Wydawca: Muza Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 1109 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Audiobooka posłuchasz na:

tablecie MP3
smartfonie MP3
komputerze MP3
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Posłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 32 godz. 0 min Lektor: Piotr Grabowski

Opis ebooka Sedinum. Wiadomość z podziemi - Leszek Herman

W spokojny, piątkowy wieczór, w samym centrum miasta zapada się parking podziemny niedawno wzniesionego biurowca. Katastrofa budowlana odsłania nieznane podziemia, w których od końca wojny stoi wrak niemieckiej, wojskowej ciężarówki. Za, podziurawioną kulami szybą szoferki tkwi trup kierowcy, a na pace znajduje się ładunek, który wywraca do góry nogami spokojne życie kilku osób – architekta, który musiał się tutaj znaleźć z racji pełnionej funkcji, dziennikarki, która, zostając po godzinach w redakcji, mimowolnie stała się uczestniczką wydarzeń oraz potomka starej, pomorskiej rodziny, który na wieść o katastrofie przybywa do miasta swoich przodków.

Ścieżki trojga nieznajomych łączy, niewinna początkowo, misja odkrycia tożsamości nieboszczyka. Okoliczności zaczynają się jednak coraz bardziej komplikować, a pojawiające się nowe pytania zmuszają ich do zagłębienia się w trudnej i pogmatwanej historii miasta i poszukiwania okruchów wydarzeń sprzed wielu wieków.

Dopóki jedynymi problemami, które mają na głowie są demoniczna była żona, nadopiekuńcza matka czy wścibski szef nie jest tak źle. Gdy w lochach znajduje się jednak kolejny nieboszczyk, sprawy przybierają poważniejszy obrót. Na scenę wchodzą tajemniczy prześladowcy, a w tle pojawia się nazistowska tajemnica, w którą zamieszany był Werwolf.

Tymczasem, na krystalicznie czyste od tygodni niebo zaczynają ściągać coraz ciemniejsze chmury.

Do miasta zbliża się burza, jakiej bardzo dawno tutaj nie było…

Opinie o ebooku Sedinum. Wiadomość z podziemi - Leszek Herman

Cytaty z ebooka Sedinum. Wiadomość z podziemi - Leszek Herman

To my zrobiliśmy z tego miasta blokowisko, my rozebraliśmy teatr, stare miasto, to my odsunęliśmy Szczecin od rzeki. To my żyjemy tu, nie wiedząc nic o jego byłych mieszkańcach, nie znając jego historii i uważając sami siebie za prowincję, za jakieś byle jakie miejsce, w którym nic się nie może zdarzyć. A przecież to nie jest byle jakie miejsce. Tutaj urodziła się caryca Katarzyna Wielka, tutaj urodziła się caryca Maria Piotrowna, tutaj powstawały największe transatlantyki. To w tym mieście odbywały się pierwsze loty braci Wright, to tutaj lądował Hindenburg. Mamy najstarsze na świecie kino. To miasto jeszcze przed wojną uchodziło za jedno z najpiękniejszych w północnej Europie. Dlaczego nie miałoby wydarzyć się tutaj nic ekscytującego? To nie Szczecin jest byle jaki, tylko my, jego aktualni mieszkańcy!

Fragment ebooka Sedinum. Wiadomość z podziemi - Leszek Herman

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Ita Turowicz

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Maria Śleszyńska

© by Leszek Herman

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015

Ta książka jest fikcją literacką i wytworem wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo do realnych osób i zdarzeń jest niezamierzone i całkowicie przypadkowe.

ISBN 978-83-287-0113-7

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Gdzie przyjaciele, tam bogactwo.

Kwintylian

Prolog (piątek)

Do północy pozostała godzina i dwadzieścia minut, gdy portier siedmiokondygnacyjnego biurowca położonego przy ruchliwym placu w samym centrum miasta poczuł, jak podłoga pod jego nogami lekko drgnęła. Oderwał wzrok od ekranu i zamarł. Na jednym z kanałów zaczynała się właśnie jatka w powtarzanym po raz trzeci w tym miesiącu niskobudżetowym horrorze. Przez chwilę siedział nieruchomo. Na moment przestał przeżuwać kanapkę z kurczakiem, którą dwie godziny temu, idąc na nocną zmianę, kupił w KFC. Popatrzył na szarą wykładzinę, zastanawiając się, czy nie powinien zejść na dół na parking, by sprawdzić, czy wszystko jest w porządku, po czym spojrzał w kierunku wejścia.

Przed budynkiem przetoczył się z hukiem wielki tir z naczepą, kierując się w stronę alei Wojska Polskiego. Przed wielkimi szklanymi drzwiami, oddzielającymi hall od szerokiego chodnika, przeszła, głośno się śmiejąc, grupka lekko wstawionej młodzieży.

– Powinni zamknąć ruch w centrum dla tych tirów – burknął do siebie i wrócił do śledzenia akcji w amerykańskim dreszczowcu.

*

Cztery piętra wyżej, przy wielkim półkolistym biurku, dziewczyna z burzą zmierzwionych brązowych włosów przerzucała strony specyfikacji technicznej nowego modelu urządzenia do laserowego pomiaru wilgotności, które duża angielska firma wprowadzała właśnie na polski rynek. Artykuł zapowiadał się tak nieprawdopodobnie nudny, że bała się, iż ktoś popełni samobójstwo po jego przeczytaniu, dzięki czemu powiedzenie „umrzeć z nudów” przestanie być za jej sprawą przenośnią. Nie miała najmniejszej ochoty o tym pisać, ale dostała ten temat, bo większość materiału była po niemiecku. I to w specjalistycznym, technicznym żargonie. Artykuł miał być gotowy na następny tydzień. A następny tydzień zaczynał się za dwa dni.

Odłożyła stronę z niemieckim tekstem, który interesował ją w stopniu tak niewielkim, że ledwo mogła na nim skupić uwagę, i przetarła oczy. Godzinę temu dzwonił jej ojciec, żeby zapytać, czy zamierza dziś wrócić. Dawno by już stąd wyszła, ale bała się, że w poniedziałek redaktor naczelny gazety, w której siedzibie spędzała ten uroczy piątkowy wieczór, zrobi jej prawdziwe piekło, jeśli nie dostanie skończonego tekstu do redakcji. Nie pracowała tutaj na stałe. Gazeta nie miała wolnych etatów, tak przynajmniej twierdziło szefostwo, mieli jednak na tyle dużo pracy, by dość często korzystać z jej usług na zasadzie umowy o dzieło. Nie bez znaczenia był fakt, że jej szef chętnie by zmienił rodzaj ich wzajemnych stosunków. Ta relacja zaczynała już ją męczyć. Nie dawała mu żadnych powodów do tego, żeby sobie coś obiecywał, po prostu dobrze wykonywała zlecenia, które jej podsyłał, ale bała się, że jakoś to wszystko zmierza w złą stronę. Tym bardziej, że jej się podobał. Przystojny, wysoki ciemny blondyn. Cztery lata po ślubie.

I tym bardziej, że obiecywał jej stały etat, a ona na to po cichu liczyła.

Trochę ją to wszystko dołowało, ale te – najczęściej koszmarne, za to dobrze płatne – tematy były na tyle regularne, że stanowiły dość znaczny procent jej dochodów. Szef przysyłał jej skomplikowane, najczęściej sponsorowane teksty techniczne, które sprawiały problem większości tutejszych dziennikarzy po filologii, filozofii albo naukach społecznych. Jej nie. Ukończyła politechnikę i przez cztery lata pracowała w Londynie w dużej firmie produkującej sprzęt budowlany, dla której tłumaczyła dokumentację na polski rynek.

Tęskniła jednak za krajem i przyjaciółmi. Wolała wrócić do Szczecina.

Cholera wie po co, pomyślała, wstając od biurka, żeby wyciągnąć z drukarki kilka stron opisu z dokumentacji technicznej.

Ostatnio ciągle czuła się zmęczona. Odkąd wróciła, stale towarzyszyło jej niezadowolenie. Najczęściej z siebie. Rekompensowała to sobie w niewielkim stopniu pracą w redakcji szczecińskiego portalu internetowego. Kolejna umowa o dzieło, ale przynajmniej satysfakcjonująca.

A na emeryturze będę żebrać, skrzywiła się, siadając z powrotem przed swoim kieratem. Spojrzała w wielkie okno, w którym odbijało się biurko, stos papierów na nim i otwarty laptop. I ona sama. Miała zmęczoną twarz i potargane włosy. Pomyślała, że jak tylko odda w poniedziałek tekst, musi coś ze sobą zrobić. Peeling, fryzjer…

Raczej ekshumacja. Przeczesała włosy palcami, patrząc w swoje odbicie.

Odbicie drgnęło.

Poczuła pod stopami, jakby miękka wykładzina zafalowała. Wstrzymała oddech i zaczęła nasłuchiwać. Pewnie jakiś wypadek. Miesiąc temu mercedes vito wjechał w szybę witryny kawiarni na parterze. Mnóstwo ludzi miało świetny pretekst, żeby oderwać się od pracy.

*

Kilkaset metrów dalej, na poddaszu kamienicy przy parku Żeromskiego, Igor Fleming, wysoki, szczupły – albo chudy, jak utrzymywała jego matka – brunet, dźwignął się z sofy i poczłapał w kierunku dwudrzwiowej lodówki. Wyjął z niej zieloną puszkę, przez chwilę spoglądał tęsknym okiem na czekoladowy jogurt, po czym zamknął drzwi. Podjadanie o tej porze nie kończy się dobrze dla paska od spodni. Myśl, że piwo wywołuje podobny efekt, odsunął od siebie z niesmakiem. No, bo kto może sobie odmówić piwa w piątek wieczorem?

Wrócił przed telewizor i rozłożył się na kanapie, kładąc długie nogi na oparciu. Czuł, jak zmęczenie powoli rozlewa się w nim wraz z wywołanym drugą puszką piwa relaksującym, miłym poczuciem lekkości.

Piątkowy wieczór. Nie miał ochoty na nic innego poza leżeniem przed telewizorem i oglądaniem byle czego. Znajomi wybierali się do klubu i bite dwie godziny molestowali go telefonami, a później, gdy przestał odbierać, esemesami, usiłując nakłonić go do zmiany decyzji.

Wieczór tylko dla siebie, który i tak, jak wiedział, straci na oglądaniu powtórek, a potem pójdzie spać. Nieważne, dochodziła jedenasta i teraz było mu dobrze. Należało mu się. Dzisiaj był ważny dzień. Udało mu się skończyć duży, mocno spóźniony projekt i oddać inwestorowi, który od miesiąca dawał wyraźne sygnały, że traci cierpliwość. Projekt, który kosztował go sporo nerwów i zdrowia. Teraz natomiast sporo nerwów i zdrowia straci, czekając na realizację faktury. Zawsze tak było.

W niskobudżetowym horrorze zaczynała się właśnie krwawa jatka. Igor skrzywił się, sięgnął po pilota i zaczął przerzucać kanały w poszukiwaniu czegoś ciekawszego.

*

Siedmiokondygnacyjny biurowiec oddany został do użytku całkiem niedawno. Zajmował sporą narożną działkę, na której przed wojną stały dwie eleganckie kamienice, a po wojnie popularne „koguciki”, czyli obskurne drewniane budy z piwem i tostami. Kilka lat wcześniej cały teren na preferencyjnych warunkach wydzierżawił tajemniczy Hiszpan, którego lukrowane przez miejskich urzędników plany budowy nowoczesnego gmachu skończyły się na zapowiedziach. Gdy więc po latach zainteresowanie placem, ogrodzonym walącym się płotem, okazała szwedzka firma, miejscy decydenci, byle tylko odebrać dziennikarzom temat do nieustannego nękania urzędu, gotowi byli przychylić Szwedom nieba. Posunęli się nawet do tego, że do tworzonego właśnie planu zagospodarowania tej części śródmieścia przemycili jeden, ale za to bardzo istotny zapis, który umożliwił cofnięcie budynku, dzięki czemu jego realizacja – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – potaniała o dobrych kilkaset tysięcy złotych, których nie trzeba było wydawać na zabezpieczanie ulicy, przejścia dla pieszych i zwężanie na czas budowy jezdni.

Budowa gmachu poprzedzona została rozdmuchaną akcją promocyjną i jeszcze w fazie projektowania wzbudziła wiele kontrowersji. Podstawowy zarzut dotyczył banalności architektury, wkomponowanej w miejsce, które aż prosiło się o bardziej indywidualne potraktowanie. Gmach posiadał żelbetowy szkielet, na którym rozpięta była tkanka kolorowych płyt elewacyjnych i hartowanego szkła.

Tuż obok stała stara kamienica, zamieniona po wojnie na hotel, która mimo że kilka lat temu przeszła gruntowny remont i zmieniła ponownie przeznaczenie, tym razem na biurowiec, nadal siłą przyzwyczajenia nazywana była hotelem.

Tymczasem dochodziła dwudziesta trzecia. Miasto wypełniało się wesołymi i niezbyt trzeźwymi tłumem młodych ludzi, ożywionych radością z pięknej pogody i rozpoczynającego się weekendu.

W oknach biurowca paliły się pojedyncze światła, rozsiane bez żadnego ładu po całej elewacji. Na piątym piętrze szczupła szatynka zdecydowanym ruchem zatrzasnęła pokrywę laptopa, zgarnęła plik papierów do czarnej skórzanej torby i wstała od biurka. Przeszła się po całym biurze, gasząc lampy przy biurkach i wyłączając monitory. Przewiesiła torbę przez ramię, dźwignęła torbę na laptopa i sięgnęła po klucze od biura oraz kluczyki od samochodu. Na moment przystanęła. Wróciła do biurka, odłożyła torbę, sięgnęła po laptopa i wepchnąwszy go do środka, zabrała wszystko i ruszyła ku drzwiom. Włączyła alarm i skierowała się do windy. Światła w kilku oknach piątego piętra zgasły.

Miała na imię Paulina. Lubiła wysiąść na parterze, pożegnać się z portierem i na parking zejść schodami, ale dziś postanowiła zjechać na sam dół. Czuła się wymięta i zmęczona, chciała, niezauważona, wsiąść do swojej micry i jak najszybciej dostać się na Pogodno.

Drzwi windy otworzyły się bezszelestnie na najniższym poziomie i parking zalało światło. Nie znosiła tej jednej sekundy, kiedy po otwarciu drzwi na zewnątrz wokół panowała jeszcze kompletna ciemność. Ten motyw powtarzał się w tylu horrorach, że ilekroć tu zjeżdżała, starała się patrzeć w inną stronę, aż do momentu, gdy zapalą się światła. Na szczęście gazeta miała swoje cztery miejsca parkingowe blisko windy. O tej godzinie mogła parkować na miejscu Pawła, którego po siedemnastej nigdy w redakcji już nie było. Po wyjściu na zewnątrz skręciła w prawo, kierując się na koniec parkingu. Pod ścianą, osamotniona w pustym garażu, stała jej zielona micra.

Światło w korytarzu przy windzie zgasło.

Żeby ich pogięło z tą automatyką! Sięgnęła do kieszeni, szukając nerwowo kluczyków. Wyjęła je i nacisnęła przycisk pilota. Samochód pisnął i błysnął światłami, które na chwilę oświetliły ścianę naprzeciwko. Sporo za wysoko. No jasne, źle ustawione, a wydawało się, że dopiero co wóz był na przeglądzie.

Chciała obejść samochód i złapać za klamkę, ale jej uwagę zwróciło jego dziwne ustawienie. Jakby przód stał wyżej. Postawiła torbę z laptopem na posadzce. Poczuła się zaniepokojona i zirytowana jednocześnie. Bardzo chciała być już w domu. Pochyliła się i spojrzała pod koła. Tylne prawe stało wyraźnie niżej.

Guma, jęknęła w duchu. Żeby to jasny szlag trafił!

Wyprostowała się, automatycznie sięgając po komórkę, po czym zreflektowała się, że jest za późno, aby prosić brata lub ojca o pomoc. Jakoś sobie poradzi. Taka karma. Fatalna praca, nie ma faceta i jeszcze w piątkowy wieczór o dwudziestej trzeciej łapie gumę. W dodatku na parkingu!

Zdjęła torbę z ramienia, postawiła obok laptopa i obeszła auto. Koło było jednak w porządku. Stało tylko wewnątrz dziwnej wyrwy w posadzce. Pochyliła się nad tylnym błotnikiem i pomyślała, że rano niczego takiego tu nie było.

I wtedy zobaczyła, że to nie jedyna wyrwa w nawierzchni parkingu. Wzdłuż całej tylnej ściany za samochodem i jeszcze o dwa miejsca postojowe w prawo posadzka upstrzona była rysami i pęknięciami. To nie był zwykły beton, który łatwo mógł ulec zniszczeniu pod wpływem uderzenia czy szorowania zderzakiem, ale solidna nawierzchnia na bazie płynnej żywicy na elastycznej membranie z poliuretanu. Takie posadzki są wyjątkowo odporne na uszkodzenia mechaniczne i obciążenia. Pamiętała to z jakiejś ulotki reklamowej zawierającej ofertę najmu powierzchni biurowych w budynku. Czasem jej techniczne wykształcenie się przydawało.

Nachyliła się i przejechała ręką po rysach. Dziury nie były powierzchniowe. Raczej głębokie, tak jakby zniszczeniu uległa także warstwa konstrukcyjna posadzki.

Światło w garażu nagle zgasło. Zapanowała kompletna ciemność. Paulina, czując ucisk w gardle, gwałtownie poderwała się do góry. Fotokomórka nad samochodem zareagowała na ruch i światło ponownie rozbłysło.

Mam nadzieję, że naprawa tej cholernej posadzki będzie kosztowała dziesięć razy więcej niż miesięczne oszczędności na tym pieprzonym oświetleniu! – pomyślała ze złością.

I wtedy nagle poczuła mocny wstrząs. Dach micry zaczął się dziwnie przekrzywiać. Paulina krzyknęła i odskoczyła do tyłu. Zobaczyła, jak w narożniku pomiędzy ścianą a posadzką zrobiła się kolejna wielka wyrwa. Poczuła, że zaczyna ją ogarniać panika.

Nagle płyta parkingu wzdłuż ściany zapadła się gwałtownie, przełamując w kilku miejscach. Micra osunęła się tylnymi kołami w głąb powstałej dziury, a przednie koła bezradnie podniosły się w górę. Jednocześnie zawył alarm, jakby samochodzik zaczął rozpaczliwie wzywać pomocy. Przerażona Paulina ujrzała, jak w murze zaczyna powstawać pęknięcie, jakby ktoś otwierał betonową ścianę otwieraczem do konserw. Odwróciła się, chwyciła swoje dwie torby i ruszyła biegiem w kierunku windy. Przed samą windą zatrzymała się niezdecydowanie, w ułamku sekundy przypominając sobie instrukcje ewakuacyjne, żeby nie korzystać z dźwigów podczas pożarów i katastrof budowlanych. Zawróciwszy, rzuciła się w kierunku schodów. Wbiegając na górę, usłyszała alarmy dochodzące z całego budynku.

Pchnęła drzwi od klatki schodowej i znalazła się w hallu na parterze. Zdała sobie sprawę, że kurczowo trzyma paski swoich toreb, a laptop boleśnie poobijał jej biodra. Kilka metrów od niej stał zdezorientowany portier, trzymając słuchawkę telefonu.

– Proszę natychmiast wyjść na zewnątrz! To prawdopodobnie bomba! – krzyknął do niej, machając w kierunku drzwi.

Bomba? Boże! W Szczecinie? – przemknęło jej przez myśl i ruszyła biegiem w kierunku wielkiej tafli szkła. I w tym momencie znowu poczuła, jak podłoga drgnęła. Ku jej przerażeniu, wielkie tafle hartowanego szkła w drzwiach rozprysły się na maleńkie kawałki i zobaczyła, jak na chodnik przed budynkiem z potwornym hukiem spadają płyty aluminium i szkła z wyższych pięter. Drzwi od klatki schodowej nagle otworzyły się z trzaskiem i wybiegły przez nie dwie osoby. Brunet w ciemnym garniturze i blondynka w lekkiej sukience na ramiączkach.

– Co tu się dzieje? – wrzasnął facet, którego Paulina kojarzyła z kancelarii na trzecim piętrze.

– Nie mam pojęcia. Zapadła się posadzka na parkingu. Pękła tam cała ściana. Portier twierdzi, że to bomba. – Odwróciła się gwałtownie i krzyknęła do portiera: – Czy tylne drzwi są otwarte?

– Tak, ale przejście pod hotelem jest zamknięte. Nie wyjdziemy tamtędy na ulicę. Jedzie już straż pożarna i policja. Nie wiecie państwo, czy ktoś jeszcze został w budynku? – krzyknął do faceta z kancelarii i przerażonej blondynki, która właśnie zaczęła histerycznie płakać.

– W tej części już chyba nikt! – odkrzyknął facet.

Portier chwycił wielką latarkę i rzucił się w kierunku schodów.

Cały czas wyły alarmy antywłamaniowe w poszczególnych biurach oraz główny alarm przeciwpożarowy w całym budynku. Przez wielką dziurę po rozbitych drzwiach wejściowych Paulina widziała, jak po drugiej stronie ulicy zbiegają się ludzie, a przed budynkiem stają samochody. Nagle usłyszała ryk syreny i przy biurowcu zatrzymała się policyjna furgonetka.

– Biegnijmy teraz! – krzyknęła blondynka, szlochając. – Zaraz się cały budynek zawali.

Z samochodu wybiegli umundurowani policjanci i podbiegli do skraju chodnika. Jeden zaczął gwałtownie machać rękami i wrzeszczeć coś, pokazując na górę gmachu. Paulina chwyciła blondynkę za rękę i w ostatniej chwili powstrzymała ją przed wybiegnięciem na zewnątrz. W tym samym bowiem momencie na chodnik przed drzwiami spadły wielkie tafle szkła, rozbryzgując się w drobny mak, i wielka szafa biurowa, z której wyfrunęły, trzepocząc kartkami, segregatory. Strop nad drzwiami przekrzywił się i runął w dół, odsłaniając kanały wentylacji mechanicznej, rurki klimatyzacji i kable elektryczne.

Dwaj policjanci wbiegli do środka, złapali za ręce Paulinę i wrzeszczącą blondynkę i błyskawicznie wyciągnęli je na zewnątrz. Paulina kątem oka zauważyła, że za nimi wybiegł także facet z kancelarii adwokackiej.

– Proszę nie stawać! – wrzasnął jeden z policjantów i popchnął obie dalej. Paulina dobiegła do furgonetki i dopiero tutaj odwróciła się i spojrzała za siebie.

Wielki fragment elewacji budynku nad drzwiami wejściowymi pozbawiony był płyt i szkła. Na drugiej i trzeciej kondygnacji ziały wielkie dziury po rozbitych szybach. Stropy nad trzema dolnymi piętrami były dziwnie odkształcone. Dopiero teraz zauważyła, że wielki kawał chodnika przed budynkiem mocno się zapadł.

Ruch przy budynku był już wstrzymany, policja rozstawiała właśnie zaimprowizowane zapory z obu stron, usiłując zapanować nad coraz większym tłumem ludzi, który zaczął się gromadzić na placu przed wielką barokową bramą staromiejską. W dalszym ciągu spadały pojedyncze tafle płyt i szkła z budynku, a z wnętrza dobiegał jazgot alarmów. Paulina podbiegła do policjanta stojącego najbliżej i krzyknęła do niego:

– Wewnątrz jest portier, poszedł sprawdzić, czy w budynku jeszcze ktoś nie został!

Mężczyzna kiwnął głową i zaczął coś wrzeszczeć do krótkofalówki. Nagle Paulina ze zgrozą ujrzała, jak ogromny podświetlony billboard na bocznej ścianie hotelu zaczyna się powoli, jak w zwolnionym tempie, odrywać od muru. Ludzie stojący na placu przed bramą podnieśli krzyk. Dwóch mężczyzn spojrzało w górę i rzuciło się biegiem na ulicę, machając rękami do nieświadomych jeszcze zagrożenia policjantów. Billboard oderwał się do połowy, przekrzywił prawie o 30 stopni i nagle runął na chodnik przed biurowcem, strzelając iskrami i wzbijając fontannę szkła i żelastwa. Paulina widziała, jak jeden z policjantów łapie się za ramię i przewraca na jezdnię. Wypuściła z rąk torby, które do tej pory bezwiednie kurczowo ściskała, i skoczyła za policyjny samochód, chowając się przed odłamkami szkła z rozbitego banera. Gdzieś z sąsiednich ulic dobiegały syreny nadjeżdżających karetek pogotowia i straży pożarnej.

*

Dokładnie dziesięć po dwudziestej trzeciej Igor usłyszał nagle znany motyw z Ojca chrzestnego, który wdarł się niespodziewanie do ścieżki dźwiękowej dwudziestego pierwszego odcinka siódmej serii znanego serialu. Podniósł się do pozycji siedzącej i poprzez całą szerokość pokoju spojrzał na szafkę przy schodach, na której leżał wygrywający smętne nuty telefon. Melodia była przypisana do konkretnej osoby, ale ta osoba raczej nie dzwoniła do niego w takich godzinach.

Rad nierad wstał i podszedł do stołu. Spojrzał na wyświetlacz i podniósł brwi. A jednak. Nie bardzo wiedząc, czego się spodziewać, podniósł telefon i dotknął palcem ekranu.

– Witam cię, Rafał, naprawdę musisz mieć powód, skoro chce ci się marnować czas na rozmowę ze mną w piątek o tej porze – powiedział z mieszaniną zaciekawienia i ostrożnej ironii.

– Cześć, Igor, musisz podjechać pod hotel. – Rafał Borola miał zdenerwowany głos, co nie zdarzało się często. Znali się już od dłuższego czasu. Igor pracował dla niego przy kilku sporych inwestycjach w Szczecinie.

Borola był znanym szczecińskim przedsiębiorcą. Należał do osób nienawykłych do tego, żeby coś im stawało na drodze. Do wszystkiego miał bardzo optymistyczne podejście. Większość problemów zawsze dawało się załatwić, nie tak, to inaczej. Uważał, że do tego, co miał, doszedł wyłącznie ciężką pracą, chociaż o tej ciężkiej pracy u początków jego kariery krążyły różne, mniej lub bardziej fantastyczne teorie, związane głównie z przestępczością zorganizowaną. Wszyscy wiedzieli oczywiście, że takie plotki rozpowszechniane są na temat każdego, kto doszedł do naprawdę dużych pieniędzy, niemniej nie przeszkadzało to nikomu w ich powtarzaniu.

Igor lubił Borolę, który oprócz wrodzonego talentu do interesów miał także fantastyczny, zaraźliwy optymizm i pasję, a przy tym stać go było na pełne autoironii poczucie humoru.

– Dzwonił do mnie cieć. Ponoć coś się zawaliło w hotelu – wypalił, sprawiając, że Igorowi na chwilę przebiegły ciarki po plecach. Borola nie potrafił powiedzieć nic więcej, poza tym, że cieć wydawał się bardzo zdenerwowany.

Borola był którymś z kolei właścicielem hotelu. Jak każdy poprzedni, wprowadził w nim niewielkie zmiany i jak każdy poprzedni, nie do końca trzymał się projektu budowlanego. Igor błyskawicznie się ubrał, wciągnął czarne sportowe półbuty i zbiegł po schodach.

Pięć minut później siedział w taksówce dojeżdżającej do placu, przy którym stał hotel. Z przerażeniem obserwował rozgrywające się na ulicach pod biurowcem pandemonium. Taksówka podjechała od strony sąsiadującego z biurowcem wielkiego neogotyckiego gmachu poczty i trafiła na blokady oraz tymczasowy zakaz skrętu w prawo. Igor kazał kierowcy się zatrzymać. Zapłacił, wyskoczył z taksówki i pobiegł wzdłuż policyjnych stojaków, wypatrując znajomej sylwetki Boroli.

Tuż za zakrętem zobaczył wielką wyrwę w elewacji nowego biurowca. Wyglądała jak poszarpana rana. Od razu też spostrzegł, że ze ściany hotelu zwalił się wielki koszmarny billboard, który dawał Boroli kilka tysięcy miesięcznego dochodu. Wyminął tłum ludzi na placu przed budynkiem i pobiegł dookoła, żeby dostać się pod arkady hotelu. Zauważył Borolę w towarzystwie dwóch policjantów oraz energicznie gestykulującego stróża.

– Jestem architektem, czeka na mnie właściciel budynku! – krzyknął do ubranego na czarno policjanta, który stał przy wejściu pod arkady. Policjant zdjął linę ze stojaka i wpuścił go do środka. Podchodząc do Boroli, zauważył, że na granicy pomiędzy arkadami a chodnikiem biegnącym wzdłuż biurowca widać wyraźny zarys zapadniętej nawierzchni.

Borola odwrócił się do Igora i zrobił krok w jego kierunku

– Ktoś chyba podłożył bombę na parkingu podziemnym – rzucił, podając mu rękę i patrząc na stojącego obok policjanta, jakby czekał na potwierdzenie. Na twarzy miał wypisane emocje spowodowane wydarzeniami, ale i ulgę, że bezpośrednio nie dotyczą hotelu. – Zwalił się baner z bocznej ściany – dodał, jakby to był o wiele poważniejszy problem.

– Widziałem. – Igor kiwnął głową.

– Nie był ubezpieczony – jęknął Borola. – A dawał regularny dochód. Teraz nie dość, że muszę kupić nowy, to będę musiał zwrócić kasę temu cholernemu bankowi z bizonem. Za prawie połowę miesiąca, bo nim powieszą nowy, minie z tydzień, a biorąc pod uwagę to, co się dzieje… – Popatrzył na Igora, szukając poparcia. – Nie wiem, czy nawet nie dłużej niż tydzień.

– Pan jest architektem? – Stojący obok policjant stracił cierpliwość.

Igor, który właśnie się zastanawiał, o jaki bank z bizonem może chodzić Boroli, popatrzył na policjanta zdezorientowany.

– Czekamy na przedstawicieli zarządu biurowca i rzeczoznawców, ale czy powinniśmy coś jeszcze zrobić?

– Obawiam się, że powinniście także sprawdzić hotel. – Igor spojrzał za siebie. – Skoro spadł ten billboard, to znaczy, że i w hotelu może być coś nie tak z konstrukcją.

– Po cholerę! – Borola popatrzył na Igora z mieszaniną zaskoczenia i złości. – Ale rozumiem, że w poniedziałek ludzie będą mogli wrócić do normalnej pracy?

Policjant pomachał do stojącego nieopodal kolegi i krzyknął do niego kilka poleceń, a gdy tamten pobiegł w kierunku strażaków, odwrócił się i zniecierpliwiony spojrzał na Borolę.

– O tym zadecydują rzeczoznawcy – warknął i zwrócił się do Igora: – Jakaś dziewczyna twierdzi, że na parkingu nagle zapadła się posadzka. Sądzi pan, że to naprawdę bomba? Portier powiedział, że przed wybuchem poczuł coś jakby drgnięcie.

Igor spojrzał na zapadnięty chodnik i ściągnął brwi.

– Gdyby na parkingu rzeczywiście wybuchła bomba, to nie narobiłaby raczej tego typu szkód. Musiałby ją podłożyć ktoś, kto znał układ konstrukcyjny budynku, kto wiedział, w którym miejscu ją umieścić i jakiej mocy ładunku użyć, a to jest mało prawdopodobne. Bardziej się obawiam o jakieś rury i przewody pod spodem. Może tam coś pękło. Pod hotelem, w stronę Bramy Portowej, leci wielka rura Szczecińskiej Energetyki Ciepłowniczej. Ma jakiś metr średnicy, więc gdyby pękła, to mogłaby uszkodzić fundamenty. Tylko że to też nie nastąpiłoby od razu – dodał i spojrzał na zniszczoną ścianę budynku.

Zmarszczył nagle brwi i odwrócił się do policjanta.

– Niech nikt nie używa windy w hotelu! Opiera się na ścianie, z której spadł billboard.

Policjant skinął głową i szybko odszedł w kierunku grupy strażaków, szykujących się do wejścia do hotelu.

Od strony ulicy pomiędzy hotelem a przychodnią nadjechały dwa samochody i zaparkowały na parkingu przed zatoczką autobusową. Jeden z samochodów miał na drzwiach napis „S-Center”. Wysiadła z niego grupa zdenerwowanych ludzi i ruszyła w kierunku policjantów.

Nagle Igor pomyślał o czymś, od czego zrobiło mu się gorąco.

– Jezu! – powiedział do siebie i popatrzył pod nogi.

Wokół policjantów zrobiło się małe zamieszanie spowodowane przybyciem przedstawicieli właściciela biurowca. Igor wykorzystał to i złapał za ramię Borolę.

– Muszę zejść do piwnicy hotelu. Chcę coś zobaczyć.

– Po co? Co zobaczyć? – Borola popatrzył na niego z niepokojem i ciekawością, jednocześnie machając do hotelowego stróża, który rozmawiał z jednym ze strażaków. – Naprawdę myślisz, że to ta SEC-owska rura?

– Nie. – Igor spojrzał na chodnik pod nogami. – Rura nie, ale coś, co jest pod nią.

Borola popatrzył na niego, ściągając brwi.

– Pod nią? Co jest pod nią? Niczego pod nią nie ma!

Stróż podszedł i pochylił się do nich. Miał lekkie problemy ze słuchem.

– Musimy zejść do piwnicy. Proszę iść z panem Flemingiem i wszystko otworzyć – powiedział do niego Borola, nie doczekawszy się odpowiedzi Igora.

– Ma pan jakąś latarkę? – Igor zwrócił się do stróża.

Ten odwrócił się w kierunku wejścia do hotelu i wskazał ręką drzwi.

– Tak, zaraz przyniosę z kantorka. Musimy iść do tylnej klatki. Dookoła przez bramę. – Pomachał ręką w kierunku końca arkadowego podcienia.

– Wiem, wiem. – Igor skinął głową i odwrócił się w kierunku wyjścia spod arkad. Znał układ wnętrza na pamięć.

Borola popatrzył niecierpliwie na oddalającego się Igora. Odwrócił się z wahaniem w kierunku biurowca, ponownie popatrzył za znikającym za rogiem architektem i w końcu zdecydował się pójść za nim.

*

Do piwnic dawnego hotelu można było się dostać tylko boczną klatką schodową. I to w bardzo nietuzinkowy sposób. Przed I wojną światową budynek został przebudowany, a parter przeznaczony na cele dużego sklepu kolonialnego. Poziom pierwszej kondygnacji obniżono wtedy do poziomu chodnika przy budynku kosztem wysokości suteren. Boczna klatka schodowa zachowała jednak wygląd z początkowego okresu i skutek był taki, że do piwnic można było się dostać przez otwór o wysokości mniej więcej jednego metra. Znajdowały się tutaj pomieszczenia gospodarcze, a przez część pod arkadami biegła właśnie, położona tutaj w latach siedemdziesiątych, wielka rura ciepłownicza. Pod tym poziomem jednak był jeszcze jeden. Możliwe, że starszy, zachowany z poprzedniego budynku.

I na ten niższy poziom właśnie schodzili. Igor szedł pierwszy, patrząc pod nogi, żeby się nie potknąć o kawałki cegieł i gruzu, które leżały tutaj od czasu ostatniego remontu budynku. Schody skończyły się przed półkoliście zamkniętym otworem. Z lewej strony skręcało się w ciemny, nakryty ceglanym sklepieniem korytarz. Po bokach otwierały się ślepe otwory bocznych pomieszczeń.

Na posadzce miejscami stała woda. Światło na tym poziomie wpadało jedynie przez półkolisty otwór przed wejściem. Dalej świeciła tylko jedna żarówka, prawie na końcu korytarza. Igor przeskoczył po wystających z wody cegłach i omijając kupki gruzu, poszedł dalej. Za nim podążył Borola i na końcu dozorca, pobrzękując kółkiem z pękiem kluczy.

– Dlaczego tu nie ma światła, do cholery? – warknął Borola do stróża, machając w kierunku korytarza otrzymaną od niego latarką.

– Tu nigdy nikt nie schodzi. Żarówki musiały się przepalić. – Dozorca spojrzał niepewnie na sufit.

– Przepaliły się same. Uważa pan, że same się też wymienią? – Borola popatrzył na stróża z irytacją i skoczył na kolejną, zanurzoną do połowy w wodzie cegłę. Stróż wzniósł oczy do góry i poszedł w jego ślady.

Igor tymczasem doszedł do końca korytarza, spoglądając z niedowierzaniem na całkiem świeżo zamurowany otwór.

– Zamurowaliście to przejście? – spytał, patrząc na Borolę.

Ten odwrócił się do stróża i spojrzał na niego, wysoko podnosząc brwi.

– Bez przerwy ktoś się pytał o podziemia – odparł dozorca. – Raz wleźli tu bez pozwolenia z jakiejś gazety. Zamurowaliśmy to przejście, żeby ktoś sobie czegoś nie zrobił i żeby tu nie łazili.

Igor rozejrzał się dookoła.

– Ma pan tutaj jakiś młot albo kilof? Musimy tam wejść. – Pomacał ścianę. – Nie powinno być trudno, zamurowana jest byle jak.

– W takim razie muszę skoczyć na górę. – Stróż się odwrócił i podreptał w kierunku schodów.

– Po co my tu w ogóle zleźliśmy? Tam na górze wali się biurowiec. – Borola spytał tak, jakby pozbawiono go niezłej rozrywki.

– Chcę coś sprawdzić. Chyba wiem, dlaczego to się stało. Niestety, hotel też może być zagrożony. Będziesz musiał jednak wpuścić tutaj rzeczoznawców.

Borola jęknął.

– Czyli pewnie wszystkich stąd wywalą na jakiś czas i zamkną budynek.

Igor postukał palcem w ceglaną ścianę przed sobą.

– Za tą ścianą jest wąski korytarzyk przylegający do starego przejścia fortecznego pod dawnymi murami obronnymi. Hotel stoi częściowo na sklepieniu tego przejścia. A ono się ciągnie najprawdopodobniej aż do skrzyżowania z aleją Niepodległości albo i dalej. Tym korytarzem być może dostarczano niegdyś do oblężonego grodu żywność, broń i inne potrzebne rzeczy albo wykorzystywano go do niespodziewanego ataku na tyły wroga – tłumaczył Igor, zerkając w kierunku schodów.

– A co to ma wspólnego z zawaleniem się tego biurowca? – Borola podążył za jego wzrokiem. – I gdzie jest facet z tym kilofem? – zniecierpliwił się.

– Sądzę, że pod wpływem stabilizacji gruntu i obciążenia fundamentami ściana korytarza mogła nie wytrzymać. Zawalił się jej fragment, powstała dziura, w którą obsunął się grunt i fundamenty budynku zawisły w powietrzu.

Borola popatrzył na Igora z przerażeniem i niedowierzaniem.

– To jak ten hotel, do diabła, w ogóle stoi od stu lat?

– Hotel ma fundamenty oparte obok korytarza oraz wzdłuż jego sklepienia. Był budowany z uwzględnieniem tych lochów, Niemcy pewnie dokładnie znali ich przebieg. Ta ściana ma przeszło metr grubości. – Igor oparł na niej dłoń. – Usiłowaliśmy przebić się kiedyś przez nią z kamerą.

– I co? – Borola popatrzył z zainteresowaniem.

– I nic. – Igor wzruszył ramionami. – Nie udało się. Wiertło nie chciało przejść, widać w ścianie są także kamienie.

Od strony schodów usłyszeli nagle dźwięk kluczy i po chwili zza zakrętu wyłonił się stróż, dzierżący w dłoniach wielki młot. Podszedł do Igora i podał mu narzędzie.

– Mam nadzieję, że wystarczy.

– Odsuńcie się. – Igor chwycił młot i wziął zamach.

Ściana przed nimi poddała się prawie od razu. Po pierwszym uderzeniu kilka cegieł wypadło, a kilka innych obluzowało swoje ułożenie. Po drugim uderzeniu powstała dziura, przez którą widać było tylko gęsty mrok.

Igor uderzył jeszcze trzy razy, po czym ocenił, że przez powstały otwór można już swobodnie dostać się do środka. Postawił narzędzie obok ściany i podniósł z podłogi reflektor. Poświecił do wewnątrz i przełożył nogę przez otwór. W środku, w wąziutkim korytarzyku biegnącym ukośnie w stosunku do ścian piwnicy, nie było posadzki. Była tylko ubita ziemia, z której wyrastała stara, poraniona wieloma dziurami ściana, biegnąca po łuku niczym ogromna ceglana, odwrócona do góry dnem łódź.

Zwrócił się w lewą stronę i świecąc pod nogi, ruszył przed siebie w kierunku majaczącego w świetle reflektora końca korytarza. Jakieś dwanaście metrów dalej korytarz zamykała ściana szczytowa, a wielka ceglana łódź podziemna wbijała się w nią. Pomiędzy tą ścianą a starą ścianą przejścia fortecznego, w narożniku, ziała teraz dziura. Igor podszedł bliżej, patrząc pod nogi na zwały cegieł i ziemi, zatrzymał się przed otworem i ostrożnie zajrzał do środka, w głąb ciemnego rozwaliska.

– Zobacz – zwrócił się do Boroli, który dreptał za nim. – Tej dziury tu nie było. Za ścianą korytarza zaczyna się biurowiec. Parking podziemny jest dwa metry nad nami. Dokładnie tak jak mówiłem, ściana tego obronnego przejścia zawaliła się pod ciężarem fundamentów budynku.

– I co teraz? – Borola rozejrzał się lękliwie. – Czy tu w ogóle jest bezpiecznie?

– Raczej nie. Szczytowa ściana hotelu, ta, na której wisiał baner, też została chyba osłabiona. Dlatego pewnie ten baner spadł. – Igor poświecił w głąb otworu. Od strony ściany szczytowej korytarzyka widać było zasypane rumowisko, ale od drugiej strony widniała wielka dziura, w którą można było swobodnie wejść. Skierował w głąb snop światła, wydobywając z mrocznej otchłani mniej więcej metrowej szerokości przejście, które prowadziło gdzieś w prawą stronę. Wyjął z kieszeni telefon i zrobił fotkę.

– Zobaczymy, co tam jest – powiedział do Boroli i wsunął się do środka. Schylił głowę i zrobił kilka kroków w głąb.

– Po co ty tam leziesz? To niebezpieczne! – Borola miotał się między zainteresowaniem a strachem podszytym klaustrofobią.

– Co panowie robicie? Przecież to wszystko może się zaraz zawalić! – Dozorca stał defensywnie kilka metrów dalej od pogruchotanej ściany. Najchętniej wróciłby szybko na górę, żeby zobaczyć, co się dzieje na ulicy.

Igor po dziesięciu metrach stanął i poświecił reflektorem w głąb przejścia. Dotychczasowy odcinek wyglądał tak, jakby korytarz forteczny był częściowo zawalony i tylko przy ścianie zachował się fragment umożliwiający przejście. Poziom stopniowo się obniżał. Ruszył w dół.

Jakieś piętnaście metrów dalej zobaczył, że przejście się rozszerza. Niewiele myśląc, zrobił w jego kierunku parę kroków. Nagle otworzyła się przed nim przestrzeń ceglanego tunelu. W tym miejscu dawny korytarz zachował swój pierwotny kształt.

Igor skierował w głąb niego reflektor i stanął jak rażony gromem.

*

– To na szczęście nic groźnego. Zwykłe zadrapanie, choć wyglądało na początku, jakby trzeba było szyć. – Młoda uśmiechnięta sanitariuszka przemyła Paulinie skroń płynem aseptycznym i rozerwała opakowanie z szerokim plastrem.

Paulina siedziała na progu tylnych drzwi karetki i patrzyła, jak ratownicy wynoszą z budynku na noszach trzy osoby.

– Jednak był tam ktoś jeszcze – powiedziała do dziewczyny.

– Tak, najwyraźniej. Miejmy nadzieję, że nic im nie będzie. – Sanitariuszka przykleiła plaster. – No, gotowe. Poradzi pani sobie? Na pewno nie chce pani pojechać z nami do szpitala?

Paulina podziękowała. Szpital to było ostatnie miejsce, w którym chciałaby się teraz znaleźć. Marzyła o tym, by wyciągnąć się w wannie.

– Nie. Nic mi nie jest. Naprawdę. Nawet nie zauważyłam tego rozcięcia. Musiałam dostać odłamkiem szkła, jak wybiegałam z budynku. Wezmę taksówkę, dziękuję bardzo.

Zabrała z ziemi swoje dwie torby, ruszając w stronę ustawionego z zapór ogrodzenia. Zobaczyła, jak przy drugiej karetce sanitariusz opatruje ramię portiera z biurowca. Odetchnęła z ulgą, że nic mu się nie stało. Lubiła go. Pod arkadami hotelu spostrzegła nagle Rafała Borolę, którego kojarzyła ze zdjęć w gazetach i artykułów na portalach internetowych.

No tak, ten hotel przecież należy do niego, pomyślała.

Zobaczyła, jak od strony wejścia pod arkady policjant przepuszcza wysokiego szczupłego mężczyznę. Facet podszedł do grupy osób przy Boroli i zaczął rozmawiać z policjantem. Jakiś impuls kazał jej zwolnić i przyjrzeć się temu. Przystanęła na chwilę, spoglądając w kierunku, w którym facet popatrzył i pokazał coś policjantowi. Podejrzanie zapadnięty chodnik przed biurowcem, który zwrócił jej uwagę, gdy wybiegała z hallu. Mężczyzna nagle spojrzał pod nogi i nerwowo, bezwiednie przeczesał palcami króciutkie włosy.

Głośny sygnał odjeżdżającej karetki oderwał ją na moment od śledzenia grupy pod arkadami hotelu. Przełożyła torbę z jednego ramienia na drugie i zrobiła kilka kroków w kierunku budynku. Zobaczyła, że wysoki facet i Borola zniknęli za rogiem.

I nagle przypomniała sobie, że pracuje w gazecie. Gazecie!

Przecież była bezpośrednim świadkiem zawalenia się nowego biurowca w centrum miasta! Mało powiedziane, była tego uczestnikiem! Gdyby Paweł dowiedział się, że pojechała w takiej chwili do domu wziąć kąpiel, to chybaby ją zabił.

Przyśpieszyła, nagle bardzo zainteresowana tym, dokąd udał się Borola z tamtym tajemniczym facetem.

*

Kompletnie oszołomiony Igor patrzył na to, co snop reflektora wydobywał z mroku. Pod półkolistym sklepieniem fortecznego korytarza stała ciężarówka. Z ciemności wyłaniał się jej tył – wysoko umieszczona drewniana skrzynia z plandeką na stalowym rusztowaniu. Koła, nakryte szerokimi półkolistymi nadkolami, stały praktycznie na samych stalowych felgach. Z opon dawno zeszło powietrze. Plandeka była w wielu miejscach porwana i podziurawiona, a wszystko przykrywała gruba warstwa kurzu. W miejscu, w którym stał samochód, stara posadzka fortecznego tunelu wydawała się o jakieś pół metra niższa w stosunku do zawalonego przejścia, którym wszedł tu przed chwilą.

– Jezu! – wyszeptał Igor, podchodząc bliżej. Omiótł światłem butwiejące deski skrzyni i zrobił kilka kroków wzdłuż boku ciężarówki. Z rumowiska w zasypanej części korytarza doszedł go odgłos kroków i z mroku wyłonił się ze swoją małą latarką Borola.

– To wszystko może się zaraz… – Przerwał nagle i z otwartymi ustami oświetlił tył ciężarówki.

– Fantastyczne, nie? – Igor spojrzał w jego kierunku, szeroko się uśmiechając. – Coś nieprawdopodobnego! Aż trudno uwierzyć.

Odwrócił się od oniemiałego Boroli i podszedł do szoferki samochodu. Długi, charakterystyczny nos pojazdu z szerokimi błotnikami po bokach i okrągłymi lampami stał na pokrzywionych i zardzewiałych felgach. Obła szoferka miała z boku pojedyncze drzwi z wysoko usytuowanym okienkiem, w którym od przodu umieszczony był jeszcze mały lufcik. Był teraz otwarty, a boczna szyba zbita. Z pordzewiałych prowadnic otworu sterczały pojedyncze kawałki szkła. Przednia szyba szoferki wyglądała na całą, tylko w jej środku była dziura z promieniście rozchodzącymi się rysami. Jak po kuli.

– Opel blitz – wyszeptał z modlitewnym nabożeństwem Borola. – „Błyskawica”! Ulubiony samochód ciężarowy Wehrmachtu.

O tym, że Rafał Borola interesuje się okresem II wojny światowej, wiedział każdy, kto nieopatrznie poruszył przy nim ten temat. Borola mógł o tym gadać całymi godzinami i Igor kilka razy dał się w to wciągnąć, po tym jak niechcący palnął coś na temat alianckich bombardowań czy stanowisk obronnych zachowanych wokół Szczecina.

– Skąd on się tutaj wziął? – Borola popatrzył na Igora i przejechał palcem po grubej warstwie kurzu na drzwiach szoferki.

Igor wzruszył ramionami. Postawił stopę na wysuniętym stopniu pod szoferką, złapał za obrzeże okna i stanął ostrożnie na zardzewiałej blasze. Poświecił do środka. To, co zobaczył, spowodowało, że odruchowo odskoczył w tył, spadając ze stopnia i wypuszczając z rąk reflektor.

– Co tam jest? Co, do diabła? – Przestraszony Borola cofnął się i poświecił latarką na Igora, który patrzył z przerażeniem w mroczne okno szoferki ciężarówki.

– Tam jest trup! Kościotrup właściwie, w starych szmatach.

Popatrzył na przerażoną twarz Boroli i ponownie wspiął się na stopień szoferki. Zajrzał do środka, oświetlając wnętrze.

Podeszli do samochodu od strony pasażera, więc światło wydobyło najpierw zakurzoną powierzchnię drugiego fotela, później wielką wajchę skrzyni biegów i drugi fotel, na którym z głową przechyloną w ich kierunku siedział trup kierowcy. Miał na sobie skórzaną, krótką kurtkę i spodnie z materiału. Na piersi kurtka była poszarpana, a pod nią widać było resztki brudnej i poplamionej koszuli. Igor ze zgrozą skonstatował, że to musiała być kiedyś krew. Na czaszce zachowały się jeszcze resztki wyschniętej skóry i włosów. Puste oczodoły zdawały się patrzeć w ich kierunku.

To wszystko było tak absurdalnie nierzeczywiste, że Igor zupełnie zapomniał o wydarzeniach, które właśnie się rozgrywały sześć metrów nad nimi.

– Też chcę to zobaczyć. Puść mnie! – Borola położył stopę na stopniu pod szoferką. Igor półprzytomnie odwrócił do niego twarz z wyrazem niedowierzania, a następnie zeskoczył na ceglaną posadzkę.

Borola zajrzał do środka, świecąc sobie latarką.

– Niewiarygodne! Ten facet siedzi tutaj od wojny! – Odwrócił się do Igora z szeroko otwartymi oczami. – Wjechał tu jakoś i już został. I najwyraźniej był postrzelony.

Igor poświecił na bok ciężarówki. Plandeka okrywająca stalowe ramy była cała, choć miejscami rozdarta i podziurawiona, prawdopodobnie także przez kule.

Poświecił w drugą stronę, nagle uprzytomniwszy sobie, że nie zwrócił w ogóle uwagi na to, co jest w dalszej części tego tunelu. Korytarz biegł jeszcze jakieś kilkanaście metrów prosto, a potem zaczynał się wznosić. Widać było, że dalej jest także zasypany gruzem. Boczne ściany od strony wnętrza były proste i wysokie na jakieś dwa metry. Na nich opierało się spłaszczone, ceglane sklepienie. Reflektor wydobył z mroku tkwiące w ścianie stalowe zawiesia, w które najprawdopodobniej wkładano kiedyś pochodnie. Igor zrobił parę kroków w głąb tunelu i zadarł głowę.

Sześć metrów nade mną jest przystanek autobusowy, pomyślał.

Borola podszedł kilka kroków i stanął obok Igora.

– Dokąd to w ogóle prowadzi? – spytał.

Igor wzruszył ramionami. Przez moment usiłował odtworzyć w pamięci przebieg średniowiecznych murów miejskich i późniejszych, szwedzkich i pruskich fortyfikacji, ale szybko się poddał. Musiałby mieć mapę, żeby postawić jakąkolwiek hipotezę.

Patrzyli przez chwilę w milczeniu w głąb korytarza.

– Jak to się stało, że nikt tego wcześniej nie odkrył? – odezwał się wreszcie Borola z niedowierzaniem.

Igor ponownie wzruszył ramionami. Przed wojną musiało być jakieś wejście do tego tunelu. Wjazd właściwie, biorąc pod uwagę gabaryty ciężarówki. Natknął się kiedyś na jakąś relację, że w okolicach ulicy Wyszyńskiego było zachowane po wojnie wejście do lochów, które wykorzystywali Rosjanie. Może faktycznie tak było? Może przed opuszczeniem miasta wysadzili je w powietrze i ślad po nim zaginął? Najwyraźniej jednak nie znaleźli ciężarówki, bo z pewnością zabraliby temu nieszczęśnikowi drogą, skórzaną kurtkę.

Westchnął i spojrzał na Borolę.

– Wracamy na górę. Trzeba tam z kimś porozmawiać o tych fundamentach. – Odwrócił się i skierował w stronę martwego nosa ciężarówki.

– Czekaj, zrobię fotkę. – Borola pomacał się po kieszeni. – Całkiem zapomniałem, że mam aparat w komórce. Przecież nikt mi w to nie uwierzy. A i tego trupa też uwiecznię.

Stanął przed maską i nakierował na nią obiektyw swojego samsunga. Błysk lampy wydobył na chwilę z mroku upiorny samochód i boczne ściany korytarza. Igor drgnął, przez moment na ścianie po prawej stronie dostrzegł coś, czego wcześniej w ciemności nie było widać. Podszedł bliżej i skierował reflektor na fragment ściany. Na czerwonej cegle namazane były czarne litery, tworzące dziwaczny napis:

DECKEL – QUERSUMME – GOTTES HAND

Igor nie mówił po niemiecku, ale znał oczywiście sporo słów. Deckel to było jakieś zamknięcie czy coś takiego, Gottes Hand – ręka Boga oczywiście. Quersumme z niczym mu się nie kojarzyło, choć summe pewnie oznaczało, jak się domyślał, wynik.

Wyjął telefon, odsunął się o krok od ściany i zrobił kilka fotek. Popatrzył na wyświetlacz i ściągnął brwi.

– Co to za bazgroły? – Borola obszedł właśnie ciężarówkę, po czym stanął obok Igora.

– Nie mam pojęcia. – Igor wzruszył ramionami.

– Może to ten trup coś nabazgrał? – Borola podrapał paznokciem napis i gwałtownie cofnął rękę. – Sądzisz, że on to zrobił krwią? – Popatrzył ze zgrozą na Igora.

Igor oderwał wzrok od wyświetlacza i spojrzał na ścianę.

– Nie dramatyzuj. – Uśmiechnął się. – Kto powiedział, że to on? Mógł to zrobić każdy w ciągu ostatnich trzystu lat.

Ten napis mógł pochodzić z okresu, gdy ukrywali się tutaj Niemcy podczas nalotów, ale równie dobrze z okresu I wojny albo z XIX, a może i XVIII wieku. Może to jakaś złota myśl, w rodzaju tych, jakie wypisują na ścianach graficiarze. Omiótł reflektorem resztę ścian dookoła, ale nigdzie już nie było żadnych napisów. Schował komórkę do kieszeni i spojrzał na Borolę.

– Dobra, idziemy. Ten cieć tam zaraz dostanie zawału. – Przypomniał sobie nagle o pozostawionym w piwnicy hotelu stróżu.

Ruszyli w kierunku wyjścia. Obeszli ciężarówkę tym razem z drugiej strony, lękliwie spoglądając w kierunku szoferki. Tak jakby trup kierowcy miał nagle wysiąść z niej o własnych siłach.

Przechodząc obok samochodu, Igor oświetlił jeszcze raz zbutwiałe deski i poszarpaną szmatę. W połowie długości skrzyni, na wysokości oczu, w plandece była nieco większa dziura. Skierował tam światło i nagle dostrzegł wewnątrz jakiś ciemny kształt. Zatrzymał się i uważnie spojrzał do środka. W środku było coś wielkiego, przykrytego szmatą.

Samochód sam w sobie był taką niespodzianką, w dodatku z trupem w szoferce, że nawet nie przyszło mu do głowy sprawdzić, co znajduje się na pace.

Zrobił kilka kroków dalej i stanął za samochodem.

– Coś tam jest? – Borola przystanął obok niego.

– Jakaś skrzynia. Może broń albo amunicja? – Schwycił za stalową wajchę na narożniku skrzyni. – Pomóż mi, ten tył chyba się jakoś rozkłada.

Borola złapał za wajchę po drugiej stronie klapy. Obaj odruchowo odskoczyli do tyłu, gdy prostokątna rama opadła z hukiem, wzbijając tuman kurzu.

– Ostrożnie! To jest prawdziwy blitz. Jest bardzo cenny. – Borola popatrzył na Igora z wyrzutem. Gdy tuman kurzu opadł, zajrzeli do wnętrza ciężarówki.

Wewnątrz stała wielka, prostokątna skrzynia nakryta szmatą. Miała jakieś dwa i pół metra długości i metr szerokości. Igor wspiął się na tył samochodu i stanął nad tajemniczym ładunkiem.

– No, zdejmuj tę szmatę! Zobaczmy, co to jest, i wynośmy się stąd. – Borola ze zniecierpliwieniem popatrzył za siebie. Przypomniało mu się nagle, że kilkanaście metrów za nimi jest uszkodzony fundament ogromnego budynku, który może im się w każdej chwili zawalić na głowy.

Igor pochylił się i złapał za koniec szmaty. Odrzucił ją na bok, wzbijając kolejną chmurę kurzu. Przez chwilę stał, mrużąc oczy i czekając, aż będzie można coś zobaczyć. Snop światła wydobywał wirujące w powietrzu drobiny.

Zakasłał i ponownie skierował reflektor na skrzynię.

Była wykonana z jakiegoś metalu. Nakryta płaską pokrywą z bogatą dekoracją, w której środku widniał wielki kartusz herbowy. Obiegający całą pokrywę pas wypełniały misterne roślinne wzory. Pod herbem widoczny był ledwie czytelny napis. Boki skrzyni zdobiły bogate okucia przedstawiające roślinne i heraldyczne motywy, wplecione w dekorację w postaci arkad. Z obu dłuższych boków umocowane były po trzy wielkie koła zaczepione do kutych lwich głów. Takie same koła znajdowały się na krótszych ścianach skrzyni. Narożniki zdobiły hermy, których dolne części przechodziły w stylizowane szpony.

Nie wierząc własnym oczom, Igor pochylił się i przetarł rękawem napis na wierzchu skrzyni. Od razu rzucał się w oczy jego pierwszy, największy człon, który głosił:

BARNIM SEIS NAME DES X VON GOTTES GNADEN HERTZOG

Rozdział 1

Borola stał obok ciężarówki i patrzył na Igora, znieruchomiałego na skrzyni samochodu. Obaj wbijali w siebie wytrzeszczone szeroko oczy.

– Co to jest?

Informacja była tak abstrakcyjna, że mózg Igora opierał się przed przyjęciem jej znaczenia.

– To sarkofag – wykrztusił wreszcie. – Sarkofag Barnima Dziewiątego.

– Jakiego Barnima Dziewiątego? – Borola patrzył na Igora z lekką już irytacją.

– Księcia Barnima Dziewiątego Pobożnego – powiedział Igor i ukucnął przy wielkiej skrzyni.

Wszystko to było tak nieprawdopodobne, że zyskał właśnie absolutną pewność, iż za chwilę się obudzi. Zawalający się budynek w centrum miasta, ciężarówka z trupem w szoferce, a teraz sarkofag zachodniopomorskiego księcia. Takie rzeczy się nie dzieją na jawie!

– Musisz mnie uszczypnąć – rzekł słabym głosem.

– Ja cię zaraz uszczypnę – mruknął pod nosem Borola i zaczął się gramolić na pakę ciężarówki. – Muszę to sam obejrzeć.

Igor podniósł się i ostrożnie cofnął w głąb samochodu.

– Ten samochód wytrzyma nasze obciążenie? – spytał, patrząc z niepokojem na wspinającego się do wnętrza, masywnej budowy Borolę. – Podwozie pewnie przerdzewiało na amen.

– Nie przesadzaj. Nie ważę aż tyle – wysapał Borola, prostując się nad skrzynią. Pochylił się nad sarkofagiem i dotknął ostrożnie wieka, pocierając palcem ledwie widoczny napis.

– Przecież tu wyraźnie jest rzymska dziesiątka, a nie dziewiątka. – zwrócił się do Igora powątpiewająco.

– No właśnie. – Igor kiwnął głową z zaaferowaniem. – Barnim Dziesiąty, czyli Barnim Dziewiąty Pobożny.

Borola spojrzał na Igora podejrzliwie, jakby się zaczął obawiać o stan jego umysłu.

– No, dawniej był nazywany Barnimem Jedenastym, później w wyniku innego liczenia kolejnych książąt w dynastii zaczęto go tytułować Dziewiątym – dość mętnie wytłumaczył Igor. – Sam siebie uważał za Dziesiątego.

Borola popatrzył na niego przeciągle.

– Skoro sam siebie uważał za Dziesiątego, to nie można było tego tak zostawić?

– Miej o to pretensje do niemieckich historyków z dziewiętnastego wieku. – Igor ukucnął przy skrzyni i zaczął się przyglądać misternie rzeźbionym pazurom, na których stał sarkofag.

– Dobra. Złazimy i wynosimy się stąd. – Borola podszedł do skraju skrzyni i pochylił się, próbując zeskoczyć. Zmienił jednak zdanie, odwrócił się tyłem, kucnął i powoli zaczął schodzić na dół.

Igor odwrócił się w kierunku Boroli i popatrzył na niego mętnym wzrokiem.

– To jest sarkofag zachodniopomorskiego księcia, rozumiesz? Jak mi się wydaje, nieotwierany i nienaruszony. Wewnątrz mogą być insygnia jego władzy, różne jubilerskie fidrygały, pierścienie, brosze i cholera wie co jeszcze. To jest bezcenne! – dodał. – Do naszych czasów nie dotrwał żaden nieotwarty sarkofag Gryfitów. Ostatni otwarto po wojnie.

– Bezcenne? – Ta informacja wreszcie do Boroli dotarła. Stanął właśnie na ceglanej posadzce i odwrócił się do Igora. Popatrzył na skrzynię z nagłym zainteresowaniem, zapominając na chwilę o powodach, dla których w ogóle tutaj się znaleźli.

Igor z namaszczeniem dotknął misternego ornamentu na bocznej ścianie sarkofagu i przejęty do głębi spojrzał na Borolę.

– Takie rzeczy nie mają ceny. Są niezbywalne. To zabytek klasy zerowej, ale przede wszystkim nieprawdopodobna wartość historyczna.

– I co my z tym mamy zrobić? – Zainteresowanie Boroli na wiadomość o wartości historycznej nieco się zmniejszyło.

Igor wstał, wyciągnął komórkę i zaczął robić zdjęcia po kolei każdej ścianie sarkofagu.

– Musimy powiadomić konserwatora zabytków, to przede wszystkim.

– A co z samochodem? – Borola nagle przypomniał sobie o rzeczach bardziej go interesujących.

– Co? Z jakim samochodem? – Igor z trudem się oderwał od podziwiania posrebrzanej dekoracji sarkofagu i spojrzał nieprzytomnie na Borolę.

– Stoisz na nim, jełopie – rzekł Borola, ze zniecierpliwieniem wskazując brodą na skrzynię ciężarówki.

Igor popatrzył pod nogi.

– A kogo obchodzi samochód, na litość boską? – Popatrzył na Borolę jak na wariata i zrobił kolejne zdjęcie.

Od strony zasypanego przejścia przez forteczny korytarz dotarł do nich jakiś hałas, który na obu podziałał otrzeźwiająco. Igor schował komórkę, pieczołowicie nakrył z powrotem sarkofag szmatą i zabrał reflektor, którzy wcześniej ustawił tak, by jak najlepiej oświetlić wnętrze samochodu. Podszedł do krawędzi i zeskoczył na posadzkę, spoglądając w kierunku przejścia.

– Musimy wracać na górę. – Obejrzał się raz jeszcze za siebie. – To nieprawdopodobne – zwrócił się do Boroli, kręcąc głową. – Zdajesz sobie sprawę, jaka to sensacja?

– Ale skąd się tutaj wziął ten sarkofag? Może ten gość – Borola skinął głową w kierunku szoferki – wykradł go skądś tam w czasie wojny? Tuż przed wejściem Ruskich. Panika, naloty, zamieszanie. Może chciał to wykorzystać?

– Z zamku – podpowiedział Igor. – Raczej nie w czasie wojny. Krypta została otwarta dopiero po wojnie. Poprzednio otwierano ją w dziewiętnastym wieku.

Stali wciąż przed samochodem i patrzyli na wielką skrzynię. W świetle reflektora w powietrzu wirowały maleńkie drobiny kurzu.

– Byłeś przy tym? Może w czasie wojny ktoś ją splądrował? – Borola popatrzył na Igora z powątpiewaniem. Nagle drgnął. – A może to Werwolf? Chcieli wywieźć ze Szczecina cenne, zachowane jeszcze rzeczy i ukryć je przed Polakami? – spytał podniecony.

Od strony zasypanego tunelu znowu dobiegł jakiś odgłos. Obaj drgnęli i popatrzyli na siebie.

– Idziemy. Potem się będziemy zastanawiać. – Igor skinął głową w kierunku dziury w rumowisku, przez którą się tu dostali.

– Czekaj. – Borola popatrzył raz jeszcze na samochód i zadał pytanie, które od początku wisiało w powietrzu: – Jak to stąd wyciągnąć?

– Najpierw musimy to zgłosić jak najszybciej do konserwatora zabytków. Niech oni się martwią. – Igor niecierpliwie przestąpił z nogi na nogę. – Chodźmy, bo ten cieć wezwie straż i zrobi się awantura.

Borola oderwał się w końcu od widoku wojskowej ciężarówki i ruszył za Igorem w kierunku dziury. Weszli w szparę pomiędzy zachowaną ścianą a rumowiskiem zasypanej części korytarza i zaczęli się przepychać w kierunku światła migoczącego jakieś 25 metrów przed nimi.

*

Paulina stała przy ażurowym ogrodzeniu na tyłach hotelu i patrzyła niezdecydowanie na mały wewnętrzny dziedziniec, wśród którego wypielęgnowanej, niskiej zieleni stały kute, wykończone drewnem ławki. Stylizowane latarnie paliły się, rzucając głębokie cienie na chodnik z granitowej kostki. Nad dziedzińcem wznosiła się tylna ściana feralnego biurowca, mrugając teraz oświetleniem ewakuacyjnym. Dochodził tutaj z ulicy przytłumiony hałas. W sąsiedniej, wychodzącej na tyły biurowca kamienicy paliła się większość świateł. Ludzie pewnie wylegli na ulicę, bo w oknach pojawiały się tylko pojedyncze osoby. Chwilę wcześniej przemknęła dyskretnie przez bramę w kamienicy. O tej porze brama była zazwyczaj zamykana, ale hotelowy dozorca miał do niej klucze.

Paulina podeszła do furty oddzielającej teren hotelu od reszty dziedzińca i szarpnęła wielką klamkę. Furta była otwarta.

Musieli tutaj wejść, pomyślała. Wiedziała, że z dziedzińca hotelowego jest wejście do bocznej klatki schodowej oraz osobne drzwi do komory śmietnikowej. No, ale tam raczej się nie udali. Podeszła ostrożnie do ukrytych za ścianką z czerwonej cegły, częściowo oszklonych drzwi i nacisnęła klamkę. Drzwi były otwarte. Z bijącym sercem weszła do środka i dyskretnie się rozejrzała.

Na prawo schody prowadziły na piętro, po lewej natomiast było zejście do piwnic. Drewniane drzwi dawno już miały swoje najlepsze czasy za sobą. Podczas ostatniego remontu powinni je wymienić, ale jedynie zostały pomalowane na kolor brązowy. Zamiast zamka wisiała tu dawniej kłódka. Teraz skobel w drzwiach był wyłamany, a części w futrynie chyba od dawna nie było.

Paulina ostrożnie nacisnęła klamkę i powoli otworzyła drzwi. Na dole paliło się światło. Weszła do środka i zamknęła drzwi za sobą. Stała przez chwilę w półmroku, czekając, czy nie usłyszy jakiegoś hałasu, kroków lub rozmów. Panowała cisza.

Zaczęła powoli schodzić stromymi schodami na półpiętro. Z tego poziomu było to nieszczęsne wejście na pierwszy poziom piwnic przez otwór o wysokości niecałego metra. Żeby się dostać do środka, należało się pod nim przecisnąć. Paulina już chciała to zrobić, gdy dobiegł ją z dołu, z niższego poziomu, jakiś hałas, jakby ktoś kogoś nawoływał.

Ostrożnie stąpając, by nie narobić rumoru, potykając się o kawałki cegieł pod nogami, zrobiła krok w kierunku schodów na dolny poziom. Przechyliła się przez balustradę, usiłując dojrzeć, czy na dole jest światło. Trzymając się poręczy, zeszła kilka stopni w dół i usłyszała jakąś rozmowę dobiegającą z głębi piwnicy. Przez chwilę nasłuchiwała.

Ja chyba histeryzuję, pomyślała w końcu. Pewnie poszli sprawdzić, czy jakieś urządzenia są odłączone, czy gaz wyłączony, albo jakaś inna przyziemna głupota, a ja się czaję tutaj, jakby poszli tam kogoś zamordować. Wyprostowała się, przełożyła torbę i laptopa przez ramię, zeszła jeszcze kilka kroków na podest półpiętra i zatrzymała się. Usłyszała znowu rozmowę, tym razem głośniejszą i co gorsza, odniosła wrażenie, że głosy się zbliżają.

Przemknęło jej przez myśl, że niezależnie od tego, dla jakiej głupoty ci faceci tu zeszli, to co ona im powie, jak uzasadni swoją obecność na piwnicznych schodach? Z tym cholernym laptopem? Nerwowo spojrzała na dół, potem szybko, starając się jak najciszej, wbiegła na górę i już chciała pobiec wyżej, gdy wzrok jej powędrował w kierunku schodów w dół. Głosy się zbliżały. Podjęła decyzję, ukucnęła przy niskim otworze i przedostała się na drugą stronę. Cały czas pochylona, schowała się za narożnikiem i wstrzymała oddech.

*

Dozorca był przy końcu korytarza. Przed dziurą, którą Igor pół godziny temu wyrąbał w świeżo zamurowanej ścianie. Chciał właśnie przeleźć przez nią i sprowadzić tu strażaków, gdy na drugim końcu korytarza zobaczył obu zaginionych, wychodzących z otworu w fortecznej ścianie. Byli utytłani, jakby przedzierali się przez zgliszcza. Igor miał włosy prawie siwe od grubej warstwy kurzu, a eleganckie szare spodnie Boroli były zakurzone i wybrudzone jakimś smarem. Stróż odetchnął i ruszył w ich kierunku. Kompletnie mu zepsuli całą zabawę, każąc stać tutaj przez pół godziny, podczas gdy na górze pewnie wiele się jeszcze działo. W końcu jak często się zdarza, żeby zawalił się nowy budynek?

– Co się z panami działo? Właśnie chciałem wzywać strażaków – rzucił zdenerwowanym głosem, patrząc, jak Borola otrzepuje spodnie z kurzu.

– Sprawdzaliśmy stopień zniszczenia ściany – odparł Borola, patrząc porozumiewawczo na Igora. Ten wzniósł oczy do góry.

– Chodźmy! Trzeba przekazać strażakom informację o tym korytarzu. Jeśli zapadnie się jeszcze fragment ściany, to ulica przed biurowcem będzie nieprzejezdna. – Igor wyminął dozorcę i ruszył w kierunku otworu.

– Zaczekaj! – krzyknął za nim Borola i odwrócił się do dozorcy. – Proszę iść na górę i poszukać tego policjanta, z którym gadaliśmy przed zejściem tutaj! My idziemy za panem.

Stróż, uradowany, że może wreszcie iść na górę i zobaczyć, co się tam dzieje, skinął głową, przelazł przez otwór i szybko ruszył w kierunku wyjścia z piwnicy.

– O co chodzi? – Igor popatrzył pytająco na Borolę.

– Trzeba jakoś zabezpieczyć wejście do tych lochów. Najlepiej zamknąć całą piwnicę, żeby nikt tu nie wszedł. – Borola popatrzył na Igora. – Ta szpara, którą tam wleźliśmy, nie wzbudza zaufania. Poza tym to w końcu mój hotel, jeśli jakaś sierota tam wlezie i coś jej się stanie, to ja będę za to odpowiadał.

Igor przez chwilę patrzył na Borolę w milczeniu.

– Masz rację – zgodził się w końcu. – Powiedz temu cieciowi, żeby zamknął wejście do piwnic i nikogo tu nie wpuszczał, dopóki nie zawiadomimy konserwatora i nadzoru budowlanego.

– Dobra, idziemy na górę! – Borola przelazł przez dziurę i świecąc latarką pod nogi, ruszył do wyjścia. Przez półkoliście zamknięty otwór wyszli na schody i zaczęli się wspinać do góry.

– Powstrzymałem cię przed powiedzeniem czegoś cieciowi, bo pewnie zaraz by gdzieś zadzwonił, żeby się pochwalić odnalezieniem tej tam Arki Przymierza. – Borola machnął ręką za siebie. – Pewnie zaraz by tu przyjechała jego żona, szwagier i cholera wie kto jeszcze, żeby to obejrzeć. Poleźliby tam, coś by im spadło na łeb i ja byłbym winny. Wiadomo, ten Borola.

Igor ze ściągniętymi brwiami, pogrążony w myślach, ledwie to słyszał. Uświadomił sobie właśnie, że o tym facecie w szoferce trzeba powiadomić prokuraturę. Kojarzyło mu się, że w przypadku znalezienia jakichkolwiek zwłok zawsze się powiadamia policję i prokuraturę.

– Zaraz zadzwonię po swojego człowieka, każę mu przyjechać i wstawić jakąś sztabę przy drzwiach do piwnicy. Nie mam zaufania do tego ciecia – ciągnął Borola.

– Jest już po północy – zwrócił mu uwagę Igor.

– No i co z tego. Sytuacja tego wymaga. Zapłacę mu dwa razy tyle co normalnie, spokojna głowa, będzie zadowolony. – Borola uśmiechnął się z pewnością siebie i złapał za klamkę drzwi prowadzących na parter.

– Biorąc pod uwagę tego trupa, musimy ściągnąć tu na dół policję i im to pokazać. I to obawiam się, że od razu. – Igor stanął przed drzwiami, patrząc na Borolę, który się zatrzymał i ściągnął brwi.

– Naprawdę? Przecież to sprawa z czasów wojny. A poza tym to chyba drogówka. – Borola popatrzył sceptycznie na Igora.

– Drogówka to też policja. Nie dam sobie głowy uciąć, ale takie chyba są procedury. Policja musi to zbadać, określić przyczynę zgonu itede. – Igor ściągnął usta. – Weźmy na bok tego sierżanta i powiedzmy mu, o co chodzi.

– Starszego sierżanta – poprawił go Borola. Przez chwilę się zastanawiał, po czym skinął głową. Odwrócił się i wszedł do sieni na parterze, a Igor podążył za nim. Drzwi od piwnicy zamknęły się za nimi z cichym stuknięciem.

*

Paulina stała, opierając się o ścianę. Na pierwszym poziomie piwnic do ceglanych sklepień było może z metr osiemdziesiąt. Pod ścianą, przy oparciach stropów, chyba dziesięć centymetrów mniej. Paulina miała wprawdzie dokładnie tyle wzrostu, ale trzymała głowę pochyloną z obawy, że zgarnie włosami z narożników ścian wszystkie pajęczyny wraz z ich koszmarną zawartością. Zaraz po wejściu do tej cholernej piwnicy, prawie na czworakach, miała od razu ochotę wyjść z powrotem, otrzepać się i jechać w diabły do domu pod prysznic, ale to, co usłyszała, wprawiło ją w osłupienie.

O czym oni mówią? Trup? Na miłość boską! – usiłowała poskładać galopujące myśli. O co tu chodzi? Czy ktoś zginął podczas tej katastrofy? Może ktoś tam pracował i ten wysoki facet nagle sobie o tym przypomniał? Pobiegli zobaczyć i stwierdzili, że nie żyje. Pewnie coś się na niego zawaliło. Przemknęło jej przez myśl, że Borola wspomniał coś o wojnie. Sprawa z czasów wojny. O co mu mogło chodzić?

Przed momentem usłyszała trzask zamykanych drzwi od piwnicy. Postanowiła na wszelki wypadek odczekać jeszcze chwilę, zanim dokądkolwiek się stąd ruszy. Po pięciu minutach poszła w kierunku niskiego przejścia na schody. Przedostała się na półpiętro, wyprostowała z ulgą i poprawiła swoje dwie torby. Na dole wciąż świeciło nikłe światełko.

Jeśli tam nie zejdę, to mogę się pożegnać z karierą dziennikarki, pomyślała. Paweł już nigdy nie da mi żadnego porządnego tematu. Zrobiła krok w kierunku schodów, słysząc, jak wali jej serce. Zatrzymała się, zdjęła swoje dwie torby. Ukucnęła i wyjąwszy komórkę, niezdecydowanie rozejrzała się wokół. Spojrzała na dziurę prowadzącą do piwnicy, pochyliła się i upchnęła torby za ścianą. Żałowała, że nie wzięła ze sobą aparatu, ale niby skąd miała wiedzieć, że dzisiaj akurat zawali się budynek, a w piwnicy obok będzie trup.

Ruszyła na dół. Jedyne oświetlenie było przy samym wejściu do dolnego poziomu piwnic. Dalej kompletnie ciemno. Minęła półkolisty portal i weszła do korytarza. Był ciemny, w połowie zalany wodą, a na jego końcu w ceglanej ścianie widać było świeżo wykutą dziurę. Nad nią wisiała pojedyncza żarówka. Z bocznych ścian korytarza patrzyły ciemne otwory bocznych pomieszczeń. Paulina poczuła, że narasta w niej panika, i jeśli jej nie pokona, to zaraz, w tym momencie rzuci się do ucieczki. Policzyła powoli do dziesięciu i mówiąc sobie, że to zwykła, gówniana piwnica w centrum miasta, a nie żadne lochy, stanęła na pierwszej, zanurzonej do połowy w wodzie cegle. Starając się nie rozglądać na boki i nie patrzeć w boczne korytarze i otwory, dotarła do suchej części podłogi. Z łomoczącym sercem, cały czas przygotowana, że za chwilę zobaczy jakieś makabryczne zwłoki, podeszła do dziury w ścianie. Włączyła w komórce tryb latarki i poświeciła do wnętrza. Ujrzała ciągnący się w poprzek korytarz przy jakiejś dziwnej, biegnącej po łuku ścianie z cegły, już na pierwszy rzut oka starszej niż te, z których zbudowane były ściany piwniczne hotelu. Ponownie policzyła do dziesięciu i weszła do środka.

*

Na ulicy przed biurowcem stał już tłum ludzi. Katastrofa była na tyle spektakularna, że powyciągała widzów nawet z okolicznych pubów i klubów. W ciągle powiększającym się zbiorowisku gapiów co chwilę błyskały flesze aparatów w komórkach. Przed kamiennym frontonem stojącej nieopodal staromiejskiej bramy uwijali się w pośpiechu kamerzyści i dziennikarze lokalnej telewizji. Ponadto zaczęli się zjeżdżać najemcy lokali w feralnym budynku i to oni chyba robili największe zamieszanie, dopytując się o skalę zniszczeń i dostęp do środka. Miały tu swoje siedziby firmy, których właścicielom wisiały nad głową terminy, umówione spotkania, spóźnione projekty. Właśnie docierało do nich, jakie będą następstwa tych wydarzeń. Budynek zamknięty może i na całe tygodnie, zanim nie będzie wiadomo, co uległo zniszczeniu, i zanim nie skończą się prace zabezpieczające. Każdy dzień zwłoki będzie generował straty, a zanosiło się na to, że upłyną raczej tygodnie, zanim w nowym miejscu ruszy działalność.

Przed budynkiem walały się dziesiątki segregatorów, które powypadały z okien, podeptane papiery i prawdopodobnie ważne dokumenty. Nie był to uspokajający widok. Kilka osób, których firmy miały swoje siedziby w epicentrum zniszczeń, nerwowo wypytywało strażaków, kiedy będą mogli wejść i powynosić ocalałe dokumenty i sprzęty. Strażacy cierpliwie tłumaczyli, że dopóki eksperci budowlani nie oszacują zniszczeń i stopnia naruszenia konstrukcji budynku, nikt nie będzie mógł wejść do środka.

W sporej grupie mocno zaaferowanych i wystraszonych ludzi już na pierwszy rzut oka łatwo było rozpoznać przedstawicieli zarządu biurowca, ściągniętych tu błyskawicznie przez firmy ochroniarskie, które o katastrofie dowiedziały się przez swoje instalacje alarmowe, kamery i czujniki. Dwie osoby z firmy zarządzającej biurowcem stały z kilkoma strażakami przy masce samochodu nad rozpostartymi płachtami dokumentacji budowlanej, którą przywieźli ze sobą, i wskazywali miejsca potencjalnego zagrożenia – przewody gazowe, linie instalacji elektrycznej, główne elementy konstrukcyjne.

Strażacy na wszelki wypadek zamknęli arkady pod hotelem i pilnowali wejścia, nie wpuszczając do środka najemców także i tego budynku. Migające światła karetek pogotowia i wozów strażackich rzucały pulsujące, nerwowe błyski na tłum ludzi, okoliczną zieleń i oświetlone reflektorami strażaków elewacje budynków.

Z bocznej, prowadzącej na tyły hotelu bramy wyszedł Borola, a tuż za nim pogrążony w zadumie Igor, który zupełnie zapomniał, jakie wydarzenia doprowadziły do tego, że znaleźli się pod ziemią, i cały czas tkwił myślami przy zaginionej ponad sześćdziesiąt lat temu ciężarówce.

Zatrzymał się i zaczął wytrzepywać z włosów pajęczyny. Zza rogu dobiegał hałas i ciągle wyjące pojedyncze alarmy. Rozejrzał się wokół i westchnął. Pora wrócić na ziemię.

Borola stanął i niecierpliwie go popędził.

– Przed chwilą ci się śpieszyło. Chodź szybciej, poszukajmy tego policyjnego bossa, póki cieć mu jeszcze nie naopowiadał jakichś bzdur.

Stróż stał właśnie nieco dalej, tuż przy narożniku budynku, przed metalowym ogrodzeniem ulicy. Przed chwilą dopadł policjanta kierującego akcją, odciągnął go na bok i coś mu teraz gorączkowo tłumaczył.

Borola podszedł do nich szybko i bezceremonialnie przerwał wywody stróża.

– Wracamy właśnie z lochów pod hotelem – powiedział, patrząc na dozorcę ze ściągniętymi brwiami. – Pod tymi budynkami ciągnie się stary korytarz, chyba jeszcze z czasów szwedzkich. Pod biurowcem zapadła się jego ściana i wszystko się osunęło – wyjaśnił. Za pomocą obrazowej gestykulacji próbował dodatkowo przedstawić osuwanie się ścian.

– No właśnie, pan mi tu mówi, że jakaś dziura w ścianie się zrobiła – rzekł zdezorientowany nieco policjant. – Korytarz? Jaki korytarz?

– On panu wytłumaczy to lepiej. – Borola wskazał na podchodzącego Igora.

Policjant przeniósł spojrzenie na architekta. Igor, widząc wpatrujące się w niego trzy pary oczu, pokrótce opisał sytuację, przedstawiając swoją hipotezę na temat katastrofy budowlanej nowego biurowca, którego fundamenty osunęły się w głąb zawalonego korytarza…

– Zaraz… – Policjant zbladł. – A czy to nie oznacza, że może się jeszcze coś zawalić?

– Budynek raczej już nie, miejmy nadzieję, korytarz odbija w stronę bramy. Natomiast może się zapaść ulica. Dobrze by było wycofać ciężkie wozy i cofnąć ludzi na skwer przed bramą, bo jak się coś zapadnie, to wybuchnie panika.

Policjant wyjął krótkofalówkę, odszedł na bok i zaczął gorączkowo udzielać komuś instrukcji. Gdy skończył, podszedł z powrotem i wskazując palcem na Igora, powiedział:

– Musimy tam zejść, muszę to zobaczyć. Pójdą z nami strażacy.

Igor popatrzył na Borolę niezdecydowanie.

– Panie sierżancie. Jest pewna komplikacja. Możemy pana prosić na stronę na moment? – rzekł cicho. – Lepiej, żeby za wiele osób o tym nie wiedziało – dodał.