Pan Garcia - T.L. Swan - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Pan Garcia ebook i audiobook

T.L. Swan

4,5

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!

53 osoby interesują się tą książką

Opis

Trzeci tom serii „Mr” legendarnej zagranicznej autorki!

Poznała go w kawiarni, gdzie pracowała jako baristka. Gdy tylko go zobaczyła, wiedziała jedno: ten mężczyzna był najseksowniejszym facetem, jakiego kiedykolwiek w życiu spotkała.

Był nieziemsko przystojny, starszy od niej i skrywający w spojrzeniu coś takiego, co mogła określić tylko w jeden sposób – mrok.

Dowiedziała się, że nieznajomy nazywa się Sebastian Garcia. Mężczyzna ewidentnie nie lubił kawy, którą mu przygotowywała, jednak każdego dnia wracał po następną. A może wcale nie chodziło o kawę?

Pewnego dnia spotkali się poza kawiarnią. April szybko zrozumiała, że ten mrok, który dostrzegła w jego spojrzeniu, to nie przypadek – jego dusza była czarna jak noc.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Opis pochodzi od Wydawcy.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 623

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 17 godz. 33 min

Lektor: T.L. Swan
Oceny
4,5 (1458 ocen)
994
306
102
43
13
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
AgaWiktoria
(edytowany)

Nie polecam

No cóż… kolejna bohaterka która sama się sprzedaje a ma pretensje to faceta ze z tego korzysta 😳 Dużo mówi nie, a po jednym lekkim dotknięciu już zmienia zdanie 🙈 Poza tym trochę mi przepomina inna książkę :/ On był dupkiem, ale przecież to ona nabroila 🙄 i potem ma pretensje… zachowuje się skandalicznie Sama do niego podchodzi i na niego naskakuje a potem mu mówi aby trzymał się z daleka 🙄🙄🙄 I ilość słów palant i dupek w tej książce jest niewiarygodnie duża. Jestem rozczarowana
jula555777

Z braku laku…

bardzo duże rozczarowanie, historia mogłaby zająć maksymalnie 250 stron
MizzuAyo

Z braku laku…

W końcu doczekaliśmy się ostatniej części z panem Sebastianem. Polubiłam gościa w poprzednich tomach, ale tutaj mnie tylko denerwował i irytował. Na początku książka wydawała się fajna i ciekawa. Niestety dość szybko zaczęło się psuć, a szkoda, bo zapowiadało się naprawdę fajnie. Nie mam pojęcia dlaczego autorka musiała upychać tyle bezsensownych wątków w jednej książce. Bez tych wszystkich dram książka byłaby fajniejsza i zdecydowanie krótsza. Częste rozstania i kłótnie były męczące. Tej ostatniej dramy już nawet czytać mi się nie chciało. Większość książki przeleciałem szybciutko. Szkoda na to czasu. Nie pamiętam już pierwszego tomu, ale drugi za to pamietam dobrze. Także nie polecam.
highladykasia

Z braku laku…

Mam mieszane uczucia co do tej książki… Autorka ciagle zmieniała koncepcje i pomysły na bohaterów. Czasami zapominała nawet, że jacyś bohaterowie już się poznali lub całkowicie zmieniała wersje wydarzeń. Niestety przez ilość pomysłów na głównego bohatera czytelnik ma wrażenie, że czyta co rozdział inną jego wersje(ba! nawet czasami nie wiadomo czy główny bohater dalej jest tym kim jest z zawodu). Pierwsze dwieście stron książki jest świetną historią, która mogła zostać bardziej rozwinięta i zakończona w inny sposób. Przez dołożony wątek z głównym bohaterem książka niesamowicie zaczęła się dłużyć.
81

Popularność




Tytuł oryginału

Mr. Garcia

Copyright © 2021 by T.L. Swan

All rights reserved

Copyright © for Polish edition

Wydawnictwo NieZwykłe Zagraniczne

Oświęcim 2023

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

Redakcja:

Joanna Błakita

Korekta:

Sara Szulc

Katarzyna Olchowy

Edyta Giersz

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-688-2

DEDYKACJA

Niniejszą książkę dedykuję alfabetowi.

Te dwadzieścia sześć liter zmieniło moje życie.

To dzięki nim odnalazłam siebie i spełniam swoje marzenie.

Gdy następnym razem będziecie wymieniać litery alfabetu, pamiętajcie o ich mocy.

Ja pamiętam każdego dnia.

WDZIĘCZNOŚĆ

Umiejętność docenienia; gotowość, by okazać uznanie

i odwzajemnić życzliwość.

On był boski: starszy i dystyngowany.

Wiedziałam, że oznaczał kłopoty w chwili, gdy nasze spojrzenia się spotkały.

Poznaliśmy się, gdy pracując w kawiarni, po raz pierwszy musiałam zaparzyć samodzielnie kawę.

Uśmiechnął się, a ja przepadłam… A potem posmakował mojej kawy i wyrzucił ją do kosza.

Zrobił tak samo następnego dnia, i następnego.

Nie cierpiał tej kawy, a jednak ciągle wracał.

Wiedziałam, o co chodziło w jego grze.

Określił moją kawę śmiercią w kubku.

Ja nazwałam go darem bożym dla kobiet.

Nie kłamałam.

Potem wpadliśmy na siebie poza kawiarnią i właśnie wtedy zrobiło się interesująco.

Nie był już tak czarujący i słodki. Ani z nienagannymi manierami.

Pan Garcia miał ciemniejszą stronę, jego apetyt był ogromny. Wręcz nienasycony.

Wzbudził we mnie ogień.

Nie będąc w stanie z tym walczyć, zakochaliśmy się w sobie nawzajem na zabój.

Jak nigdy przedtem.

Ale jego demony są mroczne. Zupełnie jak moje.

Nie jestem pewna, czy nam się uda, ale wiem, że mam dwie możliwości.

Odejść teraz, by ocalić siebie.

Albo spróbować wytrwać i pozwolić miłości być drogowskazem.

Wybieram drugą opcję.

1

April

Rzeka pojazdów gna z ogłuszającą prędkością. Ludzie jak mrówki dopasowują się do tego wiru, sunąc zatłoczonymi chodnikami. Godziny porannego szczytu w Londynie zawsze są gorączkowe. Pędząca w zawrotnym tempie masa najbardziej zapracowanych ze wszystkich pracujących ludzi, wśród nich ja, niczym się nie różniąc, spieszę na swoją zmianę w kawiarni.

Jak zwykle jestem spóźniona, ponieważ uczyłam się prawie do rana. Naprawdę muszę dostać najwyższą ocenę z testu, który zdaję dzisiaj po południu. Wspaniale było otrzymać pełne stypendium na studia prawnicze, ale mieszkanie na drugim końcu świata, z dala od rodziny i przyjaciół już takie nie jest. Jeśli uda mi się osiągnąć wystarczająco wysoką średnią, mam szansę na przeniesienie z powrotem do Stanów, żeby tam kontynuować studia. Wtedy miałabym przy sobie rodzinę, a bycie spłukaną studentką nie byłoby przynajmniej tak cholernie samotne.

Podbiegam do zatłoczonego skrzyżowania czterech dróg. Jest pełne samochodów, a chodniki – ludzi czekających na zmianę świateł, żeby przejść na drugą stronę ulicy. Staję razem z nimi, czekam, i wtedy dostrzegam mężczyznę siedzącego pod sklepem, potarganego i bez butów. W zasadzie klęczy i wystawia przed sobą kubek, prosząc ludzi wokół o drobne. Wyjmuję portfel, ale, cholera, nie mam przy sobie gotówki.

Serce mi się ściska, bo wszyscy udają, że go nie widzą, jakby nie istniał albo się nie liczył – taka plama na społeczeństwie. Jak mogliśmy stać się tak obojętni wobec bezdomnych i biednych? Ludzie od razu zakładają, że to ćpun. Właśnie tak usprawiedliwiają ignorowanie go. Sądzą, że jeśli zareagują, będą tylko podtrzymywać jego uzależnienie. Myślą, że trzeba być okrutnym, żeby komuś pomóc. Naprawdę tego nie pojmuję. Wzdycham na myśl o rzeczywistości, która mnie przygnębia: wypełnionej markowymi rzeczami i rządami mediów społecznościowych. Wszystkim, do czego ten biedny człowiek tak bardzo nie pasuje.

Kątem oka zauważam zatrzymującego się przed nim mężczyznę. Jest wysoki, ubrany w drogi garnitur, ma czarne włosy i przystojną twarz. Sprawia wrażenie bogatej i ważnej osoby. Stoi i patrzy z góry na żebrzącego. O nie, co on zamierza zrobić? Kopnie go za to, że biedak zbiera pieniądze na ulicy? Zadzwoni na policję? Albo gorzej…

Mężczyzna przyklęka na kolano przed bezdomnym, a ja czuję, że ściska mi się serce. Światło się zmienia, ale za bardzo martwi mnie ta sytuacja, żeby przejść przez ulicę. Muszę zobaczyć, co zrobi ten facet. Lepiej, żeby go nie szarpał, bo mogę stracić nad sobą panowanie.

Jest nieszkodliwy. Zostaw go w spokoju.

W głowie już pojawia mi się wizja, w której kopię tego przystojniaka w jaja, broniąc żebraka.

Głupi, bogaty palant.

Mężczyzna w garniturze coś mówi – na co bezdomny kiwa głową – a następnie sięga do wewnętrznej kieszeni marynarki, wyjmuje portfel, z niego banknot pięćdziesięciofuntowy i podaje go żebrzącemu.

Co?

Zadaje bezdomnemu jeszcze jakieś pytanie, a ten uśmiecha się tak, jakby sam Bóg właśnie zesłał mu cudowny dar. Następnie żebrak wyciąga dłonie, by uścisnąć rękę przystojniaka, który bez wahania odpowiada tym samym. Bogaty facet prostuje się z uprzejmym skinieniem, kompletnie nieświadomy ludzi wokół, żegna się, odwraca i przechodzi przez ulicę. Patrzę, jak odchodzi, i uśmiecham się do siebie, czując, że moja wiara w ludzkość została przywrócona.

Wow, to było niespodziewane. Ruszam dalej sprężystym krokiem, sama również w końcu przechodząc przez ulicę. Kontynuuję swoją drogę do pracy, mijam dwie przecznice. Nagle zauważam przed sobą tego samego mężczyznę w garniturze. Wyciągam szyję, żeby lepiej mu się przyjrzeć, i dostrzegam, że właśnie dezynfekuje dłonie środkiem z małej buteleczki, którą wyjął z kieszeni. Serce mi rośnie. Czekał, aż znajdzie się poza zasięgiem wzroku bezdomnego, zanim oczyścił dłonie.

Musi być troskliwy.

Zatrzymuję się i przyglądam mu. Jest naprawdę przystojny, prawdopodobnie lekko po trzydziestce. Zastanawiam się, kim jest jego żona. Cholerna szczęściara. Założę się, że ich dzieci są z pewnością dobrze wychowane.

Mężczyzna znika za rogiem, a ja odwracam się i wchodzę do kawiarni, w której pracuję – dzwoneczek nad drzwiami obwieszcza moje przybycie. Monica podnosi wzrok znad kasy.

– Hej.

– Cześć. – Uśmiecham się i mijam ją, żeby zostawić torebkę w szafce na zapleczu.

Kawiarnia jest pełna, wszystkie miejsca są zajęte. Niech to, miałam nadzieję na spokojny poranek. Muszę oszczędzać energię na popołudniowy egzamin.

– Hej, laska – mówi Lance, niosąc pudło kubków z zaplecza.

– Myślałam, że pracujesz wieczorem. – Marszczę brwi.

– Wezwali mnie – wzdycha. – Cholernie nie mam dzisiaj ochoty na ten pieprzony grajdoł.

– Witaj w klubie.

Nakładam biało-czarny fartuszek i zawiązuję go na plecach, zanim staję na swoim miejscu przy kasie.

– Zajmę się tym. – Szturcham Monikę biodrem, a ona zatacza się w bok.

– Cieszę się – mamrocze. – Umieram na bourbonozę.

– Bourbon jest zły. To cholerstwo cię zabije – szepczę.

Podchodzi kolejna osoba z kolejki.

– Dzień dobry. W czym mogę pomóc?

– Macie kozie mleko? – pyta modnie ubrana kobieta.

– Mmm. – Odwracam się, żeby zapytać Monicę, ale dziewczyna już zniknęła. Nigdy wcześniej nie słyszałam o kozim mleku.

– Poproszę szafranowe latte z kozim mlekiem – mówi klientka.

– Pozwoli pani, że sprawdzę. – Szybko wychodzę na zaplecze, żeby się skonsultować. Lance właśnie otwiera pudła. – Sprzedajemy szafranowe latte z kozim mlekiem?

Chłopak się krzywi.

– A kto, u diabła, chciałby pić takie gówno?

– Tamta wariatka.

– Ja pierdolę – mamrocze. – Ludzie za bardzo starają się być trendy. Szafranowe z kozim mlekiem. Teraz słyszałem już wszystko.

– Czyli nie?

– Za cholerę. – Rozrywa pudło. – To strefa wolna od koziego mleka.

Chichoczę. Monica mija nas i rusza w głąb korytarza.

– Idę do łazienki. Niedobrze mi.

– Wszystko w porządku? – wołam, patrząc, jak biegnie do drzwi.

– Co się z nią dzieje? – pyta Lance.

– Kac. Bourbon.

Lance krzywi się ponownie.

– Paskudnie.

– Zmień mnie przy ekspresie, dobra? – woła Monica, zanim zatrzaskuje za sobą drzwi.

Wracam na salę i widzę, że już czeka na mnie ogromna kolejka. Świetnie.

– Niestety, nie mamy szafranowego z kozim mlekiem.

– Dlaczego nie? – pyta klientka.

– Nie mamy tego w ofercie. Przykro mi. – Uśmiecham się sztucznie. – To kawiarnia wolna od koziego mleka.

– To nie jest odpowiedź. Chcę rozmawiać z menedżerem.

Oj, odpieprz się, suko. Nie mam dzisiaj nastroju na takie jak ty. Menedżera nie ma teraz nawet na miejscu.

– Natychmiast! – żąda.

Posyłam jej kolejny sztuczny uśmiech.

– Pójdę po niego. – Maszeruję na zaplecze do Lance’a. – Chce się widzieć z menedżerem.

– Kto?

– Laska od kozy.

– Po co?

– Nie wiem. Pieprzone kozy! Podejdź tam, proszę.

Wracam do kasy.

– Kierownik za chwilę podejdzie. – Uśmiecham się. – Mogłaby pani przejść na bok, żebym obsłużyła następnego klienta?

Piorunuje mnie wzrokiem i zakłada ręce na piersi, ale usuwa się na bok i czeka.

– W czym mogę pomóc? – pytam następnego mężczyznę.

– Cześć. – Klient uśmiecha się szeroko. O Boże… nie ty. – To ja, Michael.

– Tak. – Krzywię się. – Pamiętam. Cześć, Michael. Co ci podać?

– Poproszę to, co zwykle. – Puszcza oczko.

Przyjmuję jego zamówienie i słyszę dzwonek nad drzwiami, sygnalizujący wejście następnego klienta.

– To będzie cztery dziewięćdziesiąt pięć – mówię chłodno.

Biorę kartę Michaela i przesuwam ją przez czytnik. Staram się nie podtrzymywać z nim rozmowy, bo za bardzo flirtuje.

– Chcę kozie mleko. – Słyszę z boku żądanie kobiety.

– Cóż, nie mamy go – odpowiada Lance. Po tonie jego głosu poznaję, że również nie jest dzisiaj w nastroju na te bzdury.

– Macie natychmiast dodać je do oferty.

Zerkam na Lance’a. Jego twarz wyraża żądzę mordu, przygryzam wargę, żeby ukryć uśmiech.

– Proszę posłuchać, jeśli chce pani koziego mleka, będzie pani musiała pójść gdzie indziej. Nam nie podoba się pomysł dojenia kóz.

– Wolicie doić krowy?

– Albo wykopać je z mojej kawiarni – mamrocze Lance pod nosem. – Jedno z dwóch.

Jezu…Spuszczam głowę, żeby ukryć uśmiech.

– Czy pan właśnie nazwał mnie krową? – sapie kobieta.

Cholera, odpieprz się, suko. Dość tego dramatu. Po prostu wyjdź.

– W czym mogę pomóc? – pytam następnego klienta i podnoszę wzrok.

Na widok wpatrujących się we mnie dużych, brązowych oczu aż odsuwam się zaskoczona. To on. Facet z ulicy.

– Cześć. – Uśmiecham się nieśmiało i wtykam pasmo włosów za ucho.

Ma na sobie idealnie skrojony ciemnogranatowy garnitur i śnieżnobiałą koszulę. Wygląda jak prawdziwy europejski dżentelmen.

– Witam. – Jego głos jest głęboki i ochrypły.

Czuję, że na policzki występuje mi rumieniec, i uśmiecham się nerwowo.

– Cześć.

Wpatrujemy się w siebie. Ja pieprzę. Ten facet jest kompletnie cudny. Na jego twarzy pojawia się cień uśmiechu, jakby czytał mi w myślach. Szczerzę się do niego głupkowato i prostuję ramiona. Unosi brwi i pyta:

– Chcesz przyjąć moje zamówienie?

– Och. – Wracam do rzeczywistości. – Czekałam, aż pan zacznie – kłamię. Kurwa, zachowuję się jak porąbana nastolatka. Weź się w garść, głupia. – Co podać?

– Poproszę podwójne macchiato.

Wykrzywiam usta, żeby ukryć uśmiech. Nawet jego kawa jest gorąca.

– Mogę zaproponować coś jeszcze? – pytam.

Unosi brew.

– Na przykład?

Otwieram usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wychodzi z nich żadne słowo. Uśmiecha się pod nosem, zauważając, że jestem kompletnie skołowana.

Och, do diabła, wyluzuj się kretynko, dobra?

– Muffinkę? – wykrztuszam w końcu. – Są przepyszne.

– W porządku. – Patrzy mi w oczy. – Zaskocz mnie, April.

Wpatruję się w niego, a mój mózg się zacina.

– Skąd zna pan moje imię?

– Jest na fartuszku.

Zaciskam powieki.

– Och… racja. – Proszę, Matko Ziemio, pochłoń mnie w całości. Jak można to spieprzyć jeszcze bardziej? – Proszę mi wybaczyć. Nie jestem dzisiaj sobą – jąkam się.

– Jak dla mnie wyglądasz zupełnie w porządku. – Posyła mi pierwszy szczery uśmiech i odczuwam go aż w palcach u stóp.

To przesądzone: facet jest niezłym kąskiem.

– A nazywasz się? – pytam, unosząc długopis do jego kubka.

– Sebastian.

– Pan Sebastian?

– Pan Garcia.

Sebastian Garcia. Jego nazwisko także jest seksowne.

– Może jeszcze jedną kawę dla żony?

– Nie mam żony.

– Dla dziewczyny?

– Nie mam dziewczyny. – Na jego twarzy ponowie pojawia się uśmiech. Wie, że wyciągam od niego informacje.

Patrzymy sobie w oczy, a powietrze między nami wibruje. Mężczyzna stojący za nim w kolejce wzdycha ciężko.

– Spieszę się.

Och, spadaj. Usiłuję tu flirtować, palancie.

Pan Garcia odsuwa się na bok, a ja przenoszę uwagę na mężczyznę za nim.

– W czym mogę pomóc?

– Chcę grillowaną kanapkę z szynką i serem. I lepiej się pospiesz – warczy.

– Oczywiście, proszę pana. – Kurwa, dlaczego każdy dupek w Londynie przyszedł akurat dzisiaj do mojej kawiarni?

– Przepraszam. – Słyszę z boku.

Oboje z mężczyzną podnosimy wzrok i zauważamy, że pan Garcia zbliżył się do nas.

– Czego? – rzuca dupek.

– Coś ty właśnie powiedział? – Sebastian unosi brew wyraźnie zirytowany.

Mężczyzna marszczy czoło zaskoczony.

– Spieszę się.

– To nie powód, żeby być nieuprzejmym. – Pan Garcia nie spuszcza z niego wzroku. – Przeproś.

Mężczyzna przewraca oczami.

– Teraz.

– Przepraszam – mamrocze klient w moją stronę.

Wypchaj się.

Zaciskam wargi, żeby ukryć uśmiech. Pan Garcia wraca na swoje poprzednie miejsce pod ścianą, a ja czuję, że policzki rumienią mi się z ekscytacji.

– To zajmie minutkę – mówię, a facet kiwa głową, nie odzywając się już ani słowem.

Rozglądam się i zastanawiam, kto zaparzy kawę. O cholera, to ja powinnam.

Matko, jak się robi podwójne macchiato?

Nigdy wcześniej tego nie robiłam. Jedynie milion razy patrzyłam, jak przygotowywali je inni. Skupiam się i wykonuję czynności, które podpatrzyłam. Gotowe! Odwracam się z powrotem do klientów.

– Pan Garcia – wołam, a on występuje do przodu. – Proszę.

Patrzy mi w oczy i przyjmuje ode mnie kubek.

– Dziękuję. – Kiwa głową i odwraca się, a ja patrzę, jak idzie w stronę drzwi. Cholera… to wszystko?

Odwróć się i zaproś mnie na randkę, do diabła.

Zatrzymuje się jak na zawołanie, a ja wstrzymuję oddech, kiedy się odwraca.

– Do zobaczenia jutro, April.

Uśmiecham się.

– Mam taką nadzieję.

Pochyla głowę, posyłając jeszcze jeden zapierający dech w piersi uśmiech, po czym odwraca się i wychodzi na ulicę Chwytam ścierkę i jak małe dziecko podbiegam na przód kawiarni, żeby zobaczyć, w którą stronę poszedł. Udaję, że wycieram stolik przy oknie, żeby móc szpiegować. Sebastian mija kilka sklepów, widzę, jak bierze łyk kawy i wzdryga się. Wykrzywia twarz, kręci głową i wyrzuca kubek do śmietnika. Co? Po tym wszystkim nawet jej nie wypił? Opada mi szczęka.

– Zostanę w końcu obsłużony? – Chamski facet ciska się przy ladzie.

– Tak, oczywiście, proszę pana. – Znowu uśmiecham się sztucznie i zabieram się do przygotowywania kanapki.

Dostaniesz do niej najgorszą pieprzoną kawę, jaką kiedykolwiek zrobiłam, dupku. A patrząc na reakcję pana Garcii, będzie naprawdę źle.

* * *

Idę korytarzem Holmes Court, mojego akademika przy uniwersytecie. Cholera, wydaje mi się, że zawaliłam egzamin. Dźwięk śmiechu niesie się po korytarzu, a w oddali słychać słaby bit techno. Powrót do tego przybytku jest jak piekło na ziemi.

Nigdy nie mieszkałam w miejscu, którego nienawidziłabym tak bardzo jak tego. Sam akademik jest ładny, ale czuję się tu jak babcia. W wieku dwudziestu pięciu lat jestem uważana za starszą studentkę, jednak z jakiejś niezrozumiałej przyczyny moje stypendium sprawiło, że wylądowałam na pierwszym roku, gdzie wszyscy mają po osiemnaście lat i po raz pierwszy wyrwali się z domu. Moi koledzy z roku są albo zalani w trupa, albo uprawiają seks. Mnie nie obchodzi, co robią, ale czy muszą tak cholernie przy tym hałasować?

To miejsce przypomina klub nocny czynny dwadzieścia cztery godziny na dobę. Studenci imprezują całą noc i śpią cały dzień. Nie mam pojęcia, jak udaje im się zaliczyć jakikolwiek przedmiot.

Wzdycham ciężko i wspinam się po schodach. Muzyka staje się coraz głośniejsza. No oczywiście. Penelope Wittcom – moja sąsiadka i arcywróg. Nasze pokoje dzieli wspólna ściana. Ja po swojej stronie staram się uczyć, spać i być porządną studentką. W jej części znajduje się centrum imprez i orgii. Na całym kampusie jej sypialnia znana jest jako „jaskinia uciech”. Otwarta całą pieprzoną noc. Ma tam nawet kulę dyskotekową. Ludzie przychodzą i wychodzą o każdej porze, trzaskają drzwiami, rechoczą i wyją. Podejrzewam nawet, że Penelope handluje narkotykami. Nie ma innej możliwości. Nikt nie może być tak popularny i mieć tylu gości. To irytujące, bo jest przy tym cholernie inteligentna i zostanie komputerowcem.

A to wcale nie jest jeszcze najgorsze. Nigdy w życiu nie słyszałam tylu krzyków podczas seksu! Straciłam już rachubę, ilu mężczyzn przewinęło się przez jej łóżko. To znaczy, brawo dla niej – przynajmniej jedna z nas używa życia – ale naprawdę musi wyć za każdym razem, kiedy dochodzi?

Składałam skargi. Prosiłam o przeniesienie do innego budynku. Zrobiłam wszystko, co było w mojej mocy. Ale ciężko zostać wysłuchanym, skoro Penelope sypia też z kierownikiem piętra. A poza tym, ja jestem na stypendium. Nie płacę, żeby tutaj mieszkać, więc muszę to znosić. Zaciskam zęby byle tylko przetrwać do końca tego roku i mam nadzieję, że moje oceny będą na tyle dobre, iż dostanę stypendium umożliwiające mi powrót do Stanów.

Kiedy zostawiłam mojego zdradzieckiego i skretyniałego byłego męża Roya, zostałam z niczym. Wszystkie pieniądze, które zarobiłam, włożyliśmy w dom, w którym on wciąż mieszka, a dopóki nie zgodzi się go sprzedać, muszę żyć z ochłapów.

Jestem na drugim roku prawa, z czego jestem bardzo dumna, ale muszę się z czegoś utrzymywać podczas studiów. Składałam podanie do każdej możliwej pracy pod słońcem, ale nauka jest tak intensywna, że mało co pasowało do mojego grafiku. Jestem wdzięczna za fuchę w kawiarni, ale przy tylko trzech dniach w tygodniu nie stać mnie na wynajęcie własnego mieszkania. Więc na razie tak wygląda moje życie.

Muzyka dudni, kiedy przechodzę obok pokoju Penelope. Drzwi są otwarte. Czterech albo pięciu facetów siedzi na podłodze, a do korytarza dochodzi zapach dymu papierosowego. Mijam ich bez cienia uśmiechu i zamykam za sobą drzwi. Muzyka cichnie tylko odrobinę, więc zakładam słuchawki. Kto by pomyślał, że będę potrzebowała słuchawek wygłuszających, żeby przetrwać dzień?

Włączam telewizor, połączony ze słuchawkami przez Bluetooth. Wyjmuję wodę mineralną z lodówki, opadam na kanapę i zaczynam przeglądać telefon. Otwieram e-mail.

Od: Klub Exotic

Do: April Bennet

Temat: Podanie

Gratulacje, April.

Zakwalifikowałaś się na rozmowę o pracę w Klubie Exotic.

Oczekujemy cię 22. w przyszłym miesiącu. Spotkanie odbędzie się przy High Street 290, London East o godzinie 11.00.

Płacimy sporo powyżej minimalnej krajowej, mamy znakomity plan rozwoju zawodowego i do naszej cudownej załogi zamierzamy zatrudnić dziesięć osób.

Potwierdź, proszę, swoją obecność w ciągu siedmiu dni od otrzymania tego zaproszenia.

Klub Exotic

Natychmiast siadam prosto. Składałam do nich podanie kilka miesięcy temu. Dziewczyna, która pracowała kiedyś w kawiarni, dorabiała również za barem w Klubie Exotic przez jedną noc w tygodniu i to wystarczało jej na opłacenie całego czynszu. Podekscytowana zeskakuję z kanapy, choć wiem, że to jeszcze nic pewnego. To co prawda klub dla dżentelmenów, ale praca dotyczy tylko stania za barem. A przecież nalewanie drinków nie może być trudne, prawda? Poza tym i tak musiałam wysłuchiwać Penelope uprawiającej seks każdej nocy za darmo. Jestem całkiem pewna, że moje biedne oczy i uszy zniosą teraz już wszystko.

Jeśli wcześniej nie znajdę innej opcji, to Klub Exotic mógłby okazać się dobrym rozwiązaniem. Ponownie czytam e-mail. Kurczę, to jeszcze pięć tygodni. A to, cholera, bardzo dużo czasu.

Mój telefon zaczyna wibrować.

– Halo? – odbieram.

– Halo, April?

– Tak. – Nie rozpoznaję głosu.

– Tu Anika z Klubu Exotic.

– Och – marszczę brwi. – Przed chwilą odczytałam e-mail od was.

– Tak, dlatego dzwonię. Właśnie ktoś odszedł bez uprzedzenia, a ty byłaś pierwszą osobą z naszej listy, która odebrała.

– Tak?

– Chciałabyś przyjść jutro na rozmowę? Wiem, że dzwonię w ostatniej chwili, jeśli nie możesz, wstępna data rozmowy pozostanie bez zmian.

Szybko przeglądam w myślach grafik na jutro. Chyba mogłabym urwać się z wykładu.

– Tak, jasne. Pasuje mi. O której?

– Możesz przyjść na jedenastą?

Zmianę w kawiarni kończę o dziesiątej trzydzieści. Zdążę, jeśli na rozmowę przygotuję się przed pracą.

– Dobrze, brzmi wspaniale, dziękuję. – Uśmiecham się podekscytowana. – W takim razie do zobaczenia.

* * *

– W czym mogę pomóc?

– Poproszę grillowany ser na żytnim pieczywie i kawę z mlekiem.

– Jasne. – Uśmiecham się, wprowadzając zamówienie do komputera. To kolejny dzień w kawiarni i kolejne kilka funtów do mojego budżetu. – Razem dziewięć dziewięćdziesiąt pięć.

Klient podaje mi pieniądze, a ja słyszę dzwonek nad drzwiami, gdy kolejna osoba wchodzi do środka. To najbardziej ciągnąca się zmiana, jaką miałam w kawiarni. Denerwuję się dzisiejszą rozmową. Po całonocnych rozmyślaniach stwierdziłam, że naprawdę chcę dostać tę pracę. Gdybym dała radę pracować dwa razy w tygodniu, to mogłabym wyprowadzić się z akademika do własnej kawalerki.

Wyobraźcie to sobie!

Nie ekscytuj się. Jeszcze nie dostałaś tej pracy, mityguję sama siebie.

– W czym mogę pomóc? – pytam. Podnoszę wzrok i patrzę prosto w oczy pana Garcii.

Wrócił.

– Cześć – mówi głębokim głosem.

Powietrze między nami znowu to zrobiło… elektryczność i motylki w jednym.

– Wróciłeś po więcej mojej wyśmienitej kawy? – Uśmiecham się pod nosem.

Posyła mi leniwy, seksowny uśmiech.

– Owszem.

2

April

– Zatem… – Opuszczam ramiona i staję prosto, próbując udawać wyluzowaną. – W czym mogę pomóc?

Na jego twarzy pojawia się rozbawienie.

– Poproszę podwójne macchiato.

– Oczywiście. – Wpisuję zamówienie do komputera i zerkam na niego. – To wszystko?

Patrzy mi w oczy.

– Na razie.

Wykrzywiam usta, starając się ukryć uśmiech. Dlaczego wszystko, co wychodzi z jego ust brzmi seksownie? „Na razie” teoretycznie nie jest przecież seksownym stwierdzeniem.

Lance zerka na ekran ponad moim ramieniem.

– Nie trzeba, Lance, pan Garcia lubi, kiedy to ja robię mu kawę – mówię, starając się zachować powagę.

Sebastian marszczy czoło i wiem, że w środku znowu się krzywi. Ha, klasyczna zagrywka. No cóż. Będzie miał nauczkę za wyrzucenie mojej wczorajszej kawy.

– Spoko – odpowiada Lance i zajmuje moje miejsce przy kasie.

Odwracam się w stronę ekspresu i naprawdę mam ochotę wybuchnąć śmiechem. Bo wiem, że jestem w tym beznadziejna, i to wcale nie jest zabawne. Ale cóż. Co mam zrobić? Ten ekspres naprawdę mąci mi w głowie.

Oglądam się przez ramię i widzę, że pan Garcia czeka cierpliwie, obserwując mnie. Dłonie ma wetknięte w kieszenie spodni szarego garnituru. Ma na sobie również kremową koszulę, której odcień podkreśla jego ciemne włosy. Posyła mi delikatny uśmiech, a ja odpowiadam tym samym. Naprawdę jest jak ze snu.

Przygotowuję jego kawę i odwracam się.

– Proszę.

– Dziękuję. – Bierze kubek i pochyla głowę. – Miłego dnia.

Będzie, skoro cię zobaczyłam.

– Wzajemnie. – Rozpromieniam się.

Odwraca się i wychodzi. Łapię ścierkę i praktycznie podbiegam do okna, żeby śledzić jego dalsze kroki. Przechodzi na drugą stronę ulicy. Patrzę, jak bierze łyk, wzdryga się i wykrzywia twarz. Nie smakuje mu. Chichoczę. Bierze kolejny łyk, kręci głową i wyrzuca kubek do śmietnika. Wybucham śmiechem i wracam do kasy.

– Co cię tak bawi? – pyta Lance.

– Ten facet.

– Który? Ten Włoch?

– Tak, ten śliczny. Ale nie wydaje mi się, żeby był Włochem.

– Trochę za stary dla ciebie, nie sądzisz? O co z nim chodzi?

– Nie jest dla mnie za stary. Za to nie znosi mojej kawy.

– I?

– Nie znosi mojej kawy, a jednak tu wraca.

Lance marszczy brwi.

– Nie łapię.

Otwieram szeroko oczy, Lance nie może być tak mało spostrzegawczy.

– Cóż, skoro nie smakowała mu moja kawa, a jednak wrócił, to znaczy, że po prostu chciał mnie zobaczyć, prawda?

– A może po prostu pracuje niedaleko i ma tu po drodze.

– Jest i taka opcja. – Szczerzę się, wycierając blat. – Zobaczymy jutro. – Z uśmiechem na twarzy układam karty. – Jeśli wróci jutro, to będzie dowód, że przychodzi, żeby mnie zobaczyć.

– Ech, kobiety i te wasze popieprzone myśli. – Lance wywraca oczami. – Skoro ci się podoba, dlaczego się z nim nie umówisz? Nie musisz zmuszać biedaka do picia tych twoich szczyn.

Chichoczę, przypominając sobie wyraz wstrętu na jego twarzy. Naprawdę zabawna ze mnie suka.

* * *

Oddycham głęboko i podnoszę wzrok na znak nad drzwiami: „Klub Exotic”. Nie mogę uwierzyć, że naprawdę to robię. Nigdy wcześniej nawet nie byłam w klubie dla dżentelmenów, a już na pewno nie rozważałam pracy w takim miejscu.

Jest dobrze. Jest totalnie, kurewsko, dobrze.

Nie jest – w żadnym razie – ale nie mogę dłużej mieszkać w akademiku. Penelope i jej „jaskinia uciech” doprowadzają mnie do szaleństwa. Naciskam wielką mosiężną klamkę u ciężkich, czarnych drzwi i wchodzę do środka.

Moje zmysły zostają momentalnie zbombardowane luksusem. Otaczają mnie czarne jak węgiel ściany, ogromne żyrandole i niesamowicie zdobne lustra wiszące na ścianach jak dzieła sztuki.

– Cześć – mówi ładna blondynka z uśmiechem. – Jestem Anne-Marie.

– Cześć. – Ściskam w dłoni teczkę z życiorysem.

Uciekaj. Spieprzaj stąd w tej chwili.

Przełykam gulę w gardle, starając się wydobyć z siebie cokolwiek więcej.

– Jestem April. Przyszłam na rozmowę o pracę.

Anne-Marie zerka na swoją podkładkę i odhacza nazwisko.

– Świetnie. Proszę tędy, April.

Odwraca się i rusza przez Klub. Podążam za nią, lustrując ją z góry na dół. Jest śliczna i wygląda naprawdę szykownie w czarnej, dzianinowej, obcisłej sukience z golfem. Jak seksowna, elegancka bizneswoman. Jakim cudem może chodzić w tak wysokich szpilkach?

Kobieta otwiera drzwi do poczekalni, gdzie w rogu siedzi dziewczyna i patrzy na nas z nieśmiałym uśmiechem.

– Usiądź tutaj. Porsha wkrótce do was przyjdzie. – Anne-Marie uśmiecha się.

– Dziękuję.

Siadam na najbliższym krześle, a recepcjonistka znika, zamykając za sobą drzwi. W pomieszczeniu zapada cisza, więc przenoszę wzrok na czekającą dziewczynę. Posyła mi krzywy uśmiech.

– Cześć – mówię cicho.

– Cześć.

Ponownie milczymy, aż w końcu ona szepcze:

– Co ja tu, do diabła, robię?

– Wiem. Ja też.

Przesiada się obok mnie, żeby nikt nas nie usłyszał.

– Musisz kazać mi wyjść. To jakieś szaleństwo.

– Jeśli ty każesz mi pierwsza – odszeptuję. – Ubiegasz się o pracę za barem?

– Tak.

– Ja też. Jestem spłukana.

– U mnie to samo. Studiuję. A tak przy okazji, jestem Kayla.

– Też jeszcze się uczę. April – przedstawiam się.

– Co studiujesz?

– Prawo. – Rozglądam się nerwowo. – To miejsce jest w ogóle legalne?

– Kto to wie. – Kayla wzrusza ramionami. – Ja jestem na medycynie. Trzeci rok.

Uśmiecham się, czując nieznaczne rozluźnienie. Kayla jest atrakcyjna i najwidoczniej inteligentna.

– Podobno płacą siedemdziesiąt funtów za godzinę. A zmiana trwa dziesięć godzin – szepcze.

– Cholera, naprawdę? Boże, ile rzeczy mogłabym za to kupić.

– Ja też. Mieszkam w największej norze na ziemi.

– Cóż, ja w kampusie z piekła rodem.

– Byłam tam na pierwszym roku. Nigdy więcej. Miejmy nadzieję, że obie dostaniemy tę pracę, to przynajmniej będziemy znać jedną osobę.

Drzwi się otwierają i pojawia się w nich piękna kobieta z czarnymi włosami ostrzyżonymi na klasycznego boba.

– Witam. – Uśmiecha się i patrzy na nas obie. Jest naprawdę śliczna, jej perfekcyjną twarz zdobi idealny makijaż wykończony czerwonymi ustami. – Mam na imię Porsha. Jestem tu menedżerem.

– Cześć. – Obie z Kaylą uśmiechamy się w odpowiedzi.

Porsha przygląda się nam badawczo. Ta kobieta nie jest popychadłem. Jestem tego pewna.

– Która przyszła pierwsza? – pyta.

– Ja – odpowiada Kayla nerwowo, wstając. – Jestem Kayla.

– Witam, Kaylo. – Porsha uśmiecha się. – Tędy proszę. – Odwraca się i wchodzi do biura, a Kayla nerwowo kręci głową w moją stronę.

– Powodzenia – mówię bezgłośnie.

– Dzięki – odpowiada w ten sam sposób, zanim znika w biurze i zamyka za sobą drzwi.

Odchylam głowę i wpatruję się w sufit. Znajdują się na nim malowidła podobne do tych z Kaplicy Sykstyńskiej. Wow… dziwne. To miejsce ma w sobie naprawdę coś. Zastanawiam się, co dawniej znajdowało się w tym budynku?

Po piętnastu minutach drzwi biura się otwierają. Patrzę, jak Kayla ściska dłoń Porshy.

– Dziękuję za tę szansę, jestem naprawdę podekscytowana – mówi.

Och, czyli pewnie dostała pracę.

– Usiądź, Kaylo. Wrócę do ciebie po rozmowie z April.

– Dobrze, dzięki. – Kayla prostuje ramiona i siada. – Powodzenia – szepcze do mnie.

– Witaj, April, miło mi cię poznać. – Porsha uśmiecha się do mnie i wyciąga rękę. Potem przytrzymuje dla mnie drzwi. – Proszę, usiądź.

Po uściśnięciu jej dłoni siadam przy wielkim czarnym biurku. Porsha zajmuje miejsce naprzeciwko mnie i przygląda mi się intensywnie.

– Witaj w naszym Klubie.

– Dzięki.

Kobieta roztacza wokół siebie aurę władzy i pewności siebie. Czeka, aż się odezwę, jakby oceniała wszystko, co robię i mówię.

– Powiedz mi… dlaczego tu jesteś?

– Ja… – urywam. – Ubiegam się o pracę za barem.

– A co wiesz o Klubie Exotic?

– Obawiam się, że niewiele. Mam nadzieję, że rzucisz nieco światła na to stanowisko.

Odchyla się na siedzeniu ze znaczącym uśmiechem i zakłada nogę na nogę.

– Opowiedz mi o sobie.

Wzruszam ramionami.

– Co chciałabyś wiedzieć?

Unosi brew.

– Wszystko.

– Mam dwadzieścia pięć lat. Jestem Amerykanką.

– To akurat słyszę.

– Studiuję prawo tu, w Londynie w ramach stypendium.

– Pracujesz gdzieś?

– Tak, w kawiarni w Kensington.

– I nie jesteś tam szczęśliwa?

– Jestem, ale marnie zarabiam, a muszę znaleźć nowe mieszkanie.

– Rozumiem – odpowiada. – Opowiedz mi o swojej sytuacji finansowej.

Kurde, to trochę osobiste.

– April, nie marnuj mojego czasu. Dlaczego potrzebujesz tej pracy, skarbie?

Coś w moim wnętrzu pęka.

– Bo wszystkie moje pieniądze są utopione w domu, w Stanach, a ten bydlak, mój były mąż nie chce się z niego wynieść, żebym mogła go sprzedać.

Uśmiecha się, wygląda na zadowoloną z mojej odpowiedzi.

– Czyli zaczynasz wszystko od nowa?

Przytakuję lekko zażenowana. Mogę się założyć, że jej byłemu mężowi takie rzeczy nie uszłyby na sucho.

– Tak, zgadza się.

– Mogłabyś wstać? – Marszczę brwi, kiedy podnosi się z krzesła i przechodzi na moją stronę biurka. – Wstań.

Co?

Robię to, o co prosi, a ona obraca mnie i ogląda z góry na dół. Odgarnia mi włosy i ocenia twarz. Przesuwa dłońmi po moich biodrach i przechyla głowę.

– Co robisz? – pytam.

– Myślę, że mam dla ciebie inną rolę.

Marszczę brwi.

– Proszę, usiądź. – Z powrotem zajmuje miejsce za biurkiem i kładzie na nim ręce. – Pozwól, że opowiem ci o Klubie Exotic.

Zaciskam palce na teczce spoczywającej na moich kolanach. Czy ona w ogóle chce zobaczyć mój życiorys? Pracowałam nad nim wczoraj przez kilka godzin.

– Jesteśmy najbardziej ekskluzywnym klubem dla dżentelmenów w Londynie – ciągnie. – Działamy na zasadzie franczyzy na całym świecie.

Ekskluzywny? Nie, no co ty. Uśmiecham się sztucznie i udaję zainteresowanie.

– Nasi bywalcy uiszczają opłatę członkowską premium, która zapewnia im poufność.

– Ile kosztuje takie premium?

– To zależy od posiadanego przez nich poziomu członkostwa. Przykładowo: brązowa karta kosztuje pięćdziesiąt tysięcy funtów.

– Na rok? – wyduszam.

Porsha się uśmiecha.

– Tak, na rok. Srebrna kosztuje siedemdziesiąt pięć tysięcy, a złota około stu dziesięciu.

Co, do cholery?

– Jaka jest różnica między poszczególnymi kartami? – pytam.

– Brązowa gwarantuje dostęp do naszych udogodnień. To otwarty bar, możliwość korzystania z wykwintnej restauracji, siłowni…

Marszczę brwi. Siłownia? Chwila, zgubiłam się.

– April – przerywa, próbując wyrazić się jaśniej. – Nasi członkowie przychodzą tutaj, żeby móc spotykać się ze znajomymi w poczuciu komfortu pełnej prywatności. Pojawiają się u nas mężczyźni naprawdę wysokiego kalibru: celebryci, politycy, zawodowi sportowcy, ludzie tego pokroju. Nie chcą i nie potrzebują zdjęć w mediach społecznościowych z ich prywatnego czasu, więc umożliwiamy im ucieczkę od ich publicznego statusu.

Z całych sił staram się nie wywrócić oczami. To burdel. Nazywajmy rzeczy po imieniu, paniusiu.

– Rozumiem. – Patrzę jej w oczy. – A co dają pozostałe karty członkowskie?

– Zapewniają dostęp do wszystkich udogodnień, ale również nielimitowane tańce erotyczne, a także kilka voucherów rocznie.

– Voucherów?

– Do tego dojdziemy później.

– A co dostają członkowie ze złotą kartą?

– Wszystko, co już wymieniłam, a także czas w Salonie Ucieczki.

– Salonie Ucieczki?

– Masz pojęcie, jak to jest, kiedy jako mężczyzna z określoną pozycją społeczną pojawiasz się w publicznym barze, a kobiety dosłownie rzucają się na ciebie?

Wpatruję się w nią beznamiętnie. Nie, i mam to gdzieś.

– A wiesz, ile kobiet próbuje wykorzystać zdjęcia do szantażowania wpływowych mężczyzn?

Wzruszam ramionami.

– Nie zastanawiałam się nad tym.

– Celebryci potrzebują się zrelaksować bez strachu, że ktoś ich sfotografuje. Nasi członkowie nie przychodzą tutaj dla kobiet. Płacą duże pieniądze, by chronić swoją reputację, a wybierają nas, bo tu mogą liczyć na anonimowość.

Przytakuję.

– Rozumiem.

– Oczywiście oferujemy również taniec erotyczny, jeśli sobie życzą, albo mogą spędzić czas w Salonie Ucieczki, ale nasze dziewczyny są chronione lepiej niż nawet członkowie. Podpisujemy umowy poufności z pracownikami i z członkami.

– Co to znaczy?

– Chronimy reputację naszych kobiet tak samo jak klientów. Pracują tu tylko odpowiednio wyselekcjonowane dziewczyny. Inteligentne i piękne, takie, które muszą utrzymać się na studiach albo usiłują zapewnić dzieciom lepsze życie. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent ubiegających się o tę pracę nie otrzyma jej.

Cholera, nie dostanę tej roboty i to właśnie jest jej sposób na uprzejme poinformowanie mnie o tym.

Porsha opiera się w krześle i unosi podbródek.

– Rozumiem, że twój były mąż wywinął ci numer?

Zaciskam palce na teczce.

– Tak.

– I co zamierzasz z tym zrobić?

– Zdobędę dyplom z prawa. – Wzruszam ramionami.

– Myślę, że nadszedł czas, żebyś zaczęła podejmować decyzje, które ustawią cię w życiu, nie sądzisz? – Marszczę brwi, ale ona mówi dalej. – Sądzę, że stać cię na więcej niż praca za barem.

– Co to znaczy?

– Każdej nocy w Salonie Ucieczki organizujemy pokaz mody z udziałem dwudziestu czterech najpiękniejszych kobiet, które u nas pracują.

Co? Pokaz mody?

– Każdej nocy dwudziestu czterech mężczyzn rezerwuje możliwość udziału w naszej Nocy Ucieczki, a na koniec pokazu odbywa się prywatne przyjęcie koktajlowe.

Słucham intensywnie, wyobrażając sobie nakreślany przez nią scenariusz.

– Podczas przyjęcia nasze Escape Girls wybierają sobie partnera na noc.

– Przepraszam, pogubiłam się.

– Bycie Escape Girl nie oznacza, że z kimś sypiasz, April. Oznacza, że spędzisz noc z mężczyzną, którego wybierzesz.

– Spędzę noc?

Co, do cholery?

– Nad naszym Klubem znajduje się pięciogwiazdkowy hotel, a w nim piętro z apartamentami.

– Mężczyźni wybierają i trzeba z nimi spać? – Krzywię się z przerażeniem.

– Nie, nic z tych rzeczy – odpowiada spokojnie, a ja zastanawiam się, ile razy już to przerabiała. – To kobieta wybiera mężczyznę i decyduje, czy go pocałuje i czy pozwoli się dotknąć. – Przerywa. – Albo czy chce się z nim przespać.

– Zatem – unoszę brwi – to taki burdel wyższej klasy?

Porsha śmieje się.

– Ani trochę, skarbie. Zaufaj mi. Mężczyźni, którzy tu przychodzą, nie muszą płacić za seks.

– Dlaczego mi to mówisz?

– Bo jesteś wyjątkowa. – Patrzy mi w oczy. – Masz w sobie ten faktor X, April.

– Czyli?

– Chcę, żebyś była Escape Girl.

Siadam prosto.

– Och, wybacz, jeśli sprawiłam wrażenie, że jestem…

– Pięć tysięcy funtów za noc.

Zamieram.

– Co?

– Wynagrodzenie dziewczyn to pięć tysięcy funtów za noc. To ponad sześć tysięcy dolarów amerykańskich. Nie musisz z nikim sypiać. Nawet nie ma konieczności, żebyś kogokolwiek dotykała. Musisz jedynie spędzić z wybranym mężczyzną noc w apartamencie, ale w każdym są dwie sypialnie, na wypadek, gdybyś chciała spać osobno. Mamy też dwudziestoczterogodzinną ochronę, a wasza tożsamość jest chroniona.

– Ja… nie… to znaczy… co? – Prostuję się zdenerwowana. – Pięć tysięcy funtów za noc?

Porsha uśmiecha się, wiedząc, że przyciągnęła moją uwagę.

– Zgadza się, April. Mogłabyś zarabiać dwadzieścia tysięcy funtów miesięcznie, pracując na jedną zmianę w tygodniu.

Po miesiącu mogłabym opłacić czynsz za cały rok.

Co, do cholery?

– Przemyśl to.

Milczę.

– Kayla właśnie podpisała umowę.

– Kayla z poczekalni?

– Tak, czeka teraz na wycieczkę po Klubie.

– Och. – Brakuje mi słów.

Porsha wstaje.

– Chodź i rozejrzyj się. Możesz się zastanowić, gdy będę was oprowadzać. – Podchodzi i otwiera drzwi, a ja siedzę nieruchomo, zszokowana… Co jest, do diabła?

– Kayla. – Porsha uśmiecha się. – Gotowa na zwiedzanie?

– Jasne, że tak – odpowiada dziewczyna.

Wydaje się całkowicie zdecydowana. Wiedziała, o jakie stanowisko się ubiegała?

Porsha odwraca się do mnie.

– Idziesz, April?

Wstaję.

– Nie sądzę… – zawieszam głos.

Pięć tysięcy funtów za noc.

– No chodź. – Kayla otwiera szeroko oczy. – Co ci szkodzi się rozejrzeć?

Patrzę na nie obie i czuję się jak okropny niszczyciel imprez.

– Mmm, no dobra. Mogę iść.

Wychodzę za Porshą i Kaylą z biura, schodzimy po schodach. Wygląda na to, że Klub był kiedyś teatrem. Podłoga stopniowo opada w stronę sceny, a na antresoli znajdują się małe sekcje, które zapewne były lożami. Porsha wyjmuje kartę, przesuwa ją przez skaner, a duże, czarne drzwi pancerne się otwierają. Przechodzimy przez pomieszczenie, które przypomina kulisy pokazu Victoria’s Secret. Pod jedną ścianą stoją toaletki pełne kosmetyków, peruk i przeróżnych błyszczących rzeczy. Mijamy kolejne pomieszczenie, gdzie widzę ogromny wieszak pełen ubrań prosto od projektantów. Istny festiwal cekinów, koronek i piór.

Jezu.

– Wszystkie zabiegi laserowe i upiększające są na koszt Klubu, dopóki tu pracujecie – mówi Porsha, oprowadzając nas. – Macie też limitowane zmiany. Escape Girls mogą pracować tylko cztery razy w miesiącu.

Kayla wierci się w miejscu, jakby to była najbardziej ekscytująca rzecz, jaka spotkała ją w życiu.

– Możesz w to uwierzyć? – szepcze.

– Oszalałaś? – mówię bezgłośnie.

– Ciii. – Bierze mnie pod ramię. – Po prostu się rozejrzyj.

Idziemy za Porshą przez Klub. Przedstawia nas ochroniarzom, a potem prowadzi do windy.

– Podczas normalnej zmiany profesjonaliści zadbaliby o wasze fryzury i makijaże, a potem wybrałybyście sobie sukienki.

Żołądek zaciska mi się z nerwów, kiedy jedziemy windą na górę. Wyobrażam sobie to, o czym opowiada.

– W trakcie pokazu mody zostałybyście przedstawione członkom Klubu, których poznałybyście lepiej na przyjęciu koktajlowym. – Drzwi windy otwierają się i podążamy za nią eleganckim korytarzem. – Wybrałybyście sobie partnera i poszły z nim do swojego apartamentu. – Używając karty, otwiera drzwi i przytrzymuje je dla nas.

Wchodzimy do środka i kiedy rozglądam się po luksusowym apartamencie, w żołądku wiruje mi od jeszcze większego zdenerwowania.

Dzwoni telefon Porshy, kobieta zerka na ekran i mówi:

– Muszę odebrać, wybaczcie mi na chwilę. Rozejrzyjcie się, dziewczyny. – Wychodzi na korytarz, a Kayla zaczyna skakać wkoło podekscytowana. – O mój pieprzony Boże. – Chwyta mnie za ręce. – Możesz w to uwierzyć?

– Nie mogę pieprzyć się z bogatymi facetami za kasę – szepczę.

– Jasne, że możesz. Ja wcześniej bzykałam się z biedakami za darmo.

Chichoczę. To prawda.

– Pięć tysięcy funtów, April, i nawet nie musisz z nimi sypiać.

– Nie mogę tego zrobić. Moralność mi nie pozwala.

– Potrzebuję nowego mieszkania i miesiąca w Hiszpanii bardziej niż moralności. Dokąd zaprowadzi cię bycie miłą dziewczynką?

Wzruszam ramionami.

– Do mieszkania w dziurze.

– Kayla – szepczę. – To jest ekstremalne.

– Daj spokój. Możemy sobie pomóc. Kiedy ponownie trafi nam się okazja, żeby zarobić takie pieniądze? – Uśmiecha się, jej twarz jest pełna nadziei. – A poza tym, jeśli to nie wypali, po prostu odejdziemy.

– To prostytucja – szepczę.

– To tylko oferta, nic więcej. Nie musimy z nimi sypiać. Porsha sama tak powiedziała.

– Ale wiesz, że prawdopodobnie to zrobimy.

– Potrafię wyobrazić sobie gorsze rzeczy niż seks z zawodowym sportowcem.

Chichoczę.

– A poza tym nikt się nigdy nie dowie. Cholera, to idealna praca, April.

– Boże – szepczę. Nie mogę uwierzyć, że w ogóle to rozważam.

Porsha wraca do apartamentu.

– Więc? – Uśmiecha się, patrząc na nas. – Co sądzicie?

– Wchodzę w to! – oznajmia Kayla.

Porsha uśmiecha się.

– Świetnie. – Zwraca się w moją stronę. – A ty, April?

– Och – przerywam. Naprawdę chcę tych pieniędzy, ale… Boże. – Nie wydaje mi się, żebym…

– A może spróbujesz na jedną noc? – przerywa mi Porsha.

Wpatruję się w nią, a mój mózg zaciął się od dezorientacji.

– Pięć tysięcy funtów za jedną noc. Warto spróbować. – Kusi dalej.

Przesuwam wzrokiem pomiędzy nimi, a Kayla kiwa głową z ekscytacją. Pięć tysięcy pozwoliłoby mi wynieść się z akademika, nawet jeśli tylko na kilka miesięcy.

Och, pieprzyć to.

– Dobra, jedna noc – zgadzam się.

Uśmiech Porshy staje się szerszy.

– Fantastycznie. Jutro zaczniemy wasz trening.

Zamykam oczy. Na co ja się, do cholery, zgodziłam?

* * *

Sebastian

Wchodzę do restauracji dokładnie o siódmej rano. Spencer i Julian siedzą już przy naszym stałym stoliku na tyłach. Te spotkania przy śniadaniu to jedyne, co udaje nam się ostatnio wygospodarować. Czas z moimi dwoma najlepszymi przyjaciółmi jest bezcenny. Julian Masters i Spencer Jones. Znamy się od dzieciństwa. Są dla mnie braćmi, których nigdy nie miałem. Julian ma dzieci, a teraz też nową żonę, więc cały jego czas jest wypełniony, a Spencer niedawno poślubił Charlotte, która jest aktualnie w ciąży. Potrzebuje więc tych śniadań z nami, żeby przetrwać, bo małżonka trzyma go za jaja mocno, a to naprawdę przekomiczne.

– Hej. – Uśmiecham się i opadam na siedzenie.

– Hmm – burczy Julian, czytając gazetę.

– Możesz przestać być takim pieprzonym mrukiem? – pyta go Spencer, smarując tost masłem. – Mam dość cholernych mruków. Wkurwiają mnie.

– A co w tym mrukliwego? – pyta Julian. – Powiedziałem „cześć”.

– O ja pierdolę. Czy ty się w ogóle słyszysz? Swój ton? – Spencer przewraca oczami.

Julian uśmiecha się sztucznie.

– Czujesz się dzisiaj troszkę drażliwy, co, Spence?

– W zasadzie tak. Dzień dobry, Seb. Co u ciebie, drogi przyjacielu? – pyta słodko.

Śmieję się i układam serwetkę na kolanach.

– Dzień dobry, chłopcy.

Pojawia się kelnerka.

– Mogę przyjąć zamówienie?

– Poproszę omlet i świeżo wyciskany sok – mówię.

– To samo.

– Dla mnie też – dodaje Julian.

Dziewczyna uśmiecha się i znika.

– Więc, co nowego? – pyta Spencer, upijając łyk kawy.

– Nic – ziewam i przeciągam się. – Jestem zmęczony.

– Nie sypiasz dobrze? – dopytuje.

– Nie, jestem w pieprzonej gotowości.

– Tak, cóż, ciesz się spokojem. – Spencer dmucha na swoją kawę. – Nie mam wątpliwości, że Charlotte stara się wypieprzyć mnie na śmierć. Zanim to dziecko się urodzi, nie będę już miał fiuta. W naszej rodzinie będą dwie matki.

Julian uśmiecha się, czytając gazetę.

– Ach, ciążowy seks. Czy jest coś lepszego?

– Sen, Masters. Chciałbym się, kurwa, przespać chociaż raz na jakiś czas – wzdycha Spencer. – Ciągnę już na pieprzonych oparach.

– Cóż za tragedia. Seksowna i napalona żona. – Przewracam oczami. – Odpuśćcie mi, kurwa, dobra?

– Więcej kawy? – pyta kelnerka, podnosząc dzbanek.

– Poproszę.

– Dziękuję. – Spencer też wyciąga kubek.

Kelnerka nalewa nam kawy i odchodzi.

– Och. – Uśmiecham się. – Buddy ma dziewczynę.

– Tak? – Spencer siada prosto. – To jego pierwsza, tak?

– Wczoraj do mnie zadzwonił, jest podekscytowany. – Buddy to syn mojej siostry. Jego ojciec odszedł, kiedy chłopak miał dwa lata, i od tego czasu to ja pełniłem dla niego tę rolę. Dzwonimy do siebie kilka razy w tygodniu. Nie mógłbym kochać tego dzieciaka bardziej, nawet gdybym chciał.

– Przyprowadzi ją w weekend – mówię.

– Co mówią ojcowie, kiedy po raz pierwszy spotykają partnera swojego dziecka? – Spencer marszczy brwi.

– Odpieprz się – rzuca Masters beznamiętnie, nie odrywając wzroku od gazety. – Jasno i prosto. Odpieprz się i spierdalaj.

Śmiejemy się. Julian nie miał lekko. Jego córka Willow dała mu nieźle popalić, fatalnie dobierając sobie partnerów.

– Cóż, ja się cieszę. – Uśmiecham się tęsknie. – Według Buddy’ego ta dziewczyna to najlepsze, co się wydarzyło, odkąd odkryto krojony chleb.

– Czy w tym wieku nie jest tak ze wszystkim? – pyta nostalgicznie Masters.

– Co dzisiaj robicie? – zmienia temat Spencer.

– Nowy dzień, to samo gówno. – Julian wzrusza ramionami.

– Cóż – poprawiam serwetkę na kolanach – po wyjściu stąd przejadę przez całe miasto w godzinach szczytu, żeby pójść do kawiarni i zostać obsłużonym przez najbardziej seksowną kobietę, jaką widziałem od bardzo dawna. Która – dodaję – robi najgorszą kawę, jaką kiedykolwiek, kurwa, piłem.

Obaj śmieją się ze mnie.

– Jedziesz przez całe miasto po kiepską kawę? – Julian marszczy brwi.

– Nawet nie można nazwać tego kawą. Mógłbym dosłownie umrzeć od tego gówna, taka jest okropna.

Spencer unosi brew.

– Jezu, musi być naprawdę gorąca.

– Jest. Chociaż o wiele za przyzwoita i za młoda dla mnie.

– Czemu? Ile ma lat?

– Nie wiem. – Wykrzywiam usta i przesuwam dłonią po kilkudniowym zaroście. – Zgaduję, że koło dwudziestu pięciu.

– Wcale nie za młoda – odpowiada Spencer.

– A jednak. – Krzywię się. – Ja jestem przed czterdziestką. Gdybym zaprosił ją na randkę, pewnie uznałaby mnie za oblecha.

– Bo jesteś pieprzonym oblechem – rzuca Masters oschle.

– O tym właśnie mówię. – Unoszę filiżankę z kawą w jego stronę. – Tak czy inaczej, mam plan.

– Jaki konkretnie?

– Będę tam chodził tak długo, aż to ona zaprosi mnie.

– Zuch chłopak. – Spencer klepie mnie po plecach. – Cierpliwość popłaca.

– O ile przeżyjesz tę kawę – dodaje Masters, przewracając stronę gazety.

* * *

Kończymy śniadanie, a ja ruszam do Kensington, do kawiarni. Nie jestem do końca pewien, co ta dziewczyna ma w sobie, ale myślę o niej bezustannie, co jest dziwne samo w sobie. Ja nie myślę o kobietach… nigdy.

Parkuję samochód i otwieram ciężkie drzwi kawiarni, uruchamiając dzwonek nad drzwiami. April podnosi wzrok, nasze oczy spotykają się i dziewczyna uśmiecha się delikatnie, a ja czuję to aż w trzewiach. Wymienia spojrzenia ze swoim współpracownikiem, a on lekko kręci głową. Co to ma znaczyć? Mówiła coś o mnie?

Podchodzę do kasy.

– Dzień dobry, panie Garcia – uśmiecha się seksownie.

Wykrzywiam wargi, żeby ukryć zachwyt z powodu faktu, że pamięta moje nazwisko.

– Witaj, April.

– Podwójne macchiato, sir?

Śmierć w kubku.

Unoszę brew. W zasadzie to ostatnie, czego chcę.

– Tak, poproszę.

– Ja zrobię – mówi do faceta, z którym pracuje. Ten kiwa głową i znika na zapleczu. April odwraca się do ekspresu, a mój wzrok przesuwa się po jej ciele i zatrzymuje na tyłku. Ma na sobie ciasne dżinsy, które opinają ją we wszystkich odpowiednich miejscach.

Serio… seksowna jak cholera.

Jest wysoka, z wysportowanym ciałem. Krótkie, gęste i lekko kręcone blond włosy obcina na boba. Ma duże brązowe oczy, a jej skóra ma piękny miodowy odcień.

Samo patrzenie na nią sprawia, że robię się twardy.

– Co dzisiaj porabiasz? – pyta mnie przez ramię.

Będę walił konia, wyobrażając sobie ciebie.

– Pracuję.

– Och. Czym się zajmujesz?

A czym chciałabyś, żebym się zajmował?

– Jestem architektem.

Odwraca się z szerokim uśmiechem.

– Wow, to imponujące.

Patrzy mi w oczy, a ja wyobrażam ją sobie na kolanach przede mną, ssącą mojego kutasa. Przygryzam wargę, żeby ukryć swoją reakcję na nią. Minęło wiele czasu, odkąd jakaś kobieta wpływała na mnie w taki sposób. Uśmiecha się, jakby czytała mi w myślach, i wpatrujemy się w siebie, a powietrze między nami iskrzy.

Zaproś ją.

– Twoja kawa. – Podaje mi kubek.

Zaproś ją.

– Dziękuję.

Zaproś ją.

– Miłego dnia, Sebastianie. – Posyła mi figlarny uśmieszek.

Kutas mi się ściska, gdy słyszę, jak wypowiada moje imię.

– Wzajemnie.

Niechętnie odwracam się w stronę drzwi.

Cholera.

Oddycham z frustracją i wychodzę na zewnątrz. Niech to szlag. Biorę łyk kawy i się krzywię. Chryste wszechmogący, ale spieprzona kawa. Od razu wrzucam ją do śmietnika. Wygląda na to, że wrócę jutro.

* * *

April

– Wow. – Porsha ogląda mnie z góry na dół. – Wyglądasz niesamowicie.

Przykładam dłoń do brzucha.

– To szaleństwo.

– Ale dobre szaleństwo. – Porsha uśmiecha się.

Pomieszczenie wypełniają rozmowy pozostałych dziewczyn. Wszystkie wydają się podekscytowane obecnością tutaj. Przez ostatnie trzy godziny zostałam poddana chyba wszystkim znanym ludzkości zabiegom upiększającym. Mam zrobioną fryzurę i makijaż, a teraz stoję ubrana w najpiękniejszą sukienkę z cekinami, jaką kiedykolwiek widziałam.

To moja pierwsza zmiana w Salonie Ucieczki i zaraz mam wyjść na wybieg. Kayli nie ma. Najwidoczniej dwie nowe dziewczyny nie mogą zaczynać tej samej nocy, bo ma to coś wspólnego z jakimiś zapowiedziami.

Chyba zaraz zwymiotuję. Jeszcze nigdy nie byłam tak zdenerwowana.

Co ja sobie myślałam?

– Jesteś gotowa? – pyta Porsha.

– N-n-nie – jąkam się.

– Będzie dobrze. – Łapie mnie za ramiona. – Podążaj za mną i rób dokładnie to, czego uczyłyśmy cię na treningu.

Przytakuję.

– Dobrze.

Słyszę muzykę. Jedna po drugiej dziewczyny wychodzą i robią swoje. Dobiegają mnie też rozmowy mężczyzn obserwujących nasz pokaz mody przy barze koktajlowym. Biorę drink ze stolika i wychylam go na raz. Boże, pomóż mi.

I wtedy słyszę zapowiedź:

– A dzisiejszego wieczora przedstawiamy nową Escape Girl. To jej pierwsza zmiana, więc, proszę, przywitajcie gorąco piękną Cartier.

Wychodzę na scenę i rozglądam się. Większość mężczyzn stoi wokół wybiegu. Momentalnie mój wzrok pada na faceta stojącego przy samym jego końcu. Mina mu rzednie, kiedy mnie widzi. O nie…

To on.

Pan Garcia jest tutaj.

3

April

Zamieram w miejscu i wpatrujemy się w siebie.

Co, do cholery?

Do diabła, nie. Nie chcę, żeby mnie tu widział. Chwila… Co on tu, kurwa, robi? Żartujecie sobie ze mnie? O mój Boże, a ja myślałam, że jest miły. Niezły żart. Typowe. Kolejny mężczyzna z moich snów, który okazuje się pieprzonym chodzącym zbiornikiem spermy. Uch, totalnie kończę z facetami. Patrzy na mnie, mrużąc oczy, a ja odpowiadam tym samym.

Nie gap się na mnie, dupku. Teraz widzę, jaki jesteś naprawdę.

Nikczemnik.

– Pozwólcie, że przedstawię wam naszą najnowszą Escape Girl – mówi Porsha do mikrofonu. – To jej pierwsza zmiana. Jest całkowicie nietknięta.

Kobieta ucisza zachwycone szepty, które poniosły się po sali, a ja czuję na sobie żar spojrzeń wszystkich zebranych.

– Cartier jest tak samo inteligentna, jak piękna, jestem pewna, że wszyscy panowie się z tym zgodzą.

Rozglądam się po mężczyznach, którzy stoją jak urzeczeni wokół wybiegu. Zapach pieniędzy wisi w powietrzu. Tyle drogich garniturów na schludnie ostrzyżonych, przystojnych i dojrzałych – każdy po trzydziestce lub czterdziestce – facetach. Zastanawiam się, czy któryś z nich jest żonaty. Niech to szlag. Co ja tu, do cholery, robię? Pieprzona Kayla i jej zaraźliwy entuzjazm. I gdzie jest teraz, co? To koszmar na jawie.

Po prostu idź do pokoju i połóż się spać. Nie musisz nic z nikim robić, przypominam sama sobie.

– Panowie, który z was się skusi? – pyta zebranych Porsha.

Wszyscy uśmiechają się mrocznie, spijając moją postać. Prawie czuję ich głód. Z drżącym uśmiechem opuszczam ramiona i zmuszam się, by stanąć prosto. Jeśli mam iść do piekła, mogę równie dobrze pójść na całość.

– Panowie – mówi teatralnym głosem Porsha, jakby to było jakieś przedstawienie. Cóż, przypuszczam, że w rzeczywistości jest. – Określcie swoje intencje. Kto chce być pierwszym, z którym Cartier spędzi noc?

Wszyscy mężczyźni ruszają, by stanąć przede mną, dokładnie tak, jak na treningach mówiła Porsha. Podnoszę wzrok na tego jednego, który nie podchodzi – pan Garcia.

– Cześć, jestem Jonathan – mówi blondyn, unosząc moją rękę i całując jej wierzch. Patrzy mi w oczy i ponownie składa pocałunek na mojej dłoni. – Miło mi cię poznać.

– Witam. – W żołądku trzepocze mi z nerwów i wymuszam uśmiech. – Wzajemnie.

– Bennet. – Uśmiecha się do mnie brunet. – Cała przyjemność po mojej stronie.

Ściskam jego dłoń z uśmiechem.

– Miło mi.

Jeden po drugim mężczyźni przedstawiają się i Porsha miała rację – większość z nich to prawdziwi przystojniacy. I nawet ci, którzy nie zostali genetycznie obdarowani urodą, to i tak każdy z nich ma w sobie „to coś”.

Zerkam na Sebastiana, który stoi sam i sączy szkocką. Patrzy przed siebie, jakby coś go absorbowało. Dlaczego nie podszedł, żeby mnie poznać? Wiem, że mnie lubi. Przynajmniej tak mi się wydawało. Rozglądam się po szeregu pięknych dziewczyn obok mnie i już rozumiem. Przyszedł tu dla kogoś innego. Jednej z nich.

Kurwa.

– Zacznę licytację! – woła jeden z mężczyzn z tyłu. – Trzydzieści tysięcy funtów.

Kilku innych się śmieje.

– Pięćdziesiąt tysięcy.

Hej? Co się dzieje?

– Siedemdziesiąt pięć tysięcy napiwku, żeby spędziła noc ze mną! – woła jeden z mężczyzn stanowczym tonem.

Rozglądam się. Wychodzi na to, że odbywa się właśnie jakaś aukcja. O cholera, mówiły mi o tym – dostanę dwadzieścia pięć procent sumy z aukcji jako premię do wypłaty, jeśli zaakceptuję któregoś z nich.

– Osiemdziesiąt pięć.

– Sto! – krzyczy kolejny.

Kątem oka widzę, że Sebastian odstawia szkocką na stół i odwraca się w stronę wyjścia. Co? Wychodzi? Rozglądam się nerwowo.

Tak po prostu wychodzi?

– On! – wołam.

Sebastian idzie dalej, a ja wskazuję na niego.

– Tamten mężczyzna. Ten, który idzie w stronę drzwi.

– Panie Smith! – woła Porsha.

Sebastian staje w miejscu, ale nadal wpatruje się w wyjście.

– Cartier wybrała pana – kusi kobieta.

Sebastian odwraca się i patrzy na Porshę, zanim odpowiada:

– Ona nie ma tego, czego chcę. – Jego głos jest pozbawiony emocji.

Piorunuję go wzrokiem. Dupek.

– Nie tak to działa i dobrze pan o tym wie, panie Smith – mówi Porsha. – To nasze dziewczyny wybierają. Jeśli Cartier chce pana, to właśnie pana dostanie.

Czuję, że moje policzki rumienią się z zażenowania. To prawdopodobnie najbardziej poniżająca rzecz, jaka mi się przytrafiła.

Pieprzyć to.

– Panie Smith, albo gra pan według zasad, albo oddaje kartę członkowską. – Porsha uśmiecha się szyderczo.

Sebastian przesuwa językiem po zębach, wyraźnie rozgniewany, i rusza w moją stronę.

– Sto trzydzieści tysięcy! – woła inny mężczyzna z tyłu.

Sebastian staje przede mną, zaledwie centymetry od mojej twarzy i morduje mnie wzrokiem. Z wzajemnością. Złość przeskakuje pomiędzy nami. Nie wiem do końca, na co się wściekamy. W sumie to nie do końca. Jednak wiem. Mnie chodzi o to, że w ogóle tu, kurwa, jest. A myślałam, że jest kimś wyjątkowym. Nie wiem, czy kiedykolwiek byłam tak wściekła na kogoś, kogo nawet nie znam.

Unoszę brew. Patrzy na mnie, a potem, bez słowa, łapie mnie za rękę.

– Tędy – mruczy pod nosem.

Porsha uśmiecha się do niego.

– Tak lepiej.

Czuję, że inni mężczyźni wpatrują się w nas, kiedy idziemy w stronę drzwi, a potem wsiadamy do windy. Gdy tylko drzwi się zamykają, Sebastian puszcza moją dłoń, jakby go parzyła. Patrzymy przed siebie w absolutnej ciszy, gdy jedziemy na górę.

„Ona nie ma tego, czego chcę”, powiedział.

Oczywiście, kurwa, że nie mam. Mogłabym jednak sprawić, gdybym tylko chciała, że będziesz o mnie błagał, ty zapatrzony w siebie palancie.

Drzwi windy się otwierają, a on rusza korytarzem z kluczem do apartamentu w dłoni. Podążam za nim. Teraz nawet go nie chcę, ale niech mnie piekło pochłonie, jeśli pozwolę, żeby upokorzył mnie, wybierając którąś z innych dziewczyn na moich oczach. Za kogo ten kretyn się uważa?

„Ona nie ma tego, czego chcę”, wracają do mnie jego słowa.

Krew zaczyna wrzeć mi w żyłach, kiedy otwiera drzwi do apartamentu i wchodzi do środka. Drzwi prawie zatrzaskują mi się przed twarzą.

Ładne maniery, dupku.

Wpadam do środka za nim. Garcia podchodzi prosto do barku i nalewa sobie szkockiej, unosi butelkę w pytającym geście.

– Nie, dzięki – warczę.

Kładę torebkę na stole i zauważam srebrne wiaderko wypełnione lodem, a w środku butelkę szampana. O wiele lepiej. Sebastian podąża za moim spojrzeniem.

– Masz ochotę na kieliszek tego? – pyta.

– Poproszę.

Otwiera butelkę i powoli nalewa mi kieliszek szampana, podając mi go w końcu. Piorunujemy się spojrzeniami, popijając swoje drinki, uraza przeskakuje między nami.

– Myślałem, że twoja praca to robienie gównianej kawy. – Sączy swoją szkocką.

Na mojej twarzy pojawia się sarkastyczny uśmieszek.

– Coś mi się wydaje, że za szybko pozwalasz sobie na oceny jak na faceta, który płaci za seks.

Rzuca mi sztuczny uśmieszek, jakbym była głupia.

– Wolę płacić niż się sprzedawać.

– Na jedno, kurwa, wychodzi. – Popijam szampana i uśmiecham się słodko. – Ale ja już otrzymałam swoją zapłatę. Więc może pan uciekać… – Panie Garcia, dodaję bezgłośnie.

Pogarda sączy się każdym porem jego skóry, gdy patrzy mi w oczy.

– W co ty sobie, kurwa, pogrywasz? – szepcze.

Robię krok do przodu, tak, że znajduję się zaledwie centymetry od jego twarzy.

– Miałam nadzieję na odrobinę seksualnej satysfakcji – mówię cicho. – Ale nie masz tego, czego chcę.

Zaciska szczękę i obrzuca mnie wściekłym spojrzeniem, powoli zdejmując marynarkę.

– Mam więcej, niż możesz sobie, kurwa, wyobrazić.

– Wątpię…

Przerywa mi, chwytając moją dłoń i przykładając ją do swojego krocza. Czuję, że pod materiałem spodni jego kutas jest twardy jak skała.

Krew zaczyna mi wrzeć i nie mogąc się powstrzymać, zamykam dłoń na kształcie jego twardego penisa.

– Rób swoje! – parska i wyraźnie widzę, że jest wściekły z powodu mojej obecności tutaj.

– Chciałbyś.

Nie odrywa ode mnie wzroku.

– Na kolana i ssij mojego fiuta, ty brudna dziwko.

Ekscytacja aż buzuje w moim ciele. To popieprzone… ale niech mnie szlag, seksowne jak cholera.

– Nie ssałabym twojego fiuta nawet, gdyby był ostatnim kutasem na ziemi – szepczę. – Jestem spłukana, nie zdesperowana.

Przez jego twarz przemyka cień uśmiechu, jemu też podoba się ta gra. Podchodzi bliżej i chwyta mocno moją twarz jedną dłonią, prawie sprawiając mi ból; liże mój policzek i przysuwa usta do mojego ucha.

– Chcesz być dziwką, Cartier?

Serce zaczyna łomotać mi w piersi, gdy wyczuwam jego dominację.

– Chcesz zostać wykorzystana? – Warczy przy mojej twarzy, ściskając mi policzki jeszcze mocniej. – Chcesz, żebym spuścił ci się w usta? – Chwyta garść moich włosów i odciąga mi głowę tak, że moja twarz znajduje się przed jego. – Bo mój kutas naprawdę jest pełny i czeka na opróżnienie.

Chryste wszechmogący, jest cholernie sprośny. Na całym moim ciele pojawia się gęsia skórka. Jego uchwyt jest na granicy bólu. Ponownie odsuwa moją głowę i przygryza szyję. Ciało mnie zdradza i kołysze się z podniecenia.

Tak.

Liże moje rozchylone wargi, a ja czuję to aż między nogami. Chwyta moją dolną wargę między zęby i przygryza ją. Cała dygoczę i skamlę. Ponownie liże moją twarz, nadal przytrzymując mnie w pewnym uścisku. Jedyne, co mogę zrobić, to zamknąć oczy.

– Odpowiedz mi, Cartier. Chcesz mojego kutasa czy mam znaleźć kogoś, kto go weźmie zamiast ciebie? – szepcze mrocznie. – Każda mokra cipka się nada.

Jego uścisk na mojej twarzy zaczyna powoli sprawiać mi ból, wtedy on ponownie mnie liże, a potem przygryza płatek ucha. O ja pierdolę. Przyzwoity mężczyzna nie mówi tak i tak się nie zachowuje. Jakaś gumka moralności we mnie pęka i nagle chcę być dokładnie tym, kim sądzi, że jestem. Chcę być jego dziwką.

– Nie przetrwałbyś mojej cipki – szepczę. – Zniszczę cię na całe pieprzone życie, chłopczyku.

Na jego usta wypływa powolny seksowny uśmieszek, odsuwa się ode mnie i rozwiązuje krawat.

– Chciałabyś.

Podnoszę kieliszek szampana i wypijam łyk. Nie odrywamy od siebie wzroku, a on, guzik po guziku, powoli rozpina koszulę. Jego pierś jest szeroka, ze skórą w oliwkowym odcieniu i ciemnymi włoskami. Niech mnie szlag, jeśli nie jest najbardziej idealnym osobnikiem płci męskiej, jakiego widziałam w życiu.

Spośród wszystkich mężczyzn.

Czuję pulsowanie między nogami. Boże, on naprawdę zmienia mnie w dziwkę… brudną dziwkę, która pragnie go jak szalona. Rozpina koszulę do końca i wyjmuje ją ze spodni. Przesuwam wzrokiem w dół jego ciała i przełykam gulę w gardle. Nie wiem, czy kiedykolwiek byłam aż tak podniecona. To złe, popieprzone i tak cholernie prymitywne. Rozpina guzik spodni i poprawia się w bokserkach. Czubek jego twardego kutasa wystaje zza gumki, a ja zawieszam wzrok na grubej, fioletowej główce. Jest wielki. Dobra, ta mała fantazja rozkręca się coraz bardziej.

Łup, łup, łup, to mój puls.

Podchodzi bliżej i wyjmuje mi kieliszek z dłoni, żeby napić się mojego szampana. Potem, nie odrywając ode mnie wzroku, powoli przechyla go i pozwala, by napój spłynął po moich piersiach. Jest zimny, aż twardnieją mi sutki. Całuje moją szyję, przygryza i ssie, wytyczając sobie drogę do strużki szampana. Zlizuje go mocnymi posunięciami swojego twardego języka. Wnętrzności mi się zaciskają.

Kurwa!

Kto tu kogo zniszczy?

– Zdejmij tę pieprzoną sukienkę – warczy.

Śmieję się głośno, bo to czyste szaleństwo. Kim ja, do diabła, jestem?

– Chcesz się jej pozbyć, to sam ją zdejmij – mówię mu. – Ja nie rozbieram się przed nikim, a już na pewno nie przed zarozumiałym dupkiem.

Przyciąga mnie do siebie.

– Zrobisz o wiele więcej niż samo pieprzone rozbieranie się przede mną.

Odwraca mnie i rozpina mi sukienkę jednym ostrym ruchem. Zsuwa ją po moich ramionach, aż materiał opada do moich stóp. Klepie mnie w tyłek.

– Na kolana – warczy.

Odwracam się i staję nieruchomo, twarzą w twarz z nim.

– Powiedziałem: klękaj na pieprzone kolana – powtarza.

To wszystko jest tak podniecające, że ledwo mogę to znieść. Nie mogąc się oprzeć, osuwam się na podłogę i patrzę, jak zsuwa spodnie, a jego kutas wyskakuje na wolność.

To nie była część planu, April.

Jego kutas jest nabrzmiały, grube żyły zdobią go na całej długości. Podsuwa go do mojego policzka, obserwując mnie.

– Wystaw język.

Wysuwam i podnoszę na niego wzrok.

W końcu facet, który wie, czego chce.

– Bardziej – warczy.

Robię, co każe, a on staje z boku i przesuwa spodem kutasa po wierzchu mojego języka.

– Tak – syczy. – Dokładnie tak. – Powtarza ten ruch, a na jego końcu pojawiają się krople wilgoci.

Sama myśl, że traci nad sobą panowanie przeze mnie, smaży mi mózg i zaciskam się mocno, żeby powstrzymać własny orgazm. Zawładnął mną, i to na całego. To zupełnie inny poziom pieprzonego podniecenia. Chcę go posmakować. Chcę mieć go w ustach. Przybliżam głowę w jego stronę. Łapie garść moich włosów i odciąga moją twarz z powrotem do tyłu, a jego mroczny wzrok przytrzymuje mój.

– Przestań. – Pochyla się do mnie i powoli liże moje wargi. – Powiem ci, kiedy masz ssać. – Liże mnie ponownie, ale tym razem zmienia to w pocałunek, jego język tańczy uwodzicielsko z moim. Zamykam oczy.

O Boże.

Nadal trzymając ręce w moich włosach, jego język napiera na mój, raz za razem. Wszystko w tej sytuacji jest złe, seksowne i… cholera, czuję się na wskroś zła. Jak gwiazda porno albo coś w tym stylu. To dla mnie nieznane terytorium. Moje życie seksualne zawsze było co najwyżej przeciętne.

Prostuje się nagle, przerywając pocałunek, i chwyta swojego kutasa u nasady. Czubkiem pociera o moje otwarte wargi, a jego oczy ciemnieją z zachwytu. Mroczny i niebezpieczny uśmiech przebiega przez jego twarz.

– Lubię cię taką.

Uśmiecham się pod nosem.

– Zamknij się albo go odgryzę.

Śmieje się i wsuwa kutasa w moje gardło, aż się krztuszę.

– Weź go. – Zaciska mocniej rękę w moich włosach. – Kurwa, weź go całego.