Up in Smoke ebook i audiobook

Frag­ment

Ty­tuł: Up in Smoke

Ty­tuł ory­gi­nału: Up in Smoke

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Ga­briela Ja­ku­bow­ska

Co­py­ri­ght © T.M. Fra­zier, 2026

This edi­tion: © Ri­sky Ro­mance/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt okładki: Da­mian Nie­wczyń­ski

Re­dak­cja: Ju­styna Yiği­tler

Ko­rekta: Ka­ta­rzyna Ku­sojć

ISBN 978-91-8153-424-5

Wszel­kie po­do­bień­stwo do osób i zda­rzeń jest przy­pad­kowe.

Ri­sky Ro­mance / Gyl­den­dal A/S Kla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

Dla wszyst­kich, któ­rzy są­dzą,

że nie po­tra­fią.

Po­tra­fi­cie.

PRO­LOG

Han­dluję mor­der­stwem i cha­osem. Po­ci­skami i bra­wurą.

Stra­chem i po­czu­ciem winy. Miaż­dżę ko­ści i wolę.

Roz­sie­wam ziarno, z któ­rego wy­ra­stają nie­na­wiść i smu­tek. Je­stem męż­czy­zną wśród in­nych męż­czyzn,

lecz tak na­prawdę nie żyję. Przed ni­kim nie od­po­wia­dam.

Je­stem bez serca. Po­zba­wiony du­szy. Po­zba­wiony prawa.

Po­zba­wiony Boga.

Je­stem tym, co po­zo­stało z ludz­ko­ści, gdy spło­nęła. Po tym, jak do­bro pod­dało się złu.

Kiedy wszę­dzie kró­lują kłam­stwo i żą­dza.

Je­stem tym, co po­zo­stało, gdy pło­mie­nie już zga­sły. Je­stem Pie­kłem na Ziemi.

Siarką i ogniem.

Do­ga­sa­ją­cym ża­rem i po­pio­łem.

Je­stem pie­przo­nym Dy­mem.

ROZ­DZIAŁ 1

Smoke

Rok wcze­śniej

WIĘK­SZOŚĆ LU­DZI GASI ŚWIA­TŁA przed pój­ściem spać, ale nie Mor­gan. Od­kąd ją znam, ma ten swój nie­zmienny na­wyk, by po­zo­sta­wiać lampy włą­czone, na­wet je­śli nie ma jej w domu. Za­sy­pia w domu roz­świe­tlo­nym tak, jakby jej za­da­niem było spro­wa­dza­nie prze­klę­tych sa­mo­lo­tów na lot­ni­sko.

I dla­tego wiem, że coś się stało.

W jej domu jest ciemno.

O wiele za ciemno.

Kurwa mać.

Wy­cią­gam broń i w ci­szy pod­cho­dzę do drzwi.

Są otwarte. Opie­ram się o nie ra­mie­niem i po­woli wcho­dzę do środka.

Noga śli­zga mi się na czymś, a w noz­drza ude­rza mnie zna­joma woń.

Za­pach śmierci znam tak do­brze, że po­tra­fię okre­ślić po­ziom roz­kładu, ba­zu­jąc wy­łącz­nie na uno­szą­cym się w po­wie­trzu smro­dzie. Wcią­gam po­wie­trze i wiem, że śmierć, która się tu kryje, na­stą­piła nie­dawno.

Pa­nują egip­skie ciem­no­ści. Prze­su­wam dło­nią po ścia­nie, aż w końcu na­tra­fiam pal­cami na pa­nel ku­chenny i za­pa­lam świa­tło. Dom za­lewa ja­sne, chłodne świa­tło. Chwilę trwa, nim moje oczy się do niego przy­zwy­cza­jają. Wtedy biel zmie­nia się w czer­wień.

Tyle. Pie­przo­nej. Czer­wieni.

– Kurwa. – Cho­wam broń do ka­bury.

Wi­dzia­łem w ży­ciu na­prawdę dużo gówna. Część z niego była też moim dzie­łem. Ale ni­gdy cze­goś ta­kiego. W kuchni nie było na­wet cen­ty­me­tra po­wierzchni, któ­rej nie po­kry­wa­łaby świeża czer­wień. Była roz­ma­zana na bia­łej pod­ło­dze, jakby ktoś się po niej czoł­gał lub jakby cią­gnięto go z jed­nej strony na drugą. Na każ­dej ścia­nie wid­niały roz­bry­zgi krwi. Na każ­dej szafce.

To nie była zwy­czajna śmierć. To nie było po pro­stu za­bój­stwo czy mor­der­stwo na zle­ce­nie.

To było, kurwa, czy­ste zło.

Okrą­żam ku­chenną wy­spę i za­trzy­muję się, gdy tra­fiam bu­tem na smu­kłą, bosą stopę. Nie ma po­trzeby, bym się spie­szył – prze­cież i tak jej nie ura­tuję – ale pod­bie­gam do niej od dru­giej strony. Ku­cam przy Mor­gan, a ra­czej przy tym, co z niej zo­stało. Każdy cen­ty­metr jej na­giego ciała jest oka­le­czony i wy­krę­cony. Jej nie­gdyś nie­ska­zi­telna skóra zo­stała po­cięta i otwarta pod każ­dym moż­li­wym ką­tem, od­sła­nia­jąc zęby i czaszkę, a ciemne włosy prze­siąk­nięte są jej wła­sną krwią.

Prze­su­wam wzro­kiem po jej zmal­tre­to­wa­nym ciele.

– Nie – szep­czę z nie­do­wie­rza­niem. – Nie!

To, co po­zo­stało z jej za­okrą­glo­nego brzu­cha, wy­gląda jak coś, co prze­pusz­czono przez ma­szynkę do mięsa u rzeź­nika.

– Ja pier­dolę!

Wstaję, ale nie do­cie­ram na czas do zlewu i opróż­niam żo­łą­dek na ku­chenny blat i pod­łogę.

Sam czę­sto nio­słem śmierć, ale na­wet moja bru­tal­ność ma gra­nice. Ni­gdy nie zro­bi­łem cze­goś ta­kiego. A przy­naj­mniej nie ko­bie­cie. Ko­muś nie­win­nemu, kto na to, kurwa, nie za­słu­gi­wał. Po raz pierw­szy w ca­łym moim ży­ciu na wi­dok śmierci robi mi się nie­do­brze.

Opie­ram dło­nie po obu stro­nach zlewu.

– Mor­gan – szep­czę. – Kurwa.

Ku­cam przy niej i pró­buję wziąć ją w ra­miona, ale jej ciało jest tak po­cięte i za­krwa­wione, że nie mogę jej utrzy­mać. Frag­menty tkanki od­ry­wają się od ko­ści i pa­dają na pod­łogę.

– Tak bar­dzo cię prze­pra­szam, mała. Tak bar­dzo cię, kurwa, prze­pra­szam.

Kładę się obok niej, tak bli­sko, jak tylko mogę, by jej nie do­ty­kać, i przy­ci­skam po­li­czek do pod­łogi. Jej cią­gle cie­pła krew przy­wiera do mo­jego ucha, prze­siąka mi przez ko­szulę i skórę. Ota­cza mnie wszystko, co z niej zo­stało. Pra­gnę, by krew wnik­nęła w moje ko­ści i zo­stała ze mną na za­wsze.

Mor­gan była mar­twa. Na­sze nie­na­ro­dzone dziecko też.

I to wszystko przeze mnie.

ROZ­DZIAŁ 2

Fran­kie

Te­raz

W CIĄGU ROKU ZGINĘ.

Może i szyb­ciej.

Sta­ram się o tym nie my­śleć, bo do­pro­wa­dza mnie to do szału. Przez więk­szość czasu je­stem o włos od za­ła­ma­nia i ogło­sze­nia, że lampa na biurku jest moim naj­lep­szym przy­ja­cie­lem czy tam kró­lową An­glii. Zmę­cze­nie wcale nie po­maga. Ostat­nio mam wra­że­nie, jakby gra­wi­ta­cja z każ­dym dniem przy­cią­gała mnie co­raz moc­niej. Je­śli wkrótce po­rząd­nie się nie wy­śpię, za­cznę sły­szeć ko­lory.

Wszy­scy kie­dyś umrzemy. Moja śmierć na­stąpi jed­nak wcze­śniej niż u więk­szo­ści lu­dzi. Za­nim do­padną mnie zmarszczki, a star­czy wiek sprawi, że w kółko będę po­wta­rzała te same opo­wie­ści.

Po­wieki mi opa­dają, to­czę jed­nak ko­lejną bi­twę w nie­koń­czą­cej się woj­nie z samą sobą, by nie za­snąć. Pod­pie­ram brodę na dłoni, lecz ło­kieć osuwa mi się na biurku co­raz da­lej i da­lej.

Gwał­tow­nie bu­dzi mnie od­głos dra­pa­nia w okno. W jed­nej chwili pro­stuję krę­go­słup. Na mo­ment przed tym, jak ude­rzam głową w kla­wia­turę, je­stem w pełni przy­tomna. Się­gam pod biurko i za­ci­skam dłoń na przy­kle­jo­nym pod bla­tem nożu.

Za oknem prze­suwa się cień. Po­woli wy­pusz­czam po­wie­trze z płuc i pusz­czam nóż.

To tylko Izzy – tłu­sty biały kot, który re­gu­lar­nie mnie od­wie­dza. Siada po dru­giej stro­nie wy­so­kiego okna od piw­nicy i za­czyna czy­ścić so­bie fu­tro. To jego ob­roża ci­cho stuka w okno. Nie wiem, do kogo na­leży. Wiem tylko, że wabi się Izzy, po­nie­waż tak jest na­pi­sane du­żymi li­te­rami na ró­żo­wym, bro­ka­to­wym iden­ty­fi­ka­to­rze do­cze­pio­nym do rów­nie ró­żo­wej i rów­nie bro­ka­to­wej ob­roży.

To tylko pie­przony kot, Fran­kie.

Nad­garst­kami po­cie­ram oczy. Mam wra­że­nie, jakby ktoś za­wie­sił mi na po­wie­kach kłódkę. Otrzą­sam się ze zmę­cze­nia i na­głej pa­niki i wra­cam do pracy.

Brak snu nie jest ide­al­nym roz­wią­za­niem, ale jak do­tąd mi się opłaca. Mój ostatni pro­jekt jest wart każ­dej chwili bez­sen­no­ści, a na­wet i wię­cej.

Gdy­bym lu­biła się chwa­lić, ścią­gnę­ła­bym tu całą ro­dzinę i opo­wie­działa, jak w po­je­dynkę… cóż, to chyba nie ma zna­cze­nia, bo i tak nie mogę o tym ni­komu po­wie­dzieć.

Poza tym jest jesz­cze ta drobna kwe­stia, że nie mam ni­kogo, komu mo­gła­bym o tym po­wie­dzieć.

– Izzy – wo­łam do kota. – Ro­bię coś do­brego. Na­prawdę do­brego. – Kot ska­cze prze­sad­nie da­leko i ucieka. Naj­praw­do­po­dob­niej prze­stra­szył się ja­kiejś jasz­czurki. – Ku­tas.

Świet­nie. Nie dość, że ga­dam do kota, który na­wet do mnie nie na­leży, to jesz­cze ta kulka fu­tra mnie ob­raża.

Zbyt dużo czasu spę­dzam sama.

Wczo­raj i dzi­siaj się ze sobą zlały. Nie wiem, kiedy skoń­czył się je­den dzień, a roz­po­czął drugi. W piw­nicy cza­sami jest tak mało świa­tła, że trudno okre­ślić, czy jest dzień, czy noc.

Te­le­fon na moim ko­la­nie za­czyna dzwo­nić, na co pod­ska­kuję, jakby ktoś kop­nął mnie w krę­go­słup, i zrzu­cam na pod­łogę stertę pa­pie­ro­wych kub­ków po ka­wie.

– Kurwa – klnę, pa­trząc na te­le­fon, który leży na pod­ło­dze z wielką rysą na wy­świe­tla­czu. To tylko alarm.

Z każ­dym dniem ro­bię się co­raz bar­dziej ner­wowa, ale nie bez po­wodu.

Moja praca wiąże się z pew­nego ro­dzaju po­świę­ce­niem. Wku­rzy­łam wielu lu­dzi. Ta­kich, któ­rych więk­szość roz­sąd­nych osób nie śmia­łaby wku­rzyć. Pod­ję­łam pewne kroki, żeby się za­bez­pie­czyć, ale może na­dejść taki dzień, kiedy te za­bez­pie­cze­nia nie wy­star­czą.

Być może pew­nego dnia skoń­czę z tą pracą. Skoń­czę się oglą­dać przez ra­mię. A może, je­śli będę miała szczę­ście, za­po­bie­gnę temu ata­kowi serca, który grozi mi przy każ­dym prze­stra­szo­nym drgnię­ciu, nim stuk­nie mi ćwierć­wie­cze.

Pew­nie tak się nie sta­nie.

Pod­no­szę te­le­fon z pod­łogi i prze­su­wam pal­cem po ekra­nie, by wy­łą­czyć alarm. To nie może być ta pora. Czy na­prawdę sie­dzę na tym krze­śle już osiem go­dzin?

Od­su­wam się od biurka i wstaję, wy­ko­nuję krą­że­nia ra­mio­nami i głową. Coś kilka razy trza­ska mi w ple­cach, ale po tym czuję się o wiele le­piej, niż mógłby su­ge­ro­wać od­głos. Mój krę­go­słup pro­te­stuje przy zmia­nie po­zy­cji, ale da­lej się roz­cią­gam. Wiem, że im dłu­żej będę się ru­szała, tym le­piej się po­czuję. Schy­lam się, zwie­szam swo­bod­nie ręce i na­prę­żo­nymi pal­cami się­gam do pod­łogi. Po­woli się pro­stuję i uno­szę ra­miona, ce­lu­jąc pal­cami w su­fit. Po­zo­staję tak, do­póki nie czuję, że moje ko­ści wró­ciły do swo­jej nor­mal­nej po­zy­cji i nie są już zmiaż­dżone gdzieś u dołu mo­ich ple­ców. Ulga roz­cho­dzi się po mo­ich obo­la­łych mię­śniach.

W no­gach czuję ty­siące igieł. Wcho­dząc po scho­dach, trzy­mam się mocno po­rę­czy – nie czuję stóp, a nie chcę spaść. Dzięki Bogu to okropne uczu­cie znika, nim do­cie­ram do drzwi. Prze­cho­dzę przez sa­lon i idę w stronę kuchni. Po dro­dze za­trzy­muję się w hallu. Ca­łuję opuszki pal­ców i przy­kła­dam je do je­dy­nego wi­szą­cego w tym domu zdję­cia. Zdję­cia mo­jej matki.

– Cześć, mamo – mó­wię i uśmie­cham się do niej. Miała ta­kie same dłu­gie brą­zowe włosy jak ja i iden­tyczne bursz­ty­nowe oczy. Zdję­cie zro­biono nie­długo przed jej śmier­cią, gdy do­piero uczy­łam się cho­dzić. – Mam na­dzieję, że na­pa­wam cię dumą, gdzie­kol­wiek te­raz je­steś.

Bur­czy mi w brzu­chu, co przy­po­mina mi, do­kąd szłam, i ru­szam do kuchni. Kiedy ostatni raz coś ja­dłam? Śnia­da­nie? Ko­la­cję wczo­raj wie­czo­rem? Nie, zde­cy­do­wa­nie to było śnia­da­nie. Wczo­raj­sze śnia­da­nie. Po­now­nie bur­czy mi w brzu­chu, tym ra­zem gło­śniej.

– Tak, tak, sły­szę – mru­czę pod no­sem.

Za­war­tość lo­dówki jest… cóż, żadna. Chyba że Go­ogle pod­po­wie mi, jak przy­rzą­dzić po­si­łek z ma­ry­no­wa­nych ogór­ków, dwóch pla­ster­ków sera i sze­ścio­paku piwa.

Opie­ram się o blat i otwie­ram apli­ka­cję do ro­bie­nia za­ku­pów z do­stawą Grub­Train. Za­ma­wiam kilka nie­zbęd­nych rze­czy i wy­daję ostat­nie czter­dzie­ści do­la­rów, ja­kie mia­łam na kon­cie. Trzy­dzie­ści mi­nut, ja­kie mam, za­nim do­star­czą spo­żywkę, wy­ko­rzy­stuję, by pójść na górę, wziąć bar­dzo mi po­trzebny prysz­nic i prze­brać się w luźną, opa­da­jącą z jed­nego ra­mie­nia ko­szulkę z logo mo­jej ulu­bio­nej ka­peli, Ve­ruca Salt, na przo­dzie. Szare spodenki, które wkła­dam, kie­dyś były spodniami od dresu, lecz gdy wy­tarły się od przy­dep­ty­wa­nia zbyt dłu­gich no­ga­wek, po­trak­to­wa­łam je no­życz­kami – i bum.

Dre­so­szorty.

Koń­czę, wra­cam na dół i prze­glą­dam pocztę. Na­zy­wam się Hel­burn, ale cała ko­re­spon­den­cja przy­cho­dzi na na­zwi­sko Jack­son. Mój oj­ciec zmie­nił je już lata temu. Upie­rał się, że to ze względu na jego pracę dla rządu.

Mi­nęły lata, nim do­wie­dzia­łam się, że to wszystko było kłam­stwem.

ON był kłam­stwem.

Du­szę w so­bie ro­snącą falę zna­jo­mego gniewu. Nie mam czasu ani ener­gii, by przy­wo­ły­wać wspo­mnie­nia o czy­nach mo­jego ojca lub o baj­zlu, ja­kiego na­ro­bił w moim ży­ciu i w ży­ciu nie­zli­czo­nych in­nych lu­dzi.

Wy­rzu­cam wszel­kie re­klamy do śmieci i za­czy­nam pierw­szą z rund ru­ty­no­wego spraw­dza­nia zam­ków, wszyst­kich okien i drzwi. Otwie­ram pa­nel sys­temu za­bez­pie­czeń, wpi­suję kod i upew­niam się, że wszystko działa, jak na­leży.

Dwa razy.

W głów­nej sy­pialni prze­cho­dzę nad roz­rzu­co­nymi po pod­ło­dze ubra­niami ojca i pod­cho­dzę do okna. Spraw­dzam za­mek. Nie­na­ru­szony. Wy­cho­dzę z po­koju, szybko za­my­kam za sobą drzwi i wy­pusz­czam z płuc od­dech – na­wet nie zda­wa­łam so­bie sprawy, że go wstrzy­my­wa­łam.

Po­ko­nu­jąc dwa stop­nie na­raz, wra­cam do sa­lonu na dole trój­kon­dy­gna­cyj­nego, dwu­sy­pial­nia­nego i roz­pa­da­ją­cego się domu.

Wszystko tu­taj wy­gląda tak samo jak wtedy, gdy wpro­wa­dza­li­śmy się tu cztery lata temu. Gwoź­dzie, na któ­rych po­przedni lo­ka­to­rzy wie­szali de­ko­ra­cje i zdję­cia, w róż­nych miej­scach wy­stają ze ściany. Je­dy­nymi me­blami są tu­taj trzy­oso­bowa ka­napa w ko­lo­rze szczu­rzego brązu – żad­nego te­le­wi­zora – i kilka wy­so­kich ta­bo­re­tów nie do kom­pletu scho­wa­nych pod bla­tem, który od­dziela nie­wielki sa­lon od rów­nie ma­łej kuchni.

Ktoś dzwoni do drzwi i cho­ciaż się tego spo­dzie­wa­łam, na­dal je­stem ostrożna.

Za­wsze je­stem ostrożna.

Staję na pal­cach i wy­glą­dam przez wi­zjer. Po dru­giej stro­nie stoi Duke, po­ru­sza­jąc brwiami i wy­krzy­wia­jąc usta. Uśmie­cham się, bo nie spo­sób się nie uśmiech­nąć. Fa­cet trzyma w rę­kach duże torby z za­ku­pami. Wy­ciąga je w stronę wi­zjera, roz­pro­mie­niony i dumny ni­czym my­śliwy, który chwali się zdo­by­czą.

Otwar­cie wszyst­kich zam­ków trwa chwilę, po­nie­waż jest ich aż osiem. Kiedy w końcu uchy­lam drzwi, wi­dzę jego pro­mienny uśmiech.

– Hej – wita mnie swo­bod­nie Duke. – Zo­ba­czy­łem, że zło­ży­łaś za­mó­wie­nie, i chcia­łem je do­star­czyć oso­bi­ście.

Jego uśmiech staje się jesz­cze szer­szy i jest tak cho­ler­nie pro­mienny, że mam wra­że­nie, jak­bym pa­trzyła pro­sto w słońce. Jego krę­cone blond włosy bru­tal­nie gnie­cie ja­skra­wo­zie­lona cza­peczka z logo Grub­Train.

Duke po­now­nie pod­nosi torby, na­pi­na­jąc bi­cepsy pod pa­su­jącą do czapki fir­mową ko­szulką. Gdy do­strzega, że wpa­truję się w wi­do­czne pod ma­te­ria­łem mię­śnie jego brzu­cha, pusz­cza do mnie oko. Moje po­liczki ob­le­wają się go­rą­cem. Po­chyla się i przy­tula się do mnie w dziwny spo­sób – przez torby, które wciąż trzyma. Pach­nie ład­nie, jak ir­landz­kie my­dło.

– Cześć, Duke – mó­wię po­woli, tak że nie ma wyj­ścia i sku­pia się na mo­ich ustach, po czym trze­po­czę rzę­sami i pa­trzę w jego orze­chowe oczy. – Dzięki, że tak szybko je przy­wio­złeś.

– Dla pani wszystko – od­po­wiada, prze­cią­ga­jąc słowa w fał­szy­wym, we­ster­now­skim stylu.

– Pani? Hmm… Po­doba mi się, jak to brzmi – mó­wię i przy­gry­zam dolną wargę.

Duke prze­stę­puje z nogi na nogę, na co uświa­da­miam so­bie, że prze­suwa torby, żeby za­kryć wy­brzu­sze­nie ro­snące mu w spodniach.

– Twój tata jest dzi­siaj w domu? – pyta Duke, po czym wsuwa głowę przez drzwi i roz­gląda się po wnę­trzu.

– Pra­cuje w piw­nicy, jak zwy­kle – od­po­wia­dam. – I jak zwy­kle mnie igno­ruje. – Od­su­wam się i wpusz­czam go do środka.

– Ja nie będę cię igno­ro­wał – rzuca su­ge­styw­nie Duke i po­ru­szyw­szy brwiami, kie­ruje się do kuchni.

Śmieję się ci­cho i żar­to­bli­wie kle­pię go po tyłku. Wła­śnie mam za­mknąć drzwi, kiedy do­pada mnie dziwne wra­że­nie. Go­rącą falą roz­cho­dzi się po mo­jej piersi i spływa do koń­czyn. Moje tętno przy­spie­sza. Po­woli z po­wro­tem otwie­ram drzwi, jakby spo­dzie­wa­jąc się ko­goś za nimi zo­ba­czyć.

Ni­kogo tam nie ma.

Duke mówi coś do mnie z kuchni, ale nie słu­cham.

Ostroż­nie wy­cho­dzę na nie­wielki skra­wek be­tonu, który robi za we­randę, i roz­glą­dam się we wszyst­kich kie­run­kach.

Nic.

Kil­koro klien­tów wcho­dzi i wy­cho­dzi ze sta­cji ben­zy­no­wej po dru­giej stro­nie ulicy. Ja­kieś dzie­ciaki grają w piłkę na pu­stym placu, który od­dziela sta­cję od spo­żyw­czaka.

Dła­wiące uczu­cie w moim gar­dle znika i znów mogę prze­ły­kać.

Tak. Po pro­stu wa­riuję.

– Sa­rah? Gdzie po­szłaś? – woła z kuchni Duke.

Wcho­dzę z po­wro­tem do domu i za­my­kam drzwi, z przy­zwy­cza­je­nia prze­krę­ca­jąc wszyst­kie zamki.

– Ty i te twoje zamki. Twój oj­ciec na­prawdę ma pa­ra­noję, co? – mówi Duke, pod­cho­dząc do mnie od tyłu i bio­rąc mnie na ręce. Ko­pię no­gami w po­wie­trzu i wy­bu­cham śmie­chem. Za­nosi mnie do kuchni i sa­dza na środku ku­chen­nego blatu. Wtedy prze­kręca czapkę ty­łem do przodu i wy­ciąga z kie­szeni skręta, po czym za­pala go i głę­boko się za­ciąga.

– Twój stary może i ma pa­ra­noję i cały czas cię igno­ruje, ale uwa­żam, że to za­je­bi­ście, że po­zwala ci pa­lić w domu trawkę – mówi i wy­pusz­cza dym.

Wzru­szam ra­mio­nami i wyj­muję jo­inta z jego pal­ców. Za­cią­gam się mocno i przez chwilę przy­trzy­muję dym w płu­cach. Zioło za­czyna dzia­łać i za­raz czuję, jak na­pię­cie ustę­puje, a moje ra­miona się roz­luź­niają.

– Na­wet gdyby miał coś prze­ciwko, wąt­pię, by co­kol­wiek za­uwa­żył – mó­wię z pew­nym zgorzk­nie­niem.

– Wszystko w po­rządku, damo? – pyta Duke, pa­trząc mi w oczy w po­szu­ki­wa­niu ja­kichś wska­zó­wek.

– Tak. Po pro­stu nie spa­łam zbyt do­brze – przy­znaję. To naj­krót­sze wy­tłu­ma­cze­nie o wiele więk­szej kwe­stii, ale Duke’a i mnie nie łą­czy zwią­zek, w któ­rym po­ru­sza się więk­sze kwe­stie. Nasz po­lega na tym, że pa­limy w kuchni skręta i ca­łu­jemy się, do­póki nie ode­ślę go do domu.

– Trzy­maj – mówi, wy­cią­ga­jąc z tyl­nej kie­szeni spodni wy­peł­niony skrę­tami pla­sti­kowy po­jem­nik na ka­na­pki. Grub­Train jest jedną z kilku jego pro­fe­sji. O wiele mniej płatną niż in­tratna po­sada han­dla­rza trawką. Wy­ciąga dwa jo­inty i kła­dzie je na wieczku pu­stego po­jem­nika na kawę. – Te są na póź­niej. Po­mogą ci za­snąć.

– Co je­stem ci za nie winna? – py­tam. Oparta na jed­nej ręce, po­now­nie się za­cią­gam.

– Przy­cho­dzi mi do głowy kilka rze­czy. Na­wet wiele, wiele rze­czy. – Prze­ciąga wzro­kiem po moim ciele. Pod­nosi dłoń do ust i z ci­chym wark­nię­ciem żar­to­bli­wie przy­gryza kostki. Sły­sząc to, nie mogę po­wstrzy­mać śmie­chu. Duke mruga do mnie, po czym pod­cho­dzi do to­reb, za­czyna wy­kła­dać z nich pro­dukty i cho­wać je na miej­sce. Do­star­cza mi za­kupy od wielu mie­sięcy i po­ru­sza się po mo­jej kuchni rów­nie spraw­nie jak ja. – Zioło jest na koszt firmy, oczy­wi­ście.

– Dzięki – mó­wię szcze­rze.

Duke za­wsze jest dla mnie miły. To zna­czy… jest miły dla wielu dziew­czyn, ale przy tym po­zo­staje praw­dziwy i dla­tego zła­ma­łam swoje za­sady i wpu­ści­łam go do swo­jego ży­cia.

Jest naj­po­pu­lar­niej­szym chło­pa­kiem w szkole i ab­so­lut­nym dziw­ka­rzem. Wsa­dzał ku­tasa w więk­szość che­er­le­ade­rek z re­pre­zen­ta­cji oraz z re­pre­zen­ta­cji młod­szych klas, ale nie kła­mie na ten te­mat i ni­gdy nie składa im żad­nych obiet­nic. We­dług mnie szcze­rość jest naj­waż­niej­szą za­letą, jaką osoba może po­sia­dać. Ce­nię ją so­bie po­nad wszystko inne. Być może dla­tego, że przez więk­szość ży­cia by­łam zmu­szona do eg­zy­sten­cji w nie­uczci­wo­ści. Być może dla­tego, że całe ży­cie mo­jego ojca było kłam­stwem. Duke mu­siał chyba czy­tać w mo­ich my­ślach, bo po­słał mi hol­ly­wo­od­zki uśmiech.

– Sły­sza­łaś to? – Składa pa­pie­rowe torby i wrzuca je do ko­sza na śmieci do re­cy­klingu, po czym za­czyna opo­wia­dać „naj­śmiesz­niej­szy” (to jego zda­nie, nie moje) żart o ku­ta­sie i pier­dze­niu, jaki usły­szał na si­łowni od ja­kie­goś kre­tyna z dru­żyny fut­bo­lo­wej.

Za­cią­gam się jesz­cze raz i opusz­czam ra­miona. Po chwili od­chy­lam głowę do tyłu i wy­pusz­czam dym w stronę su­fitu. Mam wra­że­nie, że przed­nią część mo­jego mó­zgu spo­wija mgła. Ci­chy szum roz­prze­strze­nia się po moim ciele, ła­go­dząc ostre kra­wę­dzie wo­kół mnie.

– Wiesz… tu­taj, kiedy je­ste­śmy sami, nie za­cho­wu­jesz się tak jak w szkole – rzuca nie­spo­dzie­wa­nie Duke. Za­czy­nam mru­gać gwał­tow­nie, sta­ra­jąc się zro­zu­mieć, co do mnie mówi. – Dla­czego? Cho­dzisz z wło­sami za­kry­wa­ją­cymi ci twarz i przez cały dzień wpa­tru­jesz się w pod­łogę. Z ni­kim nie roz­ma­wiasz. Na ni­kogo nie pa­trzysz. Za­łożę się, że więk­szość dzie­cia­ków w szkole nie po­tra­fi­łaby wy­wo­łać cię z sze­regu po imie­niu.

Bingo.

– Mnie też igno­ru­jesz – cią­gnie. – Jak­byś w ogóle mnie nie znała. Ale je­ste­śmy… przy­ja­ciółmi, prawda? Bo tu­taj, kiedy je­steś ze mną, je­steś…

– Nor­malna? – pod­su­wam. – Albo cho­ciaż tak jakby nor­malna?

Duke kręci głową.

– Nie chcia­łem tego po­wie­dzieć.

Być może nie za­mie­rzał użyć do­kład­nie tego słowa, ale czu­łam, jak szuka w słow­niku w swo­jej gło­wie ja­kie­goś sy­no­nimu, któ­rym mógłby je za­stą­pić.

– Dla­czego? Dla­czego tu­taj je­steś zu­peł­nie inna niż tam? – pyta, a w jego gło­sie brzmi le­dwo za­uwa­żalna, ale jakby szczera tro­ska.

Przy­wo­łuję go do sie­bie pal­cem, jak­bym chciała wy­ja­wić mu wszyst­kie swoje ta­jem­nice.

Duke po­chyla się, a ja przy­su­wam usta do jego ucha.

– Je­stem Bat­ma­nem – szep­czę.

Prze­wraca oczami, sły­sząc mój okropny żart.

– Po­waż­nie, Sa­rah. Ni­gdy nie przy­cho­dzisz na me­cze. Poza szkołą nie spo­ty­kasz się z ni­kim oprócz mnie… A przy­naj­mniej nic mi na ten te­mat nie wia­domo.

– Może daję ci tro­chę prze­strzeni – su­ge­ruję. To oczy­wi­ście kłam­stwo. Jedno z mi­liona, które wmó­wi­łam mu przez ostat­nie kilka mie­sięcy. – Nie są­dzę, żeby Missy, Mi­sty czy… Maci? – wy­krzy­wiam twarz w gry­ma­sie – ...spodo­bało się, gdyby zo­ba­czyła nas ra­zem.

– Cóż, tak się składa, że gówno mnie ob­cho­dzi, co my­śli Me­la­nie albo kto­kol­wiek inny. Lu­bię cię, Sa­rah. – Duke roz­suwa mi ko­lana i staje mię­dzy nimi. – Bar­dzo cię lu­bię.

– Me­la­nie. – Ki­wam głową i pstry­kam pal­cami. – No wła­śnie. Me­la­nie. Mu­szę za­pa­mię­tać.

Po­daję mu jo­inta. Za­ciąga się głę­boko, po czym dło­nią, w któ­rej trzyma skręta, chwyta mnie za włosy, a drugą ści­ska moje po­liczki, bym otwo­rzyła usta. Z war­gami za­le­d­wie o włos od mo­ich wdmu­chuje w nie dym, który wcią­gam głę­boko w płuca.

Duke od­suwa się, gdy po chwili wy­pusz­czam ob­łok z ust. Pal­cami ści­ska koń­cówkę skręta i gasi go, a po­zo­stałą część wsuwa so­bie za ucho.

– Są­dzę, że ty rów­nież mnie lu­bisz – mówi ci­cho. De­li­kat­nie ści­ska pal­cami moje uda, z każ­dym ru­chem swo­ich wpraw­nych pal­ców po­su­wa­jąc się wy­żej, cen­ty­metr po cen­ty­me­trze.

– Bo lu­bię – od­po­wia­dam. W in­nym ży­ciu… nie, gdy­bym była inną osobą, mo­gła­bym dać mu praw­dziwą szansę.

Ale nie w tym ży­ciu.

– To dla­czego uda­jesz, że mnie nie znasz? – drąży, za­ci­ska­jąc usta.

Żeby nikt nas ze sobą nie wi­dział. Że­byś nie zo­stał przy­pad­kowo ofiarą, gdyby wszystko się po­pie­przyło.

– Chyba po pro­stu aż tak bar­dzo nie prze­pa­dam za szkołą. Poza tym lu­bię trzy­mać się na ubo­czu. To wszystko – za­pew­niam go.

Duke pa­trzy na mnie zna­cząco. Nie ku­puje tego, na­wet przez chwilę.

Pró­buję znowu.

– A może… – wzdy­cham i zwie­szam ra­miona – nie chcę być po­strze­gana jako jedna z wielu dziew­czyn w ha­re­mie Duke’a We­athersby’ego.

– W czym? – pyta ze śmie­chem.

– W ha­re­mie. Gru­pie pięk­no­ści, które za tobą po­dą­żają, zo­sta­wia­jąc za sobą istne ka­łuże śliny. Nie uda­waj, że nie wiesz, o czym mó­wię, Duke’u We­athersby. Sły­sza­łam to okre­śle­nie z mi­lion razy, więc je­stem pewna, że ty też.

– Może i sły­sza­łem je raz czy dwa – przy­znaje Duke z chy­trym uśmiesz­kiem. Obej­muje mnie w ta­lii i prze­suwa na brzeg blatu. – To chyba jed­nak do­brze, że nie roz­ma­wiasz z ni­kim in­nym. W ten spo­sób mogę cię mieć tylko dla sie­bie.

Po­chyla się i przy­ci­ska usta do mo­ich ust. Na­sze wargi łą­czą się i za­czy­nają har­mo­nij­nie po­ru­szać. To przy­jemny po­ca­łu­nek, jak za­wsze. Przy­rów­nuję je do za­koń­cze­nia do­brej książki. Do mi­łego go­rą­cego prysz­nica. Albo zna­le­zie­nia za­bój­czej pary je­an­sów na wie­szaku z ar­ty­ku­łami prze­ce­nio­nymi o po­łowę.

Są fa­jer­we­rki, ale nie ta­kie w ty­pie eks­plo­du­ją­cych ko­lo­rami i ro­bią­cych wiel­kie bum, jak na czwar­tego lipca. Nie, w na­szym przy­padku jest to jak ma­cha­nie zim­nymi ogniami i bie­ga­nie po traw­niku przed do­mem. Lu­bię zimne ognie.

Zimne ognie są przy­jemne.

Poza tym szanse na zra­nie­nie lub opa­rze­nie są małe.

Tak jak sam Duke – zimne ognie są bez­pieczne.

Od­wza­jem­niam po­ca­łu­nek i otwie­ram usta, gdy ję­zy­kiem roz­suwa moje wargi. Moje sutki tward­nieją, gdy przy­suwa się jesz­cze bli­żej, i przez ma­te­riał na­szych ko­szu­lek czuję żar jego skóry. Roz­luź­niam się i przy­wie­ram do niego, po­trze­bu­jąc po­czuć przy so­bie jego twarde ciało. Po­trze­bu­jąc przy­po­mnie­nia, że je­stem tylko czło­wie­kiem, że żyję i że jest jesz­cze na tym świe­cie ktoś, kto rów­nież o tym wie.

Duke We­athersby jest naj­bliż­szy miana mo­jego chło­paka, cho­ciaż nim nie jest i ni­gdy nie bę­dzie. Nasz pseu­do­zwią­zek składa się z luź­nych roz­mów, pa­le­nia trawki i ca­ło­wa­nia się. W grun­cie rze­czy to mnó­stwo piesz­czot i sty­mu­la­cji przez ubra­nie, po któ­rych wy­sy­łam go do domu z po­rząd­nie bo­lą­cymi ja­jami.

Duke od­suwa się nieco i mu­ska pal­cem moją szyję, po czym prze­suwa nim po od­sło­nię­tej skó­rze mo­jego ra­mie­nia. Przy­ci­ska czoło do mo­jego czoła.

– My­ślę, że po­win­ni­śmy pójść na górę, do two­jego po­koju. Te wszyst­kie ubra­nia tylko prze­szka­dzają – szep­cze, cią­gnąc za po­strzę­piony brzeg mo­ich szor­tów. Ko­ły­sze bio­drami, ocie­ra­jąc się erek­cją mię­dzy mo­imi no­gami.

Uśmie­cham się przy jego ustach i uno­szę po­śladki z blatu, bez­wstyd­nie na niego na­pie­ra­jąc.

Duke ję­czy pro­sto w moje wargi i chwyta mnie za bio­dra, po­ru­sza­jąc nimi i przy­ci­ska­jąc do twar­dego wy­brzu­sze­nia w swo­ich spodniach.

Je­stem pod­nie­cona. Na­prawdę. W końcu je­stem dziew­czyną, a Duke jest nie­zwy­kle atrak­cyjny. Jak wiem, nie róż­nię się od in­nych dziew­czyn w szkole – nie je­stem od­porna na urok, uśmiech czy mię­śnie Duke’a We­athersby’ego. Wi­nię o to na­turę i fe­ro­mony. Ptaszki i psz­czółki. Sło­wem: na­ukowe wy­wody i inne ta­kie.

Z jed­nej strony chcia­ła­bym, żeby za­cią­gnął mnie na górę i tam zro­bił ze mną wszyst­kie te zbo­czone rze­czy.

Prze­wa­ża­jąca część mnie jed­nak po pro­stu nie może tego zro­bić.

Cho­ler­nie się z nim draż­nię. Wiem o tym. Duke rów­nież musi o tym wie­dzieć. Ale cią­gle wraca, a prawda jest taka, że wła­śnie tego chcę. Jego po­wro­tów. To­wa­rzy­stwa. Kon­taktu z dru­gim czło­wie­kiem.

Przy­jaźń z nim już i tak ła­mała jedną z mo­ich za­sad. Seks za­prze­czyłby im wszyst­kim, a nie chcę, żeby to za­szło tak da­leko. Przy­naj­mniej jesz­cze nie te­raz. Nie wo­bec ta­kiego za­gro­że­nia.

Od­su­wam się od niego.

– Ja… nie mogę. Mój oj­ciec – szep­czę, prze­cią­ga­jąc zę­bami po jego szyi, tuż pod uchem, od­ma­wia­jąc mu, a jed­no­cze­śnie obie­cu­jąc to, co może przy­nieść przy­szłość.

– On ni­gdy nie wy­cho­dzi z piw­nicy – przy­po­mina mi Duke, po­ca­łun­kami zna­cząc ścieżkę na mo­jej szyi i sta­ra­jąc się prze­ko­nać mnie ustami. Prze­suwa się do oboj­czyka i oprócz po­ca­łun­ków lekko mnie przy­gryza. Czuję, jak moje mię­śnie się na­pi­nają. Jak ro­śnie we mnie po­żą­da­nie. Moja de­ter­mi­na­cja, by utrzy­mać ten zwią­zek na po­zio­mie do­zwo­lo­nym w fil­mach dla trzy­na­sto­lat­ków, wali się w gruzy, gdy on chwyta moją dolną wargę w swoje usta i wpraw­nie prze­ciąga po niej ję­zy­kiem.

Mu­szę przy­znać, że chło­pak jest do­oooobry. Nie ma tego ha­remu bez po­wodu. W pełni so­bie na niego za­słu­żył.

– Po­zwól mi dać ci roz­kosz – szep­cze Duke, ści­ska­jąc górę mo­ich ud, na co moje pod­brzu­sze prze­szywa roz­koszny dreszcz.

Je­stem zde­spe­ro­wana.

Pod­nie­cona.

Na haju. Sa­motna.

Tak pie­kiel­nie sa­motna.

Nie chcę taka być. Chcę po pro­stu po­czuć… coś in­nego. Co­kol­wiek. Coś, co nie wiąże się ze zmar­twie­niem, pa­niką czy krzywdą.

– Zgoda – sły­szę wła­sny głos.

Z jego gar­dła do­bywa się ni­ski dźwięk. Pół war­kot, pół jęk. Zwin­nie wsuwa palce w moje szorty, a sam ema­nu­jący z nich żar spra­wia, że nie­mal szczy­tuję. Ni­gdy wcze­śniej nie po­zwo­li­łam mu się tam do­tknąć. Ni­gdy wcze­śniej nie po­zwo­li­łam, by KTO­KOL­WIEK mnie tam do­tknął. Czuję się jed­no­cze­śnie pod­nie­cona, zde­ner­wo­wana i do cna zu­chwała, gdy ota­czam go no­gami w pa­sie, po­na­gla­jąc, by przy­su­nął się bli­żej.

Duke opusz­kami pal­ców mu­ska moje na­brzmiałe i tak bo­le­śnie lek­ce­wa­żone ciało, gdy w po­miesz­cze­niu roz­brzmiewa gło­śny huk.

– Skąd to? – szep­cze Duke.

Z piw­nicy.

Od­głos do­szedł z piw­nicy.

ROZ­DZIAŁ 3

Fran­kie

– CHO­LERA! TWÓJ OJ­CIEC! – Duke od­ska­kuje ode mnie, jakby użą­dliła go osa.

Ze­ska­kuję z blatu i po­spiesz­nie kie­ruję go do wyj­ścia, pod­czas gdy w mo­jej piersi pło­nie strach.

– Przy­kro mi, może in­nym ra­zem. Pójdę spraw­dzić, co z moim tatą.

– To… chyba zo­ba­czymy się ju­tro… w szkole – mówi, a w jego gło­sie roz­brzmiewa wy­raźne roz­cza­ro­wa­nie.

– Tak. Ju­tro. W szkole – mam­ro­czę, otwie­ra­jąc se­rię zam­ków.

W re­kor­do­wym cza­sie otwie­ram drzwi. Duke wy­cho­dzi na be­to­nowy ga­nek i za­czyna pi­sać coś na te­le­fo­nie. Je­stem pewna, że już wy­syła wia­do­mość do ko­lej­nej – być może bar­dziej chęt­nej – dziew­czyny na swo­jej tra­sie do­star­cza­nia za­ku­pów. Szcze­rze chcia­ła­bym, żeby mnie to obe­szło, lecz albo tak bar­dzo stłu­mi­łam tę część sie­bie, że te­raz nie po­tra­fię jej już od­na­leźć, albo w ogóle ni­gdy jej w so­bie nie mia­łam.

Uśmie­cham się i pa­mię­tam, by wy­glą­dać na roz­cza­ro­waną, pod­czas gdy je­dyne, czego tak na­prawdę pra­gnę, to krzy­czeć, by ucie­kał i ra­to­wał ży­cie.

Ale tego nie ro­bię. Cze­kam. Mu­szę cze­kać.

I to mnie za­bija.

Duke wci­ska te­le­fon do kie­szeni. Po­syła mi jesz­cze je­den za­bój­czy uśmiech, po czym lekko ca­łuje mnie w usta i wy­ciąga rękę, by klep­nąć mnie w ty­łek. Na kilka se­kund za­trzy­muje wzrok na moim ciele.

Wsia­daj już do tego pie­przo­nego wozu.

Cier­pli­wie cze­kam z czymś, co – mam na­dzieję – wy­gląda jak uśmiech na mo­jej twa­rzy, aż ty­łem zej­dzie ze schod­ków i nie od­ry­wa­jąc ode mnie wzroku, ru­szy do kra­węż­nika, przy któ­rym stoi jego prius. Na sa­mo­cho­dzie wid­nieje to samo logo Grub­Train, co na jego czapce i ko­szulce. Prze­kręca czapkę, po czym wsiada do środka i włą­cza sil­nik. Wtedy opusz­cza szybę.

– Do wi­dze­nia, Sa­rah – mówi, ma­cha­jąc do mnie ręką. Spo­sób, w jaki „Sa­rah” le­ni­wie spływa z jego ide­al­nie wy­kro­jo­nych ust, spra­wia, że nie­mal chcia­ła­bym, by było to moje praw­dziwe imię.

Nim jego sa­mo­chód znika za za­krę­tem, włą­czam na te­le­fo­nie apli­ka­cję mo­ni­to­ringu i oglą­dam czar­no­białe na­gra­nie z piw­nicy. Na­tych­miast do­strze­gam, że je­den z mo­ni­to­rów mo­jego kom­pu­tera leży na pod­ło­dze. Krze­sło spo­czywa prze­wró­cone na boku.

Pró­buję zde­cy­do­wać, czy po­win­nam chwy­cić spa­ko­waną wcze­śniej torbę, którą za­ko­pa­łam na placu po prze­ciw­nej stro­nie ulicy, czy może zo­sta­wić ją i po pro­stu wsiąść w na­stępny au­to­bus do Ba­nyan Cay. Wtedy wi­dzę na wy­świe­tla­czu Izzy. Gruby kot w ca­łej swo­jej czar­no­bia­łej glo­rii le­ni­wie prze­cha­dza się po mo­jej kla­wia­tu­rze.

Ja­kimś spo­so­bem mu­siała do­stać się do środka przez okienko w piw­nicy. Przy­po­mi­nam so­bie, żeby spraw­dzić tam za­mek i oka­blo­wa­nie ochrony.

Po­chy­lam się i kładę dło­nie na ko­la­nach, czu­jąc, że je­stem bli­żej ataku serca niż kie­dy­kol­wiek przez te wszyst­kie lata.

Opa­dam tył­kiem na be­ton i opie­ram na ko­la­nach głowę.

Jak długo jesz­cze dam radę tak żyć?

Praw­do­po­dob­nie nie­zbyt długo.

Kilka mi­nut trwa, nim w końcu do­cho­dzę do sie­bie na tyle, żeby wstać. Pod­no­szę się i na­gle ogar­nia mnie to samo pa­lące uczu­cie co wcze­śniej. Gwał­tow­nie pod­no­szę głowę i tym ra­zem do­strze­gam ko­goś, kto zdaje się tu nie pa­so­wać.

Po dru­giej stro­nie ulicy do­strze­gam męż­czy­znę, czę­ściowo ukry­tego za swoim du­żym, czar­nym mo­to­cy­klem. Jego wy­rzeź­bione i wy­ta­tu­owane bi­cepsy się na­pi­nają, gdy robi coś przy sze­ro­kiej czar­nej opo­nie.

Jakby wie­dział, że na niego pa­trzę, nie­zna­jomy wy­gląda zza opony. Przy­ła­pał mnie. Nie ucie­kam, ale też nie mogę od­wró­cić wzroku.

Wszystko w nim jest ciemne – od dłu­gich do ra­mion wło­sów po czarne ubra­nie. Za­rost na jego twa­rzy jest czymś po­mię­dzy szcze­ciną a brodą, dłuż­szy, cho­ciaż krótki po bo­kach.

Z gnie­wem ściąga brwi i do­ciera do mnie, że to nie na mnie pa­trzy, a na swój mo­tor.

To po pro­stu fa­cet, który na­pra­wia mo­tor. Nie przy­szedł tu po cie­bie. Idź spać, Fran­kie. Po­trze­bu­jesz pie­przo­nego snu.

Nie­zna­jomy rzuca na zie­mię klucz, który gło­śno od­bija się od be­tonu. Na­wet po dru­giej stro­nie ulicy do­biega mnie jego pełne fru­stra­cji wark­nię­cie. Wtedy pod­nosi się z ko­lan i wstaje.

Wow.

Jest duży. Nie cho­dzi tylko o jego ciało, ale i o oso­bo­wość. Przy­wo­dzi na myśl strze­li­sty wie­żo­wiec, który rzuca nie­koń­czący się cień. Dłu­gim i zde­cy­do­wa­nym kro­kiem zmie­rza na sta­cję ben­zy­nową, a z każ­dym stąp­nię­ciem bu­tów zdaje się za­gar­niać wszyst­kie pęk­nię­cia w as­fal­cie. Czarna, ob­ci­sła ko­szulka opina jego na­prę­żone mię­śnie klatki pier­sio­wej i ra­mion. Je­ansy wi­szą mu ni­sko na bio­drach, uka­zu­jąc do­sko­nałą krą­głość jego po­ślad­ków. W war­gach nie­dbale tkwi nie­za­pa­lony pa­pie­ros.

Ni­gdy wcze­śniej nie wi­dzia­łam ko­goś ta­kiego jak on. Su­ro­wego. Sil­nego. Nie mogę prze­stać mu się przy­glą­dać. Może dla­tego, że wciąż je­stem na haju, a może dla­tego, że jesz­cze przed chwilą ca­ło­wa­łam się z Du­kiem i da­lej prze­peł­nia mnie po­żą­da­nie. Albo dla­tego, że dzi­siaj spa­ni­ko­wa­łam już po raz trzeci. Tak czy ina­czej, ten męż­czy­zna jest cho­dzą­cym bil­bor­dem z re­klamą prze­ra­że­nia i żą­dzy. Ni­czym bu­rza z pio­ru­nami w ludz­kim wy­da­niu.

Jest piękny.

W uszach roz­brzmie­wają mi słowa ojca sprzed wielu lat.

„Przed męż­czy­znami na­leży się ukry­wać, Fran­kie. Trzeba się ich bać. W naj­lep­szym wy­padku są stwo­rzeni do ma­ni­pu­lo­wa­nia. Bądź ma­ni­pu­la­torką, Fran­kie, a nie ma­ni­pu­lo­waną. Ucie­kaj, za­nim za­py­tasz samą sie­bie, czy po­win­naś. Po­znaj, czego chcą, po wy­ra­zie ich oczu, a nie po sło­wach, ja­kie wy­cho­dzą z ich ust”.

Męż­czy­zna wy­cho­dzi z warsz­tatu. Pod­nosi jedną nogę i z ła­two­ścią okra­kiem siada na mo­to­rze. Ma­szyna z hu­kiem bu­dzi się do ży­cia. Stoję po dru­giej stro­nie ulicy, lecz wi­bra­cje po­ko­nują as­falt i do­cie­rają do mo­ich stóp. Czuję dud­nie­nie w piersi. Pył unosi się nad chod­ni­kiem na do­bre kilka cen­ty­me­trów, a zie­mia pod nim drży.

Męż­czy­zna wy­pro­wa­dza mo­tor z par­kingu i le­d­wie rzu­ca­jąc jedno spoj­rze­nie w moją stronę, od­jeż­dża w prze­ciwną.

Je­stem roz­cza­ro­wana.

Czego niby ocze­ki­wa­łam po tej chwili jed­no­stron­nego za­uro­cze­nia?

Po­cie­ram oczy i uznaję, że za­le­d­wie jedna nie­prze­spana noc dzieli mnie od wy­my­śla­nia so­bie związ­ków z ce­le­bry­tami. Już sły­szę do­nie­sie­nia w wia­do­mo­ściach.

Młoda ko­bieta zo­stała dzi­siaj aresz­to­wana w domu Sama Hunta pod za­rzu­tem wła­ma­nia. Miała przy­wi­dze­nia i upie­rała się, że jest jego żoną. Bez­u­stan­nie krzy­czała: „A co z dziećmi?”, aż do chwili, kiedy w końcu poj­mała ją po­li­cja. Pan Hunt, nie­po­sia­da­jący dzieci, oświad­czył, że nie zna ko­biety, cho­ciaż żywi na­dzieję, że ta znaj­dzie i otrzyma po­moc, któ­rej wy­raź­nie po­trze­buje.

Ryk mo­to­cy­kla nik­nął w od­dali. We­szłam do domu, za­mknę­łam wszyst­kie zamki i do­piero kiedy wie­dzia­łam, że jest bez­piecz­nie, ru­szy­łam do kuchni po ba­ton pro­te­inowy. Kiedy już się po­si­li­łam, ze­szłam do piw­nicy, by osza­co­wać straty. Na szczę­ście po­obi­jany mo­ni­tor na­dal dzia­łał. Sprzą­tam resztę ba­ła­ganu, po czym pa­trzę na Izzy, która czmych­nęła z po­wro­tem za okno. Pró­buję je za­mknąć, ale ha­czyk nie chce trzy­mać. Szkło jest roz­trza­skane.

A mimo to nie roz­legł się alarm?

Spraw­dzam oka­blo­wa­nie wo­kół okna i wi­dzę, że zo­stało prze­gry­zione. Cho­lerny kot. Roz­ci­nam ka­bel i skrę­cam ze sobą we­wnętrzne prze­wody, po czym przy­bi­jam go do ka­wałka drewna nad oknem.

Za­pa­lam je­den z jo­in­tów od Duke’a, sia­dam przy kom­pu­te­rze, a moje palce za­czy­nają fru­wać nad kla­wia­turą. Przez ja­kiś czas nie będę mo­gła za­snąć, więc rów­nie do­brze mogę po­pra­co­wać.

Po kilku go­dzi­nach te­le­fon za­czyna wi­bro­wać mi na no­gach. Alarm. Je­stem z sie­bie dumna, że tym ra­zem nie pod­sko­czy­łam ze stra­chu. Wy­łą­czam wszystko i idę na górę. Naj­wyż­szy czas, żeby cho­ciaż spró­bo­wać się wy­spać. Jak by nie pa­trzeć, rano idę do szkoły.

Wzdy­cham.

Może i je­stem kłam­czu­chą, ale dzi­siaj po­wie­dzia­łam Duke’owi prawdę.

Wcale aż tak bar­dzo nie lu­bię szkoły.

Nie lu­bi­łam jej też, kiedy ukoń­czy­łam ją po raz pierw­szy.

Cztery lata temu.

ROZ­DZIAŁ 4

Smoke

KAŻ­DEGO RANKA, po­po­łu­dnia czy kie­dy­kol­wiek się tam, kurwa, bu­dzę, pierw­sze, o czym my­ślę, to noc, kiedy w moim ży­ciu prze­stała się li­czyć tylko praca, a za­częła się li­czyć wy­łącz­nie ze­msta. Nie mam żad­nych wąt­pli­wo­ści, że kiedy przyj­dzie mój czas i tra­fię do pie­kła, to wła­śnie wspo­mnie­nie chwili, kiedy zna­la­złem Mor­gan mar­twą na pod­ło­dze, będę prze­ży­wał cią­gle od nowa w nie­koń­czą­cej się pę­tli.

Z dru­giej strony może już je­stem w pie­kle.

Tamta noc mnie zmie­niła. Spra­wiła, że sta­łem się tward­szy. Bar­dziej okrutny. Bar­dziej nie­czuły niż kie­dy­kol­wiek.

Poza gnie­wem. Gniew od­czu­wam bez żad­nego pro­blemu.

Ryk klak­sonu przy­wraca mnie do rze­czy­wi­sto­ści. Je­stem wdzięczny za od­wró­ce­nie uwagi, do­póki nie do­strze­gam we wstecz­nym lu­sterku ja­kie­goś gnojka, który wy­rzuca ręce w po­wie­trze, jak­bym go blo­ko­wał, pod­czas gdy par­kuję przy kra­węż­niku, a na dro­dze nie ma na­wet jed­nego pie­przo­nego sa­mo­chodu.

Wy­sta­wiam za okno vana ulu­biony pa­lec. Ni­g­dzie się nie ru­szam.

Gno­jek po­trząsa głową i ma­new­ruje swoją mazdą, krę­cąc kie­row­nicą jedną ręką nad drugą, jakby pro­wa­dził ja­kąś wielką cię­ża­rówkę.

Za­trzy­muje się obok mnie, blo­ku­jąc mi wi­dok na dom, który ob­ser­wuję od ty­go­dni, i otwiera okno po stro­nie pa­sa­żera. Krzy­czy coś do mnie, ale nie wiem co, bo go, kurwa, nie słu­cham.

Skur­wiel musi znik­nąć.

Pod­no­szę rękę, jak­bym chciał go prze­pro­sić, lecz chwy­tam broń z kon­soli i przy­kła­dam ją do otwar­tego okna.

Uśmie­cham się.

To za­ła­twia sprawę. Jedno spoj­rze­nie wy­star­cza, by gno­jek wci­snął pe­dał gazu i za­ha­czyw­szy o chod­nik, od­je­chał swoją małą de­sko­rolką.

Od­kła­dam broń, po czym się po­chy­lam i otwie­ram scho­wek na rę­ka­wiczki. Ma­cam, aż w końcu znaj­duję to, czego szu­kam. Pro­stuję się, otwie­ram bu­te­leczkę i wy­sy­puję dwie ta­bletki, które za­raz po­ły­kam, po­pi­ja­jąc whi­skey z bu­telki.

Ad­de­rall.

Po­trze­buję go, szcze­gól­nie dzi­siaj. Wie­lo­ty­go­dniowa ob­ser­wa­cja domu wcale nie jest do­bra dla umy­słu, który ma skłon­ność do dry­fo­wa­nia w prze­szło­ści, gdy nie kon­cen­truje się na tym, co się obec­nie dzieje. Ad­de­rall po­maga mi się sku­pić, kiedy my­ślę o zbyt wielu rze­czach na­raz. Poza tym daje lep­szy i w chuj dłuż­szy haj niż koka.

Je­dyna rzecz, która trzyma mnie tu­taj, w tym va­nie na bez­i­mien­nej ulicy w Ba­nyan Cay – oprócz zrów­no­wa­żo­nej diety na ba­zie whi­skey i po­chod­nych am­fe­ta­miny – to ze­msta.

Frank Hel­burn zgi­nie z mo­jej ręki.

Kiedy tylko go, kurwa, znajdę.

Ni­gdy nie szu­ka­łem ko­goś przez bity rok. Od­naj­dy­wa­nie lu­dzi, ści­ga­nie ich to praca, za którą do­staję w cho­lerę kasy. Za­zwy­czaj po­tra­fię wy­tro­pić czło­wieka w kilka go­dzin, naj­dłu­żej w kilka dni.

Ni­gdy jed­nak w rok.

Może i nie zna­la­złem Franka, ale od­na­la­złem ko­goś rów­nie do­brego.

Jego córkę.

Fran­ces Hel­burn, na­zwana po swoim ża­ło­snym ojcu skur­wielu, Franku, używa te­raz na­zwi­ska Sa­rah Jack­son.

Ma nędzne ży­cie. Po­waż­nie, suka nie­mal nie wy­cho­dzi z domu. Jak za­uwa­ży­łem, nie ma żad­nych przy­ja­ciół, oczy­wi­ście poza tym skur­wy­sy­nem o krę­co­nych wło­sach, który wy­gląda, jakby do­piero za­czął się go­lić. Cho­ciaż Fran­ces mo­głaby sama ukry­wać brodę pod tymi wło­sami, wiecz­nie wi­szą­cymi jej na twa­rzy. Dziwi mnie, że udaje jej się co­dzien­nie do­trzeć do szkoły, nie wpa­da­jąc pod ża­den sa­mo­chód.

Za­uwa­żyła mnie dzi­siaj po dru­giej stro­nie ulicy. Po­czu­łem, jak na mnie pa­trzy. Uda­wa­łem, że na­pra­wiam coś przy mo­to­rze, pod­czas gdy w rze­czy­wi­sto­ści do­piero co wy­bie­głem z jej domu po tym, jak wła­ma­łem się do piw­nicy. Nie zdą­ży­łem wsu­nąć na­wet jed­nej nogi przez okno, gdy ja­kiś tłu­sty kot wy­sko­czył z ciem­no­ści obok mnie, prze­wra­ca­jąc po dro­dze ja­kieś graty.

Niech szlag trafi tego kota.

Nie mia­łem czasu po­szu­kać ja­kich­kol­wiek wska­zó­wek co do tego, gdzie może się ukry­wać Frank. Cier­pli­wość nie jest moją mocną stroną. Po­szu­ki­wa­nie Franka Hel­burna te­stuje moje gra­nice. Znów sta­wa­łem się nie­spo­kojny. Przy­po­mi­nam so­bie swój cel i to, jak słodki bę­dzie wi­dok jego roz­le­wa­ją­cej się krwi.

Na chwilę czy dwie się roz­luź­niam.

Cóż, roz­luź­niam się na tyle, ile mogę.

Strze­lam kost­kami, a po­tem kar­kiem. Wy­cią­gam te­le­fon i otwie­ram plik, który Griff wy­słał mi kilka ty­go­dni temu. Są w nim tylko dwa zdję­cia, a na jed­nym z nich jest Frank i jego córka. Samo zdję­cie po­cho­dzi sprzed kilku lat i jest roz­ma­zane jak dia­bli. Nie wi­dzę u Fran­ces żad­nych zna­ków szcze­gól­nych, ale z dru­giej strony zdję­cie jest tak znie­kształ­cone, że nie wiem na­wet, czy się na nim uśmie­cha, czy nie. Do­strze­gam tylko ciemne włosy i dziw­nie bursz­ty­nowe oczy, co rów­nież świad­czy o ja­ko­ści fo­to­gra­fii.

Może i ni­gdy nie wi­dzia­łem jej twa­rzy, lecz kiedy by­łem po dru­giej stro­nie ulicy, po­czu­łem, jak przy­gląda mi się z za­in­te­re­so­wa­niem. Kiedy zaś ką­tem oka do­strze­głem, jak roz­luź­nia ra­miona, wie­dzia­łem, że zdjęła mnie z li­sty moż­li­wego za­gro­że­nia. Uśmie­cham się do sie­bie.

Zły ruch, mała.

Dru­gie zdję­cie jest ziar­ni­stym ka­drem z na­gra­nia z mo­ni­to­ringu przed­sta­wia­ją­cym Franka Hel­burna opusz­cza­ją­cego krwawą łaź­nię w domu Mor­gan. Czuję na­ra­sta­jący we mnie gniew, który do­sięga gar­dła – po­zo­staje w nim, dła­wiąc mnie nie­prze­rwa­nie od tam­tej pie­przo­nej nocy.

Mój te­le­fon za­czyna dzwo­nić i krzy­wię się, wi­dząc na­zwi­sko na wy­świe­tla­czu. Od­bie­ram bez po­zdro­wie­nia, ale Griff to Griff – on nie po­trze­buje po­wi­tań. Fa­cet gada za nas dwóch.

– Żad­nego śladu na­szego Franka? – pyta, mó­wiąc tak szybko, jakby ktoś wci­snął mu na ustach gu­zik prze­wi­ja­nia. Jego głos jest no­sowy. Wy­soki. I ję­kliwy. Każde jego słowo brzmi, jakby na­rze­kał, cho­ciaż wcale tak nie jest. Już nie mogę się do­cze­kać, aż skoń­czę tę ro­botę, że­bym nie mu­siał go sły­szeć, kurwa, co­dzien­nie.

– Żad­nego – po­twier­dzam. – Tylko dziew­czyna i oka­zjo­nal­nie ja­kiś piz­duś z do­stawą.

Griff na wpół wzdy­cha, na wpół war­czy.

– Cóż, Frank nie jest tak do­bry w za­cie­ra­niu za sobą śla­dów, za ja­kiego się uważa. Ze­szłej nocy mój sio­strze­niec, Leo, wy­ła­pał kilka z nich w od­mę­tach sieci, do któ­rych tylko nie­liczni wie­dzą, jak do­trzeć. Na­dal ha­kuje. Na­dal wy­ko­nuje za­da­nia. Leo go te­raz tropi. Może i nie ma go tam ra­zem z córką, ale go znaj­dziemy. I to wkrótce.

– Będę da­lej ob­ser­wo­wał dom. Je­śli się tu zjawi, do­wiem się o tym – od­po­wia­dam. Zgod­nie z prawdą: ni­komu ni­gdy nie udało się prze­mknąć obok mnie i ni­gdy tak się nie sta­nie. – Ale my­ślę, że naj­wyż­szy czas spraw­dzić, jak bar­dzo Frank Hel­burn ko­cha swoją córkę.

– My­ślę, że mo­żesz mieć ra­cję – zga­dza się Griff.

Pa­trzę za okno na po­grą­żony w ciem­no­ści dom. Włą­czam gło­śnik w te­le­fo­nie.

– Po­rwij ją – mówi Griff. Jego głos ob­niża się wraz z in­ten­syw­no­ścią, ja­kiej na­bie­rają jego słowa, a pod­eks­cy­to­wa­nie jest te­raz bar­dziej kon­tro­lo­wane. Mrocz­niej­sze. – Po­rwij córkę Franka. Chcę wy­wa­bić tego skur­wiela z ukry­cia. Ode­brał ci Mor­gan i wa­sze dziecko, a mnie ukradł mi­liony. Za­słu­guje na wszystko, co go czeka. – Po­woli wy­pusz­cza z płuc po­wie­trze, pro­sto do słu­chawki, co wy­wo­łuje szum. – Musi za to za­pła­cić. – Po­now­nie od­dy­cha głę­boko. – A po­tem musi ZA­PŁA­CIĆ.

Nie od­po­wia­dam, ale Griff wie, że się z nim zga­dzam.

– Ciężko wy­do­być z cie­bie wię­cej niż jedno słowo – mówi, w jed­nej chwili zmie­nia­jąc ton z gorz­kiego na roz­ba­wiony. – Lu­bię to w to­bie.

A ja nie lu­bię w to­bie ni­czego.

– Sły­sza­łem, że wró­ci­łeś do pracy w po­je­dynkę – cią­gnie, na­gle zmie­nia­jąc te­mat.

Za­ci­skam zęby. Ten skur­wiel z pew­no­ścią wie, jak mnie wkur­wić.

– Nie twój pie­przony in­te­res, Griff – rzu­cam.

Po raz ty­sięczny wy­glą­dam przez okno. W domu na­dal jest ciemno.

– Ja tylko mó­wię, że mu­sia­łeś być wście­kły, kiedy Rage od­szedł z two­jego ze­społu – mówi Griff, igno­ru­jąc moje ostrze­że­nie.

Na dźwięk tego imie­nia mam ochotę od­wo­łać całą ro­botę.

– Naj­wy­raź­niej fa­cet nie był tak lo­jalny, jak my­śla­łeś.

Griff po­wie­dział „fa­cet”. Mój gniew mija. Gość naj­wy­raź­niej nie wie, kim jest Rage, nie mó­wiąc już o tym, do czego ONA jest zdolna.

Roz­luź­niam uchwyt na kie­row­nicy.

– Griff, może i mamy tego sa­mego wroga, ale nie myśl, że dzięki temu je­ste­śmy przy­ja­ciółmi.

– I do­brze, bo z pierw­szej ręki wiem, co się przy­tra­fia twoim przy­ja­cio­łom – od­po­wiada prze­cią­gle.

Roz­łą­czam się i od­rzu­cam te­le­fon na sie­dze­nie pa­sa­żera, po czym za­ci­śniętą pię­ścią ude­rzam w kie­row­nicę.

Gdyby Griff stał przede mną, udu­sił­bym go tu i te­raz.

Skur­wiel uważa, że jest nie­ty­kalny – i do pew­nego stop­nia tak jest. Przez ostat­nie kilka lat jego or­ga­ni­za­cja znacz­nie się roz­ro­sła, ale fa­cet da­lej jest fra­je­rem, który uwiel­bia roz­pra­wiać o swo­ich osią­gnię­ciach, przez co jego rządy mają datę waż­no­ści. Na­wet naj­lep­sza or­ga­ni­za­cja na świe­cie nie ochroni li­dera, który bez końca miele ozo­rem.

W moim świe­cie długi ję­zor może za­fun­do­wać ci wieczną drzemkę.

Dłu­gie ży­cie idzie w pa­rze z umie­jęt­no­ścią mil­cze­nia. Daję Grif­fowi rok, za­nim ktoś mi za­płaci, bym po­słał go do grobu. Ze wszyst­kich lu­dzi na świe­cie to wła­śnie on mu­siał być tym, który od­krył, że to Frank od­po­wia­dał za rzeź­nię, jaka miała miej­sce w domu Mor­gan.

W sy­pialni dziew­czyny za­pala się świa­tło i pa­trzę, jak za oknem prze­suwa się jej cień.

Nie wiem, czy to przez po­trzebę ze­msty, czy przez roz­mowę z Grif­fem, ale moja cier­pli­wość się koń­czy. Po­dob­nie jak wol­ność tej dziew­czyny.

Dłu­żej nie cze­kam.

Fran­ces Hel­burn jest moja.

***

Zmie­ni­łem sa­mo­chód i ubra­nie. Te­raz sie­dzę przed szkołą i pa­trzę na scho­dzą­cych się uczniów.

Fran­ces wcho­dzi do bu­dynku jako jedna z ostat­nich.

Ma na so­bie ten sam mun­du­rek, który nosi każ­dego dnia. Pro­sta spód­nica w szkocką kratę, ko­szula i swe­ter. Je­śli głów­nym po­wo­dem no­sze­nia mun­dur­ków jest za­po­bie­ga­nie nad­mier­nej eks­po­zy­cji ciała, to ta szkoła od­nio­sła nie­wąt­pliwy suk­ces, gdyż jej strój jest do­bre trzy roz­miary na nią za duży i wisi na niej ni­czym bez­kształtny wór. Na­wet jej skar­pety są nie­do­rzeczne. Mają ko­lor głę­bo­kiej zie­leni i się­gają jej wy­soko, nie­mal do sa­mych ko­lan, cho­ciaż kiedy idzie, jedna nie­ustan­nie opada jej do kostki. Pod swe­trem dziew­czyna ma czarną ko­szulę z koł­nie­rzy­kiem. Idzie zgar­biona, ukry­wa­jąc nie tylko twarz, ale też ja­kie­kol­wiek oznaki tego, że ma cycki.

Nie ukry­jesz się przede mną, Fran­ces. Na­wet pod tymi wszyst­kimi wor­ko­wa­tymi ubra­niami. Wi­dzę cię. Wi­dzę cię i idę po cie­bie.

Fran­ces po­tyka się na chod­niku i upusz­cza książkę. Po­chyla się, by ją pod­nieść, a ja przez mo­ment do­strze­gam za­rys do­sko­nale krą­głych po­ślad­ków le­d­wie okry­tych czer­wo­nymi fi­gami.

Czer­wone, tak? A to nie­spo­dzianka.

Przez chwilę wy­obra­żam so­bie, co mógł­bym zro­bić z tymi po­ślad­kami, kiedy przy­po­mi­nam so­bie, do kogo na­leżą. Fran­ces jest dziwna i jak wi­dzę, ko­ści­sta.

Bez­kształtna.

Gówno mnie ob­cho­dzi, ja­kiego ko­loru są ko­biece oczy lub włosy, lecz ko­biety, które lu­bię pie­przyć, wy­glą­dają jak… cóż, ko­biety. Cycki. Bio­dra. Usta.

Dzi­siaj Fran­ces wy­daje się cięż­sza od po­zo­sta­łych dziew­czyn tło­czą­cych się przy wej­ściu do szkoły. Nie cho­dzi o ciało – nie może wa­żyć wię­cej niż pięć­dzie­siąt pięć kilo – lecz cięż­sza w sen­sie… zmar­twiona.

Nie żeby to miało ja­kie­kol­wiek zna­cze­nie.

Nie mój cho­lerny pro­blem.

Mam za­miar na­ro­bić za­mie­sza­nia i po raz pierw­szy od dawna je­stem pod­eks­cy­to­wany. Na­bu­zo­wany.

Go­towy.

Fran­ces się za­trzy­muje. Pa­trzy przez ra­mię i roz­gląda się po par­kingu, aż jej wzrok pada na mnie. Nie­ru­cho­mieje, po czym od­wraca głowę w bok. Na­gle roz­brzmiewa dzwo­nek, na co otwiera drzwi i znika we wnę­trzu bu­dynku. Mu­szę jej to przy­znać: jest mą­dra. Nie­wy­star­cza­jąco, by mnie zgu­bić, ale wszy­scy, któ­rych z Grif­fem za­trud­ni­li­śmy, by od­na­leźli jej ojca, nie zna­leźli też jej.

Te­raz wiem dla­czego.

Wszy­scy szu­kali Fran­ces Hel­burn. Ko­biety w wieku około dwu­dzie­stu lat. Za­miast niej zna­leźli osiem­na­sto­let­nią uczen­nicę szkoły ka­to­lic­kiej o na­zwi­sku Sa­rah Jack­son.

Ukry­wała się na pie­przo­nym wi­doku. Ze wszyst­kich moż­li­wych miejsc wy­brała szkołę. Sprytne.

Ale nie­do­sta­tecz­nie.

Otwie­ram drzwi i wy­sia­dam na­prze­ciwko szkoły, pro­sto w ośle­pia­jące słońce.

Jej plan był przy­zwo­ity, póki trwał, te­raz jed­nak z nim ko­niec.

Fran­ces Hel­burn za­raz się do­wie, że nie jest wcale taka sprytna, jak się jej wy­da­wało.

ROZ­DZIAŁ 5

Smoke

RE­CEP­CJO­NISTKA LU­STRUJE MNIE OD STÓP DO GŁÓW.

Nie po­trafi ukryć za­sko­cze­nia na wi­dok mo­ich ta­tu­aży i mun­duru. Wstaje zza biurka, za­kłada pa­smo wło­sów za ucho i roz­ciąga usta w uprzej­mym, choć zmar­twio­nym uśmie­chu.

– Czy… mogę panu w czymś po­móc, ofi­ce­rze…? – duka, wy­ła­mu­jąc so­bie palce.

– Wig­gum – koń­czę za nią obo­jęt­nym, lecz grzecz­nym to­nem. Śmieję się w du­chu, bo kie­dy­kol­wiek wcie­lam się w glinę, za­wsze uży­wam na­zwisk z pie­przo­nych Simp­so­nów i nikt zdaje się tego nie za­uwa­żać. – I ow­szem, tak się składa, że może mi pani po­móc.

Po­daję jej fał­szywe do­ku­menty i pa­trzę na ze­ga­rek, jakby to była ostat­nia rzecz, na którą mam ochotę przed za­koń­cze­niem zmiany.

Jej oczy roz­sze­rzają się, gdy czyta do­ku­men­ta­cję, a usta po­ru­szają się bez­gło­śnie. W końcu pod­nosi na mnie wzrok i chrząka ci­cho, oczysz­cza­jąc gar­dło, po­kryte te­raz pla­mami rów­nie czer­wo­nymi jak jej twarz.

– Pro­szę… pro­szę chwilę za­cze­kać – mówi, po czym wy­cho­dzi po­spiesz­nie, ni­czym gry­zoń, któ­rego goni kot.

Jest oszo­ło­miona. Nie mogę jej za to wi­nić. Praw­do­po­dob­nie nie­co­dzien­nie zja­wia się u niej po­li­cjant z na­ka­zem aresz­to­wa­nia jed­nej z uczen­nic.

Kilka mi­nut póź­niej stoję w ga­bi­ne­cie dy­rek­tora, cze­ka­jąc, aż dy­rek­torka oso­bi­ście przy­pro­wa­dzi do mnie Fran­ces. Pod­no­szę wzrok na za­wie­szoną nad biur­kiem w szkla­nej ga­blo­cie flagę Sta­nów Zjed­no­czo­nych i pa­trzę na swoje od­bi­cie w szy­bie.

To aż zbyt, kurwa, ła­twe.

ROZ­DZIAŁ 6

Fran­kie

DY­REK­TOR GRE­GORY wsuwa głowę do klasy pod­czas mo­ich za­jęć z matmy i chrząka ci­cho.

Pan Tim­ball prze­rywa lek­cję geo­me­trii, za­mie­ra­jąc przy ta­blicy z mar­ke­rem w ręce, i unosi brew w mil­czą­cym: Czego pani chce?

– Mu­szę po­roz­ma­wiać z Sa­rah Jack­son – od­po­wiada dy­rek­torka, roz­glą­da­jąc się po ław­kach, aż w końcu do­strzega mnie na końcu klasy. Pa­trzy mi pro­sto w oczy. – Te­raz.

Czuję, jak spoj­rze­nia wszyst­kich do­okoła wwier­cają się we mnie, gdy wstaję i ru­szam na przód po­miesz­cze­nia. Trzy­dzie­ści głów ob­raca się zgod­nie, a oczy po­ru­szają się syn­chro­nicz­nie, ni­czym w kli­pie z lat osiem­dzie­sią­tych.

– Weź swoje rze­czy – mówi Gre­gory, wi­dząc moje pu­ste ręce.

Krótko ki­wam głową. Na­kaz za­bra­nia rze­czy ozna­cza, że co­kol­wiek czeka na mnie w jej ga­bi­ne­cie, zaj­mie tro­chę czasu, i że nie wrócę dzi­siaj na za­ję­cia… przy­naj­mniej nie na te.

Ogar­nia mnie złe prze­czu­cie, mrowi mnie skóra na karku, cho­ciaż nie przez te wszyst­kie oczy, które wpa­trują się w każdy mój ruch. To strach, który gro­ma­dzi się we mnie wraz z uczu­ciem, że wkrótce wszystko się zmieni.

Znów.

Chwy­tam ple­cak i książki, sta­ra­jąc się do­my­ślić, o co zwią­za­nego ze szkołą może cho­dzić, ale nic nie przy­cho­dzi mi do głowy.

Po raz drugi idę na przód klasy, w któ­rej oprócz dźwięku mo­ich czar­nych bez­kształt­nych bu­tów su­ną­cych po pod­ło­dze roz­lega się je­dy­nie od­głos stu­ka­nia ołów­kiem o ławkę i pę­ka­nia ba­lo­nów z gumy.

Dy­rek­tor Gre­gory przy­trzy­muje dla mnie otwarte drzwi, po czym ru­szam za nią z opusz­czoną głową i dłu­gimi wło­sami za­kry­wa­ją­cymi moją twarz ni­czym tar­cza.

Po­zwala mi pierw­szej wejść do swo­jego ga­bi­netu i do­piero kiedy no­gami do­ty­kam jed­nego z dwóch krze­seł przed jej biur­kiem, pod­no­szę wzrok i do­strze­gam sto­ją­cego przy oknie, od­wró­co­nego do mnie ple­cami po­li­cjanta. Ko­lo­rowe ta­tu­aże po­kry­wają każdy cen­ty­metr jego rąk, a dłu­gie włosy ma zwią­zane w ku­cyk na karku, tuż pod kra­wę­dzią czapki. Mam wra­że­nie, że skądś go znam, ale może to tylko déjà vu.

Mimo to za­czy­nam się roz­luź­niać. Nie mam żad­nych pro­ble­mów z po­li­cją. A przy­naj­mniej nie ta­kich, o któ­rych po­li­cja mo­głaby wie­dzieć. W ja­kiej­kol­wiek spra­wie zja­wił się tu­taj ten funk­cjo­na­riusz, to z pew­no­ścią ja­kieś nie­po­ro­zu­mie­nie.

Może cho­dzi o któ­re­goś z mo­ich są­sia­dów. Po jed­nej stro­nie mo­jego domu mie­ści się me­lina nar­ko­ma­nów, a po dru­giej stro­nie mieszka para, która kłóci się ze sobą dzień i noc – krzy­czą wię­cej, niż ze sobą roz­ma­wiają.

Praw­do­po­dob­nie jedno za­biło dru­gie i te­raz służby szu­kają świad­ków. I nie mam żad­nych kło­po­tów.

A przy­naj­mniej taką mam na­dzieję.

– Zo­sta­wię was, by­ście mo­gli omó­wić tę sprawę – oświad­cza dy­rek­torka, przy­po­mi­na­jąc mi o swo­jej obec­no­ści. – Będę tu­taj, żeby was od­pro­wa­dzić. – Po­syła mi uśmiech zza za­ci­śnię­tych ust. Prze­pro­siny.

Po­li­cjant czeka, aż Gre­gory za­mknie za sobą drzwi, i do­piero wtedy się do mnie od­wraca. W jed­nej chwili roz­po­znaję w nim męż­czy­znę z warsz­tatu. Tyle że te­raz wy­raź­niej wi­dzę jego twarz. Jego lśniące ciemne oczy. Bli­znę nad pra­wym okiem. In­try­guje mnie w ten sam spo­sób co za pierw­szym ra­zem, kiedy go do­strze­głam.

Po­li­cjant wsuwa kciuki za pa­sek i uśmie­cha się drwiąco. Od­po­wia­dam uśmie­chem, który jed­nak znika, gdy męż­czy­zna od­zywa się chra­pli­wym gło­sem:

– Wi­taj, Fran­kie.

Moje serce za­miera. Moja krew zmie­nia się w lód. Nie mogę prze­łknąć. Nie mogę od­dy­chać.

Użył mo­jego praw­dzi­wego imie­nia. Użył mo­jego praw­dzi­wego pie­przo­nego imie­nia.

Upusz­czam książki na pod­łogę i rzu­cam się w stronę drzwi. Otwie­ram usta do krzyku, lecz za­nim do­bywa się z nich ja­ki­kol­wiek dźwięk, obcy do­ska­kuje do mnie i za­tyka mi usta dło­nią tak dużą, że za­krywa pół mo­jej twa­rzy. Od­ciąga mnie od drzwi, pod­czas gdy na­dal wy­cią­gam rękę w stronę klamki, od­da­la­ją­cej się ode mnie z każ­dym jego kro­kiem w tył. Łzy na­pły­wają mi do oczu, za­równo ze stra­chu, jak i z po­wodu za ma­łej ilo­ści wdy­cha­nego tlenu.

My­śli mie­szają mi się w gło­wie i obi­jają o czaszkę, gdy mój puls gwał­tow­nie ro­śnie, i co­raz bar­dziej kręci mi się w gło­wie.

– Krzyk­nij, a umrzesz – ostrzega mnie, a jego głę­boki głos prze­nika moje ko­ści. – Wy­daj z sie­bie ja­ki­kol­wiek dźwięk, a umrzesz. Wkurz mnie, a, kurwa, umrzesz.

Coś twar­dego wbija mi się w dolną część ple­ców. Wy­star­czy jedno spoj­rze­nie w ga­blotę z flagą Sta­nów Zjed­no­czo­nych nad biur­kiem dy­rek­tor Gre­gory, bym wie­działa, że to broń.

To nie może się dziać. Nie te­raz. Jesz­cze nie. Mu­szę do­trzy­mać obiet­nic. Mu­szę do­koń­czyć pewne sprawy.

Za­czy­nam się wy­ry­wać, lecz tylko moc­niej przy­ci­ska mnie do swo­jej sze­ro­kiej, twar­dej piersi. Cią­gnie moje ra­mię i jedną ręką skuwa mi je za ple­cami, pod­czas gdy drugą cały czas mocno za­ci­ska na mo­ich ustach. Od­su­wam od niego nad­gar­stek, lecz szybko cią­gnie za dru­gie ra­mię i za­kuwa moje wy­krę­cone na plecy ręce w kaj­danki.

Przy­suwa usta do mo­jego ucha. Ni­gdy wcze­śniej nie sły­sza­łam szeptu, który niósłby ta­kie ostrze­że­nie.

– Mo­żesz wyjść stąd ze mną PO CI­CHU i bez żad­nych in­cy­den­tów albo mo­żesz za­cząć krzy­czeć i wzy­wać po­mocy. Tak czy ina­czej, wyj­dziesz ze mną z tej szkoły. Pierw­szy spo­sób jest szybki i ła­twy. Ni­komu nie dzieje się krzywda. Drugi sprawi, że będę strze­lał po dro­dze. Wielu ucierpi. Twój wy­bór, dia­blico. Ro­zu­miesz? – pyta.

Kiedy nie od­po­wia­dam, szar­pie za kaj­danki, od­su­wa­jąc mnie od ściany.

– Ro­zu­miesz?

Ki­wam głową, zbyt prze­stra­szona, by co­kol­wiek po­wie­dzieć. Groźba tego fa­ceta jest rów­nie praw­dziwa jak to, że niebo jest dzi­siaj błę­kitne.

– Idziemy – mówi, cią­gnąc mnie w stronę drzwi.

Ko­lana się pode mną ugi­nają i czuję, że za­czy­nam się osu­wać na zie­mię. Męż­czy­zna nie za­mie­rza na to po­zwo­lić i nim ude­rzam o pod­łogę, szar­pie mną do góry.

– Idź – na­ka­zuje, po­py­cha­jąc mnie przed sobą.

Ma mnie. Ma mnie w gar­ści i nie mam in­nego wy­boru, niż mu się pod­po­rząd­ko­wać. Wy­klu­czone, że­bym po­zwo­liła mu skrzyw­dzić nie­win­nych lu­dzi, kiedy naj­wy­raź­niej przy­szedł tu­taj tylko po mnie. Drzwi się otwie­rają i na­gle jego dłoń znika z mo­ich ust. Łap­czy­wie chwy­tam haust po­wie­trza, do­star­cza­jąc do płuc upra­gniony tlen.

Za drzwiami stoi dy­rek­tor Gre­gory. Pa­trzy naj­pierw na moją po­krytą łzami twarz, a po­tem na krę­pu­jące mnie za ple­cami kaj­danki.

– Panno Jack­son, czy mam do ko­goś za­dzwo­nić? – pyta. – Może do ojca?

Męż­czy­zna ostrze­gaw­czo za­ci­ska dłoń na moim ra­mie­niu.

– To nie bę­dzie ko­nie­czne – od­po­wiada za mnie. – Jej oj­ciec już czeka na nas w ko­mi­sa­ria­cie.

Dy­rek­tor Gre­gory kiwa głową ze zro­zu­mie­niem, z ła­two­ścią wie­rząc w to kłam­stwo. Rzuca mi współ­czu­jące spoj­rze­nie, po czym pro­wa­dzi nas przez hall. Ucznio­wie roz­stę­pują się przed nami ni­czym Mo­rze Czer­wone, by po­zwo­lić nam przejść. Nie wiem, co we­dług niej mu­sia­łam zro­bić, by za­słu­żyć na aresz­to­wa­nie, ale to ostat­nie z mo­ich zmar­twień.

Wbi­jam wzrok w pod­łogę. Gdzieś za mną roz­le­gają się szepty i ci­chy śmiech. Wy­cho­dzimy przez szklane główne drzwi, a dy­rek­tor Gre­gory idzie za nami do za­par­ko­wa­nego przy kra­węż­niku sa­mo­chodu.

– Niech twój oj­ciec do mnie za­dzwoni – mówi z ta­kim smut­kiem w gło­sie, że czuję, jak­bym to ja po­winna ją po­cie­szać.

Fał­szywy glina wpy­cha mnie na sie­dze­nie ra­dio­wozu i za­trza­skuje drzwi. Da­lej mil­czę.

– Hej! Do­kąd ją pan za­biera? Co się stało? Co się tu­taj, do cho­lery, dzieje? – roz­brzmiewa czyjś krzyk.

Za­mie­ram, roz­po­zna­jąc głos Duke’a.

Nie, nie, nie, po­wta­rzam w my­ślach.

Ką­tem oka pa­trzę przez za­słonę wło­sów. Dy­rek­tor Gre­gory kła­dzie dłoń na piersi Duke’a, po­wstrzy­mu­jąc go, żeby nie pod­szedł bli­żej, po czym kręci głową i kie­ruje go z po­wro­tem do szkoły.

– Sa­rah! – woła Duke przez ra­mię. – Sa­rah!

Nie od­zy­wam się, gdy sa­mo­chód od­jeż­dża spod szkoły.

Z mo­jego ży­cia.

Nie jest to praw­dziwe ży­cie, ale to wszystko, co mam.

MIA­ŁAM.

Nie tylko moje ży­cie się skoń­czyło.

Mil­cze­niem mo­głam ura­to­wać ży­cie lu­dzi w szkole, ale je­śli nie do­koń­czę pracy, zginą inni.

Po­zo­staje tylko py­ta­nie: jak wielu?

ROZ­DZIAŁ 7

Fran­kie

UDAJĘ, ŻE PŁA­CZĘ, bu­cząc gło­śno, ję­cząc i po­cią­ga­jąc no­sem, by bru­tal na przed­nim sie­dze­niu nie sły­szał, co tak na­prawdę ro­bię – otwie­ram za­mek kaj­da­nek spi­na­czem, który za­wsze trzy­mam wpięty w rę­kaw swe­tra.

Wie­dzia­łam, że mój ko­niec się zbliża, lecz to nie zna­czy, że się do niego nie przy­go­to­wy­wa­łam.

Mój po­ry­wacz nie wy­daje się roz­draż­niony ha­ła­sem, jaki ro­bię. W ogóle nie re­aguje. Po wy­sła­niu SMSa wbija wzrok w drogę, nie rzu­ca­jąc mi na­wet jed­nego spoj­rze­nia we wstecz­nym lu­sterku.

Kiedy już od­blo­ko­wa­łam za­mek, wy­da­łam z sie­bie wy­jąt­kowo gło­śny ryk, by za­głu­szyć od­głos otwie­ra­nych kaj­da­nek. Moje nad­garstki w końcu są wolne, ale na­dal trzy­mam je za ple­cami. Ra­dio­wóz, któ­rym mnie wie­zie, ma kratę od­dzie­la­jącą tylną część sa­mo­chodu od przed­niej. Nie ma tu żad­nej klamki, gdyż, jak w więk­szo­ści po­li­cyj­nych wo­zów, drzwi można otwo­rzyć tylko z ze­wnątrz. Na szczę­ście to now­szy mo­del i do­strze­gam przy sto­pie wy­sta­jącą spod dy­wa­nika dźwi­gnię bez­pie­czeń­stwa. Zdej­muję z nogi but, ma­new­ruję stopą i od­su­wam dy­wa­nik. Chwilę to trwa, szcze­gól­nie że nie mogę ru­szyć przy tym żadną inną czę­ścią ciała, ale w końcu udaje mi się wsu­nąć duży pa­lec w pę­tlę dźwi­gni.

Więk­szość lu­dzi, kie­ru­jąc się lo­giką, zde­cy­do­wa­łaby się uciec, gdy sa­mo­chód za­trzy­małby się na świa­tłach czy znaku stopu. Ale ten męż­czy­zna jest ogromny. Ma dłu­gie i silne nogi i nie wąt­pię, że gdy­bym ucie­kła, zła­pałby mnie, nim zdo­ła­ła­bym po­ko­nać le­d­wie kilka me­trów.

Kiedy sa­mo­chód jest w ru­chu, to zu­peł­nie inna roz­grywka. Mogę pchnąć drzwi i wy­sko­czyć. Je­śli nie ude­rzę głową o chod­nik lub nie po­ła­mię so­bie przy tym ko­ści, mogę spró­bo­wać ucieczki, kiedy bę­dzie zwal­niał.

To naj­lep­sza szansa, jaką mam.

To je­dyna szansa, jaką mam.

Wjeż­dżamy na au­to­stradę. Sia­dam pro­sto i pa­trzę, jak pod­nosi się strzałka pręd­ko­ścio­mie­rza. Sześć­dzie­siąt ki­lo­me­trów na go­dzinę. Osiem­dzie­siąt. Sto.

Te­raz albo ni­gdy.

Biorę głę­boki od­dech i stopą po­cią­gam za dźwi­gnię. Za­mek klika, otwie­ra­jąc drzwi, a wtedy na­pie­ram na nie ca­łym swoim cię­ża­rem.

– Kurwa – klnie męż­czy­zna, kiedy wy­ska­kuję. Żółte li­nie na­ma­lo­wane na dro­dze roz­ma­zują się pode mną, gdy ce­luję w pas trawy ro­snący wzdłuż au­to­strady.

To ostat­nie, co pa­mię­tam.

ROZ­DZIAŁ 8

Smoke

JA­KIE­KOL­WIEK MY­ŚLI o in­te­li­gen­cji Fran­kie Hel­burn krą­żyły mi po gło­wie, wy­le­ciały z sa­mo­chodu ra­zem z nią. Głu­pia suka.

Szar­pię kie­row­nicą i wjeż­dżam na zie­lony pas roz­dziel­czy, a koła wi­brują pode mną, gdy mknę po nie­rów­nej ziemi. Wra­cam na as­falt w chmu­rze dymu z pa­lo­nych opon. Siła ob­rotu spra­wia, że drzwi, które ja­kimś spo­so­bem się otwo­rzyły, te­raz się za­trza­skują. Wci­skam do de­chy pe­dał gazu i po­now­nie wjeż­dżam na trawę, szu­ka­jąc miej­sca, gdzie wy­sko­czyła przy pręd­ko­ści do­cho­dzą­cej do stu ki­lo­me­trów na go­dzinę. Kilka se­kund póź­niej wci­skam ha­mu­lec i z pi­skiem opon za­trzy­muję się na po­bo­czu.

Wi­dzę ją, za­nim jesz­cze wy­sia­dam z sa­mo­chodu – z twa­rzą w dół pró­buje się ukryć po­śród wy­so­kiej trawy w ro­wie. Zdra­dzają ją czarne włosy, które ni­jak nie po­ma­gają jej się scho­wać wśród zie­lo­nych i brą­zo­wych źdźbeł. Wy­gląda jak struś cho­wa­jący głowę w pia­chu.

Pod­cho­dzę do niej, prze­kli­na­jąc pod no­sem i wy­krzy­wia­jąc twarz z wście­kło­ści. Tak jest, do­póki nie do­ciera do mnie, dla­czego jej próba ukry­cia się była tak nie­udolna.

To dla­tego, że wcale tego nie ro­biła.

Cho­lera.

Na­wet nie wiem, czy suka w ogóle od­dy­cha.

ROZ­DZIAŁ 9

Fran­kie

NAJ­PIERW DO­CIERA DO MNIE SMRÓD.

Śmier­dzi jak pra­nie, które zbyt długo po­zo­sta­wiono w pralce.

Bu­twie­niem. Ple­śnią. I czymś jesz­cze. Czymś, co aż szczy­pie mnie w nos. Być może uryną.

Z wy­sił­kiem sta­ram się otwo­rzyć oczy. Po kilku pró­bach uno­szę po­wieki.

Jest dzień. Wiem o tym, po­nie­waż kurz ni­czym cy­klon unosi się w pro­mie­niach świa­tła, które są­czy się zza sta­rej za­słony.

Gdzie ja, do dia­bła, je­stem?

Od­po­wiedź jed­nak nie nad­cho­dzi.

Wiem tylko, że je­stem sama w po­miesz­cze­niu, które wy­gląda na przy­drożny mo­tel. Stary te­le­wi­zor z pęk­nię­tym ekra­nem stoi na drew­nia­nej ko­mo­dzie, w któ­rej bra­kuje dwóch z czte­rech szu­flad. Okropna ta­peta w kwiaty jest bar­dziej po­darta niż cała. Ktoś na­wet po­su­nął się do tego, że ró­żo­wym mar­ke­rem po­ma­lo­wał dziury, jakby nie można było od­róż­nić ta­pety od śladu za­kre­śla­cza.

Ogromny ból roz­lewa się po mo­jej klatce pier­sio­wej tak gwał­tow­nie, że gdy pró­buję prze­wró­cić się na bok, ob­raz roz­mywa mi się przed oczami. Za­mie­ram i mocno za­ci­skam po­wieki, jakby to mo­gło zdu­sić ogień, który po­czu­łam w że­brach. Od­zywa się też każdy mię­sień w moim ciele, pro­te­stu­jąc prze­ciwko od­zy­ska­niu przy­tom­no­ści. Moja prawa ręka pul­suje bó­lem i mrowi. My­śli mam splą­tane, a serce gło­śno bije mi w gło­wie, jak­bym całą po­przed­nią noc chlała te­qu­ilę.

Ból staje się nieco lżej­szy. Kiedy mogę już po­now­nie od­dy­chać, pró­buję po­trzeć skro­nie, by zła­go­dzić pul­so­wa­nie w gło­wie, po­wstrzy­muje mnie jed­nak me­tal na nad­garstku. Od dłoni aż po ło­kieć roz­cho­dzi się ból, który wy­ci­ska mi łzy z oczu. Pod­no­szę wzrok. Mój swe­ter jest po­rwany na pa­sma, od­sła­nia wiel­kie, wście­kle fio­le­towe i żółte sińce, które zaj­mują więk­szość skóry na przed­ra­mie­niu. Mam nad­garstki przy­kute kaj­dan­kami do wez­gło­wia.

Nie­ru­cho­mieję, czu­jąc zimne kły stra­chu za­głę­bia­jące się w moim ciele. Za­ci­skam oczy i pró­buję do­strzec coś przez mgłę bólu i pa­niki.

Myśl, Fran­kie. Myśl. Co pa­mię­tasz?

Wspo­mnie­nie jest w za­sięgu, lecz po­zo­staje na skraju pa­mięci, nie wy­sta­wia­jąc na­wet palca poza gra­nicę przy­po­mnie­nia. War­czę z fru­stra­cji, lecz ruch spra­wia, że za­lewa mnie nowa fala bólu, gdy sprę­żyny wy­słu­żo­nego ma­te­raca ni­czym ostrza noży wbi­jają mi się w plecy.

Szczę­ka­nie me­talu o me­tal roz­brzmiewa mi w uszach, gdy bez­sku­tecz­nie pró­buję uwol­nić ręce z kaj­da­nek. Chcę prze­łknąć ślinę, ale moje usta są su­che. Prze­su­wam ję­zy­kiem i czuję na nim me­ta­liczny smak krwi.

Zza za­mknię­tych drzwi do­biega mnie zna­jomy głos.

Jest wście­kły i głę­boki.

– Nie przy­wiozę jej do cie­bie. Jesz­cze, kurwa, nie. Nie do­póki z nią nie skoń­czę. – Chwila mil­cze­nia. – Daj mi tro­chę czasu, a przy­wiozę ci albo dziew­czynę, albo jej ciało.

– Cho­lera – klnę, pró­bu­jąc usiąść. Za­po­mi­nam na mo­ment, że je­stem przy­kuta do łóżka. Ostry ból roz­rywa mi mię­śnie ni­czym ząb­ko­wany nóż. Kiedy uci­sza się na tyle, bym mo­gła znów od­dy­chać, biorę głę­boki od­dech. Z mgły za­czyna wy­ła­niać się ja­kieś wspo­mnie­nie. Błysk czer­wieni i nie­bie­skiego. Męż­czy­zna o czar­nych oczach i wło­sach. Ga­bi­net dy­rek­torki w szkole.

Czy to był sen? Nie. Kosz­mar.

Tyle że wcale nie śpię. Ból jest praw­dziwy. Kaj­danki są praw­dziwe.

Wszystko jest praw­dziwe.

Wszystko wraca do mnie w chwili, gdy do­strze­gam za­wie­szony na krze­śle mun­dur. Szkoła. Droga do ga­bi­netu dy­rek­torki. Po­li­cjant. Męż­czy­zna z warsz­tatu. Duke krzy­czący moje imię.

Skok z sa­mo­chodu na środku au­to­strady.

– Biz­nes to biz­nes, dupku – sły­szę jego wście­kły głos, a za oknem do­strze­gam prze­su­wa­jący się cień. – Oszczędź tę gadkę dla swo­ich lu­dzi – ce­dzi przez zęby. – Pra­cuję sam. Je­śli wy­ślesz ko­goś, by mnie spraw­dził, do­pil­nuję, żeby już nie wró­cił.

Koń­czy roz­mowę, a jego cięż­kie kroki za­trzy­mują się przed drzwiami.

Po­now­nie cią­gnę za kaj­danki, igno­ru­jąc ból, jaki wy­wo­łuje ten ruch. Roz­glą­dam się po po­koju, szu­ka­jąc dru­giego wyj­ścia, in­nej drogi ucieczki, ale na­wet gdy­bym dała radę się uwol­nić, nie mam do­kąd pójść. Jesz­cze raz ob­rzu­cam wzro­kiem cały po­kój, jakby wyj­ście miało na­gle się po­ja­wić, ale poza ła­zienką bez okna i okropną ta­petą nic tu­taj nie ma. Drzwi się otwie­rają, a cięż­kie kroki męż­czy­zny zbli­żają się do łóżka. Za­my­kam oczy i udaję, że śpię, cho­ciaż serce wali mi w piersi jak u bie­ga­cza ści­ga­ją­cego się w wy­ścigu, któ­rego i tak nie wy­gra. Sta­ram się nie re­ago­wać, gdy dużą dło­nią chwyta moje przed­ra­mię, ale czuję, jak sza­leje we mnie pa­nika. Roz­pina kaj­danki i po­zwala, by moje ręce opa­dły na łóżko. Po­tem sły­szę, jak cho­dzi po po­koju. Uchy­lam po­wiekę i roz­glą­dam się ukrad­kiem. Nie­zna­jomy kuca przy du­żej czar­nej tor­bie po mo­jej pra­wej.

Drzwi są po le­wej.

Nie ma czasu na za­sta­no­wie­nie.

Pró­buję się pod­nieść, lecz ma­te­rac skrzypi przy tym ru­chu. Męż­czy­zna gwał­tow­nie od­wraca głowę w moim kie­runku, na co za­my­kam oczy z na­dzieją, że po­my­śli, że tylko po­ru­szam się we śnie. Po kilku chwi­lach znów ośmie­lam się spoj­rzeć. Po­now­nie wi­dzę jego plecy.

Tym ra­zem po­woli nie zda eg­za­minu.

Nie my­ślę nad tym, bo to luk­sus, któ­rego te­raz nie mam.

Wy­ska­kuję z łóżka i rzu­cam się przez po­kój. Moje nogi aż krzy­czą z bólu. Mam wra­że­nie, że coś wrzyna się w nie od środka, roz­ry­wa­jąc moje mię­śnie ni­czym wy­szczer­biony nóż roz­ci­na­jący mi skórę. Bie­gnę tak szybko, jak tylko mogę, ale wiem, że to i tak zbyt wolno, bo ku­leję, a moje stopy są jak ko­twice, które mu­szę za sobą wlec.