Złamane tabu ebook i audiobook

Tadeusz Arent

Złamane tabu

Masz czas do wigilii

Darmowy fragment — ok. 10% powieści

Wydawnictwo Wir · 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Prolog

Pachnie stearyną i mokrą ziemią.

Tak pachniało tu zawsze w grudniu, kiedy przyjeżdżaliśmy okryć róże przed mrozem. Tadek owijał krzaki jutą, a ja stałam z termosem i udawałam, że pomagam. Potem siadaliśmy w altanie, piliśmy herbatę z rumem i było nam zimno, i było nam dobrze.

Teraz też jest mi zimno.

To tutaj mi się oświadczył. Czternaście lat temu, w maju, z pierścionkiem w pudełku po zapałkach, bo zapomniał zabrać etui. Klęczał na tych samych deskach i trzęsły mu się ręce. Śmiałam się z niego, a potem płakałam, a potem znowu się śmiałam.

Teraz też trzęsą mu się ręce.

Ręce mam związane za oparciem krzesła. Szorstka taśma wpija się w nadgarstki za każdym razem, kiedy próbuję nimi poruszyć, więc przestałam próbować. Jestem lekarką. Wiem, ile czasu musi minąć, zanim ucisk zacznie robić krzywdę. Liczę w głowie. Mam jeszcze trochę.

Drzwi altany są za jego plecami. Do furtki jest dwadzieścia kroków po błocie, a dalej alejka między działkami, na których w Wigilię nie ma żywej duszy. Wszyscy normalni ludzie siedzą teraz przy stołach i składają sobie życzenia. Mój telefon jest w kieszeni jego kurtki. Sprawdziłam to w samochodzie, kiedy jeszcze mogłam ruszać rękami.

Nikt tu dziś nie przyjdzie. Nikt nie wie, gdzie jestem.

Na stole stoi sześć świec, ustawionych równo, jak do zdjęcia. Między nimi leży szara teczka, opłatek na talerzyku w niebieskie kwiatki – z kompletu, który dostaliśmy na ślub od jego ciotki – i coś jeszcze. Coś ciemnego i ciężkiego, czego blask świec prawie nie dotyka.

Staram się tam nie patrzeć.

Z telefonu opartego o kubek leci kolęda. „Bóg się rodzi, moc truchleje.” Głośnik jest tani i trzeszczy na wysokich dźwiękach, więc chór brzmi, jakby śpiewał spod wody.

Mój mąż siedzi naprzeciwko mnie.

Ma na sobie szary sweter, który kupiłam mu trzy lata temu pod choinkę. Schudł. Sweter wisi na nim jak na wieszaku. Pociera kciukiem lewy nadgarstek, w kółko, w kółko, aż skóra robi się czerwona. Robi tak, odkąd go znam. Zawsze, kiedy się boi.

Dobrze. Niech się boi.

– Klara – mówi cicho.

Nie odpowiadam.

Bierze opłatek i łamie go powoli, starannie, jakby to była najważniejsza czynność na świecie. Wyciąga rękę z kawałkiem w moją stronę.

– Wszystkiego dobrego – mówi. – Wiem, jak to brzmi.

Odwracam głowę. Opłatek pachnie papierem i dzieciństwem. Nie chcę go.

Godzinę temu siedziałam przy stole u rodziców. Mama postawiła dodatkowe nakrycie dla zbłąkanego wędrowca. Dzieci kłóciły się o to, kto pierwszy zobaczy gwiazdkę. Wiolka miała na głowie opaskę z rogami renifera i była najszczęśliwszym człowiekiem w Warszawie, bo tata przyszedł na Wigilię.

Tata przyszedł. A potem tata zabrał mamę.

Zanim odjechaliśmy, kazał mi zadzwonić do rodziców. Trzymał mój telefon przy moim uchu, a ja powiedziałam wesołym, obcym głosem, że mama poszła z tatą na chwilę porozmawiać i zaraz wróci. W słuchawce Wiolka krzyknęła „hurra”.

Ten okrzyk słyszę do tej pory.

– Dzieci myślą, że rozmawiamy – mówi Tadek, jakby czytał mi w myślach. Zawsze to umiał. – Twoi rodzice też. Twoja mama popłakała się ze szczęścia.

– Rozwiąż mnie.

– Nie mogę. Jeszcze nie.

– Tadek. Rozwiąż mnie, do cholery.

Kręci głową. W świetle świec wygląda starzej, niż powinien. Ma twarz człowieka, który nie spał od tygodni. Znam takie twarze. Widuję je na oddziale, zwykle tuż przed tym, jak pacjent mówi coś, czego potem żałuje.

I jeszcze coś. Spokój. Dziwny, płaski spokój, który widywałam u ludzi, którzy przestali się bać o siebie, bo w środku już coś postanowili.

Ten spokój przeraża mnie bardziej niż taśma na nadgarstkach.

Odkłada opłatek na talerzyk. Kładzie dłoń na szarej teczce.

– Tu jest wszystko – mówi. – Wszystko, czego ci nie powiedziałem. Od samego początku.

Chór w telefonie milknie. Przez chwilę słychać tylko deszcz, który bębni o dach altany.

Patrzę na teczkę. Potem, wbrew sobie, patrzę na tę drugą rzecz. Ciemną i ciężką.

Tadek widzi, gdzie patrzę. Nie zabiera jej ze stołu.

Mój mąż mówi, że powie mi wszystko.

A potem będę musiała zdecydować, czy on ma żyć.

Rozdział pierwszy. Paski

O szóstej siedem świat się kończy, a ja akurat mierzę ciśnienie panu spod okna.

Jeszcze o tym nie wiem. Wiem tylko, że telefon w kieszeni fartucha wibruje trzy razy pod rząd, a pan spod okna ma sto dziewięćdziesiąt na sto dziesięć i patrzy na mnie tak, jakby to była moja wina.

– Wysokie? – pyta.

– Ambitne – mówię.

Nie śmieje się. O szóstej rano na internie nikt się nie śmieje oprócz mnie, a i ja robię to głównie po to, żeby nie zasnąć. To mój trzeci dyżur w tym tygodniu. Ostatnią kawę wypiłam o drugiej, przedostatnią o północy, a pierwszą tak dawno, że nie pamiętam jej smaku. Powiem wam coś o dyżurach: koło szóstej rano człowiek przestaje wierzyć w cokolwiek oprócz kawy. Ja nie wierzę nawet w kawę. Od dwunastu godzin chodzę po korytarzu, który pachnie płynem do dezynfekcji i ziemniakami z wczorajszego obiadu.

Telefon wibruje czwarty raz.

Nie odbieram. Gdyby chodziło o dzieci, mama by zadzwoniła, a nie pisała. Mama nie wierzy w pisanie. Uważa, że jeśli coś jest ważne, trzeba to powiedzieć ludzkim głosem, a jeśli nie jest ważne, to po co w ogóle zawracać ludziom głowę.

Zapisuję wynik, dopisuję lek, mówię panu spod okna, że zaraz przyjdzie pielęgniarka. Wychodzę na korytarz.

W dyżurce pali się światło. Dwie pielęgniarki z nocnej zmiany i nasz rezydent stoją przed telewizorem zawieszonym pod sufitem. Ten telewizor zwykle pokazuje teleturnieje bez dźwięku. Teraz dźwięk jest włączony.

Na dole ekranu biegnie czerwony pasek.

Czytam go raz i nie rozumiem. Czytam drugi raz.

„Pilne: Stany Zjednoczone użyły broni jądrowej w Iranie.”

Nad paskiem dziennikarka w granatowym żakiecie mówi coś o niepotwierdzonych informacjach, o nagraniach z mediów społecznościowych, o rzeczniku Pentagonu, który ma wystąpić w ciągu godziny. Za nią wisi mapa. Kawałek pustyni, kawałek gór, czerwone kółko.

– To fake – mówi rezydent. Ma dwadzieścia sześć lat i jest przekonany, że wszystko, co dzieje się po północy, to fake. – Zobaczycie, do południa sprostują.

Nikt mu nie odpowiada.

Jedna z pielęgniarek przewija coś kciukiem na telefonie, coraz szybciej. Druga trzyma kubek herbaty przy ustach, ale nie pije. Para unosi się jej przed twarzą jak mały, prywatny obłok.

Ja myślę o dzieciach.

To pierwsza myśl. Nie Iran, nie Ameryka, nie broń jądrowa. Janek i Wiolka, którzy śpią teraz u moich rodziców na Mokotowie, bo ich matka ma dyżur. Ich matka zawsze ma dyżur.

Druga myśl jest gorsza. Że jestem z nimi sama.

Wyciągam telefon. Cztery powiadomienia. Pierwsze z portalu informacyjnego, którego aplikację obiecuję sobie usunąć od lat: „Doniesienia o eksplozji jądrowej w Iranie”. Potem kolejne. Potem grupa rodzinna, na której ciocia z Radomia wkleiła już zdjęcie grzyba atomowego z jakiegoś starego filmu, z podpisem „Boże, miej nas w opiece”.

– Pani doktor?

Ratownik z izby przyjęć stoi w drzwiach dyżurki. Jest blady.

– Mamy u siebie pana z bólem w klatce. Prosimy o konsultację, kardiolog jest na sali.

Idę. Dobrze mieć coś do zrobienia rękami.

Pan z bólem w klatce ma sześćdziesiąt osiem lat, sweter w romby i telefon, który ściska tak mocno, że pobielały mu kostki. Leży na wózku pod ścianą, bo wszystkie stanowiska są zajęte. Oddycha szybko i płytko.

– Gdzie boli? – pytam.

– Tutaj. – Kładzie dłoń na mostku. – Wszystko mi się ścisnęło. Jak zobaczyłem.

– Co pan zobaczył?

Podnosi telefon. Na ekranie nagranie: horyzont, góry, a nad nimi rośnie coś jasnego, kłębiastego, nierealnego. Ktoś za kadrem krzyczy w języku, którego nie znam. Nagranie się zapętla. Grzyb rośnie, znika, rośnie znowu.

Delikatnie zabieram mu telefon i odkładam ekranem w dół.

Elektrokardiogram w porządku. Saturacja w porządku. Ciśnienie wysokie, ale nie takie, od którego się umiera. Atak paniki, podręcznikowy, mogłabym go pokazywać studentom. Tyle że to nie jest podręcznik. To człowiek w swetrze w romby, który boi się końca świata.

Biorę go za rękę. Ma zimne, wilgotne palce.

– Oddychamy razem – mówię. – Wdech nosem. Powoli. Teraz wydech ustami, jak przy zdmuchiwaniu świeczki.

Oddycha ze mną. Raz, drugi, dziesiąty. Jego dłoń powoli się rozluźnia.

– Pani doktor – szepcze, kiedy już może mówić. – Czy to już?

Nie wiem, o co dokładnie pyta. O zawał? O wojnę? O koniec wszystkiego?

– Nie dziś – mówię.

Kiwa głową, jakby to była odpowiedź na wszystkie trzy pytania. Może jest.

Kiedy wracam na oddział, nikt już nie śpi. Pacjenci siedzą na łóżkach z telefonami przy twarzach, niebieskie światło ekranów maluje im policzki. Ktoś na czwórce ogląda nagranie na cały głos. Ktoś na siódemce się modli, cicho, szybko, z różańcem owiniętym wokół dłoni z wenflonem.

Pan spod okna łapie mnie za rękaw.

– To prawda, pani doktor? Z tą bombą?

– Nie wiem – mówię. I to jest prawda, ostatnia, jaką dziś powiem bez zastanowienia.

W dyżurce telewizor pokazuje teraz mężczyznę w garniturze na tle flagi. Rzecznik Pentagonu. Czyta z kartki, nie podnosząc wzroku. Słowa są gładkie i okrągłe, wymyte z wszystkiego, co mogłoby kogoś zaboleć: „ograniczone użycie”, „precyzyjny cel”, „definitywne zakończenie zagrożenia”.

Czerwony pasek na dole ekranu zmienia się z „pilne” na „potwierdzone”.

Rezydent już nie mówi, że to fake. Siedzi na krześle obrotowym, z łokciami na kolanach, i patrzy w podłogę.

Telefon dzwoni, kiedy idę napisać zlecenia. Mama.

– Klaruniu, widziałaś?

– Widziałam, mamo.

– Tata włączył telewizor, a tam… Boże drogi. Co to będzie? Czy to do nas dojdzie? Ta chmura? Pani Krysia z trzeciego piętra mówi, że trzeba kupić jod…

– Mamo. Iran jest ponad trzy tysiące kilometrów stąd. Nic nie wskazuje, żeby cokolwiek miało do nas dolecieć. Nie kupuj jodu.

– Ale pani Krysia…

– Pani Krysia nie jest lekarzem.

– Ty też nie jesteś od chmur – mówi mama. Trudno jej odmówić racji.

W tle słyszę telewizor i tatę, który komentuje coś niskim głosem. Potem szuranie, a potem głos w słuchawce robi się bliższy, wyższy i bardziej różowy.

– Mamo? – Wiolka. Siedem lat, dwie szczerby na przedzie, absolutna pewność siebie. – Mamo, czy elf w tym roku przyjdzie?

Zatrzymuję się na środku korytarza.

Ktoś za mną pcha wózek z lekami i musi mnie wyminąć. Słyszę, jak mamrocze coś pod nosem. Nie ruszam się.

Elf.

Szmaciany ludzik w czerwonej czapce, który co roku w grudniu pojawia się w naszym domu, każdej nocy siada w innym miejscu i rano zostawia dzieciom psoty. Wiolka go kocha. Janek go kochał.

Elf leży teraz w pudełku na pawlaczu, za walizkami, tam, gdzie wepchnęłam go rok temu i gdzie nie zaglądam.

– Zobaczymy, kochanie – mówię. Mój głos brzmi prawie normalnie. Jestem z siebie dumna.

– Bo Zuzia z klasy mówi, że jak jest wojna, to elfy nie przychodzą, bo się boją.

– Nie ma wojny.

– A tata powiedział, że mamy się nie bać.

Wszystko we mnie nieruchomieje.

– Co powiedziałaś?

– Tata dzwonił – oznajmia Wiolka takim tonem, jakim ogłasza się przyjazd Mikołaja. – Powiedział, żebyśmy się nie bali. Że wszystko będzie dobrze. I że nas kocha.

– Kiedy dzwonił?

– Jak było ciemno.

– Wiolka, daj mi Janka.

Szuranie. Szept. Jakieś „no weź”. W końcu mój syn: dwanaście lat, głos w trakcie mutacji, ton człowieka, którego obudzono w sprawie, która go nie dotyczy.

– No?

– Tata do was dzwonił?

Cisza.

– Janek.

– No dzwonił – mówi. – Do mnie. Wiolka podsłuchiwała.

– O której?

– Nie wiem. Wcześnie.

– Janek, to ważne.

Wzdycha tak, jak potrafi wzdychać tylko dwunastolatek. Po chwili telefon brzęczy mi przy uchu. Janek przysłał zrzut ekranu. Oczywiście, że przysłał. Janek fotografuje wszystko: tablice rejestracyjne, chmury, paragony, siostrę, kiedy dłubie w nosie. Od roku dokumentuje świat, jakby nie ufał, że ten świat zostanie na miejscu, jeśli nie zrobi mu zdjęcia.

Na zrzucie jest lista połączeń. Na górze: „Tata”. Połączenie przychodzące, minuta i czterdzieści sekund.

Godzina: piąta czterdzieści.

– Mamo? – pyta Janek. – Jesteś tam?

– Jestem. Śpij jeszcze, kochanie. Zadzwonię po dyżurze.

Rozłączam się.

Tadek nie dzwonił do dzieci od trzech miesięcy. Nie odbierał, kiedy to one dzwoniły. Nie przyszedł na urodziny Wiolki. Nie odpisał Jankowi na żadną z wiadomości, które ten wysyłał mu przez całe lato, coraz krótszych i coraz rzadszych, aż w końcu przestał wysyłać.

A dziś zadzwonił. Żeby powiedzieć, że mają się nie bać.

No dobrze.

Otwieram powiadomienia i przewijam w górę, do pierwszego. Do tego, które przyszło, kiedy mierzyłam ciśnienie panu spod okna.

Szósta siedem.

Patrzę na te dwie godziny tak długo, aż zaczynają mi się rozmywać.

Mój mąż zadzwonił do naszych dzieci dwadzieścia siedem minut wcześniej, niż ktokolwiek na świecie powiedział, że jest się czego bać.

Rozdział drugi. Druga karta

W mojej pracy każde zdarzenie ma znacznik czasu, z dokładnością do sekundy. Kiedy coś pójdzie źle, siadamy nad zapisami z systemów i odtwarzamy wszystko krok po kroku, aż znajdziemy moment, w którym ktoś popełnił błąd.

Tamten wieczór odtwarzałem tyle razy, że znam go na pamięć.

Dziewiętnasta trzydzieści. Hotel nad Zalewem Zegrzyńskim, sala z wielkim oknem na wodę, która o tej porze była czarną plamą z kilkoma światłami na drugim brzegu. Długi stół, białe obrusy, stroiki z szyszek i suszonych pomarańczy. Dwadzieścia dwie osoby z departamentu bezpieczeństwa Banku Vistula na wyjeździe świątecznym, który kadry nazywały integracyjnym. Integrowaliśmy się raz w roku, w drugi piątek grudnia, na koszt banku.

Siedziałem po prawej stronie Renaty Kalinowskiej i nie był to przypadek. Zanim ktokolwiek usiadł, zamieniłem winietki z kolegą z zespołu sieciowego, a w zamian obiecałem mu swój dyżur w Sylwestra.

– Arent – powiedziała Renata, kiedy kelner rozlewał wino. – Tylko mi dziś nie uciekaj po deserze. Jak co roku.

– Nie ucieknę.

– Zobaczymy.

Renata była moją szefową od trzech lat. Dyrektorka departamentu, rozwiedziona, bez dzieci, z mieszkaniem na Saskiej Kępie, którego nikt z nas nigdy nie widział. Na zebraniach kończyła za ludzi zdania, zanim zdążyli je zacząć. Połowa banku się jej bała, a reszta jej nie znała.

Ja ją znałem. Od września uczyłem się jej jak nowego systemu.

Komplementy dawkowałem jak aktualizacje: małe, regularne, nigdy dwie naraz. Pochwała prezentacji dla zarządu, uwaga, że kolczyki pasują jej do oczu, kawa z automatu postawiona na biurku bez pytania, czarna i bez cukru, bo taką piła. Po trzech miesiącach system przestał zgłaszać błędy i Renata zaczęła się do mnie uśmiechać na korytarzu. Raz, w windzie, poprawiła mi kołnierzyk koszuli i trzymała na nim palce o sekundę za długo.

Tego wieczoru miała na sobie zieloną sukienkę i te same kolczyki.

– Pasują ci – powiedziałem.

– Mówiłeś to już w październiku.

– Nadal pasują.

Zaśmiała się. Miała niski, trochę ochrypły śmiech, jakby rzadko go używała.

Kelner chciał nalać mi wina. Zakryłem kieliszek dłonią.

– Nie pijesz? – Renata uniosła brwi.

– Antybiotyk.

Skłamałem bez zastanowienia, bo byłem już wtedy w tym dobry. Nalewałem sobie wodę mineralną do lampki na wino, żeby z daleka wyglądało, że piję jak wszyscy. Tej nocy musiałem mieć trzeźwą głowę.

Renata piła czerwone, a ja liczyłem jej kieliszki. Liczenie to moja praca.

Dwudziesta pierwsza zero cztery. Trzeci kieliszek.

Pod jej krzesłem stała czarna torba z laptopem, z którym Renata nie rozstawała się nawet na kolacjach firmowych. W zespole żartowano, że zabiera go do łóżka. Nigdy się z tego żartu nie śmiałem.

O dwudziestej pierwszej dwadzieścia wyszedłem na taras, żeby zadzwonić do domu.

Był mróz i brzeg zalewu zamarzł na kilka metrów, dalej woda stała ciemna i nieruchoma. Pachniało dymem z czyjegoś kominka. W holu za szybą migała choinka w niebieskich światełkach, a ktoś przy barze śmiał się za głośno.

Zadzwoniłem do Klary. Nie odebrała.

Wiedziałem, że nie odbierze, bo wróciła rano z całodobowego dyżuru. Po takim dyżurze zasypiała w ubraniu, zwykle na kanapie, z telefonem na piersi, i nic nie mogło jej obudzić. Kiedyś przespała burzę, która powybijała szyby w połowie osiedla. Śmialiśmy się z tego potem przez tydzień.

Zadzwoniłem do Janka.

– Słucham? – Janek zawsze odbierał oficjalnie, jak dorosły w biurze. Miał jedenaście lat i od jesieni własny telefon.

– Cześć, szefie. Co robicie?

– Wiolka już śpi. Mama też. Na kanapie. Przykryłem ją kocem.

– Dobrze zrobiłeś. Nie budź jej.

– Nie budzę. – Zawahał się. – Tato, a elf?

Elfa przez cały grudzień przestawiałem ja, w nocy, kiedy dzieci spały. To była moja działka. Klara nie miała do tego cierpliwości, a ja to lubiłem. Elf łowił ryby w zlewie, jeździł na odkurzaczu, raz wisiał na żyłce wędkarskiej pod żyrandolem. Wiolka piszczała rano tak, że sąsiedzi stukali w kaloryfer.

Tej nocy mnie nie było.

– Elf to dziś twoja robota – powiedziałem. – Jesteś już duży.

– Serio? – Słyszałem, jak się prostuje. Słyszałem to nawet przez telefon.

– Serio. Tylko poczekaj, aż Wiolka zaśnie na dobre. I wymyśl coś dobrego. Wysoko, żeby musiała szukać.

– Dobra. – A potem ciszej: – Tato, kiedy wracasz?

– Jutro po obiedzie.

– Dobra.

Rozłączył się pierwszy. Zawsze rozłączał się pierwszy, jakby się bał, że to ja zrobię to szybciej.

Pamiętam każde słowo z tej rozmowy. Mam powody.

Stałem jeszcze chwilę na mrozie i pocierałem lewy nadgarstek, aż zapiekła mnie skóra. Myślałem o Klarze, która śpi na kanapie pod kocem przyniesionym przez naszego syna. O jej dłoniach, zawsze suchych i popękanych od płynu do dezynfekcji. Co roku kupowałem jej krem do rąk, a ona co roku stawiała go na półce w łazience i zapominała, że istnieje.

Robię to dla nas, powiedziałem sobie. Dla niej, dla dzieci, dla mieszkania, za które mieliśmy spłacać kredyt jeszcze przez dwadzieścia lat.

To zdanie działało coraz gorzej. Jak hasło, które powtarza się tak długo, aż przestaje cokolwiek chronić.

Do sali wróciłem za dwadzieścia dziesiąta.

Ktoś podłączył telefon do głośnika i puszczał świąteczne przeboje sprzed trzydziestu lat. Dwie dziewczyny z działu monitoringu tańczyły między stolikami. Prezes w tym roku nie przyjechał, więc nikt się nie pilnował.

Renata siedziała sama. Wokół niej zawsze robiło się pusto, kiedy zaczynała się zabawa. Ludzie lubili ją na zebraniach, bo tam przynajmniej wiedzieli, czego się spodziewać.

Usiadłem obok.

– Myślałam, że jednak uciekłeś – powiedziała.

– Dzwoniłem do dzieci.

– Ach. Dzieci. – Obróciła kieliszek w palcach. Czwarty. – I jak tam w domu?

– To skomplikowane.

– Zawsze jest skomplikowane. – Uśmiechnęła się krzywo. – Mój były mąż mówił to samo przez osiem lat. Potem okazało się, że to bardzo proste. Miała dwadzieścia sześć lat i pracowała w jego firmie.

Nie odpowiedziałem. Co miałem powiedzieć? Że u mnie jest inaczej? Że u mnie naprawdę jest skomplikowane, tylko w zupełnie inny sposób, niż ona myśli?

– Ty jesteś inny – powiedziała. – Wiesz, dlaczego cię lubię, Tadek? Bo ty nigdy nie udajesz.

Pierwszy raz tego wieczoru powiedziała do mnie po imieniu.

Dwudziesta druga pięćdziesiąt. Piąty kieliszek. Muzyka była coraz głośniejsza, a ludzie coraz mniej podobni do siebie z poniedziałkowych zebrań. Ktoś stłukł szklankę, ktoś zaczął śpiewać.

Renata pochyliła się w moją stronę. Pachniała winem i czymś drogim, cytrusowym.

– Mam w pokoju butelkę czegoś lepszego niż to – powiedziała cicho. – Chodź na drinka. Na jednego.

Przez sekundę, nie dłużej, chciałem powiedzieć „nie”, wstać, przeprosić i wsiąść w samochód. Po pięćdziesięciu minutach byłbym na Ursynowie. Wiem dokładnie, bo potem to policzyłem.

Ale nie byłem tam dla siebie.

– Daj mi dziesięć minut – powiedziałem.

Uśmiechnęła się i szepnęła mi do ucha numer pokoju tonem kogoś, kto zdradza tajemnicę państwową. Dwieście czternaście.

Kiedy wstawała, zachwiała się na obcasach. Odruchowo sięgnąłem po torbę z laptopem.

– Nie. – Złapała pasek szybciej, niż można się było spodziewać po pięciu kieliszkach. – Nikt nie nosi mojego laptopa, Arent. Nawet ty.

Patrzyłem, jak idzie przez salę w stronę wind, prosto, z torbą na ramieniu.

W toalecie przy restauracji nie było nikogo, ale i tak zamknąłem się w kabinie.

Z wewnętrznej kieszeni marynarki wyjąłem małą kopertę. W środku była karta SIM przyklejona taśmą do kawałka tektury. Dostałem ją trzy dni wcześniej, na parkingu, razem z instrukcją, którą miałem zapamiętać, a potem zapomnieć, że ją kiedykolwiek słyszałem.

Mój telefon miał jedno gniazdo na kartę. Mogłem nosić dwa aparaty, ale nie wolno mi było. Kobieta, która odpowiada za bezpieczeństwo banku, zauważy drugi telefon w marynarce szybciej niż szminkę na kołnierzu. Tak mi powiedziano i mieli rację.

Wysunąłem tackę spinaczem, ale ręce mi drżały, więc za pierwszym razem spinacz ześlizgnął się i upadł na kafelki. Podniosłem go. Wyjąłem swoją kartę, tę, na którą od piętnastu lat dzwoniła do mnie Klara. Dzwoniło przedszkole, potem szkoła, przychodnia, moja matka. Włożyłem ją do koperty. Na jej miejsce wsunąłem tamtą.

Telefon się zrestartował i przez kilka sekund ekran był czarny, a ja patrzyłem w niego jak w studnię.

Potem pojawił się zasięg i nowy numer. Żadnych nieodebranych połączeń, żadnych wiadomości. Nikt na świecie nie znał tego numeru oprócz nich.

Kopertę ze swoją kartą schowałem do wewnętrznej kieszeni i zapiąłem ją na guzik. Pamiętam, że pomyślałem: rano, pierwsza rzecz po przebudzeniu, przełożę z powrotem.

Dwudziesta trzecia zero dwie.

Gdzieś na Ursynowie moja żona spała na kanapie pod kocem, a mój syn leżał w ciemności i czekał, aż będzie mógł zrobić za mnie moją robotę.

Wyłączyłem swój numer. Tej nocy miałem być osiągalny tylko dla nich.

Rozdział trzeci. Jod

Na stacji przy Puławskiej cena zmienia się, kiedy stoję w kolejce.

Chłopak w odblaskowej kamizelce wchodzi na drabinkę pod tablicą i wymienia cyfry. Robi to powoli, świadomy, że patrzy na niego czternaście samochodów. Kobieta w aucie przede mną opuszcza szybę i krzyczy, że to już drugi raz od świtu. Wzrusza ramionami. To nie on wymyślił Iran.

Bak mam na rezerwie od wczoraj. Nie miałam kiedy zatankować, bo kończył się świat, a potem trzeba było jeszcze odebrać dzieci od mamy, zrobić kolację i przekonać Wiolkę, że chmura z telewizora nie wejdzie przez okno.

Na dystrybutorze wisi kartka wydrukowana w pośpiechu: „Limit tankowania: trzydzieści litrów na samochód”. Przy pierwszym stanowisku mężczyzna z trzema kanistrami kłóci się z kasjerką, która wyszła do niego w samym polarze.

– Mamo, czemu ten pan krzyczy? – pyta Wiolka z tylnego siedzenia.

– Bo chce więcej benzyny, niż mu dają.

– A czemu mu nie dają?

– Bo zamknęli Ormuz – mówi Janek, nie odrywając oczu od telefonu.

– Kto to jest Ormuz? – Wiolka.

– Nie kto, tylko co. Cieśnina. Tamtędy płynie jedna piąta ropy na świecie.

Patrzę na syna w lusterku. Wczoraj rano nie wiedział, gdzie leży Iran. Dziś zna procenty. Pod oczami ma szare cienie, takie, jakie widuję u pacjentów po trzech nieprzespanych nocach. Słyszałam go przez ścianę. Te same dźwięki w kółko: huk, krzyk, huk.

– Spałeś coś? – pytam.

– Trochę.

– Janek.

– No trochę. – Przewija dalej. – Mamo, gdzie jest najbliższy schron?

– W piwnicy mamy rowery i słoiki babci.

– Pytam serio. Miasto wrzuciło mapę. Połowa schronów jest zamknięta, a w reszcie są sklepy. W jednym jest siłownia.

– No to przynajmniej będziemy w formie.

Nie śmieje się. Mój syn przestał się śmiać z moich żartów w okolicach dwunastych urodzin, ale dziś mam wrażenie, że to nie jest dojrzewanie.

Powiem wam coś o dwunastolatkach: nie da się ich okłamać. Można je najwyżej przekonać, że samemu się w coś wierzy. Ja dziś nie jestem pewna, czy dam radę.

– Rosjanie mówią, że Amerykanie złamali tabu – czyta Janek. – I że teraz zasady się zmieniły.

– Wyłącz to.

– Ty też czytasz. Na każdych światłach.

Ma rację. Mój telefon leży w uchwycie na kubek i jest ciepły jak świeża bułka, chociaż od rana nie rozmawiałam z nikim dłużej niż minutę. Bateria pokazuje sześćdziesiąt procent. Ładowałam go całą noc.

Wczoraj po dyżurze zadzwoniłam do Tadka. Raz, drugi, potem przestałam liczyć. Nie odebrał. Napisałam: „Dlaczego dzwoniłeś do dzieci o piątej czterdzieści?”. Wiadomość została dostarczona. Odpowiedzi nie ma do dziś.

Tankuję swoje trzydzieści litrów. Kwota na ekranie jest tak wysoka, że Wiolka pyta, czy kupiliśmy nowy samochód.

– A chmura do nas przyjdzie? – pyta jeszcze, kiedy wyjeżdżamy.

– Nie przyjdzie. A wieczorem będą naleśniki, jak przestaniesz pytać o chmurę.

Przestaje na całe trzy skrzyżowania.

Pod szkołą rodzice nie odjeżdżają. Stoją przy samochodach z kubkami kawy i rozmawiają ściszonymi głosami, jak na pogrzebie kogoś, kogo nikt dobrze nie znał. Matka z klasy Wiolki pyta mnie, czy jako lekarka uważam, że trzeba zabrać dzieci ze szkoły. Mówię, że nie. Zabiera swoje i tak.

Wiolka całuje mnie w policzek i biegnie. Janek wysiada wolno. Przy furtce odwraca się i patrzy na mnie przez szybę, jakby chciał coś powiedzieć. Potem zakłada kaptur i odchodzi.

W aptece na parterze szpitala na drzwiach wisi kartka: „Nie ma jodku potasu. Nie ma płynu Lugola. Prosimy nie pytać”.

Ktoś dopisał pod spodem długopisem: „A kiedy będzie?”.

Kupuję kawę z automatu i baton, który będzie moim śniadaniem. Farmaceutka wychodzi na papierosa i staje obok mnie. Zna mnie z widzenia, ja ją z plakietki.

– Od wczoraj siedemdziesiąt osób – mówi. – Liczyłam. Jeden pan pytał, czy może wypić jodynę.

– Mam nadzieję, że mu pani nie sprzedała.

– Sprzedałam mu plastry. Na wszelki wypadek.

Koniec darmowego fragmentu

Dalszy ciąg historii znajdziesz w pełnym wydaniu książki „Złamane tabu”.

Tadeusz Arent · Wydawnictwo Wir · 2026