Cas-Mastero
Książka może i nie jest totalnym gniotem, ale za udany debiut też jej nie mogę uznać. Sara to taka Mary Sue, gdzie autorka za wszelką cenę stara się pokazać, że jednak tą Mary Sue nie jest. Wszyscy ją lubią, jeśli sama nie potrafi czegoś załatwić to zna kogoś, kto to dla niej zrobi. Jej wciągnięcie w fabułę też jest dość absurdalne, co nawet sama autorka podkreśla. W dodatku Sara sama rozwiązuje całą intrygę tylko chodząc i gadając z ludźmi, gdzie profesjonalni policjanci i detektywi nie potrafili nic zrobić. Rozwiązanie akcji to taki śmiech na sali i opad wszystkiego co wisi, że szkoda słów. Wyglądało to tak, jakby autorka albo nie potrafiła, albo nie chciała opisać punktu kulminacyjnego, więc wybrnęła innym zdarzeniem (opisanym tak sucho i bez emocji, że ani przez moment nie poczułam jakiejkolwiek stawki),żeby potem bez wyrzutów sumienia nam wszystko opisać. Tym samym dobijając zasadę show don’t tell.
Widać, że to debiut także po tym, że co rusz mamy dokładne opisy tego, co założyła...
