Brutalna prawda o klasie średniej - O stabilności, która dławi, komforcie, który usypia i ambicji, która nigdy nie daje spokoju ebook

INTRO

Klasa średnia to nie poziom dochodów.

To stan umysłu.

To przekonanie, że jesteś rozsądny.Że wszystko robisz „normalnie”.Że żyjesz tak, jak trzeba.

Nie jesteś biedny.Nie jesteś bogaty.Jesteś gdzieś pomiędzy.

Czyli dokładnie tam, gdzie system chce, żebyś był.

Klasa średnia wierzy w stabilność.W kredyt na 30 lat.W wakacje raz w roku.W to, że jak się postarasz, to będzie lepiej.

I w to, że „inni mają gorzej”.

To jest jej ulubione zdanie.

• Nie zarabiam milionów, ale przynajmniej mam umowę o pracę.• Nie mam czasu, ale przynajmniej mam bezpieczeństwo.• Nie lubię swojej pracy, ale przynajmniej jest stabilna.

„Przynajmniej” to fundament klasy średniej.

Klasa średnia nie jest rewolucyjna.Nie jest głodna.Nie jest zdesperowana.

Jest zmęczona.

Ma leasing.Ma ratę.Ma dziecko w prywatnym przedszkolu.Ma konto oszczędnościowe, na którym zawsze brakuje „jeszcze trochę”.

I ma poczucie, że musi to wszystko utrzymać.

• Nie możesz rzucić pracy, bo masz zobowiązania.• Nie możesz ryzykować, bo masz odpowiedzialność.• Nie możesz przestać, bo wszystko się posypie.

Klasa średnia to mistrz racjonalizacji.

Kupuje drogie rzeczy „bo jakość”.Nie kupuje bardzo drogich rzeczy „bo to przesada”.Gardzi biedą i zazdrości bogactwu.

Jednocześnie mówi, że pieniądze nie są najważniejsze.

To jest najzabawniejsze.

Klasa średnia uwielbia słowo „balans”.

Work-life balance.Balans wydatków.Balans opinii.

Nie za dużo w lewo.Nie za dużo w prawo.Nie za bardzo się wychylać.

• Bądź ambitny, ale nie arogancki.• Zarabiaj więcej, ale nie pokazuj.• Miej zdanie, ale nie takie, które psuje atmosferę przy stole.

Klasa średnia jest jak dobrze wyprasowana koszula.Czysta.Poprawna.Bezpieczna.

I lekko za ciasna.

Czuje, że coś jest nie tak, ale nie wie co.Ma dostęp do wszystkiego, a jednocześnie do niczego.Jest wykształcona, świadoma, oczytana.

I permanentnie zestresowana.

Bo klasa średnia żyje w ciągłym napięciu:Żeby nie spaść.

Nie chodzi o to, żeby być milionerem.Chodzi o to, żeby nie stać się „tym, któremu się nie udało”.

To jest prawdziwy lęk.

• Nie boisz się biedy.• Boisz się utraty statusu.• Boisz się, że inni zobaczą, że jednak nie ogarniasz.

Klasa średnia jest specjalistą od pozorów kontroli.

Ma aplikacje do budżetu.Ma kalendarz Google.Ma plan pięcioletni.

Nie ma spokoju.

Ta książka nie będzie jej pocieszać.Nie będzie mówić, że „wszyscy tak mają”.Nie będzie podawać sposobów na wyjście z wyścigu.

Bo klasa średnia nie chce wyjść z wyścigu.

Chce wygrać.

Albo przynajmniej nie przegrać.

Będzie bolało.Momentami śmiesznie.Momentami znajomo.

Jeśli czytasz to z lekkim dyskomfortem, to dobrze.

Prawdopodobnie jesteś dokładnie tam, gdzie trzeba.

Rozdział 1 – Stabilność, która dławi

Klasa średnia kocha stabilność.

Mówi o niej jak o czymś romantycznym.Jak o bezpiecznej przystani.Jak o dowodzie dojrzałości.

Stabilna praca.Stabilny związek.Stabilne dochody.

Stabilny stres.

Stabilność w wersji klasy średniej to nie brak problemów.To przewidywalność problemów.

• Wiesz, że w poniedziałek będzie ciężko.• Wiesz, że rata zejdzie dziesiątego.• Wiesz, że podwyżka będzie „może w przyszłym roku”.

I to daje złudne poczucie kontroli.

Bo najgorsze jest nie to, że jest źle.Najgorsze jest to, że nie wiadomo, czy będzie gorzej.

Klasa średnia zrobi wszystko, żeby nie było niewiadomej.

Zostanie w pracy, której nie znosi.Zostanie w mieście, którego nie lubi.Zostanie w relacji, która dawno przestała ją rozwijać.

Bo „teraz nie jest dobry moment”.

Moment nigdy nie jest dobry.

Stabilność to często strach przebrany za rozsądek.

• Nie zmieniam pracy, bo mam kredyt.• Nie zaczynam biznesu, bo mam dzieci.• Nie wyjeżdżam, bo mam zobowiązania.

Zobowiązania są święte.

Czasami ważniejsze niż własne życie.

Klasa średnia wychowana była w micie bezpieczeństwa.Ucz się.Idź na studia.Znajdź dobrą pracę.Będzie dobrze.

Nie mówiono, że „dobrze” oznacza:

Codziennie wstawać o 6:30.Spędzać 8–10 godzin w miejscu, którego nie wybrałeś sercem.Wracać zmęczonym, ale „wdzięcznym, że masz pracę”.

Wdzięczność to piękne narzędzie kontroli.

• Ciesz się, że masz etat.• Ciesz się, że masz umowę.• Ciesz się, że masz stabilność.

Ciesz się, że nie jest gorzej.

Klasa średnia nauczyła się minimalizować oczekiwania.

Nie marzy o wolności.Marzy o wyższym limicie na karcie.

Nie marzy o pasji.Marzy o „mniej stresującym projekcie”.

Nie marzy o zmianie systemu.Marzy o lepszym stanowisku w systemie.

Stabilność jest jak wygodny fotel, z którego trudno wstać.

Na początku czujesz ulgę.Potem przyzwyczajenie.Potem lekkie zdrętwienie.

I w końcu nie wiesz już, czy to komfort, czy paraliż.

Klasa średnia boi się ryzyka nie dlatego, że jest nierozsądna.Boi się, bo ma za dużo do stracenia.

Albo tak jej się wydaje.

• Masz mieszkanie na kredyt, więc nie możesz ryzykować.• Masz dziecko, więc musisz być odpowiedzialny.• Masz reputację, więc nie możesz się wygłupić.

Reputacja w klasie średniej to waluta.

Nie możesz być „tym dziwnym”.Nie możesz być „tym, co rzucił wszystko”.Nie możesz być „tym, któremu się nie udało”.

Lepiej być tym, który narzeka przy kawie.

Narzekanie jest bezpieczne.Narzekanie buduje wspólnotę.Narzekanie niczego nie zmienia.

I o to chodzi.

Stabilność daje iluzję, że grasz w rozsądną grę.

Ale gra jest ustawiona tak, żebyś nigdy nie wyszedł poza planszę.

Podwyżka?Wystarczająca, żebyś nie odszedł.Za mała, żebyś przestał się martwić.

Awans?Więcej odpowiedzialności.Trochę więcej pieniędzy.Znacznie więcej stresu.

Urlop?Dwa tygodnie, żeby odzyskać siły do pracy, której nie znosisz.

• Pracujesz, żeby odpocząć.• Odpoczywasz, żeby pracować.• I tak w kółko.

Klasa średnia mówi, że to „normalne”.

Normalne jest zmęczenie.Normalne jest spięcie.Normalne jest to, że w niedzielę wieczorem boli brzuch.

Jeśli wszyscy tak mają, to znaczy, że tak ma być.

To najgroźniejsze zdanie świata.

Stabilność dławi powoli.

Nie krzyczy.Nie robi dramatu.Nie wywołuje kryzysu.

Po prostu odbiera ostrość.

Przestajesz pytać „czy to jest to?”.Zaczynasz pytać „czy to się spina finansowo?”.

I to jest moment, w którym stabilność wygrywa.

Klasa średnia nie chce chaosu.Ale czasem to właśnie chaos jest początkiem czegokolwiek prawdziwego.

Tylko że prawdziwość nie ma gwarancji.

A klasa średnia kocha gwarancje.

• Gwarancję stałej pensji.• Gwarancję przewidywalności.• Gwarancję, że nic się nie zawali.

Paradoks polega na tym, że wszystko może się zawalić.

Kryzys.Zwolnienie.Choroba.Inflacja.

Stabilność klasy średniej jest krucha jak szkło.

Ale dopóki się nie rozbije, wszyscy udają, że to marmur.

I może właśnie dlatego tak kurczowo się jej trzymają.

Bo jeśli puścisz stabilność, zostaje pytanie:

Kim jesteś bez niej?

Rozdział 2 – Kredyt jako styl życia

Kredyt nie jest problemem.

Kredyt jest planem.

Kredyt jest dowodem dorosłości.Dowodem, że jesteś „na poważnie”.Że nie bawisz się w życie.

Podpisałeś umowę na 30 lat.

Gratulacje.Właśnie sformalizowałeś swoją przyszłość.

Klasa średnia nie kupuje mieszkań.Klasa średnia kupuje zobowiązania.

• Kupujesz przestrzeń, której nie jesteś właścicielem przez większość życia.• Kupujesz stres w ratach miesięcznych.• Kupujesz poczucie, że „teraz już musisz”.

Kredyt hipoteczny to obrączka systemu.

Nie zdejmuje się jej łatwo.

W dniu podpisania umowy czujesz dumę.Masz klucze.Masz plan.Masz Excel z harmonogramem spłat.

Masz też cichy lęk.

Bo wiesz, że od teraz nie grasz już sam.

Od teraz grasz z bankiem.

A bank nie przegrywa.

Klasa średnia mówi, że kredyt to inwestycja.

Bo przecież wynajmować to „wyrzucać pieniądze w błoto”.

Więc zamiast wyrzucać w błoto, wrzucasz w beton.

• Wmawiasz sobie, że to aktywo.• Wiesz, że to kotwica.• Udajesz, że jedno wyklucza drugie.

Kredyt zmienia sposób myślenia.

Zaczynasz kalkulować wszystko przez pryzmat raty.

Nowa praca?A czy jest stabilna?

Przeprowadzka?A co z mieszkaniem?

Własna firma?Może kiedyś, jak spłacę połowę.

Połowa to za 15 lat.

Klasa średnia uwielbia planować przyszłość, której nie kontroluje.

• Planujesz dochody na dekady.• Planujesz życie wokół stóp procentowych.• Planujesz stabilność w świecie, który stabilny nie jest.

Ale to daje iluzję sensu.

Masz cel.Masz harmonogram.Masz coś do spłacania.

To brzmi poważnie.

Kredyt to także status.

Nie mówisz wprost, że jesteś lepszy, bo masz własne mieszkanie.

Ale mówisz.

Tonem.Sposobem patrzenia.Słowem „własne”.

Własne, czyli moje.Moje, czyli zasłużone.Zasłużone, czyli wypracowane.

Nikt nie mówi, że to głównie wypracowane przez przyszłe 30 lat.

Klasa średnia traktuje kredyt jak rytuał przejścia.

Najpierw studia.Potem praca.Potem ślub.Potem kredyt.

Dopiero wtedy jesteś „ustawiony”.

Ustawiony w kolejce do spłaty.

• Im większe mieszkanie, tym większy spokój pozorny.• Im większa rata, tym mniejsza odwaga.• Im dłuższy okres kredytowania, tym krótsza perspektywa marzeń.

Bo marzenia zaczynają przeszkadzać.

Chciałbyś wyjechać na rok?Chciałbyś zmienić branżę?Chciałbyś spróbować czegoś głupiego, ale swojego?

Masz kredyt.

To jest odpowiedź na wszystko.

Kredyt usprawiedliwia stagnację.

Nie mogę.Nie teraz.Nie przy takich zobowiązaniach.

To brzmi rozsądnie.

I jest rozsądne.

System kocha rozsądnych ludzi.

Klasa średnia buduje wokół kredytu całe narracje.

„Przynajmniej płacę na swoje.”

Na swoje, czyli na bank.

„To inwestycja w przyszłość dzieci.”

Dzieci, które będą chciały wyjechać za granicę.

„To bezpieczeństwo.”

Bezpieczeństwo zależne od WIBOR-u.

Kredyt to też permanentne napięcie.

Gdy rosną stopy procentowe, rośnie ciśnienie.Gdy spadają – oddech na chwilę wraca.

Twoje emocje są zsynchronizowane z rynkiem.

• Inflacja przestaje być abstrakcją.• Polityka monetarna przestaje być nudna.• Ekonomia staje się osobista.

Kredyt robi z ciebie analityka.

Nie z pasji.Z konieczności.

Klasa średnia mówi, że tak wygląda dorosłość.

Odpowiedzialność.Planowanie.Myślenie długoterminowe.

Może.

Ale jest w tym też coś innego.

Strach przed wypadnięciem z gry.

Bo jeśli przestaniesz spłacać, system przestaje cię lubić.

A klasa średnia bardzo chce być lubiana przez system.

Przez bank.Przez pracodawcę.Przez urząd.

Kredyt uczy posłuszeństwa.

Nie buntujesz się za bardzo.Nie ryzykujesz za dużo.Nie testujesz granic.

Masz coś do stracenia.

A może tylko tak myślisz.

Bo prawda jest brutalna:

To nie mieszkanie należy do ciebie.