Soulless ebook i audiobook

Fragment

Ty­tuł: So­ul­less

Prze­kład z ję­zyka an­giel­skiego: Syl­wia Choj­nacka

Co­py­ri­ght © T.M. Fra­zier, 2026

This edi­tion: © Ri­sky Ro­mance/Gyl­den­dal A/S, Co­pen­ha­gen 2026

Pro­jekt okładki: Ma­ria Le­pian

Re­dak­cja: Stu­dio Edi­tio

Ko­rekta: Stu­dio Edi­tio

ISBN 978-91-8098-754-7

Opra­co­wa­nie e-bo­oka:Mar­cin Sło­ciń­ski / www.mo­ni­ka­imar­cin.com

Wszel­kie po­do­bień­stwo do osób i zda­rzeń jest przy­pad­kowe.

Ri­sky Ro­mance /Gyl­den­dal A/SKla­re­bo­derne 3 | DK-1115 Co­pen­ha­gen K

www.gyl­den­dal.dk

Dla grupy Fra­zier­land, mo­jego ple­mie­nia

Prze­ko­na­łem się,

że po­mię­dzy nie­bem a pie­kłem nie ma żad­nego ogro­dze­nia,

na któ­rym można by usiąść.

– Geo­rge Eliot

PRO­LOG

BEAR

By­łem zły na cały świat, na whi­skey, która nie wy­da­wała się wy­star­cza­jąco mocna; na dragi, które nie trzy­mały wy­star­cza­jąco długo; na cho­lerne dziwki, które pie­przy­łem; przez to, że nie do­cho­dzi­łem, cho­ciaż to była moja wina, bo mój fiut sta­wał się bez­u­ży­teczny po wcią­gnię­ciu kilku krech. Do­szło na­wet do tego, że wku­rza­łem się na przy­pad­ko­wych lu­dzi na ulicy za to, że się śmiali lub uśmie­chali, gdy ja się czu­łem, jak­bym już ni­gdy nie miał się uśmiech­nąć czy za­śmiać.

Jak oni śmieli?

Jak, kurwa, śmieli żyć da­lej, skoro mój przy­ja­ciel wła­śnie umarł?

By­łem na gra­nicy utraty tej resztki zdro­wego roz­sądku, która mi zo­stała, gdy wy­je­cha­łem z Lo­gan’s Be­ach i ru­szy­łem przed sie­bie, by zna­leźć miej­sce lub miej­sca, gdzie mógł­bym po­czuć się otę­piały, po­zbyć się emo­cji, które wlo­kły się za mną z mia­sta do mia­sta, od ta­niego mo­telu do ta­niego mo­telu, od dziew­czyny do dziew­czyny, od haju do haju.

A po­tem w moim ży­ciu po­ja­wiła się ró­żo­wo­włosa dziew­czyna z prze­szło­ści i wła­śnie wtedy po raz pierw­szy od­na­la­złem cel w ży­ciu. Praw­dziwy cel, a nie ja­kiś gów­niany, wy­zna­czony przez roz­ka­zu­ją­cego mi Chopa, który to cel ja i każdy czło­nek klubu Be­ach Ba­stards uwa­ża­li­śmy za wy­rocz­nię. Praw­dziwy po­wód, by żyć.

Chcia­łem znowu żyć.

Mieć ko­goś, dla kogo mógł­bym żyć.

Ti była moją szansą na praw­dziwe szczę­ście, cho­ciaż Bóg je­den wie, czym ono było, za­nim ją po­zna­łem. Tylko raz po­czu­łem praw­dziwe, prze­lotne szczę­ście, dzięki Preppy’emu, Kin­gowi i Grace. Jak na przy­kład wtedy, gdy King wy­ta­tu­ował nas po raz pierw­szy. Bar­dzo nam się po­do­bały te ta­tu­aże, cho­ciaż były krzywe i cho­ler­nie brzyd­kie. Jak wtedy, gdy Grace upie­kła dla mnie mój pierw­szy w ży­ciu tort uro­dzi­nowy. Jak wtedy, gdy King, Prep i ja sie­dzie­li­śmy na wieży ci­śnień i my­śle­li­śmy, że świat na­leży do nas.

Bo wtedy tak było.

A po­tem zja­wiła się Ti i po raz pierw­szy po­czu­łem się szczę­śliwy, gdy zo­ba­czy­łem jej uśmiech. Gdy po raz pierw­szy ją po­ca­ło­wa­łem. Gdy po raz pierw­szy po­sma­ko­wa­łem jej cipki przy ogni­sku. Gdy po raz pierw­szy po­zwo­liła mi wejść w sie­bie, bez wstydu od­da­jąc mi swoje dzie­wic­two w pa­lą­cej po­trze­bie, by stać się moją.

To wła­śnie tym była.

I za­wsze bę­dzie.

I za­biję każ­dego skur­wy­syna, który od­waży się spró­bo­wać mi ją za­brać.

Była moja.

ROZ­DZIAŁ 1

BEAR

W wieku 13 lat

Po­sze­dłem do ga­bi­netu mo­jego sta­ruszka, by po­wie­dzieć mu, że do­stawa, o którą py­tał przez ostatni mie­siąc, w końcu do­tarła. W chwili, gdy otwo­rzy­łem drzwi, na­tych­miast po­ża­ło­wa­łem tego, że nie za­pu­ka­łem. Chop opie­rał się ple­cami o wy­bla­kły zie­lony fo­tel sto­jący w ką­cie po­koju. Spodnie miał opusz­czone do ko­stek, a w dłoni trzy­mał piwo. Ru­do­włosa dziwka mo­to­cy­kli­stów o imie­niu Mil­lie lub Mal­lie, lub Jen­nie klę­czała mię­dzy jego no­gami, po­ru­sza­jąc głową w górę i w dół, ssąc jego fiuta.

– Cho­lera – wy­mam­ro­ta­łem, przy­po­mi­na­jąc so­bie, ja­kie do­sta­łem ka­za­nie ostat­nim ra­zem, gdy prze­szko­dzi­łem mu w przy­jem­no­ściach. Si­niak pod moim okiem znik­nął do­piero po dwóch mie­sią­cach, a po­tem oj­ciec ka­zał mi stać na war­cie przed bramą przez cały pie­przony mie­siąc.

Zła­pa­łem za klamkę i po­woli się wy­co­fy­wa­łem w na­dziei, że mnie nie za­uwa­żył.

Nie mia­łem jed­nak tyle szczę­ścia.

– Co ja ci, kurwa, mó­wi­łem? – wrza­snął.

Za­mar­łem.

– Je­steś głupi czy co? Pa­mię­tasz, co się stało ostat­nim ra­zem, gdy nie oka­za­łeś mi na­le­ży­tego sza­cunku? Mó­wi­łem ci, że masz pu­kać do drzwi, a ty wcho­dzisz tu­taj jak do swo­jego po­koju?

Dziew­czyna ode­rwała usta od jego fiuta z gło­śnym cmok­nię­ciem. Skrzy­wi­łem się.

– Nie prze­sta­waj, suko. Czy ja ci po­wie­dzia­łem, że masz, kurwa, prze­stać? – Chop zła­pał ją za tył głowy i zmu­sił, by znowu wzięła do ust jego fiuta.

– Prze­pra­szam, tato – wy­rwało mi się, a on znowu się wku­rzył.

– Tato? Tato! – Tym ra­zem szarp­nię­ciem od­su­nął głowę dziew­czyny od swo­ich ko­lan i od­rzu­cił ją na bok, a ona wy­lą­do­wała na bio­drze, krzy­wiąc się. Wstał, pod­cią­gnął spodnie i je za­piął, Jodi zaś wy­bie­gła przez drzwi. – Jak mia­łeś do mnie mó­wić, synu? – wark­nął Chop, sta­jąc przede mną. W jego od­de­chu wy­czu­wa­łem piwo.

– Sze­fie – od­po­wie­dzia­łem, wbi­ja­jąc wzrok w pod­łogę, tak jak mi kie­dyś ka­zał.

– Wła­śnie. Sze­fie. Mo­głeś mnie na­zy­wać tatą lub ta­tu­siem, gdy by­łeś dziec­kiem, ale już nie je­steś żad­nym pie­przo­nym dzie­cia­kiem – po­wie­dział. – Dla­czego masz mnie na­zy­wać sze­fem? – za­py­tał, wbi­ja­jąc mi pa­lec w pierś.

– Bo je­steś sze­fem – po­wie­dzia­łem, ce­dząc słowa, które ka­zał mi mó­wić, od­kąd ofi­cjal­nie sta­łem się pro­spec­tem, a on uznał, że ja­kimś cu­dem na­zy­wa­nie go ta­tu­siem jest oznaką braku sza­cunku.

– Bar­dzo do­brze, pro­spek­cie. Ja je­stem pie­przo­nym sze­fem, a nie twoim tatą czy ta­tu­siem, czy twoim sta­rusz­kiem. – Chop zła­pał mnie za ka­mi­zelkę i po­cią­gnął na ko­ry­tarz, a po­tem w stronę sa­lonu.

Kil­koro braci sie­działo na stoł­kach przy ba­rze. Po­zo­stali grali w bi­lard, za­kła­dali się, kto wy­gra, po­ło­żyw­szy stosy bank­no­tów na stole, co ozna­czało, że stawki były wy­so­kie.

Mimo to ich war­tość nie miała żad­nego zna­cze­nia, bo w chwili, gdy Chop wszedł do po­koju, wszy­scy odło­żyli kije i sku­pili się na nas. Sta­nął za mną i po­pchnął mnie w głąb po­koju. Wpa­dłem na stół i przy­trzy­ma­łem się go, by nie upaść, a przez to pie­nią­dze roz­sy­pały się po pod­ło­dze.

– Po­wiedz im. Po­wiedz swoim przy­szłym bra­ciom, kim je­stem, pro­spek­cie – na­ka­zał Chop, drwiąc ze mnie, jakby tylko cze­kał na to, aż pęknę.

By­łem wku­rzony, ale nie głupi. Mu­sia­łem tylko wy­trzy­mać jako pro­spect, bo gdy stanę się pra­wo­wi­tym człon­kiem klubu, bę­dzie mi mu­siał oka­zy­wać tro­chę sza­cunku.

A przy­naj­mniej taką mia­łem na­dzieję.

– On jest… – za­czą­łem, ale za­wa­ha­łem się, gdy za­uwa­ży­łem, że wszy­scy się na mnie pa­trzą.

– Kim je­stem, chłop­cze?! – wrza­snął mi do ucha, po­chy­liw­szy się. – I stój pro­sto, do cho­lery. Znam dziwki, które przez cały dzień klę­czą lub leżą, a stoją bar­dziej wy­pro­sto­wane od cie­bie. – Zła­pał w garść moje włosy i po­cią­gnął, że­bym się wy­pro­sto­wał.

– Sze­fem – po­wie­dzia­łem, tym ra­zem tro­chę gło­śniej, krzy­wiąc się, gdy da­lej cią­gnął mnie za włosy, jak­bym był pie­przoną ma­rio­netką, a on po­cią­gał za sznurki.

– Kim? – wark­nął jak sier­żant w woj­sku.

– Je­steś sze­fem! – krzyk­ną­łem, ma­jąc na­dzieję, że to wy­star­czy, by mnie pu­ścił i by to wszystko już się skoń­czyło. Tylko tego chcia­łem, gdy Chop się wście­kał, co ostat­nio zda­rzało się co­raz czę­ściej.

– A kim ty je­steś?

– Je­stem ni­kim. Je­stem tylko pro­spek­tem.

– A co z po­zo­sta­łymi? – na­ci­skał Chop, a mnie za­drżały ręce. Mój strach po­woli zmie­niał się w gniew. Ode­tchną­łem głę­boko kilka razy, by go stłu­mić. Wie­dzia­łem, że je­śli wy­buchnę, nic do­brego z tego nie wy­nik­nie.

Przy­po­mnij so­bie ostatni raz. Za­cho­waj spo­kój. Jesz­cze tylko kilka mi­nut, po­wie­dzia­łem so­bie.

– Po­wiedz im, co ci ka­za­łem po­wie­dzieć, ty mały gnoju. Po­wiedz im, co po­wi­nie­neś już wie­dzieć. Naj­wy­raź­niej cią­gle o tym za­po­mi­nasz i oka­zu­jesz mi brak sza­cunku.

Spoj­rza­łem na męż­czyzn, któ­rzy wy­glą­dali na roz­ba­wio­nych, uśmie­chali się i sztur­chali łok­ciami, jakby oglą­dali ja­kiś ka­ba­ret. Tylko si­wo­włosy męż­czy­zna sto­jący z tyłu grupy się nie śmiał, a na­wet wy­glą­dał tak, jakby mi współ­czuł, cho­ciaż wie­dzia­łem, że brat nie współ­czułby pro­spec­towi.

Od­chrząk­ną­łem.

– Je­stem pro­spec­tem w naj­lep­szym klu­bie mo­to­cy­klo­wym na Flo­ry­dzie – wy­ce­dzi­łem przez zęby. – W klu­bie Be­ach Ba­stards. Nie je­stem sy­nem, nie mam ojca. Je­stem żoł­nie­rzem w ar­mii wy­ję­tych spod prawa i ni­kim wię­cej.

Chop mruk­nął z za­do­wo­le­niem.

– Mam na­dzieję, że to ci dało na­uczkę, bo naj­wy­raź­niej nie po­tra­fi­łeś po­jąć wcze­śniej tego, że nie po­trze­buję i nie chcę mieć syna. Po­trze­buję tylko do­brego żoł­nie­rza. – Chop pu­ścił moją ka­mi­zelkę i po­pchnął mnie na ko­lana. Kop­nął mnie w kość ogo­nową, a ja upa­dłem na pod­łogę, ude­rza­jąc po­licz­kiem o biało-czarne li­no­leum. – Do­ro­śnij, kurwa, i za­cznij oka­zy­wać mi pie­przony sza­cu­nek, za­nim wy­ślę cię w to samo miej­sce, w które wy­sła­łem twoją matkę dziwkę.

Chop wy­mie­nił spoj­rze­nia z męż­czy­zną o si­wych wło­sach, a po­tem wy­padł z po­koju. Po­zo­stali bra­cia wró­cili do pi­cia i gra­nia, jakby ta scena w ogóle się nie wy­da­rzyła.

Si­wo­włosy męż­czy­zna przy­klęk­nął i wy­cią­gnął do mnie rękę, a ja po­sła­łem mu spoj­rze­nie, które mu­siało wy­ra­żać do­kład­nie to, co my­śla­łem. Czy to ja­kaś sztuczka? Za­śmiał się, zła­pał mnie za rękę i po­cią­gnął do góry. Przy­ło­ży­łem dłoń do pul­su­ją­cego po­liczka i z czer­wo­nej plamy na bia­łym kwa­dra­cie na pod­ło­dze wy­wnio­sko­wa­łem, że krwa­wię.

– Kie­dyś bę­dzie le­piej – po­wie­dział, kle­piąc mnie mocno po ple­cach.

– Se­rio? – za­py­ta­łem, bo na­prawdę chcia­łem wie­dzieć. Po­trze­bo­wa­łem wie­dzieć. Wi­dzia­łem to, co mieli bra­cia, i też tego chcia­łem. Im­prezy. Dziew­czyny. Za­rą­bi­ste mo­to­cy­kle.

Odro­bina pie­przo­nego sza­cunku.

Ale w tym mo­men­cie mu­sia­łem wie­dzieć, czy to, przez co każe mi prze­cho­dzić Chop, kie­dyś się opłaci.

– Ja­sne, dzie­ciaku. Je­stem Jo­ker – po­wie­dział, pro­wa­dząc mnie do baru.

– Jo­ker? – za­py­ta­łem. – Je­steś ko­mi­kiem czy kimś w tym stylu?

– Nie, po pro­stu bar­dzo lu­bię filmy z Bat­ma­nem, ale Bat­man nie był do­brą ksywą, więc za­częli mnie na­zy­wać Jo­ker. – Za­śmiał się i upił łyk piwa. – I tak za­wsze wo­la­łem czarne cha­rak­tery. – Dał znać dziew­czy­nie za ba­rem, by po­dała jesz­cze dwie bu­telki. Pod­su­nął mi jedną z nich.

– Nie wi­dzia­łem cię tu wcze­śniej – po­wie­dzia­łem i wzią­łem łyk. To nie było moje pierw­sze piwo. – Znam wszyst­kich, któ­rzy tu przy­cho­dzą.

Wzru­szył ra­mio­nami.

– Stwier­dzi­łem, że skoro na­sze kluby chwi­lowo się ze sobą przy­jaź­nią i mamy coś ra­zem do za­ła­twie­nia, to przyjdę was spraw­dzić – po­wie­dział, ob­ra­ca­jąc się, bym mógł zo­ba­czyć jego ka­mi­zelkę z na­szywką Wolf War­riors.

– Czy w twoim klu­bie też trak­tuje się pro­spek­tów jak gówno? – za­py­ta­łem, sia­da­jąc na stołku. Wy­bra­łem ten, który już zo­stał pod­wyż­szony, że­bym nie mu­siał się ośmie­szać i go pod­no­sić. Może i by­łem po­dobny do ojca tak, jakby zdjął z niego skórę, łącz­nie z blond wło­sami i tymi śmiesz­nymi pie­gami, ale w wieku trzy­na­stu lat by­łem o po­nad po­łowę niż­szy od niego.

– Ja­sne, że tak – po­wie­dział ze śmie­chem i upił piwa. Po­chy­lił się i do­dał ci­szej: – Ale nie trak­tu­jemy tak na­szych sy­nów. Ro­dzina jest wszyst­kim. Za­pa­mię­taj to, dzie­ciaku. Ro­dzina jest tym, o co cho­dzi w ca­łym tym gów­nie –po­wie­dział Jo­ker, wska­zu­jąc bu­telką piwa na wszyst­kich wo­kół.

Do­koń­czy­łem piwo, wsta­łem i od­sta­wi­łem swoją na bar.

– Cóż, sły­sza­łeś szefa. Nie je­stem jego sy­nem.

Ru­szy­łem do wyj­ścia, bo moja zmiana przy bra­mie za­raz miała się za­cząć, ale Jo­ker po­wie­dział coś, przez co za­mar­łem i się od­wró­ci­łem:

– Kiedy przej­miesz wła­dzę, zmie­nisz to. Masz to we krwi. Wszystko na­pra­wisz. Wiem o tym. Wie­rzę w cie­bie.

Zmarsz­czy­łem nos.

– Po­wiedz jesz­cze raz, kim ty w ogóle je­steś – zwró­ci­łem się do ob­cego, który naj­wy­raź­niej wie­dział, kim by­łem i co mi zo­stało prze­zna­czone.

– Je­stem tylko mo­to­cy­kli­stą, który was od­wie­dził, młody. – Po­kle­pał mnie po­cie­sza­jąco po ra­mie­niu. Przyj­rzał mi się w za­my­śle­niu i po­ki­wał głową, jakby utwier­dził się w ja­kimś prze­ko­na­niu, a po­tem wy­szedł.

I ni­gdy wię­cej go nie wi­dzia­łem.

ROZ­DZIAŁ 2

BEAR

W nocy od ścian cel od­bi­jały się echa krzy­ków współ­więź­niów. Więk­szość z tych go­ści za dnia była twar­dzie­lami, a w nocy zmie­niała się w bez­u­ży­teczną papkę. Wy­glą­dało na to, że gdy ga­sną świa­tła, można się nad sobą uża­lać.

Ale ja tak nie ro­bi­łem.

W swo­jej grze by­łem za­równo gra­czem, jak i roz­da­ją­cym karty. Do­kład­nie wi­dzia­łem, ja­kie mam karty, za­nim inni je zo­ba­czyli.

Szcze­gól­nie je­śli cho­dziło o Ti.

Bo­lało mnie wspo­mnie­nie wy­razu jej twa­rzy, gdy za­ło­żyli mi kaj­danki. My­ślała, że były prze­zna­czone dla niej. Jej mina wy­ra­żała zdez­o­rien­to­wa­nie, a oczy wy­szły na wierzch w za­sko­cze­niu. Kiedy za mną za­wo­łała, jesz­cze nie od­wró­ci­łem się, my­śląc, że ni­gdy nie wy­ba­czy mi mo­jego po­stę­po­wa­nia. Ale w końcu zro­bi­łem to, bo nie wie­dzia­łem, kiedy znowu ją zo­ba­czę. Nie spo­dzie­wa­łem się, że wsko­czy na mnie i przy­ci­śnie swoje pełne ró­żowe usta do mo­ich.

Co za usta.

My­śla­łem, że roz­łąka z nią sprawi, że za­po­mnę. Nie o niej, ale o tych wszyst­kich ma­łych szcze­gó­łach. O rze­czach, przez które fa­cet może zwa­rio­wać, gdy nie jest mu dane być z osobą, któ­rej pra­gnie naj­bar­dziej. My­śla­łem, że z cza­sem jej piękna twarz za­cznie za­cho­dzić mgłą i trud­niej mi bę­dzie ją so­bie wy­obra­zić. Że może za­po­mnę, jak nie­sa­mo­wi­cie pach­niała.

Za­po­mnę o jej de­li­kat­nych ję­kach.

O tym, jak jej po­liczki czer­wie­niły się, gdy za­raz miała dojść.

Ale nie. Tak się nie stało.

Tak na­prawdę pa­mię­ta­łem wszystko i to bar­dzo wy­raź­nie. Im dłu­żej o niej my­śla­łem, tym wię­cej szcze­gó­łów so­bie przy­po­mi­na­łem.

Mia­łem bar­dzo dużo wol­nego czasu, więc te­raz w my­ślach wi­dzia­łem ją le­piej, niż gdyby stała przede mną. Przy­po­mnia­łem so­bie to, jak prze­no­siła cię­żar z jed­nej nogi na drugą, kiedy czuła się nie­zręcz­nie. I to, jak przy­gry­zała kciuk, gdy się de­ner­wo­wała.

Ni­gdy wcze­śniej nie po­trze­bo­wa­łem tego, by ja­kaś la­ska była moja. Ale kiedy spró­bo­wa­łem jej przy ogni­sku, wie­dzia­łem, że nie bę­dzie dla mnie od­wrotu. Już ni­gdy. Gdy po raz pierw­szy upra­wia­li­śmy seks w cię­ża­rówce, przy­się­gam, że w gło­wie sły­sza­łem skan­do­wa­nie: „moja”, kiedy wcho­dzi­łem i wy­cho­dzi­łem z jej nie­sa­mo­wi­tej cipki.

Je­śli sku­pię się wy­star­cza­jąco mocno, wciąż mogę po­czuć na so­bie jej za­pach.

Czę­sto mu­sia­łem przy­po­mi­nać swo­jemu fiu­towi o tym, gdzie się znaj­do­wa­li­śmy i o gro­żą­cym nam nie­bez­pie­czeń­stwie, bo ła­two było za­tra­cić się we wspo­mnie­niach. My­śleć o jej na­go­ści. Ru­chach. Dy­sze­niu.

Kurwa.

***

Cho­ciaż ła­two po­grą­żyć się we wspo­mnie­niach o niej, trudno za­po­mnieć o nie­bez­pie­czeń­stwie, które cza­iło się za każ­dym ro­giem. W żad­nej celi nie było bez­piecz­nie. Na żad­nym ko­ry­ta­rzu. W żad­nej ła­zience. Na­wet na po­dwórku.

Kiedy Be­thany po­wie­działa mi, że mają wy­star­cza­jąco do­wo­dów, by aresz­to­wać Ti, nie za­mie­rza­łem im na to po­zwo­lić i bez na­my­słu zgo­dzi­łem się za­jąć jej miej­sce. To tylko ko­lejny po­wód, by się pil­no­wać i być przy­go­to­wa­nym na to, że każdy Ba­stard, który my­śli, że może tu przyjść i mnie wy­koń­czyć, sam skoń­czy mar­twy. Ale to i tak nie miało zna­cze­nia. Li­czyło się to, że Ti tu nie tra­fiła.

Nie by­łem w sta­nie spać, więc opar­łem się o kraty celi. Po dru­giej stro­nie, wy­soko na ścia­nie, znaj­do­wało się okno, je­dyne w tej czę­ści wię­zie­nia. Wi­dzia­łem peł­nię księ­życa, czę­ściowo za­sło­niętą przez mgli­ste chmury. To je­dyny sym­bol wol­no­ści, który będę wi­dzieć jesz­cze przez długi czas.

Je­śli w ogóle uda mi się stąd wyjść.

Nie­długo po moim aresz­to­wa­niu pro­ku­ra­tor ogło­sił, że będą ubie­gać się dla mnie o karę śmierci.

Chmury się prze­su­nęły i świa­tło księ­życa oświe­tliło moją celę jak re­flek­tor. Co dziwne, pa­dło na graf­fiti znaj­du­jące się na ścia­nie nad to­a­letą.

Ktoś na­pi­sał tam gru­bym mar­ke­rem słowa: „BE­ACH BA­STARDS, LO­GAN’S BE­ACH”.

Wes­tchną­łem. Cho­ciaż to tylko na­pis, to na­wet w mo­jej pie­przo­nej celi nie mo­głem przed nimi uciec. Na ra­zie.

Kie­dyś Be­ach Ba­stards zna­czyli dla mnie wię­cej niż klub mo­to­cy­klowy, a na­wet wię­cej niż dom. Byli braćmi, któ­rych zwią­zała lo­jal­ność. Kie­dyś nic dla mnie nie mo­gło się rów­nać z po­czu­ciem przy­na­leż­no­ści do cze­goś więk­szego i bar­dziej zna­czą­cego niż ja sam. Cze­goś, w co wie­rzy­łem ca­łym sobą.

Po opusz­cze­niu klubu ni­gdy nie są­dzi­łem, że znowu po­czuję coś ta­kiego, ale się my­li­łem. Cho­ciaż te­raz wy­glą­dało to tro­chę ina­czej. Za­miast skóry i ta­tu­aży mia­łem ko­goś o nie­wy­pa­rzo­nym ję­zyku i ciele, które chcia­łem pie­ścić przez każdą se­kundę każ­dego dnia.

Kiedy by­łem człon­kiem Be­ach Ba­stards, ży­łem i od­dy­cha­łem dla na­szego ko­deksu – fun­da­mentu, na któ­rym zo­stał zbu­do­wany klub.

Ko­deks za­pew­niał, że cho­ciaż bra­cia w od­we­cie mogą ci wy­rwać gałki oczne, to nie za­biją two­jej żony i two­ich dzieci.

Nie można krzyw­dzić nie­win­nych.

A po­tem Chop po­ło­żył łapę na mo­jej dziew­czy­nie.

Na mo­jej Thii.

Be­ach Ba­stards przy­po­mi­nali te­raz bar­dziej or­ga­ni­za­cję ter­ro­ry­styczną, która nie wy­zna­wała lo­jal­no­ści, tylko słu­chała roz­ka­zów po­cho­dzą­cych od apo­dyk­tycz­nego, bez­dusz­nego ty­rana. Moi bra­cia byli kie­dyś żoł­nie­rzami, ale gdzieś po dro­dze zmie­nili się w po­słuszne psy trzy­mane przez Chopa na krót­kiej smy­czy. Stali się ban­dy­tami od­wa­la­ją­cymi brudną ro­botę, pod­pi­su­ją­cymi się w ce­lach, w któ­rych prze­sia­dy­wali, i ma­ją­cymi gdzieś do­bro klubu.

Już nie ist­nieje coś ta­kiego jak do­bro klubu.

Bra­ter­stwo rów­nież znik­nęło, a jego miej­sce za­jęła dyk­ta­tura opły­wa­jąca w mo­to­cy­klowy olej i kłam­stwa, spo­wita skórą.

Kiedy zdją­łem swoją ka­mi­zelkę, już nie wie­dzia­łem, kim je­stem. Męż­czy­zna we mnie za­gu­bił się, bo przez wiele lat my­ślał, że jego stary to ja­kimś cu­dem ktoś wię­cej niż tylko zwy­kły śmier­tel­nik, dla­tego że trzy­mał swój mło­tek i roz­ka­zy­wał.

Tak było, póki nie zja­wiła się Ti. To dzięki niej zro­zu­mia­łem, że nie mu­szę na­le­żeć do klubu, by być mo­to­cy­kli­stą.

Że mogę żyć i mogę jeź­dzić.

Że mogę ko­chać i mogę za­bi­jać.

Ci dwaj we mnie – męż­czy­zna i mo­to­cy­kli­sta – strzelą Cho­powi w łeb i za­koń­czą to wszystko, bo wiem, że on nie od­pu­ści, do­póki mnie nie za­bije.

– Ty bę­dziesz pierw­szy, sta­ruszku – wy­mam­ro­ta­łem do sie­bie.

Ko­deks mó­wił, że brat nie może za­bić brata.

Na szczę­ście ja już nie je­stem człon­kiem klubu, bo gdy –lub je­śli – wy­do­stanę się z tej celi, krzywda, jaką wy­rzą­dzili mi Eli i jego pizdy, przy tym, co za­mie­rzam zro­bić mo­jemu sta­rusz­kowi, bę­dzie wy­glą­dać jak zwy­kła za­bawa.

Jest jesz­cze kwe­stia tego, że moja matka na­gle wró­ciła z kra­iny zmar­łych.

Sa­die.

Moja matka miała na imię Sa­die Treme. Z ja­kie­goś po­wodu nie pa­mię­ta­łem o tym, do­póki nie usia­dłem przed nią w po­koju wi­zyt, za­sta­na­wia­jąc się, ja­kim cu­dem żyje.

Ta suka mo­gła cho­ciaż wy­świad­czyć mi przy­sługę i po­zo­stać mar­twa.

Nie ufa­łem jej.

Mia­łem wy­star­cza­jąco dużo wła­snych pro­ble­mów i nie mu­sia­łem się mar­twić ko­bietą, która mnie uro­dziła i wró­ciła do świata ży­wych.

Przez te wszyst­kie lata nie­czę­sto po­zwa­la­łem so­bie o niej my­śleć. Chop mó­wił, że była zdraj­czy­nią, więc w to uwie­rzy­łem. W klu­bie nie ma miej­sca dla kre­tów, i nie ma go rów­nież w świe­cie ży­wych.

– Gdy zła­pie się kreta, nie można dać mu dru­giej szansy. Jest szkod­ni­kiem, a je­dyny do­bry kret to mar­twy kret –po­wie­dział tak, gdy przy­ła­pał Sa­die na ucieczce z Lo­gan’s Be­ach, sie­dząc ze mną na tyl­nym sie­dze­niu, kilka go­dzin przed tym, jak za­cią­gnął ją do lasu i za­bił ni­czym pie­przo­nego dzi­kiego psa.

Co dziwne, nie pa­mię­tam, że­bym wtedy pła­kał. Syn po­wi­nien pła­kać, gdy jego matka umrze, prawda? Wy­si­la­łem umysł, pró­bu­jąc so­bie przy­po­mnieć cho­ciaż jedną łzę, ale nie zna­la­złem ta­kiego wspo­mnie­nia.

Pa­mię­ta­łem jed­nak inne rze­czy, jak na przy­kład to, że wów­czas jej brą­zowe włosy nie­mal do­ty­kały ta­lii. Albo to, jak jej piwne oczy roz­świe­tlały się, kiedy mój stary po­świę­cił jej cho­ciaż tro­chę uwagi. Pa­mię­ta­łem, że ni­gdy nie ma­lo­wała oczu, ale jej usta za­wsze były krwi­sto­czer­wone. Przy­po­mniało mi się też, że ni­gdy nie śpie­wała mi ko­ły­sa­nek, ale za­wsze nu­ciła me­lo­die pio­se­nek Ta­nyi Tuc­ker i Way­lona Jen­ningsa.

Te wspo­mnie­nia nie mo­gły do­ty­czyć tej sa­mej Sa­die, która sie­działa przede mną w po­koju od­wie­dzin. Nie, ko­bieta, która wy­krę­cała so­bie palce ze zde­ner­wo­wa­nia i cią­gle pa­trzyła na swoje ko­lana, była tylko sko­rupą wol­nego du­cha, który kie­dyś tań­czył do pio­senki Wil­liego Nel­sona, nie­ustan­nie pusz­cza­nej na klu­bo­wej sza­fie gra­ją­cej.

Żyła i od­dy­chała, ale była ja­kaś dziwna. Może to przez te za­pad­nięte po­liczki lub bladą cerę. A może cho­dziło o to, że spra­wiała wra­że­nie po­ko­na­nej. Za­czą­łem się za­sta­na­wiać, czy mój stary rze­czy­wi­ście w pe­wien spo­sób jej nie za­bił.

Sa­die i Chop zo­stali parą, gdy miała tylko szes­na­ście lat. Ucie­kła z domu i stała się klu­bową dziwką. Znik­nęła pięć lat po mo­ich na­ro­dzi­nach i tyle.

A jed­nak tu była. Nie­mal dwa­dzie­ścia pięć lat póź­niej sie­działa na­prze­ciwko mnie, przy­glą­da­jąc mi się z otwar­tymi ustami, jak­bym to ja był du­chem, który sie­dzi przy tym pie­przo­nym stole.

– Co ty tu­taj ro­bisz? – za­py­ta­łem, nie wie­dząc, co in­nego mógł­bym po­wie­dzieć ani czy w ogóle chcę z nią roz­ma­wiać.

– Szcze­rze? My­śla­łam, że wiem, a gdy tu przy­szłam, oka­zało się, że jed­nak nie mam po­ję­cia – po­wie­działa sła­bym gło­sem, za­gry­za­jąc wargę i pa­trząc wszę­dzie, byle nie na mnie.

– My­śla­łem, że nie ży­jesz – od­par­łem, stwier­dza­jąc to, co oczy­wi­ste.

Po­ki­wała głową.

– Ja też tak my­śla­łam. Oka­zuje się, że się my­li­łam.

– Co masz przez to na my­śli? – By­łem już zmę­czony nie­kon­kret­nymi od­po­wie­dziami, tym bar­dziej że przez nie na­su­wało mi się jesz­cze wię­cej py­tań.

– To, że twój oj­ciec po­cią­gnął za spust i my­śla­łam, że umar­łam. By­łam za­sko­czona tym, że żyję, tak samo jak ty te­raz. I zo­sta­łam gdzieś za­mknięta. – Zła­pała grzbiet nosa dwoma pal­cami. – Nie znam szcze­gó­łów. Ucie­kłam, ale tak na­prawdę na­wet nie pa­mię­tam jak. Gdy tylko mój umysł za­czął się roz­ja­śniać, po­sta­no­wi­łam cię od­szu­kać.

– My­ślisz, że Chop prze­trzy­my­wał cię gdzieś przez ten cały czas?

Sa­die po­ki­wała głową.

– Tak, ale nie wiem gdzie.

– Jak to, kurwa, moż­liwe, że przez dwa­dzie­ścia lat nie wie­dzia­łaś, gdzie je­steś? Nie są­dzisz, że to tro­chę po­je­bane?

Sa­die po­ło­żyła rękę na stole wnę­trzem dłoni do góry i pod­cią­gnęła rę­kaw. Jej przed­ra­mię po­kry­wały małe, okrą­głe bli­zny, od ró­żo­wych po białe.

– Wiem, że to nie­wia­ry­godne – po­wie­działa, w końcu pa­trząc mi w oczy. – Ale taka jest prawda.

– Po­wiedzmy, że tak jest. Ale na­dal po­zo­staje py­ta­nie, dla­czego on to w ogóle zro­bił – wy­tkną­łem. – Chop za­wsze ma ja­kiś po­wód, na­wet naj­bar­dziej po­pie­przony. A to? –za­py­ta­łem, wska­zu­jąc na jej ra­mię. Ob­cią­gnęła rę­kaw. –Ja­koś ża­den po­wód nie przy­cho­dzi mi na myśl.

– W tej chwili nie ma zna­cze­nia, dla­czego to się stało, Abel. To już nie jest ważne. Szu­ka­nie od­po­wie­dzi nie po­zwala mi pójść na­przód.

– A więc dla­czego jesz­cze tego nie zro­bi­łaś? Po co tu przy­szłaś? My­ślisz, że Chop nie do­wie się, że tu by­łaś? On ma swo­ich lu­dzi wszę­dzie. A może za­po­mnia­łaś o tym, bo przez dwa­dzie­ścia pięć lat ży­łaś w za­mknię­ciu, na­ćpana? –po­wie­dzia­łem sar­ka­stycz­nie, kpiąc z jej nie­wia­ry­god­nej hi­sto­rii. Ta suka mo­gła być ćpunką, która nie­dawno prze­szła od­wyk i po pro­stu chciała mieć ja­kąś wy­mówkę na swoją nie­obec­ność w moim ży­ciu, która trwała pra­wie trzy de­kady.

Dzyń, dzyń, skur­wielu. Chop ją po­strze­lił. Wró­ciła. Po­wie­działa wszyst­kim, że była mar­twa. Jak dla mnie wy­gląda na żywą, więc je­śli na­wet jej hi­sto­ria nie jest praw­dziwa, to twój stary i tak ma­czał w tym palce, wtrą­cił się duch Preppy’ego. Od­kąd po­zna­łem Ti, sły­sza­łem go rza­dziej, ale cie­szy­łem się, że ten mały su­kin­kot wciąż jest przy mnie. Opar­łem łok­cie na stole i za­kry­łem usta rę­kami, by ukryć uśmiech.

Preppy miał ra­cję, ale w ża­den spo­sób nie do­wiem się, czy Sa­die po­wie­działa prawdę. Dłu­gie tor­tury są w stylu Chopa, ale dla­czego miałby kła­mać w kwe­stii matki? W tej hi­sto­rii cho­dziło o coś wię­cej, jed­nak nie wie­dzia­łem, czy Sa­die kła­mała, czy na­prawdę nic nie pa­mię­tała.

Od­chrząk­nęła, a ja sku­pi­łem wzrok na jej dłu­gich wło­sach, które okrę­cała wo­kół dłoni. Wy­glą­dały na tro­chę dłuż­sze niż te z mo­jego wspo­mnie­nia, się­gały ta­lii i były nie­mal czarne, z si­wymi pa­smami. Zmarszczki wo­kół jej oczu się po­głę­biły, nie miała czer­wo­nej szminki na ustach ani żad­nego in­nego ma­ki­jażu.

– Wpi­sa­łam się na li­stę od­wie­dza­ją­cych, uży­wa­jąc in­nego na­zwi­ska. Poza tym po wyj­ściu stąd zniknę. Na za­wsze. Po pro­stu… mu­sia­łam tu przyjść. Tak my­ślę. Mu­sia­łam cię naj­pierw zo­ba­czyć, za­nim odejdę na do­bre. – Za­częła sku­bać pa­znok­cie.

Już nie mu­sia­łem ukry­wać uśmie­chu, bo znik­nął tak szybko, jak się po­ja­wił.

– Czego się spo­dzie­wa­łaś? Że cię przy­tulę i po­wiem: „Tę­sk­ni­łem za tobą, ma­mu­siu”? – Opar­łem się na krze­śle i skrzy­żo­wa­łem ra­miona na piersi.

Prze­su­nęła pal­cem po dłu­giej, nie­wy­raź­nej bliź­nie na czole, która prze­ci­nała li­nię jej wło­sów. Po­krę­ciła głową.

– Nie, nie po to cię od­wie­dzi­łam. Przyj­ście tu­taj było sa­mo­lubne z mo­jej strony, ale mu­sia­łam to zro­bić. Mu­sia­łam ci po­wie­dzieć, jaką krzywdę mi wy­rzą­dził. Mu­sisz wie­dzieć, co z niego za czło­wiek.

– Do­sko­nale wiem, ja­kim czło­wie­kiem jest mój oj­ciec –po­wie­dzia­łem, po­chy­la­jąc się w jej stronę.

Sa­die po­ru­szyła się nie­spo­koj­nie na krze­śle.

– My­ślę, że on na­prawdę to zro­bił. Utrzy­my­wał mnie przy ży­ciu, bo uwa­żał, że zdra­dzi­łam klub, ale tak nie było. Może my­ślał, że śmierć nie jest wy­star­cza­jącą karą. Za­bi­cie mnie by mu nie wy­star­czyło, chciał ode­brać mi ży­cie i spra­wić, że będę cier­piała bez końca. – Sa­die po­cią­gnęła no­sem, a ja za­uwa­ży­łem, że jej oczy zro­biły się wil­gotne. – Wiesz co? Mo­dlę się do Boga, że­bym ni­gdy nie przy­po­mniała so­bie, co tak na­prawdę się stało. Mo­dlę się o to, by to już za­wsze po­zo­stało ta­jem­nicą. – Od­su­nęła krze­sło od stołu, szu­ra­jąc nim po li­no­leum, ale nie wstała. – Bo coś mi mówi, że nie zro­bił mi nic do­brego. – Otarła po­li­czek wierz­chem dłoni i na­gle po­wró­ciło jej pu­ste spoj­rze­nie. Prze­stała po­cią­gać no­sem.

– Po co to prze­bra­nie? – za­py­ta­łem, wska­zu­jąc na ja­sno­nie­bie­ski far­tuch, który miała na so­bie.

Spoj­rzała na niego i zła­pała za ma­te­riał.

– Je­śli ktoś bę­dzie py­tać o two­jego go­ścia, je­śli Chop się do­wie, mam na­dzieję, że dzięki temu będą szu­kać pie­lę­gniarki.

– Po co w ogóle tak ry­zy­ko­wa­łaś?

Sa­die zi­gno­ro­wała moje py­ta­nie. Wes­tchnęła i spoj­rzała mi w twarz.

– Masz jego oczy – po­wie­działa, przy­glą­da­jąc się im. Po­ru­szy­łem się nie­spo­koj­nie na twar­dym pla­sti­ko­wym krze­śle. – Bar­dzo go przy­po­mi­nasz. Tuż po po­ro­dzie mia­łam na­wet wra­że­nie, że je­steś nim.

– Nie je­stem taki jak on – wark­ną­łem.

– Ale tra­fi­łeś do wię­zie­nia – opo­no­wała.

– Zna­la­złem się tu­taj, bo tak wy­bra­łem. Nie pró­buj tego prze­ina­czać w tym swoim na­ćpa­nym umy­śle. Nie znasz mnie. Nie wiesz, ja­kich złych rze­czy się do­pu­ści­łem. Ale nie wiesz też, na­wet so­bie nie wy­obra­żasz, co do­brego zro­bi­łem.

– Zro­bi­łeś to dla dziew­czyny – po­wie­działa. To nie było py­ta­nie. Ką­cik jej ust uniósł się w uśmie­chu.

– A je­śli tak, to co?

– To zna­czy, że może jed­nak je­steś czło­wie­kiem – wy­tknęła. Wy­glą­dała na roz­luź­nioną, jakby nowe od­kry­cie ją usa­tys­fak­cjo­no­wało. – Bez wąt­pie­nia masz to po mnie i mo­jej ro­dzi­nie.

– Ro­dzi­nie? – za­py­ta­łem, pry­cha­jąc, gdy usły­sza­łem swo­bodny ton, ja­kim wy­po­wie­działa to słowo, któ­rego na­wet nie ro­zu­miała.

– Ja je­stem twoją ro­dziną – od­parła. – Po pro­stu chcia­łam…

– Już mam ro­dzinę – prze­rwa­łem jej. – Ty nie masz prawa nią być.

– Mó­wisz o An­drii? – za­py­tała.

Nie po­do­bał mi się spo­sób, w jaki wy­po­wie­działa imię mo­jej przy­rod­niej sio­stry, jakby ją ono obrzy­dzało. An­dria na­le­żała do mo­jej ro­dziny, cho­ciaż nie wi­dzia­łem jej od lat. Była wy­ni­kiem prze­lot­nego ro­mansu Chopa z kel­nerką z Geo­r­gii. An­dria po­winna dzię­ko­wać wszech­świa­towi, że nie uro­dziła się jako chło­piec, bo mam prze­czu­cie, że gdyby jed­nak uro­dziła się z fiu­tem, to no­si­łaby te­raz ka­mi­zelkę tak jak ja.

– Tak, ale nie o niej mó­wi­łem.

Znowu wbiła wzrok w swoje ko­lana.

– Mój Abel. Mój chło­piec. My­ślę, że po­win­ni­śmy…

– McA­dams! – za­grzmiał głę­boki głos. – Ko­niec czasu. Wsta­waj – na­ka­zał straż­nik. Po­cią­gnął za opar­cie mo­jego krze­sła, zmu­sza­jąc mnie do po­słu­szeń­stwa.

– Mu­sisz wie­dzieć, że ja już nie na­leżę do gangu Be­ach Ba­stards – po­wie­dzia­łem do du­cha mo­jej matki. – Zdją­łem ka­mi­zelkę i rzu­ci­łem ją pod nogi tego skur­wiela. Może nie je­stem po­two­rem, ale je­stem mar­twym czło­wie­kiem, więc to chyba do­brze, że przy­szłaś się ze mną zo­ba­czyć, na­wet je­śli nie wiesz, dla­czego to zro­bi­łaś. – Wsta­łem, szu­ra­jąc pla­sti­ko­wym krze­słem. Za­sko­czy­łem ją, bo spoj­rzała na mnie tymi du­żymi piw­nymi oczami peł­nymi smutku i na­iw­no­ści, jakby wciąż była na­sto­latką, która uro­dziła mnie nie­mal trzy­dzie­ści lat temu. – Przyj­rzyj mi się do­brze, póki jesz­cze mo­żesz, mamo – po­wie­dzia­łem, pod­kre­śla­jąc ostat­nie słowo i roz­kła­da­jąc ręce tak sze­roko, jak po­zwo­liły mi na to kaj­danki. – Bo to może być twój ostatni raz.

Straż­nik po­cią­gnął za łań­cuch łą­czący moje kaj­dany i od­cią­gnął mnie od Sa­die.

Od mo­jej matki. Na­wet my­śle­nie o niej jako matce było nie­wła­ści­wie.

Zro­zu­mia­łem wtedy, że ja już mam matkę, mimo że tak się do niej nie zwra­cam, i tylko ona za­słu­guje na ten ty­tuł.

– Och – krzyk­ną­łem do Sa­die po­nad ra­mie­niem. – Mo­żesz znik­nąć, bo ja już mam mamę. Na imię jej Grace.

– Grace? – za­py­tała Sa­die, wy­glą­da­jąc na tak zdez­o­rien­to­waną, jak ja, gdy ją tu zo­ba­czy­łem.

Straż­nik wy­pro­wa­dził mnie z po­koju i za­cią­gnął do celi. Nie wiem, dla­czego czu­łem po­trzebę, by oka­zać jej taką nie­na­wiść, ale może to dla­tego, że wró­ciła, a jej pierw­szym in­stynk­tem była ucieczka. Może dla­tego, że nie­za­leż­nie od wszyst­kiego, fak­tem po­zo­sta­wało, że po­zwo­liła Cho­powi się znisz­czyć.

Jedna rzecz była pewna – nie­za­leż­nie od tego, co ten skur­wy­syn mi zro­bił, ja się nie dam znisz­czyć.

ROZ­DZIAŁ 3

BEAR

Trzy­dzie­ści mi­nut po wi­zy­cie Sa­die wy­sze­dłem na po­dwórko. My­śla­łem o na­szej roz­mo­wie do­ty­czą­cej ro­dziny i wtedy coś do mnie do­tarło.

Mar­twi nie mają ro­dzin.

Na­gle ude­rzyła mnie myśl, jak kula pro­sto w serce (do czego już kilka razy pra­wie do­szło), że ni­gdy nie będę mieć ro­dziny z Ti, ni­gdy nie zo­ba­czę, jak nosi moje dziecko.

Za­krę­ciło mi się w gło­wie od tej nie­chcia­nej my­śli i nie ob­ser­wo­wa­łem już po­dwórka w po­szu­ki­wa­niu po­ten­cjal­nych za­gro­żeń, jak po­wi­nie­nem był ro­bić. Je­dy­nym człon­kiem klubu, któ­rego spo­tka­łem, od­kąd mnie tu za­mknięto, był Corp, ale bio­rąc pod uwagę stan, w ja­kim go zo­sta­wi­łem, wie­dzia­łem, że przez ja­kiś czas nie bę­dzie dla mnie za­gro­że­niem.

I nie bę­dzie też mógł jeść bez po­mocy słomki.

Ale oni nad­cho­dzili. Wie­dzia­łem o tym do­sko­nale. Nie­mal czu­łem to w po­wie­trzu.

– Wy­glą­dasz, jak­byś po­trze­bo­wał jed­nego – ode­zwał się ktoś za mną.

Otrzą­sną­łem się z my­śli o Ti i zo­ba­czy­łem czar­nego go­ścia mniej wię­cej o moim wzro­ście, ale dwa razy więk­szego. Jego kom­bi­ne­zon był roz­darty w oko­licy koł­nie­rza i ra­mion, by zro­bić miej­sce dla jego na­pa­ko­wa­nych mię­śni.

– Dzięki – po­wie­dzia­łem nie­pew­nie, się­ga­jąc po pa­pie­rosa, gdy wy­cią­gnął paczkę w moją stronę. Stwier­dzi­łem, że gdyby ten fa­cet zo­stał tu przy­słany, by mnie za­bić, to już by to zro­bił. Pew­nie wy­star­czy­łoby, że ści­snąłby mi głowę mię­dzy swoim przed­ra­mie­niem a bi­cep­sem.

Nie­zna­jomy pod­pa­lił za­pałkę, zwi­nął dłoń wo­kół pło­mie­nia, bym mógł z niego sko­rzy­stać, a po­tem sam przy­ło­żył za­pałkę do swo­jego pa­pie­rosa, zga­sił ją i wy­rzu­cił na trawę. Po­ło­żył paczkę na stole, mó­wiąc:

– Za­cho­waj je.

– Dzięki – po­wie­dzia­łem. Cho­ciaż by­łem cał­kiem pewny, że nie chciał mnie za­bić, mia­łem dość scep­tyczne na­sta­wie­nie w sto­sunku do lu­dzi, któ­rzy chęt­nie wy­świad­czali przy­sługi w wię­zie­niu. Przy­sługi za­wsze mają swoją cenę.

– Je­stem Mil­ler – po­wie­dział nie­zna­jomy. – Nasz wspólny przy­ja­ciel po­pro­sił mnie, bym miał na cie­bie oko.

– Przy­ja­ciel? Cóż, to za­węża krąg, bo ostat­nimi czasy nie mam ich zbyt wielu – przy­zna­łem.

Mil­ler usiadł okra­kiem na pla­sti­ko­wej ławce przy stole, która ugięła się pod jego cię­ża­rem.

– To ważne, by mieć przy­ja­ciół w ta­kim miej­scu jak to. Sły­sza­łem plotkę, że grupa mo­to­cy­kli­stów zo­stała ska­zana za ja­kąś bzdurę i nie­długo tu bę­dzie. Nasz przy­ja­ciel uznał, że to z two­jego po­wodu. – Jego głos był tak głę­boki, że nie­mal od­bi­jał się echem, gdy mó­wił. Za­cią­gnął się długo pa­pie­ro­sem. – Nasz wspólny przy­ja­ciel po­mógł mi, gdy by­łem w wię­zie­niu w Geo­r­gii. Je­stem mu winny przy­sługę. Cho­lera, je­stem mu na­wet winny dwa­dzie­ścia przy­sług. Stwier­dzi­łem, że po­wstrzy­ma­nie grupy bia­łych Be­ach Bun­nies, czy jak wy się, kurwa, na­zy­wa­cie, przed po­cię­ciem cię to nic w po­rów­na­niu z tym, co on zro­bił dla mnie.

– Chyba już nie mu­szę zga­dy­wać, kim jest ten nasz wspólny zna­jomy – od­par­łem, bio­rąc ostat­niego bu­cha i ga­sząc pa­pie­rosa na bla­cie stołu.

King od­sie­dział trzy lata w sta­no­wym wię­zie­niu w Geo­r­gii. Mil­ler wstał, a na ławce po­zo­stał po nim od­cisk.

Zga­sił pa­pie­rosa na stole.

– Prze­ka­zał mi dla cie­bie wia­do­mość.

– Jaką?

Mil­ler osło­nił oczy przed słoń­cem.

– Po­wie­dział, że masz nie dać się za­bić i że dziew­czyna jest bez­pieczna.

Dzięki Bogu. To ozna­czało, że King za­wiózł ją do domu przy sa­dzie i że ob­stawa, którą jej za­pew­ni­łem, była przy niej. Ti nie mo­gła za­miesz­kać w domu Kinga. Mimo że w wię­zie­niu sta­no­wi­łaby ła­twiej­szy cel, wciąż jej coś gro­ziło, a gdy jej nie chro­ni­łem, ro­dzina Kinga była w więk­szym nie­bez­pie­czeń­stwie niż kie­dy­kol­wiek. Po­wie­dzia­łem Kin­gowi, żeby za­brał ją do domu, bo moje ze­zna­nie nie bę­dzie wy­glą­dać do­brze, je­śli pro­ku­ra­tor w ja­kiś spo­sób nas ze sobą po­wiąże. Na­wet je­śli King miał inne zda­nie na ten te­mat, wie­dzia­łem, że bę­dzie się upie­rał, by zo­stała u niego, ale nie mo­głem go o to pro­sić po tym wszyst­kim, co dla mnie zro­bił.

– Chyba przy­sze­dłem w porę – po­wie­dział Mil­ler, ski­nąw­szy głową w stronę ogro­dze­nia po dru­giej stro­nie po­dwórka.

Wsta­łem i od­wró­ci­łem się w chwili, gdy brama się otwo­rzyła i do środka we­szło trzech męż­czyzn.

Trzech mo­ich by­łych braci.

ROZ­DZIAŁ 4

THIA

W wieku dzie­się­ciu lat

Przez dwie go­dziny prze­ko­ny­wa­łam Bucky’ego, by po­je­chał ze mną do lom­bardu od­da­lo­nego o pra­wie dwa­dzie­ścia ki­lo­me­trów. Przez pięć mi­nut sta­łam obok niego i ko­pa­łam ka­mie­nie stopą, a po­tem po­wie­dzia­łam mu, że dam mu moją naj­lep­szą wędkę, je­śli się w końcu zgo­dzi.

– Ile za to do­stanę? – za­py­ta­łam wy­so­kiego za­nie­dba­nego męż­czy­znę o od­sta­ją­cych uszach. Sta­nę­łam na pal­cach, by oprzeć się o po­ry­so­waną szklaną ga­blotę, która ro­biła za ladę, i rzu­ci­łam fa­ce­towi moją naj­lep­szą minę pod ty­tu­łem: „Przy­szłam tu w po­waż­nych in­te­re­sach”.

Pra­cow­nik lom­bardu miał pla­kietkę z imie­niem Troy. Spoj­rzał na mnie z unie­sioną brwią, jakby ni­gdy nie wi­dział w lom­bar­dzie dzie­się­cio­latki, która pró­buje się tar­go­wać.

– Kurde, Thia, co ty wy­pra­wiasz? – za­py­tał Bucky. Ode­rwał wzrok od mo­deli sa­mo­cho­dów na wy­sta­wie i do­łą­czył do mnie.

Kiedy na­mó­wi­łam go na prze­jażdżkę do Lo­gan’s Be­ach, za­po­mnia­łam wspo­mnieć, dla­czego tak bar­dzo chcia­łam tam je­chać. Bucky wy­trzesz­czył oczy w prze­ra­że­niu, gdy zo­ba­czył, co po­ło­ży­łam na la­dzie.

– To sprzączka z ini­cja­łami Don­niego Mcrawa, Thia! Nie mo­żesz jej sprze­dać!

– Jest moja, więc mogę z nią zro­bić to, co chcę – od­par­łam.

Wy­gra­łam tę sprzączkę, gdy w ze­szłym roku wzię­łam udział w ro­deo w La­Belle z Buc­kym i jego oj­cem. Cóż, nie do końca wy­gra­łam, bo by­łam je­dyną ośmio­latką, która chciała spró­bo­wać ujeż­dżać owce, ale i tak do­sta­łam na­grodę za do­bre chęci.

– No i? – Od­wró­ci­łam się do Troya, który trzy­mał w dłoni sprzączkę.

Obej­rzał ją z każ­dej strony i ude­rzył nią o blat.

– Jest pu­sta – wy­tknął Troy. Wziął szkło po­więk­sza­jące, przy­ło­żył je do oka i obej­rzał sprzączkę.

– Nie po­trze­buję pie­nię­dzy. Chcę się tylko wy­mie­nić –oznaj­mi­łam. – Na to. – Wska­za­łam na łań­cu­szek znaj­du­jący się w ga­blo­cie.

Troy na­wet nie spoj­rzał, na co wska­za­łam.

– Ta sprzączka jest tylko po­kryta sre­brem. Nie ma zbyt wiel­kiej war­to­ści. Prze­pra­szam, nic nie mogę dla cie­bie zro­bić – od­po­wie­dział Troy, wyj­mu­jąc z ust wy­ka­łaczkę i ce­lu­jąc nią we mnie.

– Po co w ogóle ci ten łań­cu­szek? – za­py­tał Bucky.

Wes­tchnę­łam, bo jego py­ta­nia za­czy­nały mnie iry­to­wać.

– Mam coś, co chcia­ła­bym na nim za­wie­sić. To wszystko. –Sta­nę­łam na ziemi na pła­skich sto­pach, a Troy prze­su­nął sprzączkę w moją stronę, do­da­jąc ko­lejną rysę do szkla­nego blatu.

– Co chcesz na tym za­wie­sić? – do­py­ty­wał Bucky.

– Nic ta­kiego – od­par­łam, ku­ląc ra­miona, za­wie­dziona. Ostatni raz spoj­rza­łam na łań­cu­szek za ga­blotą i od­wró­ci­łam się w stronę przy­ja­ciela.

– Po­wiedz! – za­żą­dał.

Się­gnę­łam do kie­szeni i wy­ję­łam pier­ścio­nek z czaszką, by mu go po­ka­zać. Szybko wło­ży­łam przed­miot z po­wro­tem, bo nie chcia­łam, by się zgu­bił.

– Skąd to masz? – za­py­tał na­gle Troy, wy­cią­ga­jąc swoje tycz­ko­wate ciało nad ladą tak bar­dzo, jak tylko był w sta­nie, opie­ra­jąc się o nią.

– Nie mogę po­wie­dzieć – od­par­łam, ma­jąc ochotę wy­tknąć ję­zyk w jego stronę. – Chodź, Bucky. – Zła­pa­łam go za ra­mię i od­wró­ci­li­śmy się do drzwi.

– Za­cze­kaj! – za­wo­łał Troy. – Za bar­dzo się po­spie­szy­łem. Wy­glą­da­cie na miłe dzie­ciaki. Wy­miana sprzączki na łań­cu­szek wy­daje się spra­wie­dliwa.

– Na­wet nie wi­dzia­łeś, który łań­cu­szek wska­za­łam –po­wie­dzia­łam, krzy­żu­jąc ręce na piersi.

Troy po­krę­cił głową.

– W su­mie to nie ma zna­cze­nia. Za­cho­waj sprzączkę. I tak mamy za dużo łań­cusz­ków, więc po­każ mi, który chcia­łaś. – Troy otwo­rzył ga­blotę i wziął łań­cu­szek wska­zany przeze mnie. Rzu­cił go w moją stronę, jakby przed­miot miał mu od­gryźć rękę. Łań­cu­szek upadł na pod­łogę, a ja go szybko pod­nio­słam, otrze­pu­jąc z brudu.

– Na pewno?

– Tak – po­wie­dział Troy, ma­cha­jąc na nas ręką. –A te­raz spa­daj­cie. Je­śli ktoś za­pyta, po­wiedz­cie, że Troy z Pre­mier Pawn był dla was do­bry, okej? Mu­si­cie to po­wie­dzieć.

– Ja­sne – od­par­łam, cho­ciaż nie są­dzi­łam, by kto­kol­wiek miał mnie py­tać o moją wy­cieczkę do lom­bardu.

Troy po­ki­wał go­rącz­kowo głową. Po­my­śla­łam, że za­raz mu od­pad­nie.

– To do­brze. A te­raz idź­cie. – Mach­nął na nas ręką i z trza­skiem za­mknął ga­blotę.

Wy­szli­śmy. Bucky dep­tał mi po pię­tach, gdy okrą­ża­li­śmy bu­dy­nek i szli­śmy w stronę miej­sca, gdzie zo­sta­wi­li­śmy ro­wery oparte o ścianę.

Wy­ję­łam z kie­szeni pier­ścień z czaszką i prze­wie­si­łam go przez mój nowy łań­cu­szek, który po­tem za­ło­ży­łam na szyję. Scho­wa­łam bi­żu­te­rię pod ko­szulką z na­pi­sem: „Fu­ture Far­mers of Ame­rica”.

– Masz za­miar mi po­wie­dzieć, co to jest? – za­py­tał przy­ja­ciel, gdy pod­nie­śli­śmy na­sze ro­wery.

– To mój se­kret – po­wie­dzia­łam z prze­bie­głym uśmie­chem. Prawda była taka, że bar­dzo chcia­łam po­wie­dzieć o tym Bucky’emu, od­kąd Bear i jego przy­ja­ciele za­trzy­mali się w Stop-N-Go, ale mu­sia­łam za­cze­kać, aż znaj­dziemy się poza za­się­giem uszu lu­dzi z ma­łego mia­steczka lu­bią­cych plot­ko­wać.

A w Jes­sep wszy­scy to lu­bili.

– Po­tra­fię do­cho­wać ta­jem­nicy – za­pew­nił Bucky, idąc obok mnie, gdy pro­wa­dzi­li­śmy ro­wery w stronę ulicy.

Za­trzy­ma­łam się i od­wró­ci­łam w jego stronę, uno­sząc za­krzy­wiony mały pa­lec.

– Naj­pierw mu­sisz obie­cać na mały pa­lec i do­piero wtedy ci po­wiem, ale ro­bię to tylko dla­tego, że je­steś moim naj­lep­szym przy­ja­cie­lem i wiem, że ni­komu nie po­wiesz.

– Je­stem twoim je­dy­nym przy­ja­cie­lem – przy­po­mniał mi Bucky, prze­wra­ca­jąc oczami.

– Nie zmu­szaj mnie, bym ci przy­ło­żyła, Bucky – od­par­łam.

Może i był ode mnie star­szy, ale jak na swój wiek nie grze­szył wzro­stem. Z tego po­wodu dzie­ciaki się z niego na­bi­jały, tak samo jak z mo­ich ró­żo­wych wło­sów. W dru­giej kla­sie po­łą­czyło nas by­cie wy­rzut­kami i szybko zo­sta­li­śmy przy­ja­ciółmi. A te­raz mie­li­śmy zło­żyć przy­sięgę, naj­bar­dziej świętą i po­ważną przy­sięgę na świe­cie, że­bym mo­gła mu opo­wie­dzieć o nie­bie­sko­okim męż­czyź­nie z ta­tu­ażami, który wszystko zmie­nił.

Bucky za­ha­czył swoim ma­łym pal­cem o mój.

– Mu­sisz obie­cać, że ni­komu o tym nie po­wiesz, a gdy już bę­dziesz stary i osi­wie­jesz, za­bie­rzesz ten se­kret ze sobą do grobu i nie po­wiesz na­wet du­chom – po­wie­dzia­łam.

Bucky po­ki­wał głową, po­trzą­snął moim ma­łym pal­cem i splu­nął na zie­mię, przy­pie­czę­to­wu­jąc na­szą obiet­nicę.

– Obie­cuję, a te­raz ga­daj, Pinky – ode­zwał się śpiew­nym gło­sem, uży­wa­jąc znie­na­wi­dzo­nego przeze mnie prze­zwi­ska.

Tym ra­zem wy­tknę­łam ję­zyk, gdy opu­ści­li­śmy ręce.

Kiedy zna­leź­li­śmy się na głów­nej dro­dze, nie wsie­dli­śmy na ro­wery. Za­miast tego pro­wa­dzi­li­śmy je obok sie­bie. Wy­cią­gnę­łam pier­ścień zza ko­szulki, by Bucky mógł go zo­ba­czyć, i ob­ró­ci­łam go, po­ka­zu­jąc czaszkę z każ­dej strony.

– Czy to praw­dziwy dia­ment?

– Chyba tak – od­par­łam, nie mo­gąc ukryć sze­ro­kiego uśmie­chu, który po­ja­wił się na mo­jej twa­rzy.

– A więc skąd go masz? – za­py­tał.

– To obiet­nica – od­par­łam, uno­sząc łań­cu­szek.

– Coś jak obiet­nica na mały pa­lec?

Po­krę­ci­łam głową.

– Nie, to coś po­tęż­niej­szego.

– Skąd go masz? Ukra­dłaś? Wy­gląda, jakby był wart kupę kasy. – Wy­cią­gnął rękę, by go do­tknąć, ale wtedy ja scho­wa­łam pier­ścień pod ko­szulkę.

– Nie, nie ukra­dłam go – po­pra­wi­łam. – Do­sta­łam.

Dra­ma­tyczna ci­sza się prze­cią­gała, Bucky wzru­szył ra­mio­nami i mach­nął ręką.

– Od kogo? Masz za­miar mi po­wie­dzieć czy nie?

Po­kle­pa­łam pier­ścień przez ko­szulkę, przy­po­mi­na­jąc so­bie dzień, gdy Bear po­ja­wił się w moim ży­ciu. Pod­eks­cy­to­wana mo­głam tro­chę na­cią­gnąć fakty, jed­nak wtedy nie by­łam świa­doma tego, jak bar­dzo moje słowa były praw­dziwe.

– Do­sta­łam go od naj­więk­szego i naj­sil­niej­szego męż­czy­zny na świe­cie. Mógł to dać każ­demu, ale wy­brał mnie. To ozna­cza, że je­ste­śmy ze sobą zwią­zani… na za­wsze.

– Na za­wsze? – Głos mo­jego przy­ja­ciela był wy­soki, jak­bym ude­rzyła go w klej­noty.

I wła­śnie wtedy mi­nął nas star­szy męż­czy­zna ja­dący na po­tęż­nym srebr­nym mo­to­cy­klu z wy­soką przed­nią szybą. Drobna ko­bieta o si­wych wło­sach sie­działa w wózku bocz­nym. Po­ma­cha­li­śmy rę­kami przed na­szymi twa­rzami, by po­zbyć się pyłu z po­wie­trza, a gdy Bucky kasz­lał, ja pa­trzy­łam, jak mo­to­cykl znika. By­łam za­fa­scy­no­wana i za­chwy­cona jego dźwię­kiem, tym, jak szybko je­chał, a także tym, że star­sza ko­bieta wy­glą­dała, jakby było jej wy­god­nie w tej przy­czepce. Rów­nie do­brze mo­głaby ro­bić na dru­tach, za­miast pę­dzić z pręd­ko­ścią wia­tru. Pa­trzy­łam za nimi jesz­cze długo po tym, jak znik­nęli za za­krę­tem.

Od­wró­ci­łam się w stronę Bucky’ego i uśmiech­nę­łam naj­sze­rzej, jak po­tra­fi­łam.

– Tak. Na za­wsze.

ROZ­DZIAŁ 5

THIA

Nie­wiele rze­czy mnie prze­raża. Samo ży­cie jest wy­star­cza­jąco prze­ra­ża­jące, nie można mar­no­wać czasu na oba­wia­nie się nie­zna­nego, bo to, co znane, też bywa straszne. Jako dziecko ni­gdy nie ba­łam się po­two­rów z szafy czy tych miesz­ka­ją­cych pod łóż­kiem.

Je­dy­nym, co mnie prze­ra­żało, było to, co na­prawdę mo­gło się wy­da­rzyć.

Jak na przy­kład tor­nada.

Tak na­prawdę w Jes­sep na Flo­ry­dzie, w moim ro­dzin­nym mia­steczku, ni­gdy nie było ta­kiego tor­nada, które do­pro­wa­dzi­łoby do ka­ta­stro­fal­nych szkód. My prze­ży­li­śmy tylko małe tor­nada. Ta­kie, które naj­wy­żej prze­wra­cają drzewa lub zry­wają da­chówki.

A mimo to wszyst­kie kosz­mary na­wie­dza­jące mnie od czasu, gdy za­brano Be­ara, do­ty­czyły zbli­ża­ją­cych się trąb po­wietrz­nych – nisz­czą­cych bu­dynki, farmy, mia­sta…

Ży­cia.

Od kilku dni po­po­łu­dniowe bu­rze prze­ta­czały się przez mia­sto z pełną mocą. Były jesz­cze strasz­liw­sze i jesz­cze po­tęż­niej­sze niż kie­dy­kol­wiek. Jakby pró­bo­wały prze­słać wia­do­mość o nad­cho­dzą­cej tra­ge­dii.

Chmury to­czyły wojnę na nie­bie, tak samo jak ja to­czy­łam wojnę sama ze sobą. Mi­łość i cier­pie­nie prze­peł­niały mnie w rów­nym stop­niu. Te uczu­cia zmie­niły się w fi­zyczne do­zna­nia, a po kilku dniach prze­ro­dziły się w nisz­czący ciało ból.

Na­de­szły ciemne chmury za­sła­nia­jące nie­bie­skie niebo. Po­łu­dniowa bu­rza dała o so­bie znać. Zbli­żała się do mnie, a mój kosz­mar sta­wał się rze­czy­wi­sto­ścią.

Ba­łam się tego, że w każ­dej chwili wi­ru­jące chmury mogą spaść z nieba pro­sto na mnie. By­łam pewna, że tak się sta­nie. Cze­ka­łam na mo­ment, gdy tor­nado ude­rzy i do­kona więk­szych znisz­czeń, niż kto­kol­wiek mógł so­bie wy­obra­zić.

Niż kto­kol­wiek byłby w sta­nie wy­trzy­mać.

Nie­mal czu­łam wiatr i nad­cho­dzące tra­ge­die. Czu­łam się tak, jak­bym unio­sła się w po­wie­trze, a po­tem spa­dła na zie­mię.

Dla mnie tor­nado za­wsze było siłą na­tury mo­gącą wy­wo­łać naj­więk­sze szkody.

Tak wła­śnie my­śla­łam, do­póki nie spo­tka­łam siły na­tury, przy któ­rej tor­nado przy­po­mi­nało bar­dziej po­ranny wie­trzyk. Siła, która mnie pod­no­siła, spra­wiała, że mo­głam wzbić się co­raz wy­żej, wi­ro­wać w po­wie­trzu i opaść na zie­mię, po­ła­mana, wal­cząca o ży­cie.

Moje, a także jego.

Be­ara.

Za­nim mój brat zmarł i moja matka osza­lała, oj­ciec do wie­czora zo­sta­wał w sa­dzie. My­śla­łam, że na­pra­wia po­psuty sys­tem na­wad­nia­jący lub ja­ki­kol­wiek inny nie­dzia­ła­jący sprzęt.

Kie­dyś mnie to za­cie­ka­wiło i wy­mknę­łam się z domu, ale za­miast zna­leźć ojca przy ge­ne­ra­to­rze lub po­psu­tych ru­rach, za­sta­łam go klę­czą­cego w bło­cie. Peł­nia księ­życa oświe­tlała twarz męż­czy­zny, dzięki czemu wi­dzia­łam jego za­łza­wione oczy. Pa­trzył na drzewa, jakby były czymś wię­cej niż tylko ga­łę­ziami cięż­kimi od owo­ców.

Tak na­prawdę nie za­sko­czyło mnie to, że roz­ma­wiał z drze­wami.

On je bła­gał.

Bła­gał, by zbiory były udane. Żeby Sun­n­lan­dio Co­ope­ra­tion ja­kimś cu­dem za­pła­ciło nam wię­cej, żeby ceny pa­liwa spa­dły, pra­cow­nicy prze­stali do­ma­gać się wyż­szej wy­płaty i żeby prze­wi­dy­wany mróz omi­nął na­szą farmę.

A na końcu bła­gał, by moja matka znowu go po­ko­chała.

W tym mo­men­cie pę­kło mi serce.

I wtedy zro­zu­mia­łam, że za­pew­nie­nia typu: „Wszystko bę­dzie do­brze, ko­cha­nie”, które oj­ciec wy­gła­szał przy ko­la­cji, były kłam­stwem, tak jak przy­pusz­cza­łam.

W te noce, gdy mój tata do późna sie­dział w sa­dzie, mama wy­cią­gała mnie z łóżka i za­bie­rała do swo­jego. Tu­li­ły­śmy się i oglą­da­ły­śmy ckliwe ko­me­die ro­man­tyczne.

Dzięki tym fil­mom, a nie ozię­błemu związ­kowi mo­ich ro­dzi­ców, po raz pierw­szy zo­ba­czy­łam, czym jest praw­dziwa mi­łość. Bar­dzo się iry­to­wa­łam, kiedy para na­po­ty­kała prze­szkodę i przez to nie mo­gła być ra­zem. Po­tem cze­ka­łam na wielki ro­man­tyczny gest na końcu filmu – taki, który po­łą­czy bo­ha­te­rów na za­wsze.

Za każ­dym ra­zem, gdy film się koń­czył i po­ja­wiały się na­pisy, moja mama wzdy­chała i od­gar­niała mi włosy z czoła.

– Wiesz, że to nie jest praw­dziwe, prawda? Filmy to tylko fik­cja. Taka mi­łość nie ist­nieje.

Mó­wiła, że jest nie­re­ali­styczna.

Tylko że to było ko­lejne kłam­stwo, cho­ciaż ona jesz­cze o tym nie wie­działa.

Bo taka mi­łość ist­nieje.

To, co czu­łam do Be­ara, go­to­wało się pod moją skórą, od­kąd skoń­czy­łam dzie­sięć lat, a gdy w końcu znowu się spo­tka­li­śmy, po­mi­ja­jąc nie­przy­jemne oko­licz­no­ści, te uczu­cia eks­plo­do­wały i zmie­niły się w coś po­tęż­niej­szego, niż ja­ki­kol­wiek ckliwy ro­mans mógł przed­sta­wić.

Ist­niała tylko jedna zna­cząca róż­nica.

Na­sza hi­sto­ria nie miała szczę­śli­wego za­koń­cze­nia.

Nie było żad­nej po­goni na wierz­chowcu czy wy­zna­wa­nia swo­ich uczuć przed tłu­mem wzru­szo­nych lu­dzi.

Nie, na­sza hi­sto­ria za­koń­czyła się, bo Bear tra­fił do wię­zie­nia, gdy po­sta­no­wił wziąć na sie­bie winę za mor­der­stwo mo­ich ro­dzi­ców, za które od­po­wie­dzialna była moja matka.

Kiedy praw­niczka Be­ara, Be­thany Flet­cher, wy­ja­śniła, że Bear pod­pi­sał ze­zna­nie, by ura­to­wać mnie przed za­gro­że­niem pły­ną­cym ze strony jego by­łych braci, z któ­rymi te­raz on sam bę­dzie się mu­siał zmie­rzyć w sta­no­wym wię­zie­niu, nie chcia­łam w to uwie­rzyć.

Sko­czył w ogień za­miast mnie.

King za­bie­rze cię do domu.

Zo­stań tam. Cze­kaj.

Za­ufaj mi.

Kilka mi­nut po aresz­to­wa­niu Be­ara Be­thany po­dała mi li­ścik od niego, gdy wciąż wpa­try­wa­łam się w drogę, jakby miał się na niej po­ja­wić w każ­dej chwili. Trzy­ma­łam kartkę w drżą­cych dło­niach i ob­ra­ca­łam ją w pal­cach, za­sta­na­wia­jąc się, gdzie jest reszta.

– Nie ro­zu­miem – po­wie­dzia­łam do Be­thany, pła­cząc.

– Rób to, co ci ka­zał – od­parła. – Nie mu­sisz ro­zu­mieć. Masz tylko słu­chać.

– Dla­czego on to zro­bił? – za­py­ta­łam.

Be­thany unio­sła jedną brew, jak­bym już po­winna była znać od­po­wiedź.

– Z tego sa­mego po­wodu, dla któ­rego wszy­scy męż­czyźni ro­bią głu­pie rze­czy. Z mi­ło­ści oczy­wi­ście.

– On nie bę­dzie tam bez­pieczny. Mu­simy go wy­cią­gnąć!

– Thia – ode­zwała się Ray, sta­jąc obok mnie. – Nie ro­zu­miesz? Oni chcieli cię aresz­to­wać. Bear przy­naj­mniej się obroni, a ty nie by­ła­byś w sta­nie. On do­ra­stał w klu­bie. Wie, jak so­bie po­ra­dzić. Wie, co ro­bić. Be­thany ma ra­cję. Mimo że to trudne, mu­sisz mu za­ufać, a w mię­dzy­cza­sie ona zrobi wszystko, by wró­cił do domu. Wszy­scy się o to po­sta­ramy.

King sta­nął obok Ray i po­ło­żył rękę na jej ra­mie­niu.

Po­krę­ci­łam głową.

– To po­win­nam być ja. On ni­czego nie zro­bił, ale ja tak! –Od­wró­ci­łam się w stronę Be­thany. – To ja po­strze­li­łam moją matkę. To ja ją za­bi­łam. To po­win­nam być ja! Pro­szę, nie mo­żemy po­zwo­lić, by on…

Be­thany cmok­nęła ję­zy­kiem i po­ki­wała pal­cem prze­cząco.

– Nie ma mowy, moja droga. Bear roz­bił swój mo­to­cykl w sa­dzie. Po­szedł do domu two­ich ro­dzi­ców, by sko­rzy­stać z te­le­fonu, bo jego nie miał za­sięgu. Kiedy zbli­żył się, twoja matka stała na ganku, beł­ko­cząc coś o za­bi­ciu męża i wy­ma­chu­jąc pi­sto­le­tem. Bear zła­pał za broń znaj­du­jącą się na ganku i za­strze­lił ją w sa­mo­obro­nie, a po­tem uciekł.

– Ale to nie było tak – od­par­łam gło­sem po­zba­wio­nym emo­cji.

– We­dług jego ze­zna­nia tak wła­śnie się stało – od­parł King. – Mu­sisz mu za­ufać.

Za­ufać?

Za­ufa­nie to za­bawna rzecz. Szcze­gól­nie gdy moja cier­pli­wość i mój zdrowy roz­są­dek już osią­gnęły swój li­mit, a męż­czy­znę, któ­rego ko­cham, aresz­to­wano za coś, co ja zro­bi­łam, i zo­sta­łam z pu­stym ser­cem i iry­tu­ją­cym li­ści­kiem, któ­rego nadawca ka­zał mi po­wró­cić do miej­sca znie­na­wi­dzo­nego przeze mnie naj­bar­dziej na świe­cie. Ufa­łam Be­arowi i w głębi serca wie­dzia­łam, że zro­bił to, co było dla mnie naj­lep­sze.

Ale mia­łam pew­ność, że on przez to zgi­nie.

– Od­pocz­nij tro­chę. Rano za­wiozę cię do domu – po­wie­dział King i to było na tyle.

Na­wet nie pró­bo­wa­łam za­snąć, bo do­sko­nale wie­dzia­łam, że to nie­moż­liwe, skoro wciąż wy­czu­wa­łam za­pach Be­ara w po­ścieli. Za­miast tego sie­dzia­łam w ma­łej łódce, w któ­rej Bear wy­znał, co do mnie czuje, tylko że tym ra­zem przy­wią­za­łam ją do po­mo­stu, bo nie mia­łam siły wal­czyć z prą­dem.

Upi­łam łyk z do po­łowy pu­stej bu­telki Jacka Da­niel’sa, którą zna­la­złam w miesz­ka­niu, i po­pa­trzy­łam na za­tokę. Bursz­ty­nowy tru­nek pa­lił moje usta i prze­łyk, omi­ja­jąc świeżo zła­mane serce i wznie­ca­jąc ogień w żo­łądku.

Z każ­dym ły­kiem czu­łam smak ust Be­ara na bu­telce. Przy­się­gam.

Było już późno, a po­wie­trze parne. Wil­got­ność się­gnęła ta­kiego po­ziomu, że kro­ple wody zbie­rały się na mo­ich ra­mio­nach i spły­wały do zgię­cia łok­cia.

Wszystko stało się tak szybko, a mimo to mia­łam wra­że­nie, jakby czas się za­trzy­mał.

Jak to w ogóle moż­liwe?

Jak długo zna­łam Be­ara, za­nim po­sta­no­wił się dla mnie po­świę­cić?

Dni? Ty­go­dnie? Mie­siące?

Czas mie­szał się ze sobą, aż zwol­nił, a ja z prze­ra­że­niem pa­trzy­łam, jak za­bie­rają Be­ara.

To, że nie po­wie­dział mi o swoim pla­nie, za­bo­lało, cho­ciaż ro­zu­miem, dla­czego tak po­stą­pił.

Do­my­ślił się, że ni­gdy bym mu na to nie po­zwo­liła. Gdy­bym wie­działa, uda­ła­bym się na po­ste­ru­nek i przy­znała się, za­nim on by to zro­bił.

To nie tak, że ko­cha­łam go od pierw­szej chwili, gdy go zo­ba­czy­łam. Nie, wtedy by­łam tylko dziec­kiem, ale się za­uro­czy­łam. Tam­tego dnia coś się we mnie zmie­niło. Może i to nie była mi­łość, ale mia­łam wra­że­nie, jakby wtedy do sklepu wszedł ktoś bę­dący moim uzu­peł­nie­niem. Od tam­tego dnia, no­sząc pod ko­szulką pier­ścień Be­ara, czu­łam się, jak­bym mo­gła od­dy­chać.

Jak­bym była ca­ło­ścią.

Ła­pa­łam za niego za każ­dym ra­zem, gdy Erin Flem­ming drę­czyła mnie w pią­tej kla­sie, i czer­pa­łam z niego siłę, gdy w końcu się w so­bie ze­bra­łam i ude­rzy­łam ją w brzuch. Tam­tego dnia wró­ci­łam do domu po szkole i na­wet się nie skrzy­wi­łam, gdy mama uzie­miła mnie na mie­siąc.

Było warto.

Po­cie­ra­łam pier­ścień na szczę­ście przed za­wo­dami strze­lec­kimi. W trzech hrab­stwach ze­bra­łam re­kor­dową liczbę na­gród w po­staci nie­bie­skich wstęg. A w nocy, gdy le­ża­łam w moim ma­łym łóżku, trzy­ma­łam go przy ustach, ma­rząc o tym, by spra­wił, że moi ro­dzice prze­staną się kłó­cić.

Na­wet po tym, jak do­wie­dzia­łam się, że obiet­nica, którą no­si­łam na szyi przez osiem lat, była nic nie­warta, czu­łam się za­chwy­cona, gdy Bear od­dał mi pier­ścień.

Wy­cią­gnę­łam go spod ko­szulki i spoj­rza­łam na jed­no­oką czaszkę. Świa­tło księ­życa od­bi­jało się w dia­men­cie, przez co wy­da­wało mi się, że pier­ścień pusz­cza do mnie oko.

Im dłu­żej Bear prze­by­wał w wię­zie­niu, tym bar­dziej praw­do­po­dobne było, że ni­gdy nie wróci, a jed­nak nikt nie mógł mi do­kład­nie po­wie­dzieć, na co w ogóle cze­ka­łam.

Ści­snęło mnie w sercu, a whi­skey po­de­szła mi do gar­dła, pa­ląc mój prze­łyk tak samo jak wtedy, gdy spły­wała do żo­łądka.

Nie mo­głam roz­trzą­sać tej my­śli. Nie mo­głam sku­piać się na tym.

Ale też nie mo­głam zwy­czaj­nie cze­kać.

Obie­caj mi, Ti, że ze mnie nie zre­zy­gnu­jesz, nie­ważne, co się sta­nie, po­wie­dział kie­dyś Bear.

Jak ja nie zno­szę cze­kać.

Rzu­ci­łam bu­telkę przed sie­bie z gar­dło­wym okrzy­kiem. Za­wi­ro­wała w po­wie­trzu i z chlup­nię­ciem wpa­dła do wody, two­rząc roz­cho­dzące się po po­wierzchni okręgi. Gdy do­się­gnęły łódki, po­sta­no­wi­łam, że cho­ciaż ufam Be­arowi, to za nic w świe­cie nie będę sie­dzieć bez­czyn­nie i nie po­zwolę, by jego los za­le­żał od in­nych. Zro­bię coś przy pierw­szej oka­zji.

Mu­sia­łam tylko wy­my­ślić co.

ROZ­DZIAŁ 6

THIA

Je­stem w miesz­ka­niu Be­ara. Jest późno. Zbyt późno, by dzwo­nił te­le­fon le­żący na szafce przy łóżku. Prze­wra­cam się na łóżku i od­bie­ram.

– Halo? – mó­wię za­chryp­nię­tym od snu gło­sem. Od­chrzą­kuję, a ktoś po dru­giej stro­nie chi­cho­cze.

Po moim krę­go­słu­pie prze­biega dreszcz i sia­dam na łóżku wy­pro­sto­wana.

– Skar­bie, to ja. Nic nie mów. Po pro­stu po­zwól mi mó­wić. Tak wiele chcę ci po­wie­dzieć, ale nie wiem, od czego za­cząć. My­ślę o to­bie. Mimo że mi­nęło tylko kilka go­dzin, tę­sk­nię za tobą jak sza­lony. Jesz­cze ni­gdy za ni­kim tak bar­dzo nie tę­sk­ni­łem. Nie wiem, kiedy bę­dziemy mo­gli znowu po­roz­ma­wiać, więc chcia­łem ci po­wie­dzieć to wszystko, póki jesz­cze mogę. Je­steś tam, Ti?

– Tak – od­po­wia­dam bez tchu. – Je­stem tu.

– Uwiel­biam to, jak ję­czysz, gdy do­pro­wa­dzam cię do or­ga­zmu. I to, jaka ro­bisz się mo­kra na sam dźwięk mo­jego imie­nia. Ale też będę tę­sk­nić za tym, jak żu­jesz koń­cówki wło­sów za każ­dym ra­zem, gdy nie wiesz, co po­wie­dzieć. Będę tę­sk­nić za tym, jak na mnie pa­trzysz, jak­byś pró­bo­wała mnie roz­gryźć, cho­ciaż tak na­prawdę je­stem/ pro­stym fa­ce­tem – za­zwy­czaj my­ślę tylko o tym, jaka je­steś cho­ler­nie piękna, i o tym, jak cię ro­ze­brać. Będę tę­sk­nić za tym, że za­wsze mó­wisz, że nie je­steś głodna, gdy py­tam, a po­tem zja­dasz po­łowę tego, co so­bie przy­go­to­wa­łem. Po pro­stu będę tę­sk­nić za tobą. Już tę­sk­nię. Za tym, że dzięki to­bie czuję się jak zwy­kły czło­wiek, a nie wy­rzu­tek. Do­póki cię nie po­zna­łem, czu­łem się bez­war­to­ściowy, by­łem ni­kim. Ty da­łaś mi wszystko i za­mie­rzam zro­bić dla cie­bie to samo. Je­steś dla mnie za do­bra, ale pla­nuję ci to wy­na­gro­dzić tym, że ja też będę dla cie­bie do­bry. Z tobą. Dzięki to­bie.

Mil­czę, tak jak mi ka­zał, ale nie mogę opa­no­wać łez.

– Świat to mroczne miej­sce, a ty włą­czy­łaś świa­tło i te­raz jest tak ja­sno, że cho­dzę jak ośle­piony. Je­stem w pie­przo­nym wię­zie­niu… i ni­gdy nie by­łem szczę­śliw­szy. Czyż to nie śmieszne? Brzmię jak pizda, ale po­my­śla­łem, że po­win­naś o tym wszyst­kim wie­dzieć, w ra­zie gdyby coś mi się stało. Mu­sisz wie­dzieć to wszystko.

– Ja…

Bear mi prze­rywa:

– Nie, nic nie mów. Ku­cam w ką­cie naj­obrzy­dliw­szej ła­zienki, w ja­kiej by­łem, jest śro­dek nocy, roz­ma­wiam przez te­le­fon wy­jęty zza kratki wen­ty­la­cyj­nej, więc pro­szę cię, Ti, po­słu­chaj.

Ki­wam głową, jakby mógł to usły­szeć.

– Mu­szę ci coś wy­znać. Za każ­dym ra­zem, gdy się pie­przy­li­śmy, do­cho­dzi­łem w to­bie. Sie­dzę tu od mie­sięcy, dłu­żej, niż ty i ja je­ste­śmy… tym, kim dla sie­bie je­ste­śmy. Był­bym na­prawdę roz­cza­ro­wany, gdy­byś nie była w ciąży. Je­śli – lub gdy – stąd wyjdę, za­mie­rzam to na­pra­wić. Za­mie­rzam wy­peł­nić cię sobą tak bar­dzo, że wtedy już na pewno bę­dziesz no­sić moje dziecko. Nie je­stem do­brym czło­wie­kiem, skar­bie, ale w prze­ci­wień­stwie do mo­jego gówno war­tego ojca ja był­bym do­brym tatą. Chcę mieć dziew­czynkę. O ró­żo­wych wło­sach jak twoje.

Za­kry­wam usta, żeby Bear nie sły­szał mo­jego szlo­chu, i na chwilę od­su­wam od sie­bie te­le­fon, by po­cią­gnąć no­sem.

– Mną się nie przej­muj – kon­ty­nu­uje, a jego głos lekko się za­ła­muje. – I do kurwy nę­dzy, rób to, co ci ka­za­łem. Mam plan. Be­thany pra­cuje nad tym, by mnie wy­cią­gnąć. Ale to tro­chę po­trwa. Za­ufaj mi. Za­ufaj nam. Mo­żesz to dla mnie zro­bić, skar­bie? Ufasz mi?

Tak. Mogę to zro­bić.

– Te­raz mo­żemy po­roz­ma­wiać. Po­wiedz mi coś o so­bie. Coś, czego nie wiem. Coś nie­przy­gnę­bia­ją­cego, bo to miej­sce już i tak wpę­dza mnie w de­pre­sję.

Uśmie­cham się do te­le­fonu i mó­wię pierw­szą rzecz, która przy­cho­dzi mi na myśl:

– Za­wszę chcia­łam mieć psa. Ta­kiego du­żego. Gdy by­łam młod­sza, mie­li­śmy psa, doga nie­miec­kiego. Kiedy umarł, ro­dzice nie po­zwo­lili mi na dru­giego, ale ja za­wsze chcia­łam.

– Za­ła­twię ci ta­kiego psa, ko­cha­nie. Naj­więk­szego, jaki bę­dzie. Gdy tylko stąd wyjdę.

– Na­prawdę uwa­żasz, że wró­cisz do domu? – To py­ta­nie ma dru­gie dno. Czy on na­prawdę wyj­dzie? Czy na­prawdę to prze­trwa?

– Nie mam po­ję­cia. Ale wiem, że nie­jedna osoba pró­bo­wała mnie za­bić, kiedy jesz­cze nie mia­łem po co żyć, i ni­gdy jej się to nie udało. Więc uwa­żam, że to do­brze.

– Nie ro­zu­miem – od­po­wia­dam.

– To zna­czy, że te­raz mam po co żyć, więc będą mu­sieli przyjść do mnie z pie­przoną bombą nu­kle­arną, by mnie za­bić, bo ja się ni­g­dzie nie wy­bie­ram, Ti. Nie zo­sta­wię cię. Nie te­raz. Ni­gdy. Obie­cuję.

– Wie­rzę ci – mó­wię, bo na­prawdę tak jest.

– A te­raz po­wiedz mi, gdzie je­steś – na­lega Bear, a jego głos staje się cich­szy. – Le­żysz w na­szym łóżku? – pyta. W sło­wach „na­sze łóżko” i jego gło­sie jest coś ta­kiego, co spra­wia, że na­tych­miast się kładę i prze­su­wam dło­nią po brzu­chu.

– Tak, je­stem w na­szym łóżku – mó­wię, nie­mal mru­cząc.

– W majt­kach i ko­szulce? – pyta, wy­mie­nia­jąc mój ulu­biony strój do spa­nia.

– Tak – mó­wię.

– To do­brze. Po­słu­chaj mnie te­raz, skar­bie. Pa­mię­tasz ten pierw­szy raz, gdy wzią­łem cię w cię­ża­rówce? Przy­po­mnij so­bie, jak wło­ży­łem w cie­bie fiuta. By­łaś taka cia­sna, że chyba mnie bo­lało to bar­dziej niż cie­bie.

Prze­su­wam rękę ni­żej.

– Pa­mię­tam – mó­wię nie­mal z ję­kiem, gdy wkła­dam palce do maj­tek.

– Do­ty­kasz się? – pyta Bear.

– Tak.

– Do­bra dziew­czynka – mówi na­pię­tym gło­sem. –Zdej­mij majtki i roz­łóż dla mnie nogi.

Po­zby­wam się bie­li­zny i roz­kła­dam nogi tak sze­roko, jakby to on miał się mię­dzy nimi zna­leźć.

– Okej – mó­wię.

– Pa­mię­tasz, jak spró­bo­wa­łem cię po raz pierw­szy? Ten pierw­szy raz, kiedy mój ję­zyk do­tknął two­jej cipki? Pa­mię­tasz, ja­kie to było uczu­cie, gdy pie­przy­łem cię ję­zy­kiem, aż nie mo­głaś już wy­trzy­mać?

Za­my­kam oczy i dwoma pal­cami za­ta­czam kręgi na cipce, przy­po­mi­na­jąc so­bie w szcze­gó­łach to, o czym mówi Bear. Jego cie­pły, mo­kry ję­zyk, ucisk w dole mo­jego brzu­cha, gdy pie­przył mnie w ten spo­sób nie­prze­rwa­nie. Szyb­ciej i szyb­ciej, aż je­stem bli­sko szczytu.

– Tak – mó­wię.

Bear chi­cho­cze.

– Miej roz­ło­żone nogi. Przy­po­mnij so­bie, jak trzy­ma­łaś mnie za włosy, gdy ja ukry­wa­łem twarz mię­dzy two­imi udami.

Po­ru­szam pal­cami co­raz szyb­ciej, je­stem co­raz bli­żej speł­nie­nia. A po­tem zwięk­szam na­cisk, aż w końcu znaj­duję się na gra­nicy, gdzie na­wet naj­lżej­szy do­tyk może za­pew­nić mi or­gazm.

– Bear – ję­czę. – Jest mi tak… tak…

– Nie mogę się do­cze­kać, aż zro­bię to po­now­nie. Ale na­stęp­nym ra­zem nie po­zwolę ci dojść z moim ję­zy­kiem w to­bie – mówi Bear i na­gle czuję się roz­cza­ro­wana.

– Nie?

– Nie, bo gdy już bę­dziesz miała dojść w ten spo­sób, pod­niosę się i wejdę w cie­bie. I będę cię pie­przył. Mocno. Aż oboje bę­dziemy krzy­czeć i doj­dziemy ra­zem.

Zbli­żam się do or­ga­zmu i gdy w końcu nie­mal czuję naj­pięk­niej­sze speł­nie­nie, ja­kie może mi za­pew­nić wła­sna ręka, w tle roz­lega się ja­kiś ha­łas.

– Cho­lera, mu­szę le­cieć, Ti.

– Po­cze­kaj – sa­pię, otwie­ra­jąc oczy. – Kiedy… –za­czy­nam, ale nie wiem, o co do­kład­nie chcę za­py­tać.

– Ko­cham… – Za­nim udaje mu się do­koń­czyć, po­łą­cze­nie zo­staje prze­rwane.

Cho­wam głowę mię­dzy ko­la­nami.

– Nic mu nie bę­dzie – mó­wię na głos, pró­bu­jąc się po­cie­szyć.

Je­stem jak na haju. Je­stem smutna. Szczę­śliwa. Za­nie­po­ko­jona.

Te­le­fon od Be­ara spra­wił, że czuję coś, czego nie czu­łam od jego znik­nię­cia, i chcę się tego trzy­mać do chwili, aż on znowu bę­dzie przy mnie.

To na­dzieja.

Od­kła­dam te­le­fon i od­daję Kin­gowi, który wkłada go do ust i po­łyka.

I wła­śnie stąd wiem, że cała ta roz­mowa była tylko snem. W rze­czy­wi­sto­ści Bear za­ka­zał nam się kon­tak­to­wać. Ja nie mo­głam dzwo­nić do niego, a on nie mógł dzwo­nić do mnie. I nie mo­głam go od­wie­dzać. King wy­ja­śnił mi, że od­wie­dze­nie przeze mnie w wię­zie­niu męż­czy­zny, któ­rego oskar­żono o za­bi­cie mo­ich ro­dzi­ców, do­pro­wa­dzi do tego, że nie będę wy­glą­dać na nie­winną. A wła­śnie o to sta­rał się Bear.

Kiedy otwo­rzy­łam oczy, King na­prawdę stał nade mną. Jego po­tężne ciało rzu­cało cień i nie było do­wodu na to, że po­łknął ja­kie­kol­wiek urzą­dze­nie elek­tryczne. Na szczę­ście by­łam w pełni ubrana w ko­szulkę i spodnie dre­sowe, jed­nak i tak od­dy­cha­łam gło­śno, bo jesz­cze nie do­szłam do sie­bie po or­ga­zmie, który nie­mal prze­ży­łam we śnie.

– Czas wra­cać do domu.

Do domu? Usia­dłam na łóżku i po­tar­łam oczy. King ka­zał mi spo­tkać się z nim na ze­wnątrz za dzie­sięć mi­nut i wy­szedł z po­koju. Od­rzu­ci­łam na bok koł­drę i po­szłam do ła­zienki, by wziąć prysz­nic.

Zimny prysz­nic.

Dom.

Gdzie to, do cho­lery, jest?

ROZ­DZIAŁ 7

BEAR

Usły­sza­łem wy­cie sy­reny, które ozna­czało, że czas prze­by­wa­nia na po­dwórku do­biegł końca i trzeba wra­cać do środka. W samą porę. Mil­ler i ja uda­li­śmy się do naj­bliż­szego wej­ścia, ani na chwilę nie spusz­cza­jąc wzroku z na­szego no­wego to­wa­rzy­stwa.

– Ty nie, McA­dams – po­wie­dział straż­nik pil­nu­jący bramy i we­pchnął mnie z po­wro­tem na po­dwórko po tym, jak Mil­ler już wszedł do środka.

– Co to ma, do cho­lery, zna­czyć? – za­py­tał Mil­ler, oglą­da­jąc się za sie­bie, gdy ochro­niarz za­mknął bramę, zo­sta­wia­jąc mnie na po­dwórku wraz z by­łymi braćmi, któ­rzy za­częli iść w moją stronę. Mil­ler spoj­rzał na mnie współ­czu­jąco, gdy ko­lejny ochro­niarz we­pchnął go do środka.

– Po­my­śla­łem, że po­trze­bu­je­cie chwili dla sie­bie na osob­no­ści. Żeby nad­ro­bić za­le­gło­ści – oznaj­mił kpiąco straż­nik.

– Pier­dol się – wark­ną­łem, bo ten pie­przony straż­nik do­sko­nale wie­dział, co zro­bił, i nie mia­łem wąt­pli­wo­ści, że mu za to za­pła­cono. – Może wyj­dziesz i wszy­scy zo­ba­czymy, czy to na­prawdę jest ta­kie śmieszne.

Straż­nik za­chi­cho­tał, jakby spo­tka­nie trzech na jed­nego było za­bawne, i za­czął ob­ra­cać klu­cze w dłoni. Za­sa­lu­to­wał drwiąco i wszedł do bu­dynku, po­gwiz­du­jąc. Cięż­kie drzwi za­mknęły się z hu­kiem.

Roz­luź­ni­łem mię­śnie szyi, przy­go­to­wu­jąc się na walkę ży­cia. Spo­tka­łem się z tymi piz­dami przy sto­liku pik­ni­ko­wym, od któ­rego do­piero co od­sze­dłem. Ku mo­jemu za­sko­cze­niu Wolf oparł się o stół, a Munch i Stone za­jęli miej­sca na ławce. My­śla­łem, że od razu przejdą do rze­czy. Mimo że Mil­ler wła­śnie dał mi paczkę pa­pie­ro­sów, wy­cza­iłem ko­lejną w przed­niej kie­szeni kom­bi­ne­zonu Wolfa, wy­cią­gną­łem rękę i wy­ją­łem pu­dełko fa­jek wraz z za­pał­kami.

– Dzięki za pa­pie­rosa – po­wie­dzia­łem, pod­pa­la­jąc go, a po­tem rzu­ci­łem za­pałki na stół. – To co, dziew­częta, je­ste­ście go­towe spró­bo­wać?

Mogą spró­bo­wać.

Nie ba­łem się tych skur­wieli. Je­dyne, co mnie prze­ra­żało, to to, że już wię­cej nie zo­ba­czę Ti.

Tak na­prawdę by­łem wku­rzony.

Wście­kły.

Przez te wszyst­kie lata pró­bo­wa­łem zro­bić z mo­ich braci lep­szych lu­dzi, a oni wy­my­ślili taki plan?

– Po­waż­nie, nie tego was uczy­łem, suki – po­wie­dzia­łem, krę­cąc głową. – Chce­cie mnie za­bić na otwar­tym po­dwórku, gdzie wszę­dzie są ka­mery? Chop już dawno prze­stał być do­brym przy­wódcą, ale po was spo­dzie­wa­łem się cze­goś lep­szego niż ta­kiej nie­chluj­nej ro­boty.

My­śla­łem, że wstaną, wy­pną piersi i za­czną mi gro­zić.

My­śla­łem, że zro­bią co­kol­wiek.

Munch i Stone utkwili spoj­rze­nie w ziemi, a Wolf za­pa­lił pa­pie­rosa. Za­nim jed­nak ogień do­tknął koń­cówki, ude­rzy­łem fa­ceta pię­ścią w twarz, a on od razu upadł na zie­mię. Atak szedł mi le­piej niż obrona.

– Chop nas wy­słał, ale nie za­mie­rzamy cię za­bić, gnoju – po­wie­dział Wolf i prze­tur­lał się po ziemi, przy­ło­żyw­szy rękę do oka.

– Więc po co was tu­taj przy­słał? Że­by­ście urzą­dzili bi­twę na ła­skotki? – Wy­pu­ści­łem dym no­sem i cho­ciaż nie wie­dzia­łem, jak po­to­czą się na­stępne mi­nuty, czu­łem się nie­mal roz­luź­niony.

Po­go­dzi­łem się z tym.

Było jak w domu.

Z każdą se­kundą po­ziom ad­re­na­liny w mo­jej krwi wzra­stał. W któ­rymś mo­men­cie by­łem pewny, że mógł­bym pod­nieść cię­ża­rówkę, gdy­bym miał oka­zję.

Albo wy­koń­czyć trzech fa­ce­tów za jed­nym za­ma­chem.

– Nie, on tak na­prawdę wy­słał nas tu­taj, że­by­śmy cię za­bili, ale tego nie zro­bimy – oznaj­mił Munch, wsta­jąc, by po­móc Wol­fowi się pod­nieść.