The price of reputation ebook

THE PRICE

OF REPUTATION

K. D. ARCHER

© 2026 K. D. ARCHER

All rights reserved.

[email protected]

Chapter 1 – The Essay Factory

The St Jude Law Faculty Library always smelt the same: overheated photocopiers, cheap vending-machine coffee, and people who hadn’t had to ask the price of anything in three generations.

Amelia Vance was sitting in the archives section, in the furthest corner, where the strip lights flickered in time with their own death throes and dust settled on volumes of case law no one had opened since the nineties. It was cold down here – a chill that seeped through her thin jumper and stayed under her skin long after she left the building.

Her own laptop sat in front of her, an old model with the letters worn off half the keys.

Amelia was writing about the law of succession. For Arthur Montgomery, whose name currently sat in the document header, it was an abstraction dealt with by his father’s accountants.

‘“A comparative analysis of enforcement provisions in the civil-law and common-law systems…”’ she muttered under her breath, pushing her slipping glasses back up her nose.

Her fingers moved rhythmically across the keyboard, almost without thought. She knew the definitions by heart. She knew exactly where to put the comma so Professor Brown wouldn’t have anything to latch onto, and she knew how to shape the sentences so they sounded like the musings of someone who spent their evenings on yachts, not at a sink. This wasn’t just an essay. It was a product. A precisely tailored service for which Montgomery would pay her about as much as she spent on food in a month.

Her eyes burned. The night shift had finished at six that morning, and she’d had all of twenty minutes for a quick shower in the communal hall bathroom before heading to the library. Her hands still smelt of bitter coffee beans and that specific chemical disinfectant they used on the café counters.

She counted to seven. In. Out.

The air in the archives changed density, all at once. It was a familiar feeling – the prickling at the back of her neck that warned her something was coming. Footsteps. Measured, self-assured, without a trace of the harried rush that clung to other students. James Thorne never had to hurry. At St Jude, time moved to his schedule.

He appeared between the criminal-law shelves like a shadow with too much polish to be menacing. Dark, perfectly cut suit, shirt so white it almost hurt the eyes in the dim light, and a tie in college colours. James Thorne was the definition of prestige. Son of a Supreme Court justice, golden boy of the system, the one who was meant to be this country’s future and was instead amusing himself by running an underground essay factory.

He walked through the middle of the reading room in the company of Nicholas Williams. Nicholas, top button undone and grin firmly in place, was living proof that at St Jude you could be both an aristocrat and a complete lightweight.

‘Thorne, if you make me listen to another precedent case on the way to breakfast, I swear I’ll find myself a less boring friend,’ Nicholas said, winking at one of the students at a nearby table.

James answered with a brief, almost imperceptible smile, but didn’t slow. On the way he nodded to two students from the year above and returned a quiet ‘Hi, James’ tossed from the side. People moved out of their path as naturally as if their presence in the aisle were a weather event you ignored at your peril.

Nicholas stopped by the legal-history shelves, already reaching for his phone.

‘Go on, sort out your “business”. I’ll meet you under the oak,’ he called after James.

He stopped two paces from her. Too close. He smelt of sandalwood, citrus, and cool autumn air.

‘Montgomery claims your last masterpiece on succession was so good Brown started suspecting a sudden burst of genius,’ he said. His voice was low and smooth, with that thread of cynicism Amelia could pick up at a mile’s distance. ‘You need to pace yourself, Vance. If Arthur suddenly starts writing like a future judge, even he won’t be able to argue his way out of plagiarism charges.’

Amelia didn’t look up. She saved the file and snapped the laptop shut; the dry click echoed off the stacks.

‘Arthur wouldn’t recognise genius if it turned up in the form of a well-worded yacht invitation, James,’ she said. ‘That’s exactly what he pays me for. And you, apparently, since you’re playing courier. I still don’t understand why you bother. You’ve got more zeros in your account than I’ve got hours of sleep in a week.’

James took another step, leaning back against the edge of the heavy oak table. He drew an envelope from the inside pocket of his jacket and set it down beside her battered bag.

‘Your cut. Montgomery added a bonus; apparently you saved his arse from being dropped from the register after he blew Marshall’s mid-term,’ he said, watching her with that irritating, clinical attentiveness of his. ‘You look awful. When was the last time you slept more than three hours?’

She slid the envelope into her bag, willing him not to notice the way her hands were shaking.

‘Sleep is a luxury for people who don’t have to worry about their scholarship renewal,’ she said shortly, getting to her feet. ‘Anything else? Or is that all the news from the big wide world?’

James didn’t move, still blocking her only way out of the narrow archive aisle. His gaze rested on her face – the shadows under her eyes, the tight line of her mouth.

She’d wondered more than once why he did it. In first year, when she’d had the audacity to take apart the reasoning in his father’s most famous judgment in the middle of constitutional-law lecture, everyone had assumed James would destroy her. Instead, he’d approached her a week later with a proposal. He’d chosen partnership over revenge. She’d told herself it was his way of rebelling – quiet, clever, and very, very profitable sabotage of everything his father stood for – but she wasn’t so sure any more.

She saw in him a strange mix: the responsible leader who kept everyone in line and the boy who would happily set St Jude on fire just to watch the family crests burn.

‘I’ve got a new offer,’ he said, ignoring the edge in her voice. ‘Olivia Cartwright. Defamation in common law. Double rate if the tone’s sufficiently… intimidating. She wants to prove to Daddy she’s suitable material for a City firm.’

Amelia let out a laugh that sounded more like a cough.

‘Cartwright? That girl thinks scholarship kids are a glitch in the system to be fixed with thicker foundation,’ she said. ‘She despises me, James.’

‘Which is exactly why she needs your brain so badly,’ James leaned in, shaving away what was left of her personal space. ‘She knows your mind’s the one thing in this building she can’t inherit or buy at auction. She can only rent it.’

The slightest suggestion of a smile touched his lips. The same one that always made Amelia feel both furious and faintly exhilarated. James Thorne wasn’t looking for a victim in her. He was looking for a worthy opponent, even if he was the one dealing the cards.

‘Tell Olivia my prices have gone up by twenty per cent,’ she said, swinging the bag onto her shoulder and forcing him to step aside. ‘If she wants to pretend to be someone she’s not, she can at least feel it in her wallet.’

She headed for the exit, heart hammering too fast.

‘Have a nice day, Vance,’ he called after her, that particular note back in his voice. As if he knew something about her she hadn’t quite admitted to herself yet.

She didn’t answer. She walked straight out of the library into the sharp autumn air of the campus, the weight of his gaze between her shoulder blades. She’d known from the start that this arrangement was a noose. They were partners in a crime against St Jude’s reputation and they both knew it was a dangerous game, with rules no one had ever bothered to explain.

James stayed in the archives a moment longer, staring at the empty space where Amelia had been. He liked watching her fight. She was the only real thing in this whole theatre of pretence, and he intended to make sure she didn’t vanish from the stage too soon.

*

Evenings in room 304 always smelt the same: a mix of Earl Grey, Sophie’s expensive hairspray, and the old dust that never quite lifted from St Jude’s halls. Amelia sat at the desk, eyes fixed on a blank document. The lamp on the corner of the table carved only her hands and the screen out of the dark; the cursor blinked, taunting her, marking off the seconds until the morning seminar.

The door burst open in its usual fashion. Sophie breezed in and dropped her designer bag on the bed with the easy carelessness of someone who’d never had to check her balance before going out.

‘You alive? You look like you’ve just walked out of a disciplinary hearing,’ she said, flopping into the chair opposite and stretching her legs out across the desk, right beside a stack of civil-law textbooks.

Amelia didn’t look away from the screen. She could feel every heartbeat pulsing in her temples.

‘Fletcher wouldn’t give me a raise,’ she said. ‘Apparently there’s a queue for my job, and my grades in law have no market value as far as he’s concerned.’

The money James Thorne left her in envelopes between the stacks was the only reason she could grit her teeth now instead of flinging her apron in her boss’s smug face. Without that “dirty” little extra, today’s refusal would have meant dropping out before the end of the month.

That was the price of wanting to be a lawyer: working for a man who didn’t respect her, and working with a man who managed her.

Sophie sighed and began to massage her feet, kicking off her heels.

‘Because Fletcher’s a petty miser who doesn’t understand you invest in people, not hours,’ she said. ‘Anyway, his name’s been going round the corridors in a weird context today. James asked me after lecture if you’re still doing nights at the café.’

Amelia stiffened.

‘He asked about the café? Why?’

‘Probably checking whether Montgomery was lying when he claimed his essay deadline was in danger because “his assistant” is exhausted,’ Sophie pulled a face and reached for a mug of cold tea. ‘I’ve known him since we were in sandpits, Amelia. James has always been obsessively thorough. I remember him spending a week watching a wasps’ nest just to see exactly what time they flew out for food. He just likes to know how the mechanisms he’s using work.’

Amelia glanced over at her. The picture of James Thorne as a patient observer of wasps’ nests was, somehow, deeply unsettling.

‘So now he’s swapped the garden for the library archives. Charming.’

‘Maybe,’ Sophie stood and rested a hand on Amelia’s shoulder. Her touch was warm, free of the chilly legal games Amelia was up to her neck in. ‘Give it a rest tonight. Come for a pint with me. My treat.’

Amelia gave a thin smile but shook her head, eyes drifting back to the document with Cartwright at the top.

‘I need to finish this chapter on defamation. Otherwise tomorrow morning I won’t have anything to pay for another week of this luxury with,’ she said, making a small circle with her hand to take in the peeling walls.

When Sophie disappeared into the bathroom, Amelia stared again at the blinking cursor. The news that James had been asking after her hammered in her head louder than the whirr of her ancient fan. She hated the thought of being under his microscope anywhere but between the stacks. The sense of being watched – methodically, precisely, without emotion – made her feel even more cornered.

She typed another sentence, the smell of Fletcher’s café coffee still catching in her throat. James Thorne could collect his little data points all he liked, but Amelia Vance knew one thing: at St Jude, the only person who was ever going to save her was herself.

Even if she had to use his money to do it.

Chapter 2 – The Guardian’s Traits

Zapach starego papieru w czytelni głównej był niemal dławiący, a jednak Amelia wolała go od stęchlizny archiwum. Przynajmniej tutaj słońce, przedzierając się przez wysokie, witrażowe okna, kładło na dębowych stołach długie, złociste pasy, dając złudzenie, że świat na zewnątrz wciąż istnieje.

Esej o zniesławieniu dla Olivii Cartwright szedł jej zaskakująco gładko. Może dlatego, że pisanie o wpływie na cudzą reputację za pomocą słów wydawało się Amelii wyjątkowo bliskie. Sama właśnie to robiła – budowała fałszywe pomniki intelektu ludziom, którzy na to nie zasługiwali.

Musiała na chwilę odejść od stolika, by odnieść tom orzeczeń do działu zwrotów. Przy automatach z kawą, tuż za rogiem wysokiego regału, zauważyła Nadię Bell i Olivię Cartwright. Stały tyłem do niej, opierając się o marmurowe kolumny. Ich śmiech był wysoki, czysty i pozbawiony jakichkolwiek trosk.

– …naprawdę nie rozumiem, po co marnują te miejsca stypendialne – głos Olivii był przesiąknięty nudą. – Takie jak Vance i tak nigdy nie wpasują się w strukturę prawdziwej kancelarii. Brakuje im tego… instynktu. Wyglądają, jakby każde zajęcia były walką o życie. To robi się męczące.

– To tylko statystyka, kochana – odpowiedziała Nadia, poprawiając jedwabną apaszkę. – Uczelnia potrzebuje ich do raportów o „równości szans”. Są jak te ekologiczne żarówki w holu: mało wydajne, ale dobrze wyglądają w prospekcie rekrutacyjnym.

Amelia zacisnęła palce na grzbiecie książki tak mocno, że aż pobielały jej kostki. Czuła na twarzy uderzenie gorąca, ale nie ruszyła się z miejsca. Słowa zabolały. Właśnie to była prawdziwa cena jej obecności w St. Jude: mogła pisać najlepsze eseje, a i tak była tylko elementem wizerunkowej strategii.

Wróciła do stolika, wciąż czując echo głosu Nadii w uszach. Właśnie kończyła akapit o różnicy między libel a slander, gdy ciszę biblioteki rozdarł dźwięk, którego każdy stypendysta bał się bardziej niż oblania egzaminu: suchy stukot ciężkich butów o marmur holu.

Amelia drgnęła. Nad stolikami przeszedł dreszcz. Trzech mężczyzn w ciemnych garniturach z identyfikatorami działu IT i bezpieczeństwa szło tuż obok prorektora ds. studenckich.

– Proszę o uwagę – głos prorektora odbił się echem od wysokiego sufitu. – W związku z podejrzeniami o naruszenie regulaminu korzystania z zasobów cyfrowych, przeprowadzimy wyrywkową kontrolę zawartości plików na komputerach osobistych. Proszę nie zamykać systemów.

Serce Amelii uderzyło o żebra z brutalną siłą. Krew odpłynęła jej z twarzy, zostawiając jedynie lodowaty dreszcz na karku. Na ekranie jej laptopa widniał otwarty dokument: Z_CARTWRIGHT_FINAL.docx. W metadanych pliku wciąż było jej nazwisko. Jeśli to zobaczą, stypendium zniknie w ułamku sekundy, a ona wróci do mieszkania w Lincoln z bagażem długów i biletem w jedną stronę donikąd.

Jej palce zawisły nad klawiaturą. Próba zamknięcia klapy laptopa teraz byłaby jak przyznanie się do winy. Panika zaczęła wypełniać jej płuca, gęsta i czarna.

– Zacznijmy od tego rzędu – wskazał prorektor, kierując się prosto w stronę jej stolika.

Amelia policzyła do siedmiu. Nie pomogło. Zamknęła oczy, czekając na koniec, gdy nagle powietrze obok niej znów zmieniło gęstość.

– Panie prorektorze, czy to naprawdę konieczne, by zakłócać ciszę w ten sposób? – chłodny, znajomy głos przeciął napięcie jak skalpel.

James Thorne stał przy sąsiednim regale, trzymając w ręku oprawiony w skórę tom kodeksu karnego. Wyglądał, jakby przed chwilą oderwał się od wyjątkowo nużącej lektury, ale Amelia zauważyła, że jego wzrok jest nienaturalnie ostry. Nicholas nonszalancko opierał się o stolik obok, rozbawiony – bo bawił go każdy chaos rozgrywający się na jego oczach.

– Panie Thorne, to rutynowe działania zabezpieczające… – zaczął prorektor, wyraźnie tracąc pewność siebie. Nazwisko sędziego Thorne’a miało w St. Jude siłę grawitacji.

– Rutynowe? – James zrobił krok w stronę urzędnika, stając dokładnie na linii wzroku między nim a Amelią. – To oznacza dostęp do prywatnych danych na urządzeniach osobistych, a to łatwo mógłby stać się tematem bardzo interesującej debaty na jutrzejszym seminarium u dziekana. Chyba że dział IT ma oficjalny nakaz podpisany przez radę powierniczą?

Prorektor zająknął się. James nie ustępował. Przesunął się o kolejny centymetr, jego ciało tworzyło teraz fizyczną barierę, zasłonę, której nikt nie odważyłby się przekroczyć.

– Rozumiem troskę o regulamin, ale mój ojciec zawsze powtarza, że procedury bez podstaw prawnych to tylko uprzejma forma tyranii – dodał James z lekkim uśmiechem, w którym nie było ani grama wesołości.

W bibliotece zapadła martwa cisza. Amelia czuła, jak klatka piersiowa Jamesa niemal dotyka jej ramienia. Czuła ciepło bijące od jego ciała i zapach sandałowca, który teraz nie wydawał się już tak irytujący. Wręcz przeciwnie – był kotwicą.

Cisza przeciągnęła się o ułamek sekundy za długo.

Prorektor zawahał się. Spojrzał na ludzi z IT, jakby szukał potwierdzenia.

– Sprawdzimy najpierw serwery ogólne – powiedział w końcu. – Urządzenia prywatne zostawmy na później.

Kiedy stukot butów w końcu ucichł w oddali, Amelia poczuła, że znów może oddychać. Jej dłonie drżały tak mocno, że musiała je schować pod blatem stołu. James nie odsunął się od razu. Stał tam, wciąż osłaniając ją przed resztą sali, patrząc przed siebie z tą samą, kamienną maską prefekta, którą nosił na co dzień.

– Zamknij plik, Vance – szepnął, nie odwracając głowy. Jego głos był niski, niemal pozbawiony emocji, ale wyczuła w nim nutę, której wcześniej nie znała.

Wcisnęła kombinację klawiszy, patrząc jak dokument znika z pulpitu. Dopiero gdy ekran stał się czarny, James odwrócił się ku niej.

– System nie mruga. Jak raz cię złapią, nie będzie odwrotu.

Spojrzała na niego, a jej wściekłość na moment przegrała z czymś, co przypominało… uznanie. Po raz pierwszy zobaczyła w nim kogoś więcej, niż tylko aroganckiego pośrednika. Zobaczyła kogoś, kto potrafił stanąć między nią a przepaścią.

– Chronisz własny interes, Thorne. Gdybym wyleciała, musiałbyś sam pisać te bzdury dla Olivii – odparła, starając się, by jej głos brzmiał tak twardo, jak zwykle.

James uśmiechnął się krzywo, a w jego oczach mignął ten niebezpieczny błysk, który tak bardzo ją drażnił.

– Oczywiście. Mój interes jest dla mnie najważniejszy – odparł, prostując się. – Ale na twoim miejscu zastanowiłbym się, czy naprawdę chcesz testować, jak długo starczy mi cierpliwości do pilnowania twoich pleców za darmo.

Odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją w ciszy biblioteki. Amelia patrzyła na swój czarny ekran, czując, jak serce powoli wraca do normalnego rytmu. Wiedziała, że to, co zrobił, nie było aktem altruizmu. W St. Jude nic nie działo się bezinteresownie. Ale wiedziała też, że w tym świecie pełnym drapieżników, James Thorne właśnie pokazał jej swoje kły. I po raz pierwszy nie były one skierowane przeciwko niej.

*

Godzinę później Amelia siedziała w stołówce naprzeciwko Sophie. Jej dłonie wciąż lekko drżały, gdy trzymała kubek z kawą.

– James mnie dzisiaj wyciągnął z bagna – powiedziała cicho, relacjonując wydarzenia z biblioteki. – Stał tam i kłamał prorektorowi w twarz, używając nazwiska swojego ojca jako tarczy. Nie rozumiem go. Przecież ryzykuje własną reputację dla głupiego eseju Olivii.

Sophie mieszała sałatkę, nie wydając się ani trochę zdziwiona.

– Nie zrobił tego dla eseju, Amelia. Zrobił to, bo on taki jest.

Amelia prychnęła.

– Jest cynicznym pośrednikiem, Sophie. Chroni swój biznes.

– Może teraz tak to nazywa – Sophie odłożyła widelec i spojrzała jej prosto w oczy. – Ale znam go od czasów, gdy wspinaliśmy się na stare dęby w posiadłości jego ojca. Kiedy mieliśmy osiem lat, James wziął na siebie zbicie ulubionego wazonu sędziego Thorne’a. Wiedział, że dostanie za to zakaz jazdy konnej na miesiąc i tydzień zamknięcia w pokoju. Zrobił to tylko dlatego, że to ja trzymałam wtedy piłkę. Siedział w tym pokoju i ani razu nie pisnął, czyja to była wina.

Amelia poczuła dziwne ukłucie w klatce piersiowej. Obraz małego Jamesa Thorne’a, który milczy pod karzącą ręką ojca, by chronić przyjaciółkę, zupełnie nie pasował do człowieka, którego znała z archiwum.

– Ludzie wyrastają ze szlachetności, Sophie – ucięła, choć jej własny głos brzmiał mało przekonująco.

– James nie wyrósł. On ją po prostu bardzo głęboko schował pod tymi swoimi garniturami i cynizmem. On nie szuka ofiar, Amelia. On szuka kogoś, kto byłby wart tego, żeby za niego skłamać.

Amelia wróciła do jedzenia, ale słowa Sophie nie dawały jej spokoju. Jeśli James Thorne naprawdę był „strażnikiem”, to znaczyło, że jej obraz świata – w którym każdy gra tylko na siebie – właśnie zaczął pękać. A to było o wiele bardziej niebezpieczne niż kontrola IT.

Chapter 2 – The Guardian’s Traits

The smell of old paper in the main reading room was almost choking, yet Amelia still preferred it to the mustiness of the archives. At least here the sun, forcing its way through the tall stained-glass windows, laid long golden bands across the oak tables, giving the illusion that the world outside still existed.

Olivia Cartwright’s defamation essay was coming along surprisingly smoothly. Perhaps because writing about the impact words could have on someone’s reputation felt uncomfortably close to home. It was exactly what Amelia herself was doing – building false monuments to other people’s intellect, people who didn’t deserve them.

She had to leave her table for a moment to return a volume of case law to the returns desk. By the coffee machines, just around the corner from a high shelving unit, she spotted Nadia Bell and Olivia Cartwright. They were leaning back against the marble columns, facing away from her. Their laughter was high, clear, and utterly free of worries.

‘…I honestly don’t see why they waste those scholarship places,’ Olivia’s voice was soaked in boredom. ‘People like Vance are never going to fit into the structure of a real firm. They don’t have the… instincts. They look like every seminar is a fight for their life. It gets exhausting.’

‘It’s just statistics, darling,’ Nadia replied, adjusting a silk scarf. ‘The university needs them for “equal opportunity” reports. They’re like those eco lightbulbs in the hall – low-output, but they look good in the prospectus.’

Amelia’s fingers tightened around the book’s spine until her knuckles went white. Heat flooded her face, but she didn’t move. The words hurt. This was the real price of being at St Jude: she could write the best essays in the year and still be nothing more than a footnote in the marketing strategy.

She went back to her table, Nadia’s voice still echoing in her ears. She was just finishing a paragraph on the difference between libel and slander when the quiet of the library was ripped apart by a sound every scholarship student feared more than failing an exam: the hard, dry clatter of heavy shoes on the marble hall floor.