Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 490 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zabij mnie znów - Rachel Abbott

To mogło przytrafić się tobie. Następnym razem, kto wie…

Kiedy całe twoje życie okazuje się kłamstwem, komu możesz zaufać?

Nic nie przygotowało Maggie na to, że pewnego dnia wróci do domu, a jej mąż Duncan po prostu zniknie, zostawiając ich dzieci zupełnie same. Jego telefon nie odpowiada, a Maggie nie ma pojęcia, co się z nim stało. Potem odkrywa, że nie tylko ona go szuka.

Kobieta, która wygląda dokładnie tak jak ona, zostaje brutalnie zamordowana. Wkrótce Maggie zda sobie sprawę z tego, jak mało wie o swoim mężu…

Czy powinna mu ufać na przekór wszystkiemu?

Opinie o ebooku Zabij mnie znów - Rachel Abbott

Fragment ebooka Zabij mnie znów - Rachel Abbott

Prolog

Padało, kiedy po mnie przyszli. Patrzyłam przez okno. Pękate krople deszczu ściekały strużkami po odbiciu mojej bladej twarzy. Żałowałam swoich impulsywnych decyzji, choć gdy je podejmowałam, wydawały mi się słuszne, i rozmyślałam o tym, co dalej wydarzy się w moim życiu.

Kiedy rozległo się pukanie do drzwi, nie sprawdziłam nawet kto to. Zdawało mi się, że wiem. Wybaczył mi. Pobiegłam do drzwi i otworzyłam je na oścież, uśmiechając się do swojego gościa, aby mu pokazać, jak się cieszę.

Natychmiast wiedziałam, że to nie jest osoba, której się spodziewałam. Poczułam, jak moje ciało przeszywa nagła fala paniki. Próbowałam zamknąć drzwi, ale było za późno. Za drzwiami pojawiła się druga twarz, pod każdym względem taka sama jak pierwsza. Te same rysy, te same policzki błyszczące jak u cherubinów, odbijające światło z przedpokoju.

Popatrzyłam na identyczne chińskie maski i nogi prawie się pode mną ugięły. Plastik był gładki, w żółtawym odcieniu cery, a puste oczodoły w kształcie diamentów ujawniały obecność wpatrujących się we mnie ludzkich źrenic.

Nie zdążyłam nawet krzyknąć. Odziana w rękawiczkę dłoń wyrwała się w moją stronę i chwyciła mnie za gardło, zaciskając się mocniej i mocniej, aż poczułam, że zaraz zemdleję. „Po co tu przyszli? Czego ode mnie chcą?”.

Mówili cicho, bez akcentu charakterystycznego dla lokalnych oprychów, którego się spodziewałam. W jakiś sposób poczułam się przez to jeszcze gorzej. Przyszli tu w konkretnym celu, a ja nie miałam pojęcia w jakim. Nie odzywali się do mnie. Mówili do siebie, jakby w ogóle mnie tu nie było. Naglący ton w ich głosach kłócił się z uśmiechami na maskach. Całe moje ciało zjeżyło się z przerażenia.

Widziałam zęby pierwszego z mężczyzn pomiędzy czerwonymi ustami maski. Były zaciśnięte, jak gdyby wysiłek związany z duszeniem mnie jedną ręką przerastał go. Widok dwóch zestawów warg – ludzkich, cielistych, pomiędzy sztywnymi, plastikowymi – zmroził mi krew. Mimo to wciąż nie mogłam przestać przyglądać się masce i ledwie widocznemu pod nią człowiekowi.

Drugi mężczyzna chwycił moje ręce i zawiązał mi je za plecami czymś twardym i zimnym, co wżynało mi się w skórę. A potem między zęby włoży mi knebel, wpijający mi się w kąciki ust, drażniący moją skórę szorstkim materiałem.

Dwaj mężczyźni znów się odezwali, ale ich słowa rozmyły się w mojej głowie, były właściwie tylko szumem.

Patrzyłam, jak pierwszy wchodzi do przedpokoju. Oddalając się od nas, ściągnął maskę. Nie zauważył, że widzę jego odbicie w lustrze. Zdałam sobie sprawę, że fakt, iż widziałam jego twarz i że już wszędzie ją rozpoznam, może okazać się moją zgubą. Szybko spuściłam wzrok, w nadziei, że żaden z mężczyzn nie dostrzegł, jak patrzę i zapamiętuję wydatne rysy i lekko haczykowaty nos. Strach na zawsze wtopił w moją pamięć każdy szczegół. Była to twarz, której nigdy nie zapomnę.

Drugi mężczyzna, z maską wciąż na twarzy, odwrócił mnie do siebie.

– A teraz sobie poczekamy – powiedział.

1

ŚRODA

Hol ośmiopiętrowego biurowca zalewało jaskrawe światło, które podkreślało jedynie nieprzeniknioną czerń parkingu znajdującego się na zewnątrz. Recepcjonistka poszła już do domu, ale Maggie Taylor nadal stała w środku, za szklanymi drzwiami i wyglądała w noc. Zerknęła przez ramię na windę, na próżno czekając, aż czerwona lampka zmieni kolor i rozpocznie się odliczanie. Może drzwi otworzą się i wyjdzie z nich kolejna osoba, która zasiedziała się w pracy i chętnie przejdzie z Maggie przez opustoszały parking, po pustym odcinku ciemnego asfaltu prowadzącym w otchłań, gdzie gdzieś poza zasięgiem wzroku stało jej auto.

Komunikaty pogodowe były dla wszystkich doskonałą wymówką, aby wcześniej wyjść z pracy, przez co Maggie miała wręcz pewność, że nikt nie przyjdzie jej na ratunek. Była na siebie wściekła, iż została tak długo w pracy, choć doskonale wiedziała, że nic nie budzi w niej większego niepokoju niż wielki, pusty budynek, w którym panuje grobowa cisza.

Szmer za plecami sprawił, że włosy na rękach stanęły jej dęba. Zanim zdołała się odwrócić, poczuła czyjąś dłoń u nasady pleców. Odwróciła się gwałtownie i odetchnęła.

– Jezu, Frank! Nie skradaj się tak do ludzi. Prawie umarłam ze strachu.

Pół metra za nią stała drobna sylwetka Franka Denmana. Uśmiech na jego smukłej twarzy był podszyty poczuciem winy.

– Przepraszam, Maggie – powiedział, spuszczając wzrok. – To przez te przeklęte creepersy. Kupiłem je, bo są wygodne i dodają mi kilka centymetrów, ale na twardej podłodze ledwie je słychać.

Mogła się jedynie do niego uśmiechnąć. Już raz uratował jej dziś skórę, a poza tym to nie była jego wina, że łatwo ją spłoszyć. Był cichym, sympatycznym mężczyzną, który zawsze zdawał się całkowicie niewzruszony okropnymi ludźmi, z jakimi czasem musiał się stykać.

– Dlaczego tu stoisz? Wzdrygasz się na myśl o wyjściu na zimne, wieczorne powietrze? Spodziewałbym się, że pobiegniesz w te pędy do tego swojego fantastycznego faceta, o którym bez przerwy opowiadasz.

– O Boże, naprawdę tyle o nim mówię? – zapytała z grymasem na twarzy. – Przepraszam. Straszna ze mnie nudziara.

Frank należał do nielicznej grupy osób, które Maggie poznała nieco bliżej, kiedy przeprowadziła się do Manchesteru siedem tygodni temu. Jako adwokat nieraz korzystała z opinii psychologa, by stwierdził niepoczytalność u tego czy innego klienta. Czasem jedli też wspólnie lunch. Potrafił świetnie słuchać – bez wątpienia był to u psychologa ogromny atut.

– Chodźmy. A może włos ci się jeży przez naszego uroczego klienta?

Nie chciała się przyznać nawet przed Frankiem, jak bardzo ich wspólny klient wytrącił ją z równowagi. Zajmowanie się ludźmi jego pokroju należało wprawdzie do jej obowiązków, nie była jednak przyzwyczajona do przestępców, którzy upadli tak nisko jak ten.

– Chodź – powiedział Frank. – Odprowadzę cię do samochodu.

Chwycił za klamkę, otworzył drzwi i oboje wyszli na cichy parking.

– „W nocy, co wokół mnie zapada, Czarnej jak samo piekła łono…” – rzekł cicho, gdy uderzyło ich chłodne powietrze.

Maggie zerknęła na niego, kiedy drzwi się za nimi zamknęły. Usłyszała delikatne kliknięcie, a potem stukot zatrzaskujących się zamków.

– Przepraszam – powiedział Frank, uśmiechając się z zawstydzeniem. – Przyszła mi na myśl linijka pewnego wiersza.

– Bardzo radosna – odparła ironicznie, dając mu lekkiego kuksańca w bok. – Tak czy inaczej, idę. Nie musisz odprowadzać mnie do samochodu, naprawdę. Zachowuję się żałośnie. Ale dobrze wiedzieć, że mogę na ciebie liczyć.

Frank lekko się jej skłonił.

– A jakże, moja droga.

Maggie roześmiała się. Uwielbiała tę jego okazjonalną formalność.

– Do zobaczenia – dodała i pomachawszy mu lekko, poszła tam, gdzie jak się jej zdawało powinien znajdować się jej samochód.

Postawiła kołnierz, ale poza budynkiem gwarantował on niewielką ochronę przed śniegiem z deszczem, który atakował skórę jej policzków setkami maleńkich, lodowatych ukłuć. Zerknęła w obie strony i odwróciła się za siebie dla pewności, że nikogo nie ma w pobliżu, po czym pobiegła do auta tą samą trasą, którą wiele razy przemierzyła zupełnie bez zastanowienia. Dziś było inaczej. Bała się cieni, które zdawały się ją osaczać, chwytać w potrzask. Czuła się nieswojo, nawet mając w pobliżu Franka.

Chyba nie mogła zaparkować swojego nowego audi dalej od jasnych świateł biurowca. Kiedy szukała wzrokiem jego ciemnego kształtu, przypomniała sobie, jak się uśmiechnęła, gdy jej powiedziano, że kolor samochodu, który bardzo lubiła, to „upiorna czerń”. Teraz wydawało się jej to mroczną przepowiednią, bo kolor idealnie zlewał się z ciemnością nocy, której nie rozświetlał nawet księżyc.

Maggie nacisnęła pilota i dwukrotny błysk żółtych świateł migaczy nadał ulotnego ciepła monochromatycznej scenerii. Z ulgą chwyciła za klamkę i pociągnęła za nią zdecydowanym ruchem. Wskoczyła do auta, zamknęła wszystkie drzwi centralnym zamkiem i opadła na oparcie fotela, mocno uderzając głową o zagłówek, żeby po chwili znów poderwać się do pionu i obejrzeć na tylne siedzenie.

– Jezu – mruknęła z przekąsem, odwracając się i wkładając kluczyk do stacyjki. W lusterku wstecznym była w stanie zauważyć jedynie sylwetkę Franka, który wciąż stał tam, gdzie się rozstali. „Porządny facet”, pomyślała.

Wiedziała, że jej lęki są irracjonalne. Dziś jednak spotkała się z diabłem wcielonym, a on rzucił jej ostrzeżenie, choć nie miała pojęcia przed czym. Była doświadczonym adwokatem, ale jej poprzednia firma w Suffolk, gdzie mieszkali aż do niedawna, zajmowała się nieco łagodniejszym kryminalnym spektrum, przez co przestępcy byli dużo bardziej tuzinkowi. Pragnęła pracować nad bardziej złożonymi sprawami, lecz z wyjątkiem jednego lub może dwóch osławionych przypadków, w których nikogo jeszcze nie skazano, poważne przestępstwa zdarzały się rzadko. Ale ten dzisiejszy zbir – Alf Horton – był najgorszym, jakiego kiedykolwiek spotkała.

– Bardzo miło mi cię poznać, Maggie – powiedział, wyciągając do niej rękę na przywitanie. Wystarczyło jedno spojrzenie na suchą skórę jego twarzy, by dokładnie wiedziała, jaki będzie dotyk jego dłoni.

Podczas gdy przez moment dotykała jego papierowej skóry w grzecznościowym geście, myśląc o martwych komórkach, które zostaną przeniesione na jej własne, lepkie palce, Horton mówił dalej.

– Wiele o tobie słyszałem i wręcz nie mogę się doczekać, kiedy lepiej się poznamy.

Co on mógł o niej wiedzieć? Z trudem starała się nie robić min podczas zadawania mu standardowych pytań, potrzebnych, by zacząć tworzyć strategię obrony. Dziesięć minut później z ulgą odebrała telefon od profosa, który poinformował ją, że przyjechał Frank, by rozpocząć ocenę psychologiczną. Będzie słuchał i obserwował z sąsiedniego pokoju. Gdy Maggie odkładała słuchawkę, Alf nachylił się do niej nad stolikiem, ukazując pomiędzy wysuszonymi, spękanymi ustami przebarwione zęby, a ona poczuła, jak wycofuje się najdalej jak może, żeby nie dotknął jej nawet jego oddech.

– Uważaj na siebie, Maggie. Nigdzie nie jest bezpiecznie.

Bywały takie dni, kiedy z całych sił pragnęła być oskarżycielem, a nie obrońcą, bo ten człowiek, ten sadystyczny potwór, który zranił tylu ludzi, w końcu został złapany na gorącym uczynku, a winę miał wymalowaną na twarzy. Chciała, żeby zamknęli go w więzieniu, najlepiej na całe życie. Nie powinna jednak myśleć w ten sposób.

Wyjeżdżając z parkingu na ruchliwe, mokre ulice śródmieścia Manchesteru, wciąż widziała oczy swojego klienta, płaskie i ciemne jak bliźniacze, opuszczone tunele kolejowe, rzucające jej wyzwanie, by odkryła ich przeszywającą głębię. Spokojnie przeanalizowała szczegóły licznych, brutalnych ataków, o które oskarżono Hortona – każdy wobec słabej, starszej kobiety – i widziała, jak wystawia język z uśmiechniętych ust, aby zwilżyć wargi. Powracał myślami do męczarni i krzywdy, a jego oczy na chwilę się zaszkliły, zanim wróciło mu pozbawione wyrazu spojrzenie. Maggie z trudem zdusiła w sobie chęć, by zerwać się z krzesła, podnieść je i rozbić mu na głowie.

Być może powinna była odmówić podjęcia się tej sprawy, ale miała wiele szczęścia, że dostała pracę w jednej z najlepszych kancelarii adwokackich. Miała nawet szansę zostać wspólniczką, więc wbrew zdrowemu rozsądkowi uśmiechnęła się i zgodziła reprezentować Hortona. Miała wprawdzie sporą pulę klientów, których brak skruchy ją obrzydzał, lecz coś w tym człowieku sprawiało, że przeszywały ją ciarki.

I co takiego miał na myśli, mówiąc: „Nigdzie nie jest bezpiecznie”? Wspomnienie jego miny, kiedy wypowiadał te słowa, utkwiło jej w pamięci. Gdy jechała przez centrum miasta, każda mijająca ją para świateł zdawała się rzucać hologramowy obraz jego twarzy tuż nad przednią szybę.

Maggie zjechała szybko do zatoczki autobusowej i oparła głowę o kierownicę.

– Do cholery, weź się w garść – powiedziała do siebie. Uwolniła swoje długie ciemne włosy z siatkowego pączka, który trzymał je z tyłu głowy spięte w kok. Otworzyła torebkę i wrzuciła do niej wszystkie spinki i gumki, w nadziei, że zmiana wyglądu ze specjalistki od prawa karnego w żonę i matkę przywróci jej trzeźwe myślenie. Przekręciła lusterko wsteczne i zaczęła szukać w torebce szminki.

„Lepiej”, pomyślała, patrząc na swoje pełne czerwone usta.

Ktoś zaczął uderzać w tylną szybę. Maggie odwróciła się szybko, nagle niepokojąc się o to, czy zamknęła wszystkie drzwi. Dobiegł ją śmiech. Stojąca na chodniku grupka nastolatków wygłupiała się, udając, że malują sobie usta szminką i poprawiają fryzury. Jeden z nich robił obsceniczne gesty prawą ręką. Nie byli nawet warci jej pełnego odrazy spojrzenia.

Maggie przekręciła lusterko i wyjechała na jezdnię, koncentrując myśli tylko na tym, co Duncan ugotował im na obiad.

2

Warunki na drogach były okropne. Śnieg z deszczem szybko zamienił się w śnieżną zawieję i jak zwykle Manchester był na to nieprzygotowany. Maggie widziała kilka samochodów, które ślizgiem zjechały na pobocze, wiedziała więc, że musi jechać powoli, choć bardzo chciała już być w domu. Rozpaczliwie pragnąc, by w jej dniu znalazła się choć odrobina normalności, zadzwoniła przez Bluetootha.

– Zadzwoń do domu.

Czekała. Nikt nie odbierał. Dziwne. Dzieci powinny być już po kolacji i szykować się do spania. A przynajmniej Lily powinna. Może w ich okolicy spadło więcej śniegu. To by było całkowicie w stylu Duncana ubrać dzieci ciepło i urządzić sobie na dworze bitwę na śnieżki. Postanowiła zaczekać pięć minut i spróbować ponownie.

Niemal dwa miesiące po przeprowadzce do Manchesteru dzieci przyzwyczaiły się do nowej szkoły, ale Maggie martwiła się o Duncana. Jako para już dawno temu ustalili, że to Maggie zostanie głównym żywicielem rodziny, a Duncan będzie opiekował się dziećmi. To miało sens. Duncan pogodził się z tym, że Maggie jest w stanie zarobić dużo więcej niż on – hydraulik, więc teraz brał tylko te zlecenia, które mógł wykonać, zanim trzeba będzie odebrać dzieci ze szkoły. Zarówno jemu, jak i dzieciom zdawał się pasować taki układ, a Maggie musiała przyznać, że wspaniale było wracać do domu, w którym czeka na nią gotowy posiłek. Ustalili, że będzie gotować w weekendy, by Duncan mógł odpocząć, i wszyscy wydawali się zadowoleni.

Mimo to Duncan był zaskakująco nieprzychylny ich przenosinom do Manchesteru. Jej zdaniem niewiele trzymało ich na południu – może z wyjątkiem pogody, która bez wątpienia była lepsza niż w zimnym i deszczowym Manchesterze – ale Duncan w końcu dostrzegł w tym sens. Ogromna podwyżka zarobków Maggie zapewne ułatwiła decyzję, lecz pomimo tego Duncan sprawiał wrażenie raczej pogodzonego z przeprowadzką niż nią podekscytowanego. Może nadeszła pora, aby przeprowadzili na ten temat kolejną rozmowę. Chciała, by byli tu szczęśliwi, ale nie dało się nie zauważyć, że od ostatnich kilku tygodni Duncan był wyraźnie milczący.

Znów wybrała numer. Czekała i nasłuchiwała, i już miała się rozłączyć, kiedy ktoś podniósł słuchawkę. „Dzięki Bogu”, pomyślała.

– Halo. Tu Josh Taylor. – Josh przez telefon był równie nieśmiały, co zawsze. Pięcioletnia Lily była o wiele bardziej przebojowa niż jej starszy brat.

– Cześć, Joshy. Myślałam, że wyszliście przed dom i obrzucacie się śnieżkami czy coś w tym stylu.

– Nie. – Taki był właśnie jej syn. Monosylabiczny.

– Chyba trochę się spóźnię. Okropnie się jedzie w tę pogodę. Dasz mi tatę do telefonu, skarbie?

– Taty nie ma.

– A co robi? Odśnieża podjazd?

– Nie. Wyszedł gdzieś.

Maggie wzięła głęboki oddech. Czasem lakoniczność jej syna bywała frustrująca.

– Dobrze. A gdzie dokładnie jest?

– Nie wiem. Zaczął robić kolację, ale potem wyszedł. I pojechał gdzieś swoją furgonetką.

Maggie skrzywiła się zdziwiona.

– To kto jest w domu z tobą i Lily? – Josh nie odpowiedział od razu. – Josh?

– Nikt. Jesteśmy sami.

Magie poczuła, jak jej ciało przeszywa gwałtowny wstrząs. Co Josh próbował jej powiedzieć?

Nagle odniosła wrażenie, jakby miała ołowiane ręce i nogi i robiła wszystko w zwolnionym tempie.

– Tata pojechał gdzieś swoją furgonetką? Jesteś pewien, Josh?

Usłyszała westchnienie po drugiej stronie słuchawki, po czym – jak gdyby pękła tama – jej syn zaczął mówić.

– Tak, mamo. Już mówiłem. Robił nam kolację, ale przestał. Jesteśmy z Lily strasznie głodni. Nie ma go już bardzo długo. Przyszedł do salonu, żeby się z nami pożegnać.

– I co takiego powiedział? – Rozległ się tubalny odgłos klaksonu i Maggie zorientowała się, że światła zmieniły się na zielone.

– Powiedział, że przeprasza.

Maggie nie mieściło się to w głowie. Musiała dojechać do domu. Jej dzieci były same – ośmiolatek i pięciolatka w ciemnej, starej plebanii na końcu ślepego zaułka. Nie znała sąsiadów – nie znała ich numerów – nie zabrała się jeszcze do tego, by ich do siebie zaprosić. Chciała, by najpierw poczuli się jak u siebie.

– Josh, skarbie, posłuchaj mnie. Weź telefon i idź do kuchni. – Słuchała niewyraźnych odgłosów kroków swojego syna. – Okej. A teraz przysuń krzesło do drzwi i stań na nim. Chcę, żebyś zasunął zasuwkę na górze drzwi. Wiesz, o co mi chodzi?

Racjonalnie myśląc, wiedziała, że nie ma powodu do paniki. Powinna być w domu za niecałe pół godziny, a Josh był bardzo rozsądnym dzieckiem. Ale po dzisiejszym spotkaniu i ostrzeżeniu Alfa Hortona jedyne, co miała przed oczami, to zarys jej domu na tle ciemnego nieba i zbliżającego się do drzwi nieznajomego.

Próbując nie okazać zdenerwowania w głosie, znów odezwała się do Josha.

– Jak ci idzie?

Dobiegło ją postękiwanie, kiedy jej syn zmagał się z drzwiami.

– Okej. Udało mi się.

– Świetnie, Joshy. A teraz idź do frontowych drzwi i dwukrotnie przekręć zamek. Wiesz jak.

– Pewnie, że wiem. Ale wtedy nie będziesz mogła wejść do środka.

– Zgadza się, skarbie, ale kiedy przyjadę, zerkniesz przez okno, sprawdzisz, czy to na pewno ja, i wtedy mi otworzysz. Okej?

Słuchała, podczas gdy on robił to, o co go prosiła.

– A teraz posłuchaj mnie, Joshy. Cokolwiek się stanie, nie wpuszczaj przez drzwi nikogo, naprawdę nikogo, nawet jeśli ktoś ci powie, że jest policjantem. Tylko mnie i tatę, kiedy wróci. Rozumiesz, kochanie?

– Przecież to nie jest trudne, mamo. Tylko ciebie albo tatę. Nikogo innego.

– Będę w domu najszybciej jak mogę, ale zadzwonię do cioci Suzy i poproszę ją, żeby rozmawiała z tobą, aż dotrę na miejsce. Nie będziecie się wtedy czuć tacy samotni. Z Lily wszystko w porządku?

– Tak.

Maggie zrobiła wdech i powoli wypuściła z płuc powietrze, ze względu na syna utrzymując stabilny ton głosu.

– A możesz powiedzieć coś więcej? Co robi?

– Leży z nosem przy telewizorze i ogląda tę głupią bajkę. Znowu.

Musiałaby wybuchnąć bomba, żeby odciągnąć Lily od telewizora, kiedy oglądała Krainę lodu. Starając się nie okazywać paniki i nie zarazić Josha swoim strachem, powiedziała mu, że przyjedzie tak szybko jak się da i że ma czekać na telefon od cioci Suzy.

Rozłączyła się w pośpiechu i wybrała numer siostry.

– Nie zadawaj pytań, Suze. Proszę, zadzwoń do Josha i zagaduj go, aż dojadę do domu. Z jakiegoś powodu Dunca z nimi nie ma. Dzieci są same. Wiem, że idiotycznie się zachowuję, ale czy do mojego powrotu możesz z nim rozmawiać? Proszę. Sama bym to zrobiła, lecz po drodze do domu w kilku miejscach słabnie zasięg. – Wiedziała, że Suzy dosłyszy panikę w jej głosie, której nie była już w stanie dłużej kontrolować, i bez zadawania pytań zrobi dla niej wszystko.

Jedyne, czego pragnęła teraz Maggie, to zadzwonić do Duncana. Zapytać go, co się, do cholery, działo. Jak mógł zostawić dzieci same w domu? Co mu strzeliło do głowy? Nie wiedziała, czy ma się wściekać, czy bać. Martwienie się o Duncana miało teraz jednak drugorzędne znaczenie. Myślała przede wszystkim o dwóch główkach – jednej pokrytej czupryną ciemnych loków i drugiej w cienkich, jasnych blond falach – samych w domu i o wszystkim, co mogłoby się wydarzyć, co mogłoby pójść nie tak.

Rozedrganym głosem poleciła, by telefon wybrał numer Duncana, prawie bojąc się tego, co powie. Usłyszała tonowe wybieranie numeru. A potem długi nieprzerwany dźwięk.

Telefon Duncana był wyłączony.

3

To było chyba najdłuższe pół godziny w życiu Maggie. Bardzo pragnęła wcisnąć gaz do dechy, ale wiedziała, że to się źle skończy. Śnieg leżał na drogach, a kiedy jechała dalej na północ, z minuty na minutę opady stawały się coraz bardziej intensywne.

Strach rozdzierał ją na pół. Skupiła się na trosce o dzieci, lecz wciąż biła się z myślami o Duncanie. Co takiego musiało się wydarzyć, żeby zostawił dzieci same w domu? Gdzie pojechał? Z tego, co wiedziała, nie miał zbyt wielu okazji, aby poznać się z tutejszymi. Szczerze mówiąc, w ogóle nie wydawał się tym zainteresowany, zdecydowała więc chwilę zaczekać, zanim zacznie zapraszać gości. Jeśli potrzebował czasu, by przyzwyczaić się do mieszkania tutaj, to postanowiła mu go dać.

Mimo swojej początkowej niechęci Duncan w końcu zdał sobie sprawę, że Maggie jest podekscytowana wyzwaniem bronienia poważnych przestępców, uśmiechnął się więc i powiedział, że wszystko się ułoży. A potem znaleźli dom, co wzbudziło w nim dużo więcej emocji. Wiktoriańska plebania wymagała sporo pracy, na którą on już zacierał ręce.

W ich ślepym zaułku było dość ciemno i jednym z pierwszych zadań Duncana na wiosnę miało być przycięcie przerośniętych drzew, aby wpuścić trochę światła. Cisza panująca w domu, którą tak bardzo lubiła, kiedy siedziała z dziećmi i mężem skulona w kłębek przed kominkiem, nie miała tego samego uroku, gdy pomyślała, że Josh i Lily są tam sami. W wysokich oknach znajdowały się pojedyncze szyby – kolejna pilna robota do wykonania – które można było łatwo wybić. Żaden dorosły nie miałby problemu, by dostać się przez nie do środka.

Kiedy była już blisko domu, przypomniała sobie, jak po raz pierwszy jechali tymi drogami z dziećmi, ledwie kilka krótkich tygodni temu.

– Jesteśmy prawie na miejscu, maluchy – powiedział Duncan, uśmiechając się do nich w lusterku wstecznym, podczas gdy Lily wierciła się z podekscytowania, a Josh wyglądał przez okno, wszystkiemu uważnie się przyglądając. Weszli do chylącego się domu, czego dzieci zupełnie nie zauważyły, tylko pobiegły po nagiej, drewnianej podłodze, żeby wybrać sobie pokoje. Duncan nawet podniósł Maggie i przeniósł ją przez próg, jak gdyby byli nowożeńcami. Bardzo się jej to podobało. Ale taki był Duncan. Odkąd się poznali, był troskliwy i romantyczny, i nawet po dziesięciu latach małżeństwa od czasu do czasu wciąż ją zaskakiwał. Tego dnia naprawdę doceniała to, jakie ma szczęście.

W końcu Maggie skręciła w ich ulicę, telepiąc się po drodze, bo przez głęboki śnieg nie dostrzegała wyrw w jezdni. To było bez znaczenia. Widziała przed sobą dom, w którego każdym oknie świeciło się światło, i odetchnęła z ulgą. Może to Suzy kazała Joshowi zapalić wszystkie lampy.

Maggie wjechała na podjazd, zatrzymała się na ukos i wyskoczyła z auta. Zdążyła wcześniej zrzucić głupie szpilki w obawie, że wywinie orła na śliskiej ziemi, i pobiegła boso przez śnieg do frontowych drzwi. Podniosła klapkę otworu do wrzucania listów i zawołała:

– Josh, to ja, mama. Już wszystko w porządku, kochanie. Możesz otworzyć drzwi.

Czekała, przestępując z jednej zmarzniętej nogi na drugą. Gdzie on jest? Dlaczego na nią nie czeka?

– No, Josh – szepnęła, zapominając o mrozie, wyczekując znaku życia z wnętrza domu.

Po, jak się jej zdawało, dziesięciu minutach zauważyła, jak porusza się zasłona w salonie i w przerwie pojawiła się buzia Josha, blada w kontraście z czupryną ciemnych kręconych włosów, z telefonem przy uchu. Nieśmiało jej pomachał. Dzięki Bogu. Wyglądało na to, że nic mu nie jest, co oznaczało, że nic nie stało się żadnemu z dzieci.

Zobaczyła, jak mówi coś i kiwa głową, po czym zasłona opadła na miejsce. Minutę później usłyszała szczęk zamka. W końcu drzwi się otworzyły.

Ponad wszystko musiała zachować spokój. Nie mogła okazać synowi swojej konsternacji. Czasem zapominała, że jest jeszcze mały, przez to, jak poważnie się zachowuje – był całkowitym przeciwieństwem swojej radosnej siostry-wiercipięty.

– Cześć, Joshy. Świetnie się spisałeś, opiekując się Lily. Nic jej nie jest, prawda?

Josh pokiwał głową, przyglądając się stopom mamy.

– Gdzie masz buty?

Prawie się roześmiała. Kto jak kto, ale Josh nie mógł tego przeoczyć.

– Ciocia Suzy jeszcze się nie rozłączyła? – zapytała.

Josh pokręcił głową, podał Maggie telefon i poczłapał do salonu, jakby nie wydarzyło się nic niezwykłego.

– Cześć, Suzy. Bardzo ci dziękuję, że z nim rozmawiałaś.

– Co się dzieje, Mags? Gdzie jest Duncan?

– Nie mogę teraz rozmawiać. Przepraszam. Muszę zająć się dziećmi i mieć wolną linię, na wypadek gdyby Duncan próbował się dodzwonić. Na zasięgu w mojej komórce nie można tu polegać. Posłuchaj, zadzwonię do ciebie później albo jutro. Nie wiem, co się dzieje, Suze. Jestem na niego wściekła. Wiem, że próbuje coś zarobić, ale jeśli zostawił dzieci, żeby zająć się zepsutym bojlerem…

Szybko podziękowała siostrze i pożegnała się, zanim uległa pokusie, by zacząć opowiadać, co zrobi Duncanowi, kiedy ten wróci do domu. Gdzieś z tyłu głowy Maggie martwiła myśl, że jego telefon nie odpowiada, ale przy takiej pogodzie mogło to wynikać ze słabego sygnału miejscowego nadajnika.

Na razie dzieci były priorytetem. Otworzyła drzwi do salonu. Josh siedział na kanapie i wpatrywał się w swojego iPada mini. Lily leżała na brzuchu zdecydowanie zbyt blisko telewizora, machając nogami i uderzając stopami w rytm muzyki.

– Mamo, możemy coś zjeść? Umieram z głodu, a Lily cały czas jęczy.

– Nieprawda, Joshy – powiedziała Lily, nie odwracając się. – Zmyślasz.

– Zaraz coś wam przyszykuję, ale czy najpierw możecie mi powiedzieć, co się stało, kiedy tata wyszedł?

Widziała, że Josh się martwi, i miała wyrzuty sumienia, że nie spisuje się lepiej jako rodzic, aby go chronić. Lily zignorowała jej pytanie.

– Robił nam kolację. Potem przyszedł i powiedział, że musi wyjść. Poszedł do garażu, pewnie po jakieś narzędzia. Może komuś pękła rura czy coś.

Byłoby to świetne wytłumaczenie, gdyby nie fakt, że zostawił dzieci same w domu. Z pewnością nie zrobiłby czegoś takiego z powodu pękniętej rury u obcego człowieka.

Maggie usiadła obok Josha i patrzyła tępo przed siebie, próbując się uspokoić. Duncan nie zrobiłby czegoś takiego, nie mając ku temu dobrego powodu. Postanowiła zaczekać, aż wróci do domu, i nie panikować.

Kiedy wstawała z kanapy, żeby zobaczyć, co może przyszykować dzieciom na kolację, Josh mruknął coś pod nosem.

– Przepraszam, co mówiłeś, Josh? – zapytała.

– Zastanawiałem się tylko, dlaczego tata potrzebował do pracy tę elegancką torbę.

Maggie znów usiadła.

– To znaczy?

– Kiedy poszedłem mu pomachać z okna, zobaczyłem, że wziął torbę, z którą wyjeżdżasz służbowo. – Josh wzruszył ramionami.

Maggie poczuła ucisk w piersi i zdusiła w sobie strach, który w niej wzbierał. Wiedziała, o której torbie mówi Josh. I wiedziała też, że Duncan nigdy nie zapakowałby do niej swoich narzędzi. To była weekendowa torba z brązowej skóry.

Maggie uścisnęła syna, który przynajmniej raz odwzajemnił jej gest. Starała się ukryć fakt, że coś jest nie w porządku, ale Josh był spostrzegawczym dzieckiem.

– Dzięki, Josh. Zaraz zrobię wam coś do jedzenia. Miej oko na Lily, dobrze?

Maggie wyszła z pokoju, pobiegła na górę do sypialni i zaczęła w amoku otwierać szuflady. Zniknęło kilka ubrań, jego szczoteczka do zębów i maszynka do golenia z ich prywatnej łazienki. Patrzyła nieruchomo na puste miejsce, gdzie stały kosmetyki męża. Poczuła, jak zaciska się jej gardło, a do oczu napływają łzy.

„Garaż”, pomyślała. Josh powiedział, że Duncan poszedł do garażu.

Zbiegła na dół i weszła do środka przez wewnętrzne drzwi. Oparta o ścianę z pustaków stała szafka z ciemnozielonego metalu, która była zamknięta na kłódkę, odkąd tylko Maggie poznała Duncana. Teraz drzwiczki były otwarte, kłódka wisiała niezapięta. Szafka była pusta.

Duncan odszedł.

4

Wieczorne zebranie zespołu inspektor Becky Robinson przebiegło ponuro. Była zadowolona z faktu, że złapała drania, który od kilku lat terroryzował starsze kobiety, ale żałowała, że nie jest w stanie wymyślić czegoś, aby żadna emerytka nie musiała już przechodzić podobnego koszmaru. A gdyby coś takiego zdarzyło się jej własnej babci? Przy następnej okazji Becky pojedzie do Londynu na kilka dni i wymyśli, jak poprawić jej bezpieczeństwo. Nie żeby babcia na cokolwiek uważała. Wierzyła, że wszyscy są w gruncie dobrzy, podczas gdy Becky była coraz bardziej przekonana, iż jest kompletnie na odwrót. Wszystko zależało od tego, jak dobrze ludzie panowali nad swoją mroczną stroną.

„Ale cyniczna ze mnie baba”, pomyślała, wracając do centrum koordynacyjnego. Oczywiście nadal czekało ją sporo pracy w związku ze sprawą. Może i Alf Horton znajdował się za kratkami, lecz należało znaleźć wystarczająco dużo niepodważalnych dowodów, aby zatrzymać go tam na dobre. Jeden z funkcjonariuszy zajmował się przesłuchiwaniem Hortona w obecności jego prawnika, który jak się okazało jest kobietą. Jak była w stanie bronić taką kanalię?

Mijając gabinet szefa, Becky zerknęła do środka. Wydawał się głęboko pogrążony we własnych myślach i nawet nie podniósł wzroku, kiedy mignęła w drzwiach. Nadinspektor Tom Douglas na wiele sposobów był jej idealnym szefem, choć przez chwilę w zeszłym roku – zaraz po sprawie Natashy Joseph – Becky martwiła się o niego. Od kilku miesięcy zdawał się jednak pogodniejszy, jakby wrócił do dawnej formy. Tak czy inaczej, cokolwiek go trapiło, nie było jej sprawą, choć chciała, aby wiedział, że zawsze może na nią liczyć. W każdej sprawie.

– Becky!

Może i Tom nie podniósł wzroku, kiedy minęła jego drzwi, ale bez wątpienia rozpoznał jej kroki. Odwróciła się i zerknęła zza framugi.

– Tak, szefie?

– Wejdź na chwilę i usiądź.

Tom zamknął opasłą tekturową teczkę i odłożył ją na stertę składającą się z dwudziestu podobnych, która wyglądała, jakby za chwilę miała się przewrócić. Oparł się na krześle i uśmiechnął do Becky, kierując na nią całą swoją uwagę. Zauważyła, że jego ciemne blond włosy ostatnio urosły i dotykały kołnierzyka białej koszuli, którego guzik był rozpięty. Becky podniosła jego krawat rzucony na jedno z oparć krzeseł dla gości i odłożyła go delikatnie na czarną, garniturową marynarkę wiszącą na oparciu drugiego krzesła.

– Dobra robota – powiedział Tom. – Wiem, że aresztowałaś kogo trzeba, ale przedstaw mi w skrócie najistotniejsze dowody, jakie mamy przeciw niemu.

Na twarzy Becky pojawił się grymas.

– Naprawdę nie musisz zajmować się tym gościem, Tom. Alf Horton to najpodlejsza ludzka gnida. Trzeba być chyba psychopatą, żeby popełnić zbrodnie takie jak on. Nie wykazuje żadnego poczucia winy, a jego ofiary były prawdopodobnie bardzo ufne. Jak to się stało, że ktokolwiek mu zaufał, po prostu nie mieści mi się w głowie. Wygląda, jakby w życiu nie widział słońca – wiesz, ma bladą, niemal szarą twarz, a usta wąskie, z zaschniętą śliną w kącikach.

Tom wydawał się rozbawiony jej obrzydzeniem.

– Cholera, Becky. Widziałaś gorszych niż on. Dlaczego Horton napawa cię takim wstrętem?

– Po prostu nie mogę uwierzyć w to, co zrobił. Facet mieszka z podstarzałą matką, ale ona nie chce o nim słyszeć ani jednego złego słowa. Twierdzi, że jej syn to anioł. A on przypomina Hannibala Lectera, uśmiechającego się do Clarice. Mam wrażenie, że chciałby wskoczyć na biurko i rozszarpać mnie zębami na kawałki.

Tom nadal śmiał się z jej miny, kiedy zadzwonił telefon. Uśmiechnął się do niej przepraszająco i odebrał.

– Tom Douglas.

Na kilka chwil zaległa cisza, a Tom zrobił zmartwioną minę.

– Wybacz, Max, ale nie mam zielonego pojęcia. Nie widziałem Leo od miesięcy. Czemu się o nią martwisz?

Becky udawała, że czyta akta, które miała ze sobą, ale nie mogła powstrzymać się od podsłuchiwania, kiedy wymieniono imię Leo. Zawsze sądziła, że Leo – a właściwie Leonora, jak brzmiało jej pełne imię – w końcu wprowadzi się do Toma, lecz w chwili zwierzeń, które nie zdarzały im się często, gdy Becky wylewała żale na własne życie miłosne, Tom wyznał jej, że jego związek z Leo się zakończył. Nigdy nie powiedział dlaczego, ale oznajmił to z taką determinacją, że Becky nabrała przekonania, iż to on podjął taką decyzję.

Becky słyszała głęboki głos po drugiej stronie słuchawki, lecz nie potrafiła rozszyfrować słów.

– Chcesz, żebym zajrzał do jej mieszkania? – zapytał Tom.

Znów zamilkł i słuchał swojego rozmówcy.

– Okej. No to jeśli zmienisz zdanie, daj mi znać. Sąsiedzi mnie znają, a ja mogę bez problemu pojechać. A może jednak wyjechała i zapomniała o tym komukolwiek powiedzieć? Wiesz, jaka jest niezależna. Pewnie sądzi, że nikt nie będzie za nią tęsknił.

Po tym rozmowa szybko się zakończyła i Tom przewrócił oczami.

– Przeklęte kobiety.

– Jakiś problem? – zapytała Becky.

Tom oparł się na krześle i obracał długopis między palcami, co zwykł robić, gdy się zastanawiał albo gdy nie chciał patrzeć komuś w oczy.

– Dzwonił Max Saunders. Jest mężem siostry Leo, Ellie, i jeszcze do niedawna, zanim sprzedałem domek, był moim sąsiadem w Cheshire. Max mówi, że Leo nie pojawiła się na chrzcinach ich dziecka w ostatnią niedzielę. Na początku Ellie była na nią zła, ale nie mogą dodzwonić się do niej na komórkę. W każdym innym wypadku pomyślałbym, że gdzieś wyjechała, uważając, że pewnie nikogo to nie obchodzi. Ale raczej nie olałaby chrzcin.

Becky dostrzegła przebłysk irytacji na twarzy Toma i rozpaczliwie chciała zadać mu więcej pytań, ale jej nadzieje na jakieś zwierzenie prysły, kiedy wskazał na teczkę leżącą na jej kolanach.

– Na czym skończyliśmy, Becky? Miałaś mi opowiedzieć o aresztowaniu.

*

Spotkanie Toma i Becky trwało nie więcej niż kwadrans, bo sprawa Alfa Hortona zdawała się nie budzić wątpliwości. Horton odmówił podpisania zeznania, ale też niczemu nie zaprzeczył. Niezbędnym do oskarżenia minimum było ostatnie przestępstwo, podczas którego został przyłapany na gorącym uczynku. Wydawało się, że Horton przyzna się do winy, a to ułatwi wszystkim życie. Nadal trzeba było jednak odwalić kawał roboty, aby dostarczyć prokuraturze niezbitych dowodów co do innych przypadków – im więcej spraw, tym dłuższy wyrok. A ten powinien nie mieć końca.

Choć Tom wolał rozmawiać o toczącym się śledztwie, zamiast przedzierać się przez stertę dokumentów zebranych na biurku, widział, że Becky aż się rwie, by doprowadzić tę sprawę do końca. Albo by wypytywać go o Leo.

Rozmawianie o byłej dziewczynie było trudne. Bardzo mu na niej zależało, ale jej fundamentalny brak zaufania wobec mężczyzn oraz fakt, że za każdym razem się od niego odsuwała, kiedy tylko nabierała podejrzeń, że on za bardzo się angażuje, w pewnym momencie go zniechęciły. Wrócił myślami do kilku ostatnich wspólnie spędzonych tygodni. Na wiele sposobów wydawali się wtedy sobie bliżsi niż kiedykolwiek, lecz jej podejrzliwość na każdą niespodziewaną wiadomość albo telefon i natychmiastowe milczenie, gdy tylko Tom powiedział, że pracuje do późna, w końcu zaczęły działać mu na nerwy i sprawiały, iż czuł się permanentnie wkurzony. Nigdy nie dał jej żadnego powodu, aby mu nie ufała, ale jako policjant nie mógł wyjaśniać jej każdego telefonu, każdej sprawy, każdego nieoczekiwanego spotkania.

Była piękna. Uwielbiał jej styl, jej obsesję na punkcie czarnych i białych ubrań podkreślających sylwetkę, których niebywale miękkie tkaniny poruszały się wraz z nią, tu i ówdzie odsłaniając trochę ciała – ciała, które nigdy nie przestało go ekscytować.

Zerwanie nastąpiło niemal rok temu. Sprawa porwania, nad którą wtedy pracował, była wystarczająco skomplikowana i wiele dla niego znaczyła.

Tom z trudem próbował pozbyć się wspomnienia tamtej dwudziestoczterogodzinnej harówki – odkrycia dotyczące śmierci jego brata Jacka i ich ciągnące siękonsekwencje były czymś, o czym rzadko pozwalał sobie myśleć, a przynajmniej w czasie pracy. Kiedy sprawa w końcu dobiegła końca, Tom potrzebował kogoś, z kim będzie mógł porozmawiać, i chciał, by tą osobą była Leo, jednak myląc dwudziestoczterogodzinne milczenie Toma ze zdradą, Leo wyjechała na wakacje i kontakt z nią się urwał, jak gdyby chciała ukarać Toma za grzech, o popełnieniu którego nie miał nawet pojęcia.

Tom zdał sobie wtedy sprawę, że od dziesięciu minut gapi się na tę samą kartkę papieru, podczas gdy jego myśli odpłynęły w stronę Leo. Gdzie, do cholery, teraz się podziewała? Kto tak nadepnął jej na odcisk, że uciekła, nie mówiąc nikomu, gdzie się wybiera? A może coś się jej stało: miała wypadek w mieszkaniu i nikt nie wiedział, że stała się jej krzywda?

Westchnął i odsunął papiery. Obrazy Leo leżącej w bólu na podłodze nie chciały odejść.

– Szlag by to trafił – powiedział cicho, biorąc z biurka kluczyki do samochodu. Może i Max kazał mu nie zaglądać do jej mieszkania, ale Tom wiedział, że nie będzie w stanie się skupić, dopóki nie przekona się, iż wszystko u niej w porządku.

5

Śnieg zaczął padać gęściej i unosił się na wietrze. Kiedy Maggie wyglądała przez okno w sypialni, widziała grube płatki wirujące w bursztynowej poświacie ulicznych latarni stojących wzdłuż opustoszałego zaułka. Pokój za jej plecami był spowity ciemnością. Miała wrażenie, że stoi tam od wielu godzin, czekając z nadzieją, modląc się, by zobaczyć, jak Duncan wraca swoim śnieżnobiałym autem. Od jej powrotu do domu minęły zaledwie trzy godziny, ale czuła, jakby upłynęły dni.

Tęskniła za jego głosem – chciała, by jej powiedział, że jest w drodze do domu i cokolwiek się zdarzyło, było pomyłką. Chciała, by jej powiedział, że ją kocha. Czy ją opuścił? Naprawdę? Bez słowa wyjaśnienia? Próbowała znaleźć choć jeden powód, dlaczego miałby to zrobić.

Jego telefon nadal nie odpowiadał, ale i tak dzwoniła co dziesięć minut, bardzo się starając nie dać dzieciom odczuć, że coś jest nie tak. Lily była niczego nieświadoma, lecz Josh zdawał sobie sprawę z tego, że jego tatuś nie powinien był zostawiać go w domu samego z młodszą siostrą. Był wrażliwym dzieckiem i Maggie wiedziała, że po cichu będzie wszystko analizował. Patrzył na nią, jakby znała odpowiedź, ale ona wcale nie była bliższa zrozumienia tego, co się stało, niż on.

Suzy wysłała jej wiadomość z prośbą o wieści i Maggie wstydziła się tego, że okłamała siostrę. A właściwie unikała prawdy. Wystukała jedynie: „Wszystko dobrze. Zadzwonię jutro”. Nie chciała się wplątać w długą dyskusję. Nie wiedziała, jak to wyjaśnić.

Maggie przejrzała garderobę Duncana, żeby sprawdzić, czego brakuje. Nie była jednak w stanie domyślić się, czy jej mąż wyjechał na tydzień, czy na dobre. Na tę myśl stłumiła w sobie płacz.

Ostre podmuchy wiatru dęły śniegiem po ulicy i smagały ściany domu. Czy Duncan był tu, czy nie, wyglądało na to, że Maggie nie da rady wyjechać rano autem z podjazdu i przez chwilę owładnęło nią poczucie ulgi. Skurczybyk, którego miała bronić, zostanie przekazany komuś innemu. Mogłaby zostać w domu z dziećmi i czekać na powrót męża.

„Gdzie jesteś, Duncan? Tęsknię za tobą”.

Jej nogi były sztywne z zimna i braku ruchu. Cofnęła się do łóżka, usiadła i owinęła ramiona kołdrą. Całe jej ciało zaczęło się trząść i nie wiedziała, czy to ze strachu, czy od zimnego powietrza w pokoju. Nie chciała jednak opuszczać swojego punktu obserwacyjnego przy oknie. Przygryzła dolną wargę, próbując powstrzymać ją od drżenia. Płacz nie pomoże. Musiała myśleć.

Zastanawiała ją szafka w garażu. Co z niej wyciągnął i dlaczego? Na pewno nie swoje narzędzia. Była o tym przekonana.

Odkąd razem zamieszkali, zielona szafka Duncana zawsze była zamknięta. Początkowo Maggie postanowiła nie robić z tego problemu. Miał prawo do własnej przestrzeni, a w jej przeszłości także były rzeczy, o których nie chciałaby mu mówić – na przykład o swoim okropnym chłopaku sprzed Duncana. Żonaty mężczyzna z trójką dzieci. Aż wzdrygnęła się na tę myśl. Nie kłamała o kiepskim okresie w swoim życiu, ale też nie opowiadała o nim z własnej woli.

Kiedy byli z Duncanem parą, już od jakiegoś czasu prosiła go o klucz do szafki – chciała gdzieś upchnąć kilka rzeczy – lecz odmówił, twierdząc, że sam się ich pozbędzie. Nie naciskała. Zawsze uważała, że szafa może zawierać coś związanego z jego matką, bo w domu nie mieli żadnych pamiątek po niej ani zdjęć, choć Maggie wiedziała, ile znaczyła dla Duncana. Zrezygnował ze studiów na Uniwersytecie w Leeds, żeby się nią opiekować, gdy zachorowała na raka, jednocześnie przyuczając się do zawodu hydraulika, który – jak mu się zdawało – da radę pogodzić z opieką nad matką. Niestety zmarła kilka lat przed tym, nim Maggie poznała Duncana.

Maggie usłyszała jakiś odgłos i odwróciła głowę.

W drzwiach stał Josh ubrany w piżamę.

– Wszystko w porządku, skarbie? – zapytała. Odsłaniając kołdrę, wyciągnęła dłoń, aby syn przyszedł się do niej przytulić i przykryć.

– Czemu siedzisz po ciemku, mamo?

– Rozmyślam. – Próbowała się do niego uśmiechnąć.

– O tacie?

Maggie nie chciała okłamywać syna.

– Zastanawiam się, gdzie jest i kiedy przyjedzie do domu. To wszystko. Ale nie martw się. Na pewno wróci, zanim rano wstaniesz.

– Czy to moja wina? – Głos Josha był cichy niczym szept, jak gdyby bał się wypowiedzieć te słowa. Maggie mocno przyciągnęła go do siebie.

– Oczywiście, że nie, skarbie. Dlaczego niby to miałaby być twoja wina?

– Przez esemesa.

– Jakiego esemesa? Nic o nim wcześniej nie wspomniałeś. – Maggie słyszała rozpacz w swoim głosie i starała się ją złagodzić. Josh spojrzał na nią, na jego twarzy malowała się konsternacja.

– Przepraszam, jeśli zrobiłem coś złego, mamusiu.

– Na pewno nie zrobiłeś niczego złego, Josh, ale musisz mi dokładnie powiedzieć, o co chodzi.

– Telefon taty był w salonie. Usłyszałem sygnał, więc wiedziałem, że to esemes. Zaniosłem mu go do kuchni.

– Joshy – zaczęła Maggie, starannie dobierając słowa. – Wiesz, że nie wolno czytać cudzych wiadomości, ale czy może przypadkiem zauważyłeś, co tam było napisane?

Josh na chwilę spuścił wzrok, a kiedy znów podniósł oczy, miał zaczerwienione policzki.

– Nie przeczytałem słów, mamusiu. Przyrzekam.

Maggie wiedziała, że gdzieś tam jest jakieś „ale” i musiała na nie zaczekać. Uśmiechnęła się na zachętę.

– Kiedy tata otworzył wiadomość, stałem obok. Tam było zdjęcie. Spojrzałem na nie tylko dlatego, że myślałem, że to ty.

Zdjęcie? Moje? Niemożliwe, żeby o to chodziło Joshowi. Coś sobie pomylił.

– Nie martw się, skarbie. Nie jestem na ciebie zła. Powiedz mi, co zobaczyłeś, kiedy spojrzałeś na ekran. – Nieco rozluźniła uścisk, żeby syn nie wyczuł, jak łomocze jej serce, po czym zwróciła się w jego stronę.

– Zdjęcie jakiejś pani z czerwoną szminką na ustach i z długimi ciemnymi włosami. Rozrzuconymi tak jak czasem twoje na poduszce.

A więc ta kobieta, kimkolwiek była, leżała. Dlaczego Duncan dostał zdjęcie leżącej kobiety – kobiety, która wygląda jak ja? Czy on ma romans? Czy zostawił mnie dla niej? Czuła, jak głęboko w środku ściska ją rozpacz.

– Myślałem, że wysłałaś tacie selfie – powiedział Josh. – Ale tak jakby wiedziałem, że to nie ty.

– A po czym poznałeś? – zapytała, delikatnie gładząc go po włosach, by uciszyć jego niepokój.

– To nie były twoje oczy. Pani na zdjęciu miała oczy jak jedna z lalek Lily. Ta, którą kupiła jej ciocia Ceecee.

Maggie przeszedł dreszcz. Josh nie musiał mówić nic więcej. Kiedy Lily miała trzy latka, ciotka kupiła jej wiktoriańską lalkę – dziwny wybór, bo Ceecee sama powiedziała, że lalka jest zbyt droga, by się nią bawić. Więc lalka, której Lily nadała imię Maud, zasiadła na półce w jej pokoju i zamiast służyć do zabawy, była jedynie podziwiana. Wtedy Lily zaczęła mieć koszmary.

– Co ci się śniło, robaczku? – zapytała Maggie, kiedy przyniosła przerażoną Lily do łóżka, by spała razem z nią i Duncanem.

– Maud. Ona mnie obserwuje.

– Ale jak to, Lil? – zapytał Duncan. – To tylko lalka.

– Czy to znaczy, że ona nie żyje, tatusiu?

– Nie, skarbie. Ktoś ją zrobił, tak jak my czasem robimy rzeczy z ciastoliny. Ona nigdy nie była żywa.

– Czy tak wyglądają oczy ludzi, którzy nigdy nie żyli?

Teraz lalka mieszkała w szafie, a Maggie doskonale wiedziała, co miał na myśli Josh, mówiąc o tych oczach.

6

12 LAT WCZEŚNIEJ

7 MAJA

Sonia Beecham prawie nie rozpoznała oczu, które wpatrywały się w nią w lustrze. Nadal były oczywiście jasnoniebieskie, ale źrenice miała lekko rozszerzone z podekscytowania, a rzęsy podkreśliła szarym tuszem. Zwykle tego nie robiła, lecz chciała wyglądać jak najlepiej, bo to był wyjątkowy dzień. Właściwie to Sonia uważała, że to najlepszy dzień, odkąd pół roku temu zaczęła naukę na Uniwersytecie w Manchesterze. Zawsze miała trudności ze znajdowaniem przyjaciół i przykro było jej patrzeć, jak co wieczór rodzice czekają z przejęciem na twarzach, by opowiedziała im o nowych znajomych, gdy wracała z uczelni. Wiedziała, że to z miłości, nie rozumieli jednak, jaką wywierają na nią presję.

Była nieśmiała. Nieznośnie, żenująco nieśmiała. Jeśli ktoś się do niej odezwał, robiła się czerwona jak cegła. Reakcja była natychmiastowa, i to przez nią uciekała. W najśmielszych marzeniach nie potrafiła sobie wyobrazić, że rozpoczyna z kimś rozmowę. Wolałaby chyba wsadzić głowę we wrzący olej.

Pewnego razu, kilka lat temu, podsłuchała rozmowę rodziców. Zastanawiali się, co zrobili nie tak – dlaczego ich córka wyrosła na taką dziwaczkę. Teraz więc i za to się obwiniała. Gdyby tylko potrafiła się z kimś zaprzyjaźnić, by wiedzieli, że zrobili wszystko jak trzeba: kochali ją i chronili, co było najnormalniejsze na świecie.

Teraz jednak sprawy przyjmowały inny obrót. Mama tak się martwiła, że namówiła ojca Sonii, aby wysupłał trochę grosza na sesje terapeutyczne. Sonia była przerażona. Myśl o tym, że miałaby siedzieć w fotelu i opowiadać zupełnie obcej osobie, jakie czuje zażenowanie przed otwarciem ust w towarzystwie, sprawiała, że uginały się pod nią nogi. Opierała się całymi miesiącami, ale po Bożym Narodzeniu mama nie tylko umówiła ją na sesję, lecz także uparła się, iż pójdzie razem z nią na pierwsze kilka spotkań dla pewności, że Sonia pokonała początkowy wstyd i będzie chętnie kontynuować sesje sama.

Sonii nie podobało się to już od samego początku, ale stopniowo terapeuta dał jej narzędzia, dzięki którym mogła zbudować pewność siebie. Najlepszym z nich był adres strony internetowej dla ludzi takich jak ona. Słyszała o chatroomach, choć w żadnym nigdy nie była. W ciągu zaledwie miesiąca zdała sobie sprawę, że ma mnóstwo do powiedzenia, jeśli tylko może to zrobić anonimowo i nie pokazując twarzy. A najlepsze było to, że ludzie chcieli jej słuchać. Nie miała własnego komputera, z którego mogła wejść na tę stronę, lecz na uczelni było ich mnóstwo. Tak zresztą było lepiej, bo nikt nie wiedział, co robi. Gdyby miała komputer w domu, matka bez przerwy zerkałaby jej przez ramię.

Nie zdradziła nikomu – bo on prosił ją, by tego nie robiła – że poznała kogoś w sieci, kto był sparaliżowany nieśmiałością tak samo jak ona. Powiedział jej, jaki jest zaskoczony tym, że potrafi pisać na klawiaturze bez jąkania, co ją rozśmieszyło. To był jego problem, ciężar, który musiał nieść. Nie był w stanie wydusić z siebie jednego zdania bez zacinania się, co go kompletnie paraliżowało. Rozmawiali przez internet już od kilku tygodni, aż w końcu on zasugerował, że chyba będzie w stanie porozmawiać z nią na żywo. Nie miało zresztą znaczenia, jeśli ona zrobi się czerwona albo on zacznie się jąkać. Oboje jechali na tym samym wózku. Dziś mieli spotkać się po raz pierwszy.

Okłamała rodziców. Nigdy wcześniej nie zrobiła czegoś takiego, ale Sonia wiedziała, co powiedziałaby jej mama.

– Najpierw przyprowadź go do domu, córeczko. Poznamy go z ojcem jak trzeba.

Matka najwyraźniej nie miała bladego pojęcia o tym, jak to się teraz robi. Nie żeby Sonia chciała się zachowywać jak niektóre dziewczyny z kampusu, ale poddanie chłopaka lustracji rodziców, zanim będzie mógł zabrać ją na drinka, było prostym przepisem na to, by go odstraszyć – zwłaszcza kogoś tak nieśmiałego jak Sam.

Podobało się jej to imię. Brzmiało mocno, pewnie. Powiedział, że to nie najlepszy pomysł umawiać się w bardzo ruchliwym miejscu. Obecność innych ludzi na pewno podziała na nich krępująco. Miała się więc z nim zobaczyć w małym parku niedaleko ścieżki holowniczej na kanale Bridgewater. Powiedział, że to dobre miejsce, bo po drugiej stronie kanału będą ludzie w kafejkach i barach, ale nikt ich nie usłyszy, jeśli zrobią z siebie kompletnych głupków.

Sam podał jej nawet, w który wsiąść tramwaj i gdzie wysiąść. Wypełniła jego instrukcje w najmniejszych szczegółach. Spacer wzdłuż kanału stanowił miły początek. Było tam całkiem ładnie i pomyślała sobie, że to wspaniałe, jak miejsca takie jak to na nowo ożywają. Kiedy jednak szła dalej, krajobraz zaczął się zmieniać. Stały tu stare, zrujnowane zakłady przemysłowe, których puste, ciemne okna wychodziły na kanał. Nie było tu ani kawiarni, ani barów. I żadnych ludzi.

Sonia poszła śpiesznym krokiem wzdłuż kanału, pochylając się, aby przejść przez długi, niski tunel. Była już prawie na miejscu ich spotkania. Kiedy zbliżała się do końca tunelu, na jej drodze stanęła wysoka postać i przez chwilę Sonia poczuła przeszywający ją strach. Mężczyzna pomachał jej jednak, więc szła dalej. Wiedziała, kim on jest. Był wyższy, niż się spodziewała, i gdy podeszła bliżej, dostrzegła, że się do niej uśmiecha.

– Cześć, Soniu – powiedział. – Jestem Sam.

Ani razu się nie zająknął.

7

Tom zwykle lubił wracać do dobrze znanych sobie miejsc. Kiedyś ważne dla niego ulice, domy i place przywoływały dawne wspomnienia, które – choć splątane i niekompletne – miały coś kojącego w swojej zwyczajności.