All the Lies (S.T. Abby) ebook

Tim Hoover

Chuck Cosby

Nathan Malone

Jeremy Hoyt

Ben Harris

Tyler Shane

Lawrence Martin

Przypadkowy koleś w zaułku

Kenneth Ferguson

Boogeyman (Gerald Plemmons)

Anthony Smith

Kevin Taylor

Morgan Jones

Rządy potrzebują i pasterzy, i rzeźników.

– Wolter

Gdybyśmy z Loganem wspólnie rządzili światem, Wolter uznałby nas za parę idealną.

Choć moja lista ostatnio nieco się wydłużyła, kolejne imiona i nazwiska znikają z niej w zawrotnym tempie. Pora szykować się do ostatniej prostej. Nadszedł czas, aby ponieśli śmierć z ręki martwej dziewczyny, która już dawno zapomniała, czym jest słabość.

Nie mogę się doczekać, aż zobaczę, jak płoną.

Rozdział pierwszy

Żywym winniśmy szacunek, zmarłym zaś winniśmy już tylko prawdę.

– Wolter

Logan

– Marcus Evans… za dzieciaka był z niego niezły urwis, ale serce miał na dłoni. A Victoria… zawsze trzymała się w jego cieniu. Dokądkolwiek Marcus i Jacob szli, ona deptała im po piętach. Pozwalali jej na to. Pomiędzy nimi był zaledwie rok różnicy. Z kolei Robert… Cóż, stawał na rzęsach, żeby te dzieciaki czuły się kochane. Jacob spędzał w ich domu więcej czasu niż u siebie, bo ten mężczyzna był ulepiony z prawdziwej siły i empatii, cech, których nie spotyka się na każdym kroku.

Diana Barnes odchrząkuje. Patrzę, jak wstaje, by nalać sobie szklankę wody.

– Chłopcy, napijecie się czegoś?

– Dziękujemy, nie trzeba – odpowiadamy niemal jednocześnie.

Jej czekoladowa skóra ostro odcina się od sięgającej do kolan sukienki w kolorze kości słoniowej. Bije od niej jakaś ponadczasowa godność, przywodząca na myśl antyczny posąg, choć w jej oczach czai się udręka. Takie samo udręczone spojrzenie ma moja Lana.

Tyle że w przeciwieństwie do Lany w spojrzeniu tej kobiety widzę też poczucie winy. W jej ruchach wyczuwam znużenie i szorstkość, jakby każdy kolejny przeżyty dzień wymagał od niej nadludzkiego wysiłku.

– Macie dzieci? – pyta, wracając na miejsce.

Siada ze szklanką w dłoni, czym celowo przeciąga chwilę ciszy.

– Nie, proszę pani – znów odpowiadamy chórem.

– Zapewne obaj sądzicie, że wspaniale jest być kawalerem i przed wami jeszcze mnóstwo czasu.

Donny wierci się niespokojnie na krześle, ja natomiast tylko się uśmiecham.

– Nie mam żony, ale nie jestem też singlem.

Przygląda mi się przez chwilę z wielką uwagą.

– Victoria by cię polubiła. Gdy miała dziesięć lat, zmarła jej matka, więc wychowywał ją głównie ojciec. Mieszkała pod jednym dachem z dwoma facetami, tak że w towarzystwie chłopaków czuła się znacznie swobodniej niż wśród dziewcząt. Znacznie staranniej dobierała sobie przyjaciół niż kochanków. Choć nikt nie mógł o tym wiedzieć.

Podchodzę o krok bliżej.

– O czym wiedzieć?

– Nieważne. Zagalopowałam się. Najpierw musicie zrozumieć, że Robert zmarł w areszcie w noc po tym, jak skazano go za zbrodnie, których nie mógł popełnić. Próbowali mu przypisać absolutnie wszystko, byle tylko zrobić z niego mordercę. Jakby to miało sprawić, że zabójstwa nagle ustaną, a wszyscy odetchną z ulgą i wrócą do swoich spraw.

Kobieta znów pociąga łyk wody, a ja gryzę się w język, bo mnie korci, żeby kazać jej wreszcie przejść do sedna.

– Robert każdego wieczoru był ze swoimi dzieciakami. Mój chłopiec spędzał u nich mnóstwo czasu. Jacob Denver, rzecz jasna, też bywał tam prawie co noc. Robert gotował, sprzątał, dbał o dom i zawsze chętnie przyjmował gości. To była taka dobra dusza, stworzył wokół siebie przestrzeń tak otwartą i ciepłą, że ludzi po prostu do niego ciągnęło. Ojciec mojego synka dał nogę, zanim mały wyrósł z pierwszych śpioszków. Robert zawsze traktował mojego chłopca jak własnego, a ja jako samotna, pracująca matka doceniałam każdą pomoc. Próbowałam jakoś się odwdzięczyć, kiedy tylko mogłam.

Milknie na chwilę, gdy przełyka emocje, których wcześniej nie wychwyciłem w jej głosie. Jej spojrzenie gaśnie.

– Nigdy w życiu nie zgwałciłby ani nie zabił tych kobiet. On nawet na własne dzieci nie potrafił podnieść ręki. A te noce, kiedy popełniono tamte zbrodnie, Robert spędził w domu ze swoimi dzieciakami i dwoma dodatkowymi. Mój chłopak mógł to poświadczyć. Jacob też. Ale to bez znaczenia. W sądzie nie pozwolili im zeznawać w charakterze świadka, a ich oświadczenia nie zostały uznane za wystarczające alibi.

– Co? Dlaczego? – dopytuje zdezorientowany Donny.

– Bo wtedy nie mogliby go skazać za morderstwa, których nie popełnił – wyjaśnia, jakby to było oczywiste, i chyba jedynie idiota mógłby tego nie zrozumieć.

Mój kolega odchyla się na krześle, wyraźnie poirytowany. Nie przez tę kobietę, lecz przez sytuację. Wie, jaki jest Johnson. Tamten typ musi coś ugrać, więc pójdzie na skróty, byle tylko zamknąć sprawę i wsadzić kogoś za kraty.

– I sąd na to pozwolił?

– Sąd, szeryf… wszyscy. Przesłuchiwali go przez bitych pięć dni. Zamknęli go w pudle, pozbawili wszelkich praw. Nie dopuścili prawnika, a potem bezczelnie kłamali, że wcale o niego nie prosił. Od samego początku szukali kozła ofiarnego. Najłatwiej było zwalić wszystko na szkolnego woźnego, który nie miał w tym mieście nikogo poza dziećmi. Ten cały Johnson uwziął się na niego i robił wszystko, żeby nagiąć fakty do swojej historii. I miał przy tym pełne poparcie szeryfa.

Pierwotny profil wskazywał na sadystę seksualnego. Tacy rzadko mają dzieci, a jeśli już, to trzymają je na dystans. Są niezdolni do miłości ani do opiekowania się innymi. Johnson uznał sprawcę za samotnika, lecz Robert Evans wcale nim nie był.

Brak śladów włamania sugerował kogoś miłego, czarującego… kogoś, komu każda z ofiar ufała. To musiał być ktoś stąd. To, że potrafił w swoje zbrodnie wrobić niewinnego człowieka, świadczy o osobowości narcystycznej. Całe miasteczko tańczyło tak, jak im zagrał, a poczucie władzy musiało go niesamowicie kręcić.

Wisienką na jego torcie bez wątpienia była świadomość, że udało mu się zrobić cały świat w chuja.

– Czy przed tamtą nocą ktoś miał jakiś zatarg z Evansem?

– Skądże – odpowiada kobieta z krótkim, gorzkim śmiechem. – Ten człowiek był święty. Jeśli jakiemuś dzieciakowi zdarzył się w szkole „wypadek”, Robert to sprzątał i kazał mu uciekać, zanim ktokolwiek zauważy. Nie chciał, żeby dzieci czuły wstyd, wiedział, jak ich rówieśnicy potrafią być okrutni. Choć z jego własnych dzieciaków niemiłosiernie szydzono, bo były dziećmi woźnego.

Odchylam się na siedzeniu i zastanawiam, co, u diabła, sprawiło, że Johnson tak bardzo uparł się na tego faceta. Nawet on musi mieć przecież jakieś resztki sumienia.

– A szeryf? Był do niego w jakiś sposób uprzedzony?

Jej wargi się napinają.

– Szeryf miał klapki na oczach. Chciał po prostu znaleźć kogoś, tak naprawdę kogokolwiek, kto za to zapłaci. Jego córka była jedną z pierwszych ofiar. Ten potwór, który ją zabił… zostawił ją na samym środku ulicy, żeby każdy mógł ją zobaczyć następnego dnia rano. Rozebraną do naga i brutalnie zgwałconą. Skórę miała pociętą na strzępy i w nocy wykrwawiła się z powodu licznych ran.

Donny głośno przełyka ślinę, a ja prostuję się na krześle, zastanawiając się, jak to możliwe, do kurwy nędzy, że takie informacje nie trafiły do akt sprawy. Szeryf powinien był zostać natychmiast odsunięty od śledztwa. To z kolei dodatkowo sprawia, że staje się mniej prawdopodobnym podejrzanym, a w tę stronę właśnie zaczynały biec moje myśli.

– Miała osiemnaście lat – kontynuuje Diana, tłumiąc szloch. – Szeryf po tym wszystkim kompletnie oszalał. Po tym, co zobaczył. To najgorsze, co spotkało to miasteczko. A potem było już tylko gorzej. Pewnej niedzieli znaleźli ciało na stopniach kościoła, jeszcze przed mszą. Kolejne na schodach szkoły, zwłoki czekające na to, żeby znalazły je dzieci. Nazywała się Ilene Darvis i była przedszkolanką. Miała zaledwie dwadzieścia trzy lata.

Kobieta musi przerwać, by wydmuchać nos, a łzy płyną teraz po jej policzkach strumieniami.

– W każdym razie, po ogłoszeniu wyroku mieli zabrać Roberta do więzienia. Eskorta już była na miejscu. Następnego ranka znaleźli go powieszonego w celi, bo akurat wtedy opóźnili transport. Tylko głupiec by uwierzył, że ten człowiek sam odebrał sobie życie, skoro tak bardzo liczył na apelację. Chciał walczyć o sprawiedliwość. Nie poddałby się ot tak. Nigdy nie udało mi się dowiedzieć, co tam się naprawdę stało. Mam nadzieję, że wam się powiedzie.

Donny zaciska pięści. Słuchanie o tym, jak życie niewinnego człowieka zostało zrównane z ziemią z powodu ego innego faceta, zawsze boli. A Johnson zniszczył wiele istnień.

– Kilka dni później te biedne dzieciaki wracały do domu i Victoria do mnie wstąpiła. Byłam przy niej, kiedy zadzwonił telefon. To był Kyle. Powiedział Victorii, że może ją wpuścić do kostnicy, żeby zobaczyła ciało ojca, bo oficjalnie nie chcieli go wydać. Szeryf twierdził, że dzieci są niepełnoletnie, a skoro nie ma nikogo dorosłego, kto mógłby odebrać zwłoki, miasto ma prawo je zutylizować. Zajęłam się tym… ale o wiele za późno.

Wypuszcza drżący oddech, jakby zbierała siły na resztę opowieści.

– Victoria spotykała się z Kyle’em, oddała temu chłopakowi więcej siebie, niż powinna była. Nie przyjął dobrze ich rozstania, ale nie od razu pokazał swoje prawdziwe oblicze. Był wyrachowany, taki typ manipulatora. Chodzili ze sobą zaledwie parę miesięcy, to był jeden z jej pierwszych chłopaków. Ojciec przemówił jej do rozumu, gdy usłyszał, jak Kyle się do niej odnosi. Nigdy nie powiedziała, dlaczego z nim zerwała, ale Kyle wcześniej nie dał jej żadnego powodu, by mu nie ufać. Aż do tamtej nocy.

Telefon Donny’ego wydaje krótki sygnał, lecz on go ignoruje. Kiedy zaczyna dzwonić moja komórka, natychmiast ją wyciszam. Żadne z nas stąd nie wyjdzie, dopóki nie dostaniemy odpowiedzi. Zresztą dzwoni Johnson, który próbuje wybadać, co planujemy.

– Victoria poszła się z nim spotkać, a Marcus ją dogonił, bo również chciał zobaczyć ojca. Potrzebowali odpowiedzi. Robert nie zostawił żadnego listu, nie pożegnał się. Po prostu zmarł, a oni przybili mu łatkę samobójcy. Jacob wyjątkowo im nie towarzyszył. Mój syn, całe szczęście, też został w domu.

Kobieta załamuje się i wybucha głośnym płaczem.

– Wiem, że gdy tyle cierpienia spadło na te biedne dzieciaki, nie powinnam była dziękować losowi, ale przepełniała mnie ulga, że nie dopadli wtedy także mojego chłopca.

Mówi teraz nieskładnie, dławiąc się szlochem, który wstrząsa całym jej ciałem. Donny zerka na mnie, a w jego oczach maluje się czyste przerażenie.

Wiedzieliśmy, że doszło do napaści. Wiedzieliśmy, że to był atak na tle seksualnym.

Lecz teraz te wszystkie morderstwa zaczynają mi się układać w jedną, makabryczną całość.

Dianie jakimś cudem udaje się uspokoić, choć wciąż łka między jednym a drugim oddechem.

– Kyle natomiast… Boże, ten chłopak był złem wcielonym – mówi, a jej głos wypełnia się gniewem. – Spotkali się na końcu Belker Street. Kyle nie był sam. Przyprowadził ze sobą kilku ochotników, żeby pomogli mu ukarać „mordercę” poprzez zemszczenie się na jego dzieciach.

To właśnie tam zostawiono wiadomość o aniołach, która brzmiała niczym złowieszcza wróżba.

– Rzucili się na nich. Powalili ich na ziemię. Zdarli z nich ubrania na samym środku ulicy. A potem wszyscy na zmianę gwałcili oboje.

Musi przerwać, bo słowa więzną jej w gardle, więc odwraca głowę, walcząc ze sobą.

Z twarzy Donny’ego odpływa cała krew, a jego pięści zaciskają się jeszcze mocniej. Moje ciało przypomina w tej chwili napiętą do granic wytrzymałości strunę.

– Ilu ich było? – pyta cicho Donny.

– W sumie trzynastu – wykrztusza kobieta, wciąż szlochając. – Tylko… Dev nie… nie potrafił tego zrobić. Ale stał tam. I to on mi o tym opowiedział, kiedy było już po wszystkim. Później miał tak zszarganą psychikę, że ponad rok chodził na terapię. Potem dołączył do jakiejś duszpasterskiej misji, jeździ po kraju i głosi słowo Boże. Od niego o tym wszystkim wiem.

– Czyli dwunastu ludzi gwałciło ich na zmianę – stwierdza Donny, a jego beznamiętny ton maskuje buzującą w nim wściekłość, która w niczym nie ustępuje mojej.

– Raz za razem – potwierdza kobieta. – W kółko. Bez końca. – Wyje, a po jej policzkach płyną pełne gniewu łzy. – Te dzieciaki leżały później na asfalcie przez długie godziny, krwawiąc i błagając o pomoc. Nikt nie przyszedł. Ale to nawet nie jest w tym wszystkim najgorsze.

Nie mam pojęcia, co mogłoby być jeszcze gorsze od tego koszmaru.

– Lawrence, Morgan i Kyle byli najgorsi, bo to najwięksi zwyrodnialcy w okolicy. Gdy znudził im się gwałt, Kyle wszedł do czyjegoś domu i przyniósł stamtąd duże, stojące lustro. Państwo Whisenant po prostu mu je dali, jakby w ogóle do nich nie docierało, co dzieje się tuż pod ich oknami. Kyle wrócił, wręczył lustro Morganowi, a Lawrence brutalnie postawił Marcusa na nogi.

Mój telefon znowu dzwoni, lecz odrzucam połączenie po raz kolejny, nawet nie zerkając na ekran.

– Kyle wyciągnął nóż i kazał Morganowi trzymać lustro za plecami Victorii. Chciał, żeby Marcus widział wszystko, co zaraz się wydarzy. Potem kazał Marcusowi „wyruchać” siostrę. Zgwałcić własną rodzinę. Zagroził, że jeśli tego nie zrobi, odetnie mu przyrodzenie, żeby już nigdy nie mógł go użyć.

Żołądek podchodzi mi do gardła, a z piersi Donny’ego wyrywa się zduszony, pełen bólu dźwięk.

– Marcus odmówił. Kazał im wszystkim iść smażyć się w piekle. Kyle przejechał nożem po jego brzuchu, rozcinając skórę, i powiedział, że to ostatnia szansa. Stwierdził, że skoro chłopak jest wynaturzeńcem, który lubi brać w dupę, to na pewno jest na tyle zboczony, by zerżnąć własną siostrę. Marcus splunął mu w twarz. A wtedy Kyle wykastrował go na samym środku ulicy.

Cudem się powstrzymuję, by po prostu stąd nie wyjść. Nie chcę słuchać ani słowa więcej. Chryste, nie wiem, czy będę w stanie spojrzeć na kogokolwiek w tym miasteczku, nie gardząc nimi za to, że pomogli to zatuszować.

Zastanawiam się, dlaczego Diana nie próbowała zgłosić tego wcześniej.

Kiedy kobieta odzyskuje panowanie nad sobą, ciągnie dalej swoją opowieść.

– Lustro upadło i rozsypało się w drobny mak. Victoria była już wtedy skatowana do nieprzytomności, jej twarz zmieniła się w krwawą miazgę. Wbijali jej głowę w ziemię, okładali ją pięściami, robili znacznie gorsze rzeczy. Gdy szkło się roztrzaskało, przeciągnęli ją po odłamkach, a potem Kyle rozciął jej skórę na brzuchu. Wziął kawałek lustra, pokazał jej, jak teraz wygląda, i wbił to szkło prosto w nią. Na odchodne rzucił jeszcze, że zdechnie jak pokiereszowana szmata. Zostawili ich tak na ulicy, żeby się wykrwawili.

– To Marcus ostatkiem sił wywiózł ich poza granice hrabstwa, żeby dać im cień szansy na ratunek – dodaję cicho, ledwo łapiąc oddech. – Bo w hrabstwie Delaney wszystko kontroluje szeryf.

Diana powoli przytakuje, po czym kręci głową.

– Marcus ani przez chwilę nie wierzył, że uda mu się przeżyć. Chciał po prostu ocalić siostrę. Żadne z nich nie wyszło ze szpitala. A to miasteczko zostało pozbawione duszy. Każdy tu jest wyłącznie pustą skorupą człowieka, bo rządzi nami strach.

– Dlaczego nie powiedziała pani nikomu wcześniej? – pyta Donny, starając się, by w jego głosie nie brzmiało oskarżenie.

Kobieta rzuca nam ponure, pełne powagi spojrzenie.

– Ci, którzy próbowali, znikali bez śladu albo umierali. Lindy May Wheeler próbowała ich powstrzymać tamtej nocy. Nadbiegła, ale Dev ją odciągnął, wrzucił do samochodu i zamknął, dopóki nie skończyli. Była mężatką. Potem Kyle wmówił jej mężowi, że z nią sypiał… że to ona go uwiodła. Antonio ją zostawił. I nikt nie uwierzył, kiedy mówiła, że Kyle ją wielokrotnie zgwałcił. Ojciec musiał ją wywieźć z miasteczka, bo się bał, że ją też zabiją.

Krew ścina mi się w żyłach. Spoglądamy tylko na siebie z Donnym. Lindy May Wheeler. Kobieta, którą nasz sprawca wybrał, by zaopiekowała się skrzywdzoną dziewczynką. A wcześniej zadał sobie tyle trudu, by to dziecko ocalić z rąk prawdziwego potwora.

Diana nie zauważa naszej reakcji.

– Grozili mojemu synowi. Za niecały rok miał iść na studia. Powiedzieli mi, że jeśli zacznę robić problemy, to nawet nie skończy liceum. Uwierzyłam im. Nadal wierzę. Dlatego wysłałam go do jego dziewczyny. Ona zarabia mnóstwo pieniędzy i ma w Nowym Jorku najlepszą ochronę.

– Większość z tych sprawców wyjechała z miasteczka – mówi mi Donny.

– Musieli – wtrąca Diana. – Szeryf mógł utrzymać ludzi w ryzach jedynie poprzez pozbycie się stąd wszystkich oprócz swojego synalka. Jego chłopak jest z nich najgorszy, jednak to jemu się upiekło. Ale spokojna głowa, bo szeryf już hojnie opłacił wszystkich pozostałych.

– Kyle Davenport to syn szeryfa. Nic dziwnego, że to zatuszował – rzuca z goryczą Donny.

– Zatuszował? – odpiera z niedowierzaniem. – On to wszystko zaaranżował. Wysłał swoich zastępców do każdego domu z rozkazem: „Jeśli coś usłyszycie, siedźcie w środku. Jeśli ktoś się wyłamie, poniesie konsekwencje”. Puścili nawet komunikat w telewizji o nadzwyczajnej godzinie policyjnej… Nikt nie miał prawa wyjść po zachodzie słońca bez pozwolenia. Pomógł synowi to wszystko przygotować, a potem pozwolił mu przeprowadzić to, na co jemu samemu nie pozwalało stanowisko.

– Dlaczego? – pyta Donny.

Znam odpowiedź, zanim ta w ogóle padnie.

– Jego córka została zgwałcona, torturowana i zbrukana, a potem napiętnowano ją nawet po śmierci. W oczach szeryfa to Robert Evans był winny. Śmierć to za mało. Musiał zniszczyć i zabić jego dzieci. Mówił, że świat trzeba oczyścić z diabłów, które się rozpanoszyły. Ale nigdy nie dostrzegł demona w oczach własnego syna. Nawet matka chłopaka wiedziała, że wyrośnie z niego prawdziwy zwyrodnialec.

Komórka znowu mi wibruje, lecz ponieważ nie skończyłem tutaj, nie zwracam na nią uwagi.

– Kyle był potworem, który tylko czekał, żeby go spuścić z łańcucha. Kiedy takie zło raz wyjdzie z klatki, już nigdy do niej nie wraca.

Zgadzam się z nią całkowicie. Kyle zgwałcił co najmniej trzy osoby, o których wiemy, w tym jednego mężczyznę.

– Wy, chłopcy, chcecie powstrzymać mordercę przed wyrządzeniem krzywdy temu miasteczku. A ja po prostu chcę, żeby te dzieciaki w końcu odzyskały głos. Ludzi tu zabija milczenie, to, że duszą w sobie tak wiele tajemnic od tylu lat.

– Kim jest Dev?

– Devin Thomas. Syn sędziego – odpowiada odruchowo.

Wstaję, patrzę na nią, a następnie recytuję nazwiska, które już znamy, choć przy dwóch wciąż stawiamy znaki zapytania.

– Tim Hoover. Chuck Cosby. Nathan Malone. Jeremy Hoyt. Ben Harris. Tyler Shane. Lawrence Martin. Anthony Smith. Kevin Taylor. Morgan Jones. Kyle Davenport.

Patrzy mi prosto w oczy.

– Jason Martin. Kuzyn Lawrence’a. Mieszka teraz w Karolinie Południowej, robi tam karierę jako deweloper. Był dwunasty.

– Dziękuję, że mi o tym powiedziałaś.

– Po prostu obiecaj, że nie skończy się na samej mojej opowieści.

– Nie skończy się, mam zamiar tego dopilnować – rzucam szczerze.

Donny rusza za mną do wyjścia, a ja odwracam się jeszcze, by spojrzeć na Dianę ostatni raz.

– Jak zginęła matka Victorii i Marcusa?

– Wypadek samochodowy – wzdycha ciężko. – Jakieś dziane małżeństwo z sąsiedniej gminy wjechało w nią po pijaku, gdy wracali z imprezy. Zdaje się, że nazywali się Carlyle. Przez tę kraksę osierocili własną córkę i zabili cholernie dobrą kobietę, która po długim dyżurze w szpitalu chciała po prostu wrócić do dzieci.

Rodzina Evansów najwyraźniej miała w życiu wiecznie pod górkę.

– Była pielęgniarką? – dopytuję, choć sam nie wiem, po co mi ta informacja.

– Nie. Pracowała jako koroner w tym samym szpitalu, w którym zmarły dzieciaki. Myślę, że właśnie dlatego wybrali tę placówkę. Ich matka była tam szanowana i miała mnóstwo znajomych.

Kiwam głową ze zrozumieniem, po czym wychodzimy.

– Tamtej nocy zadziałał instynkt stadny – szepcze Donny, kiedy tylko zatrzaskujemy za sobą drzwi.

– Z Kyle’em w roli samca alfa. Mentalność więziennego gangu: musisz się przyłączyć albo sam padniesz ich ofiarą.

– Niektórzy mieli zaledwie piętnaście lat – zauważa gorzko kolega.

– Nastolatkami łatwo manipulować. Byli wpatrzeni w tamtą trójkę… Lawrence’a, Morgana i Kyle’a. Ale to Kyle pociągał za sznurki. Jeśli jeszcze któryś miał ambicje zostać przywódcą stada, może doszło do jakichś przepychanek.

– Tego już się nie dowiemy. Morgan i Lawrence nie żyją.

– Został Devin. Musimy go dorwać.

– Zmył się w trakcie, żeby zamknąć Lindy May w samochodzie. A co, jeśli wrócił i patrzył? Bo skąd inaczej Diana znałaby resztę tej historii?

Zaciskam usta. Też to zauważyłem, lecz Diana niczego nie wyjaśniła.

– Udało się kiedykolwiek przesłuchać kogoś z personelu, kto miał dyżur w noc przyjęcia dzieciaków? – pytam Donny’ego.

– Nie. Minęła dekada. I tak mieliśmy farta, że cokolwiek wyciągnęliśmy z archiwum.

– Dlaczego nikomu nie powiedzieli, że są ranni? – drążę.

Wzrusza ramionami, po czym nagle uchodzi z niego cała energia. Czuję, jakbyśmy obaj wpadli w tę samą emocjonalną próżnię.

– Nie mam pojęcia, ale jedno jest pewne… Johnson o wszystkim wiedział. Kyle trafił do aresztu prewencyjnego.

– Słowo jednej kobiety to za mało, by to wszystko udowodnić. Nie była nawet naocznym świadkiem. A jeśli rzucimy wyzwanie Johnsonowi, uderzymy też w dyrektora McEvoya. Potrzebujemy twardych dowodów. Tymczasem musimy ustalić, kto jeszcze jest na celowniku i jak naprawdę zginął Robert Evans.

– Nigdy wcześniej w swojej karierze się nie zastanawiałem, czy stoję po właściwej stronie. Aż do dzisiaj – wyznaje cicho.

Zabójstwa z zemsty zawsze zmuszają do przewartościowania zasad.

– On nie poprzestanie na oprawcach tych dzieciaków – przypominam mu.

– Otworzył parę drzwi, ale nikogo nie dotknął. Ukradł lustra, wlał tusz do wody, pobawił się farbą. Mógł już zabić dziesiątki osób, a jednak tego nie zrobił.

– On ich terroryzuje. To jego forma wendety na całym miasteczku. Wie, jak działa ich psychika. Od dziesięciu lat wszyscy tu dławią się poczuciem winy, bo wiedzieli o całym zdarzeniu i milczeli. Teraz wierzą, że dopadnie ich jakaś nadprzyrodzona siła.

– Dlaczego mam wrażenie, że nasz mściciel dopiero się rozkręca? – pyta Donny, gdy wsiadamy do SUV-a.

– A dlaczego Kyle Davenport nie nosi nazwiska ojca? – odpieram.

Donny wyciąga iPada i przebiega wzrokiem po tekście.

– Matką była niejaka Jane Davenport – czyta na głos. – Szeryf nie miał pojęcia o istnieniu Kyle’a, dopóki Jane nie zjawiła się w miasteczku z dzieciakiem u boku i po prostu nie zrzekła się praw do opieki.

Unoszę brwi.

– Słucham?

Donny kręci głową, gwiżdżąc cicho.

– Hadley jakoś to wygrzebała. Kyle to chory pojeb. Zaczął torturować i zabijać zwierzęta, gdy miał pięć lat. Kiedy był siedmiolatkiem, jego matka uznała, że sobie z nim nie radzi. Wpadł w furię i pociął ją nożem. Oddała go szeryfowi, który z radością przyjął jej zrzeczenie się praw rodzicielskich, a ona została w miasteczku i z dystansu obserwowała, jak syn dorasta. Założę się, że zgotował jej prawdziwe piekło na ziemi.

– Gdzie ona jest teraz?

Donny marszczy brwi.

– Nie żyje. Zmarła dziesięć lat temu, krótko po tym, jak ruszył proces Roberta Evansa.

– Coś mi mówi, że to nie jest zbieg okoliczności – jęczę zrezygnowany.

– Bo w tym przeklętym miasteczku wszystko w jakiś sposób wiąże się z tamtym koszmarem.

W chwili, gdy odpalam silnik, podnoszę wzrok i dostrzegam błysk czerwieni. Wyskakuję z auta i wdrapuję się na maskę SUV-a, by stamtąd ogarnąć wzrokiem dachy budynków majaczących w oddali. Widzę stąd ratusz.