33-7

Wyłączny dys­try­bu­tor: Dres­sler Dublin Sp. z o.o. ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki tel. (+ 48 22) 733 50 31/32 e-mail: dys­try­bu­cja@dres­sler.com.pl, www.dres­sler.com.pl

Księ­gar­nie inter­ne­towe: swiatk­siazki.pl, ksiazki.pl, czy­tam.pl

Wer­sję elek­tro­niczną przy­go­to­wano w sys­te­mie Zecer

Lyn­dzie Chec­kley z miło­ścią

Rozdział 1

1

NATA­SHA

Nata­sha poznała Daniela na wer­ni­sażu, na który wybrała się razem z kole­żanką. W środku pano­wał tłok; roiło się tam od lokal­nych cele­bry­tów pozu­ją­cych do zdjęć i uda­ją­cych, że rozu­mieją, a nawet podzi­wiają wybrane na tę oka­zję krzy­kliwe gra­fiki. Nata­sha jako pierw­sza zwró­ciła uwagę na Daniela pogrą­żo­nego w roz­mo­wie z Jaso­nem, wła­ści­cie­lem gale­rii. Bez waha­nia prze­ci­snęła się przez tłum, by do nich dołą­czyć. Nie miała w zwy­czaju bawić się w pod­chody ani przej­mo­wać się sub­tel­no­ściami, więc gdy już pogra­tu­lo­wała Jaso­nowi otwar­cia gale­rii i życzyła mu suk­ce­sów, od razu wycią­gnęła rękę do sto­ją­cego obok niego męż­czy­zny.

– Jestem Nata­sha.

– Daniel. – Uści­snął jej dłoń i zaraz odcią­gnął ją na bok, bo Jasona obsko­czyła jakaś hała­śliwa grupka przy­ja­ciół i wśród rado­snych okrzy­ków zaczęła obsy­py­wać go powietrz­nymi cału­sami i entu­zja­stycz­nie kle­pać po ple­cach.

Dało to Nata­shy czas na przyj­rze­nie się Danie­lowi z bli­ska. Z dru­giego końca sali wyglą­dał inte­re­su­jąco. Surowy, ale w pocią­ga­jący spo­sób, gładko ogo­lony, z krótko przy­strzy­żo­nymi wło­sami. Z bli­ska sko­ja­rzył jej się z mło­dym Seanem Con­ne­rym. Z cza­sem odkryła, że nie ona pierw­sza miała takie sko­ja­rze­nie. Dużo póź­niej dowie­działa się, że obej­rzał wszyst­kie naj­waż­niej­sze kla­syki z Jame­sem Bon­dem i usil­nie sta­rał się naśla­do­wać jego styl. Roz­ba­wiło ją to. Pomy­ślała, że to uka­zuje jego wraż­liwą stronę. I spodo­bał jej się jesz­cze bar­dziej.

Gdy w końcu pojęła, że w jego wyspor­to­wa­nym ciele nie ma ani krzty wraż­li­wo­ści i że wszystko, co mówił lub robił, miało okre­ślony cel, było już za późno – wpa­dła jak śliwka w kom­pot. Ow­szem, jego urok, cha­ry­zma i pora­ża­jący sek­sa­pil robiły na niej pio­ru­nu­jące wra­że­nie, ale nie prze­sła­niały jego wad. Co jed­nak nie miało zna­cze­nia, jako że on na jej wady pozo­sta­wał zupeł­nie ślepy.

Tydzień po ich pierw­szym spo­tka­niu zabrała go na imprezę do domu swo­jej przy­ja­ciółki Michele. Ona, Bar­bara i Tracy Ann przy­jaź­niły się od stu­denc­kich cza­sów. Skoro Daniel miał stać się czę­ścią jej świata, siłą rze­czy musiał wkro­czyć rów­nież do ich życia.

– Fajne te twoje kum­pelki – powie­dział, gdy nad ranem wra­cali do jego miesz­ka­nia, lekko nie­przy­tomni z nie­wy­spa­nia i nad­miaru wypi­tego alko­holu.

– To dobre dziew­czyny – odparła. – Ich mężo­wie też się kum­plują, co bywa przy­datne. Gdy my robimy sobie bab­ski wie­czór, oni czę­sto wycho­dzą razem. Don nazywa to „klu­bem mężów”.

Cie­szyła się, że Daniel polu­bił jej towa­rzy­stwo, i sie­dząc w tak­sówce suną­cej po śli­skich od desz­czu lon­dyń­skich uli­cach, chęt­nie opo­wia­dała o gro­nie swo­ich przy­ja­ciół.

– Z żon tylko Bar­bara pra­cuje, jako sekre­tarka w szpi­talu. Don pro­wa­dzi wła­sną firmę księ­gową. Blake jest urzęd­ni­kiem pań­stwo­wym, adres: Downing Street dzie­sięć, rozu­miesz, wszystko tajne przez poufne.

Ostat­nie słowa wypo­wie­działa z pijac­kim chi­cho­tem.

Daniel uśmiech­nął się i moc­niej ści­snął jej dłoń.

– A Ralph?

– Kiedy poznał Bar­barę, był kore­spon­den­tem zagra­nicz­nym dla BBC, ale przez ostat­nich kilka lat pra­co­wał jako repor­ter pra­sowy. Kilka mie­sięcy temu prze­szedł na eme­ry­turę.

– Cie­kawi ludzie – stwier­dził Daniel. – I sym­pa­tyczni.

Poczuła się zasko­czona. Jej przy­ja­ciele byli mili, nie miała co do tego wąt­pli­wo­ści, ale przy tym zupeł­nie zwy­czajni, nawet nieco nudni. Z pew­no­ścią nie przy­po­mi­nali tych ener­gicz­nych, przed­się­bior­czych ludzi z imprez, na które zabie­rał ją Daniel. Być może cho­dziło o to, że prze­ci­wień­stwa się przy­cią­gają. Koniec koń­ców to, czy ich lubił, nie miało więk­szego zna­cze­nia – po pro­stu uła­twiało sprawę.

Tak­sówka zatrzy­mała się przed apar­ta­men­tow­cem. Wygra­mo­lili się ze środka i w ulew­nym desz­czu prze­bie­gli przez ulicę, by schro­nić się pod zada­szo­nym wej­ściem. Daniel miesz­kał w trzy­po­ko­jo­wym pen­tho­usie z trzema łazien­kami i wido­kiem na Tamizę. Kiedy weszła tam po raz pierw­szy, wiel­kość lokum ją oszo­ło­miła. Wie­działa, że Daniel pra­cuje w finan­sach; naj­wy­raź­niej dobrze zara­biał. Sama zaj­mo­wała znacz­nie mniej­sze, dwu­po­ko­jowe miesz­kanko – z pen­sji pie­lę­gniarki na nic wię­cej nie było jej stać – w bli­skiej odle­gło­ści od szpi­tala, w któ­rym pra­co­wała jako kie­row­niczka oddziału inten­syw­nej tera­pii. Cała jej prze­strzeń do życia z powo­dze­niem zmie­ści­łaby się w mniej­szej sypialni tego luk­su­so­wego pen­tho­use’u.

Po spę­dze­niu z Danie­lem kilku nocy zaczęła zosta­wiać w jego miesz­ka­niu różne rze­czy. Z początku dość przy­pad­kowo. Swe­ter, który zdjęła, bo zro­biło się za cie­pło, zapa­sowy uni­form, żeby rano iść pro­sto do pracy, sukienkę na wie­szaku w gar­de­ro­bie przy głów­nej sypialni.

W ciągu kolej­nych tygo­dni coraz wię­cej jej rze­czy lądo­wało w jego szaf­kach i sza­fach. Była prze­ko­nana, że nawet tego nie zauwa­żył, aż pew­nego ranka wszedł do sypialni, trzy­ma­jąc w dłoni jej obci­słą „małą czarną”. Nata­sha, na wpół śpiąca, leżała jesz­cze w łóżku.

– To raczej nie jest moje. – Poka­zał jej sukienkę.

Spoj­rzała na niego sen­nie, nie­pewna, co ozna­cza ten ton. Czyżby się wku­rzył?

– To na jutrzej­szą imprezę. Pra­cuję do szó­stej, więc będę musiała przyjść pro­sto do cie­bie, żeby się przy­go­to­wać. Mam nadzieję, że nie masz nic prze­ciwko.

– Oczy­wi­ście, że nie. Nie mogę się docze­kać, aż cię w tym zoba­czę. Jest bar­dzo sek­sowna. – Usiadł na skraju łóżka, kła­dąc sukienkę na kola­nach. – Dobrze nam razem. Podoba mi się, że masz swoją pracę i nie ocze­ku­jesz, że będę cały czas do two­jej dys­po­zy­cji. Wiem, że spo­ty­kamy się dopiero od kilku mie­sięcy, ale potra­fię roz­po­znać, gdy tra­fiam na coś dobrego.

Wstrzy­mała oddech, zaci­ska­jąc palce na prze­ście­ra­dle. Czy zamie­rzał się oświad­czyć? Przez ostat­nie kilka tygo­dni oka­zy­wał jej wiele czu­ło­ści i zaczy­nała się zasta­na­wiać, czy nie jest przy­pad­kiem odpo­wie­dzią na wszyst­kie jej modli­twy.

– Może się do mnie wpro­wa­dzisz? Mam tu mnó­stwo miej­sca. ‒ Powiódł dło­nią dookoła. ‒ Wiem, że dojazd do szpi­tala jest kiep­ski, ale wła­śnie po to wymy­ślono Ubera.

To nie były oświad­czyny, raczej pro­po­zy­cja wspól­nego zamiesz­ka­nia. Na tę chwilę wystar­czy.

– Danielu, bądź roz­sądny, nie stać mnie na codzienne Ubery.

Przy­su­nął się i chwy­cił ją za rękę.

– Cie­bie nie, ale mnie tak. To warte tego, żebyś każ­dego dnia tu na mnie cze­kała.

Jego tele­fon zawi­bro­wał. Cmok­nął ją w poli­czek i ode­brał, natych­miast sku­pia­jąc uwagę na dzwo­nią­cym. Rzu­cił sukienkę na krze­sło i wyszedł z pokoju.

Tak, rozu­miała, dla­czego odpo­wiada mu jej obec­ność. Nie była próżna, po pro­stu zda­wała sobie sprawę, że jest atrak­cyjna i ma ładną figurę. Wyróż­niała się też inte­li­gen­cją, ale nie miała pew­no­ści, ile to dla niego zna­czyło. Lubił mieć u boku efek­towną, pełną bla­sku kobietę, którą mógł zabie­rać na liczne imprezy lub po pro­stu na wspólną kola­cję. Z pew­no­ścią podo­bały mu się ich sek­su­alne wyczyny.

Wstała z łóżka, pod­nio­sła pognie­cioną sukienkę, strzep­nęła i odwie­siła z powro­tem do szafy. Kiedy otwo­rzyła drzwi do sypialni, usły­szała, jak Daniel wyrzuca z sie­bie słowa z pręd­ko­ścią kara­binu maszy­no­wego. Zawsze tak robił w trak­cie nego­cja­cji. Jeden z trzech pokoi wyko­rzy­sty­wał jako swoje biuro. Minęła go i weszła do ogrom­nego salonu z otwartą kuch­nią, roz­cią­ga­ją­cego się na całej sze­ro­ko­ści miesz­ka­nia.

Pode­szła do wypa­sio­nego modelu eks­presu do kawy i zapa­rzyła sobie fili­żankę aro­ma­tycz­nego napoju. Prze­szła z nią do okna i spoj­rzała na pano­ramę mia­sta. Widok był osza­ła­mia­jący. Łatwo mogłaby przy­wyk­nąć do miesz­ka­nia w tym miej­scu. Odwró­ciła się i rozej­rzała po gustow­nym pomiesz­cze­niu. Dla tego wszyst­kiego może stać się kobietą marzeń Daniela Vic­kery-Orme. Piękną, cza­ru­jącą, mało wyma­ga­jącą.

Wpraw­dzie nie takie miała plany na życie. Kie­dyś kochała pracę pie­lę­gniarki, ale po latach cała satys­fak­cja, sza­cu­nek, poczu­cie, że robi coś war­to­ścio­wego – to wszystko już dawno znik­nęło. Może nad­szedł czas, by przy­znać się do porażki. Poże­gnać dłu­gie godziny dyżu­rów, wyma­ga­nia, któ­rych nie spo­sób speł­nić, stale rosnące obcią­że­nie pracą i walkę, by za szpi­talną pen­sję jakoś zwią­zać koniec z koń­cem.

Zawsze uwa­żała, że mał­żeń­stwo i dzieci są dla innych kobiet. A teraz pra­gnęła dokład­nie takiego życia, jakie pro­wa­dziły jej zamężne przy­ja­ciółki.

Pro­po­zy­cja Daniela była dla niej szansą, jaskółką zwia­stu­jącą nowe życie. Przyj­mie ją i w pełni wyko­rzy­sta tę szansę, by zapew­nić sobie przy­szłość, na jaką zasłu­guje.

Rozdział 2

2

NATA­SHA

Prze­pro­wadzka do apar­ta­mentu Daniela nie uła­twiła Nata­shy życia – nawet kiedy brała tak­sówkę, dojazd do pracy wyda­wał się kosz­ma­rem – ale z pew­no­ścią uczy­niła je wygod­niej­szym. A z Danie­lem miesz­kało się bez­pro­ble­mowo. Wpraw­dzie widy­wała go znacz­nie rza­dziej, niż się spo­dzie­wała, za to kiedy był w domu, trak­to­wał ją jak kró­lową. Jeśli pra­co­wała do późna, zama­wiali jedze­nie na wynos, a kiedy miała wolne, jadali na mie­ście.

– Dziś sama ugo­tuję kola­cję – oznaj­miła mu pew­nego ranka. Miała aku­rat dzień wolny i żad­nych pla­nów poza pój­ściem na siłow­nię.

Pokrę­cił głową, spoj­rzał na zega­rek i dopił ostatni łyk kawy.

– Nie, chciał­bym wypró­bo­wać nową restau­ra­cję. Zare­zer­wo­wa­łem sto­lik na osiem osób. Jeśli się spóź­nię, możemy się spo­tkać na miej­scu, ale jesz­cze dam ci znać, dobrze?

– W porządku. – Wzru­szyła ramio­nami. Narze­ka­nie, że nie spy­tał jej o zda­nie i że ni­gdy nie kon­sul­to­wał z nią swo­ich pla­nów, wyda­wało jej się nie­sto­sowne, zwłasz­cza że to on pła­cił za te dro­gie posiłki na mie­ście oraz tak­sówki tam i z powro­tem. Kie­dyś obu­rzy­łaby się na takie ręczne ste­ro­wa­nie, ale ostat­nio coraz chęt­niej wybie­rała łatwiej­szą drogę.

– Wypa­li­łaś się – stwier­dziła jej przy­ja­ciółka Bar­bara, która odwie­dziła ją kilka dni póź­niej. – Ostat­nio nie jesteś sobą. Powin­naś wziąć wolne, wyje­chać na urlop. Może pójść na tera­pię.

Sie­działy w miesz­ka­niu Daniela, popi­ja­jąc pro­secco i jedząc tar­tinki, które Nata­sha kupiła wcze­śniej w lokal­nych deli­ka­te­sach.

– Wypa­li­łam? – Nata­sha pod­nio­sła kie­li­szek i się uśmiech­nęła. – Czy ja wyglą­dam na wypa­loną? – Zato­czyła dło­nią z kie­lisz­kiem dookoła. – Hej, spójrz na mnie!

– Miesz­ka­nie jest piękne i cie­szę się, że czu­jesz się szczę­śliwa z Danie­lem, ale… – Bar­bara umil­kła i potrzą­snęła głową. – Nie­ważne.

– Nie – zapro­te­sto­wała Nata­sha, pró­bu­jąc opa­no­wać emo­cje. – Dokończ. Ale co?

Przy­jaź­niły się od dawna, czuły, że mogą powie­dzieć sobie wszystko i żadna się nie obrazi. A może tylko ona tak czuła? Jej trzy naj­lep­sze kum­pelki wyszły za mąż nie­mal dwa­dzie­ścia lat temu, w ciągu roku od ukoń­cze­nia stu­diów. Tracy Ann za swo­jego daw­nego chło­paka, a Bar­bara i Michele za męż­czyzn, któ­rych poznały w pracy. Tracy Ann i Michele wydały na świat bez­dy­sku­syj­nie śliczne potom­stwo, a Bar­bara z entu­zja­zmem peł­niła rolę maco­chy dla nasto­let­niej córki swo­jego męża. Wszyst­kie trzy były kon­ser­wa­tyw­nymi kobie­tami z klasy śred­niej, któ­rych codzien­ność cza­sem ocie­rała się o nudę. Do nie­dawna Nata­sha nie zazdro­ściła im życia, jakie pro­wa­dziły, ale wie­działa, że one czę­sto zazdro­ściły jej. Czy o to cho­dziło? Nie chciały, żeby się ustat­ko­wała, żeby na­dal doświad­czać życia za jej pośred­nic­twem? Czy przez te wszyst­kie lata, kocha­jąc się ze swo­imi nud­nymi mężami, fan­ta­zjo­wały o sypia­niu z jej licz­nymi part­ne­rami?

– Ale co? – powtó­rzyła. – No dalej, wyrzuć to z sie­bie; prze­cież widzę, że chcesz! – To zabrzmiało nie fair. Z ich czwórki to Bar­bara trzy­mała się naj­da­lej od plo­tek i ni­gdy nie bywała zło­śliwa. Nata­sha stłu­miła wyrzuty sumie­nia i wyzy­wa­jąco unio­sła głowę. – Cze­kam.

Bar­bara się­gnęła po butelkę i napeł­niła swój kie­li­szek. Nie spie­szyła się z odpo­wie­dzią, a może sta­rała się dobrać odpo­wied­nie słowa.

– Czy jesteś pewna, że to facet dla cie­bie? Że nie trzy­masz się go tylko dla­tego, żeby nie uto­nąć? W ostat­nich mie­sią­cach nie raz pod­kre­śla­łaś, że twoja praca stała się bar­dzo trudna. Cią­gły brak per­so­nelu, coraz bar­dziej rosz­cze­niowi pacjenci i ich rodziny. Nie­ustanna pre­sja. Wypła­ki­wa­łaś mi się przez tele­fon. To ma ogromny wpływ rów­nież na twoje zdro­wie fizyczne. Ile schu­dłaś? Sześć kilo­gra­mów? Wię­cej?

Wyraź­nie cze­kała na odpo­wiedź, więc Nata­sha wzru­szyła ramio­nami.

– Nieco ponad sześć.

– Zawsze byłaś szczu­pła; teraz wyglą­dasz jak szkie­let. – Bar­bara unio­sła kie­li­szek i upiła łyk. – Ale to twoja psy­chika naj­bar­dziej mnie mar­twi…

– Co takiego? – Nata­sha odchy­liła się do tyłu, po czę­ści zasko­czona, po czę­ści zwy­czaj­nie wście­kła.

Bar­bara pod­nio­sła rękę.

– Wysłu­chaj mnie, pro­szę.

– Okej. – Głos Nata­shy zadrżał z iry­ta­cji.

– Zawsze podzi­wia­łam twoje poświę­ce­nie, deter­mi­na­cję, siłę cha­rak­teru. Z naszej czwórki tylko ty osią­gnę­łaś to, na co wszyst­kie liczy­ły­śmy na stu­diach. Tracy Ann, Michele i ja. – Bar­bara potrzą­snęła głową i uśmiech­nęła się smutno. – Pole­gły­śmy przy pierw­szej prze­szko­dzie, prawda? Wszyst­kie te roz­mowy o karie­rze, te nasze marze­nia o przy­szło­ści oka­zały się tylko mrzon­kami, które roz­pły­nęły się jak dym na wie­trze w chwili, gdy się zako­cha­ły­śmy. Wyszły­śmy za mąż i było po wszyst­kim; wkro­czy­ły­śmy na tę utartą ścieżkę i zmie­ni­ły­śmy się w gospo­dy­nie domowe.

– Ty masz pracę…

– Tak, kiedy Anna była młod­sza i mnie potrze­bo­wała, pra­co­wa­łam w dogod­nych dla mnie godzi­nach. Na­dal lubię to zaję­cie, a dziew­czyny, z któ­rymi pra­cuję, są świetne, ale jestem szpi­talną sekre­tarką, nie praw­niczką. A o tym wła­śnie marzy­łam, pamię­tasz?

Nata­sha pamię­tała. Bar­bara chciała być rad­czy­nią prawną, Tracy Ann – dzien­ni­karką, a Michele – księ­gową. Jedy­nie Nata­sha osią­gnęła dokład­nie to, czego pra­gnęła. Poznały się na pierw­szym roku stu­diów, na kółku dys­ku­syj­nym, i choć każda stu­dio­wała co innego, szybko się ze sobą zaprzy­jaź­niły. Ileż to godzin spę­dziły, roz­ma­wia­jąc o przy­szło­ści?

– Wszyst­kie mia­ły­śmy wiel­kie marze­nia.

– Ale ty swoje zre­ali­zo­wa­łaś. Zarzą­dzasz całym oddzia­łem inten­syw­nej tera­pii. To nie­zwy­kle wyma­ga­jąca praca, do któ­rej jesteś stwo­rzona. – Bar­bara odsta­wiła kie­li­szek i pochy­liła się ku Nata­shy. – Ni­gdy nie szłaś na kom­pro­misy, zawsze to w tobie podzi­wia­łam. Wiem, że Michele i Tracy Ann też. W pew­nym sen­sie speł­niasz marze­nia nas wszyst­kich. Czy to ma sens?

Nata­sha ski­nęła głową. Tak wła­śnie myślała. Mil­czała, czu­jąc, że Bar­bara jesz­cze nie skoń­czyła.

– Ostat­nie kilka lat, ta cią­gła pre­sja zwią­zana z pracą, to wszystko cię zmie­niło.

– Zmie­niło! – Nata­sha par­sk­nęła śmie­chem. Fał­szy­wym śmie­chem, kru­chym jak szkło, który zda­wał się odzwier­cie­dlać jej nastrój. – Jestem tą samą osobą co zawsze.

– Doprawdy? – Bar­bara zato­czyła ręką dookoła. – Wpro­wa­dzi­łaś się do Daniela już po kilku tygo­dniach. Chwa­lisz się, że co wie­czór jada­cie w dro­gich restau­ra­cjach. Ani sło­wem nie wspo­mi­nasz już o pracy, a wcze­śniej nie prze­sta­wa­łaś mówić o swo­ich pacjen­tach i o wszyst­kim tym, co cię tam pochła­nia bez reszty. Więc teraz odno­szę wra­że­nie, że zmie­niasz się w jedną z nas.

Tym razem śmiech Nata­shy zabrzmiał szcze­rze.

– Mówisz tak, jakby to była naj­więk­sza znie­waga. – Się­gnęła po butelkę i nalała sobie resztkę pro­secco. – Może mi się pozmie­niało. – Unio­sła kie­li­szek i wznio­sła toast w stronę Bar­bary. – Może po pro­stu musia­łam spo­tkać odpo­wied­niego faceta. Naprawdę jest nam razem dobrze.

– A co będzie, gdy Daniel odkryje, że w rze­czy­wi­sto­ści nie jesteś tak ule­gła i wylu­zo­wana, jak mu się wydaje, Tash? Co będzie, gdy się prze­kona, że przy swoim boku ma ambitną kobietą, która sta­wia na karierę? Co wtedy?

Nata­sha uśmiech­nęła się, ale nie odpo­wie­działa. Mogła zapew­nić, że jest zado­wo­lona z tej nowej wer­sji sie­bie, albo wyznać jej prawdę: że zanim Daniel dowie się, jaka jest naprawdę, będzie już za późno.

Rozdział 3

3

NATA­SHA

Z początku Nata­sha nie przy­pusz­czała, aby jej zwią­zek z Danie­lem miał szansę prze­trwać. Nawet gdy już się zako­chała – nie tyle w samym Danielu, co w jego wspa­nia­łym apar­ta­men­cie – na hory­zon­cie widziała już koniec tej rela­cji. Zakła­dała, że on czuje to samo, ale z cza­sem – sama nie była pewna, kiedy to się zmie­niło – zaczął poświę­cać jej coraz wię­cej uwagi i stał się bar­dziej roman­tyczny, a ona zaczęła się zasta­na­wiać, czy Daniel nie jest przy­pad­kiem tym, czego jej w życiu trzeba. Kiedy popro­sił, by się do niego wpro­wa­dziła, uznała, że jest tego pewna.

W ciągu następ­nych kilku tygo­dni spo­tkała się kilka razy ze swo­imi przy­ja­ciół­kami. Nawet jeśli Tracy Ann lub Michele podzie­lały zda­nie Bar­bary, że Daniel nie jest dla niej odpo­wiedni, nie dały tego po sobie poznać. Może cza­sem wymie­niały mię­dzy sobą zna­czące spoj­rze­nia, ale Nata­sha wolała je zigno­ro­wać. Nauczyła się już, że łatwiej jest igno­ro­wać sprawy, z któ­rymi nie ma ochoty się mie­rzyć.

Wła­śnie dzięki tej meto­dzie jakoś radziła sobie w pracy. Na szczę­ście, jako oddzia­łowa, mogła odde­le­go­wać więk­szość zadań i zaszyć się w biu­rze za moni­to­rem, z rękami na kla­wia­tu­rze, tak aby – gdyby ktoś zer­k­nął przez okno lub otwo­rzył drzwi – spra­wiać wra­że­nie bar­dzo zaję­tej. Nikt nie musiał wie­dzieć, że obraz na ekra­nie nie zmie­niał się od wielu godzin.

Pew­nego wie­czoru, gdy po wyjąt­kowo męczą­cym dniu wró­ciła późno do domu, w drzwiach powi­tał ją uśmiech­nięty Daniel, który zdą­żył wcze­śniej zamó­wić jedze­nie i otwo­rzyć butelkę wina.

– Wyglą­dasz na wyczer­paną – powie­dział. – Idź, prze­bierz się w coś wygod­nego, a ja zaser­wuję ci kola­cję.

Nie jadła lun­chu, a od zapa­chu dań, które zamó­wił, pocie­kła jej ślinka.

– Świet­nie, daj mi dwie minuty.

W sypialni zdjęła dżinsy i bluzę, w które prze­brała się po prysz­nicu w pracy, i wrzu­ciła je do kosza na pra­nie. Wie­działa, że mówiąc „coś wygod­nego”, Daniel miał na myśli coś obci­słego i sek­sow­nego, a nie baweł­nianą piżamę, na którą miała ochotę. Na drzwiach łazienki wisiał jedwabny szla­frok. Powi­nien speł­nić jego wyma­ga­nia.

– Ład­nie pach­nie – powie­działa, prze­cho­dząc boso przez salon do stołu, gdzie cze­kał już na nią pełny talerz i kie­li­szek czer­wo­nego wina. Nie zdą­żyła uprze­dzić, że wola­łaby białe.

– Wzią­łem taj­skie – oznaj­mił, wysu­wa­jąc jej krze­sło. Kiedy usia­dła, zajął miej­sce naprze­ciwko niej.

Było też zde­cy­do­wa­nie za późno, by przy­znać, że wola­łaby danie indyj­skie lub chiń­skie, a nawet cho­lerną pizzę. Daniel uwiel­biał taj­ską kuch­nię, ale ona nie. Wzięła wide­lec i odro­binę za mocno wbiła go w kawa­łek wie­przo­winy, a meta­lowe zęby zgrzyt­nęły o talerz.

Daniel zatrzy­mał wide­lec z jedze­niem w poło­wie drogi do ust i spoj­rzał na nią z zanie­po­ko­je­niem.

– Wszystko w porządku?

Zanim odpo­wie­działa, upiła łyk wina.

– Prze­pra­szam, mia­łam zły dzień. – Nie musiał wie­dzieć, że ostat­nio każdy dzień był taki sam. Spró­bo­wała się uśmiech­nąć. – To wszystko wygląda cudow­nie, dzię­kuję, że to dla mnie przy­go­to­wa­łeś.

Uniósł swój kie­li­szek, się­gnął przez stół i deli­kat­nie stuk­nął w jej kie­li­szek.

– Chcia­łem zacze­kać, aż znaj­dziemy się w jakiejś eks­klu­zyw­nej restau­ra­cji, ale chyba teraz jest ide­alny moment. – Odsta­wił wino, ujął jej dłoń i oplótł swo­imi pal­cami. – Wyj­dziesz za mnie, Nata­sho?

Spoj­rzała na ich sple­cione dło­nie. Tego wła­śnie potrze­bo­wała, prawda? Koniec z zamar­twia­niem się o przy­szłość. On będzie dobrym mężem, a ona dobrą żoną.

– Tak, wyjdę za cie­bie.

Daniel uśmiech­nął się sze­roko, przy­cią­gnął jej dłoń i uca­ło­wał jej grzbiet.

– Uczy­ni­łaś mnie naj­szczę­śliw­szym męż­czy­zną na świe­cie.

Nale­gał, by uczcić ich zarę­czyny butelką szam­pana, zro­bił wiel­kie halo przy otwie­ra­niu korka i nieco mania­kal­nie się zaśmiał, gdy bąbelki spie­niły mu się na dłoni. Otrzą­snął je nie­dbale i napeł­nił przy­go­to­wane lampki.

– Za nas – powie­dział, stu­ka­jąc swoim kie­lisz­kiem o jej.

– Za nas. – Powtó­rzyła i jed­no­cze­śnie opróż­nili kie­liszki, a potem wycią­gnęła swój po dolewkę. Spo­ży­cie takiej por­cji szam­pana na pusty żołą­dek nie było naj­lep­szym pomy­słem i alko­hol od razu ude­rzył jej do głowy. Ale może to i lepiej. Przy­naj­mniej była w sta­nie słu­chać Daniela i z pijac­kim uśmie­chem zga­dzać się na wszystko, co wymy­ślił. Skromny ślub w urzę­dzie, naj­szyb­ciej, jak się da, potem krótki mie­siąc mio­dowy, a póź­niej, kiedy on przesta­nie już być tak zajęty, dłuż­sze waka­cje.

Roz­ma­wiali o wielu rze­czach. Nie była pewna, czy w ogóle zauwa­żył, że żadne z nich nie wspo­mniało o jed­nym.

Żadne z nich nie wspo­mniało o miło­ści.

Rozdział 4

4

NATA­SHA

Orga­ni­za­cję ślubu Daniel powie­rzył Nata­shy. Nawet jeśli jej przy­ja­ciółki były zasko­czone tem­pem, w jakim to wszystko się roz­wi­jało, nie dały tego po sobie poznać. Pew­nie za jej ple­cami miały wiele do powie­dze­nia, ale w jej obec­no­ści nawet Bar­bara zacho­wy­wała się nie­zwy­kle powścią­gli­wie. Wszyst­kie wraz z mężami sta­wiły się w urzę­dzie stanu cywil­nego. Prócz nich jedy­nymi oso­bami obec­nymi na uro­czy­sto­ści byli rodzice Nata­shy. Matka i brat Daniela, oboje miesz­ka­jący w Sta­nach Zjed­no­czo­nych, nie mogli – jak stwier­dził ze smut­kiem – przy­je­chać.

Po ślu­bie poszli na kola­cję do jed­nej z ich ulu­bio­nych restau­ra­cji. Pano­wała bar­dzo ser­deczna atmos­fera. Rodzice Nata­shy wręcz poko­chali Daniela. Teraz, gdy była jego żoną, a nie tylko dziew­czyną, nawet jej przy­ja­ciółki zda­wały się trak­to­wać go bar­dziej życz­li­wie. Ich mężo­wie bez wąt­pie­nia go zaak­cep­to­wali. W barze, do któ­rego udali się po przy­ję­ciu, obser­wo­wała, jak sie­dzą pochy­leni ku sobie, pogrą­żeni w roz­mo­wie.

– Widzę, że zosta­łeś przy­jęty do klubu mężów – stwier­dziła, gdy w końcu udało jej się z nim poroz­ma­wiać na osob­no­ści. – Zaraz zaczną cię wycią­gać do pubów i na mecze rugby.

– Brzmi nie­źle. A ty z innymi żonami możesz cho­dzić do gale­rii sztuki albo na zakupy.

Z innymi żonami? Czy tym wła­śnie teraz była? Czy nie tego wła­śnie pra­gnęła? Musiała się wysi­lić, żeby jej słowa nie zabrzmiały zja­dli­wie:

– Ja, mój drogi mężu, zajmę się pracą.

– Ale nie w tej chwili. – Przy­cią­gnął ją do sie­bie. To ozna­czało koniec roz­mowy, ale nie prze­rwało natłoku myśli krą­żą­cych w gło­wie Nata­shy.

Następ­nego ranka pole­cieli na kilka dni do Wene­cji, gdzie zatrzy­mali się w bar­dzo luk­su­so­wym hotelu Gritti Palace, jed­nym z naj­lep­szych w mie­ście. Było nie­malże roman­tycz­nie. Prawdę mówiąc, był to naj­bliż­szy zako­cha­niu stan, jakiego kie­dy­kol­wiek doświad­czyła wobec swo­jego nowego męża.

– To nie­sa­mo­wity hotel – powie­działa, sto­jąc na ich małym bal­ko­nie z wido­kiem na Canal Grande.

– Jedyne miej­sce, w któ­rym warto się zatrzy­mać w Wene­cji – odparł, pod­cho­dząc do niej od tyłu i obej­mu­jąc ją ramio­nami w talii.

Oparła się o niego i roz­luź­niła.

– Czę­sto tu przy­jeż­dżasz, prawda? – Wtedy uświa­do­miła sobie, jak nie­wiele o nim wie.

– Raz lub dwa razy w roku. Mam kilku klien­tów, któ­rzy spę­dzają w Wene­cji waka­cje, więc zazwy­czaj tu się z nimi uma­wiam. Gdy są zre­lak­so­wani, łatwiej jest zawrzeć korzystną umowę. Byłoby dobrze, gdy­byś mi towa­rzy­szyła; ich part­nerki czę­sto czują się nieco zagu­bione, kiedy gadamy o inte­re­sach.

– Bar­dzo bym tego chciała. – Odwró­ciła się i poca­ło­wała go w poli­czek. – Ale w szpi­talu nie zawsze mogę brać wolne. Musia­ła­bym to zapla­no­wać z dużym wyprze­dze­niem, a nawet wtedy może być róż­nie. – Odwró­ciła się do Daniela ple­cami i oparła o niego z wes­tchnie­niem. – Szkoda, bo uwiel­biam podró­żo­wać i byłoby cudow­nie robić to z tobą. – Cudow­nie byłoby rzu­cić pracę i ni­gdy wię­cej nie prze­kro­czyć progu szpi­tala. Chciała to powie­dzieć, ale nie była pewna, czy on to zro­zu­mie. Nie wie­działa też, jak zdoła mu wyja­śnić, dla­czego jej praca, którą tak bar­dzo kochała, stała się dla niej takim obcią­że­niem.

Daniel poca­ło­wał ją w szyję i zamknął w moc­nym uści­sku.

– To by dla mnie wiele zna­czyło, gdy­byś mogła podró­żo­wać ze mną. Musisz w ogóle pra­co­wać? Jeśli cho­dzi o pie­nią­dze, to nie masz się o co mar­twić.

Wła­śnie tego pra­gnęła i na to liczyła, ale musiała to dopre­cy­zo­wać.

– I zostać żoną przy mężu? – Odwró­ciła się twa­rzą do niego i z uśmie­chem zaj­rzała w jego piwne oczy. – Musieć pro­sić cię o każ­dego pensa? Nie jestem pewna, czy się do tego nadaję. Zresztą, czy nie mówi­łeś, że podoba ci się to, że mam wła­sną pracę?

Zmarsz­czył brwi.

– Oczy­wi­ście, że tak. Ale two­rzymy zgrany zespół, a ja lubię mieć cię przy sobie. – Poca­ło­wał ją deli­kat­nie w usta. – Nie musia­ła­byś mnie pro­sić o pie­nią­dze. Dał­bym ci kartę kre­dy­tową i mogła­byś wyda­wać, na co tylko chcesz. Zara­biam mnó­stwo, Tash, wystar­cza­jąco dużo, żebyś mogła sobie kupić wszystko, co zechcesz. – Uśmiech­nął się i uniósł brew. – No może z wyjąt­kiem Fer­rari czy Porsche.

– Od czasu do czasu może jakąś mary­narkę Cha­nel albo buty Loubo­utina.

– Myślę, że mój port­fel to wytrzyma. – Znów ją poca­ło­wał, tym razem bar­dziej namięt­nie.

Cało­wali się coraz namięt­niej, aż jęk­nął i pocią­gnął ją w stronę łóżka.

– Więc co o tym sądzisz? – zapy­tał znacz­nie póź­niej, gdy świa­tło wpa­da­jące przez otwarte drzwi bal­ko­nowe zaczęło ustę­po­wać zmierz­chowi. Gdzieś w pokoju zabrzę­czał komar. Daniel zaklął pod nosem i zerwał się na równe nogi. Zamknął drzwi, rozej­rzał się w poszu­ki­wa­niu owada wino­wajcy i zmiaż­dżył go jed­nym szyb­kim ude­rze­niem dłoni w ścianę.

Nata­sha z zasko­cze­niem patrzyła na męża. Jego twarz, zwy­kle sym­pa­tyczna, przez tę krótką chwilę wyglą­dała wręcz demo­nicz­nie. To pew­nie efekt świa­tła, pomy­ślała, i szybko odrzu­ciła tę myśl.

– No i? – Poło­żył się przy niej z powro­tem i pogła­dził jej nagie ramię. Tą samą dło­nią, którą przed sekundą uśmier­cił komara. Prze­szły ją ciarki i nie zdo­łała tego ukryć. – Zimno ci – powie­dział od razu z tro­ską, do któ­rej zdą­żyła przy­wyk­nąć. Chwy­cił leżące w nogach łóżka prze­ście­ra­dło i ją przy­krył. – Tak lepiej?

– Tak, dzię­kuję.

– No i? – powtó­rzył. – To jak będzie? Była­byś w sta­nie rzu­cić pie­lę­gniar­stwo?

Rzu­cić pie­lę­gniar­stwo? Kochała tę pracę, te cią­głe wyzwa­nia, róż­no­rod­ność. Uwiel­biała swoją posadę na oddziale inten­syw­nej tera­pii, lubiła odpo­wie­dzial­ność, która się z tym wią­zała, i czer­pała ogromną satys­fak­cję z dosko­na­łej opieki, jaką jej zespół zapew­niał wszyst­kim pacjen­tom. Jed­nak w ostat­nich kilku latach jej entu­zjazm ewi­dent­nie przy­gasł. Wszystko wyda­wało się trudne, prośby stały się zbyt uciąż­liwe, a pacjenci – zbyt wyma­ga­jący. Rzadko uda­wało jej się prze­trwać zmianę, nie kry­jąc się choć na chwilę w maga­zy­nie, gabi­ne­cie zabie­go­wym albo innym ustron­nym miej­scu, żeby się wypła­kać.

Co sobie pomy­ślała? Że po raz pierw­szy od dawna wszystko wyda­wało się iść po jej myśli.

– Myślę, że tak.

Z miej­sca, w któ­rym leżała, widziała plamę krwi na ścia­nie – ślad po roz­gnie­cio­nym koma­rze. To nie była jej krew, nie została ugry­ziona. Nale­żała do kogoś innego, z innego pokoju, z innego hotelu. Do nie­zna­jo­mego. Znów zadrżała.

– Mam nadzieję, że nie zła­pa­łaś jakie­goś wirusa – powie­dział Daniel, obej­mu­jąc ją ramie­niem i przy­cią­ga­jąc do sie­bie.

Nie, nie zła­pała wirusa. Zła­pała boga­tego męża.

Nie mogła ode­rwać wzroku od tej plamy na ścia­nie. Miała wra­że­nie, że wciąż rośnie, pęcz­nieje, coraz bar­dziej wypeł­nia jej pole widze­nia, aż wszystko pokrywa się czer­wie­nią. Cichy gło­sik w jej gło­wie krzy­czał, że to zły omen.

Zamknęła oczy i wtu­liła się w Daniela. Poczuła jego cie­pło.

Wła­śnie tego pra­gnęła. I żadne głu­pie myśli jej od tego nie odwiodą.

Rozdział 5

5

NATA­SHA

Daniel, jako nie­za­leżny doradca finan­sowy, mógł sobie pozwo­lić jedy­nie na cztery dni wol­nego. Nawet na wyjeź­dzie spę­dzał dłu­gie godziny z tele­fo­nem, roz­ma­wia­jąc z klien­tami lub wysy­ła­jąc maile i odpo­wia­da­jąc na nie. To wła­śnie w trak­cie tych czte­rech dni Nata­sha zdała sobie sprawę, że on ni­gdy cał­ko­wi­cie się nie wyłą­cza. Nawet gdy nie pra­co­wał, myślał o pracy.

– Wyna­gro­dzę ci to – obie­cał, cału­jąc ją w poli­czek. – To po pro­stu zaska­ku­jąco pra­co­wity okres. Kiedy sytu­acja się uspo­koi, wyje­dziemy na dłu­żej. Obie­cuję.

Być może to powinno skło­nić Nata­shę do prze­my­śle­nia decy­zji o odej­ściu z pracy. Ale nie, nie zasta­na­wiała się nawet przez sekundę. Bar­bara miała rację. Wypa­liła się. Cał­ko­wi­cie. Nie pozo­stała w niej nawet iskierka entu­zja­zmu dla zaję­cia, które kie­dyś tak bar­dzo kochała.

Kiedy wró­cili z podróży poślub­nej, zostało jej jesz­cze kilka dni urlopu. Pod­jęła już decy­zję i nie zamie­rzała jej zmie­niać. Następ­nego dnia rano zadzwo­niła do szpi­tala i umó­wiła się na spo­tka­nie z sze­fową działu kadr.

Dzień póź­niej weszła do biura o usta­lo­nej porze i usia­dła po dru­giej stro­nie biurka naprze­ciwko zazwy­czaj pogod­nej kie­row­niczki, któ­rej twarz w miarę słu­cha­nia Nata­shy przy­bie­rała coraz bar­dziej kwa­śny wyraz.

Spo­tka­nie było krót­kie i rze­czowe.

– Jak pani wie – powie­działa na koniec Nata­sha – w ciągu ostat­nich kilku lat robi­łam nie­zli­czone nad­go­dziny, jed­no­cze­śnie nie wyko­rzy­stu­jąc nawet ułamka peł­nego limitu urlo­po­wego, dla­tego odcho­dzę ze skut­kiem natych­mia­sto­wym.

Kie­row­niczka zdo­była się na współ­czu­jący uśmiech. Nie odbił się on jed­nak w jej oczach ani nie zła­go­dził jej cierp­kiej miny.

– Zdaję sobie sprawę, że ostat­nio bywało ciężko.

Ciężko! Nata­sha posta­no­wiła tego nie komen­to­wać. Wstała, ski­nęła jej głową na poże­gna­nie i wyszła z biura. Po dro­dze nie zatrzy­mała się ani razu, nie zadała też sobie trudu, by zaj­rzeć do działu, w któ­rym pra­co­wała przez tyle lat, i poże­gnać się z wie­lo­let­nimi współ­pra­cow­ni­kami. Nie miała na to siły ani ochoty. Nawet na to. Powinni to zro­zu­mieć.

* * *

Powie­działa mu o tym tego samego wie­czoru, w kolej­nej nowej restau­ra­cji, a on uparł się, żeby zamó­wić szam­pana.

– Cudowna wia­do­mość – powie­dział, wzno­sząc kie­li­szek. – Za moją piękną żonę i nasze wspólne podróże.

Stuk­nęli się kie­lisz­kami i Nata­sha się uśmiech­nęła. To była słuszna decy­zja. Naj­słusz­niej­sza. Naj­lep­sze wyj­ście, na jakie mogła się zde­cy­do­wać.

– Nie mogę się docze­kać. Więc dokąd jedziemy naj­pierw? – Już sobie wyobra­żała, jak leci samo­lo­tem do jakie­goś eks­cy­tu­ją­cego miej­sca. Może do Paryża lub Rzymu. Daniel odwie­dził oba te mia­sta w ciągu ostat­nich kilku mie­sięcy.

Roze­śmiał się, się­gnął po butelkę i napeł­nił kie­liszki.

– Oba­wiam się, że kilka naszych pierw­szych wyjść odbę­dzie się tutaj, w Lon­dy­nie. Szy­kuje mi się parę ele­ganc­kich imprez.

– Rozu­miem. – Sta­rała się nie brzmieć na zbyt roz­cza­ro­waną.

– Będziesz musiała kupić sobie coś szy­kow­nego na każdą z nich. Posta­ram się jak naj­szyb­ciej zor­ga­ni­zo­wać ci kartę kre­dy­tową.

Od cenio­nej prze­ło­żo­nej pie­lę­gnia­rek do utrzy­manki. Jedno od dru­giego dzie­lił zale­d­wie nie­wielki krok. Powta­rzała sobie, że jest żoną Daniela, że nie jest niczym nie­zwy­kłym, by żona porzu­ciła swoją karierę, by wspie­rać męża, ale nie potra­fiła uci­szyć gło­siku w gło­wie, który tak rado­śnie z niej szy­dził. I szep­tał w jakiejś sza­leń­czej eufo­rii: „Witaj w latach pięć­dzie­sią­tych”.

– Muszę ode­brać – oświad­czył Daniel, gdy zawi­bro­wała jego komórka. – Cze­ka­łem na ten tele­fon. – Bez skru­pu­łów odsu­nął krze­sło i z apa­ra­tem przy uchu wyszedł z restau­ra­cji.

Wró­cił dopiero po dzie­się­ciu minu­tach, które spę­dziła, bawiąc się nóżką od kie­liszka, z któ­rego od czasu do czasu pocią­gała łyk, i sta­ra­jąc się nie spra­wiać wra­że­nia porzu­co­nej. Popra­wiała włosy znacz­nie czę­ściej, niż wyma­gała tego jej sta­ran­nie uło­żona fry­zura. Gdy uno­siła dłoń, świa­tła w restau­ra­cji oświe­tlały duży bry­lan­towy pier­ścio­nek przy­tu­lony do obrączki na jej palcu ser­decz­nym. Widzi­cie, nie jestem jakąś samotną sin­gielką na nie­uda­nej randce w ciemno. Opu­ściła dłoń, gdy zdała sobie sprawę, jakie to żało­sne.

Zer­k­nęła na krą­żą­cego w pobliżu kel­nera. Widząc, że patrzy w jego stronę, pod­szedł, by zabrać tale­rze.

– Czy pan jesz­cze wróci? – spy­tał, wska­zu­jąc na nie­do­je­dzony posi­łek Daniela.

– Tak, ale może pan to zabrać.

Jeśli roz­mowa Daniela – z kim­kol­wiek w tej chwili roz­ma­wiał – pój­dzie dobrze, będzie zbyt pod­eks­cy­to­wany, by jeść. Jeśli pój­dzie źle, zimne jedze­nie nie będzie mu sma­ko­wać.

– I popro­simy o dwa podwójne espresso.

Nie­za­leż­nie od tego, jak poto­czy się roz­mowa, kawa jest zawsze dobrym pomy­słem.

Kiedy przy­nie­siono espresso, sączyła je powoli, pogrą­żona w roz­my­śla­niach. Pod­jęła wła­ściwą decy­zję, prawda? Miała trzy­dzie­ści osiem lat, od czter­na­stu była pie­lę­gniarką, to ją defi­nio­wało. Teraz czuła się zagu­biona. Musiała prze­jąć kon­trolę nad wła­snym życiem, a nie pozwa­lać, żeby nio­sło ją nie wia­domo dokąd. W pierw­szej kolej­no­ści nie zaszko­dzi­łoby przyj­rzeć się swoim finan­som. Zawsze żyła z dnia na dzień. Po spła­ce­niu raty kre­dytu hipo­tecz­nego reszta jej pen­sji szła na rachunki, waka­cje i spo­tka­nia towa­rzy­skie. Te dwie ostat­nie pozy­cje, ogra­ni­czone przez ostat­nie wyda­rze­nia, na które nie miała wpływu, ni­gdy tak naprawdę nie wró­ciły do normy. Ozna­czało to, że miała tro­chę pie­nię­dzy w banku, ale nie­zbyt wiele.

Wciąż zasta­na­wiała się nad tym, jaki powi­nien być jej następny krok, kiedy wró­cił Daniel.

– Prze­pra­szam. – Jego zado­wo­lona mina mówiła wszystko: wynik roz­mowy był pozy­tywny. Wziął do ręki małą fili­żankę kawy, wypił jej zawar­tość, po czym odsta­wił ją i się­gnął po kie­li­szek wina. – Za wię­cej dobrych wia­do­mo­ści – powie­dział, uno­sząc go w jej stronę.

– Dzi­siej­szy wie­czór aż się o to prosi – odparła z uśmie­chem. – Kiedy cię nie było, tro­chę myśla­łam o tym i owym. Posta­no­wi­łam sprze­dać miesz­ka­nie. Stoi puste. Rów­nie dobrze mogę mieć te pie­nią­dze w kie­szeni. – I czuć się tro­chę mniej jak utrzy­manka. – Mogła­bym spła­cić kre­dyt hipo­teczny, a ty mógł­byś mi pomóc zain­we­sto­wać część tego, co zosta­nie.

On będzie wie­dział naj­le­piej, jak ulo­ko­wać jej pie­nią­dze. Już poznała sekret jego suk­cesu. Nie miał abso­lut­nie żad­nych skru­pu­łów, jeśli cho­dzi o zawie­ra­nie i fina­li­zo­wa­nie trans­ak­cji. Cokol­wiek musiał zro­bić, po pro­stu to robił. Nagi­nał wszel­kie zasady, albo wręcz je miaż­dżył, o ile tylko pro­wa­dziło go to do celu. Lubił balan­so­wać na gra­nicy prawa, a jesz­cze bar­dziej prze­kra­czać ją bez żad­nych kon­se­kwen­cji. Choć całą swoją skromną wie­dzę na temat świata wiel­kich finan­sów Nata­sha wynio­sła z tele­wi­zji, dobrze wie­działa, że wyko­rzy­sty­wa­nie pouf­nych infor­ma­cji do han­dlu na gieł­dzie jest nie­le­galne.

– Nie boisz się, że cię zła­pią? – spy­tała go kie­dyś. Trzeba mu oddać, że nie ukry­wał przed nią swo­ich lewych inte­re­sów. Wręcz prze­ciw­nie, wyja­śniał jej bar­dzo szcze­gó­łowo, czym się zaj­muje. Ni­gdy nie była do końca pewna, czy się prze­chwa­lał, czy po pro­stu trak­to­wał ją jak kogoś, na kim mógł spraw­dzić, czy jego plan ma w ogóle sens. Z reguły miał.

– Gdy­bym nie podej­mo­wał prze­my­śla­nego ryzyka, był­bym teraz mar­nie zara­bia­ją­cym urzęd­ni­kiem ban­ko­wym. – Uniósł brwi i się uśmiech­nął. – Zauważ, że powie­dzia­łem: prze­my­ślane ryzyko. Wszystko jest dobrze zapla­no­wane, więc nie zaprzą­taj tym sobie swo­jej ślicz­nej główki.

Był nie­sa­mo­wi­cie sprytny. Ale ona też. Wystar­cza­jąco sprytna, by nie się­gnąć ponad sto­łem i nie wal­nąć go w tę pro­tek­cjo­nalną gębę za to, że trak­to­wał ją z góry. Śliczna główka. Miała tytuł licen­cjata i magi­stra pie­lę­gniar­stwa. W prze­szło­ści zamie­rzała kon­ty­nu­ować stu­dia, robić dok­to­rat, ale zapro­po­no­wano jej kie­row­ni­cze sta­no­wi­sko. Szybko odkryła, że ta praca pozo­sta­wia nie­wiele miej­sca na cokol­wiek innego. On nato­miast pro­sto ze szkoły tra­fił do banku na sta­no­wi­sko młod­szego doradcy i wspi­nał się po szcze­blach kariery.

Do tej pory to, że ktoś się nią opie­ko­wał, sta­no­wiło dla niej miłą odmianę, a sytu­acja, w któ­rej kto inny podej­mo­wał wszel­kie decy­zje, dzia­łała na nią relak­su­jąco. Dzięki temu dostała prze­strzeń do ule­cze­nia wła­snej duszy. Nie wzięła jed­nak pod uwagę, że on uzna jej ule­głość za coś natu­ral­nego i założy, że jest i zawsze będzie posłuszną, łatwą do ste­ro­wa­nia kobietą. Słowa Bar­bary odbi­jały się echem w jej gło­wie. A co będzie, gdy Daniel odkryje, że w rze­czy­wi­sto­ści nie jesteś tak ule­gła i wylu­zo­wana, jak mu się wydaje, Tash? Co będzie, gdy się prze­kona, że przy swoim boku ma ambitną kobietę, która sta­wia na karierę? Co wtedy?

Powie­działa Bar­ba­rze, że się zmie­niła. I tak było. Nie sta­wiała już na karierę, ale zde­cy­do­wa­nie nie wyzbyła się ambi­cji. Daniel wkrótce się o tym prze­kona.

Na razie wystar­czyło wyko­rzy­stać jego dosko­nałą zna­jo­mość finan­sów, by zmak­sy­ma­li­zo­wać kapi­tał ze sprze­daży miesz­ka­nia. Naj­le­piej zain­we­sto­wać go w coś cał­ko­wi­cie legal­nego. On naj­wy­raź­niej lubił balan­so­wać na kra­wę­dzi, ale ona nie. Cze­kała, aż zasy­pie ją listą moż­li­wo­ści inwe­sty­cyj­nych, i zasko­czyło ją, gdy prze­cząco potrzą­snął głową.

– To nie jest dobry pomysł. – Pod­niósł rękę, by przy­wo­łać kel­nera.

Pocze­kała, aż zamówi kolejną butelkę wina, i zapy­tała:

– No ale jak to? Mam po pro­stu wpła­cić to do rzą­do­wego pro­gramu inwe­sty­cyj­nego czy coś w tym rodzaju?

Kiedy wzniósł oczy do sufitu i pokrę­cił głową, zaci­snęła zęby tak mocno, że aż zabo­lała ją szczęka. Spoj­rzała na dia­ment na palcu ser­decz­nym, zasta­na­wia­jąc się, czy nie jest już za późno, by dać mu do zro­zu­mie­nia, że jest rów­nie sprytna jak on, a może nawet spryt­niej­sza.

Nie, to nie był odpo­wiedni moment.

– No dobrze, to co pro­po­nu­jesz?

Daniel pocze­kał, aż kel­ner przy­nie­sie wino, upił łyk i dopiero wtedy odpo­wie­dział.

– Zatrzy­maj miesz­ka­nie – oznaj­mił bez ogró­dek. – Nie warto palić za sobą mostów. Skoro ci żal, że stoi puste, może po pro­stu je wynaj­mij. Jest bli­sko szpi­tala, łatwo znaj­dziesz chęt­nych.

Nie warto palić za sobą mostów? Co to, u dia­bła, miało zna­czyć?

Musiał dostrzec na jej twa­rzy roz­cza­ro­wa­nie, bo się roze­śmiał i się­gnął przez stół po jej dłoń.

– Źle się wyra­zi­łem. Cho­dzi mi tylko o to… Rozu­miesz… Kto wie, co przy­nie­sie przy­szłość; może będziesz potrze­bo­wała bez­piecz­nej przy­stani.

Wcze­śniej wypili butelkę szam­pana i byli w trak­cie dru­giej butelki wina. Ona wychy­liła nieco szam­pana; jeden, może dwa kie­liszki z pierw­szej butelki wina, a jej kie­li­szek był wciąż w poło­wie pełny. To Daniel wypił więk­szość. Nic dziw­nego, że oczy mu błysz­czały i mówił rze­czy, któ­rych na trzeźwo pew­nie by nie powie­dział.

Czyżby już żało­wał? Opa­dły go wąt­pli­wo­ści? Jak to mówią, in vino veri­tas. Czy już wyobra­żał sobie koniec, zale­d­wie kilka dni po ślu­bie? Roz­wiodą się, a ona wróci do swo­jego malut­kiego, klau­stro­fo­bicz­nego miesz­ka­nia. Boże, będzie musiała wró­cić do pracy.

Kiedy wkrótce po zarę­czy­nach poru­szył temat inter­cyzy, roze­śmiała się, sądząc, że żar­tuje. Umowy przed­mał­żeń­skie były dla cele­bry­tów i innych boga­czy, a nie dla takich jak oni. Dzień póź­niej poło­żył na stole doku­ment.

– Myślę, że naj­le­piej będzie upo­rząd­ko­wać finanse przed ślu­bem. Świat się zmie­nia; musimy być przy­go­to­wani.

Przy­go­to­wani? Na to, że ich mał­żeń­stwo się skoń­czy, zanim się zaczęło? Stał i cze­kał. Wes­tchnęła z rezy­gna­cją i wzięła do ręki doku­ment. Był pro­sty i – o ile mogła stwier­dzić – spra­wie­dliwy.

Jeśli roz­staną się w ciągu dwóch lat i nie będą mieli dzieci, po pro­stu zakoń­czą mał­żeń­stwo z tym, co do niego wnie­śli. Jeśli ich mał­żeń­stwo potrwa dłu­żej niż dwa lata, otrzyma ryczał­tową kwotę, która będzie rosła z każ­dym dodat­ko­wym wspól­nym rokiem. Jeśli zaś będą mieli dzieci, warunki ule­gną cał­ko­wi­tej zmia­nie, a dom rodzinny będzie nale­żał do niej, dopóki naj­młod­sze dziecko nie skoń­czy osiem­na­stu lat. Wtedy zosta­nie sprze­dany, a dochód podzie­lony. Dosta­nie rów­nież spore ali­menty.

– Warunki wydają się bar­dzo spra­wie­dliwe – przy­znała.

Prze­czy­tała inter­cyzę po raz drugi, zasta­na­wia­jąc się, czy przed pod­pi­sa­niem nie powinna zasię­gnąć porady praw­nej. Albo przy­naj­mniej skon­sul­to­wać to z przy­ja­ciół­kami. Uśmiech­nęła się na myśl o ich prze­ra­żo­nych minach. Uzna­łyby umowę przed­mał­żeń­ską za wybit­nie nie­ro­man­tyczną. I mia­łyby rację. Taka wła­śnie była. Z dru­giej strony – ich zwią­zek też taki był.

– To zwy­kły śro­dek ostroż­no­ści – wyja­śnił Daniel, poda­jąc jej dłu­go­pis. – Na wypa­dek, gdy­byś znu­dziła się mał­żeń­stwem z prze­pra­co­wa­nym, wiecz­nie zaję­tym finan­si­stą i dała nogę z listo­no­szem.

To ją roz­ba­wiło, wzięła więc dłu­go­pis i z roz­ma­chem pod­pi­sała doku­ment. To będzie udane mał­żeń­stwo. Będą mieli jedno, może dwoje dzieci i wszy­scy będą żyć długo i szczę­śli­wie. Już ona się o to postara.

A umowa przed­mał­żeń­ska pokryje się kurzem.

Wtedy tak wła­śnie sobie pomy­ślała. Ale teraz? Nie warto palić za sobą mostów.

– Bez­piecz­nej przy­stani – powtó­rzyła, kiwa­jąc głową z uśmie­chem, jakby powie­dział coś nie­zwy­kle zabaw­nego. Jakby była pie­przoną idiotką. I może fak­tycz­nie była, bo teraz, gdy przy­po­mniała sobie o tej cho­ler­nej inter­cy­zie, zaczęło jej świ­tać, że być może nie jest aż tak cwana, jak jej się do tej pory wyda­wało.

Rozdział 6

6

NATA­SHA

Cztery mie­siące póź­niej wła­śnie skoń­czyli jeść kola­cję w ich ulu­bio­nej restau­ra­cji, gdy Daniel wycią­gnął z kie­szeni cienką bro­szurę, roz­ło­żył i prze­su­nął po stole w stronę Nata­shy.

– Co to jest? – zapy­tała, bio­rąc ulotkę do ręki.

– Myśla­łem o tych dłuż­szych waka­cjach, które ci obie­ca­łem, i zoba­czy­łem tę reklamę. To już w przy­szłym mie­siącu, więc zadzwo­ni­łem i spy­ta­łem o wolne miej­sca.

– Rejs? – To była ostat­nia rzecz, jakiej się spo­dzie­wała.

Roze­śmiał się.

– Tash, nie pro­po­nuję ci pły­wa­nia barką po Tami­zie. To wyciecz­ko­wiec Duchess Mary, naj­now­szy i naj­bar­dziej luk­su­sowy sta­tek linii Nobi­lity Line. – Wycią­gnął rękę i stuk­nął pal­cem w bro­szurę. – Zobacz. Tylko wykwintne menu i naj­lep­sze wina. Oczy­wi­ście to droga impreza, ale myślę, że będzie tego warta. W dodatku zostały jesz­cze cztery pokoje typu deluxe, więc pomy­śla­łem, że mogła­byś zapy­tać przy­ja­ciół, czy mają ochotę się przy­łą­czyć. – Prze­wró­cił stronę. – Rejs trwa sie­dem dni, ale na koniec można dodać jakąś wycieczkę. Myśla­łem o safari.

– I będziesz mógł wziąć aż tyle wol­nego? – Nata­sha, mocno zasko­czona, pod­nio­sła wzrok znad bro­szury. Zawsze twier­dził, że trudno mu będzie wygo­spo­da­ro­wać wię­cej niż kilka dni na wspólny wyjazd.

Zanim odpo­wie­dział, upił łyk wina z kie­liszka.

– Na statku jest wi-fi, jeśli będę musiał popra­co­wać przez kilka godzin, to chyba nie będzie pro­blemu?

– Oczy­wi­ście, że nie. – Znów zer­k­nęła na bro­szurę i powoli prze­wra­cała strony. Wyglą­dało to naprawdę eks­tra. Miała bar­dzo mgli­ste poję­cie, gdzie leży Archi­pe­lag Zan­zi­bar. Gdzieś u wybrzeży Afryki. – Więc pole­cie­li­by­śmy do…?

– Dar es Salaam.

Tan­za­nia. Teraz sko­ja­rzyła, gdzie to jest. W przy­szłym mie­siącu. Mało czasu. Nie była pewna, czy jej przy­ja­ciele będą w sta­nie tak szybko się zor­ga­ni­zo­wać.

– We czwórkę czę­sto roz­ma­wia­ły­śmy o wspól­nym rej­sie. No wiesz, taki bab­ski wypad, może na zakupy do Nowego Jorku, ale to brzmi zde­cy­do­wa­nie bar­dziej eks­cy­tu­jąco. – Spoj­rzała na męża uważ­nie, bo przy­szła jej do głowy pewna myśl. – Suge­ru­jesz, żeby­śmy za nich wszyst­kich zapła­cili? – Mówiąc „my”, miała oczy­wi­ście na myśli jego.

– Dla­czego nie? Stać nas na to. Nie wypra­wi­li­śmy dużego wesela, więc niech to będzie rekom­pen­sata.

– Bar­dzo hojna rekom­pen­sata. – Wyjąt­kowo hojna. Nata­sha była zasko­czona. – Jesteś pewien, że chcesz spę­dzić z nimi cały tydzień? – Wpraw­dzie cał­kiem dobrze doga­dy­wał się z jej zna­jo­mymi, ale jakoś nie mogła pozbyć się wra­że­nia, że jest to tro­chę wymu­szone, jakby na siłę sta­rał się im zaim­po­no­wać. Tą pro­po­zy­cją z pew­no­ścią to osią­gnie.

– Oczy­wi­ście. Lubię ich towa­rzy­stwo. – Po jego twa­rzy prze­mknął tęskny gry­mas. – Zazdrosz­czę ci tych przy­jaźni. Chyba zawsze byłem na to zbyt zajęty, ale odkąd się pobra­li­śmy, są dla mnie po pro­stu wspa­niali, zapra­szają mnie na różne imprezy i wyj­ścia.

Jak na niego była to nie­zwy­kle emo­cjo­nalna wypo­wiedź i Nata­sha zdu­miała się po raz kolejny.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki