Chłopak z przypadku ebook

Chłopak z przypadku copyright by © Sabina Moone 2026

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Warszawa 2026

Redakcja i korekta: Daria Konieczna

Ilustracja postaci: @gravveen_arts

Tło: brgfx / Magnific

Numer ISBN: 978-83-978073-1-0

Chłopak z przypadku

Sabina Moone

Dla dziewczyny, która nie chciała się angażować…

i dla tej, która wbrew sobie zaczęła czekać na jego wiadomości.

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Epilog

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Prolog

Prolog

A kiedy ty sobie kogoś znajdziesz, co?

Już młodsza nie będziesz.

Mogłabyś sobie znaleźć jakiegoś miłego chłopca…

Nie chcesz się w końcu ustatkować?

Bo w twoim wieku to już wypada…

Sama będziesz musiała iść na wesele, jeśli tak dalej pójdzie.

Wszyscy już dawno się ustatkowali, a ty?

Nie myślałaś, żeby w końcu się zakochać?

Przecież taka fajna dziewczyna jesteś. Czemu nikogo nie masz?

Wiesz, że czas nie stoi w miejscu?

A kiedy my cię zobaczymy w sukni ślubnej?

Kiedy w końcu będziesz mogła powiedzieć, że masz faceta?

Z tobą chyba coś jest nie tak, skoro wciąż sama.

Czemu nie spróbujesz z kimś z pracy?

Nie myślisz o dzieciach?

W twoim wieku to każdy ma już rodzinę…

Nie wstyd ci jeszcze wybrzydzać?

A co, twoi znajomi też nie mają czasu na poważne związki?

Mogłabym spędzić całe dnie, wypisując wszystkie komentarze, które usłyszałam od swojej rodziny w ciągu ostatnich kilku lat.

Naprawdę.

Gdybym zaczęła je zapisywać, prawdopodobnie zapełniłabym nimi kilka grubych zeszytów.

To właśnie dlatego coraz częściej wymyślałam wymówki, żeby nie pojawiać się na rodzinnych spotkaniach. Nawet zwykła niedzielna kawa potrafiła zmienić się w przesłuchanie, którego nie powstydziłaby się policja.

Bo co właściwie miałam odpowiadać?

Próbowałam już wszystkiego.

Mówiłam, że mam czas. Że skupiam się na pracy. Że jeszcze nie spotkałam odpowiedniej osoby. Że może akurat jutro wpadnę na miłość swojego życia w kolejce po pieczywo.

Raz, po trzecim kieliszku wina, powiedziałam nawet, że czekam, aż zwolni się miejsce przy stole.

Nikt się nie zaśmiał.

Ciotki kiwały głowami z wyrazem współczucia na twarzach, starsze kuzynki wymieniały porozumiewawcze spojrzenia, a ja siedziałam tam coraz bardziej zmęczona i marzyłam wyłącznie o tym, żeby wstać i wyjść.

Nie musieli mi przypominać, że czas leci. Doskonale o tym wiedziałam.

Wiedziałam też, że mam trzydzieści trzy lata, bo mniej więcej co drugie spotkanie rodzinne ktoś uznawał za swój obowiązek przypomnieć mi ten fakt.

Najczęściej dodając przy okazji:

– Faceci wolą młodsze.

Fantastycznie. Dziękuję za tę bezcenną informację.

Poza tym nawet gdybym się z kimś spotykała, nie miałam najmniejszego zamiaru przedstawiać go rodzinie po dwóch czy trzech randkach. Bo wtedy zaczyna się kolejny etap.

– A czym on się zajmuje?

– Ile zarabia?

– Jak długo jesteście razem?

– Kiedy ślub?

– A dzieci planujecie?

Wystarczyło pokazać się z kimś raz, żeby moja rodzina automatycznie zaczęła planować datę ceremonii i kolor wózka dla przyszłego dziecka.

Nie, dziękuję. Kiedyś już popełniłam ten błąd. I do dziś nie mogę uwierzyć, że naprawdę mi się to przytrafiło.

Miałam wtedy dwadzieścia cztery lata, a Rupert był ideałem. Wysoki. Przystojny. Zabawny. Miał piękny uśmiech, świetną pracę i ten rodzaj pewności siebie, który sprawiał, że wszystkie kobiety odwracały za nim głowy.

Byłam przekonana, że wygrałam los na loterii. Naprawdę wierzyłam, że to ten jedyny.

Aż do dnia, w którym zabrałam go na rodzinny obiad.

Tam zakochał się w mojej kuzynce. Od pierwszego wejrzenia. Co gorsza, uczucie okazało się całkowicie odwzajemnione.

Zostawił mnie następnego dnia. Przez SMS-a.

Tak.

Przez SMS-a.

Sześć miesięcy później spodziewali się dziecka.

Jeżeli ktoś zastanawiał się, jak wygląda moje szczęście w miłości, to właśnie tak. Spektakularnie.

Jakby tego było mało, za kilka tygodni miał się odbyć ślub mojej siostry. Młodszej siostry. Co samo w sobie było wystarczającym powodem, żeby połowa rodziny zaczęła patrzeć na mnie ze współczuciem.

Już wyobrażałam sobie te spojrzenia. Te pytania. Te komentarze rzucane niby mimochodem.

Dlatego… Byłam pijana, kiedy to zrobiłam, ale powiedziałam siostrze, że przyjdę z osobą towarzyszącą.

Plotka rozeszła się po całej rodzinie w dziesięć minut. Dziesięć. Minut.

A ja…

JA NAWET NIKOGO NIE MIAŁAM.

Nie miałam faceta. Nie randkowałam z nikim. Nie miałam nawet kolegi, którego mogłabym wcisnąć jako osobę towarzyszącą.

Czas niestety uciekał, a ślub zbliżał się nieubłaganie.

Po którymś z kolei załamaniu i odpisywaniu, że na pewno przyjdę z kimś, a nie sama, na ekranie laptopa wyskoczyła mi reklama. I to nie była zwykła reklama.

Strona, która obiecywała wynajęcie osoby towarzyszącej na wszelkiego rodzaju spotkania – wesela, chrzciny, urodziny, imprezy firmowe… Nic sprośnego, zwykłe towarzystwo. Brzmiało jak rozwiązanie mojego problemu.

Ale oczywiście zaczęłam się martwić. Trochę.

No, może trochę bardziej niż trochę. Bo co, jeśli trafiłabym na kogoś, kto liczyłby na coś więcej?

Albo… co, jeśli byłby seryjnym mordercą? Albo nudziarzem, który potrafi rozmawiać wyłącznie o pogodzie i rodzaju mąki w chlebie?

Zaczęłam przeglądać profile z rosnącą podejrzliwością.

Facet: Wysoki, przystojny, uwielbiam psy.

Brzmi dobrze, ale co, jeśli trzyma w domu tropikalne pająki? Albo będzie mówił tylko o polityce? Albo nie je mięsa, a ja mam słabość do steków?

Nie wierzyłam, że naprawdę rozważam wynajęcie faceta na ślub własnej siostry.

Rozdział 1

Nailea

Nerwowo ruszałam nogą, stukając obcasem o drewnianą podłogę restauracji. Rytmicznie, jakby ten dźwięk miał mnie uspokoić. Nie była to miejscówka z gwiazdką Michelin, ale przecież nie po to tu przyszłam. To nie miała być wykwintna kolacja ani romantyczny wieczór przy świecach.

Miałam poznać mojego potencjalnego partnera na wesele siostry.

Chciałam kogoś, kto zgodzi się udawać mojego chłopaka, a jednocześnie nie sprawi, że po pięciu minutach rozmowy będę desperacko rozglądać się za wyjściem ewakuacyjnym. Albo za toaletą, w której mogłabym zaszyć się na resztę wieczoru. Nie mogliśmy przecież siedzieć obok siebie przez cały wieczór i milczeć jak dwa manekiny w witrynie sklepowej. Potrzebowałam kogoś, z kim da się porozmawiać. Kogoś, kto potrafi sklecić zdanie dłuższe niż tak, nie i hmm.

Z każdym ruchem mojej nogi napięcie rosło. Nawijałam na palce pasmo ciemnych włosów, a kolano drgało jak niesforny silniczek, którego nie dało się wyłączyć. Miałam wrażenie, że całe moje ciało pracuje na przyspieszonych obrotach.

W teorii wszystko było przecież proste. Wybierasz kandydata, umawiasz się na spotkanie, sprawdzasz, czy się nadaje, a potem idziecie razem na wesele. A po nim grzecznie rozchodzicie się w swoje strony i to by było na tyle. Koniec historii.

Proste jak przepis na jajecznicę.

W praktyce… cóż, praktyka wyglądała jak spalona jajecznica, której nikt nie chce zjeść.

Przejrzałam dziesiątki profili, pisałam z dziesięcioma kandydatami, a dziewięciu odrzuciłam już po kilku minutach rozmowy. Jeden wysłał mi zdjęcie swojego bicepsa z podpisem: Twoja przyszłość. Drugi był żonaty i próbował mnie przekonać, że żona nie musi wiedzieć. Każdy kolejny okazywał się gorszy od poprzedniego.

Został więc tylko jeden.

Mój ostatni bastion nadziei. Ostatnia linia obrony przed rodzinną litością i pytaniami, na które nie miałam już siły odpowiadać.

A i tak w głowie tłukła mi się myśl, że to, co robię, jest kompletną głupotą. Że mama, gdyby się dowiedziała, pewnie zaczęłaby się za mnie modlić, a potem wciągnęłaby do tego całą grupę różańcową.

Może powinnam stąd wyjść, kupić gdzieś pizzę, wrócić do domu i rzucić się na kanapę…

A potem pojechać na to wesele, wysłuchując przez całą imprezę komentarzy ciotek o tym, że Nailea to taka ładna dziewczyna, a ciągle sama. I że może powinna mniej wymagać, bo ideałów nie ma. I no przecież zegar biologiczny tyka, dziecko.

I może… może to naprawdę byłoby lepsze niż zapraszanie tam obcego faceta.

A z drugiej strony… Moje życie od zawsze było poukładane. Może nawet zbyt poukładane. Wręcz nudne. Zawsze byłam tą rozsądną, przewidywalną, odpowiedzialną. Tą, która zamiast spontanicznie pojechać nad morze, najpierw sprawdza prognozę pogody na trzy dni do przodu, rezerwuje hotel z wyprzedzeniem i pakuje apteczkę na wypadek, gdyby coś poszło nie tak.

Lubiłam mieć plan. Zapasowe opcje. Plan B, C i awaryjny D, najlepiej zapisane w telefonie. Chaos był czymś, co przydarzało się innym ludziom, nie mnie. Ja zawsze starałam się trzymać życie w ryzach.

Dlatego cała ta sytuacja – choć głupia, ryzykowna i zdecydowanie nie w moim stylu – była czymś zupełnie nowym. Czymś, co wytrącało mnie z tej bezpiecznej rutyny. I, ku mojemu zaskoczeniu, było na swój sposób ekscytujące.

W brzuchu, zamiast motyli, kłębiły się nerwy. Nieprzyjemne, ale podszyte dziwną adrenaliną.

Nigdy wcześniej nie byłam na randce z kimś poznanym w aplikacji. Na randki chodziłam ze znajomymi ze studiów albo później z pracy. Zawsze bezpiecznie. Zawsze przewidywalnie. Faceci byli w moim wieku albo najwyżej o trzy lata starsi.

Spojrzałam na chłopaka przy stoliku obok. Ciągle zerkał na telefon, a przez chwilę nawet pomyślałam, że może to on… Ale nie, to niemożliwe. Mój idealny wynajęty partner miał mieć czterdzieści lat, a ten wyglądał na jakieś dwadzieścia kilka. Ten nie był blondynem, z którym byłam umówiona, lecz brunetem, miał brązowe oczy, a nie niebieskie. I zdecydowanie nie wyglądał jak elegancki, poważny prawnik, który z gracją poprowadzi mnie przez wesele.

– Twoja randka chyba się spóźnia – odezwał się w końcu, patrząc na mnie z lekkim uśmiechem.

– Och… to nie r… – zaczęłam, zawieszając głos i czując, jak robię z siebie idiotkę. – Tak. Ale to nie z tobą byłam umówiona, prawda? Nie wrzuciłeś przypadkiem na swój profil zdjęcia starszego brata, żeby wszystkie dziewczyny na ciebie leciały?

– Mój brat jest brzydki jak noc – odpowiedział, wzruszając ramionami. – Jakbym dał jego zdjęcie, to nigdy bym się z nikim nie umówił.

Nie mogłam powstrzymać śmiechu. Parsknęłam głośno, a on od razu się zaśmiał, lekko potrząsając głową.

– Może to znak, że nasze randki nie przyszły? – zapytał, patrząc na mnie uważnie, jakby sprawdzał, czy w ogóle potrafię docenić ironię sytuacji.

– Znając moje szczęście? Moja randka wpadła na twoją i właśnie są gdzieś razem, a nas olali. A my tu siedzimy jak dwie ofiary losu.

– Mów o sobie. Ja nią nie jestem – odparł natychmiast, z lekkim błyskiem w oku. – Poza tym na pewno jeszcze przyjdzie.

Kolejne dziesięć minut spędziliśmy w ciszy. Wokół nas kelnerzy kręcili się z tacami, para przy stoliku obok kłóciła się o deser, a dzieci przy sąsiednim stoliku próbowały namówić rodziców na kolejną porcję frytek. Co chwilę zerkałam w stronę drzwi, licząc, że moja randka jednak się zjawi. Napisałam do niego SMS-a, pytając, czy stoi w korku. Nie odpisał.

Ale nie pojawiła się też jego randka.

– Coś jeszcze podać? – Kelner stanął między naszymi stolikami, wyraźnie lekko zirytowany. W końcu zajmowaliśmy dwa stoliki i piliśmy tylko wodę mineralną.

– Macie steki? – zapytałam, nie otwierając nawet menu.

– Oczywiście. Jaki stopień wysmażenia sobie pani życzy?

– Średnio wysmażony, poproszę.

– Dla mnie to samo – odezwał się chłopak przy stoliku obok. – I dwa kieliszki czerwonego wina. Cabernet Sauvignon, jeśli macie.

Nim kelner odszedł, nieznajomy bez pytania dosiadł się do mojego stolika.

– Może jednak jesteśmy ofiarami losu. A może nie? Ich strata, że nie przyszli. Może to oni nimi są, a nie my? Nie wiedzą, co tracą. – Wyciągnął dłoń w moją stronę. – Cassian.

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Trochę z zakłopotania, trochę z rozbawienia. Uścisnęłam lekko jego dłoń.

– Nailea.

Cassian zamrugał kilka razy, zmrużył oczy, jakby naprawdę starał się zapamiętać moje imię.

– Jeszcze raz.

– Nailea – powtórzyłam spokojnie. – To wcale nie takie trudne, już nie udawaj. Słyszałam trudniejsze imiona, których byś nawet nie przeczytał.

Zabrałam dłoń, gdy zrobiło się nieco niezręcznie.

– Więc… to miała być wasza pierwsza randka? – zapytał w końcu, odkładając telefon dalej, ekranem do dołu, jakby chciał poświęcić mi pełną uwagę. – Bo wiesz… ja mógłbym być lepszą randką.

– Nie mógłbyś – odpowiedziałam od razu, choć kącik ust niebezpiecznie mi drgnął.

– Bo? – Uniósł brew.

– Bo jesteś dla mnie za młody.

– Oho! – zaśmiał się, odchylając na krześle. – Czyli jesteś już w tym wieku, w którym na święta trzeba ci kupować ciepłe skarpety, maść na stawy i włóczkę? Rozumiem, rozumiem. Zapamiętam na przyszłość.

– Dokładnie. Więc nie mógłbyś być moją randką. Poza tym to nie miała być randka.

– A co niby? – Zmrużył oczy podejrzliwie.

Zawahałam się sekundę, po czym westchnęłam i wypaliłam:

– Po prostu… potrzebowałam wynająć faceta.

Prawie zakrztusił się wodą, którą akurat pił. Odstawił szklankę i przez chwilę tylko patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami.

– Co zrobić?

– Wynająć faceta na ślub mojej siostry – wyjaśniłam spokojnie, wzruszając ramionami. – Potrzebuję towarzystwa, żeby rodzina dała mi spokój. Kogoś, kto będzie udawał mojego chłopaka, żeby ciotki wreszcie przestały pytać, kiedy sobie kogoś znajdę.

Patrzył na mnie tak, jakby zastanawiał się, czy przypadkiem nie robię sobie z niego żartów.

– Co w tym takiego dziwnego? – dodałam jeszcze, biorąc spokojnie łyk wody. – Sporo ludzi tak poszukuje towarzystwa na różne imprezy okolicznościowe.

– I ludziom się za to płaci? – Szerzej otworzył oczy, jakby właśnie odkrył żyłę złota. – Czemu ja wcześniej o tym nie słyszałem? Ciotki mnie uwielbiają. Chodziłbym na każde wesele! Co tydzień z kimś innym. Boże, byłbym bogaty.

Wykrzywił usta w tak bezczelnym uśmiechu, że aż odwróciłam wzrok, byle tylko nie parsknąć śmiechem.

– Niektórzy faktycznie biorą za to jakieś pieniądze – przyznałam, starając się zachować powagę, choć kąciki ust mi drżały. – Ale są i tacy, którzy ich nie biorą. Jak moja randka, która się nie pojawiła.

Cassian oparł się łokciami o stół, pochylając się lekko w moją stronę.

– Pewnie stwierdził, że skoro za darmo, to mu się jednak nie chce. Nie lepiej by było zainstalować aplikację randkową i tam poszukać? Miałabyś prędko kogoś i na randkę, i na wesele.

– Nie mam teraz czasu na stały związek. Poza tym… nie szukałabym nikogo przez aplikację. Słyszałam, jacy faceci tam są i czego szukają.

– Seksu – stwierdził bez ogródek.

Matka przy stoliku obok aż zakryła uszy swojego dziecka i posłała mu pełne oburzenia spojrzenie.

– Pani wybaczy – rzucił Cassian z niewinną miną. – Ale też z kapusty się nie wziął. – Przeniósł wzrok na chłopca. – Pewnie jeszcze przez kilka lat będzie myślał, że dziewczyny to najgorsze stworzenia na świecie. Wracając do tematu… Nayeli…

– Nailea – poprawiłam go odruchowo, ale tylko machnął ręką.

– Może aplikacje faktycznie nie są dla ciebie – przyznał w końcu. – No to co teraz? Skoro twój kandydat się wycofał, masz plan B?

– Jeszcze nie wiem. A ty? Umówiłeś się przez apkę? Może twoja randka też pomyślała, że chcesz tylko jednego.

Uśmiechnęłam się pod nosem, a on nachylił się bliżej.

– Specjalnie leciałem do sklepu po gumki, bo w portfelu miałem tylko jakąś dziurawą sprzed dziesięciu lat – szepnął z kamienną twarzą.

– Przecież dziesięć lat temu miałeś z dwanaście lat – prychnęłam. – Ukradłeś ojcu?

– Masz mnie. – Rozłożył ręce teatralnie. – Ale tak na serio, mam dwadzieścia dziewięć lat. Nie jestem takim gówniarzem, za jakiego mnie bierzesz.

– I tak jestem starsza od ciebie.

– Wkręcasz mnie. Masz maksymalnie dwadzieścia pięć. Może sześć… Siedem? – Patrzył na mnie tak intensywnie, że poczułam ciepło na karku.

– Kobiet się o wiek nie pyta.

– Żartujesz? – roześmiał się. – Jestem twoim potencjalnym kandydatem na wesele siostry. Muszę wiedzieć takie rzeczy.

Zaskoczył mnie. Zamiast traktować to jako żart, powiedział to tonem człowieka, który już podjął decyzję.

Nie mogłam zaprzeczyć, że wyglądał dobrze. Czarna koszula podkreślała jego sylwetkę – nie napakowaną, ale jak u kogoś, kto biega albo ćwiczy bez obsesji. Ciemne włosy miał potargane tak, jakby przejechał po nich dłonią w biegu, a brązowe oczy błyszczały czymś, co mogłam nazwać bezczelnością, a mogło też być zwykłą pewnością siebie.

– Nie pójdziesz ze mną na wesele mojej siostry – oznajmiłam w końcu, próbując zgasić jego entuzjazm. – Wszystkie moje ciotki by gadały, że wyrwałam sobie młodszego faceta, że pewnie cię utrzymuję, że zostawisz mnie po miesiącu dla jakiejś osiemnastki. Znam je. Potrafię przewidzieć każde ich słowo. I nie chce mi się tego wszystkiego słuchać.

– Przy mnie tego nie powiedzą. – Wzruszył ramionami. – A po wszystkim możesz ogłosić, że jestem chamem i prostakiem, a do tego zdradziłem cię dzień po ślubie. Już nigdy więcej ich nie spotkam, więc cała wina może spaść na mnie.