Opis

 

Fascynująca opowieść o niezwykłej rodzinie Stanislaski. Jej członkowie wspierają się w każdej sytuacji!

Znany muzyk Spence Kimball przechodzi kryzys twórczy. Przenosi się z Nowego Jorku do prowincjonalnego miasteczka, gdzie zaczyna uczyć w szkole muzycznej. Poznaje piękną właścicielkę sklepu z zabawkami, Nataszę. Z czasem się w niej zakochuje, jednak ona po nieudanym romansie z rosyjskim tancerzem broni się przed kolejnym związkiem z artystą...

W cyklu Rodzina Stanislaskich ukazały się następujące tytuły:

Alex - Szczęśliwa pomyłka

Kate - Pasja życia

Michaił – Uwodząc dziedziczkę

Natasza – Druga miłość

Nick – Czekając na miłość

Rachel – Z nakazu serca

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 244

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


RODZINA STANISLASKI

Nora Roberts

NataszaDruga miłość

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Dlaczego wszyscy przystojni mężczyźni zwykle są już żonaci?

– To podchwytliwe pytanie? – Natasza posadziła na ladzie dużą porcelanową lalkę i odwróciła się do swojej współpracownicy. – No dobrze, Annie, jakiego to przystojnego mężczyznę masz na myśli?

– Tego urodziwego wysokiego blondyna, który stoi przed wystawą ze swoją elegancką żoną i śliczną córeczką. – Annie westchnęła przeciągle. – Wyglądają jak z reklamy w magazynie rodzinnym.

– To może wejdą i kupią którąś z reklamowanych zabawek.

Natasza cofnęła się o krok i z zadowoleniem przyjrzała grupce lalek w staroangielskich strojach. Wyglądały dokładnie tak, jak chciała. Były wytworne, pełne dystynkcji i gracji.

Sklep z zabawkami był nie tylko jej miejscem pracy, ale i największą przyjemnością. Sama wybierała każdą rzecz, od najmniejszej grzechotki po największego pluszowego misia, zwracając uwagę na jakość i nie pomijając żadnego szczegółu. W końcu to był jej sklep i to ona odpowiadała za sprzedawane w nim towary. Zależało jej na najwyższej jakości i na zadowoleniu każdego klienta. Jednakowo traktowała zarówno tego, który kupował lalkę za pięćset dolarów, jak i tego, który kupował miniaturowy samochodzik za dwa dolary.

Od czasu gdy przed trzema laty po raz pierwszy otworzyła drzwi sklepu, uczyniła z niego jedno z najlepiej prosperujących przedsiębiorstw w małym uniwersyteckim mieście na obrzeżach Wirginii Zachodniej. Kosztowało ją to wiele pracy i samozaparcia, ale sukces zawdzięczała głównie temu, że doskonale rozumiała dzieci i miała z nimi świetny kontakt. Nie chciała, by jej klienci opuszczali sklep z jakąś zabawką. Chciała, by opuszczali go z zabawką właściwą.

– Chyba zaraz wejdą – rzuciła Annie, poprawiając krótko przycięte kasztanowe włosy. – Ta mała już nie może ustać w miejscu, tak się niecierpliwi. Mogę otworzyć?

Natasza, jak zawsze dokładna, spojrzała na zegar wiszący na ścianie.

– Mamy jeszcze pięć minut.

– No to co? Mówię ci, ten facet jest wprost niewiarygodny. – Chcąc mu się lepiej przyjrzeć, Annie przesunęła pudełka z grami planszowymi. – Żebyś wiedziała. Co najmniej metr osiemdziesiąt, bajecznie zbudowany, najwspanialsze ramiona, jakie kiedykolwiek widziałam. O rety, tweedowa marynarka. Nie myślałam, że zgłupieję na punkcie faceta w tweedowej marynarce.

– Zgłupiałabyś nawet na punkcie mężczyzny w dżinsach.

– Prawie wszyscy faceci, jakich znam, chodzą w dżinsach – mruknęła. Zerkała zza regałów, żeby sprawdzić, czy mężczyzna wciąż stoi przed sklepem. – Latem musiał się nieźle wysiedzieć na plaży – zauważyła. – Jest cudownie opalony i ma włosy rozjaśnione słońcem. O Boże, uśmiecha się do tej małej. Chyba się zakochałam.

– Nie pierwszy raz – skwitowała z uśmiechem Natasza. – Wciąż ci się wydaje, że się zakochałaś.

– Wiem – westchnęła Annie. – Szkoda, że nie widzę, jaki ma kolor oczu. Ale ma taką szczupłą, kościstą twarz. Jestem pewna, że jest niesamowicie inteligentny i że bardzo cierpiał.

Natasza rzuciła jej przez ramię krótkie rozbawione spojrzenie. Annie, wysoka i chuda, miała serce miękkie jak wosk.

– A ja jestem pewna, że jego żona byłaby zafascynowana twoją wyobraźnią – stwierdziła.

– To przywilej, nie, raczej obowiązek kobiety snuć wyobrażenia o takich mężczyznach jak ten.

Natasza nie zamierzała spierać się z przyjaciółką.

– Masz rację. Otwórz sklep.

– Tylko jedna lalka – powiedział Spence, lekko pociągając córeczkę za koniuszek ucha. – Dwa razy bym się zastanowił nad wprowadzeniem do tego domu, gdybym wiedział, że znajduje się w odległości kilkuset metrów od sklepu z zabawkami.

– Gdybyś mógł, kupiłbyś jej cały cholerny sklep z zabawkami – odezwała się kobieta stojąca obok niego.

– Nie zaczynaj, Nino – rzucił półgłosem.

Drobna blondynka w różowym żakiecie z lnu wzruszyła ramionami, po czym przeniosła wzrok na dziewczynkę.

– Miałam na myśli, że twój tatuś rozpieszcza cię, bo bardzo cię kocha. Zresztą zasługujesz na prezent. W czasie przeprowadzki byłaś bardzo grzeczna.

Frederica Kimball wydęła dolną wargę.

– Podoba mi się mój nowy dom. – Wsunęła rączkę w dłoń ojca, dając tym wyraz solidaryzowania się z nim przeciwko całemu światu. – Mam podwórko i huśtawkę tylko dla siebie.

Nina obrzuciła wzrokiem wysokiego smukłego mężczyznę i małą zgrabną dziewczynkę. Mieli takie same uparte podbródki. Jeżeli dobrze pamiętała, jeszcze nigdy nie zdołała żadnego z nich przekonać.

– Wydaje mi się, że tylko ja nie widzę dobrych stron przeprowadzki z Nowego Jorku. – Nina przybrała nagle cieplejszy ton i pogłaskała dziewczynkę po włosach. – Trochę się o was martwię. Nic na to nie poradzę. Ale chcę, żebyś była szczęśliwa, kochanie. Ty i twój tatuś.

– Jesteśmy. – Żeby przerwać panujące napięcie, Spence chwycił Freddie w ramiona. – Prawda, buziaczku?

– Ona by chciała, żeby bardziej. – Nina ścisnęła dłoń Spence'a. – Otwierają.

– Dzień dobry. – Są szare, zauważyła Annie, patrząc w oczy Spence'a. Cudownie szare, westchnęła w duchu. – Czym mogę służyć? – spytała.

– Moja córka jest zainteresowana lalką. – Spence wypuścił Freddie z objęć.

– A więc jesteś we właściwym miejscu. – Annie w poczuciu obowiązku skierowała swoją uwagę ku dziewczynce. Rzeczywiście była urocza. Miała szare oczy ojca i jasne rozwiane włosy. – Jaką lalkę byś chciała?

– Ładną – odparła bez wahania Freddie. – Ładną, z rudymi włosami i niebieskimi oczami.

– Jestem pewna, że coś znajdziemy. – Wyciągnęła rękę do dziewczynki. – Chcesz się rozejrzeć?

Dziewczynka zerknęła w stronę ojca, a widząc w jego oczach przyzwolenie, podała rękę Annie i poszła razem z nią w głąb sklepu.

– Do diabła – skrzywił się Spence.

Nina po raz drugi ścisnęła jego dłoń.

– Spence...

– Sam siebie oszukuję, wmawiając sobie, że to bez znaczenia, że ona niczego nie pamięta.

– To jeszcze nic nie znaczy, że chce mieć lalkę z rudymi włosami i niebieskimi oczami.

– Rude włosy i niebieskie oczy – powtórzył nerwowo. – Takie jak Angela. Ona pamięta, Nino. I nie można tego lekceważyć. – Wcisnął ręce w kieszenie i odszedł o parę kroków.

Trzy lata, pomyślał. To już prawie trzy lata. Freddie jeszcze nosiła pieluchy. Ale pamięta Angelę, piękną, lekkomyślną Angelę. Nawet ktoś najbardziej liberalny nie uznałby, że Angela nadaje się na matkę. Nigdy jej nie przytuliła ani nie zaśpiewała na dobranoc, nie ukołysała ani nie ukoiła.

Wpatrywał się w małą lalkę z porcelanową buzią, ubraną w jasnoniebieską sukienkę. Długie cienkie palce, ogromne rozmarzone oczy. Oczy Angeli. Nieprawdopodobnie piękne. I zimne jak ze szkła.

Kochał ją tak, jak mężczyzna może kochać dzieło sztuki, podziwiając na odległość doskonałość formy i wciąż doszukując się ukrytego w niej znaczenia. Mimo to udało im się stworzyć cudowną, przemiłą córeczkę, która jakoś chowała się przez pierwsze lata swego życia niemal bez udziału rodziców.

Będzie musiał jej to wynagrodzić. Spence na moment przymknął oczy. Zamierzał zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby dać Freddie miłość, oparcie i poczucie bezpieczeństwa, na jakie zasłużyła. Poczucie rzeczywistości. To słowo mogło się wydawać banalne, ale najlepiej oddawało sens tego, czego pragnął dla córeczki – prawdziwych, silnych więzów rodzinnych, po prostu prawdziwej rodziny.

Dziewczynka kochała go. Czuł dreszcz wzruszenia, gdy tylko pomyślał o jej oczach błyszczących tak szczególnie, gdy ją utulał do snu, o drobnych ramionkach oplatających jego szyję, gdy się pochylał nad jej łóżeczkiem. Być może nigdy sobie nie wybaczy, że kiedy była malutka, był tak bardzo pochłonięty własnymi problemami, własnym życiem. Ale teraz wszystko się zmieniło. Nawet przeprowadzkę zorganizował z myślą o niej.

Usłyszał śmiech córeczki i ponure myśli ustąpiły miejsca radości. Nie było nic słodszego ponad śmiech dziecka. Można by wokół niego zbudować całą symfonię. Nie będzie jej przeszkadzał. Niech się nacieszy widokiem tych wszystkich lalek, zanim jej przypomni, że tylko jedna będzie do niej należała.

Miał teraz chwilę czasu, by rozejrzeć się po sklepie. Był piękny i jasny. Choć niewielki, mieścił w sobie wszystko, o czym dziecko mogło zamarzyć. Z sufitu zwieszała się złota żyrafa i ogromny pies. Na jednej z lad ustawiono rzędy kolejek, samochodów i samolocików, wszystkie w wesołych kolorach, a tuż obok miniaturowe mebelki dla lalek. Obok modelu stacji kosmicznej stało staroświeckie pudełko z wyskakującym ze środka diabełkiem. I oczywiście były lalki. Dużo pięknych lalek w najrozmaitszych strojach, usadowionych przy małych stoliczkach z serwisami do herbaty.

Całość, choć przemyślana w najdrobniejszych szczegółach, sprawiała wrażenie improwizacji, a nawet pewnego chaosu. To miejsce musiało urzekać dzieci. Była to istna jaskinia Aladyna, w której każdy mógł dla siebie coś znaleźć. Usłyszał radosny śmiech córeczki. Już wiedział, że nie uda mu się jej powstrzymać od regularnych wizyt w tym bajkowym świecie.

To była jedna z przyczyn, dla których zdecydował się przeprowadzić do małego miasta. Chciał, by jego córka poznała urok małych sklepów, w których sprzedawcy będą znali jej imię. Żeby mogła chodzić sama z jednego końca miasta na drugi, bezpieczna i spokojna. Żeby nikt jej nie uprowadził, nie oszukał, nie wciągnął w narkotyki. Tutaj nie potrzeba alarmów i wymyślnych systemów bezpieczeństwa, murów odgradzających od ulicy i chroniących od intruzów. Nawet taka mała dziewczynka jak Freddie będzie się tutaj czuła u siebie.

I może on, pomału, stopniowo, odzyska spokój i równowagę ducha.

Od niechcenia wziął do ręki pozytywkę. Była zrobiona z delikatnej porcelany, ozdobiona wdzięczną figurką Cyganki w długiej czerwonej sukni. W uszach miała złote koła, w ręku trzymała tamburyn. Był pewien, że nawet na Piątej Alei nie znalazłby nic bardziej oryginalnego.

Zastanawiał się, jak właściciel mógł postawić to cacko w miejscu, gdzie łatwo mogły je uszkodzić wszędobylskie dziecięce ręce. Zaciekawiony, przekręcił kluczyk i obserwował figurkę obracającą się wokół maleńkiego porcelanowego ogniska.

Czajkowski. Natychmiast poznał charakterystyczne dźwięki utworu, który dobrze znał i lubił. Przedziwne, pomyślał, ta muzyka w takim miejscu. A później podniósł wzrok i zobaczył Nataszę.

Patrzył i nie mógł oderwać od niej wzroku. Stała parę kroków od niego, obserwując go z lekko pochyloną głową. Miała ciemne włosy jak tancerka z pozytywki, bujne loki otaczały jej twarz i w bezładzie spływały na ramiona. Ciemną karnację podkreślała prosta czerwona suknia.

Nie była delikatna. Mimo że niewysoka, sprawiała wrażenie silnej. Może to z powodu twarzy, z wysokimi kośćmi policzkowymi i pełnymi ustami bez śladu szminki... Oczy miała prawie tak ciemne jak włosy, z ciężkimi powiekami i długimi rzęsami. Było w niej coś bardzo zmysłowego. Aura zmysłowości otaczała ją tak, jak inne kobiety otacza zapach perfum.

Pierwszy raz od lat poczuł nagły przypływ pożądania.

Natasza od razu się zorientowała. Oburzyło ją to. Cóż to za mężczyzna, pomyślała. Wchodzi do sklepu z żoną i córką, a pożera wzrokiem inną kobietę?

Tacy mężczyźni nie byli w jej guście.

Podeszła do niego. Zdecydowana zignorować to spojrzenie, tak jak w przeszłości ignorowała podobne.

– Mogę panu w czymś pomóc? – spytała.

Pomóc? Ależ tak, natychmiast dostarczyć mu tlenu. Nie miał pojęcia, że na widok kobiety człowiekowi może dosłownie zabraknąć tchu w piersiach.

– Kim pani jest? – spytał.

– Natasza Stanislaski – przedstawiła się z lodowatym uśmiechem. – Jestem właścicielką tego sklepu.

Miała lekko schrypnięty głos, a nieznaczny słowiański akcent przydawał mu szczególnego erotyzmu. Spence'owi skojarzył się z muzyką rozbrzmiewającą z pozytywki. Pachniała mydłem, niczym więcej, uwodzicielskim zapachem świeżości.

Nie odzywał się. Uniosła brwi. Takie zbicie mężczyzny z tropu mogło być nawet zabawne, ale ona była w pracy, a mężczyzna miał żonę.

– Pańskiej córce podobają się trzy lalki i nie może się zdecydować, którą wybrać. Może pan jej doradzi?

– Za chwilę. Pani ma taki akcent... rosyjski?

– Tak. – Zastanawiała się, czy nie powinna mu powiedzieć, że jego żona czeka przy drzwiach, najwyraźniej znudzona i zniecierpliwiona.

– Od kiedy mieszka pani w Ameryce?

– Od szóstego roku życia. – Spojrzała na niego zimno. – Byłam mniej więcej w wieku pańskiej córki. A teraz przepraszam, ale...

Położył jej dłoń na ramieniu, zanim zdążyła odejść. Choć zdawał sobie sprawę, iż nie powinien tego robić, zaskoczył go wyraz niepohamowanej złości w jej wzroku.

– Przepraszam, chciałem spytać o tę pozytywkę.

Natasza skierowała na nią wzrok w chwili, gdy muzyka dobiegła końca.

– To jedna z naszych najcenniejszych, ręczna robota. Jest pan nią zainteresowany?

– Jeszcze się nie zdecydowałem, ale pomyślałem, że może pani nie wie, że ona tutaj stoi.

– Nie rozumiem...

– Takiej rzeczy nikt nie szuka w sklepie z zabawkami. Byłoby szkoda, gdyby jakieś dziecko ją zniszczyło.

Natasza przesunęła pozytywkę bliżej ściany.

– Można by ją naprawić. – Wzruszyła ramionami. – Uważam, że dzieci też powinny słuchać muzyki, nie sądzi pan?

– Tak – zgodził się i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się uśmiech. Annie miała rację, przyznała w duchu Natasza, on naprawdę jest atrakcyjny. Mimo irytacji coś ją do niego ciągnęło i, co dziwne, wyczuwała w nim pokrewną duszę. – Szczerze mówiąc, całkowicie się z panią zgadzam. Może moglibyśmy porozmawiać o tym przy kolacji – dodał.

Natasza z trudem się opanowała. Miała porywczą naturę, ale przypomniała sobie, że ten mężczyzna jest w jej sklepie nie tylko z żoną, ale i z córką.

Nie powiedziała tego, co cisnęło jej się na usta, ale Spence i tak zorientował się, co myśli.

– Nie – ucięła i odwróciła się od niego.

– Panno... – zaczął Spence, ale w tym momencie podbiegła Freddie, niosąc dużą miękką lalkę z materiału.

– Tatusiu, patrz, prawda, że śliczna? – Oczy jej błyszczały.

Wszystko można było o tej lalce powiedzieć, prócz tego, że jest śliczna, pomyślał Spence. Miała wprawdzie rude włosy, ale na tym podobieństwo do Angeli się kończyło. Odetchnął z ulgą. Znając córkę, wiedział, że czeka na jego opinię. Zastanowił się przez chwilę.

– To najlepsza lalka, jaką dzisiaj widziałem – stwierdził w końcu.

– Naprawdę?

Przykucnął, by spojrzeć dziewczynce w oczy.

– Naprawdę. Masz świetny gust, buziaczku.

– Mogę ją wziąć? – spytała, przyciskając lalkę do piersi.

– Myślałem, że to dla mnie – zażartował.

– Zapakuję ją – powiedziała Natasza cieplejszym tonem. Może i jest bufonem, ale kocha swoją córkę.

– Będę ją niosła. – Freddie przycisnęła lalkę mocniej do siebie.

– Dobrze. W takim razie dam ci dla niej wstążkę do włosów. Jaką byś chciała?

– Niebieską.

– Będzie niebieska. – Natasza podeszła do kasy.

Nina rzuciła okiem na lalkę i skrzywiła się lekko.

– Kochanie, czy na pewno ta podoba ci się najbardziej?

– Tacie się podoba – mruknęła dziewczynka, schylając głowę.

– Tak. Bardzo mi się podoba – potwierdził z wymownym spojrzeniem i sięgnął po portfel.

Matka z pewnością nie jest aniołem, uznała Natasza. Ale to jeszcze nie daje mężczyźnie prawa do zwracania się do ekspedientki w ten sposób. Wzięła banknot, wydała resztę i sięgnęła po niebieską wstążkę.

– Proszę – powiedziała do Freddie. – Myślę, że lalce spodoba się nowy dom.

– Będę się nią opiekowała – zapewniła dziewczynka, usiłując związać lalce włosy. – Czy tutaj można przyjść oglądać zabawki, czy trzeba coś kupować? – spytała.

Natasza uśmiechnęła się, wzięła inną wstążkę i związała dziewczynce włosy w koński ogon.

– Możesz przychodzić, kiedy zechcesz.

– Spence, naprawdę musimy już iść. – Nina stała w otwartych drzwiach.

– Masz rację. – Zawahał się. To przecież małe miasto, uświadomił sobie. A jeśli Freddie może tu przychodzić, to i on będzie mógł. – Miło mi było panią poznać – dodał, uśmiechając się do Nataszy.

– Do widzenia. – Odczekała, aż wyjdą, i wybuchnęła niepowstrzymanym potokiem słów.

– O co chodzi? – Annie wychyliła się zza regału.

– Ten mężczyzna!

– Tak – westchnęła przeciągle Annie. – Ten mężczyzna...

– Przychodzi z żoną i dzieckiem do sklepu z zabawkami, a potem patrzy na mnie tak, jakby chciał pożreć mnie wzrokiem.

– Cicho. – Annie przycisnęła rękę do serca. – Nie podniecaj mnie, proszę.

– Uważam, że to skandal. – Natasza uderzyła pięścią w ladę. – Zapraszał mnie na kolację.

– Co? – W oczach Annie pojawił się błysk zachwytu, ale szybko zgasł, gdy zobaczyła wyraz twarzy Nataszy. – Masz rację. To skandal, zważywszy na to, że jest żonaty, nawet jeśli jego żona wygląda jak zimna ryba.

– Nie interesują mnie jego problemy małżeńskie – żachnęła się Natasza.

– Nie... – zawahała się Annie, wciąż jeszcze bujając myślami w obłokach. – Domyślam się, że odmówiłaś.

– Oczywiście, a coś ty myślała?! – Natasza z trudem wydobywała z siebie głos.

– Tak właśnie myślałam – szybko zgodziła się Annie.

– Ależ ten facet ma tupet! – ciągnęła Natasza czerwona z oburzenia. – Przychodzi tu i robi mi niedwuznaczne propozycje.

– No, nie! – Annie chwyciła ją za ramię. – Naprawdę robił ci propozycje? Tutaj?

– Wzrokiem – wyjaśniła Natasza. – Trudno było się nie domyślić. – Irytowało ją, że mężczyźni często zwracają uwagę tylko na jej wygląd. Chcą widzieć tylko jej ciało, pomyślała z niesmakiem. Początkowo, gdy nie wiedziała jeszcze, co te spojrzenia i aluzje naprawdę znaczą, tolerowała je. Ale szybko przestała. – Gdyby nie ta słodka dziewczynka, strzeliłabym go w pysk. – Natasza nie przebierała w słowach. Po raz drugi uderzyła pięścią w ladę.

Annie zbyt często była świadkiem wzburzenia przyjaciółki, by nie wiedzieć, jak ją uspokoić.

– Była słodka, prawda? – podchwyciła. – Ma na imię Freddie. Oryginalnie, co?

Natasza głęboko zaczerpnęła tchu. Pocierała dłoń.

– Tak.

– Powiedziała mi, że dopiero co przenieśli się do Shepherdstown z Nowego Jorku. Ta lalka ma być jej pierwszym nowym przyjacielem.

– Biedna mała. – Natasza aż nadto dobrze znała lęki i stresy towarzyszące dziecku w nowym miejscu. Mniejsza o ojca, zdecydowała. – Chyba jest w tym samym wieku co JoBeth Riley. – Zapomniała już o swoim wzburzeniu i podniosła słuchawkę telefonu. Nie zaszkodzi zadzwonić do pani Riley.

Spence stał w oknie pokoju muzycznego i patrzył na grządki pełne kwiatów. Ogród za oknem i trawnik, który aż się prosił, by o niego zadbać, były czymś całkiem nowym w jego życiu. Nigdy jeszcze nie kosił trawy. Uśmiechnął się na samą myśl o kosiarce.

Przed domem rósł duży, rozłożysty klon. Liście były ciemnozielone. Za parę tygodni pożółkną i zaczną opadać. Lubił widok na Central Park West z okna swego nowojorskiego mieszkania, gdy zmieniający się wygląd drzew oznajmiał kolejną porę roku. Tutaj jednak było całkiem inaczej.

Tutaj trawa, kwiaty i drzewa, na które patrzył, należały do niego. To jego oko miały cieszyć i to on miał o nie dbać. Tutaj mógł pozwolić Freddie wyjść z lalkami z domu i nie martwić się, gdy straci ją z oczu. Będzie mi tu dobrze, myślał, będę wiódł normalne życie. Czuł to już wtedy, gdy pierwszy raz przyleciał, by porozumieć się z dziekanem, a potem kiedy oglądał ten duży dom, pełen zakamarków, w towarzystwie depczącej mu po piętach agentki nieruchomości.

Nie musiała się starać. Został sprzedany w chwili, gdy przekroczył jego próg.

Rozmyślania przerwał mu widok kolibra, który przysiadł na płatku petunii. W tym momencie był już bardziej niż kiedykolwiek pewny, że decyzja opuszczenia Nowego Jorku była słuszna.

„Chcesz spróbować wiejskiego życia? Szybko ci się znudzi”. Słowa Niny dźwięczały mu w uszach, gdy obserwował promienie słońca tańczące na kolorowych skrzydełkach ptaszka. Trudno ją było winić za te słowa, zważywszy na to, że zawsze lubił być w samym środku wydarzeń. Nie mógł zaprzeczyć, że gustował w tych wszystkich przyjęciach przeciągających się do wczesnych godzin rannych, w eleganckich kolacjach w najlepszych lokalach, będących ukoronowaniem udanego wieczoru w filharmonii czy operze.

Urodził się w świecie blasku, dobrobytu i prestiżu. Całe życie obracał się tam, gdzie akceptowano tylko to, co najlepsze. I dobrze się czuł w takiej atmosferze. Lato w Monte Carlo, zima w Nicei lub w Cannes. Weekendy w CancLn lub na Arubie.

Nie mógł wykreślić tego etapu ze swego życia, ale żałował, że wcześniej nie uświadomił sobie odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa.

Zrobił to teraz. Ku własnemu zaskoczeniu i ku zaskoczeniu wszystkich, którzy go znali, cieszył się z tej decyzji. To zasługa Freddie. Ona wszystko zmieniła.

Pomyślał o niej i w tej samej chwili ujrzał, jak biegnie przez trawnik, przyciskając do piersi nową lalkę. Tak jak przypuszczał, kierowała się prosto do huśtawki. Usiadła, trzymając lalkę na kolanach. Uśmiechała się, mrucząc coś do siebie pod nosem.

Ogarnęła go fala czułości, jakiej nie zaznał nigdy przedtem. Było to uczucie tak dojmujące, że nieomal sprawiające ból. Nie odrywał wzroku od córki.

Huśtała się, cały czas tuląc do siebie lalkę i szepcząc jej do ucha jakieś sobie tylko znane tajemnice. Cieszyło go, że Freddie wybrała skromną, szmacianą lalkę. Mogła wybrać jedną z tych najdroższych, z buzią z chińskiej porcelany, ubraną w wykwintną suknię. Tymczasem zdecydowała się na taką, która wyglądała, jakby sama potrzebowała miłości.

Przez cały ranek nie mówiła o niczym innym, tylko o sklepie z zabawkami, i Spence wiedział, że marzy o tym, by pójść tam jeszcze raz. O, nie, ona o nic nie poprosi. W każdym razie nie wprost. Zrobią to za nią jej oczy. Bawiło go i zarazem wprawiało w zakłopotanie, że Freddie, mając zaledwie pięć lat, instynktownie posługuje się wypróbowanymi kobiecymi sztuczkami.

On też myślał o sklepie z zabawkami, a ściślej mówiąc – o jego właścicielce. Ona nie uciekała się do żadnych sztuczek. Okazała jawnie, co o nim myśli. Skrzywił się z niesmakiem na wspomnienie swego nietaktownego zachowania. Wyszedłem z wprawy, pomyślał z ironią. Co więcej, nie przypominał sobie, kiedy ostatnio doświadczył tak silnego podniecenia. Było to jak grom z jasnego nieba, jak uderzenie pioruna.

Tymczasem jej reakcja... Mrożąca. Spence raz jeszcze odtworzył w pamięci scenę, jaka się między nimi rozegrała. Kobieta była wściekła. Zanim jeszcze zdążył cokolwiek powiedzieć, stała się uosobieniem furii.

Nawet nie starała się być uprzejma, odmawiając mu. Ograniczyła się do krótkiego lodowatego „nie”, do jednej sylaby. Zareagowała tak, jakby, nie przymierzając, poprosił, by poszła z nim do łóżka.

Oczywiście, że chciałby. Już w chwili gdy ją ujrzał, wyobraził sobie, że niesie ją do jakiegoś ciemnego leśnego zakątka, gdzie ziemia jest pokryta miękkim mchem, a niebo przysłonięte koronami drzew. Tam mógłby się rozkoszować smakiem jej pełnych, zmysłowych ust, tam mógłby oddać się dzikiej namiętności, jaką obiecywała jej twarz, dzikiemu, nieokiełznanemu seksowi, zapominając o miejscu i czasie, o tym co dobre, a co złe.

Wielkie nieba, zdumiał się, przecież zachowuje się jak nastolatek. Nie, zachowuje się jak mężczyzna, który od lat jest bez kobiety. Nie wiedział, czy powinien być wdzięczny Nataszy Stanislaski, że obudziła w nim uśpione potrzeby, czy wręcz przeciwnie.

Jednego w każdym razie był pewien – że pragnie znów ją zobaczyć.

– Jestem już spakowana. – W drzwiach stała Nina. Westchnęła cicho. Spence nie reagował, bez reszty zaprzątnięty własnymi myślami. – Spencer... – Podchodząc bliżej, Nina podniosła głos. – Powiedziałam, że jestem już spakowana.

– Co? Ach, tak. – Uśmiechnął się rozkojarzony. – Będzie nam ciebie brakowało, Nino.

– Raczej będziesz zadowolony, widząc moje plecy – skorygowała i pocałowała go lekko w policzek.

– Nie. – Ścierając z jego skóry ślad szminki, zauważyła, że teraz uśmiechnął się szczerze i spontanicznie. – Doceniam to, co dla nas zrobiłaś. Wiem, jak bardzo jesteś zajęta.

– Nie mogłam pozwolić, żeby mój brat sam penetrował dzikie ostępy Wirginii Zachodniej. – Ujęła jego dłoń z niekłamanym wzruszeniem. – Spence, jesteś pewien, że postąpiłeś słusznie? Zapomnij o wszystkim, co mówiłam, i przemyśl to jeszcze raz. To dla was duża zmiana. A co będziesz tutaj robił w wolnym czasie?

– Kosił trawę. – Roześmiał się na widok wyrazu jej twarzy. – Siedział na ganku. Może znowu zacznę komponować.

– Mógłbyś komponować w Nowym Jorku.

– W ciągu ostatnich lat nie napisałem nawet dwóch taktów – przypomniał jej.

– W porządku. – Machnęła ręką. – Ale skoro chciałeś zmiany, mogłeś przenieść się na Long Island czy nawet do Connecticut. – Podeszła do fortepianu.

– Nino, naprawdę podoba mi się tutaj. Wierz mi, to najlepsza rzecz, jaką mogłem zrobić dla Freddie. I dla siebie – dodał.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz. – Kochała go, więc uśmiechnęła się, nie chcąc się z nim dłużej spierać. – Mimo to uważam, że najdalej za pół roku będziesz z powrotem w Nowym Jorku. A tymczasem, ponieważ to dziecko ma tylko ciotkę, liczę, że będziesz mnie na bieżąco informował o wszystkim, co się dzieje. – Spojrzała na paznokcie, zmartwiona drobnym odpryskiem lakieru. – Ten pomysł ze szkołą publiczną...

– Nino, nie zaczynaj znowu.

– Nieważne. – Wyciągnęła do niego rękę. – Nie ma sensu ciągnąć tej dyskusji, skoro muszę zdążyć na samolot. A poza tym, to w końcu twoje dziecko.

– No właśnie.

Nina postukała palcem w wypolerowaną powierzchnię fortepianu.

– Spence, wciąż masz poczucie winy z powodu Angeli. Widzę to. Niepotrzebnie.

Uśmiech znikł z jego twarzy.

– Wymazanie pewnych błędów wymaga czasu.

– Ona cię unieszczęśliwiła – ciągnęła Nina. – Już w pierwszym roku waszego małżeństwa były problemy. Och, ty nie byłeś skory do zwierzeń – dodała. – Ale inni aż się palili, żeby opowiadać wszystko wszystkim dokoła. I mnie również. Było tajemnicą poliszynela, że nie chciała dziecka.

– A czy ja byłem dużo lepszy, skoro chciałem mieć dziecko tylko po to, żeby wypełniło pustkę w moim małżeństwie? Dziecko to poważny obowiązek.

– Popełniałeś błędy. Ale zrozumiałeś to i naprawiłeś. Angela nigdy w życiu nie czuła się winna. Gdyby nie umarła, i tak byś się rozwiódł i przejął opiekę nad Freddie. Wyszłoby na to samo. Wiem, że to brzmi cynicznie, ale prawda często jest okrutna. Nie chcę myśleć, że przeprowadziłeś się tutaj, że tak nagle zmieniłeś swoje życie tylko dlatego, że starasz się nadrobić coś, co już dawno minęło.

– Może po części tak jest. Ale jest i coś więcej. – Wyciągnął rękę, czekając aż Nina podejdzie. – Spójrz na nią. – Wskazał na łąkę przed oknem, gdzie Freddie wciąż się huśtała, unosząc się wysoko w powietrze niczym koliber. – Ona jest szczęśliwa. I ja też.

ROZDZIAŁ DRUGI

– Wcale się nie boję.

– Oczywiście, że nie. – Spence patrzył na dzielną twarzyczkę córki odbijającą się w lustrze i delikatnie gładził jej włosy. Nawet gdyby głos jej nie drżał, i tak by wiedział, że jest przerażona. Sam czuł ucisk w żołądku.

– Niektóre dzieci może płaczą. – Jej duże oczy już były wilgotne. – Ale ja nie.

– Zobaczysz, będzie ci się podobało – uspokajał ją, choć wcale nie był tego taki pewien. Kłopot bycia rodzicem polega i na tym, że zawsze trzeba robić dobrą minę do złej gry i nigdy nie tracić pewności siebie. – Pierwszy dzień w szkole zawsze bywa trochę nieprzyjemny, ale kiedy już się tam zadomowisz i poznasz koleżanki i kolegów, będziesz bardzo zadowolona.

– Naprawdę? – Patrzyła na niego z nadzieją połączoną z niedowierzaniem.

– Lubiłaś chodzić do przedszkola, prawda? – To wymijające stwierdzenie, przyznał w duchu, ale nie może czynić obietnic, których mógłby nie dotrzymać.

– Tak. – Spuściła wzrok, wpatrując się w żółtego wielbłąda stojącego na biureczku. – Ale tu nie będzie Amy i Pam.

– Będziesz miała nowe przyjaciółki. Już poznałaś JoBeth. – Myślał o wesołej czarnowłosej dziewczynce, która odwiedziła ich z matką przed paroma dniami.

– Tak. JoBeth jest miła, ale... – Jak miała mu wytłumaczyć, że JoBeth zna już wszystkie dziewczynki? – Może pójdę jutro? – Popatrzyła na niego pytająco.

Ich spojrzenia spotkały się w lustrze. Oparł brodę na jej ramieniu. Pachniała lawendowym mydełkiem, które uwielbiała, bo było w kształcie dinozaura. Patrzył na ich twarze obok siebie. Była bardzo podobna do niego, tyle że miała łagodniejsze, subtelniejsze rysy i wydawała mu się nieskończenie piękna.

– Mogłabyś, ale wtedy to jutro byłby twój pierwszy dzień w szkole. I znów burczałoby ci w brzuszku z przejęcia.

– A burczy?

– Pewno, jeszcze jak! Nie słyszysz? Ale mnie też. Ja też idę dziś do szkoły.

– Naprawdę? – Otworzyła szeroko oczy.

– Oczywiście. Studenci już czekają na swego nowego profesora.

Freddie bawiła się różową kokardą, którą zawiązał jej na końcu warkocza. Wiedziała, że to nie to samo, ale nic nie powiedziała, bo nie chciała go martwić. Słyszała kiedyś, jak rozmawiał z ciocią Niną, i pamiętała, jaki był zły, kiedy ciocia zarzucała mu, że wyrywa jej bratanicę ze środowiska, w którym się wychowywała.

Freddie nie bardzo rozumiała, co to znaczy wyrywać ze środowiska, ale wiedziała, że jej tata był smutny i nawet gdy ciocia Nina wyjechała, wciąż miał ten sam zatroskany wyraz twarzy. Nie chciała go teraz martwić i nie chciała, żeby pomyślał, że ciocia Nina miała rację. Gdyby wrócili do Nowego Jorku, huśtawki byłyby tylko w parku.

Poza tym podobał jej się ten duży dom i nowy pokój. I tata pracował tak blisko, że będzie w domu wcześnie, na długo przed kolacją. Postanowiła już się nie dąsać i uznała, że skoro chce tutaj zostać, musi pójść do szkoły.

– Będziesz w domu, jak wrócę? – spytała.

– Myślę, że tak. A jeśli nie, to będzie Vera – powiedział, mając na myśli ich długoletnią gosposię. – Opowiesz mi wszystko, co było w szkole. – Uniósł ją i pocałował w czubek głowy. Wydała mu się taka mała w obszernym biało-różowym dresie. W jej dużych szarych oczach malował się smutek, dolna warga drżała. Z trudem powstrzymywał się, by nie chwycić jej w ramiona i nie obiecać, że nigdy nie będzie musiała iść do szkoły ani w żadne inne miejsce, które budziłoby w niej lęk. – Zobaczymy, co Vera dała ci na drugie śniadanie – powiedział.

Dwadzieścia minut później stał na poboczu szosy, trzymając dziewczynkę za rękę. Niemal tak samo przerażony jak ona, obserwował duży żółty autobus szkolny zjeżdżający ze wzgórza.

Nagle przyszło mu do głowy, że powinien sam odwozić ją do szkoły, przynajmniej przez kilka pierwszych dni. Powinien z nią być, a nie zostawiać w autobusie pełnym obcych dzieci. Z drugiej strony, może lepiej potraktować całą rzecz normalnie, pozwolić jej wejść w grupę rówieśników, by od początku stała się jedną z nich.

Czy jednak pozwolić jej jechać samej? To jeszcze dziecko. Jego dziecko. A jeśli postępuje niewłaściwie? To nie jest kwestia wyboru koloru sukienki. Tylko dlatego, że nadszedł określony dzień i godzina, ma powiedzieć córce, żeby wsiadła do tego autobusu, a potem odejść jak gdyby nigdy nic?

A jeśli kierowca straci panowanie nad kierownicą? A skąd może wiedzieć, czy ktoś powie Freddie, do którego autobusu ma wsiąść po lekcjach?

Autobus zatrzymał się. Odruchowo zacisnął dłoń na rączce dziewczynki. A kiedy drzwi otworzyły się, był niemal gotów uciec z nią gdzie pieprz rośnie.

– Dzień dobry. – Za kierownicą siedziała duża, tęga kobieta. Uśmiechała się do nich przyjaźnie. Za nią przepychała się i pokrzykiwała gromadka dzieci. – Zapewne profesor Kimball? – zwróciła się do Spence'a.

– Tak. – Miał już na końcu języka tłumaczenie, dlaczego nie pozwoli Freddie jechać autobusem.

– Jestem Dorothy Mansfield – przedstawiła się kobieta. – Dzieciaki nazywają mnie panną D. A ty pewnie jesteś Frederica? – zwróciła się do Freddie.

– Tak, proszę pani. – Dziewczynka zagryzła dolną wargę i wtuliła twarz w rękaw marynarki ojca. – To znaczy, Freddie – dodała po chwili.

– Świetnie. – Panna D. uśmiechnęła się do niej. – Podoba mi się. Frederica to stanowczo za długie. No, to wskakuj, Freddie. Dziś jest twój wielki dzień. Johnie Harman, oddaj książkę Mikeyowi, chyba że chcesz siedzieć za mną do końca tygodnia. Wiesz, że tu nie ma żartów.

Freddie, łykając łzy, postawiła stopę na pierwszym stopniu. Po chwili wahania weszła na drugi.

– Czemu nie usiądziesz z JoBeth i Lisą? – zaproponowała panna D. Odwróciła się do Spence'a i mrugnęła porozumiewawczo. – Proszę się nie martwić, profesorze. Zaopiekujemy się Freddie.

Drzwi zasunęły się automatycznie i autobus ruszył. Spence stał w miejscu, odprowadzając go wzrokiem, dopóki nie zniknął za zakrętem.

Nie mógł narzekać na brak zajęć. Od chwili gdy wszedł do college'u, nie miał wolnej ani sekundy. Musiał przestudiować harmonogram, poznać współpracowników, obejrzeć instrumenty, przejrzeć nuty. Uczestniczył w zebraniu wydziału, potem zjadł lunch w stołówce, wreszcie zabrał się do przeglądania papierów. Znał już ten rytuał. Tak samo było trzy lata temu, gdy obejmował stanowisko w Juilliard School of Music. Tym razem jednak, podobnie jak Freddie, był w mieście nowy i musiał dopiero poznać tutejsze środowisko i panujące obyczaje.

Martwił się o córkę. W czasie lunchu wyobrażał ją sobie w szkolnej stołówce, pachnącej masłem orzechowym i kartonami mleka. Pewnie siedzi skulona na końcu stołu, przestraszona, samotna, nieszczęśliwa, podczas gdy inne dzieci rozmawiają, śmieją się, żartują. Oczyma duszy widział ją gdzieś w kąciku, patrzącą tęsknie, jak dookoła niej biegają, krzyczą, bawią się jej koleżanki i koledzy. Takie przeżycia pozostawiają trwały ślad w psychice dziecka.

A wszystko dlatego, że pozwolił jej wsiąść do tego przeklętego żółtego autobusu.

Pod koniec dnia miał już takie poczucie winy, jakby sam maltretował dzieci. Był pewien, że jego mała córeczka wróci do domu zalana łzami, zdruzgotana rygorem pierwszego dnia w szkole. Nieraz zadawał sobie pytanie, czy jednak Nina nie miała racji. Może powinien zostać w Nowym Jorku, gdzie Freddie miała przyjaciółki i bliskie osoby, gdzie czuła się u siebie?

Z neseserem w ręku i marynarką przerzuconą przez ramię wyruszył do domu. Miał do przejścia niewiele ponad kilometr. Było bardzo ciepło jak na tę porę roku. Wykorzysta pogodę i dopóki nie nadejdzie zima, będzie chodził piechotą do szkoły i z powrotem.

Już zdążył zakochać się w tym mieście. Były tu ładne małe sklepiki i stare domy wzdłuż głównej ulicy, wysadzanej drzewami. Miasto było dumne ze swego college'u, a także ze swojej historii, tradycji i prestiżu. Ulica pięła się w górę. Tylko gdzieniegdzie płyty chodnika były pęknięte, w miejscach, podminowanych przez korzenie drzew. Mimo przejeżdżających samochodów było na tyle cicho, by móc usłyszeć szczekanie psa czy muzykę dochodzącą z okolicznych domów. Jakaś kobieta, sadząca bratki wokół ganku, podniosła głowę i pomachała do niego. Spence uśmiechnął się i też pozdrowił ją ruchem ręki.

Nawet mnie nie zna, pomyślał, a jednak mnie pozdrowiła. Już się cieszył na następne spotkanie. Może dla odmiany będzie sadzić cebulki albo odgarniać śnieg sprzed domu... Czuł unoszący się w powietrzu zapach jesieni. Z jakichś bliżej niewytłumaczalnych powodów ogarnęła go nagła radość.

Nie, nie popełnił błędu. On i Freddie będą tu u siebie. Nie minie tydzień, a to miasto stanie się ich domem.

Zatrzymał się przy krawężniku, czekając aż przejedzie furgonetka. Po drugiej stronie ulicy zobaczył znany mu już szyld sklepu z zabawkami. „Zabawny Domek”. Podoba mi się, pomyślał. Trafna nazwa. Zapowiada zabawę i radość, tak jak jego wystawa, na której domki dla lalek, pucołowate lalki i malutkie czerwone samochodziki obiecywały w środku prawdziwy skarbiec dla dzieci. W tym momencie nie był w stanie myśleć o niczym innym jak o znalezieniu czegoś, co wywołałoby uśmiech na twarzy jego córki.

Rozpieszczasz ją, zadźwięczały mu w uszach słowa Niny.

A więc? Rzucił okiem w lewo i w prawo i szybko przeszedł na drugą stronę ulicy. Jego mała dziewczynka wkroczyła do autobusu szkolnego tak dzielnie, jak żołnierz wyruszający na pole bitwy. Nie będzie zatem nic złego, jeśli dostanie coś w nagrodę.

Dzwonek w drzwiach odezwał się, gdy tylko przekroczył próg sklepu. W środku unosił się miły zapach. Mięta, pomyślał i uśmiechnął się. Z głębi sklepu dochodziły dźwięki pozytywki. Słuchał ich z przyjemnością.

– Już do pani idę.

Uświadomił sobie, że już zapomniał, jak cudownie brzmi ten głos.

Tym razem nie zrobi z siebie głupca. Dziś jest przygotowany na jej widok, na głos i zapach. Przyszedł tutaj, żeby kupić prezent dla córki, a nie podrywać właścicielkę sklepu. A zresztą – uśmiechnął się do dużej pluszowej pandy – dlaczego nie miałby zrobić jednego i drugiego?

– Jestem pewna, że Bonnie będzie zachwycona – powiedziała Natasza, niosąc miniaturową karuzelę dla swojej klientki. – To piękny prezent urodzinowy.

– Zobaczyła ją parę tygodni temu i od tego czasu o niczym innym nie mówi. – Babcia Bonnie udawała, że nie przejmuje się ceną. – Chyba jest już na tyle duża, żeby się z nią należycie obchodzić.

– Bonnie to bardzo rozsądna dziewczynka – powiedziała Natasza i w tej samej chwili zauważyła Spence'a stojącego przy ladzie. – Zaraz do pana podejdę – rzuciła. Temperatura jej głosu obniżyła się co najmniej o dwadzieścia stopni.

– Proszę się nie spieszyć – odparł, nie podejmując jej wojowniczego tonu.

Było jasne, że postanowiła go nie lubić.

To może być interesujące, pomyślał, dotrzeć do przyczyn jej stosunku do niego. I spróbować go zmienić, dodał w duchu.

– Pięćdziesiąt pięć dolarów, pani Mortimer – powiedziała Natasza.

– Ależ, kochana, tu jest cena sześćdziesiąt siedem dolarów – zaprotestowała pani Mortimer.

Natasza, która znała trudną sytuację finansową klientki, uśmiechnęła się tylko.

– Ach, przepraszam. Nie mówiłam pani, że jest przeceniona?

– Nie. – Pani Mortimer westchnęła z ulgą, odliczając banknoty. – Mam dziś dobry dzień – uśmiechnęła się.

– Bonnie też. – Natasza obwiązała paczkę różową wstążką. – To ulubiony kolor Bonnie. Proszę złożyć jej ode mnie życzenia.

– Oczywiście. – Babcia ostrożnie wzięła pakunek. – Nie mogę się już doczekać, żeby zobaczyć, jak rozwija paczkę. Do widzenia, Nataszo.

Natasza zaczekała, aż pani Mortimer wyjdzie.

– Życzy pan sobie czegoś? – zwróciła się do Spence'a.

– Nawet bardzo.

– Nie rozumiem – uniosła brwi.

– Wie pani, co mam na myśli. – Miał absurdalną ochotę pocałować ją w rękę. To niewiarygodne, pomyślał. Mam trzydzieści pięć lat, a zadurzyłem się w kobiecie, której prawie nie znam. – Wspominałem o tym poprzednio.

– Tak? Czy córka jest zadowolona z lalki? – zmieniła temat.

– Zadowolona to mało. Kocha ją. Wie pani... – Wielkie nieba, jąka się jak uczniak. Pięć minut w jej obecności, a czuje się jak nastolatek przed pierwszą randką. Z trudem się opanował. – Myślę, że poprzednio jakoś nie mogliśmy się porozumieć. Powinienem przeprosić?

– Jeśli pan chce. – Właśnie dlatego, że wyglądał na skruszonego i trochę skrępowanego, nie zamierzała ułatwiać mu sprawy. – Przyszedł pan tylko po to?

– Nie. – Oczy mu pociemniały. Natasza zastanawiała się, czy się nie pomyliła. Może nie był taki całkiem bezbronny. Było coś głębokiego w tych oczach, coś silniejszego i bardziej niebezpiecznego. A najbardziej zdumiało ją to, że uznała to za podniecające.

Czując niesmak do siebie, posłała mu zdawkowy uśmiech.

– Coś jeszcze?

– Szukam czegoś dla córki.

Do diabła z tą wspaniałą rosyjską księżniczką, pomyślał. Ma teraz ważniejsze sprawy do załatwienia.

– Co by pan chciał?

– Sam nie wiem. – Rzeczywiście tak było. Odłożył neseser i rozejrzał się po sklepie.

Natasza podeszła bliżej.

– Na urodziny?

– Nie – wzruszył ramionami. – Dziś jest pierwszy raz w szkole i była taka... dzielna, kiedy wsiadała do autobusu.

Tym razem Natasza uśmiechnęła się spontanicznie i serdecznie. Spence'owi zamarło serce.

– Proszę się nie martwić – uspokoiła go. – Jak wróci do domu, na pewno będzie miała bardzo dużo do opowiadania. Wydaje mi się, że pierwszy dzień jest trudniejszy dla rodziców niż dla dzieci.

– To najdłuższy dzień w moim życiu – przyznał.

Roześmiała się. W tym pomieszczeniu pełnym lalek i pluszowych misiów jej śmiech zabrzmiał głęboko i niezwykle zmysłowo.

– Wygląda na to, że oboje zasłużyliście na prezent. Poprzednio oglądał pan pozytywkę. Mam jeszcze jedną, która może się panu spodobać.

Poszła na zaplecze. Spence starał się nie zwracać uwagi na delikatne kołysanie jej bioder i unoszący się wokół dyskretny zapach perfum. Przyniosła drewnianą pozytywkę z małymi figurkami kota, skrzypiec, krowy i księżyca. Rozbrzmiał „Stardust”, a kiedy pozytywka przestała grać, zobaczył roześmianego psa.

– Śliczna – zachwycił się.

– To jedna z moich ulubionych. – Uznała, że mężczyzna, który tak bardzo kocha swoją córkę, nie może być zły. Uśmiechnęła się. – Myślę, że to będzie miła pamiątka pierwszego dnia szkoły. Gdy tylko usłyszy muzykę, przypomni sobie, że jej tata o niej myślał.

– Jeśli ten tata przeżyje pierwszą klasę. – Przesunął wzrok na Nataszę. – Dziękuję. To świetny pomysł.

To najdziwniejsze, co mogło jej się przytrafić. Ich ciała nie dotykały się, a jednak przechodził ją dreszcz. Na chwilę zapomniała, że on jest klientem, ojcem, mężem. Był teraz tylko mężczyzną. Miał oczy koloru rzeki o zmierzchu. Jego wargi były nieprawdopodobnie pociągające, nęcące. Na przekór sobie, zaczęła się zastanawiać, jak by się czuła, gdyby dotknął nimi jej ust, jak wyglądałaby jego twarz, gdyby ich usta się zetknęły, a jej oczy odbijały w jego oczach.

Skonsternowana odstąpiła o krok.

– Zapakuję – powiedziała chłodniejszym tonem.

Zaintrygowany tą nagłą zmianą, podszedł z nią do lady. Czyżby dostrzegł coś w jej pięknych oczach? A może tylko tak mu się wydawało, bo tego pragnął? Nagle znowu stały się lodowate. Dlaczego?

– Nataszo... – Położył rękę na jej dłoni.

Powoli podniosła na niego wzrok. Zaczęła już nienawidzić siebie za to, że zwróciła uwagę na jego ręce. Miał szlachetne dłonie, silne, ale smukłe, z długimi palcami. W jego głosie był spokój i cierpliwość, działające kojąco na jej rozedrgane nerwy.

– Słucham.

– Dlaczego mam wciąż wrażenie, że utopiłaby mnie pani w łyżce wody?

– Myli się pan – zaprotestowała. – Wcale tak nie myślę.

– Nie brzmi to zbyt przekonywająco. – Czuł pod palcami jej dłoń, miękką i silną zarazem. – Nie bardzo wiem, co takiego zrobiłem, że traktuje mnie pani jak wroga.

– A więc musi się pan nad tym zastanowić. Płaci pan czekiem czy gotówką?

Nieczęsto spotykał się z odmową. Ugodziło to jego ego niczym żądło osy. Nieważne, że jest piękna. Nie zamierza dłużej walić głową w mur.

– Gotówką – odpowiedział. Słysząc dźwięk dzwonka u drzwi, cofnął rękę z jej dłoni. Do sklepu wpadła trójka roześmianych dzieci. Rudowłosy chłopak o twarzy usianej piegami wspiął się na palce przy ladzie.

– Mam trzy dolary – oznajmił.

Natasza stłumiła śmiech.

– Jest pan dziś bardzo bogaty, panie Jensen.

Posłał jej szeroki uśmiech, ukazując puste miejsce po przednim zębie.

– Oszczędzałem. Chcę samochód wyścigowy.

Natasza tylko uniosła brwi, wydając Spence'owi resztę.

– A czy twoja mama wie, że zamierzasz tutaj wydać oszczędności swojego życia? – Jej mały klient milczał. – Scott?

Chłopiec przestępował z nogi na nogę.

– Nie powiedziała, że nie mogę.

– I nie powiedziała, że możesz – dodała Natasza. Oparła się o ladę i uszczypnęła go w policzek. – Idź do domu i spytaj mamę. Samochód będzie na ciebie czekał.

– Ale Nata...

– Nie chcesz chyba, żeby twoja mama była na mnie zła?

Chłopiec zastanowił się przez chwilę. Natasza wiedziała, że bije się z myślami.

– Chyba nie – przyznał w końcu.

– A więc idź i spytaj, a ja zatrzymam dla ciebie jeden samochodzik.

– Przyrzekasz? – upewnił się.

Natasza położyła rękę na sercu.

– Przyrzekam. – Rzuciła okiem na Spence'a i z jej oczu znikło całe rozbawienie. – Mam nadzieję, że prezent będzie się Freddie podobał.

– Na pewno. – Wyszedł ze sklepu, żałując, że nie jest dziesięcioletnim chłopcem bez jednego zęba.

Natasza zamknęła sklep o szóstej. Słońce jeszcze grzało, było duszno. Pomyślała o pikniku w cieniu drzew. To przyjemniejsza wizja niż posiłek z kuchenki mikrofalowej, ale w tej chwili zupełnie nierealna.

W drodze do domu minęła parę wchodzącą pod rękę do restauracji. Ktoś pozdrowił ją z przejeżdżającego samochodu, pomachała do niego. Mogła wstąpić do pubu i posiedzieć z godzinę przy szklaneczce wina, gawędząc ze znajomymi. Nie miałaby najmniejszych problemów ze znalezieniem towarzystwa do kolacji. Prawie wszyscy tutaj się znali. Wystarczyło powiedzieć słówko.

Ale nie była w towarzyskim nastroju. Nawet własne towarzystwo wydawało jej się nie do zniesienia.

To przez ten upał, powiedziała sobie. Upał, który wisiał w powietrzu przez całe lato i nie zamierzał ustąpić miejsca jesieni. To ten upał sprawiał, że wciąż była niespokojna, że odżywały wspomnienia.

Bo to właśnie w lecie jej życie zmieniło się nieodwracalnie.

Nawet teraz, po latach, gdy widziała róże w pełnym rozkwicie czy usłyszała brzęczenie pszczół, czuła ból. I po raz kolejny zaczynała się zastanawiać, co by było... Jak wyglądałoby teraz jej życie, gdyby... Nienawidziła siebie za takie gry wyobraźni.

Teraz też kwitły róże, mimo upału i braku deszczu. Posadziła je na niewielkiej grządce przed swoim mieszkaniem. Pielęgnowała je z radością i bólem. Muskając ich różowe płatki, zadawała sobie pytanie, czymże byłoby życie bez obu tych uczuć? Delikatny zapach róż towarzyszył jej do samych drzwi.

W mieszkaniu panowała cisza. Myślała, czy nie warto byłoby sprawić sobie kota albo papużek, żeby ktoś witał ją, gdy wracała wieczorem, żeby ją kochał i był od niej zależny. Ale później uzmysłowiła sobie, że byłoby nie w porządku zostawiać żywe stworzenie samo, kiedy szła do sklepu.

Włączyła muzykę i zrzuciła buty. To też wywoływało wspomnienia. Romeo i Julia Czajkowskiego. Widziała siebie tańczącą w rytm tych romantycznych fraz, otaczało ją światło, muzyka pulsowała niczym krew, jej ruchy były płynne, kontrolowane. Potrójny piruet wykonywała z najwyższą gracją bez najmniejszego wysiłku.

To już przeszłość, napomniała siebie. Tylko słabi żałują tego, co minęło.

Przebrała się, jak zwykle, w luźną domową suknię bez rękawów. Spódnicę i bluzkę powiesiła od razu do szafy. Porządku nauczono ją jeszcze w dzieciństwie.

W lodówce miała mrożoną herbatę i jedno z tych gotowych dań, które wystarczyło na moment wstawić do kuchenki mikrofalowej. Była na nie skazana, choć szczerze ich nienawidziła. Roześmiała się, naciskając guzik.

Zachowuję się jak stara kobieta, pomyślała rozdrażniona i wykończona upałem. Westchnęła i przyłożyła do czoła zimną szklankę.

Ten mężczyzna na nią podziałał. Dzisiaj w sklepie przez parę chwil właściwie zaczęła go lubić. Był taki wzruszający, tak się troszczył o córkę, chciał dać jej coś w nagrodę za to, że dzielnie stawiła czoło nowej szkole. Podobało jej się brzmienie jego głosu, sposób, w jaki uśmiechał się oczami. Przez chwilę wydawało jej się, że znalazłaby z nim wspólny język, że mogliby razem śmiać się i rozmawiać do woli.

Później jednak to się zmieniło. Przyznała, że po części i ona była winna, ale nie umniejszało to jego winy. Poczuła coś, czego nie czuła przez bardzo długi czas. Poczuła podniecenie, pożądanie. Była o to na siebie zła i wstydziła się. A na niego była wściekła.

To tylko nerwy, pomyślała, wyjmując danie z kuchenki. Podrywał ją, jakby była naiwną idiotką, a potem spokojnie poszedł do domu z żoną i córką.

Kolacja z nim, też coś. Wbiła widelec w dymiący makaron z owocami morza. Tego typu mężczyzna oczekiwałby zapłaty za wspólny wieczór. Świece i wino, pomyślała ironicznie. Aksamitny głos, uwodzicielskie oczy, zręczne ręce. I brak serca.

Dokładnie taki jak Anthony. Zirytowana odstawiła na bok talerz i sięgnęła po szklankę. Teraz była już mądrzejsza niż wtedy, gdy miała osiemnaście lat. Dużo mądrzejsza. I dużo silniejsza. Nie była już kobietą, która dałaby się zwieść urokowi i słodkim słówkom. Ale ten mężczyzna nie był słodki. On – nie znała nawet jego nazwiska, a już go nie cierpiała – był trochę niezręczny, trochę skrępowany. Miał swój własny urok.

A jednak bardzo przypominał Anthony'ego. Wysoki, jasnowłosy, przystojny w amerykańskim stylu. Stylu, który łączył się z brakiem morale i podstępnym sercem.

Tylko ona jedna wie, ile kosztował ją Anthony. Od tamtego czasu postanowiła, że żaden mężczyzna nigdy już nie będzie jej tak drogi.

Jakoś udało jej się wtedy otrząsnąć. Podniosła szklankę, wznosząc toast za samą siebie. Nie tylko się otrząsnęła, ale była nawet szczęśliwa. Z wyjątkiem tych chwil, kiedy opadały ją wspomnienia. Kochała swój sklep, który dawał jej szansę przebywania z dziećmi i dostarczania im radości. Przez trzy lata pobytu w tym mieście obserwowała, jak rosły. Miała cudowną przyjaciółkę w osobie Annie, ukochane książki, do których wracała, i dom, który lubiła.

Usłyszała tupot nad głową i uśmiechnęła się. To Jorgensonowie przygotowywali się do kolacji. Wyobrażała sobie, jak Don krząta się wokół Marilyn, noszącej w sobie ich pierwsze dziecko. Lubiła, kiedy byli w domu, tuż nad nią, szczęśliwi, zakochani, pełni nadziei.

To była taka rodzina, jaką miała w młodości, a jakiej oczekiwała jako dorosła. Wciąż pamiętała, jak tata niepokoił się o mamę, gdy zbliżało się rozwiązanie. Za każdym razem – przypomniała sobie, myśląc o trójce młodszego rodzeństwa. Jak płakał ze szczęścia, kiedy okazywało się, że jego żona i dziecko są bezpieczni i zdrowi. Uwielbiał swoją Nadię. Natasza wiedziała, że nawet teraz wciąż przynosi jej kwiaty, wracając do małego domku na Brooklynie. Po pracy zawsze całował żonę, ale nie było to zdawkowe cmoknięcie w policzek, lecz serdeczny, radosny pocałunek. Po prawie trzydziestu latach wciąż był szaleńczo zakochany.

To ojciec powstrzymywał ją przed wrzucaniem do jednego worka wszystkich mężczyzn, gdy zawiodła się na Anthonym. Matka i ojciec mieli cichą nadzieję, że pewnego dnia spotka kogoś, kto będzie ją kochał szczerze i z całego serca.