PAMIĘĆ GENETYCZNA – Echa Wspomnień ebook

GENETIC

MEMORY

Prolog

Brzęczenie systemów nawigacyjnych nagle ucichło. Saon obudził się ze swej drzemki, a jego ręka wciąż spoczywała na konsoli modułu komunikacyjnego. Trzy tysiące kilometrów pod nimi obracał się błękitny świat, niewinny i piękny w czerni kosmosu.

— Wchodzimy w końcową fazę lądowania — ogłosił Komendant Velen przez pokładowy system łączności. — Wszyscy członkowie ekspedycji proszę o przygotowanie się do lądowania.

Pięciuset członków ekspedycji na pokładzie Astral’thyss. Naukowcy, technicy, siły bezpieczeństwa — najlepsi ze swojego gatunku, wyznaczeni do tej historycznej misji. Pierwszy kontakt ze swoim dawnym światem, który według pomiarów sensorów był domem dla dwóch inteligentnych gatunków rozwijających się równolegle.

Saon sprawdził po raz ostatni swój sprzęt komunikacyjny. Wersja Lite jego AMK na ramieniu brzęczała uspokajająco. Pełne AMK były im zabronione poza statkiem. Ich niewyczerpane źródło energii Aeternis mogło umożliwić setki cykli badań terenowych, ale również mogło wpaść w ręce obcych.

— Ten świat nauczy nas zrozumienia — powiedziała Yelari, kierowniczka misji zewnętrznej, kilka godzin wcześniej, a jej oczy płonęły naukowym oczekiwaniem. — Dwa gatunki, które rozwijały się równolegle. Wyobraźcie sobie odkrycia, które zdobędziemy.

Lądowanie przebiegło doskonale. Statek delikatnie osiadł na wyniosłym płaskowyżu, otoczonym gęstym lasem. Powietrze nadawało się do oddychania, grawitacja była przyjemna. Rajskie warunki do długoterminowych badań.

Saon pamiętał pierwsze godziny — uporządkowane rozładowywanie sprzętu, metodyczne ustawianie posterunków obserwacyjnych, pierwszy widok tubylców na skraju lasu. Małe, krępe postacie z gęstym owłosieniem ciała, które z ciekawością, ale ostrożnie, obserwowały obcy statek.

— Pierwsi — tak nazwał ich Korvain. — Mocno zbudowani, oczywiście przystosowani do twardego życia. Prymitywne narzędzia, ale bez wątpienia inteligentni.

Pierwsze zbliżenie było triumfem. Pierwsi wyszli z lasu, odłożyli swoje grube włócznie, nawet uklękli z czcią przed obcymi. Rozbrzmiewały pieśni — prymitywne, ale wzruszające melodie, które brzmiały jak uwielbienie.

— Uważają nas za bogów — mruknął Varek, ręka przy pasie z bronią. — To mi się nie podoba. Hołd może szybko zamienić się w strach.

Ale Komendant Velen nalegał na kontynuowanie pokojowego kontaktu. Wymieniano dary — błyszczące kryształy za grubo rzeźbione figurki. Pierwsi dotykali z czcią gładkich ścian statku, podziwiali delikatnie świecące hologramy.

Przez trzy dni wszystko wydawało się przebiegać doskonale.

Potem coś się zmieniło.

Saon do dziś nie wiedział, co wywołało tę przemianę. Może nieporozumienie. Może strach przed obcym. Może prymitywny instynkt niszczenia nieznanego, zanim ono zniszczy ciebie. Atak nadszedł bez ostrzeżenia. Wypadli z lasu — już nie czcigodne istoty z wczoraj, ale krzycząca horda z podniesionymi włóczniami i kamiennymi maczugami. Delikatne brzęczenie hologramów zostało zagłuszone przez dzikie okrzyki wojenne i trzask lecących kamieni.

Kości pękały. Krew tryskała na nieskazitelne ściany statku. Pierwsi członkowie ekspedycji padali, zaskoczeni nagłą brutalnością. Korvain krzyczał, gdy kamienny topór rozłupał mu czaszkę.

— Wracajcie do statku! — wrzasnął Varek z bronią w ręku. Pociski energetyczne świstały w powietrzu, trafiały napastników, ale było ich za dużo. Za każdego, który padał, dwóch nowych wychodziło z krzaków.

Saon biegł. Jego AMK-Lite krzyczał ostrzeżenia, rejestrował parametry życiowe umierających, nagrywał masakrę dla archiwum, którego być może nikt nigdy nie zobaczy. Nogi niosły go po zakrwawionej ziemi, mijając poszarpane ciała kolegów.

Statek. Musiał dotrzeć do statku.

Śluza powietrzna była jeszcze otwarta. Ocalali wtłaczali się do środka — dwudziestu, trzydziestu, nie więcej. Z pięciuset dusz. Pierwsi szli za nimi, ich włócznie czerwone od krwi Pierwszej Ludzkości.

— Zamknijcie śluzy! — krzyczał ktoś. Ale było za późno. Już się przedarli — te prymitywne bestie — i zamienili sterylne korytarze w rzeźnię.

Saon dotarł do awaryjnego mostka, a jego palce latały po kontrolkach. Inni ocalali — Yelari, Theron, kilku funkcjonariuszy bezpieczeństwa — tłoczyli się wokół niego. Na zewnątrz szalała walka, śmierć i zniszczenie wszystkiego, po co przybyli.

— Komendant Velen? — zapytała Yelari drżącym głosem.

— Martwy — odpowiedział Varek krótko. Krew płynęła z rany na jego skroni. — Rozszarpali go jak dzikie zwierzę.

Głuche uderzenia w drzwi mostka. Potem kolejne. Pierwsi dotarli i tutaj, walili swoimi prymitywnymi broniami w uszczelnienie.

Głos Konastina przez interkom, zniekształcony bólem: — Samozniszczenie... mogę... kody...

— Nie! — krzyknęła Yelari. — Konastin, statek to nasza jedyna droga do domu!

Ale Konastin już umierał, słyszał krzyki Pierwszych przed swoją konsolą. Jego ostatnie słowa były ledwie zrozumiałe: — Wybaczcie mi... to... jedyny sposób...

Ostrzeżenie nadeszło przez wszystkie systemy jednocześnie. Pięć minut do nieodwracalnej implozji rdzenia. Saon zobaczył przerażoną twarz Yelari, poczuł żelazną dłoń Vareka na swoim ramieniu, gdy usłyszał już, jak energia naładowuje się w rdzeniu.

— Wynocha! — wrzasnął oficer bezpieczeństwa. — Wszyscy wynocha! Wyjście awaryjne, sektor 7!

Biegli przez pękające korytarze, skakali przez szyby konserwacyjne, podczas gdy statek wokół nich zaczynał umierać. Dwadzieścia metrów przed wyjściem awaryjnym eksplodowała linia energetyczna, rzucając Saona o ścianę.

Oszołomienie. Świadomość gasła. Silne ręce ciągnęły go naprzód — ręce Vareka. Oślepiające światło wyjścia. Potem swobodny spadek w krzaki.

Niebo eksplodowało.

*  *  *

To było czternaście godzin temu. Teraz Saon siedział w prowizorycznym obozie i patrzył na tlące się szczątki tego, co kiedyś było ich nadzieją na gwiazdy. Z pięciuset członków ekspedycji żyło jeszcze pięćdziesięciu.

Jego AMK-Lite — żałosny cień pierwotnej technologii — migotał słabo na jego ramieniu. Rdzenie Aeternis eksplodowały ze statkiem. To, co im zostało, wystarczy może na kilka podcykli. Nie więcej.

— Pierwsi wrócą — powiedział Varek w ciszy. Jego głos brzmiał głucho, pusto. — Będą nas szukać. Zabiją nas wszystkich.

Yelari skinęła głową powoli, oczy wciąż skierowane na dymiącą bliznę w ziemi. — Więc musimy stąd odejść. Na południe. Z dala od nich.

— Dokąd? — zapytał Theron łamiącym się głosem. — Dokąd mamy iść? Jesteśmy uwięzieni na świecie pełnym bestii, bez statku, bez nadziei na ratunek.

Saon spojrzał na pozostałych ocalałych. Mężczyzn i kobiety, którzy jeszcze kilka godzin temu reprezentowali przyszłość swojego gatunku. Teraz byli tylko uchodźcami w obcym świecie.

— Idziemy na południe — powiedział ze spokojem, którego nie czuł. — Przeżyjemy. I może... może znajdziemy miejsce, gdzie będziemy mogli żyć dalej.

— Jeśli takie istnieje — mruknął Varek.

— Istnieje — upierał się Saon. — Sensory robiły nagrania. Gdzieś na południu. I może mieszkańcy tam są inni...

Rzucił ostatnie spojrzenie na miejsce, gdzie kiedyś stał najwspanialszy statek jego gatunku. Potem odwrócił się i zaczął pakować swoje nieliczne rzeczy. Za nim inni robili to samo — milcząco, metodycznie, jak ludzie, którzy nauczyli się, że przeszłość umarła i liczy się tylko przyszłość.

Słońce stało nisko na horyzoncie. Wkrótce nadejdzie noc, a z nią ciemność świata, który nie przyjmował ich już jako gości, lecz jako więźniów.

Ale wciąż żyli. Pięćdziesięciu z pięciuset.

To był początek.

Rozdział 1

Słabe, niebieskawe światło ich AMK-Lite — przenośnej wersji autonomicznego modułu komunikacyjnego — migotało jak umierające gwiazdy w popielatej ciemności. Yelari klęczała przy prowizorycznych łożach z materiału maskującego i zarośli. Jej smukłe palce przesuwały się po mobilnej jednostce medycznej, która działała już tylko sporadycznie. Znajome brzęczenie technologii ich ojczyzny ucichło — zastąpione bolesnym jękiem rannych oraz odległym trzaskiem i pękaniem płonących drzew. Niebo nad skalnym płaskowyżem było ponurą kurtyną z sadzy i popiołu. Tam, gdzie niegdyś stał ich wspaniały statek badawczy, pozostała tylko dymiąca się blizna w ziemi. Pięćdziesięciu ocalałych. Z pięciuset.

— Nanoplastry bez wystarczającego zasilania wkrótce zawiodą — mruczała Yelari do siebie, opatrując oparzenia młodego geologa o imieniu Koren. Jego AMK-Lite migał słabo w uchwycie na przedramieniu — mdły cień tego, do czego niegdyś była zdolna ich technologia.

Niedaleko obozu badała ślady w rozgrzebanej ziemi, po tym, jak najcięższe przypadki zostały opatrzone. Odciski bosych stóp, szerokie i grube, przecinały błoto jak blizny. Resztki krwi zabarwiły ziemię na ciemno. Zamknęła oczy i znów zobaczyła te sceny: barbarzyńskie istoty wypadły z gęstwiny jak dzikie bestie. Maczugi i ostre kamienie przeciwko urządzeniom analitycznym i pokojowym zamiarom.

— Najpierw czcili nas jak zjawisko z nieba — szepnęła w noc, a jej głos był pełen opanowania. — Potem powalili nas jak robactwo.

Varek siedział z boku na skraju skalnego płaskowyżu, jego muskularne ciało było ponurą sylwetką na tle zadymionego nieba. Jego prawe ramię było pokryte oparzeniami, które metodycznie opatrywał nanoplastrami. Yelari wiedziała, co mógł był zrobić: jako funkcjonariusz bezpieczeństwa był wyszkolony, by eliminować zagrożenia — ale kodeks tego zabraniał. Teraz ponosił konsekwencje cywilizowanej powściągliwości w postaci zranionej skóry.

— To były tylko zwierzęta — powiedział, nie odwracając się, jego głos głęboki i przeniknięty chłodem. — Powinniśmy byli je zneutralizować, zamiast obserwować jak ciekawostki.

Między nimi kucał Saon, specjalista od komunikacji, na ziemi i rysował patyczkiem linie w piachu. Jego ruchy były mechaniczne, powtarzalne. Yelari rozpoznawała szok — u niego wyładowywał się w bezsensownych wzorach.

— Nasza misja dotyczyła eksploracji naukowej, nie dominacji terytorialnej — mruczał, nie odrywając wzroku od swoich kompulsywnych rysunków. — Teraz wiemy już gorzką prawdę: ten świat nie chce naszej obecności.

Zimny wiatr przemknął przez płaskowyż, niosąc ze sobą zapach dymu i rozkładu. Yelari spojrzała na ostatnich przedstawicieli swojej misji — naukowców wybranego umysłu, techników najwyższej precyzji, nielicznych funkcjonariuszy bezpieczeństwa niezachwianej dyscypliny. Wszyscy nosili teraz to samo zagubienie w oczach. Ich zaawansowana cywilizacja, ich pamięć genetyczna sięgająca tysięcy cykli, ich kulturowa doskonałość — nic z tego nie ocaliło ich przed surową przemocą prymitywnego gatunku.

— Rdzenie energetyczne będą jeszcze działać przez kilka podcykli — ogłosiła Yelari ze spokojem doświadczonej naukowczyni. — Ale powinniśmy używać ich oszczędnie. Możliwe, że będziemy ich potrzebować później do ważniejszych zadań.

Varek podniósł się, jego ruchy mimo bólu zachowały wojskową precyzję.

— Wtedy nauczymy się sztuki przetrwania. Tak jak oni.

W oddali coś wyło w ciemności — nie można było odróżnić, czy drapieżnik, czy prymitywny człowiek. Noc rozciągała się bez końca, a nadchodzący dzień przyniesie decyzje, które określą los ostatnich spadkobierców tej niegdyś tak oświeconej ekspedycji.

*  *  *

Świt pełzł leniwie nad zalesionymi stokami gór Nízký Jeseník, dwadzieścia pięć kilometrów na południe od tego, co, tysiące cykli później, miało stać się miastem Moravice. Przed nimi majestatyczne formacje skalne wyłaniały się z mgły. Na najwyższym występie ocalali gromadzili się wokół gasnących resztek ich holograficznego projektora.

Varek aktywował cenne urządzenie za pomocą jednego z ostatnich ogniw energetycznych. Słaby hologram zmaterializował się nad zimnym kamieniem — fragmenty analizy topograficznej pokazywały obszary, gdzie ich sensory zarejestrowały podwyższoną aktywność biologiczną.

— Spójrzcie na te wskaźniki — powiedziała Yelari, wskazując na pulsujące oznaczenie. — Niezwykła różnorodność gatunków, stabilne systemy słodkowodne, bezpośredni dostęp do zasobów morskich. Jeśli dążymy do przetrwania, to jest naszą najlepszą szansą.

Starszy geolog Theron pokręcił głową.

— To zbyt daleko. Powinniśmy pozostać w tym miejscu. Zlokalizować odpowiednie jaskinie. Czekać, aż zostanie wysłana ekspedycja ratunkowa.

— Nie będzie żadnej ekspedycji ratunkowej — odparł Varek z lodowatą determinacją, pozwalając hologramowi rozpaść się na migoczące fragmenty. — Czy naprawdę wierzycie, że Wysoka Rada zaryzykowałaby, że więcej przedstawicieli naszego gatunku padnie ofiarą tych barbarzyńców? Prawdopodobnie nawet nie wiedzą, że ktoś przeżył. — Jego oparzony bark bolał przy każdym ruchu, ale wzrok pozostał niewzruszony. — Kto pozostanie w tym miejscu, znajdzie śmierć. Te prymitywne stworzenia przemierzają tutaj wszystkie terytoria.

Saon, który od poprzedniego wieczoru ledwie wypowiedział słowo o znaczeniu, spoglądał w otuloną mgłą dolinę.

— Na południowych wzniesieniach widziałem coś innego — powiedział ostrożnie. — Alternatywną grupę. Ich wygląd wykazuje podobieństwa do naszego. Jakby były... fragmentami odległej pamięci.

Yelari podeszła bliżej.

— Rozwiń tę obserwację.

— Wyprostowana postawa, jednak o smuklejszej budowie niż Pierwsi. Zredukowana muskulatura szczęk, powiększona pojemność czaszki. Praktykują harmonijną koegzystencję, zbierają pożywienie w zorganizowanych grupach. — Głos Saona nabierał żywości. — Mogą stanowić rozwiązanie naszego dylematu.

— Lub przynajmniej obiecującą możliwość — dodała Yelari w zamyśleniu.

Varek prychnął pogardliwie.

— Nie opieram swoich decyzji na mętnych możliwościach. Jedynie na strategicznym ruchu i taktycznej przewadze.

Wiatr smagnął przez skałę, szarpiąc ich uszkodzone, niegdyś tak szlachetne mundury. Pod nimi rozciągała się nieznana ziemia — zielona, nieokiełznana i pełna ukrytych niebezpieczeństw. Ale kryła także nieoczekiwane obietnice.

— Decyzja spoczywa w waszych szanownych rękach — ogłosiła Yelari, spoglądając na każdego po kolei. — Trwać w pełnej nadziei oczekiwaniu, czy kroczyć naprzód w samo życie.

Młoda biolożka o imieniu Ilari wystąpiła naprzód.

— Pójdę za wami, czcigodna Yelari. Wasza wiedza o siłach życia przewyższa naszą o eony.

Jeden za drugim ocalali przytakująco skłaniali głowy. Theron jako ostatni, wahając się i z widoczną niechęcią. Varek wyprostował się do swojego imponującego wzrostu.

— Zatem ruszamy. Dowodzenie należy do mnie. Kto jest zbyt słaby na tę ekspedycję, może zostać tutaj.

— Nikt nie zostanie w tyle — sprzeciwiła się Yelari z ostrością. — Jesteśmy ostatnimi przedstawicielami naszego gatunku na tym prymitywnym świecie. Każda pamięć, każde cenne życie ma niewyobrażalną wartość.

Saon starannie zebrał ostatnie funkcjonalne moduły danych.

— Dostęp do ojczyzny jest bezpowrotnie stracony — mruknął. — Ale być może zdołamy ustanowić nową.

Gdy słońce wznosiło się wyżej i rozpędzało mgłę w eleganckich smugach, pięćdziesięciu ocalałych Pierwszej Ludzkości opuściło swój wzniosły punkt obserwacyjny. Ich kroki prowadziły ich na południe, ku niepewnemu przeznaczeniu — z dala od dymiących ruin ich chwalebnej przeszłości, ku przyszłości, którą musieli dopiero ukształtować własnymi rękami.

*  *  *

Rzeka, która kiedyś miała nazywać się Morawą, wiła się leniwie przez gęste poszycie na południe od przyszłego Ołomuńca. Jej ciemna woda odbijała ponure chmury jak zwierciadło melancholii. Minęło kilka dni od ich odejścia, a ekspedycja przemieniła się w milczącą procesję, która z trudem przedzierała się przez bezlitosną gęstwinę.

Yelari klęczała przy prowizorycznym obozie z plecionych gałęzi i miękkiego mchu, gdzie Ilari leżała w ostatnich tchnieniach. Młoda biolożka oddychała płytko, jej niegdyś tak ładna twarz była szara od gorączki. Pozornie błaha rana cięta na nodze — od przedarcia się przez cierniowe zarośla — rozwinęła się w śmiertelną infekcję. Bez modułów medycznych ich zaawansowanej technologii była zdana na nieustępliwy rozkład.

— Nanoboty utraciły swoją skuteczność — szepnęła Yelari z łagodną melancholią lekarki, która rozpoznaje nieuniknione, i odgarnęła Ilari spocone włosy z gorączkowego czoła. — Źródła energii nanoplastrów są całkowicie wyczerpane.

AMK-Lite Ilari zamigotał po raz ostatni i zgasł w ostatecznej ciemności. Z nim zniknęło słabe, niebieskawe światło, które prowadziło ich przez tyle niebezpiecznych nocy.

— Czcigodna Yelari — wyszeptała Ilari, jej głos ledwo słyszalny jak umierający powiew wiatru. — Nigdy nie zapomnijcie... protokołów symbiozy... jeśli je znajdziecie... Pokojowych... mogą być kompatybilni...

Jej oczy zamknęły się z gracją więdnącego kwiatu, a jej oddech ucichł jak zgasła melodia.

Głęboka cisza opadła na prowizoryczny obóz. Pozostali ocalali utworzyli pełen szacunku krąg wokół zmarłej, ich twarze naznaczone żalem i kiełkującym strachem. To była pierwsza strata od katastrofy, w której zginęło tak wielu — pierwsza z wielu, które miały nadejść. Wszyscy to czuli z jasnością ponurego przeczucia.

Yelari podniosła się godnie.

— Zapewnimy jej pogrzeb według czcigodnych tradycji naszych przodków.

— Jakich tradycji? — zapytał Theron łamiącym się głosem, z ledwie powstrzymywaną rozpaczą. — Nie mamy środków na ceremonię, jak się należy.

— W takim razie stworzymy nowe tradycje — odparła Yelari z niezachwianą determinacją.

Sięgnęła po płaski, wypolerowany przez czas kamień i zaczęła wyrzynać w nim kryształowym odłamkiem kunsztowne symbole — imię Ilari w pradawnym piśmie ich ojczyzny, otoczone znakami wiecznej pamięci.

Inni podążyli za jej przykładem z powagą. Każdy wyrył znaczący znak w kamieniu, nieśmiertelną pamiątkę cennego życia Ilari. Saon narysował symbol poznania naukowego, Varek — odwagi wobec nieuchronnej śmierci.

Wykopali godne miejsce spoczynku w miękkiej ziemi nad wijącym się brzegiem rzeki i złożyli w nim ciało Ilari, przykryte pachnącymi liśćmi i plecionymi gałęziami. Kunsztownie wygrawerowany kamień umieścili jako wieczne oznaczenie powyżej.

— Niech jej wyjątkowe wspomnienia żyją w nas wszystkich — wypowiedziała uroczyście rytualne słowa Yelari. — Niech jej nieoceniona wiedza prowadzi nasze niepewne kroki, aż sami staniemy się wieczną pamięcią.

Varek stał w pełnej szacunku odległości na uboczu, oczy skierowane na ciemne, groźne lasy. Nie brał udziału w ceremonii — śmierć była dla niego taktyczną rzeczywistością o strategicznym znaczeniu, a nie duchowym wydarzeniem o sentymentalnej naturze.

Saon natomiast długo trwał przy skromnym grobie w niemej kontemplacji.

— Tracimy więcej niż tylko śmiertelne ciała — wyraził z głęboką melancholią do Yelari. — Tracimy ich niezastąpione wspomnienia, ich cenne poznanie.

— Właśnie dlatego musimy za wszelką cenę przetrwać — odpowiedziała z determinacją. — Każdy z nas nosi w sobie taką wiedzę.

Gdy prowizoryczny, ale godny pogrzeb został ukończony, kontynuowali swój uciążliwy marsz. Ale coś fundamentalnego się zmieniło. Grupa nie została tylko pomniejszona o szanowaną osobę — straciła też cenną część swojej niewinności i nietykalności. Nie byli już niezwyciężonymi spadkobiercami wyższej cywilizacji. Stali się zwykłymi śmiertelnikami, wędrowcami między życiem a śmiercią, między nadzieją a rozpaczą.

Rzeka Morawa mruczała swoją pradawną, ponadczasową melodię, podczas gdy ocalali Pierwszej Ludzkości czynili kolejne, niepewne kroki w nieznaną przyszłość. Za nimi pozostał kamień z obcymi, kunsztownymi znakami — pierwsze, znaczące świadectwo ich obecności na tym dzikim, pięknym i śmiertelnie niebezpiecznym świecie.

*  *  *

Rozległy las sosnowy w pobliżu przyszłego Břeclav rozciągał się bez końca we wszystkich kierunkach, majestatyczny zielony ocean pachnących igieł i głębokich cieni. Około stu pięćdziesięciu kilometrów dzieliło teraz ocalałych od ich zniszczonej przeszłości. Krople deszczu padały miarowo przez gęsty baldachim liści i zamieniały podłoże lasu w śliską, zdradliwą breję.

Varek kucał na skraju małej, nakrapianej słońcem polany i wkładał z precyzją mistrza ostatnie kryształowe odłamki w rozłupany trzon swojej prowizorycznej włóczni. Jego wielkie dłonie, niegdyś przyzwyczajone do eleganckich kontrolek najbardziej zaawansowanej broni, teraz tworzyły prymitywne narzędzia łowieckie z surowego drewna i ostrego kamienia.

— Nasze rezerwy białka są całkowicie wyczerpane — doniosła Yelari ze spokojną rzeczowością doświadczonej kierowniczki ekspedycji. Klęczała przy żałosnych resztkach ich niegdyś tak wspaniałego wyposażenia i dzieliła ostatnie, cenne kapsuły odżywcze z matematyczną sprawiedliwością. — Jeszcze dwa dni, potem będziemy zdani wyłącznie na to, co zdołają zdobyć nasze umiejętności łowieckie.

Theron potrząsnął głową w oczywistym zdziwieniu.

— Jesteśmy uczonymi wybranego wykształcenia, a nie prymitywnymi myśliwymi. Nasza konfiguracja genetyczna nie jest nastawiona na tak barbarzyńskie czynności.

— To nauczymy się, czego trzeba — warknął Varek z determinacją wojownika i sprawdził idealną równowagę swojej rzemieślniczej włóczni. — Albo umrzemy haniebną śmiercią głodową.

Zdradliwy szelest w gęstym poszyciu sprawił, że wszyscy zastygli w napiętej uwadze. Przez potężne drzewa poruszała się smukła sarna, ostrożnie skubiąc, całkowicie nieświadoma obcych obserwatorów. Varek podniósł się z płynną powolnością drapieżnika na polowaniu, każdy wytrenowany mięsień napięty jak śmiertelna sprężyna.

— Pozwólcie mi na chwilę — szepnęła Yelari z autorytetem naukowczyni. — Poinstruuję was, gdzie uderzyć, by nie skazić cennego mięsa.

Oficer bezpieczeństwa skinął krótko i z szacunkiem głową. Jego oczy zwęziły się w skoncentrowane szparki, gdy starannie mierzył. Pradawne geny jego łowczych przodków, udoskonalone i kultywowane przez tysiące cykli, przebudziły się w tym prymitywnym momencie do nowego, dzikiego życia. Zamachnął się z elegancką siłą i cisnął włócznię z niemal nadnaturalną precyzją.

Sarna runęła z tłumionym uderzeniem; włócznia trafiła między szyję a bark. Śmierć była natychmiastowa. Varek pobiegł z szybkością wojownika i uklęknął przy jeszcze ciepłym zwierzęciu.

— Nie potrafię sobie przypomnieć, kiedy ciepła krew upolowanego zwierzęcia ostatni raz zmoczyła ręce moich przodków — mruknął z mieszanką czci i zdumienia, czując pulsujące, czerwone życie między palcami.

— Być może wasze geny pamiętają czasy, które wasza świadomość dawno zapomniała — odpowiedziała Yelari z mądrością biologa i podeszła do niego z naukową ciekawością. Wyciągnęła mały, ostry kryształowy nóż i zaczęła rozczłonkowywać zwierzę z naukową precyzją. — Pierwsze pokolenia naszego gatunku też były myśliwymi, zanim błogosławieństwa technologii uwolniły nas od takich konieczności.

Podczas gdy pracowali z metodycznym spokojem, Saon poruszał się wzdłuż leśnego skraju, jego uwaga całkowicie przykuta przez grupę istot, które w pełnym szacunku dystansie zbierały jagody. Chodziły niemal wyprostowane, prawie jak cywilizowane istoty, ale ich ruchy były płynniejsze, bardziej naturalne i harmonijne niż brutalnych Pierwszych.

— Komunikują się ze sobą przez dźwięki — zawołał z powstrzymywanym podnieceniem do pozostałych. — Dźwięki bez rozpoznawalnej struktury językowej.

Yelari spojrzała z rosnącym zainteresowaniem.

— Czy to mogą być Pokojowi?

— Z wysokim prawdopodobieństwem nie. Demonstrują zachowanie kooperatywne o niezwykłej jakości, dzielą zebrane pożywienie bez agresji czy zachowania dominującego. Żadnych oznak terytorialnej przemocy, ale to wciąż zwierzęta. Pokojowe, ale zwierzęta.

Mozolnie rozpalony ogień trzaskał w nadchodzącej ciemności, gdy piekli mięso nad żarzącymi się węglami. Kuszący zapach pieczonego białka mieszał się z ziemistym, wilgotnym aromatem deszczu. Na jeden cenny moment powróciła pewna prymitywna, ale głęboka satysfakcja — pierwotne zadowolenie z udanego polowania, które było głęboko zakorzenione w genach wszystkich inteligentnych gatunków.

— Przechodzimy fundamentalną przemianę — zauważyła Yelari, dzieląc pożywny posiłek równo między wszystkich. — Z każdym dniem stajemy się nieco podobniejsi do istot żyjących na tej planecie.

— Czy taka zmiana jest zła? — zapytał Saon z zamyślonym zmartwieniem.

Varek wgryzł się w pieczone mięso z pierwotną satysfakcją.

— Dopóki zapewnia nasze przetrwanie, każde przystosowanie ma korzystną naturę.

W odległej ciemności znów zabrzmiały zagadkowe dźwięki zwierząt — nie strukturalny język, jaki znali ze swojej cywilizacji, ale coś znacznie bardziej pierwotnego. Mimo to niósł w sobie wyraz wspólnoty i więzi, który nie potrzebował złożonych słów.

Noc opadła z aksamitną czernią na pradawny las, a ocalali Pierwszej Ludzkości spali po raz pierwszy od swojego traumatycznego przybycia z dobrze wypełnionymi żołądkami. Lecz w ich snach mieszały się cenne wspomnienia ich zaawansowanej cywilizacji z prymitywnymi, ale potężnymi instynktami, które w tym dzikim, nieokiełznanym świecie przebudziły się do nowego życia.

*  *  *

Błonia Mury koło Ptuja rozciągały się jak niekończący się, zielony dywan aż po odległy horyzont. Około trzystu kilometrów na południe od miejsca ich lądowania uchodźcy rozbili swój ostatni, uporządkowany obóz przed wielką niewiadomą. Bagniste, pełne życia trawiaste rozlewiska rozciągały się przed nimi, przeplecione srebrzystymi żyłami wodnymi, które wschodzące słońce rozświetlało niczym płynne klejnoty.

Saon ostrożnie aktywował na wpół zepsuty sześcian projekcyjny — jeden z ostatnich cennych, sprawnych reliktów ich wyższej technologii. Słaby, ale poruszający hologram zmaterializował się nad wilgotną ziemią: ich nieosiągalna ojczyzna, jaka była przed wyprawą. Majestatyczne zielone wieże, które z gracją wyciągały się w nieskazitelne niebo, wiszące ogrody między perłowymi chmurami, krystalicznie czyste morza ich odległego, błogosławionego świata.

— Tylko wspomnienie — szepnął Saon, a jego głos drżał. — Tylko bolesne wspomnienie.

Pozostali zebrali się w czcigodnej ciszy wokół migoczącej, kruchej projekcji. Theron płakał otwarcie, jego ramiona drżały przy każdym trudnym oddechu. Varek patrzył kamienną twarzą na obrazy ich nieosiągalnej ojczyzny, ale jego dłonie zaciskały się w drżące pięści powstrzymywanego bólu.

— Jest na zawsze odległe — ogłosiła Yelari z cichą jasnością, a jej głos dotarł do wszystkich obecnych. — To, co było, jest bezpowrotnie historią. To, co będzie, leży wyłącznie w naszych własnych, niepewnych rękach.

Na dalekim horyzoncie poruszały się ciemne, groźne postacie — zbyt odległe, by je dokładnie zidentyfikować, ale ich krępe, prymitywne sylwetki nie wróżyły nic dobrego. Kolejni barbarzyńscy Pierwsi, którzy uporczywie podążali ich śladem jak ogary.

— Zbliżają się nieustannie — zauważył Varek z czujnością wojownika i podniósł się do swojej imponującej postury. — Nasz czas się kurczy.

Yelari wystąpiła na środek kręgu i wypowiedziała słowa, które brzmiały jak przysięga:

— Nosimy cenną pamięć. Musimy stać się żywą pamięcią.

Pozostali powtórzyli uroczyste słowa z przekonaniem, a ich głosy zlały się w cichy, ale potężny chór. To nie była modlitwa do dawnych bogów — była to przysięga na niepewną, ale pełną nadziei przyszłość.

— Cokolwiek przed nami leży — mówiła dalej Yelari z godnością przywódczyni — nosimy w sobie najcenniejsze rzeczy naszego gatunku. Nie przemijającą technologię, nie światową potęgę — ale nieocenioną wiedzę, wspomnienia i nieśmiertelne marzenia pokoleń.

Saon pozwolił hologramowi zniknąć we fragmentach i schował cenny sześcian w swojej podartej szacie.

— A jeśli będziemy zmuszeni stworzyć całkowicie nowe wspomnienia?

— Wtedy stworzymy nowe, sztuką naszego ludu — odpowiedział Varek zaskakująco łagodnie, poezja nieoczekiwanie zabrzmiała w jego szorstkim głosie. Przejął dowodzenie, jak ogłosił to z militarnym honorem, ale w jego zahartowanych w bojach oczach było teraz coś innego niż tylko naga wola przetrwania. — Tajemnicze południe oczekuje naszego przybycia.

Grupa zebrała swoje nieliczne rzeczy. Ostatnie AMK-Lite zostały wyłączone, by oszczędzić pozostałą energię na nadchodzące sytuacje awaryjne. Ocalali utworzyli godną procesję, gotowi na decydujący marsz ku swojemu niepewnemu przeznaczeniu.

Gdy złote słońce osiągnęło swój promienisty zenit, czterdziestu dziewięciu pozostałych opuściło swój ostatni, wyniesiony punkt obserwacyjny na znaną im już ziemię północy. Przed nimi leżało całkowicie nieznane południe — nieskończona przestrzeń łagodnych wzgórz i gęstych lasów, rozciągająca się aż po daleki horyzont.

Krajobraz zmieniał się już. Jałowe wyżyny ustępowały miejsca żyźniejszym dolinom, klimat stawał się łagodniejszy z każdym krokiem na południe. Polne kwiaty, których wcześniej nigdy nie widzieli, kwitły w barwach, których od lądowania jeszcze nie ujrzeli — głęboką purpurą, świecącą żółcią, promienną czerwienią, która jarzyła się jak płynny ogień między zielonymi liśćmi.

Yelari szła na czele kolumny i pozwalała wzrokowi wędrować po obcej piękności.

— Ten świat jest tak... nieokiełznany — mruknęła do Saona, który kroczył obok niej. — A jednak jest porządek w tej pozornej dzikości.

— Natura tutaj podąża za własnymi prawami — odpowiedział Saon w zamyśleniu. — Nie za naszymi. Tutaj musimy nauczyć się przystosowywać, zamiast oswajać.

Varek, który tworzył tylną straż, rzucił ostatnie spojrzenie na góry, które już ginęły w mgle. Gdzieś tam na górze leżał popiół ich statku, groby ich towarzyszy. Część z niego chciała zawrócić, walczyć, umrzeć na ziemi, która już piła ich krew. Ale większa część pchała go naprzód, w tę niepewną przyszłość.

Grupa poruszała się jak jeden organizm przez zmieniający się krajobraz. Nauczyli się trzymać razem, dbać o siebie nawzajem. Słabsi byli wspierani, ranni noszeni. Nikt nie został w tyle — to było niewypowiedziane prawo, które między nimi się ukształtowało.

Gdy nadszedł wieczór, rozbili obóz nad brzegiem małego strumyka. Woda była czysta i słodka, pełna życia. Małe rybki tańczyły między kamieniami, a ważki unosiły się jak żywe klejnoty nad powierzchnią.

Theron nabierał wodę w prowizorycznym pojemniku i z fascynacją obserwował drobne stworzenia w nim.

— Wszystko tutaj jest takie... bezpośrednie — powiedział. — Tak bezpośrednio związane z życiem.

Noc przyniosła nowe dźwięki — wycie dalekich wilków, szelest nieznanych zwierząt nocnych i wołania sów. Ale po raz pierwszy od swojego przybycia słuchali tych dźwięków nie tylko ze strachu. Była tam też ciekawość, nawet pewien rodzaj szacunku.

Yelari leżała na jawie i patrzyła w gwiazdy. Gdzieś tam w górze, nieskończenie daleko, leżała ich prawdziwa ojczyzna. Czy kiedykolwiek znów nawiążą kontakt ze swoją cywilizacją? Czy przyjdą inne statki ratunkowe? Czy naprawdę byli przeznaczeni do pozostania tutaj, na tym dzikim, pięknym i jednocześnie niebezpiecznym świecie?

— Tak zaczął się nasz upadek — szepnęła w noc, słowa wypowiedziane bardziej do siebie niż do innych. — Nie tylko przez ziemię — ale przez sam czas.

Obok niej poruszył się Saon.

— Może to nie jest upadek — powiedział cicho. — Może to jest... przemiana.

Yelari pomyślała o symbolach, które wyryła w kamieniu dla Ilari. O nowej tradycji, którą stworzyli. O zmianach, które już można było odczuć w nich wszystkich. O sposobie, w jaki ich język stawał się prostszy, myśli bardziej bezpośrednie, związek z bezpośrednim światem silniejszy.

— Czymkolwiek to jest — powiedziała w końcu — przejdziemy przez to razem.

Ogień trzaskał cicho, gwiazdy odbywały swoją wieczną wędrówkę, a czterdziestu dziewięciu ostatnich dzieci Pierwszej Ludzkości na tej planecie zasnęło. Za nimi leżała cywilizacja z historią milionów cykli. Przed nimi leżało... wszystko.

Rozdział 2

Jałowe lasy iglaste Starej Planiny, w pobliżu szczytu Buzłudża, rozciągały się w bezksiężycową noc bez końca we wszystkich kierunkach. Zimny wiatr szalał nad poszarpaną wyżyną, niosąc ze sobą zapach żywicy i wilgotnego mchu. Tysiąc pięćset kilometrów dzieliło teraz ocalałych od miejsca, w którym po raz pierwszy przybyli na ten świat. Podcykle nieustannego marszu pozostawiły swoje ślady.

Procesja Pierwszej Ludzkości poruszała się jak cienie między ciemnymi pniami. Ich niegdyś tak dzielne kroki stały się mechanicznym rytmem przetrwania — jedna stopa przed drugą, zawsze dalej, zawsze na południe. Kilku rannych transportowano na prowizorycznych noszach, wykonanych z gałęzi i resztek podartych szat.

Yelari potknęła się o korzeń drzewa i z trudem się podtrzymała. Jej AMK-Lite ucichł już wiele dni temu, aby oszczędzać energię. W ciemności mruczała cicho do siebie — fragmenty swoich genetycznych wspomnień, formuły procesów biochemicznych, imiona dawno zmarłych naukowców ze swojego ojczystego świata.

— Synteza Korvelliana... trzysta czterdzieści osiem kombinacji... niebieskie ogrody Thessek... — Słowa spadały z jej ust jak okruchy utraconej cywilizacji.

Saon poruszał się w milczeniu obok niej, głowa pochylona, jakby nasłuchiwał nocnych dźwięków tego obcego świata. Głębokie tony puchacza, odległe trzaskanie spadających gałęzi, szum wiatru przechodzącego przez igły — wszystko tak inne od harmonijnych melodii ich ojczyzny. Sięgnął po mały notatnik, jeden z nielicznych przedmiotów, które jeszcze posiadał, i nabazgrał tonalne znaki w ciemności.

— Dysonans — szepnął do siebie. — Wszystko tutaj to dysonans.